Instant Reaction: Hung

[UPDATED: Μερικά σχόλια μετά το άλμα.]

-My name is Ray and I...
-...have a big dick, Floyd. Now what do I do with it?

Φυσικά η παραπάνω στιχομυθία είναι, απολύτως ταιριαστά, μια φαντασίωση του Ray.

Σαν παραιτημένη συνείδηση μιας βιομηχανικής Αμερικής που διαπιστώνει πως έχει φτάσει στο χείλος του γκρεμού αλλά είναι υπερβολικά αποστασιοποιημένη για να πανικοβληθεί, ο Ray του Thomas Jane ζει παθητικά μια ζωή που τον προσπερνά βγάζοντάς του τη γλώσσα. Η γυναίκα του τον παρατά για έναν τυπάκο που ο Ray θα μπορούσε να κάνει κιμά, τα παιδιά του ακολουθούν λίγο αργότερα, η δουλειά του είναι στάσιμη, η ασφάλεια για το σπίτι του έχει λήξει. Και α ναι, το σπίτι του πήρε φωτιά.

Θα ήταν πολύ εύκολο τίποτα από αυτά να μη μας νοιάζει, και το έξυπνο σενάριο στα χέρια ενός λάθος σκηνοθέτη θα είχε αυτοαναιρεθεί. Ο δημιουργός του show, Dmitry Lipkin, είχε προηγουμένως δοκιμάσει λίγο-πολύ την ίδια συνταγή στο αποτυχημένο Riches του FX, το οποίο τονικά ήταν τόσο λάθος που στο δράμα σε έκανε να αντιπαθείς τους χαρακτήρες και στην κωμωδία να θες να τους χαστουκίσεις. Η δουλειά του εδώ είναι πιο ραφιναρισμένη, έχει μάθει καλύτερα τις ισορροπίες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας πρέπει να οφείλεται στον Alexander Payne.

O αγαπημένος οσκαρικός δημιουργός πολύ απλά ξέρει πώς να κοιτάξει μια πικρά σατιρική ιστορία με ξερή ειρωνία χωρίς να χάνει την ανθρωπιά του στην πορεία. Το Hung βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο βιτριολικό Election και το γλυκά εσωτερικό Sideways. Ο αξιαγάπητος loser μας μεταδίδει την σιωπηλή του απόγνωση μέσα από τις λεπτές κωμικές του ήττες. Κάτι η απουσία αυτού του ενοχλητικού ξερόλικου κυνισμού που μεγάλο μέρος της παραγωγής της καλωδιακής TV υιοθετεί, κάτι η ευαισθησία και το πολυεπίπεδο βλέμμα του Payne (που θέτει τον τόνο για όλη τη σειρά, ελπίζει κανείς), κάτι η ανέλπιστη ερμηνεία του Jane, το γλυκό δένει και το Hung καταφέρνει να είναι όλα όσα προσπαθεί να είναι.

Είναι αστεία. Έχει δράμα που σε πιάνει και δεν αφήνει κοιλιές. Διαθέτει φοβερή χημεία ανάμεσα στον man-whore Ray και την νταβατζού του. Έχει έναν Thomas Jane με χαρισματικότητα που ούτε που υποψιαζόσουν ποτέ οτι διέθετε, κάνοντάς μας όλους να ταυτιστούμε και να υποκύψουμε στη διακριτική γοητεία ενός άντρα που δεν έχει τον έλεγχο της ζωής του. (Αλλά δεν τον λυπούμαστε, ούτε τον λοιδωρούμε, ούτε τον αντιπαθούμε, και εκεί βρίσκεται το κλειδί της ερμηνείας του Jane. Στις περισσότερες απεικονίσεις ενός αντίστοιχου χαρακτήρα, το 'συμπαθής' θα ήταν από τα τελευταία επίθετα που θα τον χαρακτήριζαν.)

Αλλά εκεί που σκοράρει το Hung, εκεί που όλα τα επιμέρους του συστατικά έρχονται και γίνονται ένα, είναι στο πώς κάτω από αυτή την ελαφρά κωμωδία ηθών καταφέρνει να περάσει ένα σχόλιο πάνω στο αδιέξοδο της εργασιακής κατάστασης στη δυτική κοινωνία, με τον Ray να εκεταλλεύεται τα 'προσόντα' του για να καλύψει τα κενά που η κατάρτισή του, του έχει αφήσει. Όλα ξεκινάνε στη σκηνή της κορυφής του post- θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως όλη η σειρά από εκεί και μετά βρίσκεται μέσα στο κεφάλι του Ray. Και, δεδομένου του πικάντικου χαρακτήρα της, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η συλλογική μας φαντασίωση.

Ως τέτοια, το Hung δε θα μπορούσε παρά να γαμάει.

.

