US TV

Τα 10 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011

2012-02-15T16:10:00.000+02:00

Μετά το περσινό 1-2 του Community εξεπλάγην όταν διαπίστωσα πόσο δύσκολο μου ήταν φέτος να βάλω σε σειρά την πρώτη μου 5άδα. Επίσης τι μου άρεσε: Πόσο πολλή φανταστική κωμωδία είχαμε φέτος. Απόλυτα λογικό να γεμίζει κατά τέτοιο τρόπο τις κορυφαίες θέσεις.

Η δεκάδα:

10> Homeland 1x07 The Weekend
To επεισόδιο που μας έπεισε όλους ότι βλέπουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Δύο συναρπαστικοί χαρακτήρες, δύο φανταστικοί ηθοποιοί, ένα σκηνικό, μια φανταστική εξερεύνηση της ψυχοσύνθεσής τους.

9> Friday Night Lights 5x10 Don't Go
Tim Riggins. Πολύ απλά.

8> The Office 7x19 Garage Sale
Michael Scott. Πολύ απλά.

7> Game of Thrones 1x09 Baelor
Lord Stark!! ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΑ!

6> The Good Wife 2x17 Ham Sandwich
Από το είδος των επεισοδίων που storylines μιας ντουζίνας επεισοδίων δένουν σε μια μακρά σκηνή δικαστηρίου κι όλων των τριγύρω, και που όμως παρόλο που παρακολουθείς για 40 λεπτά με την ψυχή στο στόμα, το καλό ακόμα δεν έχει έρθει, γιατί το καλό το φυλάει κρυφό ο Jason Street στο γκαράζ και αφήνει την Kalinda, για πρώτη φορά σε όλη τη σειρά, ανίκανη να αντιδράση. ΣΟΚ.

5> Community 2x21 Paradigms of Human Memory
Αν δεν θυμόσουν πώς μοιάζει η ιδιοφυία: Το Community έκανε ένα ψεύτικο clip-show επεισόδιο ως σχόλιο των θεματικών και των χαρακτήρων του. Και κυρίως: Ιδέες! Τόσες. Πολλές. Ιδέες.

4> The League 3x08 Thanksgiving
Οι κάφροι του League έπιασαν κάθε πιθανή κλισέ θεματική των εορταστικών επεισοδίων (network σειρών κυρίως) και την βίασε με κάθε πιθανό τρόπο, ασέλγησε πάνω στο νεκρό κορμί της, την έκαψε ζωντανή. Δεν ξέρω καν με ποια σειρά τα έκανε όλα αυτά, όμως όχι μόνο δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο απολαυστικά ανίερο μες στο 2011, αλλά και επίσης δεν έχω γελάσει τόσο, μα τόσο, μα τόσο, μα τόσο πολύ. Τύπου, τους πατάς μήνυση ρε παιδί μου.

3> Doctor Who 6x04 The Doctor's Wife
Ο Neil Gaiman μας ταξιδεύει καπού αλλου, με τα απλούστερα συστατικά (όπως συνηθίζει) κάνοντας το στοιχειώδες: Εξερευνά το μεγαλύτερο love story της ζωής του Doctor, εκείνο με ένα άψυχο κομμάτι μέταλλο. Που είναι κάθε άλλο παρά άψυχο. "I wanted to see the universe, so I stole a Time Lord and I ran away. And you were the only one mad enough."

2> Community 3x04 Remedial Chaos Theory
Τι λέγαμε για ιδιοφυία; Ναι, ψέματα, τελικά κάπως έτσι μοιάζει. Με ένα σενάριο που επαναλαμβανόμενης δομής που στήνει αστεία σε μία βερσιόν και κάνει pay-off σε επόμενη, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα μια σπουδαία ματιά στον κάθε επιμέρους χαρακτήρα αυτού του συνόλου, και στο τι μοναδικό δίνει ο καθένας στη δυναμική του γκρουπ. Αυτό το σενάριο ανήκει σε μουσείο.

1> Louie 2x11 Duckling
Όπου ο πιο πολύτιμος κωμικός των ημερών μας σπάει τους μη-κανόνες της ίδιας του της one-man-show σειράς, πετάει στην άκρη το μανδύα του stand-up κωμικού και απομένει ένας απλός άνθρωπος στο μέσο μιας αληθινής κατάστασης. Μέσα από ένα κολάζ στιγμών όπου ένα μικρό παπάκι ενώνει χαρακτήρες που εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικά επίπεδα ζωής, διαφορετικές κοινωνικές διαδρομές, το Louie σταματά να είναι απλώς το ουμανιστικά κυνικό ημερολόγιο της φυσικής φθοράς μας, και γίνεται ένας λιτός ύμνος στο να είσαι εκεί, μέρα μετά τη μέρα. Ποτέ ξανά η εξύμνηση του lowest common denominator δεν πραγματοποιήθηκε με τόση ειλικρίνεια και τόση ψυχή, από έναν άνθρωπο που δεν απευθύνεται σε αυτόν αλλά χαμογελά γλυκά στο αναπόφευκτό του. Ο Louis CK είναι, πολύ απλά, ο στυγνός ποιητής του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Και γαμώ το κέρατό του αν δε με πιάσαν τα κλάματα στο τέλος αυτού του στίχου του.

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα λίγο έξω απ'τη δεκάδα

2012-02-09T19:18:00.001+02:00

Μόλις με μια μέρα καθυστέρηση συνεχίζουμε την αναδρομή σε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της περσινής χρονιάς. Οτιδήποτε βρίσκεται εδώ είναι βασικά με τον ένα τρόπο ή τον άλλο τρομερή ώρα τηλεόρασης. Για πολλά από αυτά πεθαίνω λίγο μέσα μου που τα άφησα εκτός δεκάδας but there you have it. Θέσεις 25 ως 11.

25> Awkward. 1x09 My Super Bitersweet Sixteen
John Hughes #1. Είδα όλη τη σεζόν σε μια 4ωρη καθισιά οπότε δεν ξεχώρισα επεισόδια. Εκτός από αυτό, μια γλυκόπικρη αφιέρωση σε Εκείνες τις βραδιές που όλα πηγαίνουν άβολα και χάλια και σκατά και ΑΒΟΛΑ.

24> Skins 5x01 Franky
John Hughes #2. Αγαπημένη πάλαι ποτέ, λατρεμένη εκ νέου με μια εντελώς φρέσκια οπτική.

23> Suburgatory 1x01 Pilot
John Hughes #3. Πολύ έξυπνη και πολύ αστεία αυτή η τηλεοπτική μετάφορά του 'Easy A'.

22> Fringe 3x17 Stoaway, 3x19 Lysergic and Diethylamide
Να κλέψω λίγο, βάζω δύο μαζί. Στην αρχή με είχε ξενίσει, αλλά τελικά αυτή η κούκου παρένθεση στη μυθολογία της 3ης σεζόν είναι ό,τι πιο αξιομνημόνευτο έκανε η σειρά εδώ και 2 χρόνια. Η Anna Torv στο ρόλο της Olivia στο ρόλο του William Bell του Leonard Nimoy ποτέ δεν ήταν όχι-θεότητα.

21> Louie 2x07 Oh Louie/Tickets
Η φάση με τον Dane Cook είναι λίγο τηλεοπτική ιστορία. Μόνο ο Louis CK μπορεί να τα κάνει αυτά τα πράγματα.

20> The Chicago Code 1x04 Cabrini-Green
Το πρώτο επεισόδιο με αληθινό focus στον "κακό" του, όχι μόνο δίνει βάρος στο αντίπαλο δέος των ηρώων μας, αλλά σου δίνει αληθινή αίσθηση της πόλης, της ιστορίας της και των δεσμών της με αυτόν τον χαρακτήρα.

19> Spartacus: Gods of the Arena 1x05 Reckoning
Παράνοια #1. ΠΑΡΑΝΟΙΑ.

18> The Vampire Diaries 2x18 The Last Dance
Παράνοια #2. Με στυλ '60s!

17> V 2x10 Mother's Day
Παράνοια #3. Pulp masterpiece.

16> Doctor Who 6x08 Let's Kill Hitler
Γιατί ο Χίτλερ πέρασε το επεισόδιο μες στη ντουλάπα ρε φίλε.

15> Breaking Bad 4x13 Face Off
Να φτάνει το τέλος και να τρέμεις, αλλά μόνο μέσα σου, γιατί απέξω έχεις παγώσει.

14> The Simpsons 23x09 Holidays of Future Passed
Στο μέλλον, η πιο σπουδαία κυνική κωμωδία των ημερών μας, θα έχει καρδιά.

13> Community 2x19 Critical Film Studies
Ο Abed προσπαθεί να επικοινωνήσει με έναν άνθρωπο και το κάνει με το μόνο τρόπο που καταλαβαίνει: Τους κινηματογραφικούς κώδικες. Δε μου θυμίζει τίποτα αυτό, όχι.

12> South Park 15x07 You're Getting Old
Ένα επεισόδιο που έκανε τους πάντες να αναρωτηθούν αν η σειρά απλά θα τελείωνε επί τόπου, έστω κι αν μέσα μας ξέραμε πως προφανώς όχι. Κοιτάχτε, όχι να το παίξω κυνικός τώρα από το πουθενά, και προφανώς οι Parker και Stone κάνουν εδώ το point τους μέσω κωμικής υπερβολής, αλλά αν δε σου μίλησε έστω και σε κάποιο επίπεδο αυτό το επεισόδιο, τότε σε ζηλεύω λίγο. Χαζοχαρούμενε.

11> Parks and Recreation 4x06 End of the World
Αυτή η αίσθηση πως όταν όλα πάνε να τελειώσουν έρχεται η πλήρης απελευθέρωση και μπορείς να ζήσεις έστω για μια στιγμή αυτό που πάντα ήθελες.

'Αύριο' το τοπ-10.

.

R.I.P. House

2012-02-09T12:36:00.002+02:00

Αυτό το Μάιο, μετά από 177 επεισόδια και 8 σεζόν, ο Δόκτωρ House θα κρεμάσει το μπαστούνι του και θα περπατήσει κουτσαίνοντας προς το ηλιοβασίλεμα. "Είναι περίπου 175 επεισόδια περισσότερα από όσα περιμέναμε το 2004," λένε σε ανακοίνωσή τους οι παραγωγοί της σειράς και ο Hugh Laurie (την ανακοίνωση μπορείς να διαβάσεις ολόκληρη εδώ) αναφερόμενοι στην αναπάντεχα επιτυχημένη στροφή που πήρε η σειρά λίγο μετά την, σχεδόν καταστροφικών ratings, πρεμιέρα της.

Τo House ξεκίνησε τη σεζόν 2004-2005, ως μέρος της πιο εντυπωσιακής σοδειάς rookie shows σε όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ αμερικάνικη τηλεόραση. (Σοκαριστικά, δεν είναι το τελευταία εξ αυτών που έχει μείνει στον αέρα. Το Desperate Housewives μάλλον δεν το έχεις νιώσει ότι παίζεται ακόμα, αλλά τελειώνει κι αυτό φέτος το Μάιο, ενώ το Grey's Anatomy είναι ακόμα πολύ καλό κιόλας.)

Συνδυάζοντας εντυπωσιακά τη δομή μιας ιστορίας μυστηρίου του Sherlock Holmes με εκείνην της procedural τηλεοπτικής σειράς, το House του David Shore άφησε κάτι σαν εποχή στην τηλεόραση: Δύσκολα μπορώ να φανταστώ κάποια άλλη σειρά που θα μας έρχεται στο μέλλον ως πιο φυσική απάντηση στην ερώτηση, "Ποιο είναι το καλύτερο procedural που έχεις δει;"

Τη μεγαλύτερη επιτυχία του την είχε όταν έπαιζε μουσικές καρέκλες με το καστ βοηθών του ιδιοφυούς γιατρού. Η 4η σεζόν παραμένει η κορυφαία της σειράς, με τον House να έχει απολύσει όλο του το προσωπικό και να αναζητά τους αντικαταστάτες τους μέσα από μια διαφορετική εκδοχή κάποιου reality show. Η σειρά ανανέωσε τη συνταγή της με στοιχεία από το Survivor και το Bachelor φέρνοντας νέους χαρακτήρες στην παρέα σαν την "Cutthroat Bitch" Amber ή την "Thirteen" ή τον φανταστικό Taub.

Οι σχέσεις με το αρχικό καστ πέρασαν από διάφορα κύματα καθώς η σειρά προσπαθούσε να βρει διαρκώς νέα πράγματα να κάνει. Μιας και οι όποιες απόπειρες σε story arcs συνάντησαν διάφορα επίπεδα αποτυχίας (εκείνο με τον μπάτσο του David Morse από την 3η σεζόν μάλλον ξεχωρίζει ως ο πάτος), η αφηγηματική ανανέωση της σειράς επαφιόταν πάντα στην εξέλιξη της επικοινωνίας του House με τον εαυτό του και με τους ανθρώπους του. Κι ενώ η φιλία του με τον Wilson δε σταμάτησε ποτέ να είναι απόλυτα συναρπαστική, η σχέση του με την Cuddy έφερε τους χαρακτήρες σε σημείο απέχθειας - κάπου ανάμεσα στην 6η και 7η σεζόν παράτησα οριστικά τη σειρά, εξαιρουμένων κάποιων περιστασιακών επισκέψεων.

Ακόμα κι αν η φόρμα συχνά έφτανε στο σημείο της κουραστικής επανάληψης, αυτή η σειρά διαδικασίας κατάφερε περισσότερες του αναμενόμενου φορές να εκπλήσσει και να επανεφευρίσκει τον εαυτό της. Στην τρέχουσα 8η σεζόν το καστ φρεσκάρεται εκ νέου και η σειρά γίνεται ξανά καλή επιστρέφοντας στις ρίζες της. Υπάρχουν επεισόδια σαν το 'Three Stories', ένα θαυμάσιο πείραμα στο storytelling που ξεπερνά την άσκηση ύφους και φτάνει να είναι μια σπουδή πάνω στο τι κάνει αυτό τον συναρπαστικό χαρακτήρα να λειτουργεί.

Και στο κέντρο όλων, ένας μεγάλος Hugh Laurie, σε μια από αυτές τις ερμηνείες που καταδικάζουν έναν ηθοποιό στο να απαντά αιώνια στο όνομα του ρόλου του.

Αντίο σε μια από τις κορυφαίες, πιο χαρακτηριστικές και πιο επιδραστικές σειρές των '00s.

#blogoscars 2012

2012-02-08T00:12:00.001+02:00

Συνεχίζοντας να είμαστε απολύτως επίκαιροι, περνάμε τώρα στις καλύτερες ταινίες του 2011. (Κατά το Μάρτιο θα ασχοληθώ και με το 2012, υπομονή!) Υπάρχει λοιπόν αυτό το μπλογκοψήφισμα που γίνεται φέτος για 2η χρονιά από τους @Rebelli0n, @manolis και τον υποφαινόμενο, φέτος με την προσθήκη στην επιτροπή του @dimitrisdx, regional manager του γραφείου Θεσσαλονίκης. Φέτος θα είναι πιο σουλουπωμένο το όλο πανηγύρι, πέρσι γινόταν πρώτη φορά και κάπως νιώθαμε πως κράτησε για πάντα. (Χειρότερα πράγματα από αυτό έχουν συμβεί πάντως.) Τώρα όλα ξεκινάν και τελειώνουν μέσα σε 2 βδομαδούλες. Φέτος επίσης τα blogoscars διοργανώνονται και με τη στήριξη του ΣΙΝΕΜΑ/cinemag.gr, που σημαίνει πως θα έχουμε πάρτι μετά τη λήξη καθώς και καλεσμένη στην απονομή βραβείων τη Rooney Mara, αν και αρχίζω να υποψιάζομαι πως αυτό το τελευταίο ήταν μάλλον παραπλανητικό. (*ξανατσεκάρει τους όρους*)

ΤΕΛΟΣπάντων, επειδή ο πανικός θα ξεκινήσει την άλλη βδομάδα ήθελα να πω ότι και φέτος οι λίστες μου θα ποστάρονται σε ένα tumblr που έφτιαξα απλώς για να ποστάρω πράγματα που δεν έχω πού αλλού να ποστάρω (μαγικό ίντερνετ) καθώς και:

α) Να σας πείσω να συμμετάσχετε και να ψηφίσετε και εσείς, επειδή γιατί όχι
β) Να ψηφίσετε το 'Drive' σε όλες τις κατηγορίες (Αυτοκίνητο Οδηγού για Β' Γυναικείο Ρόλο)
γ) Να έρθετε να δείτε το Hugo εφόσον συμμετέχετε στην ψηφοφορία και μένετε Αθήνα (σόρι για τη διάκριση, φέτος άνοιξε το γραφείο στη Θεσσαλονίκη, δώστε μας ένα χρόνο ακόμα)
δ) Να ρίχνετε συνεχείς ματιές σε αυτό το tumblr και σε αυτό το tumblr γιατί είναι τρομερά και γιατί ανεβάζουν συνεχώς απίστευτες mini λιστούλες με κάθε πιθανή θεματολογία ενόψει blogoscars. (Μα, The hammer is my penis;!)
ε) Μπορείτε να ρίχετε συνεχείς ματιές και σε άλλα tumblr
στ) Επίσης υπάρχει αυτή η μαγεία.
ζ) Να προμοτάρω τα αγαπημένα μου!

Ξεδιάντροπα FYC: Andy Serkis για το 'Rise of the Planet of the Apes'! Το ίδιο το 'Rise of the Planet of the Apes'! Tarsem για το 'Immortals'! Rooney Mara! David Fincher! Aaron Sorkin! Ryan Gosling, Ryan Gosling και Ryan Gosling! Jessica Chastain, Jessica Chastain, Jessica Chastain, Jessica Chastain... βασικά έχασα το μέτρημα αλλά το πιάσατε. 'Senna'! 'Hugo'!, και το λέω ως κάποιος που έχει να ενθουσιαστεί με ταινία του Scorsese από όταν το σινεμά ήταν ακόμα βουβό. 'Like Crazy'! Η Felicity Jones στο 'Like Crazy'! Η φωτογραφία στο 'Like Crazy'! Sion Sono με το ένα, Sion Sono και με το άλλο! Takashi Miike για σκηνοθεσία στο '13 Assassins' γιατί η 45λεπτη μάχη είναι κινηματογραφικό μνημείο! Το άλογο στο 'War Horse'! (kidding, σχεδόν) Το 'Take Shelter', Παναγία μου. Και ξανά: Το 'Senna'!

Εδώ δηλώνετε συμμετοχή, έχετε 10 μέρες ακόμα. Χοπ χοπ χοπ

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα δεύτερα 25

2012-02-07T15:08:00.001+02:00

Πέρναγα σήμερα από το διπλανό γραφείο κι έκοβαν ακόμα πίτα για το 2012, οπότε λέω κι εγώ, γιατί να μην ανεβάσω τώρα την παραδοσιακή μου 50άδα επεισοδίων, ακόμα έγκυρος είμαι.

(Disclaimer: Δεν έκοβαν καμία πίτα σε κανένα διπλανό γραφείο αλλά α) θα μπορούσαν και β) τώρα πρόλαβα να έχω έτοιμη τη λίστα. So, there!)

Επειδή φέτος δεν είχα καθόλου χρόνου για πολυτέλειες, η 50άδα στριμώχνεται περισσότερο, οπότε μετά το άλμα ένα λιτό σεντόνι με τις θέσεις 50-26. Spoilers αριστερά και δεξιά για ένα μάτσο σειρούλες αλλά έλεος, Φλεβάρη του '12 μπήκαμε, αν ακόμα δεν ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο πλάνο της 1ης σεζόν του Game of Thrones τι να σε κάνω πια;

Τα υπόλοιπα μέρη της λίστας είναι ήδη έτοιμα, το υπόσχομαι(*). Θα ανέβουν αύριο και μεθαύριο.

(*Δεν είναι έτοιμα.)

50> Revenge 1x01 Pilot
Δεν την ακολούθησα τη σειρά γιατί έχω ένα όριο στις ένοχες σαπουνόπερες ανά σεζόν, αλλά παρά τις ενστάσεις, αυτός ήταν ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσεις ένα απολαυστικό soapy drama. Ή έχθρα της hot ανέκφραστης νεαράς και του πλαστικού προσώπου της Madeleine Stowe θα με συντροφεύει στους πιο camp εφιάλτες μου.

49> Parks and Recreation 3x09 Fancy Party
Έχουμε πει πόσο γλυκιά είναι αυτή η σειρά; Έχουμε πει; Λιώνω. Andy + April = LFE ρε.

48> New Girl 1x05 Cece Crashed
Θα μπορούσα να βλέπω το σπαστικό χορό του Schmidt στην αιωνιότητα.

47> Shameless 1x01 Pilot
Όπου δεν αντιστέκεσαι και απλά αγαπάς την Emmy Rossum. Ποια τώρα, την Emmy Rossum.

46> Community 2x14 Advanced Dungeons & Dragons
Μετά από κόπου, βάσανα και ιδρώτα, περιόρισα το Community σε 4 εμφανίσεις σε αυτή τη λίστα. Εδώ είχαμε το αντι-'Abed's Uncontrollable Christmas'. Υπάρχει τίποτα που δε μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι να λειτουργήσει.

45> 30 Rock 5x16 TGS Hates Women
Η Liz Lemon προσπαθεί να κάνει ένα μετα-φεμινιστικό point την ώρα που ο Jack Donaghy μπλέκεται σε mind games με την Chloë Moretz. Ανεκτίμητα και τα δύο.

44> The Good Wife 3x01 A New Day
Η Alicia απολαμβάνει τον οργασμό της στην οθόνη μας.

43> How I Met Your Mother 6x14 Last Words
Εντάξει, έχω βαρεθεί τα ζουμιά και τα σιρόπια της σειράς, αλλά ο αποχαιρετισμός του Marshall στον πατέρα του ήταν συγκινητικός.

42> True Blood 4x03 If You Love Me, Why Am I Dyin'?
Ο Erik τρώει την fairy godmother της Sookeh. Καλή χώνεψη παιχταρά μου.

41> The Chicago Code 1x12 Greylord & Gambat
Ποτέ δε σταματάω να απολαμβάνω τα "forces gather" επεισόδια των σειρών του Shawn Ryan.

40> Game of Thrones 1x10 Fire and Blood
Dragons! Khaleesi! Dragons!

39> Spartacus: Gods of the Arena 1x06 The Bitter End
Όλοι οι μονομάχοι σε ένα ring of fire! Εύκολο; Cheesy; Μας νοιάζει;

38> Louie 2x06 Subway/Pamela
Το Subway κομμάτι, παρανοϊκή νεοϋορκέζικη αλήθεια. (Όποτε έμπαινα στο μετρό σκεφτόμουν τον γέρο που γδυνόταν. Άβολο.) Το Pamela κομμάτι, μεγαλειωδώς άβολη αλήθεια. Γενικώς, μόνο αλήθειες. Ο Louie είναι ο ήρωάς μου. Έχω κι άλλους Λούηδες στη λίστα όπως θα υποπτεύεσαι.

37> Once Upon a Time 1x02 The Thing You Love the Most
Σε αυτό το επεισόδιο υπήρξε ένας μονόκερως αλλά μη σε πάρω και στο λαιμό μου, παίζει και να τον είδα σε LSD-induced παραισθήσεις. Όχι ότι παίρνω LSD, αλλά καμιά φορά αυτή η σειρά έχει παρόμοια αποτελέσματα.

36> House 8x03 Charity Case
Olivia Wilde και Odette Yustman στο ίδιο επεισόδιο, δηλαδή τι θες να κάνω.

35> Alphas 1x04 Rosetta
Τίμιο αν και όχι ground-breaking το show, αλλά αυτό το επεισόδιο ήταν το μόνο που με έκανε να προσέξω πραγματικά. Ωραία η ανάπτυξη της σχέσης με την κοπέλα του τίτλου και πολύ δυνατό twist.

34> Saturday Night Live 37x10 Jimmy Fallon/Michael Bublé
To γνωστό Tebow σκετσάκι.

33> The Late Late Show with Craig Ferguson - Alex Kingston
To επεισόδιο που έπαιξε επιτέλους στον αέρα το τρομερό Doctor Who musical opening που είχε ετοιμάσει ο Craig για το παλιότερο επεισόδιο με τον Matt Smith. Also, Alex Kingston.

32> Episodes 1x07 Episode Seven
Αστείο και κυνικό σε σωστές δόσεις, ήταν το πρώτο, ερμ, Επεισόδιο που με έκανε να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχει μια πραγματικά σωστή σειρά εκεί μέσα.

31> Survivor: South Pacific 23x05 Taste the Victory
Ο wannabe Geek mastermind κατατροπώνει τον wannabe Μόγλη δίωχνοντας την κοπέλα του. Πάντα απολαυστικό σε αυτό το παιχνίδι όταν βλέπεις γεμάτα έπαρση χαμόγελα να σβήνουν κάτω από πολλαπλασιαζόμενα ερωτηματικά.

30> Gossip Girl 4x13 Damien Darko
Το επεισόδιο που κατάφερε να με κάνει shipper. I'm too old for this shit, αλλά πραγματικά,
-“Scorpio Rising” was a great film.
-That dreck puts the “ick” in “esoteric.”
RIGHT? Όλα τα back-and-forths των δυο τους ήταν απλά ανεκτίμητα.

29> Homeland 1x12 Marine One
Λοιπόν, το φινάλε ήταν τρομερό, μην ακούω τρέλες τώρα. Απίστευτα αγωνιώδες εκεί που έπρεπε, απίστευτα θεοσκότεινο εκεί που δεν το πίστευες. Very well done για αυτό το αριστουργηματικό mini-series... τι, θα έχει 2η σεζόν; Α, τώρα καταλαβαίνω γιατί τσαντιστήκατε.

28> Grey's Anatomy 8x08 Heart-Shaped Box
Η Cristina εμπνέεται από μια καρδιά σε ένα κουτί και η μαμά του George ζητάει από την Callie να της δείξει φωτογραφίες του μωρού της και αν σε αυτή τη σκηνή δεν έμπηξες κλάματα ευτυχίας θέλω να πάρεις τη μαύρη τρύπα που έχεις για ψυχή και να κάνεις παραπέρα.

27> Game of Thrones 1x06 A Golden Crown
Αυτός, από την άλλη, δεν ήταν δράκος. Άουτς.

26> Doctor Who 6x01 The Impossible Astronaut
Όταν τελείωσε δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι στα κομμάτια είχε συμβεί. Το λάτρεψα.

Αύριο οι θέσεις 25-11.

xoxo

2012-02-07T13:39:00.001+02:00

Βρήκα επιτέλους λίγο χρόνο κι έκατσα να δω το πολυ-hyped 100ό επεισόδιο Gossip Girl της περασμένης βδομάδας.

Huh.

Καρα-major spoilers μετά το άλμα (και για το χθεσινό επεισόδιο).

OK, καταρχάς ωραία μπλόφα, τους το δίνω αυτό. Συνήθως συντονίζεσαι στα 100ά επεισόδια σειρών και βλέπεις θιανάτους, μεγάλους γάμους, επιστροφές αξιοσημείωτων guest stars κλπ. Θάνατα εντάξει, δε θα βλέπαμε, αλλά τα άλλα τα είχες, check, οπότε κάπως οι προσδοκίες περί 'event' εξαντλήθηκαν εκεί. Είδαμε τη Georgina να επιστρέφει για να τα ανακατέψει τα πράγματα λίγο ακόμα περισσότερο, είχαμε αυτό τον βαρετό, ανυπόφορο γάμο, λες εντάξει, εδώ είμαστε.

Δεν περιμένεις αυτό το φινάλε, τουλάχιστον εγώ με τίποτα. Φαίνεται λοιπόν πως η Georgina Sparks είναι το Gossip Girl ή τελοσπάντων έτσι πιστέψαμε όλοι σοκαρισμένοι μέχρι το χθεσινό επεισόδιο. Σε κάθε περίπτωση, ενδιαφέρον που επιτέλους η σειρά αγγίζει το θέμα της ταυτότητας του χαρακτήρα του τίτλου. Αν η Georgina κάνει αυτή τη δουλειά τώρα, σημαίνει πως η "xoxo" που όλοι αγαπήσαμε είναι κάπου εκεί έξω και είναι κάποιο άτομο, σωστά;

Θα απογοητευόμουν πολύ αν μαθαίναμε πως ήταν απλά ένα συλλογικό project από νεόπλουτα 17χρονα μανχατανάκια. Δώστε μας μια Dorota, μια Kristen Bell (δηλαδή ναι), έστω μια Goergina, αλλά θέλω κάτι. Όπως και νά'χει, αρκετά exciting η στιγμή της αποκάλυψης. Νόμιζα πως αυτή η στιγμή δε θα ερχόταν ποτέ.

Κατά τα άλλα το επεισόδιο ήταν φόλα, με το συμπάθειο. Το στόρι με τον Louie είναι στην πραγματικότητα ένα 2-episode distraction που έχει ξεφύγει παρανοϊκά πολύ εκτός ελέγχου. Δεν έχουμε καμία δουλειά να βλέπουμε ακόμα αυτό το στόρι να καταπίνει την σεζόν. Δεν είναι ότι θέλω την Blair με τον Chuck. Αλλά ξέρω ότι δεν θέλει να είναι η ίδια με τον πρίγκιπα, όπως και το ξέρει κι η ίδια, κι αυτό είναι που κάνει όλη αυτή την υπόθεση τόσο ανυπόφορη.

Και σα να μην έφτανε αυτό, έχουμε κι αυτή την ανοησία με την υπόσχεση στο θεό να είναι καλά ο Chuck (έλεος), τον Dan να τη γουστάρει ακόμα, την Serena να θυμάται ξανά τις 2 πρώτες σεζόν και να του επαναδιατυπώνει τον έρωτά της. Παναγία μου. Απλά λήχτε το να μην βασανιζόμαστε όλοι μαζί.

Αλλά η αποκάλυψη; Cool.

Το χειρότερο product placement στην ιστορία της τηλεόρασης

2012-01-31T14:52:00.000+02:00

Είδα το φινάλε του Chuck τις προάλλες με τη μεγάλη ταμπέλα Subway και θυμήθηκα αυτή την επικά τραγελαφική απόπειρα σε product placement από ένα πρόσφατο Hawaii 5-O, που ξεπερνά οτιδήποτε σχετικό έχουμε δει ποτέ σε οποιαδήποτε σειρά.

Είναι λες και το σύμπαν θέλησε να αποκαταστήσει την ισορροπία ύστερα από το ιδιοφυές product placement του 30 Rock που έπαιζε (όταν προβλήθηκε) και διπλό ρόλο ως μήνυμα υπέρ της απεργίας των σεναριογράφων.

Δεν θα ήθελα να υπονοήσω ότι μια σειρά είναι αναλογικά καλή σύμφωνα με το πόσο εφευρετικό product placement έχει, αλλά το επιχείρημα σχηματίζεται μόνο του, διάολε.

The Good Wife: Another Ham Sandwich

2012-01-31T14:38:00.000+02:00

Ή αλλιώς, The One with Will and the Grand Jury. Λίγα λόγια με πολύ spoiler μετά το άλμα.

Λοιπόν, να το πω εξαρχής γιατί διαβάζω κάτι υποκλίσεις και ύμνους και οργασμούς για το επεισόδιο αριστερά και δεξιά και συγγνώμη, αλλά δεν τα αξίζει. Ίσως επειδή φέτος η σειρά δεν είναι όσο απίστευτα φανταστική ήταν πέρσι, ένα τόσο συναρπαστικό επεισόδιο να ενθουσίασε πολλούς περισσότερο από ό,τι έπρεπε, αλλά δε μπορώ να προσπεράσω έτσι το πόσο μεγάλο ρόλο σε όλα έπαιξε ο φρικτός χειρισμός της Wendy, η οποία μου θύμισε σε αυτό το επεισόδιο έναν συνδυασμό του τρίο των geeks από την 6η σεζόν της Buffy και του Κυβερνήτη Ritchie από την 3η σεζόν του West Wing.

Απλοϊκός κακός σε πλήρη μονοχρωμία (αν είχε μουστάκι σίγουρα θα το έστριβε) και ταυτόχρονα πλήρως ανίκανη όχι μόνο να μυριστεί οποιαδήποτε από τις καρα-προφανείς παγίδες που της είχαν στήσει, αλλά και να αντιδράσει με στοιχειωδώς ικανό τρόπο σε έστω μία από αυτές. Συγγνώμη, αλλά η ίδια η σειρά με έχει υποχρεώσει να έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις.

That said, πολύ διασκεδαστικό 40λεπτο. (Και, για να πω και το κλισέ που σιχαίνομαι να διαβάζω, "ακόμα κι ένα επεισόδιο με προβλήματα είναι καλύτερο από το 90% των υπολοίπων σειρών".) Με διασκέδασε τρομερά η αντίδραση των μελών του Jury στην παταγωδώς αποτυχημένη στρατηγική της Wendy, το χαστούκι που έφαγε η Kalinda και φυσικά -στην ενσωματωμένη spin-off σειρά με τίτλο "Eli's Gold!"- η συνεχιζόμενη διαμάχη του Eli με τον David Lee, που είναι οι δυο πιο συνεπέστατα διασκεδαστικοί χαρακτήρες της σειράς. (Γιατί δεν το είχε σκεφτεί κανείς νωρίτερα να τους βάλει αντιμέτωπους; Hell yes!)