Axed

Xωρίς πολλά-πολλά, 10 Things I Hate About You και Warehouse 13 έφαγαν Χ πάνω στο 15λεπτο. Ομολογώ οτι για το μεν πρώτο ήμουν αρνητικά προκατειλημένος γιατί αγαπώ την ταινία, και για το δεύτερο λόγω αυτής της SyFy γελοιότητας που είχε κατσικωθεί κάτω δεξιά στην οθόνη μου όσο το έβλεπα. Αλλά και πάλι, 15 λεπτά μέσα στον πιλότο της θα έπρεπε μια σειρά να σου έχει δώσει έστω μισό πραγματάκι που δεν έχεις δει άλλες 300 φορές, όχι; Imagine greater, και τα ξαναλέμε!

.

The Unusuals: This show is not Important.

Kαμιά φορά σε χτυπάνε από εκεί που δεν το περιμένεις. Εκεί που το NYPD Blue συναντά το Office και το SNL, το Unusuals ήταν σίγουρα η πιο περίεργη σειρά της σεζόν. Σημαντική ή όχι δεν ξέρω και δε με νοιάζει αν είναι, γιατί την έχω στην καρδιά μου.

Στο πιο παραπεταμένο αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης, οι πιο περιθωριακοί χαρακτήρες που θα συναντήσετε ποτέ σε cop show κάνουν μέρα με τη μέρα και επεισόδιο με επεισόδιο τη δουλειά τους, αγωνιζόμενοι πρώτα και κύρια να τα βρουν με τον εαυτό τους. Ξεχάστε τους συνήθεις τύπους που έχετε μάθει να συναντάτε σε όλες αυτές τις σειρές. Το Unusuals τιμά τον τίτλο του, δίνοντας μια εντελώς φρέσκια προσέγγιση στη συνήθη δομή του procedural όχι ανατρέποντάς το, αλλά στελεχώνοντάς το με τους πιο υπέροχους και αγαπημένους outsiders που έχει δει τελευταία η τηλεόραση.

H Casey (της Amber Tamblyn) είναι πλουσιοκόριτσο που σιχαίνεται τους μη-κανόνες της ζωής της και την απαρνείται, επιλέγοντας μια καριέρα που θα την κάνει χρήσιμη σε κάποιον. Ο Alvarez είναι ο τύπος ανθρώπου που αυτο-φυλακίζεται πείθοντας τον εαυτό του πως είναι καλύτερος από τους γύρω του. Οι Leo Banks και Eric Delahoy (Harold Perrinau και Adam Goldberg, αντίστοιχα, καλύτεροι από ποτέ) είναι η καρδιά του show: υπέροχα αταίριαστο ζευγάρωμα, ο πρώτος είναι υποχόνδριος που φοβάται πως θα πεθάνει στα 42, και ο δεύτερος παραιτημένος από τη ζωή, με αυτοκτονικές τάσεις, έχοντας μόλις διαγνωστεί με όγκο στον εγκέφαλο.

Οι υποθέσεις, όταν δεν είναι εντελώς γιούχου αστειάκια (στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς, το αστυνομικό τμήμα βρίσκεται στο κυνήγι ενός αρρωστημένου διαρρήκτη που αντί να κλέβει τα σπίτια που ανοίγει, τα μετατρέπει σε πλατό για τσόντες που γυρίζει), είναι κατασκευασμένες ώστε να στέλνουν τους χαρακτήρες σε ταξίδια ψυχής. Όχι με τον πλαστό τρόπο που βλέπουμε κάθε βδομάδα σε κάτι σαν το Grey's Anatomy. Δε θα βρείτε εδώ προφανείς παραλληλισμούς που οδηγούν σε self-aware μονολόγους στο τέλος κάθε επεισοδίου. Εδώ οι διαδρομές είναι ειλικρινείς, είναι βιωματικές. Δεν είναι ανόητες checklists συμπτώσεων.

Υπάρχει επεισόδιο που ο Leo έρχεται αντιμέτωπος με τη φοβία του, αλλά δεν είναι έτοιμος γι'αυτήν. Ο Eric θα οδηγήσει σε λύτρωση ένα ζόμπι που ακροβατεί ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών παρέα με τις φιλοσοφίες του Kurt Vonnegut. Η Casey θα εμπλακεί με τον φυσικό της περίγυρο πριν αποφασίσει ποια θέλει να είναι. Όλοι οι υπέροχοι χαρακτήρες θα ζήσουν τις πολύ προσωπικές του περιπέτειες, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ξέρουν τις απαντήσεις. Αυτό που μετράει για αυτούς τους Unusuals είναι το οτι σε κάθε στιγμή έχουν δίπλα τους ανθρώπους τους. Όχι εκείνους που διατάζει το DNA, αλλά αυτούς που έχει ξεβράσει δίπλα τους η ζωή.

Ένας αληθινός ύμνος στο bromance (με εκείνο των Banks-Delahoy να είναι ένα από τα υπεροχότερα που έχω δει ποτέ), το Unusuals είναι αστείο, είναι γλυκό, είναι έξυπνο, είναι πάνω από όλα άκρως ανθρώπινο. Δεν καθηλώνει με μεγάλες θεματικές, δεν επιχειρεί ούτε για μια στιγμή να προσποιηθεί πως είναι σημαντικότερ ή βαθύτερο (ή καλύτερο) από ό,τι είναι. Είναι απλώς... αυτό. Μια αναπάντεχη oddity που εξαφανίστηκε όσο ήσυχα ήρθε, που θα την αγαπήσεις παρά (ή ίσως χάρη) στις αδυναμίες της και που οι βλέψεις της ήταν απλώς να ζεστάνει και να διασκεδάσει τους λίγους θεατές που θα την αγκάλιαζαν.