Επίσης, φανταστικό φινάλε. Will, Diane, dancing & drinking. Amazing. Τους λατρεύω αυτούς τους ανθρώπους.

Κυρίως, έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς από πλευράς της Alicia, κάνοντας έτσι εμφανές το γιατί η όλη υπόθεση με την (μη) παραπομπή του Will έφτασε σε τόσο άμεση κορύφωση. Υπάρχει το ψεύτικο έγγραφο με την υπογραφή της Alicia, που ακόμα κι αν κάποιος το κυνηγήσει νομικά (η Wendy ίσως; Τώρα με grudge απέναντι στον Peter; Θα βάψει και το πρόσωπό της με λευκό και κόκκινο και θα κουβαλάει και σουγιά ίσως;), o Peter σίγουρα θα επιχειρήσει να το θάψει, και αυτό θα του γυρίσει μπούμερανγκ. Λατρεύω πώς η σειρά συνθλίβει διαρκώς την υποψία πως μπορεί να υπάρξουν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο προσωπικό και το επαγγελματικό.

Αντίστοιχα κι ανάμεσα στην καριέρα και την οικογένεια: Η Alicia κρύβει από τα παιδιά της την αλήθεια για τον Will, όμως παρά τη σφράγιση των πρακτικών, είναι προφανές πως η παραδοχή της για affair με το αφεντικό της θα βγει εκεί έξω, και μετά άντε να κοντρολάρεις τη ζημιά.

Έχω την αίσθηση πως το επόμενο επεισόδιο είναι σε 3 βδομάδες. Αν αληθεύει, fuck: Πάνω που έγινε ξανά τρομερά συναρπαστική η σειρά μας βάζετε στον πάγο; Γκαντάμιτ, people!

Μεγάλες επιστροφές: Spartacus: Vengeance

2012-01-29T19:07:00.001+02:00

Δε μπορώ να φανταστώ ότι θα κάνω συχνά ποστ μες στη σεζόν για τον Σπάρτακο, αλλά μιας και είναι από τις σειρές που απολαμβάνω περισσότερο ας τον καλωσορίσω τουλάχιστον. Spoilers μετά το άλμα.

Το ενδιαφέρον με αυτή τη σειρά είναι το πώς εκ των πραγμάτων θα αναγκάζεται όσο προχωρά να ανατινάζει διαρκώς το concept της. Μία σεζόν ήταν στην αυλή του Jack Hannah, μετά είχαμε ένα prequel με άλλο πρωταγωνιστή, τώρα έχουμε ένα μάτσο δούλους και μονομάχους σε έναν υπόνομο. Είναι λογικό, είναι διαφορετικό, είναι ευχάριστο, αλλά είναι και δύσκολο, γιατί η σειρά δεν έχει τίποτα σαν default λειτουργία, πρέπει οι συγγραφείς διαρκώς να σκέφτονται πράγματα.

Οπότε είχα μεγάλη περιέργεια πώς θα έμοιαζε η σειρά τώρα που η αρμάδα του Σπάρτακου έχει ξαμολυθεί στους δρόμους της Κάπουα. Μου αρέσει. Κυνηγημένοι, λογικό, αλλά με το καλημέρα έχουμε huge stakes και άμεσους στόχους για τη δράση. Η σκηνή που επιστρέφουν με την Aurelia έτοιμη να πεθάνει στον υπόνομο κι εκείνη βασικά του λέει Σάλτα Και Γαμήσου, Πια, Σπάρτακε ήταν πολύ σκληρή και αν αυτό δεν είναι drive για τον ήρωα τότε δε ξέρω τι θα ήταν.

Μου φαίνεται περίεργο τώρα πια που ο Κρίξος είναι με τους καλούς, έστω κι αν σιγοβράζει μια σύγκρουση Σπάρτακου-Γαλατών, αλλά δε τα χάφτω αυτά. Ενωμένοι θα βυθίσουν τη Ρώμη κλπ κλπ. Αλλά η διαδικασία θα είναι σούπερ. Υποθέτει κανείς πως η σεζόν θα είναι χτισμένη γύρω από την κεντρική λογική της συγκέντρωσης σκλάβων μέχρις ότου να είναι έτοιμοι να πάρουν την εκδίκησή τους από το κάθαρμα Ρωμαίο.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΡΩΜΗ ΜΑ ΤΟΝ ~~ΠΟΥΤΣΟ ΤΟΥ ΔΙΑ~~ ΤΟΥΤΑΤΗ.

Χαίρομαι επίσης για την επιστροφή της λατρεμένης μας Ηλίθιας, πολλά υποσχόμενη η απαραίτητ φετινή σκύλα, ερωτηματικά για την επιστροφή της original, της μίας και μοναδικής Lucy Lawless. Πάντα είναι μεγάλος ο πειρασμός να μη σκοτώσεις όλο σου το καστ, αλλά από την άλλη τώρα δεν ξέρω, να έχεις μια μισότρελη να μας ζαλίζει για μια σεζόν; Τελοσπάντων, το αίμα και η βία ήταν ικανοποιητικότατα και πάλι οπότε δεν έχω παράπονο. Η εναρκτήρια σεκάνς συναγωνιζόταν την τελευταία στην πλατεία, αφού αποκαλύφθηκε ο Σπάρτακος, και μαζί συναγωνίζονταν την όποια τυχαία σκηνή αρένας. Και από gratuitous sex πολύ καλά πάμε, you had me at "whores" όπως είπε κι ο Ένας Μονομάχος.

Very good. Ωραία να υπάρχουν σειρές που ξέρεις ότι μπορείς να ποντάρεις πάντα πάνω τους.

ΥΓ. Ικανοποιητικός ο καινούριος Σπάρτακος. Πάντα άβολο στην αρχή να βλέπεις άλλο ηθοποιός σε έναν ρόλο, αλλά η μετάβαση μου φάνηκε πολύ ομαλή. Έτσι κι αλλιώς η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ήταν ακριβώς το βασικό draw στη σειρά.

FinaleWatch: Chuck

2012-01-29T02:13:00.000+02:00

To Chuck το είχα βαρεθεί πίσω στην 3η σεζόν αλλά το παράτησα τελικά ένα χρόνο μετά, δύο επεισόδια μετά την έναρξη της 4ης. Αυτή η απίστευτα φορμουλαϊκή επανάληψη κυρίως ως προς την σχέση του Chuck με τη Sarah πάντα με κούραζε, αλλά απολάμβανα άλλα πράγματα στη σειρά - τα οποία δυστυχώς μετά την ριζική αλλαγή του status quo στο τέλος της 2ης σεζόν, απλά έπαψαν πλέον να είναι εκεί.

Τελοσπάντων, η σειρά ήταν αρκετά διασκεδαστική για 2-3 σεζόν ώστε να τη θυμάμαι με μια κάποια συμπάθεια, αρκετή ώστε να θελήσω να δω από περιέργεια ("for old times' sake") το φινάλε. Το αποτέλεσμα ήταν ένα εντελώς ακραία cheesy love-fest που τσέκαρε απλώς μποξάκια στη λίστα με τα απαραίτητα για ένα φινάλε.

Αλλά φίλε, το καταδιασκέδασα. Spoilers μετά το άλμα.

Δεν έχω πολλά να σχολιάσω, στην πραγματικότητα. Θυμήθηκα πόσο πολύ βαριόμουν το angst των Sarah/Chuck (Charah? Suck?), θυμήθηκα πόσο μου άρεσε πάντα ο έντονος κόκκος στην εικόνα αυτής της σειράς, θυμήθηκα όμως και ένα σωρό άλλα ωραία πράγματα. (Κι επίσης διαπίστωσα ότι τα stunts κάπου στην πορεία έγιναν καλύτερα.)

Ας το δούμε λοιπόν σπαστά, κοιτώντας την προαναφερθείσα λίστα των απαραιτήτων συστατικών για ένα φινάλε.

*Μαζεύοντας την ομάδα: CHECK
Αυτό είναι πρακτικά αναπόφευκτο (εκτός αν είσαι κουλτουροσειρά του ΗΒΟ πχ) και φυσικά το είδαμε κι εδώ. Όλη η ομάδα ένωσε τις δυνάμεις της για να κυνηγήσει τον μπάσταρδο που έφαγε τις αναμνήσεις της Sarah. Μέχρι και η λοχαγός εκείνη που είναι πάντα στην οθόνη, την είδαμε τώρα στο πεδίο της δράσης - έστω κι αν ήταν πάλι ακινητοποιημένη.

*Παλιός χαρακτήρας που επιστρέφει: CHECK
Δεν έχει φύγει κάποιος ιδιαίτερα απαραίτητος χαρακτήρας ποτέ από τη σειρά, οπότε η εμφάνιση της Linda Hamilton είναι όσο bit time μπορούσε να έχει πάει.

*Μετακόμιση: CHECK
Τι είναι ένα φινάλε αν όχι μια νέα αρχή; Ο Captain Awesome (αυτός είχε κι ένα όνομα να δεις, αλλά ευτυχώς δε το θυμάμαι γιατί για μένα θα είναι για πάντα θα είναι πάντα ο Awesome) με την αδερφή του Chuck το κουβεντιάζουν, ο Casey πάει να βρει τον έρωτά του, η mini-Casey θα μένει τώρα μαζί με τον Morgan.

*Γεννητούρια: MISS
Thank God αυτό το γλιτώσαμε.

*Θάνατος: MISS
To Chuck ούτως ή άλλως δεν ήταν ποτέ αυτό το show.

*Flashbacks: CHECK
Είχε στο προτελευταίο, αλλά επειδή πρέπει να είμαστε τυπικοί, ομολογώ ότι είχα ανησυχήσει πως το φινάλε δεν θα είχε σκηνές 'από τα παλιά', αλλά έστω και τελευταία στιγμή με αποζημίωσε και φιλαράκι, θα πρέπει να είχες καρδιά από πέτρα για να μη σου κάνει κι εσένα κάτι. Μιλάω φυσικά για την τελευταία σκηνή της σειράς, όπου ο Chuck διηγείται στη Sarah όλη τους την ιστορία (poor Sarah, αλλά όμως όχι, μπράβο στο παλικάρι) λίγο με την ελπίδα πως θα θυμηθεί, λίγο απλώς για να τα μάθει ξανά από την αρχή; Δεν έχει σημασία. Ήταν πολύ καλό, και χαίρομαι που αφού τουλάχιστον έγινε η χρήση του ακατονόμαστου αυτού, φρικτού αφηγηματικού τεχνάσματος, τουλάχιστον το relosution ήταν τόσο γλυκό.

*Callbacks: HOO-BOY
Της κακομοίρας. Η αμνησία της Sarah όχι μόνο κίνησε όλη την πλοκή στα 2 τελευταία επεισόσια, αλλά ήταν και η τέλεια δικαιολογία να μπει μπροστά ο μηχανισμός αναμνήσεων. Είδαμε Nerd Herd, τη Sarah με τη στολή από όταν πούλαγε λουκάνικα, τους 3 τους (με τον Casey δηλαδή) μαζί, μόνους τους απέναντι από την γνωστή οθόνη των αποστολών, τις αναμνήσεις του Chuck από τη Sarah, και φυσικά, JEFFSTER! (Big in Germany! Wunderbar!)

*Καταστροφή του αρχικού concept: CHECK
Ο Chuck φόρεσε τα γυαλιά/έγινε το intersect μια τελευταία φορά, και η ομάδα called it a day. Το βρίσκω κάπως τεμπέλικο μια σειρά να κλείνει καίγοντας ολοσχερώς το mission statement της, αλλά hey, το Chuck δεν ήταν ποτέ και η πιο εφευρετική σειρά εκεί έξω.

Συμπερασματικά, ήταν το είδος του φινάλε που είναι φτιαγμένο για να συγκινήσει εξίσου τους παλιούς αλλά και τους long-time θεατές. (Γρήγορα παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ, Gilmore Girls και West Wing.) Είναι αυτά τα φινάλε που πάντα τα θυμάμαι ως κάτι όμορφο και συγκινητικό και ευχάριστο. Ποτέ ως κάτι σπουδαίο, αλλά εντάξει. Πολύ συχνά τα φινάλε είναι μέτρια, υποσημειώσεις μια πάλαι ποτέ σπουδαιότητας. "Όμορφο", "συγκινητικό", "ευχάριστο"; Είναι ένας καλός συμβιβασμός.

Και αυτή η τελευταία σκηνή; Με το φιλί που -απλά- δεν έχει σημασία αν είναι Μαγικό ή όχι (γιατί είναι απλά, μαγικό ούτως ή άλλως); Απλά υπέροχη. (Και φυσικά απόλυτα ταιριαστό αυτή η σειρά να τελειώσει με μια μελοδραματική πλοκή πάνω σε υατό το ζευγάρι!)

Αντίο Chuck. Θα σε ευχαριστώ αιώνια για αυτή την τιτάνια ατάκα,για αυτή τη μεγαλειώδη μουσική στιγμή, και για την έμπρακτη απόδειξη πως καμιά φορά οι αφελείς συναισθηματισμοί και πραγματική πίστη σε κάτι μπορούν να έχουν πραγματικό αποτέλεσμα. Είτε πρόκειται για ένα μάτσο φανς που έκαναν τα πάντα για να κρατήσουν τη σειρά ζωντανή (και τα κατάφεραν), είτε για την ιδέα πως έναν Chuck θα μπορούσε να καταλήξει με μια Sarah. (Ακόμα κι αν έπρεπε να μας βγει η πίστη για να τα καταφέρουν.)

ΟΚ. Όσοι παρακολουθούσατε ακόμα τη σειρά, πώς σας φάνηκε το φινάλε - και ποια θεωρείται η καλύτερη σεζόν. Να υποθέσω χωρίς δεύτερη σκέψη είναι η 2η σεζόν;

PilotWatch: Touch

2012-01-28T17:49:00.000+02:00

“Touch me where the bomb is!”

Λίγα λόγια για την επιστροφή του Jack Bauer στη μικρή οθόνη.

Η σειρά είναι από την ιδιοφυία πίσω από το Heroes, τον Tim Kring (*) αλλά όλοι την περιμέναμε κυρίως για την επιστροφή του Kiefer Bauer στην οθόνη μας.

(*Ironic statement.)

Είναι πάντα πρόβλημα όταν επιστρέφεις μετά από έναν τόσο εμβληματικό ρόλο όσο ο Jack Bauer τόσο σύντομα (και γενικότερα, πόσο μάλλον τόσο σύντομα) και το γιατί φαίνεται αρκετά εδώ. Ο Jack παίζει τον Kiefer που παίζει τον Martin Bohm, το οποίο ακούγεται σαν Bomb, εκ του TELL ME WHERE THE BOMB IS. O Kiefer Bomb όμως εδώ δεν είναι ένας αγροίκος πράκτορας με χαλασμένη ηθική πυξίδα, αλλά ένας φιλήσυχος χήρος που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τον 11χρονο γιο του πηδώντας από δουλειά σε δουλειά. Καταλαβαίνεις πώς μπορεί να είναι πρόβλημα όταν τον ακούς να λέει “dammit” και στο μυαλό σου αντηχεί το τικ-τικ ενός ρολογιού με κίτρινους ηλεκτρονικούς χαρακτήρες να αναβοσβήνουν.

H μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο Jack Bohm είναι ότι η γυναίκα του πέθανε την 11η Σεπτεμβρίου και ο γιος του δε μιλάει και αγγίζει κανέναν και ποτέ. Είναι εμφανές ότι το Hollywood έχει περάσει από την εποχή όπου έβγαζε σκληρές, σκοτεινές ιστορίες με σκληρές, δύσκολες αλήθειες από αυτό το υλικό, σε μια εποχή όπου αισθάνεται άνετα με το να παράγει συναισθηματικές σαχλαμάρες κάποιες εκ των οποίων σκοράρουν και υποψηφιότητες Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ.

Το Touch δεν είναι σαχλαμάρα (όχι απαραίτητα δηλαδή) αλλά αυτή ήταν μια γενικότερη παρατήρηση. Το πρόβλημα είναι πως δεν είναι τρομερά συναρπαστική. Βασίζεται στην ιδέα πως εγώ ως θεατής θα βρω ενδιαφέρουσα μια ακολουθία σκηνών όπου άνθρωποι γράφουν/διαβάζουν/ακούν/πληκτρολογούν αριθμούς σε χαρτιά και κινητά προς ένα μάτσο προβλέψιμων συγκινητικών resolutions. Ας πούμε ότι δε με βλέπω να χάνω και τον ύπνο μου.

Οι αριθμοί προέρχονται από τον 11χρονο Jake, ο οποίος -μας εξηγεί ο κλασικός σοφός γέρος- είναι διαφορετικός, αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζαμε: Είναι διαφορετικός με την έννοια ότι μπορεί να δει τον κόσμο ως μια αλληλοεπηρεαζόμενη αλληλουχία καταστάσεων, προσώπων, πραγμάτων, και οι αριθμοί που του έρχονται είναι ο τρόπος του για να βλέπει τις συνδέσεις και να τις εκφράζει. Ο Jake βρήκε μόνος του την ακολουθία Φιμπονάτσι και ο Martin Bauer κοιτάζει τις εικόνες κάτι ανανάδων που του δίνει ο Danny Glover (που παίζει το ρόλο του σοφού γέροντα) και καταλαβαίνει. Ή κάτι τέτοιο.

“Electromagnetic energy and connections!” Well there you go.

(Εγώ πάντως όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου είχα ανακαλύψει μόνος μου το τρίγωνο του Πασκάλ αλλά κανείς δεν είπε στους γονείς μου ότι είμαι πιο εξελιγμένος. Ούτε καν 20 δεν είχα πάρει στο τρίμηνο. Έξαλλος ήμουν.)

Πέραν της πλάκας: O Kring εδώ έχει πάρει ουσιαστικά το concept της ύπαρξης του Dr. Manhattan από το Watchmen και το έχει ντύσει με αχρείαστο μπλα-μπλα και συναισθηματισμό. Σου λέει βασικά ότι ο μικρός Jake, όπως και το Μεγάλο, Έξυπνο Στρουμφ του Alan Moore, μπορεί να δει τις μαθηματικές δομές πίσω από τα πάντα, να τα ερμηνεύσει σε επίπεδο θεμελιώδες, άρα να ξέρει τι έρχεται μετά. Ουσιαστικά γνωρίζει εν δυνάμει τα πάντα - ό,τι έχει συμβεί, ό,τι συμβαίνει, ό,τι πρόκειται ποτέ να συμβεί. Είναι μια φανταστική ιδέα για κεντρικό χαρακτήρα και για σειρά.

Μόνο που δεν εμπιστεύομαι καθόλου τον Tim Kring με αυτήν.

Ο άνθρωπος απέδειξε με το Heroes ότι (εκτός από φρικτός σεναριογράφος και showrunner) δεν μπορεί να είναι συνεπής πάνω σε ένα concept. Περιμένω εναγωνίως τη στιγμή που ο Jake θα δει ένα μέλλον που ανεξήγητα θα αποτραπεί από τον Jack Bomb. Ακόμα όμως και χωρίς να φτάσει ποτέ η σειρά στα άσχημα lows του Heroes, το πρόβλημά μου είναι άλλο: Σίγουρα, δε μπορεί, κάπου να μην υπάρχει κάτι ελαφρώς πιο ενδιαφέρον να κάνεις με ένα τέτοιο concept από την καλή πράξη της εβδομάδας; Από την άλλη, θα ήθελα να είναι το Touch κάτι πιο φιλόδοξο; Όχι, γιατί θα γκρεμοτσακιζόταν όπως το Heroes και σύντομα θα είχαμε ένα μοντέλο του Maxim να ξελογιάζει τον Kiefer Bauer ο οποίος θα είχε καταληφθεί από μια Γιαπωνέζα στρίπερ.

(Η κλισέ παγκοσμιότητα της ιστορίας είναι άλλο ένα αποτύπωμα της υπογραφής του Kring. Είναι τελικά ένας αυθεντικός UnGood TV auteur!)

Δυστυχώς ο Kring είναι αυτός που είναι. Το Touch, όπως αφήνει να φανεί αυτός ο πιλότος, είναι μια καλή-όχι-τρομερή σειρά που ενώ θα ήθελες να είναι πιο φιλόδοξη, ταυτόχρονα σκέφτεσαι πως ίσως καλύτερα που δεν είναι.

Επιστρέφει τον Μάρτιο με μια σεζόν 12 ακόμη επεισοδίων, του εύχομαι καλή τύχη και θα τα ξαναπούμε ίσως το καλοκαίρι αν 'το buzz' είναι θετικό μετά και το season finale.

Liz Lemon Versus The Idiots

2012-01-28T15:50:00.000+02:00

Ξέρετε τι σκίζει φέτος; Το 30 Rock σκίζει φέτος. Μια σκηνή από το πρώτο (εκ των δύο χθεσινών) επεισόδιο:

Η Liz απολογείται μπροστά στην ένωση ηλιθίων (τη γνωστή σε όλους N.A.Z.I.) αλλά φεύγει off script αραδιάζοντας έναν κατάλογο πραγμάτων που οφείλονται στους ηλίθιους.

Liz: You know what you people have given the world? Girls Gone Wild. The Golden Globes. Cans that tell you how cold beer is. Florida. Bratz dolls.
Tracy: Oh I get it. She's naming awesome things.
Liz: No, listen to me. Because of you there may be an Entourage movie!
Πλήθος: Turtle! Turtle! Turtle! Turtle!

God bless you, Liz Lemon.

To γαμάτο βέβαια στο resolution της σκηνής είναι το πώς οδηγεί τη Liz στο να αγκαλιάσει την inner stupidity της και να πάει στη γωνία που πουλάει hot dogs o Cyclops για να τα ξαναβρούν. Ήταν μόνο ένα από τα αστεία storylines αυτού του διπλού επεισοδίου, που ανάμεσα σε αυτό (και το πώς η Liz βλέπει τον εαυτό της - really?!), τον Kelsey Grammer να ενοχοποιεί τον Pete στη διάρκεια ενός one man show-within-a-show για τον Lincoln, και τον Jack να κερδίζει-χάνοντας-κερδίζοντας τον Devin Banks για ακόμη μια φορά, δείχνει πως η σειρά είναι σε τοπ φόρμα καθώς ξεκινά την 6η (ναι ρε φίλε, 6η) σεζόν της.

ΥΓ. Έχω φάει hot dog από αυτή ακριβώς τη γωνία!!!!!11

Και το Όσκαρ για καλύτερη cross-dressing μπανάνα Τσικίτα πάει στον

2012-01-27T01:44:00.001+02:00

Ένα φανταστικό RT από τον Dan Harmon - μπορεί να πανηγυρίσαμε όλοι οι Community-κοί την υποψηφιότητα του Jim "Dean Pelton" Rash για Όσκαρ Σεναρίου (για το 'Descendants' του Alexander Payne) αλλά είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι είχαμε σκεφτεί αυτή τη διάσταση του θέματος.

Θα περιμένω εναγωνίως το μετα-σχολιαστικό επεισόδιο της σειράς για αυτό γεγονός, με τον Dean να επιδίδεται σε ακόμα γελοιότερες πράξεις και outfits φυσικά.

Φίλοι αναγνώστες, ο υποψήφιος για Όσκαρ Jim Rash:

(via)

Checking up on Up All Night

2012-01-21T03:44:00.001+02:00

Οι κωμικές σειρές είναι η κατεξοχήν περιοχή στο τηλεοπτικό πεδίο όπου το αρχικό προϊόν δεν έχει καμία σχέση με αυτό που τελικά παίρνεις, όταν μιλάμε για τις καλές κωμωδίες τουλάχιστον. (Σκέψου: The Office US, Parks and Recreation, 30 Rock, κλπ.) Φέτος ένιωσα ένα έντονο τέτοιο συναίσθημα απέναντι στο Up All Night, δηλαδή εκείνο το sitcom από όλα τα καινούρια, που ενώ δε θα έλεγα ποτέ ότι μου άρεσε αυτό που είδα, ένιωθα ταυτόχρονα πως α) έχει τεράστια περιθώρια βελτίωσης αν φτιάξει κάποια συγκεκριμένα πράγματα και β) εξακολουθούν να μου είναι τρομερά συμπαθείς οι πρωταγωνιστές, με αποτέλεσμα να κουβαλάω μπόλικη καλή θέληση απέναντί του.

Έκανα λοιπόν αυτό το πράγμα που μου αρέσει καμιά φορά να κάνω, δηλαδή να τσεκάρω τυχαία επεισόδια σειρών για να δω πώς πάνε.

Και τι είναι το πρώτο πράγμα που βλέπω καθώς ξεκινά το 13ο επεισόδιο, 'Rivals'; Τον Will Arnett και την Christina Applegate να μιλάνε για το Friday Night Lights.

Spoilers μετά το άλμα. (Όχι για το Friday Night Lights.)

Έτσι κι αλλιώς μου ήταν συμπαθής, τώρα ξαφνικά ένιωσα αγάπη προς μια σειρά που δεν ξέρω καν αν μου αρέσει. Κυριολεκτικά το a-story του επεισοδίου περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια του ζευγαριού να καταφέρει να συγχρονιστεί ώστε να δει το series finale της αγαπημένης σειράς. Το αποτέλεσμα είναι o Chris να απατά τη Reagan με μια άλλη μαμά, που έχει κι εκείνη το ίδιο πρόβλημα.

Αυτό που στην αρχή είναι απλώς μια αστεία σκηνή με εμφανείς αναλογίες σεξουαλικής απάτης, γρήγορα μεταμορφώνεται σε μια γλυκιά ιστορία νέας φιλίας και απειλής σε ένα άλλο επίπεδο, καθαρά πλατωνικό. Η Reagan ανησυχεί πως δε μπορεί να μοιράζεται με τον Chris όλα τα in-jokes του κόσμου, κι εκείνος δεν είναι σίγουρος πως είναι αρκετά σημαντικός γι'αυτήν. Όλα είναι δοσμένα με πολύ όμορφο κι ευαίσθητο τρόπο - η τελευταία σκηνή του επεισοδίου (όχι αυτή με την κωμική παρεξήγηση, η επόμενη, στο πάρκο) σίγουρα θα σε κάνει να χαμογελάσεις.

Πέρα από την αγάπη των δύο κεντρικών χαρακτήρων (τόσο του ενός για τον άλλον όσο και των δύο για τον Coach Taylor), αυτό που με ενδιέφερε να δω είναι πώς διαχειρίζεται σε αυτό το σημείο η σειρά τον χαρακτήρα της Ava. Η Ava της Maya Rudolph, ένας αταίριαστα over the top χαρακτήρας που έμοιαζε να είχε ξεπηδήσει από κάποια δική του σειρά δημιουργώντας πλήρη τονική αντίθεση με την υπόλοιπη σειρά, ήταν τεράστιο πρόβλημα για μένα όταν ξεκίνησα να βλέπω τη σειρά. Βασικά, ήταν ο λόγος που τη σταμάτησα. Με αποσπούσε τόσο πολύ από το υπόλοιπο χαμηλών τόνων ανθρώπινο κομεντί που αποφάσισα πως δεν είχε νόημα.

Ο χειρισμός της είναι σαφώς βελτιωμένος σε σχέση με το τελευταίο επεισόδιο που είχα δει πίσω τον Οκτώβριο. Ο ρόλος της είναι πλέον καθαρά supporting ως προς της Applegate - και θα ήταν τεράστιο λάθος να έχει συμβεί το αντίθετο. Δεν είναι πως κάνει κάτι όντως ενδιαφέρον, να διευκρινήσω. Απλώς είναι εκεί. Από ενεργό εμπόδιο στην απόλαυση, τώρα έχει εξελιχθεί σε νεκρά λεπτά. Το storyline της Ava, της Reagan και της Megan Mullally ήταν παντελώς αδιάφορο, σε αντίθεση με τις διασκεδαστικές σκηνές του Will Arnett ως stay-at-home dad.

Ο Chris περνάει την ώρα του διασκεδάζοντας (με) άλλες μαμάδες, και είναι μάλιστα σε μια επίσκεψη της Applegate στην 'έδρα' του Arnett που της επιτρέπει να είναι όντως κι εκείνη αστεία: Όταν διαπιστώνει ποια είναι η Laura (η εντελώς μη εντυπωσιακή μαμά κι όχι εκείνη που μοιάζει να βγήκε από σειρά του CW) ανακουφίζεται με πολύ αστείο τρόπο, με αποκορύφωμα το “You're not invited” που λέει στην CW-mom θυμίζοντας μια πιο subtle εκδοχή της Jennifer Aniston εποχής πρώιμων Friends.

Όλο το Friday Night Lights storyline καταφέρνει τελικά να μιλήσει για κάτι ωραίο και αληθινό και αναγνωρίσιμο, μην αφήνοντας τον τυφώνα Ava να συνεχίζει να καταπίνει τα πάντα στο διάβα της. Είμαι περίεργος να δω αν υπάρχει αρκετό 'κάτι' εκεί ώστε να με κρατήσει η σειρά αυτή τη φορά περισσότερο από όσο με κράτησε την προηγούμενη φορά, πάντως σε πρώτη ματιά είναι ξεκάθαρο πως έχει βελτιωθεί πολύ από την τελευταία φορά που της έριξα μια ματιά.

SOPA

2012-01-18T21:07:00.001+02:00

"Wikipedia's articles are neutral, its existence is not."

Διαβάζεις ό,τι πρέπει να ξέρεις για τo SOPA στη σελίδα της wikipedia και για συμπλήρωμα μια πιο φιλική προς το χρήστη εκδοχή στο Esquire.

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να ξεφύγει το θέμα σε μια απλή συζήτηση περί πειρατείας, αλλά ένα πιθανό καθεστώς SOPA είναι πολύ ευρύτερο πρόβλημα και φαντάζομαι βρίσκει δεδομένα αντίθετο κάθε άνθρωπο που έχει βρει έκφραση και ενημέρωση μέσω του ίντερνετ.

LostWatch: Alcatraz

2012-01-18T20:42:00.000+02:00

βασικά ο Hurley, αλλά με επιλογές στο outfit

Στην δίχως τέλος, κούραση ή ντροπή αναζήτηση των τηλεοπτικών δικτύων για το επόμενο Lost, το Alcatraz έρχεται με ορισμένα πλεονεκτήματα: Κατά κύριο λόγο ότι δεν είναι καθόλου κακό.

Άλλο πλεονέκτημα θα υπέθετε κανείς πως είναι το ότι έρχεται από δημιουργική ομάδα που μοιράζεται πολλούς βασικούς συντελεστές με το ίδιο το Lost: O παραγωγός JJ Abrams, ο συνθέτης Michael Giacchino, o παραγωγός/σκηνοθέτης Jack Bender, η σεναριογράφος/δημιουργός Elizabeth Sarnoff, ο παραγωγός Bryan Burk, ο Hurley στο ρόλο του Hurley.

Να πω λίγο το μεγαλύτερο θετικό από όλα; Η απουσία των showrunners του Lost.

Για την ακρίβεια το καλύτερο πράγμα που συμβαίνει στο Alcatraz είναι ότι δε μοιάζει τόσο σε εκείνη τη σειρά που άπαντες προσπαθούν εδώ και χρόνια ανεπιτυχώς να αναπαράγουν, αλλά θυμίζει περισσότερο σε τόνο και σε δομή εκείνη τη μίξη Lost και X-Files, δηλαδή το Fringe, που προσωπικά αγαπώ πολύ περισσότερο από το Νησί των Καταραμένων.

Το Alcatraz διαδραματίζεται, προφανώς, στο Alcatraz, τη θρυλική φυλακή από την οποία δεν απέδρασε ποτέ κανείς εκτός από τον Clint Eastwood, και μερικές εκατοντάδες ακόμα τρόφιμους, μαθαίνουμε καθώς αρχίζει ο πιλότος, οι οποίοι βασικά μεταφέρθηκαν στο χρόνο, μισό αιώνα αργότερα, στο σήμερα.

Με το αζημίωτο φυσικά: Όποιος τους βοήθησε να το σκάσουν με αυτό τον ανορθόδοξο τρόπο, τους έβαλε να εκτελέσουν και κάποιο μυστηριώδες σχέδιο για την πάρτη του. Αυτό σαν αρχική ιδέα ακούγεται εντελώς '12χρονο που εξηγεί τι παιχνίδι παίζει με τα transformers και τα G.I. Joe του', αλλά δεν πειράζει. Οι πιο γαμάτες σειρές συχνά προκύπτουν από τις πιο απενοχοποιημένα σαχλές ιδέες. Εκεί που κρίνονται πάντα αυτού του τύπου οι μυθολογίες είναι στην εκτέλεση, και λέγοντας εκτέλεση εννοώ:

Μας ενδιαφέρει στο ελάχιστο αυτό που συμβαίνει; Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που να μας υποχρεώνει να παλουκωθούμε κάτω και να τον ακολουθήσουμε; Αυτό το οτιδήποτε συμβαίνει, έχει κάποιο αντίκτυπο; Ή είναι ένα διαρκές tease;

Υποκειμενικά όλα αυτά φυσικά, αλλά εμένα, από τις σκηνές στο έρημο Alcatraz των πρώτων στιγμών του πιλότου, μέχρι την εισαγωγή της κεντρικής ηρωίδας (που υποδύεται η Sarah Jones με αρκετή γοητεία όσο και δύναμη), η σειρά με είχε. Υποπτεύομαι ότι ένα 30% οφείλεται στο γαμάτο score του Giacchino, ο οποίος δε θα επιστρέψει για την υπόλοιπη σεζόν, αλλά προχωρώ παρακάτω.

Εκεί που πέτυχε το Fringe, εκεί που νιώθω πως πάει να πετύχει το Alcatraz, εκεί που σίγουρα είχε εξαρχής πετύχει το Lost, είναι στο ότι διάβασαν σωστά το πώς φτιάχνεται μια τέτοια σειρά. Όλοι οι κλώνοι επιχειρούσαν πάντα να μας πνίξουν με ερωτήματα παρουσιάζοντας κάτι δίχως όντως να το παρουσιάζουν. Κυριότερα, χωρίς να μας νοιάζει. Το Lost δεν ξεκίνησε με μυστήριο. Δηλαδή ναι, κάποια ερωτηματικά υπήρχαν εδώ κι εκεί, αλλά το παν, σε εκείνη την πρώτη σεζόν που ήταν και η καλύτερη της σειράς, ήταν οι χαρακτήρες. Μας νοιάζει αυτό που συμβαίνει, γιατί επιδρά πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους.

Το Fringe πριν αφεθεί να απλώσει την τόσο ενδιαφέρουσα μυθολογία του, είχε περάσει πρώτα 2 σεζόν πάνω σε ένα κεντρικό δράμα για μια σχέση πατέρα-γιου που βρήκαν ο ένας τον άλλον μέσα από συνθήκες ααδύνατες, και που τώρα το πληρώνουν. Σε νοιάζει. Τόσο απλά.

Δεν είμαι έτοιμος προφανώς να βάλω μια σειρά δίπλα σε αυτές από τόσο νωρίς, και μπορεί κι από το επόμενο κιόλας επεισόδιο να με απογοητεύσει, αλλά το Alcatraz τουλάχιστον ξέρει πώς να ξεκινήσει. Έχεις ένα χαρακτήρα που εν τέλει διαθέτει έναν άρρηκτο (και επίπονο) δεσμό με αυτή την ιστορία. Και που έχει ωραία χημεία τόσο με τον comic relief χαρακτήρα (Hurley αδερφέ μου) όσο και με τις σκηνές που η Jones παίζει απέναντι στον Sam Neill. Πάντα θες τέτοιου είδους χημεία ανάμεσα στον straight πρωταγωνιστή ήρωα και στον σκιώδη ψιλο-antagonist, ψιλο-σύμμαχο.

Μέχρι να ολοκληρωθεί η πρώτη ώρα έχεις μια αίσθηση του ποιοι είναι χαρακτήρες αυτοί, ξέρεις γιατί τους καίνε τα ερωτήματα που θέτει η μυθολογία, άρα σε ενδιαφέρουν κι εσένα. Ταυτόχρονα, δεν είναι τόσο αποπνικτικά ώστε να καταπλακώνουν όλη τη σειρά. Δηλαδή, μπορείς να παρακολουθήσεις μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος δίχως να πρέπει διαρκώς να σταματάς για να θυμηθείς ποιος είναι ο καθένας και τι θέλει και ποιος είχε πει ψέμα σε ποιον.

Όπως και να έχει, η βασική δομή μοιάζει ωραιότατη: Έχεις άντρες που ταξιδεύουν στο χρόνο για να λύσουν προσωπικές εμμονές τους που έχουν μείνει ξεκρέμαστες. Σαν μια δεύτερη ευκαιρία μετά το θάνατο. Πάντα θα είναι ωραίες αυτές οι ιστορίες. Το Alcatraz κάνει αυτό, προσθέτοντας ένα τύπου '100 Bullets' στοιχείο που ήδη μετά το 2ο επεισόδιο με κάνει να θέλω να δω τι άλλο κρύβει από πίσω.

Δεν με ενδιέφερε ποτέ απαραιτήτως να γουστάρω κάποια από τις σειρές που πλασάρονται μία στο τόσο ως ένα ακόμα Lost (εξάλλου η ιδανική μορφή μυθολογίας/αυτοτελούς αφήγησης έχει γίνει από τον Whedon παλαιότερα και από το Doctor Who αυτή τη στιγμή, οπότε είμαι καλυμμένος), αλλά σε πρώτη ανάγνωση -και χωρίς να κάνει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί-, το Alcatraz μοιάζει κατά τι πιο ενδιαφέρον εκεί που απέτυχε το Person of Un-Interest και κατά τι πιο έξυπνο εκεί που απέτυχε το παντελώς ανόητο TerraNova.

Το Top-10 του 2011, λίγο πριν εκπνεύσει το 2012

2012-01-14T22:46:00.001+02:00

Πάνω στην ώρα και πάντα συνεπής, ακριβώς τη στιγμή που το 2012 μπαίνει με full force, εγώ ανεβάζω τη 10άδα μου για το 2011! Τι είναι ο χρόνος εξάλλου. Μια σύμβαση είναι.

(ETA: Επειδή πολύς κόσμος αφήνει τα τοπ-10 του στα σχόλια, όσοι θέλετε προσθέστε το κι εσείς για να κάνουμε μια ανεπίσημη σούμα στο τέλος από περιέργεια.)

Ελπίζω τις επόμενες μέρες να μπορέσω να κάνω κάποια κείμενα με ηρεμία και από χρονική απόσταση για μερικές από τις σειρές που ακολουθούν, αλλά ως τότε βαράτε εδώ.

11>

The Chicago Code του Shawn Ryan
Είπα 10; Συγγνώμη, εννοούσα 11. Δηλαδή 10 εννοούσα, αλλά δε μου πήγαινε με τίποτα να αφήσω έξω ένα ακόμα (εν τέλει) mini-series για διαφθαρμένο σύστημα και ιδεολόγους μπάτσους από τον Shawn Ryan. Ένιωθα το Σικάγο να ζωντανεύει στην οθόνη μου κάθε βδομάδα.

10>

Homeland των Howard Gordon και Alex Gansa (βασισμένη στην σειρά του Gideon Raff)
Σασπένς τύπου 24 αλλά το οποίο προκύπτει άμεσα από τους χαρακτήρες. Η Claire Danes στη γυναικεία ερμηνεία της σεζόν, διατηρώντας μια φανταστική ισορροπία (μέχρι που δεν την διατήρησε), και τρομερό φινάλε σε ένα πολιτικό θρίλερ 'από τα παλιά'. Αλλά ταυτόχρονα αδιαμφισβήτητα 'τώρα'.

9>
Skins των Brian Elsley και Jamie Brittain

+
Awkward. της Lauren Lungerich
Κι άλλη κλεψιά, very nice. Όμως σκεφτείτε το: Και οι δύο αυτές σειρές (ειδικά φέτος, όσο αφορά το Skins) ήταν heightened εκδοχές ιστοριών ξεκάθαρης John Hughes-esque χροιάς. Το Awkard. ήταν λίγο πιο γλυκό και λίγο πιο έξυπνο, το Skins λίγο πιο character-driven και σαφώς πιο φιλόδοξο. (Άσε που έφερε πίσω τη σειρά από τη μαύρη τρύπα που είχε πέσει.) Τα αγαπάμε και τα δύο.

8>
The Vampire Diaries του Kevin Williamson
Γιατί πουθενά αλλού δε θα συναντήσουμε τόσο πλούσια πλοκή να κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς, σπάζοντας στην πορεία σχεδόν κάθε μας αντίληψη σχετικά με το τι είδους ιστορίες μπορούν να λειτουργήσουν ή όχι στην τηλεόραση.

7>
Parks and Recreation των Greg Daniels και Michael Schur
Το απόλυτο τηλεοπτικό feelgood. Τόσο απλά.

6>
The League του Jeff Shaffer
Ίσως ό,τι πιο αγνά laugh out loud υπάρχει αυτή τη στιγμή. Το ότι δεν αφήνουν ούτε ιερό όρθιο την κάνει απλώς άλλο τόσο πιο απολαυστική. Plus: Random cameo της Eliza Dushku! Βεβαίως, γιατί όχι.

5>
Game of Thrones των David Benioff και D.B. Weiss, με ευχαριστίες σε έναν κύριο George RR Martin
Αν υπάρχει οποιαδήποτε σειρά αυτή τη στιγμή με τη δυνατότητα να αγγίξει το 'φαινόμενο Lost', είναι αυτή. Ακόμα κι αν ξέρεις τι ξημερώνει (εγώ σίγουρα δεν ξέρω και ούτε σκοπεύω να μάθω γι'αυτό κρατάμε τη σχετική σιγή), η σειρά είναι τόσο απολαυστικά φτιαγμένη και τόσο γεμάτη με "ΓΑΜΗΣΕ ΜΕ, ΤΟ ΕΙΔΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ;" στιγμές που δε θες να σταματήσεις να βλέπεις ή να μιλάς γι'αυτήν. Υπό μία έννοια, καλύπτει την ανάγκη μου για σειρές τύπου ΗΒΟ, για σειρές τύπου Spartacus, για σειρές τύπου Lost, όλα σε ένα.

4>
Breaking Bad του Vince Gilligan
Η καλύτερη σεζόν ως τώρα. Τα είπαμε και αναλυτικότερα, αλλά ας κρατήσουμε το ότι η διαδρομή ενός χαρακτήρα προς την κόλαση, σπάνια υπήρξε πληρέστερα και εθιστικότερα κινηματογραφημένη.

3>
Community του Dan Harmon
Χρειάζεται να γραφτεί άλλη λέξη για το Community μες στο 2011; (Καλά, ναι, αλλά για τις ανάγκες ενός τέτοιου ποστ εννοώ.) Και μόνο για τη συλλογή απίστευτα ευρηματικών, back-to-back επεισοδίων, η σειρά έχει εξασφαλισμένη την υστεροφημία της ως TV classic.

2>
Louie του Louis CK
Όταν ο Louis CK σταμάτησε να διαμελίζει τις συμβάσεις του πώς πρέπει να γράφεται και να εξελίσσεται μια τηλεοπτική κωμωδία, άρχισε να κάνει το ίδιο ακόμα στον εαυτό του. Από πλευράς κωμωδίας, η χρονιά του ανήκε.

1>
Doctor Who του Steven Moffat, ουσιαστικά
Ομοίως με τον Louie, έτσι κι ο Moffat στο δεύτερο χρόνο του στη σειρά ξεπέρασε κάθε προκατάληψη σχετικά με το πώς μοιάζει μια σεζόν Doctor Who και δημιούργησε κάτι νέο. Έναν γρίφο πάνω στην παραδοχή της απώλειας και την πίστη σε κάτι σπουδαιότερο, όπου κάθε κομμάτι του παζλ όχι μόνο συμπλήρωνε την -φανταστική- μεγάλη εικόνα, αλλά και αποτελούσε κάτι ξεχωριστό, διαφορετικό και πανέμορφο από μόνο του. Ο θρίαμβος του μέσου.

Doctor Who: The Doctor, the Widow and the Wardrobe

2012-01-11T02:54:00.001+02:00

Επειδή δεν θα αφήσω επεισόδιο Doctor Who αποστάριστο (NOT ON MY WATCH) έστω κι αν έλειπα για μέρες αφότου παίχτηκε, μετά το άλμα spoilers και σύντομα σχόλια για το γλυκούλι-αλλά-ως-εκεί φετινό Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο.

Αρχικά να πω ότι μου άρεσε η ιδέα, για μια σπάνια φορά, να μην κρίνεται κάτι τιτανοτεράστιο σε μια περιπέτεια του Doctor. Ναι, προφανώς οι ζωές της οικογένειας κινδύνευσαν, και φυσικά όλοι λυπούμαστε για τα κακόμοιρα τα δάση (ιδίως ο James Cameron) αλλά θέλω να πω ότι κανένας πλανήτης, καμιά ανθρωπότητα, κανένα σύμπαν, κανένα χωροχρονικό συνεχές δεν απειλήθηκε εδώ. Είναι ακριβώς το setting που ήθελα και περίμενα να δω από τη σειρά μετά την απίστευτη σεζόν που προηγήθηκε, της οποίας το φινάλε υπονόησε πως ο Doctor τώρα θα μικρύνει (προσωρινά, σαφώς) σε scale.

Τι άλλο μου άρεσε: Το πρώτο 15λεπτο. Το βρήκα φανταστικό, για την ακρίβεια. Χωρίς να μοιάζει καν να προσπαθεί, ο Moffat με είχε κάνει να βουρκώσω. (Που ΟΚ, το ξέρω, όχι κανένα επίτευγμα, αλλά και πάλι.) Ο Doctor ως φύλακας άγγελος αυτής της πληγωμένης οικογένειας, να διακοσμεί με μοναδικό γνώμονα το cool, σαν μεγαλόσωμος Peter Pan, αιώνιο παιδί που χάσκει μπροστά στις απεριόριστες δυνατότητες της καθημερινότητας να δημιουργεί φανταστικές καταστάσεις από το τίποτα. Και στο κέντρο, τα δύο παιδιά που δεν ξέρουν πως ξημέρωσαν τα Χριστούγεννα που πήραν τον πατέρα τους μακριά από αυτούς, και μια μητέρα που σιωπά και υποφέρει και πεθαίνει μέσα της όταν βλέπει τη χαρά στα πρόσωπά τους.

Γιατί να είναι χαρούμενα;, αναρωτιέται ο Doctor, βάζοντας λόγια στο διαλύμμένο της βλέμμα, όταν μένουν μόνοι. Γιατί θα είναι λυπημένα αύριο, απαντά μόνος του.

Απλά υπέροχο.

Και η κατάληξη, κάτι σαν μισή ώρα αργότερα, εξίσου δυνατή. Η ίδια αυτή η δυνατή (για τα παιδιά της) χήρα, με τη δύναμη ενός άστρου (επειδή είναι Χριστούγεννα, geddit;) διαπερνά με το νου όλες τις αναμνήσεις που σημαίνουν για αυτήν σπίτι και βρίσκει τον άντρα της που είναι έτοιμος να πεθάνει επειδή δεν είχε τίποτα να τον καθοδηγήσει μέσα στο σκοτάδι. Και με το φως της, τον καθοδηγεί πίσω στο σπίτι.

Αν η στιγμή (όσο αναμενόμενη κι αν ήταν βάσει όοοολου αυτού του set-up) που ο Doctor φέρνει τη Madge έξω από το σκάφος για να της αποκαλύψει τον άντρα της, ζωντανό, αν αυτή η στιγμή δε σε έκανε να δακρύσεις και να συγκινηθείς τότε καλά να περνάς βλέποντας το Star Trek: Voyager.

Όλη η θεαματική της οικογένειας-τα-Χριστούγεννα δίνει τέλεια ασίστ στην τελευταία σκηνή του επεισοδίου, που επίσης, μέσα στο πλαίσιο της μυθολογίας της σειράς, ήταν εξαιρετικά συγκινητική: O Doctor βρίσκει το σθένος να χτυπήσει ξανά την πόρτα των Ponds. Οι οποίοι, όπως προκύπτει, τον περίμεναν, πάντα.

Φανταστικά πράγματα, αλλά τότε γιατί δε με ενθουσίασε το επεισόδιο;

Γιατί μετά τα πρώτα 15 λεπτά και πριν τα τελευταία 10, υπήρχε ένα κεντρικό στόρι, εκεί στον πλανήτη-Χριστούγεννα, με τα παιδιά και με τα δέντρα που μιλάνε και με την όξινη βροχή, υπήρχε όλο αυτό το τεράστιο, ανέμπνευστο, βαρετό, παντελώς δυσλειτουργικό μεσαίο μέρος που ήταν απλώς μέτριο.

'Κακό' δεν είναι μια λέξη που την χρησιμοποιώ συχνά για Doctor Who, πόσο μάλλον για Doctor Who του Moffat, κι εδώ έφτασα κοντά στο να το κάνω: Ο κεντρικός αφηγηματικός ιστός της ιστορίας είναι μια παντελώς μηχανική και βαριεστημένη ανακύκλωση μηχανισμών που ο Moffat έχει χρησιμοποιήσει ένα σωρό φορές. Όχι ότι δεν επανέρχεται διαρκώς σε παρόμοιες θεματικές ή εικόνες στις ιστορίες του, απλά εδώ έχεις μόνο αναμασήματα.

Λες και κάποιος είπε, Steven, καταπληκτική η 6η σεζόν, αλλά όσο σχεδιάζει τον επόμενο κύκλο που θα ξεκινήσει σε 7 χρόνια, χρειαζόμαστε ένα τόσο δα επεισοδιάκι για τα Χριστούγεννα. Και ο Moffat, σαν άλλος Timbaland της τηλεοπτικής συγγραφής, άνοιξε το συρτάρι με τα παραπεταμένα beats, διάλεξε 2-3, τα κόλλησε το ένα πάνω στο άλλο, και συνέχισε να γράφει Sherlock. (Που είναι φανταστικό by the way και θα επανέλθω τις επόμενες μέρες σε αυτό.)

Το φετινό Χριστουγεννιάτικο είχε έναν φανταστικό συναισθηματικό πυρήνα, και ως εκ τούτου δε μπορώ πραγματικά να το κακίσω. Αλλά όλα τα πρακτικά του στοιχεία είναι τόσο παράταιρα και μηχανικά που είναι πιθανώς όσο πιο κοντά έχει φτάσει ο Moffat στο να γράψει Doctor Who όπως ο RTD.

Κι όλα αυτά, τη στιγμή που το περσινό ήταν μακράν και χωρίς καν συναγωνισμό, το καλύτερο Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο που έχει κάνει η σειρά ως σήμερα.

Δεν πειράζει. “So human!”, όπως θα έλεγε κι ο Doctor χαμογελώντας ενθουσιασμένος. Εξάλλου, είναι ο άνθρωπος εκείνος που σου φέρνει για δώρο μια πύλη σε μια άλλη διάσταση. Γι'αυτό και μόνο δεν αξίζει να τον λατρεύεις δίχως συνθήκες;

Εξάλλου περισσότερο με ενοχλεί που ακόμα δεν ξέρουμε πότε θα τον έχουμε ξανά κοντά μας.

PilotWatch: House of Lies

2012-01-11T02:00:00.001+02:00

(δίκαια φωτό από τα λαγούμια του subway της Νέας Υόρκης)

Το Showtime έχει καινούρια σειρά, και ξέρουμε τι σημαίνει συνήθως αυτό για το blog, Homeland εξαιρουμένου: Ώρα για γκρίνια!

Η σειρά βασικά έχει για ήρωες μια ομάδα κακών (ή κάτι αρκετά κοντά σε villain στην εποχή που ζούμε) και τους παρουσιάζει καθώς κάνουν κακές πράξεις ακόμα και δεδομένου του πόσο κακοί είναι. Είναι για μια ομάδα συμβούλων μεγάλων πολυενθικών που τους καθοδηγούν στην επίλυση κρίσεων (βοηθούν τις επιχειρήσεις άρα villains) αλλά που στην πραγματικότητα στήνουν κομπίνες που απομυζούν τις εταιρείες αυτές από χρήματα, κάνοντάς τες να νομίζουν πως τους χρειάζονται. Όμως παρότι λειτουργούν υπό μία έννοια εναντίον των villains της σύγχρονης κοινωνίας, αυτό δεν τους κάνει Ρομπέν των Δασών.

Ο Matthew Carnahan δημιούργησε μια σειρά όπου με το καλημέρα συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει τίποτα να υποστηρίξεις σε αυτήν.

Ωραίος.

Ο τόνος της σειράς είναι επί της ουσίας κωμικός αλλά δεν πετυχαίνει μεγάλα γέλια, ένα πρόβλημα που παρουσιάζεται γενικώς στην κωμωδία των καλωδιακών καναλιών. (Φίλοι της ποιότητας: Δεν υπάρχει απολύτως κανένα πρόβλημα στο να γελάς δυνατά με ανωριμότητες. Είναι κωμωδία. Γιατί μόνο το FX το καταλαβαίνει αυτό;)

Δανείζεται πολλά από το ύφος ας πούμε ενός Ferris Bueller (ο πρωταγωνιστής-αφηγητής σταματά συχνά για να μας εξηγήσει τι βλέπουμε, αλλά δίχως ιδιαίτερο πνεύμα), αλλά το διατρέχει ο κυνισμός και η εξιδανίκευση της βρώμικης τελειότητας που το Showtime εξυμνεί μέσα από τις περισσότερες σειρές του. Έχει κάτι το ενοχλητικά αυτάρεσκο δηλαδή. Επιλέγει να πιστεύει πως όταν λέει ένα αστείο είναι καταπληκτικό. Όταν κάνει κάτι πονηρό είναι παμπόνηρο. Όταν βυθίζεται μέσα στην ενήλικη παρακμή του, πνίγεται κανονικά.

Έχει το πρόβλημα των περισσότερων σειρών του καναλιού, εν ολίγοις. Κάθε του σκηνή μοιάζει να είναι φτιαγμένη από ανθρώπους τόσο ενθουσιασμένους με την ιδέα του καλωδιακού καναλιού, που προσπαθούν απεγνωσμένα να γίνουν ακραίοι δίχως να διατρέχει λόγος, αλλά το κάνουν προσπαθώντας να παραμένουν cool την ίδια στιγμή. Όχι, ευχαριστώ.

Δεν είναι φρικτό. Όλα τα παραπάνω δηλαδή είναι συμπτώματα αμέτρητων σειρών. (Αν μη τι άλλο το κανάλι έχει έναν χαρακτήρα και είναι συνεπές ως προς αυτόν.) Όμως παρά τις διάφορες διασκεδαστικές χαριτωμενιές που πέταγε προς το μέρος μας, τίποτα δεν ήταν πράγματι, όντως, τρομερά διασκεδαστικό.

Και στο μεταξύ, οι αστοχίες συνεχίζουν να μαζεύονται: Η ομάδα του Marty(*) υποθέτει κανείς πως είναι και γαμώ για να στήνει και να συντηρεί τέτοιες μπλόφες, αλλά στην πράξη σου μοιάζουν ψιλοτυχεράκηδες τυχοδιώκτες. ("Κλασικός κοντράκιας," όπως θα λέγαμε αν ήταν ποδοσφαιρστής.) Ο ίδιος ο Marty είναι μπασταρδάκος αλλά είναι και καρδιά από χρυσάφι και η σειρά δεν πηγαινοέρχεται με ιδιαίτερη χάρη ανάμεσα στα δύο, και να αναφέρουμε btw την φανταστική σύμπτωση να δουλεύει η πρώην γυναίκα του σε αυτήν ακριβώς την εταιρεία. Η χημεία του Marty με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας είναι μια χαρά και αν μη τι άλλο είναι αυτό που κουβαλάει το House of Lies όσο κουβαλιέται, διότι αγαπάμε Kristen Bell(η πιο αναίτια χαραμισμένη καριέρα ως τώρα στα '00s), και αγαπάμε Jean Ralphio, και τους αγαπάμε όλους αυτούς μαζί.

Όμως;

Ο ίδιος ο Don Cheadle, ωραίος δε λέω, τίμιος, τον καλούσες στη γιορτή σου, τον φώναζες για β' ρόλο στην ταινίας σου, κλπ κλπ, αλλά εδώ τον βλέπουμε σε έναν ρόλο που κάποιες στιγμές αναρωτιόμουν αν οι παραγωγοί της σειράς νόμιζαν πως τον είχαν δώσει σε κάποιον άλλον ηθοποιό. Όπως πχ τον Samuel Jackson. Ή τον Terrence Howard. Ή ξερωγώ τον Nathan Fillion ή τελοσπάντων όχι τον σεβάσμιο κύριο Don "Hotel Rwanda" Cheadle, σωστά; Είμαι μόνος μου σε αυτό; Δε με έπεισε ούτε δευτερόλεπτο.

Αν εξαιρέσεις όλα αυτά, μια χαρούλα ήτανη σειρά. Ευχάριστα κυλάει, δεν είναι ότι σε προσβάλει ή τίποτα τέτοιο. Απλά το ξέρω ρεαλιστικά πως αν αποφάσιζα να την παρακολουθήσω, θα μάζευα επεισόδια μέχρι που κάποια στιγμή θα παρατηρούσα πως έχουν ξεμείνει 7-8 από δαύτα και πως ρεαλιστικά δεν πρόκειται να τα δω ποτέ, και τότε θα πάταγα shift+del.

Οπότε ας το κάνω μια ώρα αρχύτερα.

Το νεκρό ζωντανό σενάριο

2012-01-08T17:00:00.003+02:00

Το io9 έχει τσιμπήσει μια άψογη ιστορία για ένα σχέδιο του Frank Darabont που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα στο Walking Dead. Ο Darabont λέει σκόπευε να γυρίσει ένα επεισόδιο που θα ήταν όλο από την οπτική ενός εκ των ζόμπι - φυσικά όχι αφότου είχε γίνει ζόμπι (αν και, χμ) αλλά πριν. Τα γεγονότα που τον οδήγησαν στη θέση που τον πρωτογνωρίσαμε, στον πιλότο της σειράς. Και θα έδενε άμεσα με το κεντρικό συμβάν από το φινάλε της πρώτης σεζόν.

Γενικά η ιδέα σκίζει, διάβασε εδώ πώς το εξήγησε ο Darabont στον Sam Witwer (του Being Human), που έπαιξε αυτό το ζόμπι:

"Ιt would be really cool to tell a prequel story about how Atlanta fell. Do 'Black Hawk Down', but with zombies. And have a few main characters pass through, like a Twilight Zone episode [and] the lead will be you. And your character will go through and you're a soldier and all these horrible things happen, the chain of command breaks down, and eventually you have to take out your superior officer to save a bunch of people. Then, eventually in the end, you get bit."

"You're crawling and you crawl into this tank and you have this grenade and you're going to blow yourself up. But you set the grenade next to you and you die. Then, we reprise the scene from the pilot, where Rick crawls in the tank and there's a zombie there."

Βασικά θα ήταν η ιστορία του ζόμπι, η ιστορία της πτώσης της Ατλάντα, η ιστορία του κόσμου πριν, η ιστορία της χειροβομβίδας που έσωσε τη μέρα. Ακούγεται φανταστικό, και δε θα γίνει ποτέ, και γενικά ας μη γίνουμε χυδαίοι αλλά σκέψου τι θα έλεγε ο Ron Burgundy.

Αλλά δεν πειράζει γιατί ο Matt Weiner πήρε το συμβόλαιο που ήθελε.

The Vampire Diaries: The New Deal

2012-01-06T21:27:00.001+02:00

Η επιστροφή του Vampire Diaries δεν είναι και η μεγαλύτερη φόρμα στην οποία έχει βρεθεί η σειρά ποτέ, αλλά παραμένει uber-entertaining.

Καταρχάς αν είναι με αυτό το επεισόδιο να ξεφορτωθήκαμε τον Jeremy, τότε fuck yeah, είμαι μέσα. Θα ήταν κάπως σκληρό για τη σειρά να σκοτώσει και τον μικρό αδερφό της Elena, αλλά από την άλλη οι συγγραφείς έχουν εξαιρετική αίσθηση του ποιοι χαρακτήρες λειτουργούν και υπό ποιες συνθήκες. Το όλο plot με τα φαντάσματα είχε δώσει στον ενοχλητικό αδερφό κάτι να ασχολείται, να είναι κεντρικό κομμάτι της μυθολογίας, και να μην μοιάζει περιττός. Well done. Αλλά τώρα, τι;

Well, αυτό. Έστειλε ένα υβρίδιο να γνωρίσει το δημιουργό του (περίπου) και μετά ο θείος Damon του είπε να πα' να φύγει γιατί δεν είναι ζωή τώρα αυτή για ένα παιδί να αράζει με υβρίδια. Δεν είναι αρκετά cool για να το δικαιούται, πώς το λένε.

Ξέρετε τι ήταν cool; Η τελευταία σκηνή του επεισοδίου, αυτό ήταν cool. Δυόμιση σεζόν χοροπηδάμε εντέχνως γύρω από το κεντρικό ζήτημα του πότε επιτέλους το καθίκι will get the girl και αν και δεν την πήρε ακριβώς, τουλάχιστον την απαίτησε με ένα κάποιο σεβαστό επιχείρημα και μια κάποια πειθώ ρε παιδί μου, respect. Και πάλι: Για να φτάσει η σειρά σε αυτό το σημείο έπρεπε να πετύχει κάτι σαν αντιστροφή ρόλων ανάμεσα στους δύο κεντρικούς male antagonists, αλλά τόσο τα στοιχεία του χαρακτήρα τους που είχαμε δει τόσες σεζόν (το πώς ήταν ο Stefan 'παλιά', το πόσο έρωτα είχε πάθει ο Damon για την Nina Dobrev(*) και το πόσο γατάκι γινόταν ούτως ή άλλως) συν το commitment της σειράς στο να προσδώσει συνέπεια σε αυτό το role reversal, το κάνουν όλο κάπως σωστό.

(* Δε λέω Elena, γιατί πιο πριν είχε τραβήξει το ίδιο κανάλι με την Katherine, οπότε προφανώς δεν είναι θέμα προσωπικότητας, έχει φετίχ με το πώς μοιάζει η Dobrev ο άνθρωπος, όχι ότι τον αδικό ή τίποτα.)

Μονο που τώρα όλοι αυτοί θα πρέπει να δουλέψουν ξανά μαζί, τώρα που άπαντες γνωρίζουν την αλήθεια για κάθε κίνηση του Stefan στο προηγούμενο επεισόδιο. Μια μεγάλη χαρούμενη παρέα.

Είμαι ο μόνος που θέλει να δει τον Klaus να γίνεται μέλος της παρέας με κάποιο τρόπο; Ο τύπος απλά παραείναι χαρισματικός. Και έχω αρχίσει να τον λυπάμαι κιόλας. What's wrong with me? Εντάξει, μέχρι και η very hot αδερφή του τον ήθελε νεκρό, κι αυτός την αγαπάει τόσο που απαίτησε πίσω το σώμα της, πήγε να την ξυπνήσει, και τώρα την άφησε τελικά παγωμένη. Αντικρουόμενα συναισθήματα κλπ. Ξανά, κάπως τον λυπάμαι. Θα στεναχωρηθώ αν φύγει από τη σειρά κάποια μέρα.

Γενικά είναι τόσα τα στοιχεία που μου αρέσουν αυτή τη στιγμή, που ακόμα κι ένα κατά βάση αδιάφορο επεισόδιο σαν αυτό μου φαίνεται άκρως διασκεδαστικό. Διότι στην πραγματικότητα αν το πολυσκεφτείς δεν έγινε και τίποτα ιδιαίτερο. Όλοι έμαθαν πράγματα που εμείς ήδη ξέραμε, και τώρα θα αρχίσει το γλέντι με τον Klaus να ψάχνει μανιωδώς τους τάφους της οικογένειάς του.

Που, btw, χμμ, ο Stefan κρατά καμουφλαρισμένους από τον παρατηρητή τους τάφους 4 Originals. Αναρωτιέμαι τι μπορεί να πάει στραβά εδώ.

Επίσης, δε βλέπω την ώρα για να το παρακολουθήσω.

Το οχτάμπιτο Battlestar Galactica. Καλή χρονιά.

2012-01-06T15:27:00.000+02:00

Αυτό είναι φανταστικό. Όχι απλά επειδή είναι οχτάμπιτη βερσιόν του οτιδήποτε, και είμαι εντελώς sucker για την παραμικρή σαχλαμάρα γράφει πάνω 8-bit (από τον Dr. Horrible ως το Jersey Shore), αλλά κι επειδή είναι μια πανέξυπνη σύνοψη της αγαπημένης σειράς και όλων των τρυπών/ντεφό/ανοησιών της.

Καλή χρονιά κιόλας, και σόρι για το μεγάλο κενό - παραήταν μεγάλο αυτή τη φορά. Πάμε ξανά.