Προσωπικά την είχα προσπεράσει όταν φάνηκε πως θα πήγαινε για κόψιμο (και όταν οι κριτικές την αγνόησαν), αλλά ένας πολύ καλός φίλος επέμενε να την παρακολουθήσω, και ευτυχώς. Γιατί στα 10 επεισόδια που διήρκεσε, το Unusuals μου αφήνει σίγουρα μια σειρά από μικρές στιγμές που χαίρομαι που έχω δει.

Όπως αυτή:


Να το τσεκάρετε. Θα σας κάνει καλό.

.

Torchwood: Children of Earth, take two

O Davies πάντα ήταν λαϊκιστής, αλλά αυτό εδώ το αντι-ελιτίστικο παραλήρημα μπορεί και να είναι το magnum opus του. 'WHAT ABOUT THE CHILDREN' etc.

Κατ'αρχάς ΟΚ, το είδα όλο, από την αρχή ως το τέλος, και μάλιστα με αγωνία/περιέργεια για το τι θα συνέβαινε. Το οποίο φαντάζομαι μετράει για κάτι, ναι. (Δεν είχα καταφέρει ποτέ ως σήμερα να παρακολουθήσω 5 επεισόδια Torchwood χωρίς να προσπεράσω κάποιο.) Aλλά έχω σταματήσει προ πολλού να θαυμάζω τη σειρά τουλάχιστον για τη διάθεσή της να σπρώξει τα όρια. Γιατί το κάνει με τρόπο που φωνάζει ΚΟΙΤΑΧΤΕ, ΔΟΚΙΜΑΖΩ ΤΑ ΟΡΙΑ. Όπως ακριβώς η σεξουαλικότητα σπρώχτηκε στο λαιμό μας με διαρκή φλερτ, αλλαξοκωλιές και 'meow' ατάκες που δεν είχαν σταματημό καταλήγοντας να είναι περισσότερο εφηβικές ονειρώξεις παρά ενήλικο δράμα, έτσι και η στιγμή που το Torchwood καταπιάστηκε με μια-δυο θεματικές πιο σκοτεινές και απαιτητικές, κατέληξε εξίσου προφανής, επίπεδη και -σε στιγμές- αθέλητα αστεία στην εξερεύνηση που επιχείρησε.

Ήταν αναγκαίο να έχουμε ένα ολόκληρο επεισόδιο (το 4ο) στο οποίο δε συμβαίνει απολύτως τίποτα για 40 λεπτά, παρά έχουμε ένα τσούρμο σκοτεινών πολιτικών να συζητάνε αργόσυρτα με παγερές φωνητικές χροιές το μέλλον των παιδιών, σκιαγραφημένοι ως τα απόλυτα ανδρείκελα-villains; Λαέ της Βρετανίας, οι Απόλυτα Κακοί Πολιτικοί θέλουν το κακό σου! Και δε θα αισθανθούν καν τύψεις! Υπάρχουν αμέτρητες πτυχές προς εξερεύνηση στο θέμα που πήγε να θίξει εδώ ο Davies, αλλά αυτός επέλεξε να μην το συζητήσει καν, παρά να κολλήσει σε μια πλευρά την ταμπέλα του Κακού, στην άλλη του Καλού, και να προχωρήσει σε μια σειρά από επαναστατικές εικόνες του λαουτζίκου που έχει γαμηθεί από την φρικτή και άψυχη ελίτ.

Στο μέσο όλων αυτών υπάρχει και ο απαραίτητος σκιώδης χαρακτήρας, που μας κρατάει κολλημένους σε όλη τη διάρκεια της σειράς γιατί ο Peter Capaldi (του In the Loop) είναι γαμώ τους ηθοποιούς. Αλλά σκεφτείτε πόσο φτηνή ήταν η δουλειά που έγινε στον χαρακτήρα. Για 4 επεισόδια είναι Κακός Κακός Κακός, και ξαφνικά στο τελευταίο γίνεται retroactively Καλός μέσω ενός κάργα συγκινησιακού voice-over που ντύνει τη μελοδραματική στιγμή που αναγκάζεται να αυτοκτονήσει παίρνοντας μαζί όλη του την οικογένεια. Σνιφ; Καλύτερα μπλιαχ.