Survivor finale: Θεέ μου

2011-12-21T13:33:00.000+02:00

Το Survivor ολοκλήρωσε αυτή τη βδομάδα μια από τις πιο, ας τις πούμε, ενδιαφέρουσες σεζόν του και πιάσαμε με τον έτερο φαν συν-μπλόγκερ Μανώλη να κουβεντιάσουμε τα καυτά σημεία του φινάλε, και της σεζόν γενικότερα. Μετά το άλμα κάνω τη σέντρα, ο Μανώλης είναι με italics.

~~~

Νομίζω ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον φινάλε με την έννοια πως ήταν η πρώτη φορά από όσο θυμάμαι τελικούς τριών παιχτών (τους οποίους εξακολουθώ να μισώ ως concept, by the way) που κανείς εξ αυτών δεν είναι νεκρό βάρος. Και μη μου πει κανείς για τη Sandra τώρα, η Sandra είναι ακριβώς το είδος του παίχτη που μισώ στο Survivor.

Αλλά εδώ είχε ενδιαφέρον, νομίζω. Δηλαδή ως 'τρίτος τροχός', ο Albert δεν ήταν χωρίς τα highlights του. Ο Albert μπορούσε να υποστηρίξει πως πράγματι είχε επιθετικές διαθέσεις, ασχέτως που εν τέλει προέκυψε αυτό το γλοιώδες είδος του τύπου που σου κολλάει και όλο μιλάει για σπουδαιότητα αλλά απλώς περιμένει εσένα να κάνεις κάτι για να κολλήσει κι αυτός δίπλα. Η αγαπημένη μου στιγμή στο τελικό jury ήταν όταν απλά αρνείτο να απαντήσει την ευθεία ερώτηση του Brandon. Ξεκαρδιστικός Albert.

Ο Coach όπως είπε η Sophie όντως στραπατσαρίστηκε άσχημα στο τελικό συμβούλιο, και όχι αδίκως. Δεν έχουν μάθει πια όλα αυτά τα τυπάκια που πάνε εκεί αμυντικά να ζητήσουν συγγνώμες ότι δεν κερδίζεις έτσι; Μας τα έκανε τσουρέκια ο Coach Wade για το honor-integrity, οπότε πώς περίμενε ότι στο τέλος τα μέλη του συμβουλίου ΔΕΝ θα ψήφιζαν βάσει αυτού; Ενώ η Sophie σου λέει ξεκάθαρα, "Εκεί σκίζω, εκεί είμαι καλή, είπα ψέματα εκεί που με έπαιρνε, εκεί βασικά δεν ξέρω τι μου γίνεται, παραδίπλα είμαι έτσι κι έτσι κλπ, αλλά βασικά είμαι η καλύτερη, δηλαδή δεν το βλέπεις;". Δεν ξέρω αν απλώς με έπεισε στο συμβούλιο την ώρα που ο Coach είχε γίνει γατάκι που ζήταγε συγγνώμες από τον Θυμωμένο Καουμπόη, όμως τελικά πιστεύω πως η Sophie είναι η πιο άξια νικήτρια που είχε η σειρά εδώ και πάρα πολλές σεζόν.

Εσύ συμφωνείς με το νικητή;

Sophie FTW. Εγώ ήμουν Team Sophie ήδη από το merge και μετά. Μετά τον Cochran και τα geeky awkward στραβοπατήματα του, το αγαπημένο μου κομμάτι κάθε επεισοδίου ήταν αυτό το στανταράκι που ο Albert αισθανόταν ευάλωτος (και γενικά είχε φαγούρα) στην συμμαχία των 5 και προσπαθούσε να οργανώσει κάποιο 'big move', μιλούσε με κόσμο, έκανε σχέδια, μετά πήγαινε στην Sophie, της τα'λεγε, αυτή έλεγε 'θα το σκεφτώ' και μετά στο συμβούλιο δεν έκανε απολύτως τίποτα.

Σαν θεατής του μέσου της σεζόν αυτή η εμμονή της στο αρχικό σχέδιο μας έδωσε το πιο βαρετό σερί επεισοδίων από... καλά,από πέρυσι, αλλά 1. λάτρεψα την deadpan αντιμετώπιση της προς τον Albert, not taking any of his shit κτλ και 2. πλέον βλέποντας ότι η στρατηγική την οδήγησε στην πιο δίκαια νίκη των τελευταίων σεζόν, ε, δεν μπορείς να της κρατήσεις κακάτο.

Όσο για το τελικό council, οι υπεκφυγές του Albert δεν είναι τίποτα μπροστά στην ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ κουτοπονηριά του Coach όποτε του κάνανε μια ευθεία ερώτηση. Ούτε ο ΓΑΠ.

Πως σου φάνηκαν οι ερωτήσεις του Jury?

Συγγνώμη, δεν συγκράτησα ερωτήσεις του Jury γιατί για μισή ώρα προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι στο καλό συνέβαινε με το look του Ozzy. Κάτι μεταξύ της Χάιντι, της Πίπης Φακιδομύτης, Μορμόνου στο Κυριακάτικο τραπέζι και λίγο από Μόγλη. Σοβαρά, μιλάμε για καταστροφή.

Ας μιλήσουμε αντ'αυτού για τη Whitney.

Ωραία, χαίρομαι που το έβγαλα από το σύστημά μου. Οι ερωτήσεις λοιπόν. Οι ερωτήσεις δεν ήταν φρικτές, συνήθως είναι. Δηλαδή ο Θυμωμένος Καουμπόη δεν ήταν συγχυσμένος σε βαθμό Lex από το All-Star (πάντα υπάρχει ένας Lex), ο Ozzy ήταν τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (*), η Edna κατέβηκε και είπε σε όλους βασικά να calm the fuck down γιατί όπως θα θύμιζε σε αυτό το σημείο και ο Μεγάλος Hatch, It's only a game, yo. (Ίσως να μην έλεγε 'yo'.) Τελοσπάντων, η παρέμβαση της Edna δεν ήταν ερώτηση βέβαια αλλά αποσυμπίεσε λίγο την κατάσταση. Γενικά ήταν το πιο κουλαριστό συγκριτικά Jury.

(* Σοβαρά, κάποιος να του δώσει ηρεμιστικά. Το Reunion το τελείωσα πριν καμιά ώρα αλλά ακόμα τον ακούω να μιλάει και να λέει πόσο ωραία είανι η ζωή όταν είσαι Ταρζάν και τι τέλειο που είναι να πέφτεις και να σηκώνεσαι και oh god oh my what a glorious feeling και the beeeeeach is aliiiiiive και ναι, κι εσύ άσχημο κοριτσάκι στο κοινό του Survivor, ναι, κι εσύ μπορείς να γίνεις οτιδήποτε θελήσεις ποτέ σου να γίνεις το οποίο είναι τέλεια συμβουλή δεδομένου πως δε θα είμαι εγώ εκεί όταν μια μέρα συνειδητοποιήσεις πως ΣΥΓΓΝΩΜΗ, τι πάει να πει θέλεις να γίνεις ποπ σταρ με αυτά τα μούτρα και είναι υπέροχο που )

Ο Brandon έκανε ενδιαφέρουσα παρέμβαση, γιατί δεν κατέβηκε απλώς να πει την πίκρα του, αλλά τους έβαλε να παραδεχτούν ότι λένε μαλακίες, βασικά. Το οποίο ήταν ενδιαφέρουσα ανατροπή για τον τρελό τυπάκο που πέρασε τη μισή σεζόν κλαίγοντας και κάνοντας πράγματα που δεν έβγαζαν νόημα. Επίσης πάντα είμαι φαν των "πες γιατί οι άλλοι δύο βρωμάνε" ερωτήσεων.

Σόρι, ξέφυγα λίγο με τον Ozzy εκεί πέρα.

Αυτό ήταν πλάκα πλάκα το Jury που περίμενε τόσες σεζόν ο Russell. Ο Coach είχε κάνει συμμαχίες ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ τάζοντας τους τελική τριάδα, αλλά τελικά μάζεψε και πάλι ψήφους, χάνοντας μόνο λόγω της αμυντικότητας του. Σε αυτο το καστ θα είχε όντως νικήσει ο Russell.

Όσο για τον Όζζυ/Μόζζλυ... Δεν το λες ότι έπαιξε και Survivor φέτος. Ο Ozzy φέτος ακύρωσε το concept του Redemption Island φέτος. Όποιος ψηφιζότανε από το tribal όντως έφευγε από το παιχνίδι ενώ ο Ozzy που ήταν αυτός που γύρισε στο τέλος είχε πάει εκεί στην αρχή εθελοντικά. Την μισή και βάλε σεζόν τον είχανε απλώς εκεί στο νησάκι του, το Ozzy island, σε ένα παράλληλο σύμπαν, ένα show-within-the-show, να ψαρεύει, να σκαρφαλώνει δέντρα ("αχ καλέ κύριε Μόζζλυ, πως τα καταφέρνετε και είστε τόσο γαμάτος και σκαρφαλώνετε τόσο ψηλά ενώ οι άλλοι survivors είναι τόσο άχρηστοι;") και να παίζει και κανά παιχνίδι να ξεσκουριάσει. Αυτό το ηλίθιο γλυψιμαίικο segment με το κοριτσάκι είναι στην ουσία η προσωποποίηση των παραγωγών. Double Rainbow Jezzus.

Πάμε τώρα σε αυτό που περιμένουμε και οι δυο πώς και πώς. Ας μιλήσουμε για τον Brandon.

Μαλάκα μου ο Brandon. Τι παλικάρι; Jesus freak που τρόμαζε στην ιδέα ότι του σηκωνόταν με μια ημίγυμνη μοντέλα - δηλαδή φιλαράκο, τι γίνεται; By the way, η Mikaela γιατί σβήστηκε έτσι από τις μνήμες μας; Survivor γιατί εξαφανίζεις τα storylines σου;

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για τον Brandon. Δεν υπήρχε επεισόδιο που να μη θες να κλωτσήσεις κάτι στην οθόνη με αυτά που έβλεπες να κάνει. Δηλαδή πραγματικά, τους αδικείς τους Hantzes; Ναι ρε παιδάκι μου, ΟΚ, σκληρό να μη μιλάς στο παιδί σου επειδή έκανε βλακείες στο Survivor αλλά πραγματικά, έκανε απιστευτες βλακείες.

Με τους Hantz τι στα κομμάτι γίνεται όμως; Υπάρχουν πολλά κρυμμένα μυστικά σε αυτό το σόι, αποκλείεται αυτοί οι τύποι να μην κρύβουν πχ ένα πτώμα μέσα σε κάθε τους υπνοδωμάτιο. Τι background οικογενειακό μπορεί να έχει αυτό το παιδί για να σκάσει στο Survivor και να είναι 'αποφασισμένος να αλλάξει τον εαυτό του'; Από την άλλη, είδαμε θείο, είδαμε πατέρα (ΤΡΟΜΟΣ). Ο Russell την έκανε πάλι τη μαγεία του στο reunion.

-Πες μας Russell για το παιχνίδι του Brandon.
-ΕΓΩ, ΒΑΣΙΚΑ ΠΗΓΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ -- ΕΓΩ ΤΑ ΑΛΛΑΞΑ ΟΛΑ. ΕΚΑΝΑ -- ΕΙΜΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ, ΕΚΑΝΑ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.
-Ευχαριστούμε Russell.
*πλάνο Brandon με γαλήνιο χαμόγελο του στυλ "πάω να κρεμαστώ μετά το τέλος του show"

Σοβαρά, δώστε τους ένα reality κάποιος.

Αγαπημένο σκηνικό με Brandon ποιο έχεις εσύ; AND WHAT ABOUT THE HANTZES.

"Surviving the Hantzes"

"Hantz of God"

Γράφονται μόνα τους αυτά τα σίριαλ!

Πέρα από όλο αυτό το "να διώξουμε την Mikaela γιατί με καβλώνει και δεν θέλω να αμαρτάνω" που ανέφερες ήδη, high point ήταν το προηγούμενο επεισόδιο της αποχώρησης του με το Jesuspalooza όπου όλοι οι παίκτες είχαν φαινομενικά αφήσει τις τύχες τους στην θεία επιφοίτηση. Όλοι αντί να κάνουν στρατηγικές προσεύχονταν και στο κέντρο όλων ο Brandon ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΤΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΣΤΟ SURVIVOR! Στο επόμενο Survivor δεν θα έχει Tribal Council και Immunity Challenges. Θα τους στήνουν όλους σε μια σειρά και θα αμολάνε ένα περιστέρι να δούνε σε ποιον θα πάει να κουτσουλήσει για να κερδίσει το εκατομμύριο.

Είπαμε, η φετινή σεζόν του Survivor είναι το καλύτερο επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού... και η απόδειξη πως έχει διαολεμένα κάφρικο και σατανικό χιούμορ. Βλέπουμε τον Brandon να κερδίζει το individual immunity (με τη βοήθεια του Ιησού), μετά να το δίνει στον Albert (γιατί αυτό του είπε ο Θεός στον ύπνο του και επειδή ο Albert είναι κι αυτός ξαφνικά/βολικά χριστιανός) και μετά ο Coach να σπάει την συμμαχία του με τον Brandon και να τον ψηφίζει εκτός παιχνιδιού... επειδή και σε αυτόν ήρθε εντολή μέσα από την προσευχή του από κάποια ανώτερη δύναμη. Στον Παράδεισο πιάνουν CBS?

Η Edna έδωσε το στίγμα ολόκληρης της σεζόν με το Final Tribal Council σχόλιο της. "We’re all here to play Survivor. Everybody knows that. And the inherent ingredient is manipulation. We’re all going to be manipulated. The majority of the time we’re going to be manipulating people. And what is the most historic way to manipulate people? Religion. That was successfully utilized."

Μου έμεινε και το άλλο σχόλιο, από τον Jim Rice, τον πιο αδικημένο φέτος παίκτη του οποίου το παιχνίδι σφαγιάστηκε από την ανικανότητα του Cochran να κάνει μια σωστή στρατηγική κίνηση και να δει σε βάθος παιχνιδιού. Είπε ο Jim πως υπέθεσε (λανθασμένα) πως όλοι ήταν εκεί για να κερδίσουν, το οποίο όμως δεν ίσχυε.

O Cochran νομίζω έκανε ο ίδιος την απόλυτη κριτική στον εαυτό του στο reunion. Πήγε εκεί με αυτή την ιδέα πως θα τους στριμώξει όλους σε μια γωνία με τις εξεζητημένες τακτικές του αλλά βρέθηκε σε άμυνα από την πρώτη στιγμή. Ως, εχμ, ακαδημαϊκός του Survivor θα έπρεπε να ήταν ο πρώτος που δε θα ξέχναγε τι συμπεριφορά λαμβάνουν οι nerdy ανασφαλείς τύποι από jocks όταν δεν είναι σε άμεση συμμαχία. Ξεχνάμε ποτέ το Βατερλώ Rob Cesternino στο All-Star;

Αλλά ακόμα και οι nerdy ανασφαλείς που κάνουν γερές συμμαχίες συνήθως έχουν τη μοίρα ενός Stephen. Δηλαδή θα κάθονται στο Jury να βλέπουν να καρπώνεται τους κόπους τους ένας JT, δηλαδή ήμαρτον. Παρόλ'αυτά το επεισόδιο που διώξανε τον Ozzy ήταν από τα πολύ δυνατά της σεζόν. Απλά ο Cochran ποτέ δεν έφτασε το potential του.

Μιλώντας για αποχώρηση του Ozzy και ορμώμενος από αυτό που είπες για την 'στρατηγική' του, και το show-within-a-show που ήταν το Ozzy Island, μπορούμε ίσως να τελειώνουμε με το Redemption; Δύο σεζόν τώρα έχουμε δει να συμβαίνει βασικά το ίδιο πράγμα, και δεν είμαι διατεθειμένος να βλέπω αυτό το ανόητο concept να ρουφάει όλο τον αέρα από τη σειρά μέεεχρι να συμβεί κάτι διαφορετικό. Κανένα suspence. Πλέον κάποιος διώχνεται από το tribe, αλλά κάπου μέσα σου ξέρεις ότι μπορεί να γυρίσει - και κάπου στα μέσα του επόμενου επεισοδίου όταν όντως φεύγει, το έχεις ήδη προσπεράσει. Οι αποχωρήσεις απλά έχουν χάσει την αιχμή τους.

Και όλα αυτά για να έχεις έναν Ozzy κάθε σεζόν να πηγαίνει εκεί και να αράζει μέχρι το top-5! Δηλαδή εδώ αποθρασύνθηκε τελείως ο άλλος, πήγε οικειωθελώς. (Γελάει ο κόσμος by the way. Πιο drama queen πεθαίνεις. ΚΑΜΙΑ στρατηγική χρησιμότητα για το ακροβατικό που έκανε να πάει οικειοθελώς στο Ozzy Island την πρώτη φορά.)

Επίσης θέλω να προσπεράσουμε και το concept των παιχτών που επιστρέφουν συνεχώς. Σε 2 διαδοχικές σεζόν, οι 3 από τους 4 έχουν φτάσει στο τελευταίο επεισόδιο (και ο 4ος ήταν ο Russell που δε θα έφτανε ποτέ ούτως ή άλλως.)

Η ιδέα του επόμενου πώς σου ακούγεται;

Το concept το έχουμε ξαναδεί. Είναι το ελληνικό The Wall. Μια Ρούλα Βροχοπούλου να έχουνε να κλαίγεται που δεν μοιράζονται το ρύζι και λιμοκτονούνε στη βρεγμένη άμμο ενώ οι άλλοι θα τρώνε σταφύλι και θα γελάνε ενώ μαύροι ιθαγενείς τους κάνουν αέρα με φτέρες. Σοβαρά όμως, τι καινούριο μπορεί να προσφέρει το φορμάτ αυτό; Τη δυναμική του να μπαίνουν στο τριπάκι να μην μοιράζονται τα resources τους την βλέπουμε μετά από κάθε merge, το είδαμε να εμφανίζεται σαν προβληματισμός και σε αυτό το season. Αυτό που ίσως επηρεάσει είναι οι στρατηγικές, καθώς θα έχουμε την δυνατότητα να δούμε και ατομικές συμμαχίες αναμεταξύ των φυλών και ΠΡΙΝ το merge.

Ο Cochran θα μπορούσε μετά την κίνηση-κλειδί του (την οποία εγώ επικροτούσα τότε) να είχε κάνει παπάδες, επιστρέφοντας μετά από δυο γύρους στο παλιό του tribe με τον τότε willing Albert και να διώξει τον Coach. Αλλά... he was too busy drinking the cool-aid.

Ξέρουμε αν του χρόνου θα έχει πάλι redemption island ή το αποσύρανε για τα καλά; Μου λείπουν τα reward challenges. Μου λείπει και το Survivor auction!

Μου λείπουν κι εμένα πάρα πολύ τα 2 challenges ανά επεισόδιο. Και το auction! Αν και ένα καλό βήμα ήταν η σιωπηλή απόσυρση του μοντάζ για τους Πεσμένους Συντρόφους.

Δυστυχώς υπάρχει ακόμα το επεισόδιο με τους συγγενείς αν και φέτος είχε Αδερφό Hantz οπότε άξιζε τον κόπο. Μπορούμε να έχουμε κάθε χρόνο έναν συγγενή του Russell; Πω, αυτό το Survivor: Hantzes θα το ονειρεύομαι μέχρι να γίνει.

Δεν ξέρω τι άλλο θα ήθελα να δω. Μου αρέσει να εκπλήσσομαι, και το Survivor έχει αρκετό καιρό να μου το κάνει αυτό, παρόλο που ήταν καλή η φετινή σεζόν. Θα ήθελα να βλέπω λιγότερα man-crushes του Probst να επιστρέφουν ως "αγαπημένοι παίχτες". Δηλαδή πραγματικά, μπράβο του που έκανε αξιέπαινε παιχνίδι φέτος και εκμεταλλεύτηκε το θρησκευτικό kool-aid για να προχωρήσει, αλλά είχε κανείς την ανάγκη να δει για 3η φορά τον Coach; Έχει πέσει τρομερή αυτοαναφορικότητα αυτή τη στιγμή στη σειρά. Πρέπει να προχωρήσει με νέους παίχτες για ένα διάστημα.

Εκτός κι αν φέρει στο νησί όλους τους Hantzes.

Τι μας έχει ξεφύγει;

~~~

Περισσότερο από το μοντάζ με τους πεσμένους συντρόφους (που οκ, δεν το κάνω και fast forward, μ'αρέσει πόσο awkward είναι μερικές φορές), θέλω να φύγου ανεπιστρεπτί τα challenges με τις ταινίες. Μα ποιος τις επιλέγει πλέον; Πέρσι είχαμε το Γκιούλιβερ, φέτος την βλακεία με τον cross-dressing Adam Sandler... Αυτά είναι τα κινηματογραφικά γούστα του κοινού του Survivor;

Εσύ μπορείς πάντα όταν ξεκινάει το live από το στούντιο να καταλάβεις ποιος έχει νικήσει πριν καν ανοίξει το στόμα του ο Probst; Δε χρειάζεται να είναι ακραίο όπως με τον Russell (που ουσιαστικά μας είχε κάνει spoiler και για την επόμενη σεζόν) αλλά εδώ ας πούμε ήταν προφανές ότι ο Coach είχε χάσει.

Μου έκανε εντύπωση στο reunion που δεν έκανε ο Probst ούτε την τετριμμένη ΜΙΑ ερώτηση σε κάθε παίκτη στο πάνελ, κάποιοι ήταν όντως εκεί απλά για γαρνιτούρα, όπως ο πολυαγαπημένος Papa Bear. (για δικούς μου λόγους, μην σχολιάσεις αμέσως :P )

Το πρόσεξα κι εγώ αυτό. Και ήθελα τόσο πολύ να μάθω για τη συλλογή από κολιέ που δίχως αμφιβολία θα φτιάχνει κάποια από τις διαγωνιζόμενες που έφυγαν νωρίς. (Ποντάρω στην τρελή που έφυγε πρώτη-πρώτη.)

Άβολη χαριτωμένη στιγμή:
-Κριστίν, πιστεύεις ότι θα γνώριζες ποτέ κάποια σαν τη Στέισι στην πραγματικότητα;
-Ναι, αμέ.
-(μην πεις επειδή η μία είναι μαύρη κι η άλλη λευκή μην πεις μην πεις μην πεις ΕΛΑ ΣΩΣΤΟ ΚΑΠΩΣ PROBST, FOCUS MAN) .....OK!

Eσύ νιώθεις ότι υπήρχε κάποιος παίκτης φέτος που αδικήθηκε από τον παράγοντα Cochran; (Nick π.χ.)

Νομίζω ο πιο αδικημένος παίχτης της σεζόν ήταν βασικά ο Cochran, από τον εαυτό του. Είχε φέρει τον εαυτό του σε μια θέση όπου ένας καλός strategist θα έφτανε με ευκολία τουλάχιστον στην 5άδα.

“Yippee-ki-yay, motherfucker!” κι άλλες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες

2011-12-10T14:26:00.001+02:00

(O Will Ferrell και η Zooey Deschanel στο υπέροχο ντουέτο από το #11 της λίστας μου.)

O ZlatkoGR είχε φέτος μια φανταστική ιδέα, να ψηφίσουμε τις αγαπημένες μας Χριστουγεννιάτικες ταινίες. Το οποίο πολύ μου άρεσε καθότι φαν τόσο των Χριστουγέννων όσο και των ταινιών τους. Υπάρχει κάτι σε αυτή την εποχή που βγάζει υπέροχα πράγματα στους δημιουργούς, όχι μόνο σε γλυκανάλατες δραμεντί (οι οποίες όταν είναι Χριστουγεννιάτικες κάνουν αυτόματο level-up) αλλά ακόμα και fantasy, σε κάργα action, σε goth -και μη- παραμύθα. Η βαθύτερη ουσία καλοσύνης και συναδελφικότητας των Χριστουγέννων, η ζεστασιά σε πλήρη συνύπαρξη με το κρύο όσο ποτέ άλλοτε, το παράπλευρο νόημα της Πρωτοχρονιάς (που πάει πακέτο) περί νέων ευκαιριών - όταν όλα αυτά έρχονται μαζί δημιουργούν μερικές από τις πιο όμορφες ιστορίες που έχουν ειπωθεί στη μεγάλη (ή και τη μικρή) οθόνη.

Το ότι εκ φύσεως αυτές οι ταινίες είναι συνδεδεμένες με βιώματα, τις κάνει ακόμα πιο αγαπημένες σε προσωπικό επίπεδο. Μια πρωτοχρονιά στο Λονδίνο με τον George Bailey, μια ετήσια οικογενειακή παράδοση με τον Hugh Grant να χορεύει άβολα, οι διάλογοι που τους ξέρουμε απέξω κι ανακατωτά και τους απαγγέλουμε ταυτόχρονα με τον μικρό Kevin, η hot and cold σοκολάτα, μια εποχή που ο Tim Burton ακόμα μου άρεσε. Οι συνειρμοί δεν σταματάνε.

Αυτές είναι οι 10 πιο αγαπημένες μου Χριστουγεννιάτικες ταινίες:

10, Edward Scissorhands

Επειδή τώρα ξέρεις από που έρχεται το χιόνι των Χριστουγέννων.

9, Serendipity

Επειδή ξεκάθαρα, ήταν μοιραίο.

8, Scrooged

Επειδή “Well, I'm sure Charles Dickens would have wanted to see her nipples.”

7, The Muppet Christmas Carol

Επειδή δεν είναι είδηση όταν κλαίω στις ταινίες - αλλά είναι κάπως άξιο αναφοράς όταν κλαίω σε μια ταινία όπου ο Michael Caine περιτργυρίζεται από μια χούφτα Muppets. Δεν θα έπρεπε να λειτουργεί αυτό το πράγμα.

6, Gremlins

Επειδή ο Gizmo στο αρμόνιο είναι το απόλυτο Χριστουγεννιάτικο καρέ.-

5, Home Alone

Επειδή οι γιορτές σόλο είναι το πιο στενάχωρο και το πιο γαμιστερό πράγμα στον κόσμο. Ταυτόχρονα.

4, The Nightmare Before Christmas

Επειδή Χριστούγεννα και Halloween μαζί, δηλαδή τι άλλο πια.

3, Love, Actually.

Επειδή ο Billy Mack γιόρτασε με τον χοντρό, άσχημο μάνατζέρ του.

2, It’s a Wonderful Life

Επειδή αυτό το θαύμα είναι τα Χριστούγεννα.

1, Die Hard

Επειδή ψηλά, ψηλά, πάνω από το στολισμένο Λος Άντζελες, o John McClane είναι ο δικός μας, σύγχρονος Santa.

Το Spartacus: Vengeance θα έχει πολύ αίμα και πολλή slo-mo δράση

2011-12-09T19:33:00.001+02:00

Η νέα σεζόν του Spartacus θα ανοίγει με τους μονομάχους που έχουν μόλις αποδράσει να στήνουν μια ενέδρα και τον Σπάρτακο να στέλνει έτσι 'ένα μήνυμα'. (Το 'μόλις' το χρησιμοποιούμε με μεγάλη γενναιοδωρία φυσικά, μιας και πάνε σχεδόν δύο χρόνια από τότε που ο Σπάρτακος ηγήθηκε της εξέγερσης, για λόγους που φυσικά όπως γνωρίζουμε όλοι είναι μόνο δυσάρεστοι.)

Ο νέος Σπάρτακος είναι ο Liam McIntyre και δίχως αμφιβολία θα μας πάρει κάποιο καιρό να τον συνηθίσουμε, αλλά γεγονός παραμένει πως ο χαρακτήρας αυτός δεν είναι ο βασικός λόγος για τον οποίον επιστρέφουμε στη σειρά. Το αίμα είναι. Και από δαύτο έχουμε μπόλικο σε αυτή την πρώτη σκηνή την οποία το Starz κυκλοφόρησε στα ίντερνετς περίπου ενάμιση μήνα πριν την πρεμιέρα της 2ης σεζόν.

Όπου βέβαια, το 2η σεζόν το χρησιμοποιούμε με μια κάποια χαλαρότητα, καθώς στην πραγματικότητα είναι κάτι-σαν-την-3η, και ακόμα και το ίδιο το Starz δε μπαίνει στον κόπο να τις αριθμεί. Απλά δίνει στην κάθε μία και διαφορετικό τίτλο. Αυτής ο τίτλος είναι Vengeance. Μπορούμε να υποθέσουμε ποιος θα παίρνει την εκδίκηση, αλλά δεν είναι πολύ σαφές από ποιον και γιατί. Θα τολμήσουμε να υποθέσουμε πως οι διαδικασίες είναι πάντως αιματηρές.

Η σεζόν Spartacus: Vengeance κάνει πρεμιέρα στις 27 Ιανουαρίου.

ένα review για το foosball επεισόδιο του Community

2011-12-09T01:38:00.001+02:00

Ήταν γαμάτο.

Συγκεκριμένα, μου άρεσε ο τρόπος που ουσιαστικά χώρισε την αφήγηση σε δύο παράλληλα narratives, το ένα με κέντρο την Shirley και το άλλο την Annie, τα οποία άφηναν να φανεί το σκοτάδι που κρύβεται πίσω από τους δύο θεωρητικά πιο ηλιόλουστους χαρακτήρες της σειράς. My kind of show!

Της Annie ήταν γενικά το πιο απολαυστικό, γιατί δε γίνεται να βάλεις τους 3 πιο γαμάτους χαρακτήρες της σειράς μαζί και να μην ψοφήσεις. (Ιδιοφυής κίνηση, by the way.) Όσο πιο πολύ άφηνε η Annie τον Abed να χαθεί μέσα στο vigilante παραλήρημά του, τόσο πιο αστείο γινόταν. Εξάλλου, ο ίδιος ο Christian Bale το λέει: “Abed is Batman now.”

(“It's official.”)

Ο Troy είναι θύμα σε όλο αυτό, γιατί παρασύρεται, αλλά η αποκάλυψη εδώ είναι πόσο πολύ ικανή είναι η Annie να καλύπτει το ένα ψέμα με ένα άλλο, μεγαλύτερο ψέμα. Ο Troy είναι, επίσης, ξεκαρδιστικός για άλλη μια φορά. Ο χορός του λίγο πριν αντικρύσει την σοκαρισμένη Annie είναι να χτυπιέσαι, όπως και οι αντιδράσεις του, από την απορία, στο σοκ, στην αποδοχή, στην παραίτηση.

~-~

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΤΑΚΑ Ι:

-ANIMAL HOSPITAL?!

-The animals are the patients.

-...that makes sense.

~-~

Την ίδια ώρα η Shirley μας άφηνε για μια ακόμα (σπάνια) φορά να δούμε τι κρύβεται πίσω από το προσωπείς της καλής χριστιανής. Εδώ ταξιδεύουμε πολλά χρόνια πίσω, και στο πώς μέσω του foosball (RANDOM.) ουσιαστικά ασκούσε bullying πάνω στους αδύναμους. Ένας εκ των οποίων έτυχε να είναι ο Jeff, σε μια διασκεδαστική σεναριακή εξέλιξη όπου η σειρά κλείνει κάπως το μάτι στον εαυτό της σχετικά με την υπηρέτηση ενός εκ των πιο σταθερών TV κλισέ, των χαρακτήρων που τελικάααα κάααπως γνωρίζονταν.

(Θα ρωτούσε κανείς τι είναι αυτό που κάνει το συγκεκριμένο κλισέ του Community ένα self-aware αστείο αντί για, απλώς, ένα κλισέ. Θα απαντούσα πως μια δραματουργική εξέλιξη που παρουσιάζεται μέσα από α) ένα παιχνίδι foosball, β) δυο σκηνές anime και γ) ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ FOOSBALL, δεν μπορεί παρά να είναι σαχλό. Ταυτόχρονα, δυο σκηνικά πιο δίπλα, η Annie και ο Troy σχολιάζουν ακριβώς την γνώση του Abed γύρω από τα συνηθισμένα TV tropes, προκειμένου να αποφύγουν ένα - την ίδια στιγμή που στην παράλληλη ιστορία διαδραματίζεται ένα άλλο. Brilliant.)

To ότι λοιπόν όλη αυτή η κατάθεση ψυχής τόσο της Shirley όσο και του Jeff γίνεται μέσα από ένα εκπαιδευτικό session για foosball (again, RANDOM.) είναι τουλάχιστον σπουδαίο. Με την έχω-ψοφήσει-στα-γέλια-και-ΘΕΕ-ΜΟΥ-ο-Γερμανός-κουβαλούσε-μια-μπάλα-απλώς-για-να-την-κλωτσήσει! έννοια. Το ότι ο Ruxin, ο πιο απολαυστικά μισητός χαρακτήρας του League, είναι ο Κακός Γερμανός εδώ, κάνει ακόμα πιο υστερικά αστείο ένα b-story που κορυφώνεται με δυο μικρές anime σκηνές. Οι οποίες αν και random επί του random, μοιάζουν περίεργα φυσιολογικές. Στιγμές πριν οι δυο ήρωες γίνουν δισδιάστατοι, ένιωθες την ένταση να σχηματίζεται σα να έβλεπες ένα τέτοιο κινούμενο σχέδιο.

(Θυμάμαι ακόμα την φανταστική προσπάθεια τέτοιων anime να δώσουν αίσθηση επικής και αγωνιώδους κίνησης ακόμα κι όταν πρακτικά όλοι οι χαρακτήρες είναι ακίνητοι.)

~-~

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΤΑΚΑ ΙΙ:

“Foosball is like the soccer of ping pong!”

~-~

Απλά φανταστικό επεισόδιο.

WhedonWatch: Cabin in the Woods trailer

2011-12-07T19:57:00.001+02:00

Όταν ο Drew Goddard είχε γράψει το Cloverfield, έγραφα εδώ πως ουσιαστικά άλλαζε σελίδα στο είδος της monster movie. Τώρα ο ίδιος άνθρωπος γράφει και σκηνοθετεί το Cabin in the Woods (μαζί με μια χείρα βοήθειας στο σενάριο από τον τύπο που θα σκηνοθετήσει το 'Avengers'), μια ταινία τρόμου που φιλοδδοξεί να αλλάξει τη συζήτηση στο είδος των ταινιών τρόμου.

Σε κανένα σημείο όλης αυτής της πορείας του φιλμ (το οποίο είναι έτοιμο μια διετία τώρα και κάθεται στο ράφι λόγω οικονομικών προβλημάτων της MGM) μέσα από το development hell δε σταμάτησε να σπρώχνεται ως μια πιο-έξυπνη-από-εσένα ταινία. Λίγο τα πρώτα πόστερ, λίγο το tagline ("You think you know the story"), λίγο η αφισάρα-γρίφος:

Και τώρα το τρέιλερ. Το οποίο είναι φανταστικό, και δεδομένου πως δεν είχαμε ιδέα τι να περιμένουμε, κανονική γροθιά. Είναι αξιοθαύμαστο το ότι το marketing της ταινίας δε σταματά εδώ και χρόνια να διατείνεται πως θα αλλάξει τα πάντα, και αφόρου είδαμε (επιτέλους) τις πρώτες σκηνές, η σύγχυσή μας σχετικά με το τι στα κομμάτια θα είναι πια αυτό το πράγμα, είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Θυμίζω πως η ταινία έχει διανομή στην Ελλάδα (αλλά όχι ημερομηνία εξόδου), αλλά όπως κι αν το δεις, υπάρχει κάπου στην σφαίρα του ιδεατού ένα σενάριο κατά το οποίο θα δούμε στη μεγάλη οθόνη δύο ταινίες του Joss Whedon μέσα σε ένα μήνα.