Έχω τεράστιο πρόβλημα με τις ιστορίες που επιλέγουν να κορυφώσουν το δράμα τους σκοτώνοντας παιδιά, όταν δεν το έχουν κερδίσει. Δεν υπάρχει φτηνότερη και συντομότερη οδός προς το να σοκάρεις κάποιον, ντύνοντας ένα σκοτεινοφανταχτερό τίποτα με μια ψευδαίσθηση σημαντικότητας. Ω, σκότωσε τα παιδιά του. Ω, θεοί. Ωχ, ο Captain Jack αναγκάστηκε να θυσιάσει τον εγγονό του (;!) σαν τιμωρία για τα εγκλήματα που τον βάραιναν τόσες δεκαετίες. Το βρήκαμε τώρα. Πρέπει και ο τελευταίος fun χαρακτήρας να γίνει καταραμένος. Αφήστε που όλο αυτό το plot με το σήμα που επιστράφηκε στους 456 και έπρεπε να τηγανίσει τον εγγονό του Jack ήταν τυπικά OutOfRTD'sAss σε σύλληψη, ρυθμό και εκτέλεση. 'Α, έχουμε ακόμα 20 λεπτά στο 5ωρο mini-series μας, ας σκεφτούμε κάτι από το πουθενά, που να μη βγάζει το παραμικρό νόημα, και που να σημάνει την τραγικότερη δυνατή απώλεια για τον Χαροκαμένο και Βασανισμένο Τραγικό Ήρωά μας'.

Δεν έχω και πολλές ανοχές για τις ιστορίες που χάνουν το μέτρο της δραματικότητάς τους. Ο Davies έχει προ πολλού δείξει οτι ξέρει να γράφει δράμα με ακριβώς έναν τρόπο, και δεν μπαίνει καν στον κόπο να το παραλάξει. Τι να κάνουμε για να σοβαρέψουμε την κατάσταση; Ας δώσουμε σε όλους οικογένειες και οικογενειακά προβλήματα από το πουθενά! Whee! Eιλικρινά μιλάω, σε όλο το τελευταίο ημίωρο του 'Children of Earth' με είχε πιάσει νευρικό γέλιο.

Τουλάχιστον ο Michael Bay δεν προσπαθεί να πείσει τους θεατές και τον εαυτό του οτι κάνει κάτι Σημαντικό.

.

So You Think You Can Dance: Top-12

Δεν εγκατέλειψα το αγαπημένο μου talent show! Απλά η βδομάδα του top-16 ήταν μακράν η πιο αδύναμη όσο καιρό παρακολουθώ (παρά το παραπάνω βίντεο), και η βδομάδα του top-14 τράκαρε πάνω στο Werchter, οπότε και δημιουργήθηκε αυτό το κενό. Ένα συνοπτικό 'where are we now' ακολουθεί μετά το άλμα.

Έχουμε 10άδα λοιπόν τώρα, και πρέπει να ομολογήσω πως δε θα μπορούσα να τη δω καθόλου διαφορετικά. Ναι, ο αποκλεισμός τελευταίας στιγμής του Chbeeb ήταν ένα μίνι-σοκ, αλλά διάολε, ο άνθρωπος δεν έκανε. Από την πλευρά μου βλέπω ένα απόλυτα σωστό top-10, έστω κι αν κάποιοι από τους χορευτές δε με έχουν μαγέψει όπως θα περίμενα ή όπως έχουν μαγέψει τους κριτές.

Το πεδίο είναι επίσης αρκετά πιο ισορροπημένο από ό,τι πέρσι. Σε αυτό το σημείο υπήρχαν η Katee και ο Joshua, αρκετάααα πιο πίσω υπήρχαν η Chelsie και κάτι λιγάκι ο Marc, και υπήρχε και ο Will και μετά υπήρχε το χάος. Ενώ φέτος μετά κόπως και βασάνων θα ξεχωρίσουμε κάποια ζευγάρια, αλλά κανένα στο βαθμό που να λες οτι έχουμε κλειδωμένο τον τελικό.

Οι κριτές μοιάζουν να έχουν χάσει το μυαλό τους με τον Brandon και την Manara, εγώ απολαμβάνω όσο τίποτα άλλο όταν χορεύουν ο Evan και η Randi, και κάπου εκεί στο ενδιάμεσο είναι και η Kayla. Και... αυτά. Από τις περασμένες βδομάδες οι χορογραφίες που μου έχουν μείνει βρίσκονται όλες μέσα σε αυτό το γκρουπ, από το εθισμό της Mia Michaels που χόρεψε συγκλονιστικά η Kayla και ερμήνευσε με τρομακτική πειστικότητα ο Kupono, μέχρι το εντελώς μη-urban hip-hop των Evan και Randi από τους NappyTabs, κι από τη jazz του Wade (πάλι υπό τους ήχους της Roisin Murphy!) με Brandon/Janette, μέχρι το αγαπημένο μου όλων που έχω και πάνω-πάνω στο post. Επιτέλους η Mia Michaels άφησε κατά μέρος τη σοβαροφάνεια και έκανε ένα εθιστικά (hem) διασκεδαστικό νούμερο που έπαιξαν απολαυστικά οι δυο χορευτές. Κοιτώντας τους δε νιώθεις ούτε δευτερόλεπτο το πόσο άβολο είναι στην πραγματικότητα αυτό που κάνουν.