CommunityWatch: The December of our December

2011-12-07T19:37:00.001+02:00

Το Community γιορτάζει τα Χριστούγεννα ξανά, και ενώ υπέθετε κανείς πως το περσινό αριστούργημα δε θα μπορούσε να ξεπεραστεί, μια ματιά σε αυτό το κλιπ με κάνει να έχω δεύτερες σκέψεις. Επιτέλους, το Community θα παίξει κι επισήμως μπάλα στο γήπεδο του Glee και θα το ξεφτιλίσει.

Επίσης, "I'm Jehovah's most secret witness".

TitleWatch: The Last Airbender: Legend of Korra

2011-12-07T02:58:00.001+02:00

Το Avatar: The Last Airbender (όχι το έκτρωμα του Shyamalan, αλλά η φανταστική σειρά 3 σεζόν του Nickelodeon) είναι μάλλον το αγαπημένο μου τηλεοπτικό animation γιατί πήρε μια θεματική σύνθεση χιλιοειπωμένη και πάνω σε αυτήν έστησε ένα απίστευτα λεπτομερές και τρισδιάστατο σύμπαν χαρακτήρων, εμπλουτισμένο με φοβερούς χαρακτήρες και μια τελικά συναρπαστική ματιά πάνω στην 'προαιώνια μάχη του καλού με το κακό'. Το συναρπαστική δεν το χρησιμοποιώ ελαφρά τη καρδία, όπως όταν θέλουμε να γράψουμε για μια Οσκαρική Ερμηνεία που μας άρεσε, κι επειδή βαριόμαστε γράφουμε ότι ήταν 'συγκλονιστική'. Όχι, το εννοώ το συναρπαστική: Είχα δει τους 3 κύκλους της σειράς σε ένα σάπιο τριήμερο 15αύγουστου πριν 3-4 χρόνια. Πραγματικά βαριόμουν να πέσω να κοιμηθώ.

Όλα αυτά τα γράφω για να υπενθυμίσω σε εμένα κυρίως, ότι η κλισέ βάση στην οποία μοιάζει να ξεκινά το spin-off/sequel series Legend of Korra, δεν σημαίνει απαραιτήτως κάτι άσχημο. Apparently είμαστε πολύ-πολύ καιρό μετά τα γεγονότα της original σειράς, όπου όλα καλά κι όλα ωραία, οι διδαχές του Aang έχουν πιάσει τόπο και η Γη ζει σε μια τόσο αφόρητα αρμονική κατάσταση που έχει για πρωτεύσουσα μια πόλη που λέγεται Republic City. Για όνομα.

Είναι προφανές πως οι δυνάμεις του κακού πρέπει να επέμβουν, για το καλό όλων μας - και φυσικά αυτό θα κάνουν. Με τρόπο που μετά χαράς θα περιμένω να παρακολουθήσω το 2012 όταν και θα ξεκινήσει αυτός ο νέος κύκλος της μυθολογίας του Avatar. (Του κανονικού του Avatar, όχι του άλλου που είναι remake της 'Pocahontas'.)

Τα credits της αρχής του TLA:LoK (ναι, μόλις το νομιμοποίησα αυτό το πράγμα στο μπλογκ μου, σόρι) μπορείτε να τα δείτε στο io9, όπου οι χαραμοφάηδες τα έχουν χώσει μέσα σε μια σελίδα τους και δε μας αφήνουν ούτε embed να κάνουμε.

PrequelWatch: Doctor Who X-Mas Special 2011

2011-12-07T02:49:00.001+02:00

Ο Δεκέμβρης μπήκε, τα Χριστούγεννα έρχονται, ο Doctor ανατινάζ-- χμ, ε, τι;

Ναι, είναι ένα ακόμα από αυτά μικρά, ανούσια δωράκια που μας κάνει το BBC όσο ξεροσταλιάζουμε περιμένοντας την κάθε επόμενη δόση μας. Εν προκειμένω, ένα prequel 100 δευτερολέπτων για το 'The Doctor, the Widow and the Wardrobe' το οποίο θα βλέπουμε σε κάτι λιγότερο από 3 βδομάδες.

Community: Documentary Filmmaking: Redux

2011-11-20T14:37:00.001+02:00

Ας το απολαμβάνουμε όσο το έχουμε, amirite? Σχόλια μετά το άλμα για τη δεύτερη βουτιά του Community στον κόσμο του documentary filmmaking.

To 'Intermediate Documentary Filmmaking' ήταν ένα από τα αγαπημένα μου επεισόδια της 2ης σεζόν, μαζί με περίπου όλα τα υπόλοιπα επεισόδια της 2ης σεζόν (πραγματικά μου άρεσε η 2η σεζόν), αλλά διαφέρει με το παρόν σε ένα πολύ βασικό στοιχείο παρότι επιφανειακά μοιάζουν. Εκείνο ήταν μια άσκηση ύφους πάνω στο τυπικό mockumentary, το οποίο είναι ως φόρμα ιδιαίτερα διαδεδομένο στην τηλεόραση αυτή τη στιγμή. Εδώ η σειρά προσεγγίζει το θέμα πιο γενικά, κάνοντας κι ένα σπουδαίο point στην πορεία.

Ο Dean γυρίζει διαφημιστικό για το κολέγιο (btw κλαίω με το παλιότερό τους διαφημιστικό και το thumbs up του τυπάκου) και ο Abed προβλέποντας το συνεπακόλουθο fail στήνει μια κάμερα για να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για το making of του διαφημιστικού. Ήδη έχεις ένα setting που οδηγεί σε Charlie Kaufman-esque καταστάσεις με πολύ πιο φυσικό τρόπο από το 'Messianic Myths and Ancient Peoples', ένα από τα λιγότερο αγαπημένα μου επεισόδια της σειράς.

Το χάος που ακολουθεί είναι αναμενόμενο αλλά όχι η ένταση και το μέγεθός του. Στην διαδρομή προς την παράνοια περνάμε από απίστευτα σκηνικά: Τον Jeff να ντύνεται Dean (*) και να χάνεται μες στο ρόλο, την Annie να ουρλιάζει υστερικά “Dean is a genius!”, τον Troy και την Britta να αγκαλιάζονται με τρόπους που διατρέχουν κάθε πιθανή στάση του φάσματος από την ερωτική ένταση στην ψυχολογική διαταραχή, τον Chang να ντύνεται Jeff που ντύνεται Dean, κλπ.

(* Χωρίς υπερβολή, αυτό το impersonation είναι από τα αστειότερα πράγματα που έχω δει ποτέ μου. Πώς υπάρχουν στιγμές τόσο άσχημες που κοκαλώνεις και κλαις μέσα σου; Ε, όταν ο Jeff υποδύθηκε τον Dean είχα μείνει ακίνητος, με γατζωμένα νύχια στον καναπέ, ανέκφραστος, ενώ μέσ μου όχι γέλαγα, αλλά ούρλιαζα.)

Και φυσικά αυτό θα ήταν το επεισόδιο που θα βλέπαμε τον Luis Guzman να έρχεται για να συναντήσει το μπρούτζινο άγαλμά του. (“I loved you innnnnnnnnnnnnnnnnn..... imdb.”) Τα λόγια του στον Dean οδήγησαν το επεισόδιο σε μια από τις δυνατότερες ενσαρκώσεις του mission statement του, ότι είμαστε το περιβάλλον μας. Η άκρατη τελειομανία του Dean στο συγκεκριμένο project θύμισε πρώιμο Jeff Winger, που προσπαθούσε διαρκώς να αποδείξει ότι είναι καλύτερος από το Greendale. O Guzman παραθέτει μερικά λόγια σοφίας, εξάλλου λέει όσο ήμουν εδώ μια χαρά τα πέρναγα (“και αυτό ήταν πριν το 'Boogie Nights'”), και στέλνει τον Dean σε 'Apocalypse Now'-ικές τελετουργίες που τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα.

Αφήνοντας την ίδια στιγμή στον Abed τη δυνατότητα να σώσει τη μέρα, από τον ταιριαστό του ρόλο ως outsider που παρατηρεί τη ζωή γύρω του (μια απόλυτα σωστή θέση για τον Abed), εξηγώντας το προφανές: Δεν υφίσταται έννοια οποιουδήποτε είδους καταγραφής, που δεν επηρεάζει αυτό που εξετάζει. Όταν αφηγείσαι, όταν παρουσιάζεις κάτι, εκ των πραγμάτων θα αλλοιώσεις, και θα επηρεάσεις. Ήδη, το γεγονός ότι λες μια ιστορία, είναι από μόνο του κάπως αυτο-αναιρετικό: Έχεις προσθέσει ένα ακόμα κεφάλαιο σε αυτήν, άρα αναγκαστικά, αυτό που εξετάζεις είναι σε μια διαφορετική, μυθοποιημένη εκδοχή του. Η ιστορία, από τα ντοκιμαντέρ μέχρι τα mockumentaries κι από τα memoirs μέχρι τις ιστορικές καταγραφές, γράφεται κατόπιν ποιητικής αδείας.

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Abed αγκαλιάζει το ρόλο του ως μετα-σχολιαστή βοηθώντας τον Dean να αγκαλιάσει το ρόλο του ως crappy educator ενός crappy σχολείου, μέσα από μια 'αληθινή ιστορία' ως αγκαλιάζει την έμφυτη παράνοια αυτού του ιερά crappy χώρου, όσο και η ίδια η σειρά την στιγμή αγκαλιάζει την ιδιοφυή σαχλαμάρα της. Είναι θέμα point of view.

TrailerWatch: Doctor Who, Christmas 2011

2011-11-19T19:00:00.001+02:00

Είναι μια αρκετά exciting στιγμή στο χρόνο για να είσαι φαν του Doctor Who, με τη σειρά να έχει τόσο random προγραμματισμό που κάθε τρεις και λίγο απλά σκάνε μικρά γκρουπ επεισοδίων στα κατεβαστήρια, με τον Richard Yates να αποφασίζει να γυρίσει ταινία ("σε 2-3 χρόνια") που δε θα έχει καμία σχέση με τη σειρά, με τον Matt Smith να υπονοεί εντόνως ότι η επόμενη θα είναι η τελευταία του σεζόν, και α ναι, με την ίδια τη σειρά να είναι καλύτερη από όσο έχει υπάρξει ποτέ της.

Οπότε θα μπορούσε να σε συγχωρέσει κάποιος, φίλε συν-φαν, αν νιώθεις πως η σειρά δεν έχει τελειώσει ιδιαίτερα τη σεζόν της, αλλά έρχομαι να σου θυμίσω πως ναι, πράγματι, το έχει κάνει. (Και τρομερά κιόλας, μη τα ξεχνάμε αυτά.) Συνεπώς χαιρόμαστε ιδιαίτερα να μεταδώσουμε το πρώτο teaser για το επερχόμενο Christmas Special, που θα είναι το τελευταίο Who που θα πάρουμε για μπόλικους μήνες. Λέγεται 'The Doctor, the Witch and the Wardrobe', ο τίτλος εμφανέστατα δανείζεται από τη σάγκα της Narnia, περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα monster design που με έκανε να θέλω να το δω τώρατώρατώρα, και ακολουθεί μετά το σαχλούτσικο intro που έγινε για το εορταστικό φιλανθρωπικό πρόγραμμα του BBC, Children in Need.

Enjoy:

Six seasons and a movie

2011-11-19T13:32:00.001+02:00

Περίεργα τα φέρνει καμιά φορά. Λίγες μέρες μετά τη μη-ανακοίνωση που έβαζε το Community στον πάγκο και του έδινε αβέβαιο μέλλον, το Netflix έκλεισε συμφωνία με τον Mitch Hurwitz για παραγωγή νέων επεισοδίων Arrested Development. Το Netflix θέλει καιρό τώρα να γίνει σημαντικός παίχτης στο πεδίο του original content έχοντας πρόσφατα ξεκινήσει την παραγωγή του House of Cards ($100 μύρια, David Fincher, Kevin Spacey) και για το Arrested κέρδισε σε πόλεμο προσφορών το Showtime. Φέρνοντάς μας έτσι κατά τι πιο κοντά στην πραγματοποίηση του mantra του Abed, "Six seasons and a movie!"

Το Showtime θυμίζουμε πως είναι η 2η φορά που μένει το banana stand στα χέρια. Όταν το FOX είχε τηλεγραφήσει το κόψιμο της σειράς πίσω στο 2004, θεωρήθηκε η φυσιολογική κατεύθυνση για τον Hurwitz. Στο επεισόδιο 'S.O.B.s', ο Michael λέει πως 'την εταιρία' δε θα τη στηρίξει τελικά η Home Builders Organization και πως "I think it's showtime". Πράγματι, η προσφορά από το Showtime ήρθε, αλλά ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε για άγνωστους λόγους. Ποτέ δεν αποκλείστηκε το ενδεχόμενο ο Hurwitz να μην ήθελε τη δεδομένη περίοδο να συνεχίσει τη σειρά, ένα point που πράγματι κάναμε και πολλοί από τους φανς της σπουδαία κωμωδίας. Η μετακίνηση σε καλωδιακό θα έσβηνε τους εγγενείς περιορισμούς που έβαζε το FOX άρα θα αλλοίωνε τον βασικό κωμικό χαρακτήρα της σειράς. Και εξάλλου ο Hurwitz μπορεί απλά να σκέφτηκε πως δεν είχε κάτι άλλο να προσθέσει. Ή ίσως δε του έφταναν τα λεφτά ε. Ποιος ξέρει.

Η ουσία είναι πως τώρα αυτό έχει αλλάξει, πριν 2 μήνες προανήγγειλε σειρά 10 επεισοδίων και ταινία, αλλά χωρίς κανάλι και χωρίς στούντιο. Τώρα, για ταινία ακόμα δεν ξέρουμε τίποτα, αλλά το κανάλι βρέθηκε. Το Netflix κοιτάζει σε launch για το 2013, αν και δεν γνωρίζουμε ακόμα αν το καστ θα επιστρέψει σύσσωμο ή πόσα θα είναι τα επεισοδια. Αλλά αυτά είναι δευτερεύοντα. Η ουσία είναι πως το Arrested Development επιστρέφει, σε μια εξέλιξη δίχως κανένα απολύτως προηγούμενο στην TV business.

(Έχουν επιστρέψει ξανά σειρές μετά από χρόνια, όπως το Family Guy, αλλά ήταν animation. Άλλα τα δεδομένα.)

Ο Abed θα αισθάνεται περίεργα. Ο ίδιος είναι στον πάγο (αν και σταδιακά, όλο και περισσότερο, ανησυχώ όλο και λιγότερο για το απευκταίο), η αγαπημένη του σειρά επίσης (και με μειωμένα επεισόδια), αλλά μια άλλη σειρά που σίγουρα θα λάτρευε επίσης, επιστρέφει από τους νεκρούς, περνώντας στο δύσκολο δεύτερο μισό της διαδρομής προς τις six seasons and a movie.

Άργησε μερικά χρόνια, αλλά επιτέλους κάποιος σφύριξε στο Netflix πως υπάρχει λεφτά στο banana stand.

The darkest timeline

2011-11-15T01:28:00.001+02:00

(Από το twitter της Megan Ganz, writer της σειράς)

Μεταξύ διαρροών, ανακοινώσεων και ενός γενικευμένου χαλασμένου τηλεφώνου, μαθαίνουμε πως μετά το 11ο, Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο της τρέχουσας 3ης σεζόν, το NBC αποσύρει το Community από το πρόγραμμά του μέχρι τον Απρίλιο(;).

Και τα 22 επεισόδια της 3ης σεζόν θα γραφτούν και θα γυριστούν. Από εκεί μετά, ο Abed κι η ψυχή του.

The Vampire Diaries: Homecoming

2011-11-13T18:48:00.001+02:00

Mid-season φινάλε και ΚΟΛΑΣΗ για το Vampire Diaries. Are you fuckin' kidding me?

Είδα στο feed μου, λίγο αφού είχα τελειώσει το πιο πρόσφατο επεισόδιο της σειράς, τον τίτλο "This is why I hate recapping The Vampire Diaries" από το io9, και πραγματικά, δε θα μπορούσε να με έχει εκφράσει καλύτερα.\

Το επεισόδιο ήταν κολασμένο και φρενήρες σε σημείο που οι ανατροπές πρέπει να ξεπέρασαν στην κυριολεξία τον αριθμό των σκηνών του επεισοδίου. Κάπως όπως ο Cristiano Ronaldo έχει βάλει στην Ισπανία περισσότερα γκολ από όσους αγώνες έχει παίξει; Κάτι τέτοιο.

Και η πλάκα είναι ότι όπως έχουμε παρατηρήσει και στο παρελθόν, η σειρά συνεχίζει να κάνει με απολαυστικό τρόπο, πράγματα που δε θα έπρεπε να λειτουργούν. Εδώ έχουμε μια ακόμα τέτοια περίπτωση. Ιστορίες με τόσο συνεχείς ανατροπές που η μία χτίζεται πάνω στην άλλη, κατά βάση δε τις απολαμβάνω. Υποσκάπτεται η αληθοφάνεια απέναντι στους χαρακτήρες σε τέτοιο βαθμό, που απλά δε σε νοιάζει. Γι'αυτό ποτέ μου δε μπόρεσα να νοιαστώ για το Damages, για παράδειγμα. Ή θεωρούσα πάντα το Prison Break ένα σοβαροφανές Looney Tunes.

Αλλά εδώ οι κερατάδες κάπως τα κατάφεραν. Κάθε σκηνή κρύβει μία ή δύο ή και τρεις περιπτώσεις που η σειρά τραβάει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, κι όμως κάθε μία από αυτές είναι συνεπής απέναντι σε αυτούς που την έχουν ενορχηστρώσει. Μέσα στην παράνοια του όλου επεισοδίου, κρύβεται μια σχετική αληθοφάνεια.

Όταν στο τέλος ο Damon βαδίζει νευρικός μπροστά στην Elena σιχτιρίζοντας, και μονολογώντας σαλεμένος πως “ΤΑ ΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ ΟΛΑ ΣΩΣΤΑ, γιατί έκανε αυτή τη μαλακία στο τέλος ο Stefan;!”, τον πιστεύεις. Το απίθανο σχέδιο, τελικά, δεν ήταν και τόσο απίθανο. Κάθε μεμονωμένο βήμα (ο ρόλος της Katherine, η αδίστακτη φύση του Michael) έβγαζε νόημα. Κι επιπλέον, η τεράστια δυσκολία στο να σκοτώσεις έναν Original, κάνει ένα τέτοιο σχέδιο απαραίτητο. Δεν μιλάμε δηλαδή για ένα λαβυρινθώδες και αχρείαστα περίπλοκο σχέδιο. Αυτά που είδαμε ήταν ως ένα βαθμό απαραίτητα, κι ως ένα βαθμό, λογικά.

Όπως εξίσου λογικό ήταν ο Klaus, σταθερά δύσπιστος απέναντι σε όλους (και με καλό λόγο) να έχει προβλέψει ότι κάποιος θα πάει, κάπως, να του τη φέρει, και γι'αυτό να έχει προβλέψει τη δική του ασφαλιστική δικλείδα: Ένα πάρτι (wake, για την ακρίβεια) γεμάτο από υβρίδια έτοιμα στη στραβή να κατασπαράξουν τον υπεύθυνο.

Και άρα εκ των πραγμάτων λογικό, και για τον Stefan, το να αναγκαστεί να προστατέψει τον Klaus. Και να γίνει πάλι ο τραγικός ήρωας που θυσιάζεται για τον αδερφό του. Όμως εκεί κρύβεται η πιο ωραία λεπτομέρεια του επεισοδίου, η καρδιά μέσα στην όλη παράνοια. Ότι το κλειδί στο να βρει ξανά ο Stefan την ανθρωπιά του ήταν τελικά αυτό για το οποίο την είχε εξαρχής θυσιάσει: Η ζωή του αδερφού του.

Απλά φανταστικό επεισόδιο από όπου κι αν το πιάσεις, και φυσικά μου είναι αδύνατον να του κάνω 'κανονικό' recap με τόσα που έγιναν. (Αγαπημένη όμως εξέλιξη, η Rebekah που πλέον έχει νεκρό τον μπαμπά Michael και είναι αποξενωμένη από τον αδερφό Nick αλλά ΚΑΙ από την Scooby Gang που τη μαχαίρωσε για να τη βγάλει από τη μέση. Μεγάλη μεταβλητή στο εξής.) Απλά ότι ήταν ένα τέλειο σημείο για να κουνήσει η σειρά μαντήλι για 2 μήνες: Όχι μόνο cliffhanger με ένα σωρό πράγματα στον αέρα, αλλά και αρκετό closure σε διάφορα arcs (πλοκής και χαρακτήρων εξίσου), ώστε να μην ξεχνάμε γιατί μας νοιάζει, τελικά.

Awesome.

Fringe: And Those We've Left Behind

2011-11-13T18:40:00.001+02:00

Ας θυμηθούμε πώς μοιάζει ένα πραγματικά γαμάτο επεισόδιο Fringe.

O τρόπος που σεναριακά χειρίστηκε η σειρά το στοιχείο της χρονικής μετατώπισης μου έφερε στο νου τα X-Files, που επίσης είχαν κάποιες σπουδαίες αναλαμπές σε πειραματικά επεισόδια-της-βδομάδας. Επεισόδια δηλαδή που δεν εξέλισσαν απαραιτήτως κάποια μεγαλύτερη ιστορία, αλλά αφηγούνταν ένα αυτοτελές στόρι με αρχή και τέλος, με στέρεο συναισθηματικό πυρήνα, και με κάποιο εντυπωσιακό gimmick που έκανε ακόμα και τα πιο διαδικαστικά κομμάτια του επεισοδίου να μοιάζουν φρέσκα και cool.

Ο αποφασισμένος Peter που πέρασε μέσα από το χρονικό τοίχωμα που εξαϋλωσε έναν πράκτορα λίγο πιο πριν; Uber-cool. Η ίδια η εξαϋλωση του πράκτορα; Uber-cool. Η σκηνή με τις χωροχρονικές ντρίμπλες που άθελά του έκανε ο Peter στη σκηνή του εγκλήματος; Uber-cool. Η μητέρα που είδε το σπίτι γύρω της (και την κόρη) της να γυρνάνε 4 χρόνια πίσω; Uber-cool.

Γενικά ήταν ένα 40λεπτο σκέτη απόλαυση, παρότι δεν ώθησε άμεσα κάποια εξέλιξη ή κάποια απάντηση στα πολλά ερωτήματα και ενστάσεις που υπάρχουν για τη σεζόν.

Κι όμως, μέσα από αυτή την αρχική μπλόφα ή (αν θες) υποψία ότι ο Peter σχετίζεται κάπως με αυτές τις ανωμαλίες, το focus ήταν ούτως ή άλλως πάνω του. Στην άσβεστη ανάγκη του να αποδείξει πράγματα. Στην θέλησή του να καλύψει την απόσταση που τον χωρίζει από τον πατέρα του. Στην καλά μασκαρεμένη κατήφεια του από το γεγονός πως η Olivia δεν τον θυμάται.

Ταυτόχρονα, το επεισόδιο ανοίγει την πόρτα προς μια πολύ ενδιαφέρουσα ενδεχόμενη κατεύθυνση, βάζοντας τον Peter να τονίσει αυτό που ίσως να υποψιαζόμασταν ούτως ή άλλως: Ότι αυτό δεν είναι το σύμπαν όπως το άφησε πίσω του.

Θα το έβρισκα απολύτως συναρπαστικό ενδεχόμενο, αυτό το Peter-less σύμπαν όντως να μην είναι το αρχικό. Εξάλλου αν για κάθε φορά που πραγματοποιείται ένα εκ 4-5 ενδεχομένων δημιουργούνται τα αντίστοιχα υπόλοιπα 3-4 σύμπαντα, τότε είναι μόνο λογικό ότι τη στιγμή που εξαφανίστηκε ο Peter, άφησε πίσω του ένα σύμπαν στο οποίο υπάρχει, κι ένα που όχι. Μπορεί όντως να μιλάμε για κάτι τέτοιο; Ούτως ή άλλως, από το cliffhanger του προηγούμενου επεισοδίου, με το διαφορετικό είδος shapeshifters και τη διαφορετική γραφομηχανή, γεννήθηκε μια υποψία πως ίσως υπάρχει και κάτι άλλο. Κάτι καινούριο.

Δεν ξέρω ακριβώς πώς θα λειτουργούσε ένα τέτοιο σενάριο (ή αν υποψιάζονται κι άλλοι κάτι παρόμοιο) αλλά σίγουρα θα έδινε σε όλο αυτό το περίεργο φετινό arc της εξαφάνισης του Peter -και της παρακολούθησης ενός σύμπαντους που ουσιαστικά είναι 'λάθος'- λόγω ύπαρξης. Και σε αυτό το 'προσωρινό' σύμπαν, έναν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης.

Αλλά όπως και νά'χει, αυτό ήταν ένα φανταστικό επεισόδιο.

Community: Studies in Modern Movement (#ANNIESMOVE)

2011-11-13T17:42:00.001+02:00

Να πάρουμε και μια ανάσα με ένα νορμάλ επεισόδιο Community. Ή τελοσπάντων με ό,τι περνάει για νορμάλ επεισόδιο σε αυτή τη σειρά.

Δηλαδή μεταξύ άλλων:

Toν Abed να δένει το κεφάλι του με bubblewrap και ο Troy να τον χτυπάει
Τον Troy να δένεται στην πόρτα του μπάνιου με ταινία (από τα πιο αστεία πράγματα που έχω δει στη ζωή μου)
Τον Pierce να βάφει το πάτωμα με λευκή μπογιά και από τη μαστούρα να νομίζει ότι παίζει πιάνο, 35 χρόνια νεότερος
Την Shirley και τη Britta να κάνουν bonding παίρνοντας στο αμάξι έναν παλαβό, marijuana-loving Ιησού
Την Annie να φρικάρει διαπιστώνοντας πως οι νέοι της συγκάτοικοι 'σπαταλούσαν' ένα ολόκληρο δωμάτιο για να χτίσουν το προσωπικό τους Danger Room
Τον Jeff σε ένα αναπάτεχα διασκεδαστικό καραόκε ντουέτο με τον Dean
Τον Dean να μαθαίνουμε πως έχει, πράγματι, όνομα, και το όνομα είναι Craig

Γέλασα πάρα πολύ σε αυτό το, όχι εξαιρετικά φιλόδοξο, επεισόδιο, το οποίο επιπλέον δεν έμοιαζε να έχει πρόβλημα με το πόσο διάσπαρτα άφησε τα storylines του να γίνουν. Συνηθίζεται τα sitcoms να σπάνε την αφήγησή τους σε 2 ιστορίες όταν δεν έχουν όλους τους χαρακτήρες μαζί, όμως αυτό το επεισόδιο κατάφερε να αφηγηθεί παράλληλα 4 storylines, εκ των οποίων τουλάχιστον τα 3 (πλην εκείνου του Pierce δηλαδή) μπόρεσαν να πάνε και κάπου τους χαρακτήρες.

Ο Jeff δηλαδή πριν ομολογήσει, διαπίστωσε πως μπορεί να υπάρχει κάποιο κομμάτι του εαυτού του που διασκεδάζει με πράγματα φρικωδώς un-cool. Η Shirley και η Britta (στον κατά τα άλλα αδύναμο κρίκο του επεισοδίου) βρήκαν κοινό έδαφος μετά από αρκετές περιπτώσεις φέτος όπου άφησαν τον δογματισμό τους να τις κρατήσει σε απόσταση.

Και ο Troy με τον Abed... αυτό ήταν κάτι που το λάτρεψα. Γιατί ο Troy και ο Abed με το re-arrangement που έκαναν στο διαμέρισμά τους (“Troy and Abed's new apaaaartment!”) 'πήραν ένα μάθημα', όπως θα λέγαμε κι αν βλέπαμε κάποια άλλη, πιο συμβατική σειρά. Μόνο που σε εκείνη την άλλη σειρά, θα 'ωρίμαζαν' με έναν άλλο, πολύ πιο ανειλικρινή τρόπο: Ένας Judd Apatow, για παράδειγμα, θα τους έβαζε να ξεφορτωθούν το Danger Room τους όπως ακριβώς ο '40 Year Old Virgin' του Steve Carell πουλάει τα action figures του προδίδοντας την ουσία του εαυτού του.

Όμως ο Troy κι ο Abed δεν κάνουν αυτό. Δεν της φτιάχνουν ένα νορμάλ υπνοδωμάτιο στη θέση του δωματίου-παιχνιδότοπο. “The Dreamatorium is more important than any of us,” λέει ο Abed. Εν ολίγοις, δεν βάζουν την Annie πάνω από τις μικρές τους εμμονές.

Βάζουν την Annie πάνω από τους ίδιους, τελεία.

Κι αυτή είναι μια όσο ειλικρινής 'είμαστε αυτοί που είμαστε και αγαπάμε αυτούς που αγαπάμε' δήλωση θα μπορούσε να υπάρξει.

Αλλά κατά βάση, ένα πολύ-πολύ αστείο επεισόδιο. #ANNIESMOVE

Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια η Buffy τραγούδησε Once More, With Feeling

2011-11-06T19:07:00.000+02:00

Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια, στο πάλαι ποτέ UPN, προβλήθηκε το αγαπημένο μου επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Γραμμένο, σκηνοθετημένο, με μουσική και στίχους από τον δημιουργό της σειράς Joss Whedon, το 'Once More, With Feeling', το μιούζικαλ επεισόδιο της Buffy, οδήγησε στο κέντρο όλες τις θεματικές και το mission statement της σειράς, προχώρησε την ανάπτυξη των χαρακτήρων όχι με βήματα αλλά με (χορογραφημένα) άλματα, σύσφιξε σχέσεις, έβαλε δοκιμασίες σε ακόμα περισσότερες, κι έβαλε τον πιο cool κακό στην ιστορία της μιούζικαλ TV να υποχρεώνει τους πάντες να τραγουδήσουν όσα τους ήταν αδύνατο να επικοινωνήσουν ως τώρα.

Την ίδια στιγμή, κάθε τραγούδι είναι και homage σε κάποιο άλλο υπο-είδος του μιούζικαλ. Ο θρύλος θέλει τον Whedon να έμαθε να γράφει και να διαβάζει μουσική μόνο και μόνο για να μπορέσει να γράψει αυτό το επεισόδιο. (Και λέγοντας ο θρύλος, εννοώ τον ίδιο τον Whedon που το είπε στο commentary του επεισοδίου.)

Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησε απλά να βάλω ένα βίντεο και ένα κειμενάκι 100 λέξεων απλά για την περίσταση, και έχω καταλήξει να βλέπω ξανά και ξανά όλα τα τραγούδια εδώ και μία ώρα. Προτού επεκταθώ και στο Dr. Horrible και χαθεί όλη η μέρα, ας το αφήσουμε εδώ.

Τιμή και δόξα στο πιο cool, έξυπνο, αστείο, κολλητικά singalong-y 60λεπτο που έχει δει ποτέ η τηλεόραση.

Δες, διάβασε, και άκου επίσης:

10 χρόνια από την πρεμιέρα της Buffy
Απολογισμός των '00s
Dr. Horrible's Sing-Along Blog
Κι άλλος Dr. Horrible
Ακόμα λίγος Dr. Horrible
To commentary του Dr. Horrible είναι κι αυτό μιούζικαλ
Ο Joss Whedon σκηνοθετεί Glee
O Joss Whedon κερδίζει Emmy για το Dr. Horrible με τον Neil Patrick Harris
O Neil Patrick Harris κερδίζει Emmy για το Glee που σκηνοθέτησε ο Joss Whedon
H Amber Benson τραγουδάει 'Rocky Horror Picture Show'
Ακόμα καλύτερα, και ο Anthony Stewart Head επίσης
Το theme του Firefly που έγραψε ο Joss Whedon, τραγουδισμένο από τον Joss Whedon

Fringe: Novation

2011-11-06T04:07:00.002+02:00

Στα επιμέρους σημεία της η σεζόν μπορεί να είναι αρκετά awesome, αλλά εξακολουθώ να έχω μεγάλο πρόβλημα να νοιαστώ για αυτήν.

Ο Peter έχει γυρίσει, αλλά λες κι αυτό το ανόητο character detour δεν ήταν ήδη αρκετά αχρείαστο, οι συγγραφείς έχουν αποφασίσει να το ζορίσουν ακόμη περισσότερο το πράγμα. Έτσι κανείς δε θυμάται τον Peter (παρόλο που τον ονειρεύονταν για βδομάδες) και ο Walter εξακολουθεί να είναι πιο χαμένος στην παράνοιά του και η Olivia εξακολουθεί να είναι πιο κλεισμένη στον εαυτό της, και ο Agent Hipster εξακολουθεί να υπάρχει.

Όλα αυτά είναι πράγματα που με κουράζουν πάρα πολύ. Δεν έχουν καμία σχέση με οτιδήποτε συνέβαινε, ως πλοκή ή ως character arc, στις 3 σεζόν της σειράς που παρακολουθούσαμε ως πέρσι, και δε μοιάζουν να πηγαίνουν πουθενά ουσιωδώς. Αλλά ακόμα κι αν όλο αυτό καταστεί σημαντικό και απαραίτητο εκ του αποτελέσματος, εξακολουθούμε να έχουμε ένα stretch επεισοδίων που όχι μόνο μοιάζουν απολύτως ξένα ως προς την υπόλοιπη σειρά, αλλά και ορισμένα εξ αυτών είναι γεμάτα κουραστικά λάθη.