Anyway. Εμπνευσμένος από το spin-off που θα έχει φέτος το Project Runway (παράλληλο show με το διαγωνισμό από την πλευρά των μοντέλων), θα ήθελα να προτείνω αντίστοιχο διαγωνισμό και στο SYTYCD για τους χορογράφους, στην οποία περίπτωση θα ξεφορτωνόμασταν τον Brian 'Shit' Fridman, δηλαδή έλεος με αυτά που κάνει. Από το αγγλικό X Factor την είχα μυριστεί τη δουλειά (όπου η cheesιά και η φτήνια δίνουν και παίρνουν) αλλά εδώ που τον είδαμε και στο 'εφευρετικό' του παγιώθηκε η θέση του ως Wade Robson του φτωχού (και ανέμπνευστου.)

All in all, δύο φανταστικές βδομάδες οδηγούν στη δεκάδα. Δεν έχω την περιέργεια που είχα πέρσι (μα Katee χωρίς Joshua;! NOOOES!) αλλά από την άλλη έχω αυτή την αίσθηση πως το jaw-dropping νούμερο μπορεί να μας έρθει από όπουδήποτε, κάτι που πέρσι δεν ίσχυε.

Ας κλείσουμε με vintage Wade Robson/Roisin Murphy χορογραφία.

.

Torchwood: Children of Earth

Είναι ενδιαφέρον το πείραμα του BBC με το Torchwood, που για την 3η σεζόν μετέφερε την σειρά από το ψηφιακό Three στο κεντρικό κανάλι, παραγγέλνοντάς της ως περίπου ένα mini-series event 5 επεισοδίων σε 5 συνεχόμενες νύχτες.

Εκ των πραγμάτων δεν έχει νόημα να σχολιάζω ανά επεισόδιο, ειδικά από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς δεν είμαι τρελός φαν της σειράς. Αλλά το πείραμα έχει ενδιαφέρον, το κοινό ανταποκρίθηκε θερμά (διπλάσια νούμερα από τις περασμένες πρεμιέρες), και μια αναπάντεχη στροφή του Davies σε μια φόρμα πράγματι πιο ενήλικη με κερδίζουν για την ώρα μετά το πρώτο μέρος, κι ας έχω μια υποψία πως η ιστορία που του Children of Earth δε σηκώνει κανονονικά 5 ώρες, αλλά κάτι σαν 3.

Λιγότερες προ-εφηβικές σαπουνίλες ανάμεσα σε ένα καστ υπερβολικά αδιάφορο για να ζει όλο και καμία αίσθηση focus ήταν δύο από τα βασικά πλήγματα της σειράς στο παρελθόν, που εδώ είναι εκ των πραγμάτων διορθωμένα. Το βάρος που πέφτει στους -λιγότερους, και σημαντικότερους- χαρακτήρες δίνει πειστικότητα στο δράμα που θα στηθεί γύρω τους και το οποίο, αναπάντεχα, έχω μεγάλη περιέργεια να δω να εκτυλίσσεται.

Εκτός αν συμβούν συγκλονιστικά πράγματα στην πορεία, θα ανανεώνω αυτό εδώ το ποστ με (ή απλά θα συμπληρώνω στα σχόλια) τις όποιες σκέψεις για τα αμέσως επόμενα επεισόδια, κάνοντας bump το ποστ, και όταν ολοκληρωθεί το 5άρι, θα ανεβάσω ένα πιο συγκεντρωτικό. Αλλά βασικά ας κρατήσουμε το γεγονός οτι για πρώτη φορά από ούτε κι εγώ θυμάμαι πότε, δεν περιμένω πώς και πώς να πάρει σύνταξη ο Davies.

ΕΤΑ: Spoilers στα σχόλια.

.

MJ Memorial: Paris cries

Το τηλεοπτικότερο των θεαμάτων ήταν η memorial τελετή για τον Michael Jackson, ταιριαστό τσίρκο για τον τρόπο που τα media δεν έχουν βγάλει το σκασμό εδώ και 10 μέρες για το θάνατο του μεγαλύτερου σταρ στην ιστορία. Δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, και επιλέγω να θεωρώ πως πίσω ακόμα και από ένα τέτοιο συνοθύλευμα κρύβονται ουκ ολίγες ειλικρινείς εκδηλώσεις αγάπης (πρέπει να είσαι φοβερά κυνικός για να αμφισβητήσεις την αλήθεια της Brooke Shields, ας πούμε, ή του Smokey Robinson), όσο βέβαια και εξίσου ουκ ολίγα κοράκια που άρπαξαν απλά μια ευκαιρία. (Tύπου Usher: "Michael made me the singer, dancer and philanthropist I am today." Τα θερμά μου συγχαρητήρια.)

Ένα συγχυσμένο show ήταν η ζωή του Michael και ένα συγχυσμένο show ήταν, ταιριαστά, και ο επίλογός της. Μέχρι τη στιγμή που η 11χρονη κόρη του έπιασε το μικρόφωνο και αρθρώνοντας τις 10 πιο απλές λέξεις που έχουν ακουστεί όλες αυτές τις μέρες -όσο φίλοι, γνωστοί και media προσπαθούν να ανακαλύψουν το ανθρώπινο πρόσωπο του Michael, όσο η οικογένειά του απόψε προσπαθούσε να τον σκιαγραφήσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο- να υπογραμμίσει το προφανές πράγμα που δε νομίζω κανείς να είχε σκεφτεί αληθινά. Πίσω από το show, τις υπερπαραγωγές, το υπολογισμένα σόκιν μπούστο της Mariah Carey, τα δάκρυα των φίλων, το τεταμένο χέρι του Usher, το tribute από τον Kenny Ortega, τα δείγματα σε τιμή ευκαιρίας από τις πρόβες του This Is It, τους Jacksons να θρηνούν, πίσω από όλα υπάρχει κάτι πιο αληθινό και επίπονα αγνό.

Το κλιπάκι της Paris Jackson να δακρύζει μπροστά στο ανυπολόγιστα τεράστιο παγκόσμιο κοινό θα παίζεται σε επαναλήψεις, σε αφιερώματα, ξανά και ξανά και ξανά όσο υπάρχει εικόνα και όσο οι άνθρωποι θα θυμούνται ποιος είναι ο Michael Jackson (μέχρι το Τέλος, δηλαδή), οπότε δε θα λείψουν οι ευκαιρίες να συζητηθεί η ηθική του θέματος. Αλλά η πρώτη αίσθηση που δημιούργησε δε θα ξεχαστεί ποτέ. Γιατί ήταν σα να κλαις ψεύτικα και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις να φας ένα χαστούκι αληθινό και τσουχτερό όσο ελάχιστα που έχεις φάει ποτέ, και να μην ξέρεις πώς να αντιδράσεις: Αν τόση ώρα ένιωθες συναισθηματικά φορτισμένος με κάτι τόσο ψεύτικο, πώς αντιδράς σε κάτι τόσο αληθινό;

Τα δάκρυα της Paris δεν ήταν 'συγκινητικά'. Ήταν ένα από τα πιο αληθινά και πιο άβολα πράγματα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, μια γροθιά στο στομάχι που έβγαλε αυτά τα γαμημένα τα εισαγωγικά από τη λέξη 'reality'. Στο μαγικό κόσμο του θεάματος, αυτό είναι τόσο σπάνιο όσο το να υπάρξει ένα αστέρι του μεγέθους του Michael Jackson.

.

(Φυσικά αυτή η ένεση δε θα κάνει το αδηφάγο τέρας της Ενημέρωσης να μαζευτεί καθόλου στην αναζήτηση μιας αλήθειας που ποτέ δε θα σχηματιστεί. Στο Werchter που είχα πάει αυτές τις μέρες, ο Chris Martin των Coldplay λίγο πριν παίξει το 'Billie Jean' στο πιάνο του, είπε "We love you, Michael Jackson. Now we've got to let you go." Αντ'αυτού κάτι μου λέει πως τα άψυχα τέρατα με τα μικρόφωνα στο χέρι θα φαγωθούν μεταξύ τους για το ποιος θα πάρει το πρώτο follow-up από την Paris.)

.

the importance of being idle

Παίρνω ένα τελευταίο πενθήμερο για αυτό το καλοκαίρι για να πάω να ροκάρω σα δαίμονας. (Κάτι μου λέει πως εκεί όσο κι αν βρέξει, οι Killers δε θα ακυρωθούν :p)

Από περιέργεια, πατήστε δίπλα τα κουμπάκια για να με πληροφορήσετε τι σειρές θα βλέπετε αυτό το καλοκαίρι για να κάνουμε και τα κουμάντα μας. Το έχω βάλει ώστε να μπορείτε να επιλέξετε όσα βλέπετε, δεν χρειάζετε να διαλέξετε ένα.

Cheers!

.

μεγάλα διλήμματα στο blog

Τα καυτά ερωτήματα που τέθηκαν μες στο κατακαλόκαιρο ήταν τόσο καυτά που το braintrust των αναγνωστών του blog δεν κατάφερε να τα λύσει. I know, right;

Έτσι οι ένορκοι παραμένουν έξω (...) σχετικά με το αν

α) ο JJ πρέπει να συνεχίσει το διαστημικό ταξίδι που μας ξεκίνησε ή να παλουκωθεί να ασχοληθεί με τη σειρά του τώρα που άρχισε να παίρνει φωτιά, για να μην καταλήξει κι αυτή σαν το Alias

και

β) το True Blood του Alan Ball είναι ένα παραγνωρισμένο αριστούργημα ή αν υπάρχει απλώς για να διασκεδάζει εμάς όσο διασκεδάζει τον Ball που τσεπώνει τις επιταγές του ΗΒΟ εκμεταλλευόμενος την βαμπιροtwilightομανία, εκπρόσωπος της οποίας σε αυτή την ψηφοφορία βρέθηκε μόνο ένας, σαν την καλαμιά στον κάμπο.


Αναγνώστες, καταλαβαίνετε τι ζητήματα έχουμε αφήσει αναπάντητα.

.

True Blood camp-athon, version 2.3

Θα είναι σύντομο αυτό γιατί τρέχουμε να προλάβουμε τρένα και αεροπλάνα.