(Το συγκεκριμένο επεισόδιο, για παράδειγμα, ήταν εντυπωσιακά κακογραμμένο. Και στον τρόπο που υπογράμμιζε πράγματα, και στο κακό στήσιμο σκηνών, και στις προβληματικές ακολουθίες άκομψα επεξηγηματικών διαλόγων... Γενικά, ένα χάλι.)

Ο λόγος που κάποια στιγμή γύρω στα μέσα της 2ης σεζόν συνειδητοποίησα πως έχω φτάσει να αγαπώ τη σειρά, είναι επειδή εξερεύνησε με ειλικρίνεια και με commitment ένα συναρπαστικό δράμα σε μια σπασμένη σχέση πατέρα-γιου. Αυτή η σχέση μοιάζει αυτή τη στιγμή παντελώς αποσυντονισμένη. Ειλκρινά, θα περιμένω με περιέργεια να δω τι ήταν αυτό που έκανε όλη αυτή τη διαδρομή τόσο απαραίτητη - σίγουρα όχι η λογική, καθώς οτιδήποτε συμβαίνει γύρω από το θέμα της διαγραφής του Peter συνεχίζει να είναι ασυνεπές και κάπως ανόητο.

Το τέρας της βδομάδας αποδεικνύεται πως έχει μεγάλη σχέση με τη μυθολογία της σύγκρουσης των δύο κόσμων, καθώς η shapeshifter που είχε ξεμείνει από το προηγούμενο (καλό, και όμορφα creepy) επεισόδιο απαγάγει ένα παλιό επιστήμονα της Massive Dynamic, ο οποίος δούλευε σε κάτι που έκανε μέχρι και τον William 'Mengele' Bell να αποφανθεί πως “this is going too far”. Η όλη τους αλληλεπίδραση στη διάρκεια του επεισοδίου είναι στημένη με διάθεση που υπονοεί πως θα πρέπει να την θεωρήσουμε σημαντική. Προσωπικά δεν ένιωσα ιδιαίτερο investment, είτε επειδή οι ηθοποιοί (ιδιαίτερα η shapeshifter) ήταν πραγματικά κακοί, είτε επειδή το γράψιμο είναι εντελώς ξύλινο. (Ο J.R. Orci με μέσο τη βρήκε τη δουλειά;)

Αλλά στο τέλος η παρτίδα σώνεται, καθώς η τύπισσα έχει πλέον αποσπάσει ό,τι πληροφορία χρειαζόταν και στέλνει το σχετικό μήνυμα πίσω στον κόσμο της. Η απάντηση, Προετοίμασε το έδαφος, στέλνουμε κι άλλους.

Ωραία, ωραία, γαμώ. Η γραφομηχανή ήταν διαφορετική από εκείνη που χρησιμοποιούσε η Fauxlivia, η shapeshifter είναι διαφορετική από εκείνους που είχε ο Walternate. Δεν ξέρω αν αυτό πρέπει να μας πει κάτι, αλλά η γενικότερη ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα στα δύο σύμπαντα και η γενικότερη συμπαντική μυθολογία είναι αυτή τη στιγμή το μόνο πράγμα που πραγματικά με συναρπάζει στο Fringe.

Για το επόμενο επεισόδιο έχω μεγάλες προσδοκίες - αν κάπως καταφέρνει να κλείσει κι αυτή την άσχημη παρένθεση με τον Peter-Φάντασμα, τόσο το καλύτερο.

Community: Advanced Gay

2011-11-05T14:48:00.000+02:00

I've got a pocket full of Hawthornes, μετά το άλμα.

Γενικά είμαι φαν των επεισοδίων εμφάνισης ενός απαιτητικού ή καταπιεστικού πατέρα τον οποίο ο γιος πρέπει να ξεπεράσει, όσο κι αν το Lost δοκίμαστε την υπομονή μου. (Δεν ξέρω τι θα έλεγε βέβαια η Britta ότι σημαίνει αυτό για μένα.) Φαντάζομαι ήταν μόνο λογικό πίσω από έναν άνθρωπο τόσο φριχτό όσο ο Pierce να κρύβεται ένας ακόμα φριχτότερος, όπως ο πατέρας του. Όπως είναι επίσης συνεπέστατο για τον Jeff να έχει τεράστια τέτοια προβλήματα, αλλιώς από πού να προκύπτει η ανασφάλεια και η διαρκής προσπάθειά του να βρίσκεται σε θέση ελέγχου.

Οι αφορμές για το storyline με τον πατέρα του Pierce ήταν ξεκαρδιστικές, και σε αυτό το σημείο ας απολαύσουμε αυτό το μεγαλείο:

Να πώ ότι γέλασα με την άμεση αντίδραση του Abed να ψάξει στο ίντερνετ τι συμβαίνει, με κάθε μία από τις αντιδράσεις του Pierce (“I thought they were just wealthy”) και με τη χαρά της Shirley διαμέσου όλης της σκηνής. Ενώ ο ίδιος ο πατέρας του Pierce ήταν απολαυστικά γελοίος, με την κοκάλινη περούκα του και με την προφορά του που όσο πιο προσβλητικά ήταν αυτά που έλεγε τόσο πιο έντονη χιλμπίλικη γινόταν.

Αλλά πραγματικά, τίποτα δεν ξεπερνάει τον υστερικά κυριολεκτικό τρόπο με τον οποίο το storyline έφερε το subtext του στην επιφάνεια, βάζοντας τον Jeff κυριολεκτικά να σκοτώσει τον πατέρα του Pierce. Αλήθεια, στη σκηνή της τελετής πρέπει να με άκουσαν τρία οικοδομικά τετράγωνα πιο πέρα, όταν ο Jeff με λύπη και αμηχανία στάθηκε μπροστά στον Pierce -εγώ αναρωτιέμαι τι μπορεί να του πει-, τον κοιτάει σιωπηλά για λίγα δευτερόλεπτα -μα πώς μπορεί να πει οτιδήποτε που θα κάνει την κατάσταση καλύτερη- και του λέει,

“Pierce, I just wanna say... you know... sorry for killing your dad.”

Τέζα.

~~~

Όμως παρά τα διαρκή highlights του κυρίως στόρι, το b-story ήταν το αγαπημένο μου αυτή τη βδομάδα, γιατί έκανε αυτό που το Community ξέρει τόσο απολαυστικά να κάνει. Δηλαδή να δανείζεται ύφος, στυλ, στήσιμο από ένα genre και να το αναπαράγει με ξεκαρδιστικά σαχλό τρόπο, δίχως καν να χρειάζεται να γίνει συγκεκριμένο. Όπως ήταν ας πούμε το επεισόδιο με το τραμπολίνο, έτσι και η πλοκή με τον Troy και το τμήμα επισκευών air condition (υπό τον απολαυστικό John Goodman που επιστρέφει για το 2ο επεισόδιό του) ήταν με τέτοιο τρόπο δομημένη, γυρισμένη και παιγμένη, που αν ρώταγα 20 ανθρώπους την ώρα που έβλεπαν το επεισόδιο τι τους θυμίζει, θα έλεγαν 20 διαφορετικά πράγματα.

Κι όπως και το πρόσφατο νουάρ επεισόδιο του Chang, πάντα φανταστικό να κλέβεις όλους τους κώδικες ενός είδους, σχηματίζοντας ένα generic εκπρόσωπο, αλλά γεμίζοντας τα κενά με απολύτως σαχλές λεπτομέρειες. Εκεί ήταν ο Chang στο καλύτερό του Bogart impression, να κυνηγάει όμως όχι ενδο-οικογενειακές πλεκτάνες ή μοιραίες γυναίκες, αλλά στοιχεία για μια πυρκαγιά που έβαλε ο ίδιος όσο άκουγε τον εαυτό του να κάνει narration μιας ανύπαρκτης υπόθεσης. Έτσι κι εδώ με τον Troy να πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στους ταπεινούς και τίμιους ξεβουλωτές τουαλέτας και στους σνομπ επισκευαστές air condition που είναι μια κοινότητα κλειτή, μυστική, αποκλειστική.

Τόσο πολύ, που έχουν έναν αστροναύτη να ψήνει ψωμάκια δίπλα από τον Μαύρο Χίτλερ.

Ξανά, τέζα.

~~~

Ε κι επειδή το επεισόδιο μ'αυτά και μ'αυτά δεν είχε πολύ Abed/Troy action, μας ξεπλήρωσαν με το tag στο τέλος, και μια ακόμα cameo εμφάνιση του Inspector Spacetime. (Πόσος καιρός μέχρι το επεισόδιο που ο Abed αντί να φαντάζεται ότι είναι claymation, θα φαντάζεται πως όλοι τους είναι χαρακτήρες σε ένα επεισόδιο του Inspector;)

“The question isn't how old we are, but when old we are,” με κακή ψευδοαγγλική προφορά Troy. Και καπάκι, υφάκι “έεετσι” Abed.

Έλιωσα.

Also,

-“'sup girl? How you livin'?”
-“Pew.”

The Vampire Diaries: Ghost World

2011-11-01T04:45:00.002+02:00

Κοίτα να δεις τι πήγαν κι έκαναν οι κερατάδες. Spoilers μετά το άλμα.

Ας πούμε απλά ότι αυτό το επεισόδιο εξελίχθηκε εν τέλει με αναπάντεχο τρόπο. Όχι σαν εξέλιξη στην πλοκή, αλλά στο πώς χρησιμοποίησε τους χαρακτήρες που έφερε πίσω, και τι κατάφερε να κάνει με αυτούς στο σύντομο χρονικό διάστημα της plot-forwarding παρουσίας τους.

Αρχικά, μέχρι το τέλος της πρώτης πράξης έχει γίνει σαφές ότι εδώ έχουμε επιτέλους μια πρώτη (και τελευταία; δεν κατάλαβα) κορύφωση του sub-plot με την Anna και τα φαντάσματα που προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο μας. Έχουν επιστρέψει από δαύτα ένα σωρό, και η σειρά είναι αποφασισμένη να ξεδιάντροπα χρησιμοποιήσει το καθένα και για κάποια διαφορετική πλοκή που χρειάζεται σπρώξιμο. Μέχρι τα 2/3 του επεισοδίου αναρωτιόμουν αν είναι δυνατόν να έχει κάνει το Vampire Diaries κάτι τόσο ξεγυμνωμένο από οποιοδήποτε πάθος.

Είχες τη Lexie που ήρθε από το πουθενά (κάπως κυριολεκτικά) για να είανι εκείνη που θα βγάλει τον Stefan μέσα από τον Stefanus. Είχες τον Mason Lockwood που επέστρεψε ώστε να βρεθεί το ματζαφλάρι που σκοτώνει τον Klaus. (Βολικότατο.) Είχες την γιαγιά της Bonnie που εμφανίστηκε για να εξηγήσει στο κοινό τι συμβαίνει και έπειτα να το λύσει. Και είχες την Anna που εμφανίστηκε, well, φαντάζομαι επειδή αυτή κάπως το ξεκίνησε όλο αυτό και μάλλον έπρεπε. Α και είχες και μερικούς no-names που εμφανίστηκαν απλώς για να έχει λίγη δράση το επεισόδιο.

Όλα τα παράλληλα storylines; Άψογα. Όπως κάθε τι κάνει αυτή η σειρά, ένα υπόδειγμα ρυθμού, ακόμα και με την έξτρα πρόκληση των παράλληλων ιστοριών που έχουν κοινή αρχή και κοινό τέλος. Απολαυστικό επεισόδιο.

Αλλά.

Όλα έμοιαζαν παντελώς μηχανικά, σχεδόν έβλεπες την πένα του σεναριογράφου να κινεί τα νήματα. Η πιο βολική ιστορία φαντασμάτων στην ιστορία!

Και δε λέω πως τελικά αυτό εξαφανίστηκε ως σκέψη, γιατί σε πρώτη τουλάχιστον φάση (επιφυλάσσομαι πάντα για το τι μπορεί να δούμε παρακάτω) κατά βάση αυτό όντως συνέβη σε αυτό το επεισόδιο. Όμως στην κορύφωση του επεισοδίου αποκαλύφθηκε με εξαιρετικά δυνατό τρόπο ένας συναισθηματικός πυρήνας που σιγά-σιγά είχε χτίσει το επεισόδιο στην μηχανική διαδρομή του προς το προβλεπόμενο φινάλε.

Η Lexie έδωσε τα πάντα για να σώσει τον Stefan, δεν το έκανε για κάποιον ιδιοτελή σκοπό. Και το νήμα της παράτασης της ζωής της, κόπηκε απότομα αναγκάζοντάς την να παραδόσει τη σκυτάλη στην Elena, δίχως να έχει ποτέ της τρόπο να ξέρει αν αυτό που έκανε είχε εν τέλει σημασία. Ο Mason παράτησε τους γρίφους, έσωσε τον Damon από θανάσιμες παγίδες, τον βοήθησε εκεί που δε μπορούσε να συνεχίσει, απαίτησε από αυτόν μόνο μια half-hearted συγγνώμη. Γιατί; Τι endgame μπορεί να είχε πέραν της εκδίκησης; Να σώσει το γιο του. Πόσο πιο απλό γίνεται ένα κίνητρο;

Πάρε αυτά τα δύο arcs, ένωσέ τα με τον συγκινητικό (ούτως ή άλλως θα ήταν) χωρισμό του Jeremy με την Anna, η οποία μες στο πλήθος και τον πανικό πρόλαβε να βρει τη μητέρα της την τελευταία δυνατή στιγμή, πρόσθεσε και λίγο holding hands της Bonnie με την Οδηγό γιαγιά της, πέτα από πάνω και λίγη συγκινητική ποπ, ε, πολύ θέλει για να νιώσεις κάτι να συμβαίνει;

Το επεισόδιο ξεκίνησε δείχνοντας να του λείπουν κάποια βασικά στοιχεία αλλά υποσχόμενο να τα υπερκαλύψει με πλοκή πλοκή πλοκή, αλλά τελείωσε όχι μόνο έχοντας κάνει μεγάλα βήματα μπροστά, αλλά και κλείνοντας με το ένα ακριβώς πράγμα που πίστεψα πως δεν είχε: Πάθος.

~~~

Μερικά σχόλια:

Ο Alaric είναι επισήμως ο πιο cool χαρακτήρας της σειράς. ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ. Ξέρετε γιατί; Γιατί αν τον ρωτήσει κάποιος ποιος είναι ο καλύτερός του φίλος, ο Alaric θα μπορεί να απαντήσει πως ο καλύτερός του φίλος αυτή τη στιγμή είναι ένα βαμπίρ που έχει προσπαθήσει να τον σκοτώσει δύο φορές.

Λοιπόν, άρα τώρα αυτό με τα φαντάσματα έληξε; Ή απλά τα αφήσαμε ελεύθερα για να βρούμε τα McGuffins που θέλαμε και τώρα τα ξαναμαζέψαμε μέχρι νεωτέρας; Μπορεί να θεωρηθεί λήξαν το θέμα της 'από εκεί μάγισσας' που θέλει να αφανίσει τα υβρίδια του Klaus;

Μιας και την ανέφερα, η Από Κει Μάγισσα έχει αναφερθεί υπερβολικά πολύ για να μην εμφανιστεί. Σύντομα.

Καμία εξέλιξη στο καυτό θέμα του θανάτου ή μη της Katherine στα χέρια (και τα δόντια) του Michael.

(Τόσο φοβερό και τρομερό βαμπίρ, τόσο πεζό όνομα. Μα Michael; Μου πας και μου έρχεσαι με Damon, Stefan, Klaus, Elijah και τώρα τι; Michael; Μ-ά-ι-κ-λ; Ο Μάικολ το βαμπίρ;)

Αυτό με την απουσία της Rebecca να μην επαναληφθεί.

Αν κάποιος έχασε τα νέα, η σειρά θα παίξει 2 ακόμα επεισόδια τις 2 βδομάδες που ακολουθούν (3 και 10 Νοεμβρίου) και μετά ξανά καλό 2012. Φαντάζομαι καλύτερο από τις συνεχείς επαναλήψεις, αλλά όπως κι αν το δεις, φουλ δίμηνο είναι σκληρό.

This is Halloween: Ποια από τις κωμωδίες ντύθηκε καλύτερα;

2011-11-01T02:34:00.002+02:00

Τα Halloween επεισόδια είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου παραδόσεις στην αμερικάνικη τηλεόραση, ιδίως στις κωμωδίες που κάθε χρόνο προσπαθούν να ξεπεράσουν αλλήλους (και εαυτούς) στην κούρσα για το πιο εφευρετικό κουστούμι, το καλύτερο τρόμαγμα ή την εξυπνότερη ατάκα.

Είναι λοιπόν μια καλή αφορμή για μια μαζευτική στα Halloween επεισόδια της περασμένης βδομάδας των κωμωδιών που παρακολουθώ.

Suburgatory

(1x05, 'Halloween')

Η ιδέα: H Tessa κι ο μπαμπάς George της προσπαθούν να γιορτάσουν το Halloween σα φυσιολογικοί άνθρωποι αλλά η αστυνομία γούστου του Suburgatory τους, δεν γουστάρει αυτά τα τρομακτικά και τους το απαγορεύει. Α κι επίσης η Tessa καταλαμβάνεται από ένα πνεύμα.
Η διακόσμηση: Η μπροστά αυλή τους, κατά βάση. Μερικές κολοκύθες και μαύρα πέπλα, αλλά κι ένας τάφος (του μπαμπάκα, μάλιστα) και μια γκιλοτίνα επειδή, γιατί όχι.
Οι στολές: Υποθέτοντας ότι τα outfits των suburb-ιτών δεν μετράνε για στολές Halloween, έχουμε βασικά την Tessa ντυμένη Misty και την Allie Grant ντυμένη ladybug. Κι ο Malik ντυμένος αιδεσιμότατος, δηλαδή βασικά 'ο τύπος από τους Run-D.M.C.' επειδή αυτό είχε.
Ο φόβος: Τα προάστια ως σκηνικό ταινίας τρόμου (κάτι που η σειρά ξανάκανε 2-3 επεισόδια πιο πριν, αλλά εντάξει, Halloween επεισόδιο είχαμε, δεν τους κακίζεις που επιστρέφουν σε αυτή την ιδέα) και ο φόβος του κάθε χαρακτήρα για το lifestyle του άλλου. Οι γείτονες φοβούνται να φοβηθούν, οι φίλοι της Tessa φοβούνται μη τους γίνει σαν την Misty, η Tessa φοβάται μην πάθει κανά ατύχημα σαν την Misty.
Η ατάκα: George: “I'm going to kill you last.” Dallas: “I appreciate that. I have dinner plans tomorrow.”
Η σύγκριση: Είναι η πρώτη σεζόν του Suburgatory οπότε δεν υπάρχει σύγκριση με άλλα Halloween επεισόδια της σειράς. Μόνο με άλλα σκέτα επεισόδια της σειράς, από τα οποία δεν ήταν καλύτερο.

Community

(3x05, 'Horror Fiction in Seven Spooky Steps')

Η ιδέα: Το study group κάθεται και λέει ο ένας στους υπόλοιπους ιστορίες τρόμου κατόπιν παρότρυνσης της Britta (κλαίω με του Pierce), η οποία έχει ανακαλύψει πως ανάμεσά τους υπάρχει ένας εν δυνάμει παράφρων δολοφόνος. Φυσικά τα έχει κάνει μαντάρα (#britta'd) και στην πραγματικότητα όλοι είναι παράφρονες εκτός φυσικά από τον Abed, που είναι ο μόνος ισορροπημένος χαρακτήρας μέσα στο πλαίσιο της σειράς.
Η διακόσμηση: Μια μιζέρια με δυο κεριά, τρία πατατάκια και μια πλαστική αράχνη. #britta'd
Οι στολές: O Dean μάγισσα, ο Dean διάβολος, ο Dean-- όχι, αυτό. Αν και θα μπορούσε να πηγαίνει για πάντα αυτή η σειρά. ΕΠΙΣΗΣ! Ο Abed κι ο Troy ντυμένοι ως Inspector Spacetime και, φαντάζομαι, companion του Inspector Spacetime; Bzt bzzt meta-βραχυκώκλωμα.
Ο φόβος: Ότι κάποιος δεν ανήκει. Αλλά ως φανταστικοϋπέροχο που είναι, το Community φυσικά καταλήγει στο συμπέρασμα πως όποιος κι αν είναι, τον αγαπάμε με την τρέλα του, γιατί έτσι είμαστε εμείς οι αγαπημένοι outsiders. ΕΠΙΣΗΣ! Μέσα σε 15 λεπτάκια ο Dan Harmon μας σκάει τσάκα-τσάκα μια μίνι αποδόμηση του horror genre που θα έκανε κάτι φλύαρους Kevin Williamson circa 'Scream 4' να βάλουν τα κλάμματα, με τον κάθε χαρακτήρα να ακουμπάει εκείνη την πτυχή του είδους που ταιριάζει στην προσωπικότητά του
(Παρένθεση: Το ταίριασμα είναι τόσο τέλειο που με κάνει να αναρωτιέμαι. Μπορεί ο Dan Harmon να βάσισε τη δημιουργία των χαρακτήρων του Community στα αρχέτυπα των ταινιών τρόμου; Κι αν ναι, για ποιο λόγο να το κάνει; Ή μήπως πολύ απλά, η σειρά αποδεικνύει πως τα αρχέτυπα αυτά είναι πανομοιότυπα, φτιαγμένα από το ίδιο πατρόν, όσο κι αν χοροπηδήξεις από genre σε genre; Discuss.)
Η ατάκα: “Troy and Abed sewn togeeeether!”
Η σύγκριση: Πάει κόντρα στο 'Epidemiology', a.k.a. Εκείνο Με Τα Ζόμπι Και Τους ΑΒΒΑ. Διαλέχτε εσείς, εγώ δεν ξέρω. Δε θέλω, επίσης.

Parks and Recreation

(4x05, 'Meet 'n' Greet')

Η ιδέα: Η Leslie προσπαθεί να πλησιάσει έναν τοπικό μεγαλοπαράγοντα αλλά καπελώνεται η εκδήλωσή της από τον Tom και την δυσνόητη εταιρεία του. Το οποίο φαντάζομαι πως, ΟΚ, είναι τρομακτικό υπό μία έννοια. Αλλά το βασικό στόρι του επεισοδίου είναι το πάρτι του Andy και της April.
Η διακόσμηση: Κλασική τηλεοπτικού τύπου εξτραβαγκάντζα για ένα σπιτικό πάρτι ζευγαριού δημοσίων υπαλλήλων. Κεριά, χαμηλός φωτισμός, κουρτίνες, σκελετοί, αράχνες, ιστοί, όλο το πακέτο.
Οι στολές: Ένας 'UFC legend' (προφανώς δε συγκράτησα και όνομα), μια Sadako (ή 'Samara' #gelaeiokosmos), μια 'αστυνομικίνα', ένα dick in (pizza) box, Mr. Potatohead, βαριεστημένος πειρατής, και όλα αυτά τα μυστήρια λυμένα από τον Sherlock Traeger.
Ο φόβος: Του Ben, να ανοιχτεί σε άνθρωπο για αυτά που τον ενοχλούν.
Η ατάκα: April: “Someone will die!” Andy: “...of fun!” April: “...and of murder.”
Η σύγκριση: To 'Grek Pikitis' της 2ης σεζόν ήταν ίσως το πρώτο σπουδαίο επεισόδιο της σειράς, είχε την Ann ως, εχμ, Raggedy Ann, είχε τον Louis CK, είχε το βαρετό πάρτι που έγινε αριστούργημα όταν ήρθε ο Tom, και είχε τη νέμεση της Leslie από το σχολείο, το Greg του τίτλου. Γενικά ήταν φανταστικό επεισόδιο, το φετινό παρά το ωραίο περιτύλιγμα δεν ήταν από τα πιο δυνατά της σειράς. Θα το θυμόμαστε κατά βάση για τον Ron. (“I know more than you.”)

The Office

(8x05, 'Spooked')

Η ιδέα: Η ιδέα. Ναι. Δυσκολάκι. Η ιδέα εδώ είναι, πάρε τους χαρακτήρες, ντύσε τους, και πέτα τους στον εργασιακό τους χώρο να δούμε τι θα γίνει.
Η διακόσμηση: Κολοκύθες, μάγισσες στον τοίχο, ιστοί αράχνης να καλύπτουν την πόρτα του γραφείου του Andy (όλη), το γνωστό. Όπως γιορτάζουν όλα τα γραφεία στον κόσμο δηλαδή.
Οι στολές: Καταρχάς. “Ο σεφ από το South Park.” Κλαίω! Από τις υπόλοιπες ξεχωρίζω την 3άδα των Miami Heat (ευτυχώς που το επεισόδιο δεν είχε 4th act γιατί ο Darryl δε θα μπορούσε να εμφανιστεί), την Erin ως Wendy (!), τους 3 σκελετούς, τον Creed ως Ταλιμπάν, τον γιο του Robert ως ζόμπι. Ξέχασα κανέναν; Α ναι, τον Dwight που παραδοσιακά προσπαθεί υπερβολικά. (Και ο ίδιος, και αυτοί που τον γράφουν.) Άντε και του χρόνου με το καλό σαν αυτόν ξερωγω.
Ο φόβος: Πολλοί και διάφοροι (και αδιάφοροι), συνοψίζονται ιδανικά όσο και τρομερά forced στο λογύδριο του Robert California που κλείνει το επεισόδιο. Ωραίο delivery της ιστορίας όμως από τον James Spader.
Η ατάκα: Andy: “Chef from South Park! It's genius.” Stanley: “It's just some chef.”
Η σύγκριση: Το 'Halloween' (#empneysi) της 2ης σεζόν είναι ένα από τα σπουδαία επεισόδια της σειράς. Είχε το δεύτερο κεφάλι του Michael (δεν εννοώ ΑΥΤΟ, ανόητε), τον Creed ως βαμπίρ, και το φανταστικό φινάλε με τον Michael μόνο στο σπίτι να δίνει κουβάδες γλυκά στα πιτσιρίκια που χτυπάνε για trick or treat. Ξεκαρδιστικό και συναισθηματικό, είναι το Office στα καλύτερά του. Το περσινό 'Costume Contest' από την άλλη ήταν από αυτά τα τυπικά ανυπόφορα late-series επεισόδια της σειράς που υπερκάλυπταν την έλλειψη έμπνευσής τους με στολές τύπου 'ο Gabe ντύνεται Lady Gaga'. Το φετινό μπαίνει ανάμεσα στα δύο, αλλά προφανώς πολύ πιο κοντά στο low του περσινού (παρόμοια η λογική τους κιόλας) παρά στο άφταστο high του προ 7ετίας.

Και τώρα ΕΚΠΛΗΞΗ!: Βγάζουμε και νικητές.

Βραβείο 'Dan Harmon' Καλύτερης Ιδέας
Στον Dan Harmon για την σπονδυλωτή αποδόμηση του horror genre στο 'Horror Fiction in Seven Spooky Steps' (μάλλον το είδατε να έρχεται αυτό)

Βραβείο 'Ιδανικό Σπίτι' Καλύτερη Διακόσμησης
'Ιδανική Αυλή' για την ακρίβεια, για το front lawn των Altmans στο 'Halloween'

Βραβείο 'Γκάλης Cooper' Καλύτερης Στολής
Στον σεφ Stanley, την Erin/Wendy και το υπόλοιπο καστ του 'Spooked'
(Αν είναι να το πάρει ένας βέβαια, ας είναι η Erin)

Βραβείο 'Hush' Καλύτερου Τρόμου (*)
Είχε χαρακτήρες να προσπαθούν ο ένας να πείσουν τον άλλον για την αξία του φόβου, οπότε θα ήταν αποτυχία αν αυτό δεν πήγαινε στο 'Halloween' με τα κομμένα του χέρια, τις slasher movie ατάκες του και τα bitchy ανήσυχνα πνεύματά του
(*δε θα πάρω Βραβείο Καλύτερου Συντακτικού anytime soon)

Βραβείο 'The hammer is my penis' Καλύτερης Ατάκας
Εξ ημισείας στον διάλογο των Andy/April και στον Ron Effin' Swanson που πήγε για ψώνια στο 'Meet 'n' Greet'

Βραβείο 'Halloween' (#empneysi) Καλύτερης Παράδοσης Halloween Επεισοδίων
Στο Community και το επικό 2/2 του

Και τέλος,

Η Νυχτερίδα Καλύτερου Halloween Επεισοδίου 2011
Απονέμεται στον
Dan Harmon
για το
'Horror Fiction in Seven Spooky Steps'

Καλό σας βράδυ.

The Good Wife: Affairs of State

2011-11-01T01:16:00.000+02:00

Αυτά δε μπορώ με τις καλές σειρές που παίζονται Κυριακή. Ότι σπάνια καταφέρνω να έχω χρόνο να τις γράψω, εξ ου και 2 βδομάδες δίχως φωνή και ακρόαση για Good Wife και Homeland. Παλεύω για να διορθώσω την ιστορική αδικία απόψε, με σύντομα spoilers μετά το άλμα για το πολύ καλό χθεσινό Good Wife, μετά από 1-2 so-so βδομάδες.

Πολύ το χάρηκα για τον Cary, νιώθεις λες και είχε από πάντα να κερδίσει κάποια σημαντική υπόθεση. Αλλά ήταν αρκετά εμφανές πως αυτή θα πήγαινε υπέρ του, αφενός επειδή το επεισόδιο προέκυπτε περισσότερο από τη δική του σκοπιά, αφετέρου επειδή συνέβη αυτή η μάλλον από το πουθενά δραματική υπερβολή, που τον έβαλαν σε ένα γραφειάκι στη γωνία λες και δουλεύει στο τημήμα εξυπηρέτησης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. (Άβολο btw να μην υπάρχει καθόλου ο Peter σε ένα επεισόδιο που φέρεται να παίρνει τόσο σημαντικές αποφάσεις για την καριέρα του Cary, αλλά δεν πειράζει, τι να γίνει, μπάτζετ είναι αυτό. Εδώ έλειπε από το επεισόδιο της εκλογής του.)

Όμως στην ουσία της, αυτή η νίκη ψηνόταν αρκετό καιρό, όπως κι ένα επεισόδιο αφιερωμένο στον κεαρό κατήγορο. Ήταν κάπως παραμελημένος φέτος, αλλά τώρα με την προαγωγή του φαίνεται αν μη τι άλλο πως προορίζεται για σημαντικά πράγματα - όχι μόνο στο γραφείο του Peter Florick, αλλά και στη σεζόν. Θεωρώ αδιανόητο να μην θελήσει ο Peter να τον χρησιμοποιήσει στα όποια σχέδια έχει εναντίον της Lockhart/Gardner ή/και της Alicia. Η σχέση του με την Kalinda θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι ρόλο θα παίξει.

Για την ώρα η Kalinda ερευνά τις βρωμιές της πρώην κυρίας Gold και μιας και την αναφέραμε,

Γεια σου Parker Posey! Καλωσήρθες στη σειρά μας!

Όσο πολύ με εκνευρίζει αφάνταστα η Lisa Edelstein (ειδικά σε εξυπνακίστικους ρόλους), τόσο χαίρομαι για την Posey και μακάρι να τη δούμε σε πολλά-πολλά επεισόδια. Ειδικά αν οι εμφανίσεις της έχουν αποτέλεσμα τον Eli να ξεστομίζει ατάκες όπως,

“Oh good! She banged a nice bin Laden.”

Όσο για τη νέα πρωτοετή συνήγορο (που είναι εκείνη η church freak από τη σεζόν του True Blood με την αντι-βαμπιρική εκκλησία, όταν ακόμα το True Blood βλεπόταν), πρρροφανώς έχει τεράστιο crush για τον Will, και πόσο πολύ δίκαιο θα είναι που φυσικά και θα είναι εκείνη που θα ανακαλύψει τι τρέχει μεταξύ του Will και της Alicia και θα γίνουν όλοι κώλος; Επειδή βλέπεις, ο θείος της, εκτός από uber-cool χαρακτήρας, είναι κι ο μόνος άνθρωπος που ξέρει όλη την αλήθεια για τον γάμο της Alicia και του Peter.

Απλά τέλειο.

Επίσης με τα παιδιά της Alicia δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η φάση, διότι ο Will συνεχώς θέλει και θέλει και προσπαθεί και 'σ'αγαπώ' και να δες και να το άλλο, και η Alicia είναι όλη την ώρα ναι εντάξει χαλάρωσε και δεν τρέχει τίποτα και cool, και αυτά δεν καταλήγουν όμορφα συνήθως. Πάντως η πρώτη γνωριμία του Will με τον Zach ήταν adorkable (για να χρησιμοποιήσουμε και κανά φετινό buzzword) και απολαυστικά άβολη.

Όχι όσο άβολη θα είναι η κατάσταση όταν αρχίσει να γκρεμίζεται όλο αυτό το ντόμινο από μισές αλήθειες που τόσο αριστοτεχνικά έχει υφανθεί αυτή τη στιγμή χωρίς καλά-καλά να το έχεις χωνέψει, πίσω από τις διασκεδαστικές υποθέσεις της βδομάδας.

Σε ποιο επεισόδιο του Νοέμβρη θα γίνει το μεγάλο μπαμ και μετά θα τρέχουμε, θέλω να ξέρω.

WhedonWatch: Much Ado About Nothing

2011-10-24T06:28:00.001+03:00

yeahbuhwhat?