Μα μπορείς να μη λατρέψεις αυτή την εναρκτήρια σκηνή με τη Jessica στο ρόλο της κακομαθημένης κόρης και τον Bill και τη Sookie ως γονείς που μαλώνουν; To μόνο που έλειπε από τη σκηνή ήταν η Jessica να χτυπάει κάτω το πόδι της και φωνάζει "ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΜΟΥ!", αλλά κάτι τέτοιο δε θα είχε νόημα ως απειλή μάλλον κούφια που θά'τανε. Nevertheless, την ατακάρα "As your maker, ah command you!" την πήραμε, οπότε η σκηνή εκπλήρωσε και με το παραπάνω το σκοπό της.

Με τη Michelle Forbes και το χαρέμι της δεν είχαμε πολλά-πολλά ουσιώδη (εκτός από κάτι μασάζ από δω, κάτι λουτρά παραπέρα) πέρα από ένα καινούριο χαριτωμένο τερατάκι που υποπτευόμαστε (;) οτι μια κάποια σχέση την έχει μαζί της. Το εν λόγω τερατάκι έμπηξε νύχι στην πλάτη της Sookie, χαρίζοντάς μας έτσι την ανυπέρβλητη απόλαυση που ήταν η Anna Paquin στο τραπέζι του πόνου με κραυγές και αηδία να γίνονται ένα, σε αυτό που μπορεί και να ήταν η απολαυστικότερα χείριστη ερμηνεία που έχει δοθεί ποτέ πουθενά, από οποιονδήποτε, σε οποιοδήποτε μέσο. Anna Paquin, σε προσκυνώ.

Στο μεταξύ ο Jason συνεχίζει να βυθίζεται σε έναν κόσμο που αρχίζω ειλικρινά να πιστεύω πως μόνο σε μια σειρά σαν το True Blood μπορεί να κάτι οτιδήποτε άλλο εκτός από βαρετή τηλεόραση (αλλά περιμένω από επεισόδιο σε επεισόδιο να με επιβεβαιώσει, γιατί ακόμα δεν έχουμε ζουμί), ο Lafayette τελικά δεν είναι βαμπίρ (και η όλη σκηνή της ανακάλυψης από τη Sookie ήταν απίθανη!), α, και ο Sam πάει να την κάνει αφήνοντας το μαγαζί στα χέρια του συζύγου της Lane από το Gilmore Girls. (Με το συμπάθειο, το ονοματάκι του δεν το έχω συγκρατήσει, οπότε...) To οποίο βέβαια, καθώς εξηγούσε γιατί ο ένας μετά τον άλλον, οι υπάλληλοί του ήταν όλοι μη διαθέσιμοι, ή αγνοούμενοι, ή φυλακισμένοι, ή ξέρωγω νεκροί, σε κάνει να απορείς λίγο γιατί μπαίνει στον κόπο να το κρατήσει ανοιχτό το ρημάδι. Για να έχει κάπου η Michelle Forbes να κάνει τα όργιά της;


E, και σκηνή του επεισοδίου, το πρώτο θύμα της baby Jessica, που τσίμπησε έναν κακομοίρογλου σε ένα μπαρ, και αφού γλυκάθηκε με τη φλέβα που έσκαγε σαν ψάρι που ξεψυχάει, τον πήρε και τον ήπιε. Ξέρετε. Η όλη σκηνή του pick-up ήταν αριστούργημα. Σε καλό τους.

.

θέλετε κι ένα τσιμπούκι με τη χρηματοβαλίτσα σας κύριε Cowell;

(φωτό από το Vulture)

Έθνη πεινάνε, οικονομίες καταρρέουν, μουσικοί θρύλοι πεθαίνουν.

Όμως κάποια πράγματα παραμένουν σταθερά, κι ένα από αυτά είναι οτι το πλήρες line-up του Fox κρέμεται από έναν και μόνο άνθρωπο, τον Simon Cowell. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά τα λεφτά δε λένε ψέμματα. Και τα λεφτά λένε πως το δίκτυο ετοιμάζει προσφορά στον κριτή του American Idol που θα ανεβάζει τον ετήσιο μισθό του, από της ξεφτίλας τα $36 μύρια που τσεπώνει τώρα, σε κάτι περισσότερο λογικό, εκεί στην περιοχή των $100-144 μυρίων ανά σεζόν.

Πάρτε το μόνο στην πλάκα το ζήτημα, γιατί τη στιγμή που θα προσπαθήσετε να το κάνετε process αυτό το ποσό, θα καείτε, σα να είχατε πλησιάσει κοντά στον ήλιο ένα πράμα.

.

crazy couple of days (updated)

Αναρωτιόμουν χθες αν έχουμε ζήσει μεγαλύτερο θάνατο από αυτόν του Michael Jackson και αν, εξαιρώντας το ενδεχόμενο να πεθάνει η Madonna αύριο, πρόκειται να ζήσουμε έναν στο διάστημα της ζωής μας. (Κατέληξα πως όχι.) Όπως γράφτηκε και στο twitter,

Το πόσο σημαντικός μουσικός ήταν φαίνεται από 2 πράγματα: 1 Ακούμπαγε παιδάκια με την κακή έννοια 2 Σήμερα είμαστε λυπημένοι.