~~~

One of my favourite stories from the TV industry is the idea for Illyria coming from a Shakespeare reading at Joss’ house. Are these readings a regular occurrence?
Joss’ wife built the most amazing house in the world, they have this amphitheatre in the backyard. The readings used to be a lot more common during Angel, like once a month. (The 'Angel' group was really into it, Alexis [Denisof], J [August Richards] and all those guys really loved doing it). We did one that I was a part of during Dollhouse, we did 'Hamlet'. Olivia [Williams] was amazing; it’s always so fun to see these people you associate with their characters doing the Shakespeare reading. A while ago, one of the first ones was 'Midsummer [Night’s Dream]', I was Helena, which I’ve always wanted to play. I’m not going to say there isn’t champagne and wine, its like a casual party, there just happens to be Shakespeare.

(από συνέντευξη της Amy Acker)

Ένα απολύτως Justified ποστάρισμα για την Carla Gugino

2011-10-23T04:29:00.000+03:00

Αυτή είναι μια είδηση που μπορεί να με κάνει από μόνη της να βάλω πρόγραμμα για να κάνω επιτέλους catch-up στο Justified. Την βδομάδα που πέρασε ανακοινώθηκε πως η Carla Gugino θα αναλάβει recurring ρόλο στην 3η σεζόν της σειράς, η οποία βασίζεται σε χαρακτήρες του Elmore Leonard, όπως εξάλλου και ο καλύτερος ρόλος της Gugino μέχρι σήμερα.

Την πρωτοείδαμε, και αγαπήσαμε, παθιασμένα, στο Karen Sisco, της γνωστής οικογενείας σειρών '#terriers' (έτσι θα τις λέμε στο εξής, είμαστε όλοι σύμφωνοι;), σε ένα ρόλο απίστευτα σέξι όσο και σκληρό την ίδια στιγμή. Η αλήθεια είναι πως τόσα χρόνια με πονούσε να τη βλέπω να γίνεται υποκείμενο αγορίστικων (ούτε καν αντρικών) φαντασιώσεων σε κάτι βλακείες τύπου Entourage ή 'Watchmen' (ή απλά σε σκέτες βλακείες, *γκουχ* Threshold), και περίμενα πώς και πώς τη στιγμή που η θεά Carla θα ξανάβρισκε υλικό που της αξίζει.

Η Karen Sisco παραμένει βέβαια ένας από τους απόλυτους γυναικείους χαρακτήρες της περασμένης τηλεοπτικής δεκαετίας, και δυστυχώς παραμένει σε μεγάλο βαθμό σχετικά άγνωστος, καθώς είχε έρθει πριν το μεγάλο TV boom των mid-'00s. Αυτό δε μειώνει τη σημαντικότητά της βέβαια.

Πέρσι την άνοιξη είχα κάνει τις συνεντεύξεις για το 'Sucker Punch', και κάπου εκεί ανάμεσα, κάπως αγχωτικά σαν τελευταία, overtime ερώτηση, έριξα στην Gugino μια αναφορά στην Karen, που αντιπροσωπεύει ένα θαυμάσιο και -ακόμα!- σπάνιο είδος γυναικείου χαρακτήρα. Το σύντομο σχόλιο που έκανε είχε ενδιαφέρον:

“Just a girl.” Amazing.

Ίσως μια επανάληψη στο Karen Sisco.

The Vampire Diaries: Smells Like Teen Spirit

2011-10-23T03:36:00.002+03:00

Λοιπόν, στο προηγούμενος επεισόδιο έγινε πανικός, το αναλύσαμε. Το επόμενο λέγεται 'Ghost World'. Χαμός δηλαδή. Άρα ότι τι; Ότι αυτό το επεισόδιο είναι η ιδέα που έχει το Vampire Diaries για το 'ήρεμο, ενδιάμεσο επεισόδιο';

Amazing. Spoilers μετά το άλμα.

Ε ναι, δεν έγινε και τίποτα. Απλά η Vicky το ξέσκισε στα κολλητηλήκια με τον Matt και άρχισε να του ρίχνει κάτι σπόντες ότι έχει τρόπο να έρθει κοντά του ξανά κλπ κλπ, που δηλαδή σε άλλη σειρά αυτό θα μεταφραζόταν σε arc 5-6 επεισοδίων με κορύφωση στη διάρκεια των sweeps του Νοεμβρίου. Τα γνωστά. Ε, και φυσικά στο Vampire Diaries ό,τι ήταν να γίνει έγινε μέσα σε 5-6 σκηνές ενός επεισοδίου. Όπου η Vicky ήλθε, άγγιξε και απήλθε.

Αλλά στην πορεία μάθαμε ότι κάποιος/κάποια στην Άλλη Πλευρά θέλει να ξαναφέρει την κοσμική δύναμη στα ίσα της, ξεκόβωντας τις εξυπνάδες του Klaus από πριν πάρει και πολλά θάρρητα. Που θα πει, σφαγιάζουμε την Elena και λύνουμε το πρόβλημα στη ρίζα του. Βγάζει νόημα.

Η πλάκα είναι ότι το Καλό Φάντασμα δεν πολυέχει καλά κονέ στην από κει πλευρά και τώρα την ψάχνει την κατάσταση, αλλά μέχρι να δει τι και πώς απλά περνάει την ώρα της pulling a Denny παρέα με τον μικρό Jeremy. Εντάξει, αντοχές έχουμε, εξάλλου η Malese Jow είναι μεγάλη αγάπη, μην κοροϊδευόμαστε.

(Πόσο φανταστική σειρά, ας το ξαναπούμε λίγο για την εμπέδωση. Βλέπεις εκεί κάτι χαρακτήρες περιθωριακούς να χτυπιούνται σε ένα κάπως περίεργο storyline και 2 επεισόδια μετά έχει γίνει βασική πλοκή της σεζόν. Μάγισσα της μπάλας Julie Plec.)

Στην υπόλοιπη δράση του Σαββατοκύριακου, είχαμε μια σειρά από ομολογουμένως κωμικά τεχνάσματα, με βασικά όλο το καστ να συγκεντώνεται στο λύκειο - καλά που δεν ήρθε κι ο Klaus ως καθηγητής γεωγραφίας. Αλλά δεν χάνουμε χρόνο, κατευθείαν παρτάκι το βράδι, με το γνωστό amazing τρίγωνο των Elena-Damon-Alaric να σχεδιάζουν την αχρήστευση του Stefan που στο μεταξύ έχει εξελιχθεί σε πρώτου μεγέθους douchebag stalker. (Τι έγινε Elena, τώρα δε μας αρέσει που ο τετράγωνος μελαχρινός μυστηριώδης τύπος είναι εκεί και stalkάρει σε κάθε γωνία;)

Στο πάρτι λοιπόν το σχέδιο ήταν ο Damon να απασχολήσει τη Rebecca (από όπου και το screencap του post, και τι εννοείς δεν ήταν αρκετά σημαντική η σκηνή, μην ακούω χαζά τώρα) όσο η Elena το έπαιζε τύφλα για να παρασύρει τον Stefan σε μια γωνιά κάτω από τα bleachers όχι για hubba hubba αλλά για να τον κανονίσει ο Rick. By the way, η Elena ας πούμε ότι δεν είναι καθόλου πειστική όταν γελάει ή/και μεθάει.

Τελικά το σκάνε όλοι μαζί από το φλεγόμενο αυτοκίνητο που παγίδευσε η Σχεδόν Φάντασμα Vicky που λέγαμε πιο πριν, προτού ο Matt παρέα με τη Bonnie την ξαναστείλουν από όπου ήρθε. (Και από πού ήρθε; Ιδού η απορία.) Τέλος καλό, όλα χάλια.

ΑΛΛΑ. Η κάμερα κόβει στην Katherine η οποία προσπαθεί να ξυπνήσει τον Michael, δεν πιστεύω να είχες ξεχάσει τον Michael, που έκανε τον Klaus να τρέχει πιο γρήγορα κι από βαμπίρ on fire. Ε, ο Michael ξύπνησε. Και φυσικά, φυσικά επειδεί είναι uber-vamp, με τι τρέφεται; Με σκέτα-vamp. Τόσο προφανές. Επίσης, τόσο σοκαριστικό. Παίζει να είναι όντως νεκρή η Katherine;

Ελπίζω όχι, αλλά από την άλλη, υπάρχει κάτι που θα μας εκπληξει όντως σε αυτή τη σειρά;

Breaking Bad: Season 4

2011-10-20T03:14:00.000+03:00

Με χαρακτηριστική καθυστέρηση έκατσα και είδα όλη την 4η σεζόν της σειράς σε μια καθισιά το περασμένο weekend - και ευτυχώς, γιατί στο βδομάδα-βδομάδα δεν ξέρω πώς θα άντεχα ανάμεσα σε ορισμένα επεισόδια (μετά το τέλος του 11ου, για παράδειγμα). Με full spoilers, ακολουθούν μετά το άλμα κάποιες σκόρπιες σκέψεις για μια συγκλονιστική σεζόν.

Στην αρχή κάπως ανησυχούσα - αν και το ανησυχούσα δεν είναι ακριβής λέξη. Ανυπομονούσα, περισσότερο, επειδή το Breaking Bad πάντα είχε αυτούς τους κύκλους απόδοσης, σαν γραφική παράσταση ημίτονου ένα πράγμα. Είχε κάποια διάσπαρτα σημεία καμπής, όπου καταλάβαινες γιατί τόσο καιρό σε κράταγε ήρεμο, σχεδόν σε λήθαργο. Απλά το φετινό set-up σε κάποια σημεία μου έμοιαζε περιττό. Το επεισόδιο 4x03 είναι νομίζω το χειρότερο επεισόδιο της σειράς, για παράδειγμα.

Σε κάποια φάση με χτύπησε. Μέσα από αυτά τα πρώτα επεισόδια της σεζόν, δίχως δράση, δίχως εξελίξεις, δύιχως τίποτα άξιο λόγου να συμβαίνει, θα έπρεπε να γίνει σαφές ένα πράγμα: Πως απογυμνωμένος από οτιδήποτε μπορεί να τον εντάξει σε ένα πλαίσιο, σε οποιαδήποτε συνθήκη δράσης, ο Walt White είναι ένας μπάσταρδος.

Η σταδιακή εξέλιξη του Walt σε Scarface, όπως είχε υποσχεθεί και ο δημιουργός Vince Gilligan στο mission statement της σειράς, είναι ανατριχιαστικά ακριβής, λεπτομερής, αληθοφανής στη διάρκεια των σεζόν. Σε μια σκηνή όπου ο Jesse έρχεται να τον αντιμετωπίσει ευθέως όταν νομίζει πως ο Walt δηλητηρίασε τον Brock, ο Walt ανταπαντά υπογραμμίζοντας πως ο Gus δεν έχει πρόβλημα να χρησιμοποιεί ακόμα και παιδιά για να πετύχει τους σκοπούς του. Και voila, στην τελευταία, jaw-dropping σκηνή της σεζόν, συνειδητοποιούμε πως έχει επέλθει η απόλυτη εξίσωση: O Walt έχει γίνει ακριβώς το είδος του μπαμπούλα που περιέγραφε.

Το ότι φτάσαμε να βλέπουμε αυτό τον χαρακτήρα να διαπράττει μια τέτοια φρικτή πράξη και να το δεχόμαστε ως πιθανό -για την ακρίβεια, ως περίπου φυσιολογικό- έχει να κάνει με πολύ περισσότερα από μια, φανταστική μεν, προοικονομία στην πλοκή του τελευταίου 1/3 της σεζόν. (Με τον Saul να ψάχνει στα τηλέφωνα τον Jesse, με τον χοντρό bodyguard -μου διαφεύγει το ονοματάκι του- να τον ψάχνει, με τον Walt να παίζει μπουκάλα με το περίστροφο και την κάμερα να στρίβει και να κοιτάει τη γλάστρα, με ένα σωρό άλλα μικρά πραματάκια.) Είναι μια σταδιακή πορεία πλήρους εξαγρίωσης ενός ανθρώπου, ενός οικογενειάρχη, ενός καθηγητάκου, που τώρα δολοφονεί αρχιμαφιόζους του καρτέλ χωρίς να το έχει σε τίποτα.

Η σειρά παίρνει τεράστιους πόντους για αυτή τη διαδικασία ηθικού στριπτίζ του πρωταγωνιστή της. Δεν στον παρουσιάζει ως έναν κοινωνιοπαθή υπερήρωα τύπου Vic Mackey, ή ως κακοποιού που όμως έχει και κανά πρόβλημα με το οποίο μπορείς να συνδεθείς ρε αδερφέ τύπου Tony Soprano, ή με κανάν πάμφτηνο και δειλό εξανθρωπισμό του τέρατος τύπου Dexter Morgan. Όχι. Το Breaking Bad σου δείχνει τον γείτονά σου που ανταλάσσετε τις βαριεστημένες καλημέρες ή τον βλέπεις να ποτίζει το γκαζόν ή να παρκάρει-ξεπαρκάρει το αμάξι του, και σου λέει, αυτός ο άνθρωπος, ο γείτονάς σου, ο φίλος σου, εσύ, κρύβει μέσα του αυτό το σκοτάδι. Όχι λίγο, δεν το ελέγχουμε, δε μιλάμε τώρα με σχετικότητες, δεν θα κουβεντιάσουμε για τα όρια του γκρίζου. Σου λέω, με κάθε βεβαιότητα, ότι ο άνθρωπος, από σύλληψής του, κρύβει μέσα του έναν Walt White.

Στην πορεία αυτή, προφανώς και έπρεπε να σκοτώσει τον Gus. Δηλαδή ήταν προφανές πού οδηγούσε η σεζόν - όχι ότι ενόχλησε σε τίποτα, mind you. Απλά δραματουργικά, είναι αυτό που βγάζει νόημα. Ο ήρωας πάντα χάνει την πατρική του φιγούρα πριν γίνει αυτό που πρόκειται να γίνει, ο villain καθαρίζει τον Don του. Στην πορεία της σεζόν ο Gus εξανθρωπίζεται. Εξηγείται, υπό μία έννοια. Η σειρά επιλέγει να πάρει αυτό τον meta χαρακτήρα και να τον αναλύσει. Meta όχι με την έννοια του Abed, αλλά με το ότι είναι πέρα από τα αφηγηματικά όρια που θέτει η σειρά, όπως ήταν για το Wire ο Omar ή ο Brother Mouzone ή όπως ήταν για το How I Met Your Mother o Barney (στις σεζόν που ακόμη ήταν μια καλή σειρά). Δηλαδή, χαρακτήρες που λειουργούν με άλλους κανόνες. Σε ένα σύμπαν με ένα άλφα σετ ρεαλιστικών κανόνων, αυτοί ήταν χαρακτήρες που έμοιαζαν να μην ανήκουν. Ο Barney ήταν φωναχτά sitcom χαρακτήρας. Ο Mouzone ήταν το καρτούν. Ο Omar υπερήρωας. O Gus είναι κάτι ανάμεσα στους δύο τελευταίους.

Όταν η σεζόν έκανε μια απότομη στροφή σε ένα κατά τα άλλα μετριο-ΟΚ επεισόδιο και μας έδειξε το 'origin' του Gus, κάπως μου κακοφάνηκε. Γιατί μαθαίνουμε τη γένεση αυτού του χάρτινου κομματιού πλοκής και awesomeness; Τι μας νοιάζει; Είναι εκεί, duh, για την πλοκή και για το awesomeness. (Αν σε αυτό το σημείο δεν μας τηλεγράφησε ο Gilligan την πρόθεσή του να σκοτώσει τον Gus ως το τέλος της σεζόν, δεν ξέρω τι άλλο θα έπρεπε να κάνει.) Αν υπάρχει κάτι που εξακολουθεί να μου κάθεται λίγο άσχημα στη σεζόν είναι τελικά αυτή η απόφαση, όμως παίζει το ρόλο της: Η σειρά επιλέγει να εξανθρωπίσει τον villain και όχι τον ήρωά της. Καθώς ο Walt γίνεται όλο πιο αδίστακτος, το δικό του show στέκεται σκεπτικό, και κοιτάει με συμπάθεια τον αιμοσταγή ναρκοβαρώνο που απειλεί να ξεκληρίσει οικογένειες και ξελαιμιάζει κόσμο "απλά για να κάνει ένα point".

Είπατε τίποτα για τα κιλά αρχίδια που κουβαλάει ο Vince Gilligan;

Το φοβερό είναι πως για τα δούμε όλα αυτά, ο Gilligan έπαιξε με τα genres με έναν τρόπο απολαυστικό. Πριν το καταλάβεις, η σεζόν είχε εξελιχθεί από ψυχολογικό θρίλερ σε τραγική περιπέτεια, είχαμε περίπλοκα σχέδια, προδοσίες, εξεζητημένα σχεδιασμένες δολοφονίες, παρακολουθήσεις, χαλασμός γινόταν. Έπαιξε spider-sense του Gus (στη σκηνή στο γκαράζ, στο τέλος του 4x12), κουδουνάκι-εκπυρσοκροτητής, το σχέδιο με την ανταλλαγή του πακέτου τσιγάρων του Jesse (χωρίς να ξέρεις, τότε, ότι το βλέπεις), την καταπληκτική σκηνή με τη δολοφονία του αρχιμαφιόζου με το δηλητήριο, τον Walt να κρύβει την οικογένειά του από τον Gus, και φυσικά το απίστευτο, τραβάω-τις-τρίχες-της-μύτης-μου-γιατί-έχω-ξεριζώσει-τις-υπόλοιπες συγκλονιστικό cliffhanger του 4x11 με τον Walt σαλεμένο πλήρως να κακαρίζει παρανοϊκά όταν διαπιστώνει πως η Skyler έχει πετάξει τα λεφτά σε ένα παντελώς βαρετό και ηλίθιο subplot που δε θα του επιτρέψουμε να μας χαλάσει την τελειότητα της σεζόν.

Όμως η σχέση του Walt με την οικογένειά του έχει ενδιαφέρον, διότι μιας κι εξαρχής έκανε ό,τι έκανε για να τους προστατέψει, τους έχει πλέον κατσικωθεί. Η παρουσία του έχει αρνητικά αποτελέσματα και για εκείνους: Ο γιος του μαθαίνει να μην εκτιμά πράγματα κάθε άλλο παρά δεδομένα (όταν του κάνει η μητέρα του δώρο ένα ξέξαστρο product placement αυτοκίνητο, κατεβάζει τα μούτρα λες και ήταν Χριστούγεννα και του έκαναν δώρο σεντόνια) και η Skyler υιοθετεί συμπεριφορές του (βασικά στέλνει στον Ted μπράβους να τον 'βοηθήσουν' να υπογράψει τη ρημαδοδιαταγή πληρωμής της εφορίας(*)).

(*Το επεισόδιο με το θάνατο του Ted είνα ένα από τα πιο αστεία που έχει κάνει η σειρά ως σήμερα, σε ένα από τα μπόλικα δείγματα και σε αυτή τη σεζόν πως -σε αντίθεση με πολλά Σοβαρά Δράματα- μπορεί να μην χάνει ποτέ το χιούμορ της σαν σειρά, όσο σκοτεινή κι αν γίνεται στην πορεία.)

Την ίδια ώρα ο Jesse αναπτυσσει μια απολαυστική bromance με τον Mike, κάτι που ξεκινάει σαν ένα αναμενόμενο αλλά και δόλιο σχέδιο του Gus και εξελίσσεται σε κάτι βαθιά αληθινό. Μέσα στο όλο ψέμα και την εξαπάτηση που αντιμετωπίζει από όλους τους ανθρώπους γύρω του, ο Jesse βρίσκει κάτι ελάχιστα, παράδοξα αληθινό, που τον γεμίζει. Το ότι καταφέρνει μέσα από αυτή την περίεργη διαδρομή να απεξαρτηθεί όχι μόνο από την πρέζα, αλλά κυριότερα από τον Walt. Ο Walt κάνει κακό στους ίδιους τους ανθρώπους που ξεκίνησε ώστε να βοηθήσει, αλλά ο Jesse έχει ελπίδα να σωθεί, γιατί δεν είναι 'του Walt', όσο κι αν η σειρά πήγε να μας τους πλασάρει έτσι αρχικά.

Φοβερό misdirection ήταν αυτό. Ο δασκαλάκος τα βρίσκει με τον μαθητάκο και οδεύουν μαζί. Μόνο που ούτε καν. Σε κάθε σεζόν, ο Walt σκοτώνει κι ένα διαφορετικό κομμάτι του Jesse. Αφήνει τη Jane να πεθάνει. Τον βάζει να τραβήξει σκανδάλη. Δηλητηριάζει ένα παιδί. Βάλτα δίπλα το ένα στο άλλο: Αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν είναι το ηρωικό δίδυμο μιας σειράς, που ακολουθούν 'κοινή πορεία γεμάτη εμπόδια'. Είναι εχθροί. Antagonists. Είναι για την ακρίβεια η κεντρική μάχη της σειράς. Κι αν ο Walt είναι villain, αυτό δε μπορεί παρά να σημαίνει πως ο ήρωας αυτής της ιστορίας είναι ο Jesse.

Τώρα, μετά το εντυπωσιακό season finale και τον (ταιριαστά καρτουνίστικο και over-the-top θάνατο του απολαυστικά arch) Gus, ο Walt και ο Jesse βλέπουν να απλώνεται μπροστά τους κάτι σαν λευκή επιταγή. Δεν έχω ιδέα αν θα βαδίσουν μαζί, και πώς. Τι ρόλο θα παίξει ο 'cool θείος' Hank. Αν, δίχως κάποιον εξωτερικό παράγοντα να μπαίνει ανάμεσά τους, ο Walt και ο Jesse θα τα βρουν οριστικά. Αν, πότε, πώς θα μάθει όλα τα ένοχα μυστικά του Walt ο Jesse. Τι θα γίνει με την οικογένεια των Whites. Όλα αυτά θα απαντηθούν στην τελευταία σεζόν.

Αλλά αν τελικά όλη αυτή η πορεία ήταν κάπως προδιαγεγραμμένη και αναμενόμενη όσο αφορά στον Walt, αυτό που θα περιμένω με αγωνία καθώς η σειρά βαδίζει στο ηλιοβασίλεμα, είναι να δούμε τι arc σκοπεύει να σχηματίσει για τον Jesse. Πάντως το ότι αυτή, η 4η και προτελευταία, σεζόν ήταν η πιο ουσιαστική, η πιο μεστή, η πιο σκοτεινή, πιο θαρραλέα, συγκλονιστική, σκληρή, συναρπαστική, στοχευμένη όλων ως τώρα, μπορεί μόνο να λέει πως εδώ έχουμε τη σειρά ενός φοβερού δημιουργού που ξέρει πολύ καλά όχι μόνο τι θέλει να πει, αλλά και τον καλύτερο τρόπο για να το κάνει.

Στέκομαι με απόλυτο σεβασμό απέναντι στον Vince Gilligan και αυτό το φετινό αριστούργημα που μας παρέδωσε.

Οι διαγωνιζόμενοι του X Factor το θέλουν πάρα πάρα πολύ

2011-10-19T11:15:00.000+03:00

Το New York έφτιαξε στο site του ένα επικό μοντάζ από διαγωνιζόμενους του X Factor που τονίζουν ότι αυτό θα αλλάξει τη ζωή τους, και ότι το θέλουν πάρα πάρα πολύ, κι ότι θα αγοράσουν στη μαμά τους ένα μεγάλο σπίτι.

Ανέκαθεν η τσηζιά του X Factor (του αγγλικού φυσικά) έφτανε σε ένα βαθμό που δεν συναντούσες σε κανένα άλλο talent reality. Ο Cowell είχε πάρει όλο το δακρύβρεχτο, βεβιασμένο δράμα του American Idol και του πέρασε από πάνω μια στρώση αγγλικής κατινιάς, φτάνοντάς το σε νέα ύψη. Και φυσικά ήταν πάντα ένας από τους λόγους (*) που το X Factor μου άρεσε πάντα περισσότερο από το American Idol - μην απατάσαι πως αυτό εδώ πρόκειται δηλαδή για ένα αρνητικό ποστ.

(* Αυτός, η παρουσία της Cheryl σε μετέπειτα σεζόν και η ευκαιρία να βλέπω τον Cowell να ξεφτιλίζει τον Louis Walsh.)

Η Αμερικάνικη βερσιόν είναι δυστυχώς λίγο πιο, πώς να το πω, εξαμερικανισμένη, και το δράμα δεν έχει αυτή την απολαυστική του αγγλίλα (επιστημονικά ακριβείς όροι, καταλαβαίνετε φυσικά). Να το πω αλλιώς, η έμφαση για τους συμμετέχοντες είναι λίγο περισσότερο το να γίνουν αστέρια γιατί φυσικά όλοι γεννιούνται ξεχωριστοί σε αυτό τον κόσμο, και λίγο λιγότερο στο να αγοράσουν ένα μεγάλο σπίτι στη μαμά τους που λιώνει όλη τη μέρα με τις φόρμες στο σπίτι σιδερώνοντας καθώς βλέπει EastEnders, αλλά οι μεγάλες στιγμές με τα τσακισμένα όνειρα και τις μεγάλες ελπίδες και τα δάκρυα, δε λείπουν, και παραμένουν απολαυστικές, ειδικά κολλημένες η μία καπάκια με την άλλη.

Α και ορίστε, ναι, κάποιοι όντως θέλουν να αγοράσουν το μεγάλο σπίτι στη μαμά τους.

The Vampire Diaries: The Reconing

2011-10-18T21:07:00.001+03:00

Αφού πέρασαν οι μέρες έλεγα να μην ανεβάσω τίποτα τελικά, αλλά διάολε ήταν απίστευτη επεισοδιάρα και δε γίνεται να μην την σχολιάσω παρά μόνο με δυο διάσπαρτα tweets. Μετά το άλμα spoilers και σχόλια.

Το Vampire Diaries έχει έναν εξωφρενικό ρυθμό με τον οποίο ανοίγει και κλείνει υποθέσεις. Όχι ότι το κάνει με τον άκομψο τρόπο που βλέπουμε καμιά φορά στο Gossip Girl πχ, που κάτι κόβεται απότομα στη μέση αν δε λειτουργεί ή απλά ξεχνιέται. Στο Diaries οι πλοκές πάντα κλείνουν - και πάντα ικανοποιητικά. Απλά συμβαίνει γρήγορα. Όχι βιαστικά, απλά γρήγορα. Καίει ιστορία χωρίς φόβο, και ως τώρα του έχει βγει απολύτως υπέρ. Δε θα δεις μια σεζόν να τραβάει ένα στόρι και να το παιδεύει. Όταν συμβαίνει κάτι σημαντικό, συνήθως θα φτάσει σε payoff 3-4 επεισόδια μετά, το αργότερο. (Όχι ότι δεν θα έχει κι αργότερα ξανά.)

Αλλά ακόμα και για τα δικά του εξωφρενικά δεδομένα, το 'Reckoning' ήταν ένα Vampire Diaries επεισόδιο τρελό, απλά παρανοϊκό.

Καταρχάς το σκηνικό ήταν γαμάτο, πάντα ξέρεις ότι θα γίνει κάτι φανταστικό όταν μαζεύονται όλη η παρέα για κάποιο πάρτι ή συγκέντρωση ή οτιδήποτε. Εδώ, με background αίθουσες πειραγμένες, σαν εχθρικές, ο Klaus ορμάει κατευθεία νστο ψητό χωρίς να το πολυκουράζει θέμα. Από τη στιγμή που πήρε χαμπάρι ότι ο Stefan τους δουλεύει ψιλό γαζί, ήρθε κατευθείαν στην πηγή: Στο Mystic Falls.

Η άφιξή του πατάει το γκάζι σε όλα τα παράλληλα storylines της σεζόν, με την Katherine και τον Damon να ανακαλύπτουν -με την πολύτιμη συνεισφορά του Jeremy και της νεκρής κοπέλας του- ότι υπάρχει ένας Michael που apparently κυνηγούσε τον Klaus και την αδερφή του πίσω στην εποχή που τους είχε -ξανά apparently- πρωτογνωρίσει ο Stefan, και ότι εκείνος μπορεί να τους σκοτώσει-σκοτώσει, κι όχι οι-Originals-ποτέ-δεν-πεθαίνουν-ολοκληρωτικά-σκοτώσει όπως έχουμε δει κατά καιρούς να συμβαίνει με του Elijες και με τις Rebeccες.

Πίσω στο σχολείο, ο Klaus απλά σκοτώνει εν ψυχρώ τον Tyler για να δώσει κίνητρο σε όλους να κινηθούν πιο γρήγορα, έξυπνα και αποτελεσματικά υπέρ του σκοπού του - και φυσικά αυτό όντως συμβαίνει. Η λύση που βρίσκει η σειρά ώστε να δικαιολογηθεί η συνεχιζόμενη παράταση ζωής για την Elena είναι πειστική - δηλαδή ναι, κι εγώ αν είχα τη δύναμη να βασανίζω αυτό τον douchebag στην αιωνιότητα με ένα τέτοιο τρικ, θα το έκανα. Όμως επειδή η παρέα δε γίνεται να αφήσει τον Tyler να πεθάνει ( :-) ) βρίσκουν τη λύση για λογαριασμό του Klaus, μετατρέποντας ουσιαστικά το λυκάκι στο πιο ισχυρό εν ζωή πλάσμα μετά τον ίδιο τον Klaus. Πάνω που βρήκε τη φάση του με την Caroline, έγινε υβρίδιο; Very interesting.

Στο μεταξύ, στις πιο ψηλές θέσεις των credits, o Klaus παρόλ'αυτά παίρνει από την Elena και τον Stefan ό,τι είδους εκδίκηση μπορούσε, κάνοντάς τον να σβήσει το διακόπτη των συναισθημάτων του - βασικά τον έκανε Damon. Παράλληλα, μέσα από μια πορεία ετών στην πραγματικότητα, αλλά με έμφαση στα φετινά επεισόδια, ο Damon έχει γίνει Stefan στη θέση του απόντα αδερφού του. Οδηγώντας έτσι σε μια φανταστική σκηνή κλεισίματος για το επεισόδιο που με κάνει να θέλω να δω όλη την υπόλοιπη σεζόν σε μια καθισιά, ειλικρινά.

Όσο για τον Klaus και την very hot αδερφή του (που btw τη φάση που έπαιζε με το HTC της Caroline πολύ διασκεδαστική τη βρήκα), με το που άκουσαν φυσικά για τον Michael την έκαναν με ελαφρά. Δεν ξέρω πόσο άμεσα θα ξαναπαίξουν ρόλο, πάντως τώρα που έχουμε και όπλο να τους αντιμετωπίσουμε, η απειλή τους μειώθηκε σημαντικά. Αλλά το γεγονός παραμένει: Ξέρει πλέον πώς να δημιουργεί υβρίδια. That can't be good.

AMAZING.

Θυμάσαι εκείνον τον γαμάτο τον τύπο που εμφανίστηκε πέρσι από το πουθενά και κάναμε γαμάτη παρέα;

2011-10-18T20:28:00.001+03:00

Αυτός ο κυριούλης; AMAZING.

Όμως κάτι άλλο ήθελα να πω.

Μάλλον έχει συμβεί σε όλους μας. Είναι αυτή η περίεργη φάση που έχεις καιρό να δεις έναν παλιό φίλο. Όλη η παρέα είναι πολύ ενθουσιασμένη για την επανένωση, τις τελευταίες φορές που έχετε βγει θα τύχει πάντα το θέμα να έρχεται στον φίλο εκείνο, κάποιος θα θυμηθεί εκείνη τη φορά που είχε πει εκείνο το γαμάτο αστείο. Και τι κρίμα θα συμφωνήσετε όλοι, που ο φίλος αυτός σπουδάζει στο εξωτερικό και δεν είστε κολλητοί ρε γαμώτο. Αλλά αύριο έρχεται, και για όσο κάτσει θα το κάψετε, θα είναι όπως πέρσι που είχε έρθει πάλι και είχατε βγει πολλές φορές.

Στο ενδιάμεσο τα λέτε συχνά, κάθε φορά που περνάς μια σύντομη από το facebook θα πείτε ένα γεια, θα σου δώσει κανά αστείο link, θα του πεις για το τελευταίο κουλ πράγμα που έκανες, θα γελάσει, θα πείτε κι ένα κρίση ε, δύσκολα ε, θα κλείσει με κανά καλό αστείο και εσύ φεύγεις από τη σελίδα. Μπορεί να ρίξεις και καμιά ματιά στο προφίλ του να δεις τι τραγούδι έχει ποστάρει τελευταίο, δε σου φαίνεται και τίποτα τρομερό, αλλά δε δίνει σημασία γιατί αφού είναι γαμώ τα τυπάκια στην προσωπική επαφή.

Το βράδυ της άφιξής του έχει πάει να τον πάρει από το αεροδρόμιο ένα παιδί της παρέας, και από το δρόμο σε παίρνει τηλέφωνο λέγοντας ότι όλα ΟΚ, θα τον αφήσει σπίτι και από αύριο θα κανονίσετε. Από την άλλη άκρη της γραμμής ακούγεται ο φίλος που φωνάζει κάποιο ακατάληπτο αστείο που είσαι σίγουρος ότι έχει ξανακάνει, αλλά χαίρεσαι γιατί είναι γαμώ τα τυπάκια. Θα είναι άψογα αύριο που θα αλωνίσετε στο κέντρο με όλη την παρέα.