Eκτός όλων των άλλων (ντοκιμαντέρ, clip shows, δισκογραφίες, tributes, και ένας γενικότερος ασυμμάζευτος που έχει αρχίσει να μπουκώνει όλα τα γνωστά μας λημέρια κατεβάσματος) ξεκινά ένα το λιγότερο ενδιαφέρον συναυλιακό καλοκαίρι, με κάθε συγκρότημα να θέλει λογικά να κάνει το δικό του tribute στον Jackson, για να μην πιάσω τα Michael Jackson parties που από χθες το βράδυ κιόλας ξεφύτρωναν όπου έστριβες.

Ο άνθρωπος ήταν η πεμπτουσία της ποπ κουλτούρας. Όπως έγραψε και ο Peter Robinson (από το Popjustice του οποίου προέρχεται το παρακάτω screengrab), "There was fame, and there were pop stars, and there was entertainment, and somewhere above it all was Michael Jackson." Eνώ το πιο υπέροχο quote είναι από τον New Yorker, που μιλώντας για τη χθεσινοβραδινή -μάλλον παγκόσμια, και κοινή- εμπειρία, παρατήρησε πως "for the first (and, for all we know, the last) time, it felt as if absolutely everyone was listening to the same songs."


Και η κακόμοιρη η Farah Fawcett που πήγε και πέθανε το ίδιο απόγευμα; (Σημαδεύοντας έτσι το μεγαλύτερο πιθανότατα star-power σβήσιμο μίας και μόνο μέρας, στην ιστορία.)

Τουλάχιστον ο Jeff Goldblum είναι ακόμα ζωντανός. :p


Ξεδιαλέγω μερικά από τα πιο καλά links:
Σπουδαίος επικήδειος του Michael Jackson από τον Peter Robison. (Guardian)
Η πρεμιέρα του moonwalking (YouTube)
18 στιγμές της καριέρας του Michael Jackson (EW)
Tα 10 τραγούδια της καριέρας του, με σχολιασμό (NY Times)
Vintage άρθρο πάνω στο controversial video-clip του 'Black Or White' (EW)
Αναμνήσεις από τον Jackson, του Gotham Chopra (Huffington Post)
Η sci-fi ύπαρξη του Michael Jackson (io9) - Αν και απουσιάζει σκανδαλωδώς αυτό.

Eπικήδειος της Fawcett (Alan Sepinwall)
16 στιγμές της καριέρας της Farah Fawcett (EW)

Άντε, ζωή σε εμάς. Και στον Jeff Goldblum.

.

TrailerWatch: The Pacific

Kατά Μάρτιο του 2010 προορίζεται για τον αέρα του ΗΒΟ το πολεμικό δράμα που θα κλείσει οριστικά το κεφάλαιο των πολεμικών δραμάτων, τόσο γαμιστερό που θα είναι. Με μπάτζετ που ακούγεται πως αγγίζει τα $200 ή $250 μύρια (ανάλογα ποιο link θα πατήσεις), το Pacific, ανεπίσημο follow-up του modern classic Band of Brothers, περνά την τηλεόραση οριστικά και με τη βούλα στην περίοδο που δεν έχει απολύτως μα απολύτως τίποτα πλέον να ζηλέψει από τον κινηματογράφο, επιδιώκοντας να ανοίξει βροντερά τη δεύτερη δεκαετία της νέας χιλιετίας καθώς βρισκόμαστε σε μια πολύ αβέβαιη μεταβατική περίοδο διερωτώμενοι αν η Χρυσή Εποχή του 2000 για την τηλεόραση έχει λήξει ή αν έχουμε ακόμα καθόλου δρόμο πριν την κατηφόρα.

Αλλά ας αφήσουμε αυτά τα ερωτήματα που μπορεί να αιωρούνται αναπάντητα για χρόνια ακόμα, και ας απολαύσουμε ξανά το τρέιλερ ενός mini-series event που για διάφορους λόγους, είναι η πρώτη από όλες τις αναμενόμενες παραγωγές τις ερχόμενης σεζόν που μοιάζει ικανή να τα θέσει.

.

status update

εχθές είχε γενέθλια ο joss

Και το Nexus του τα ευχήθηκε έτσι:

Tι να ευχηθούμε κι εμείς μετά...!

.

πώς είναι το νέο Dexter teaser poster;

Amazing.
Amazing.
Amazing.
Amazing.

.

No more Heroes anymore άτιτλο ποστ για το Heroes

Bαριέμαι να σκεφτώ ολόκληρο καινούριο pun για το Ηeroes, απλά και μόνο για να μεταδώσω την ολόφρεσκα tweet-αρισμένη και διαδεδομένη είδηση πως ο Bryan Fuller παραιτήθηκε από το Heroes γιατί αποφάσισε οτι προφανώς είχε καλύτερα πράγματα να κάνει με το ταλέντο του κι εμείς με το χρόνο μας. (Κι επίσης γιατί η σειρά πάει να πεθάνει οριστικά φέτος και γιατί να ασχολείσαι με ένα πτώμα όταν δεν είσαι ο Ned, παρά μόνο ο δημιουργός του;)

R.I.P. Heroes.
Για μια μικρή στιγμή εκεί σε μια σκοτεινή γωνιά του zeitgeist, σχεδόν μας είχες ξεγελάσει.

.