Την επόμενη μιλάτε αρκετή ώρα στο facebook, εσύ είσαι στη δουλειά βέβαια οπότε δε δίνεις μεγάλη σημασία, αλλά γενικά δε βλέπεις την ώρα για μετά που θα μαζευτείτε όλοι. Στο σχόλασμα κατεβαίνεις κέντρο, βρίσκεστε, αδερφικές αγκαλιές, όλο το wolfpack μαζί ξανά, περπατάτε προς το μπαρ που θα πάτε. Στη διαδρομή θα τύχει σε μια φάση να μείνετε λίγο πιο πίσω εσύ κι ο φίλος και για ένα-δυο λεπτάκια μιλάτε μόνο μεταξύ σας δίχως το γενικότερο παρεϊστικο πέρα-δώσε. Και ξαφνικά σου έρχεται η φλασία:

Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φίλος σου. Δεν τον ξέρεις καν. Δηλαδή ναι, είχατε βγει 3-4 φορές πέρσι με όλη την παρέα, αλλά κατά βάση με αυτόν λέξη δεν είχες πει. Και είχες φύγει και νωρίτερα όλες τις φορές, πριν μείνετε λίγοι. Ποιο ήταν αυτό το άτομο; Από πού είχε έρθει; Προσπαθείς να θυμηθείς ποιος σαν τον είχε πρωτοκατσικώσει και δε σου έρχεται καν. Αλλά είχατε πει ποτέ τίποτα ουσιώδες; Είχε κάνει κανένα καλό αστείο; Είχε κάτι ενδιαφέρον στην προσωπικότητά του; Είχε οτιδήποτε συναρπαστικό;

Και ξαφνικά ξαναχώνεσαι στο μπούγιο της παρέας, κουβεντιάζεις με τους φίλους σου -τους πραγματικούς, όχι αυτούς που είναι λες και τους απέκτησες με inception- περιμένεις μέχρι να αποχαιρετιστείτε με τον περίεργο Inception Friend, και χωρίς να συζητηθεί ξανά ευθέως με την παρέα - χωρίς, για την ακρίβεια να σου έχει κάνει κάτι συγκεκριμένο ο άνθρωπος - απλά δεν τον ξαναβλέπεις ποτέ.

Μια χαρά παιδί είναι δηλαδή, αλλά κάπου εκεί στη διάρκεια της πολυαναμενόμενης επανένωσης θυμήθηκες ότι δεν έχει απολύτως τίποτα να σου προσφέρει.

Bits

2011-10-18T13:38:00.000+03:00

Είχα καιρό να κάνω τέτοιο post, αλλά μιας και μαζεύτηκαν 2-3 ωραία νέα βρήκα αφορμή για να κάνω ένα συγκεντρωτικό να υπάρχει.

~~~

Πριν 30 χρόνια, δουλεύοντας μαζί στο αστυνομικό δράμα Hill Street Blues, οι Steve Bochco και David Milch άλλαξαν για πάντα την τηλεόραση. Αργότερα συνδημιούργησαν το NYPD Blue, μια από τις καλύτερες σειρές στην ιστορία. Την πορεία του Milch στο εξής την γνωρίζουμε ακόμα καλύτερα. Ο άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός ποιητής, cocksuckers. Και τώρα, καθώς περιμένουμε την πρεμιέρα του Luck στο ΗΒΟ, επανενώνεται με τον Bochco για ένα νέο δικηγορικό δράμα στο NBC (το κανάλι από όπου ξεκίνησαν όλα με το Hill Street Blues). Δεν περιμένω τίποτα λιγότερο από σπουδαιότητα. [Vulture]

Το Walking Dead επέστρεψε για 2η σεζόν μαζεύοντας 7.3 εκατομμύρια θεατές, θρυμματίζοντας κάθε σχετικός ρεκόρ της καλωδιακής. Well done, zombies. Τουλάχιστον δεν είστε φλώροι σαν τα ερωτευμένα βαμπίρ. [Zap 2it]

Prime-Prime Suspect Week στο NBC, το οποίο πραγματικά κάνει ό,τι μπορεί για να πείσει το κοινό να δει τη διασκευή της αγγλικής αστυνομικής σειράς. Επαναλήψεις επεισοδίων θα παιχτούν τη Δευτέρα (αντί του Playboy Club που κόπηκε), Τρίτη και Τετάρτη εκτάκτως, και Πέμπτη το κανονικό επεισόδιο. Είμαι περίεργος αν θα αλλάξει τίποτα για τη σειρά, που ξεκίνησε με 6 μύρια και συνέχισε στα 4.5. Δύσκολο. [Aol TV]

Α και ναι, το Playboy Club κόπηκε. Δεν πειράζει, ήταν εντελώς βλακεία, κρίμα την Amber Heard.

Θα ακολουθήσει σύντομα και το Pan Am. Γι'αυτό λίγο πιο κρίμα, είχε ωραίο πιλότο.

Το Sons of Anarchy ανανεώθηκε φυσιολογικά για 5η σεζόν από το FX, οπότε τώρα κάθε ένα από τα απολαυστικά tweets του Kurt Sutter θα μου θυμίζουν ότι έχω μια ακόμα σεζόν να κάνω catch-up. Δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα κάνω ένα τριημεράκι μούρλια. [EW]

~~~

Το weekend που πέρασε είδα επιτέλους και όλη την 4η σεζόν Breaking Bad, η οποία εν τέλει εξαφάνισε σχεδόν κάθε μου προβληματισμό. Τη βρήκα συγκλονιστική, και δουλεύω ένα post που ελπίζω να ανέβει μες στη μέρα. Λογικά μέχρι το βράδυ θα ανεβάσω κι ένα post για Walking Dead.

.

Community: Remedial Chaos Theory

2011-10-15T16:55:00.000+03:00

Αυτό ήταν αριστούργημα σε όλα τα timelines.

Ξέρετε τι; Δεν έχω λόγια για αυτό το επεισόδιο. Έκανε τόσα πολλά πράγματα σωστα, και φανταστικά, νιώθω πως απλά πρέπει κάθε βδομάδα να έρχεται κάποιος από το NBC και να ειδοποιεί τον Dan Harmon ότι το μπάτζετ κόβεται δυστυχώς για την ερχόμενη βδομάδα, άρα θα πρέπει να κάνει ένα ακόμα bottle episode.

Το φανταστικό πράγμα του επεισοδίου δεν είναι απλά η ιδέα (*), ούτε το πόσο αστείο ήταν το επεισόδιο - που ήταν! Αλλά το ότι με αυτό τον τρόπο έστηνε μια δεδομένη κατάσταση με έναν πεπερασμένο αριθμό ενεργειών και πράξεων και αστείων που θα μπορούσαν να παράγουν οι δεδομένοι χαρακτήρες στο δεδομένο χώρο και χρόνο, και απλά έπαιζε με αυτήν.

(* Και btw αυτό με τα παράλληλα timelines; Ναι! Ας το εξηγήσει κιόλας κάποιος κάποιος σε όλα τα skiffy, από το Sliders μέχρι το Fringe, που γράφουν ιστορίες με παράλληλα σύμπαντα, ότι έτσι γίνεται.)

Σα να σου λέει κάποιος, έχεις αυτά τα συστατικά, και 3 λεπτά στη διάθεσή σου. Φτιάξε μια ιστορία με ένα τουλάχιστον character arc, με αστεία, με payoff. Και ο Dan Harmon με την παρέα τρελών που έχει μαζέψει, στήσανε 7 τέτοιες. Όπου βέβαια τα αστεία και τα arcs αναδεικνύονταν περισσότερο, μέσα από την επανάληψη ή μη.

Πχ, το 'ο Jeff κουτουλάει στον ανεμιστήρα' ήταν κάθε φορά πιο αστείο. Γιατί; Γιατί συνέβαινε συνεχώς, με τον ακριβώς ίδιο τρόπο, αναπόφευκτα! Η αναφορά του Pierce στην Eartha Kitt, επίσης, κυρίως επειδή έμαθες να την περιμένεις από ένα σημείο και μετά, και όσο πήγαινε αυτή η αναφορά γινόταν όλο και πιο βεβιασμένη. (“I banged Eartha Kitt!”)

Αντίθετα, η φοβία του Troy με το νορβηγικό troll έγινε establish στο ένα timeline, αναπτύχθηκε στο επόμενο, και είχε το μεγάλο, υστερικά ξεκαρδιστικό payoff στο τρίτο. (Αλήθεια όμως, απίστευτα ξεκαρδιστικό. Στο σημείο που μπήκε ο Troy με τις πίτσες και άρχισε να ουρλιάζει κοιτώντας το troll στις φωτιές πρακτικά δάγκωνα σεντόνια και κουβέρτες για να μην ξελαρυγγιαστώ από τα γέλια.)

Γενικά αυτό ήταν το απίστευτο που έγινε σε αυτό το επεισόδιο. Είδαμε ένα μοτίβο να επαναλαμβάνεται 7 φορές, πριν διαπιστώσουμε πως δεν υπήρχε μοτίβο. Κάθε αστείο είχε τους δικούς του κανόνες και τη δική του δομή. Δεν ξέρω αν αυτά τα πράγματα τους βγαίνουν φυσικά εκεί στο writing staff του Community, αν δηλαδή 'το θέλουν και τα γράφουν', πάντως σενάρια σαν αυτό πρέπει να διατηρούνται σε κάποιου είδους μουσείο.

Και ταυτόχρονα, ήταν τρομερά αληθινό σε όλους τους χαρακτήρες. Συνήθως -ειδικά στις κωμωδίες που είναι μόλις 20 λεπτά το επεισόδιο- δεν προλαβαίνει μια σειρά να κάνει κάποιο point για πολλούς-πολλούς ανά φορά. Εκτός αν είσαι το Community φυσικά, που έχεις 7 timelines στη διάθεσή σου, σωστά; Διότι για να πεις υπό κανονικές συνθήκες μια ιστορία που, για παράδειγμα, καταλήγει σε make-out session με τον Jeff και την Annie, πρέπει να έχεις θέσεις κάποιες παραμέτρους με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Να έχει δημιουργηθεί tension δημόσια, να λείπει η Britta, να υπάρξει μια αίσθηση κινδύνου, κλπ. Αντίστοιχα για τον εκδικητικό lonely guy Pierce, για τη σχέση μίσους-αγάπης που έχει η Shirley με το γκρουπ, για την έλξη που υποβόσκει ανάμεσα στην Britta και τον Troy, για την ανασφάλεια του Jeff, για τις ρίζες του bromance Tory-Abed, για τον Troy που παραμένει παιδί, και χίλια δυο άλλα.

Σα να βάζεις 7 επεισόδια στο fast-forward, o Harmon τα έκανε όλα αυτά. Αφιέρωσε ένα επεισόδιο σε όλους τους χαρακτήρες του.

Και ποιο είναι τελικά το point; Ότι ο Abed και ο Troy είναι bros ακόμα και στο Evil Universe, φίλοι μου.

~~~~~~~~~~~

Μερικά σχόλια:

Φυσικά τα Beards of Evil είναι αναφορά στο Star Trek όπως διόρθωσαν αρκετοί φίλοι, κι όχι generic αναφορά όπως αρχικά πίστεψα. Αν και, όπως συνέβη και με το επεισόδιο με το τραμπολίνο, και generic αναφορά να ήταν, δεν έκανε διαφορά στην απόλαυσή σου: Καταλάβαινες απόλυτα τι εννοούσε.

Ο Dan Harmon εξηγεί σε ένα απολαυστικό blog post γιατί αυτό το επεισόδιο άλλαξε σειρά προβολής με το προηγούμενο, αποκαλύπτοντας και γιατί το διαμέρισμα του Abed και του Troy είναι το 303 (κι όχι το 304 όπως ακούγεται στην αρχή του επεισοδίου). Bonus: Κράξιμο για το The Killing!

Μιας και το αναφέρει εδώ ο Harmon, να πω κι εγώ πως βρήκα αστείο το προηγούμενο επεισόδιο με τον Chang σε noir voice-over, αλλά όχι αρκετά τρομερό για να δημιουργήσει 20 λεπτά έξτρα χρόνου σε ένα πιεσμένο weekend. Δεν πειράζει.

Άβολη, άβολη, άβολη Britta! “Pizza, pizza, pizza!”

Και πόσο δίκαιο που είναι εκείνη που 'αρραβωνιάζεται' τον creepy πιτσαδόρο;

Άλλο δίκαιο: Που στο δικό μας timeline, με τον Jeff να κατεβαίνει για την πίτσα, η Britta τραγουδάει φάλτσα το 'Roxanne' και η παρέα περνάει τέλεια.

Όπως με το επίσης ιδιοφυές επεισόδιο με τις ψεύτικες αναμνήσεις από τα επεισόδιο που ποτέ δεν υπήρξαν, έτσι κι εδώ η σειρά ανοίγει ένα σωρό πόρτες που μάλλον δε σκοπεύει να ανοίξει ποτέ. Έξι διαφορετικά timelines!

Αν και θα πέθαινα για να τσεκάρουμε μία στο τόσο πώς τα πάνε οι ήρωές μας στα εναλλακτικά τους σύμπαντα, ιδίως το Evil Universe. Ποιος δε θα ήθελε να δει πώς είναι εκεί ο Chang, πχ;

“Evil Troy and Evil Aaaabeeed!”

Survivor so far

2011-10-13T21:18:00.002+03:00

Μιας και το σημερινό ήταν το καλύτερο ως τώρα επεισόδιο μιας ούτως ή άλλως διασκεδαστικής σεζόν, ήρθε η ώρα να δούμε πώς πάνε τα πράγματα στο φετινό Survivor.

Από το πρώτο επεισόδιο της σεζόν είχα ήδη ξεκαθαρίσει ότι αισθάνομαι κάτι ξεχωριστό απέναντι στον Brandon / Russell Hantz's nephew (κλαίω), και τα επόμενα επεισόδια με έκαναν να τον αγαπήσω περισσότερο. Ο τύπος είναι τρελός, τύπου επίσημα, με χαρτί. Ή θα έπρεπε. Το πώς αντιμετωπίζει διαρκώς τη Mikayla είναι ξεκαρδιστικό όσο και creepy και άβολο - με έπιασα να εύχομαι συνεχώς να χρειαζόταν να ξεκολλήσει κάποιο κομμάτι κρέατος μέσα από το στόμα της στη διάρκεια του αηδιαστικού challenge του χθεσινού επεισοδίου.

Δυστυχώς δε συνέβη, και γενικότερα αυτό το εναλλακτικό ζεύγος άβολων Αδάμ και Εύας μπήκε λίγο στο background για αυτό το επεισόδιο, κάτι που αρχικά με ανησύχησε, αλλά στην πορεία φάνηκε πως δεν υπήρχε λόγος. Το φετινό καστ προσφέρει ένα σωρό ακόμα βλαστάρια.

Ξεκινήσαμε, για παράδειγμα, με τη μονομαχία δύο εκ των πιο αντιπαθητικών χαρακτήρων που έχουν περάσει ποτέ από τη σειρά. Η ξινή και η άνοιωθη. Άντε βγάλε εσύ άκρη. Η sore loser, φυσικά, έχασε αλλά πριν το κάνει, ξεσπάθωσε εναντίον του "Benjamin", δηλαδή του Coach, μαρτυρώντας στους αντιπάλους πως αυτός τρέχει το show. Η νικήτρια, η Christine, παραμένει το άτομο που η πρώτη του ατάκα στη σειρά ήταν να χαρακτηρίσει "προσωρινό παίχτη" του de facto αρχηγό του tribe της, και ακόμα και τώρα απορεί γιατί στο διάολο την διώξανε. Πέρα βρέχει.

(Παρένθεση. Λάτρεψα τον τρόπο που η sore loser ήταν τύπου χαλαρή και ψύχραιμη σε όλη τη διάρκεια του challenge, και εξίσου ψύχραιμα αντέδρασε όταν έχασε το κρίσιμο μπαλάκι. Που θα πει, δεν αντέδρασε καθόλου. Ακίνητη. Τίποτα. Μηδέν αντίδραση.)

(Κι άλλη παρένθεση. Αυτό το challenge μου φέρνει στο νου τη στιγμή που ο άμπαλος hick, o JT, κέρδισε ουσιαστικά το Survivor. Συνεπώς δεν την συμπαθώ και δε θέλω να ξαναπαίξει, σκεφτείτε κάτι άλλο.)

(Τελευταία παρένθεση. Συνεχίζω να μη γουστάρω το νέο φορμάτ του Survivor. Το ότι έχουμε χάσει οριστικά τα reward challenges που πρόσθεταν σε ενδοφυλετικό tension (και σε δράση!), υπέρ αυτών των κατά βάση αδιάφορων μονομαχιών, ανάμεσα σε χαρακτήρες που κατά βάση δε γουστάρουμε; Boooο.)

Τελοσπάντων, τα θεϊκά άρχισαν μετά. Όπου ο Coach όταν έμαθε το ξέσπασμα της άλλης, τρελάθηκε. Την έχασε τελείως τη μπάλα, πέταγε κεραυνούς από τα μάτια του - και απείλησε να μην τον αποκαλέσει ποτέ ξανά κανείς με το όνομά του. Huh;

ΟΚ θα μου πεις, από πότε περνάμε τον Coach για ισορροπημένο άτομο για να μας εκπλήξει αυτό; Δίκιο έχεις. Πάμε παρακάτω.

Στο πιο αηδιαστικό challenge της πρόσφατης μνήμης, οι δύο φυλές ξέσκιζαν κρέατα και τα έφτυναν σε ένα καλάθι, με νικητή όποιον το είχε πιο βαρύ στο τέλος. Σε ένα σημείο κάποιος (νομίζω ο Jim, δεν παίρνω και όρκο) έφτυσε το κομμάτι του, και ακολούθως μια σειρά από αδιανόητα μεγάλες χλέπες, σε σημείο που πιστεύω πως σκόπευε απλώς να κερδίσει το challenge με το βάρος του σάλιου του αντί του κρέατος που κουβαλούσε.

Ατύχησε όμως, η φυλή του έχασε. Δυστυχώς για όσους περιμέναμε να δούμε πώς θα διαχειριζόταν ο Coach Benjamin την εσωτερική φαγούρα σε συνδυασμό με το άκουσμα του ονόματός του. Αλλά ευτυχώς για όσους περιμέναμε επιτέλους το πρώτο αληθινό blindside της χρονιάς, και παράλληλα μια ακόμα ταπείνωση του Ozzy.

Κοιτάχτε, τον τύπο ποτέ δεν τον πήγα. Ακόμα και στη διάρκεια της επέλασης των αείμνηστων Aitu Four στα Cook Islands, ήταν από τους 4 εκείνος που απλά ανεχόμουν, θεωρώντας δεδομένη τη νίκη του Yul. Όταν επέστρεψε και τον πέταξε έξω η Parvati ενώ είχε ΚΑΙ idol στην κατοχή του, πρακτικά χοροπηδούσα από χαρά. Ο τύπος απλά μου κάθεται στραβά. Είναι ακριβώς το είδος του rasta-χαλάρωσε ρε μαν τύπου ο οποίος πλασάρεται ως cool αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας ιδανικά εκνευριστικός συνδυασμός bully και slacker.

Αυτό απλώθηκε σε όλο του το μεγαλείο σε αυτό το επεισόδιο, δια στόματος Cochran, του οποίου η νευρωτικότητα έχει αρχίσει να με κερδίζει - ενώ στην αρχή μου φαινόταν απλά εκνευριστική, σχεδόν μετατρέποντάς τον σε καρικατούρα αυτού που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Όμως το στήσιμο του επεισοδίου αυτού ήταν ιδανικό. Τυπική λυκειακή σύνθεση: Ο αδύναμος geek που τον ψιλοσυμπαθούν-I guess-ξερωγώ τα υπόλοιπα cool παιδιά, μέχρι τη στιγμή που θα χρειαστεί όντως να διαλέξουν. Η Elyse είχε κλασική συμπεριφορά κακιάς Queen Bee, "τι cute και περίεργος και FunnyIGueeeess-uh" ο Cochran, αλλά με ένα ξεκάθαρα ανώτερο ύφος που ταίριαζε άψογα με εκείνο του Ozzy. Διάολε, οι δυο τους μέχρι που τον ρώτησαν στα μούτρα του πώς συλλαβίζεται το όνομά του! Λες και η παρουσία του στη φυλή είναι απλά ένα χαριτωμενίστικο glitch, που προφανώς θα διορθωθεί στο επόμενο συμβούλιο.

Η νίκη του Cochran παρουσιάστηκε σαν καθαρόαιμος θρίαμβος του outsider, σε ένα αυθεντικά εξαιρετικό επεισόδιο, όμως πίσω από αυτή την ιστορία με geeks, bullies και prom queens, ο αληθινός νικητής είναι άλλος: O Jim, ο οποίος κάνει βαρύτατη δήλωση με αυτή την κίνηση, η οποία πρακτικά διαλύει το tribe και το ξαναχτίζει από την αρχή, με αυτόν στη μέση.

Η ιδέα να ξεφορτωθούν την Elyse ήταν stroke of genius. Ως κίνηση που θα πλήγωνε τον Ozzy, ένωσε τον Cochran και την Dawn. Αλλά ως κίνηση που, την ίδια στιγμή, δεν πλήγωνε τον Ozzy απευθείας, δεν βρήκε την αντίσταση των Άλλων Δύο, που ψήφισαν, βασικά, λευκό.

Κι ενώ, θεωρητικά, θα γούσταρα απλά να είχαν διώξει τον Ozzy, μου αρέσει που μένει μέσα στο παιχνίδι, έτοιμος για εκδίκηση, για αίμα, όλα αυτά τα γραφικά. Και με ένα idol που αυτή τη φορά (μάλλον) δε θα κάνει το λάθος να το αφήσει στην αχρηστία.

Μια σεζόν πολλά υποσχόμενη, μόλις έγινε συναρπαστική.

The Good Wife: Get a Room

2011-10-13T20:47:00.000+03:00

Το ξέρω ότι συνέβαιναν πολλά πράγματα στο επεισόδιο άξια σχολιασμού, αλλά δε μπορώ να ξεπεράσω το γεγονός ότι αυτός είναι ο πατέρας της Brenda.

Από εκεί και πέρα, hello Eli Gold! Μου φαίνεται ήδη σιγουράκι ότι όλες του οι ιστορίες φέτος θα είναι καθηλωτικές, σκέτη απόλαυση. Θα ήμουν στο όριο να πω ότι θα ήθελα να βλέπω μια σειρά μόνο για αυτόν και το γραφείο διαχείρισης ιδιόμορφων κρίσεων, αλλά αυτό θα παρέβλεπε το πόσο πολύ συνδέονται οι δικές του αποφάσεις με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει σε αυτό το γραφείο.

Η αλήθεια βέβαια είναι πως στο συγκεκριμένο επεισόδιο δεν νοιάστηκα ιδιαίτερα για αυτό το "οτιδήποτε άλλο", γιατί αυτή η σαχλή υπόθεση που έκατσε στον Eli ήταν όλα τα λεφτά. Είχε τον James Eckhouse, είχε την μία γκάφα να διαδέχεται την άλλη, μια σειρά από ξεκαρδιστικά επιθετικά και over-the-top αποσπάσματα ειδήσεων μέσα στην αφήγηση του show, και τον Eli τυπικά να βρίσκει τη λύση εκθέτοντας όποιον τον εξέθεσε.

Ένα από τα εμπόδια που βρήκε μπροστά του δημιουργήθηκε από το παράλληλο στόρι του Will και της Alicia που, κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο (αλλά όχι με τον σέξι τρόπο που θα περιμέναμε ή θέλαμε), έπαιζαν ένα χαριτωμένο παιχνιδάκι ισχύος με το απέναντι δωμάτιο, όπου βρισκόταν η Cuddy που πήγε να την στραπατσάρει ο House και έφυγε άρον-άρον. (Αυτό έχω καταλάβει ότι συνέβη, αλλά δεν παίρνω και όρκο, και δεν με πολυνοιάζει κιόλας.) Στο ρόλο διαμεσολαβητή του ΟΗΕ ήταν ο θεός "Sheeeeeeeeeeeet" από το Wire, πάντα ευχάριστο να βλέπουμε φάτσες από εκείνη τη σειρά σε κάτι αντάξιο της ΗΒΟ προϋπηρεσίας τους.

Εντάξει, cute όλο αυτό αλλά δε θα το θυμάσαι την επόμενη βδομάδα. Αυτό που δεν ξέρω είναι τι ρόλο θα παίξει η Lisa Edelstein στη συνέχεια της σειράς. Θα κρατήσει έναν recurring ρόλο από όσο έχω καταλάβει (κι από όσο υπονοείται εδώ), ο οποίος ενδεχομένως να πάει να μπει ανάμεσα στην Alicia και τον Will; Ίσως λίγο νωρίς για κάτι τέτοιο; Είναι μία παραπάνω επιπλοκή από όσο νομίζω ότι χρειάζεται η σειρά. Ή μπορεί και να το φαντάστηκα.

Ούτως ή άλλως, η σειρά αυτή τη βδομάδα ανήκε στον Eli και τα τυριά του.

Homeland: Grace

2011-10-12T02:50:00.002+03:00

To δεύτερο επεισόδιο είναι πολύ κρίσιμο σε μια σειρά σαν το Homeland, και αν κρίνω από την τρίχα-κάγκελο μετά το φινάλε, με τη νέα σειρά του Showtime θα τα πάμε πολύ καλά. Spoilers μετά το άλμα.

Δεν ξέρω αν θα έχω κάτι να γράφω κάθε βδομάδα, αλλά το ελπίζω, έστω κι αν βγαίνουν μικρά post. Η σειρά είναι εξαιρετική, κάθε σκηνή με κρατά καθηλωμένο όχι μόνο 'για να δω τι θα γίνει', αλλά για το πώς θα μιλήσει κάποιος χαρακήρας, πώς θα αντιδράσει ο άλλος κλπ. Ειλικρινά μου φαίνεται τρομερά ξένο το ότι παίζεται στο Showtime. Δεν έχει κανένα τρικ, καμιά απλοϊκότητα. Είναι μια σειρά που θα άξιζε να παίζεται στο FX (όταν το FX δεν είναι απασχολημένο με το να παίζει ηλιθιότητες σαν το American Horror Story).

Το μεγάλο σοκ εδώ προφανώς ήταν η σκηνή αμέσως πριν το τέλος, ουσιαστικά το cliffhanger του επεισοδίου, με τον Nick να αποκαλύπτεται με άκρως σοκαριστικό τρόπο ότι έχει 'γυρίσει'. Μπορεί σε αυτό το σημείο να υπάρχει αμφιβολία; Προφανώς η σειρά το αφήνει ανοιχτό σαν ενδεχόμενο, γιατί δεν μας δείχνει τίποτα με τρόπο που να είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, αλλά όπως κι αν το δεις... Διάολε. Καθώς τα μπλιμπλίκια του Sean Callery βαράνε σε όλο και μεγαλύτερη ένταση, βλέπουμε τον Damian Lewis σε παράλληλο μοντάζ να πηγαίνει στο μυστηριώδες γκαράζ (*) και να προσπαθεί να δραπετεύσει. Ή έτσι πιστεύουμε. Το πώς δένουν όλα, μπροστά στην ίσα-ίσα ανοιχτή γκαραζόπορτα, απλώς αρκετά ώστε να μπαίνει το λιγοστό φως της ανατολής, συνθέτει την πρώτη αληθινά σπουδαία στιγμή της τηλεοπτικής σεζόν. (**)

(* Και αν έχω κάποια ένσταση ως τώρα, είναι ο τρομερά βολικός τρόπος με τον οποίον όλο το σπίτι είναι καλωδιωμένο, πλην του γκαράζ, αφήνοντας στον Nick το περιθώριο να έχει προσωπικό χώρο, δίχως οι συγγραφείς να πρέπει να εφευρίσκουν -ανόητους, υποθέτει κανείς- λόγους για τους οποίους θα συνεχίζει να ξεγλιστρά.)

(** Μιλάω για νέες σειρές που έκαναν πρεμιέρα αυτό το πρόσφατο διάστημα, οπότε μην πει κανείς για Breaking Bad. Και βασικά γενικότερα, μην πει κανείς για Breaking Bad γιατί είμαι στη διάρκεια season 4 μαραθωνίου που ελπίζω να λήξει αυτό το weekend.)

Μου άρεσε πολύ στο επεισόδιο η σκηνή που ο Nick πηγαίνει στο δωμάτιο του γιου του όχι για να υπερασπιστεί ή να δικαιολογήσει, απλώς να του εξηγήσει την τρομακτική πράξη βίας που τον είδε να διαπράττει εις βάρος του Κακού Ρεπόρτερ. Γενικότερα το πώς αντιμετωπίζεται η σχέση του Nick με την ακούσια βία, τη βία ως ενστικτώδη αντίδραση. Όπως η προαναφερθεία σκηνή. Και όπως οι μελανιές που έχει στο χέρι της η Jessica. (Morena Baccarin, και πάλι υπέροχη, απλώς υπάρχοντας. Σε μια σειρά που έτσι κι αλλιώς μοιάζει να ξέρει να εκτιμά το σιωπηλό, το μετρημένο.)

Ποιες από όλες αυτές τις αντιδράσεις του Nick είναι αληθινές και ποιες είναι ψεύτικες; Δεν ξέρω για πόσο θα κρατηθεί ζωντανό το κεντρικό μυστήριο, αλλά θα έχει σίγουρα ενδιαφέρον να επισκεφθεί ξανά κανείς αυτές τις προσωπικές στιγμές του χαρακτήρα, υπό το φως της γνώσης που -τελικά- θα αποκτήσουμε.

Γουστάρω ακόμα τον Billings από το Shield στο ρόλο -και πάλι- του awesome cartoon, αλλά ακόμα περισσότερο γουστάρω που βρέθηκε σειρά εν έτει 2011 να μας πείσει να πάρουμε ξανά στα σοβαρά τον Mandy Patinkin. Well played, Homeland. O Patinkin είναι πολύ καλός ως Saul, αν και κανείς πρέπει κάπως να ανησυχεί για τη μοίρα που συνήθως συναντά αυτού του είδους τους χαρακτήρες σε τέτοιες ιστορίες.

Πάντως γεγονός είναι πως το κομμάτι της σειράς που ανήκει στην Carrie της Claire Danes καταφέρνει να μην υστερεί, κι αυτό είναι κατόρθωμα. Η ίδια η Danes είναι φοβερή ως ψυχωμένη (ή απλά στα όρια της ψύχωσης) πράκτορα, που νιώθεις ότι απέχει ανά πάσα στιγμή μια γουλιά καφέ από το νευρικό κλονισμό, αλλά και δίχως να είναι γραφική ή υπερβολική. Είναι απλά έντονη. Διαρκώς. Χαλαρώνει μόνο σε στιγμές μεγάλου breakthrough, όπου ταυτόχρονα κιόλα τσιτώνει εκ νέου, αλλά αυτή τη φορά από ενθουσιασμό. Όπως για παράδειγμα στην -αληθινή- τελευταία στιγμή, όταν είναι σίγουρη πως έχει αποκωδικοποιήσει τη συμπεριφορά του Nick.

(Και η σκηνή που έχω βάλει στο screencap στην κορυφή του κειμένου, μια μικρή, βιαστική, 'ασήμαντη' λεπτομέρεια που όμως μπορεί και λέει τόσα πολλά για τον χαρακτήρα της Carrie. Απλά γαμάτο.)

Φανταστικό, φανταστικό επεισόδιο, εξαφανίζει ό,τι λίγες αμφιβολίες μπορεί να είχα για την εξέλιξη της σειράς μετά τον επίσης πολύ καλό πιλότο..

WhedonWatch: The Avengers trailer

2011-10-11T19:56:00.001+03:00

Δεν ξέρω αν το αντιληφθήκατε αλλά βγήκε νωρίτερα σήμερα στο ίντερνετ το μικρό και υπαινικτικό τρέιλερ μιας μικρής ταινιούλας που περιμένουμε φέτος το καλοκαίρι, το 'Avengers', ενός κυριούλη, του Josh Weldon, που δε μου είναι και τίποτα.

~~~

Το 'Avengers' είναι στην πραγματικότητα κάτι σαν την πιο αναμενόμενή μου ταινία του σύμπαντος και σαν σύντομη σημείωση έχω να πω ότι από το τρέιλερ καταλαβαίνουμε, με μεγάλη χαρά, πως αυτή θα είναι πράγματι μια ταινία του Joss Whedon. Θα είναι επίσης και μια ταινία 'Avengers', δηλαδή τι να λέμε τώρα. Και ο Iron Man του RDJ έχει προφανώς τον πρώτο ρόλο στο όλο πανηγύρι. Κάτι για το οποίο επίσης είμαι περιχαρής, καθότι έχει ένα comic delivery που ταιριάζει γάντι στην γραφή του Whedon.

~~~

Επίσης, AVENGERS! Έχω τρελαθεί στο replay. Δε βλέπω την ώρα.

Στο cosmo έχω γράψει 2-3 περισσότερες σκέψεις μέσα στο αρχικό μου παραλήρημα. Εκεί υπάρχει και αποκλειστικά το τρέιλερ με ελληνικούς υπότιτλους, για όποιον θέλει πχ να το δείξει στη μαμά του και να της εξηγήσει ποιοι είναι όλοι αυτοί οι κυριούληδες που τσακώνονται και τι είναι ο Loki και γιατί ο Samuel Jackson φοράει eye-patch.

So there you go.

~~~

Ας κάνουμε μια κουβέντα στα σχόλια για την ταινία.