Οι αγαπημένες σειρές της δεκαετίας;

Ας το ψηφίσουμε κι αυτό. Με τη δεκαετία των '00s κι επισήμως πίσω μας, αποφασίσαμε κάπως ομαδικά να κάτσουμε και να ανακαλύψουμε ποιες είναι οι αγαπημένες μας σειρές των τελευταίων 10 χρόνων.

Εν συντομία: Μέχρι τις 15 του μήνα ψηφίζουμε τις 20 αγαπημένες μας σειρές της δεκαετίας.

Τα ψιλά γράμματα:

* Ψηφίζουμε από όπου και όπως θέλουμε. Απλά ενημερώστε με ένα σχόλιο για να μην παραπέσει καμία λίστα.

* Δηλώνετε συμμετοχή με ένα απλό σχόλιο.

* Μέχρι 15 Ιανουαρίου, επόμενη Παρασκευή, είναι η διορία. Η παράταση θα είναι αναπόφευκτη υποπτεύομαι, αλλά γενικά μη φάμε και όλο το μήνα. (Κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια τώρα, μη δίνετε σημασία.)

* Ψηφίζουμε top-20. Ζήσαμε την καλύτερη δεκαετία στην ιστορία του μέσου, και υπάρχουν πολλές θαυμάσιες σειρές που ζητούν (και δικαιούνται) την ψήφο σας. Και μην έχετε άγχος αν δεν έχετε δει το Wire και άρα δε μπορείτε να το ψηφίσετε. Ψηφίζουμε ό,τι αγαπάμε. Αυτός ο ψυχαναγκασμός πρέπει να είναι ευχάριστος, όχι δυσάρεστος. (Παρόλ'αυτά, δείτε το Wire.)

* Μετράνε τα πάντα. Μετράει το Daily Show, μετράει το Top Gear, μετράει το Project Runway, μετράει η Kathy Griffin. Μετράνε σειρές των 8 σεζόν, μετράνε brilliant but canceled, μετράει το Freaks and Geeks και τα 8 του εμπρόθεσμα επεισόδια, μετράει και το Beautiful Life των 2 επεισοδίων αν έτσι γουστάρετε.

* Η λογική της βαθμολόγησης του Μανώλη με καλύπτει απόλυτα, οπότε ρίχτε εδώ μια ματιά για να μην κάνω copy όλο το κατεβατό με τους βαθμούς.

* Προφανώς υπάρχουν μερικά προβληματάκια, για περιπτώσεις κυρίως όπου μια σειρά ξεκίνησε στα '90s αλλά ολοκληρώθηκε στα '00s. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρότεινα να ενεργήσουμε ενστικτωδώς (αν θεωρούμε οτι ικανοποιητικά μεγάλο μέρος της σειράς βρίσκεται στα '00s, την ψηφίζουμε) ή το πολύ-πολύ το συζητάμε. Δεν είμαστε τόσοι πολλοί, και ούτε οι σειρές τόσο ανεξάντλητες, για 5-6 συγκεκριμένες θα τίθεται το ζήτημα όπως και νά'χει. Αλλά σε κάθε περίπτωση ψηφίζουμε με γνώμονα το κομμάτι της σειράς που παίχτηκε σε αυτή τη δεκαετία. (Η wikipedia με τα episodes lists της είναι ο καλύτερος οδηγός για περιπτώσεις αμφιβολίας.)

~-~-~

Με σειρά δήλωσης, συμμετέχουν so far οι:

Hellboy, georgethebeast, mirela,

A.P., Cotsos, Than Blu,

Noel, myrto, strategic80,

radar, ZlatkoGR, Dexter,

Wonder, The Bgt,

Annie_Hall, Green Onion,

mike patra, LaVieBohemie (& Μαρίζα),

kgkatzi, xavier, rs99092,

Manolis Vamvounis, kopasas, tom,

Cynic Bastard, Dust Road, [Ανώνυμος],

Βρετανός Εντομολόγος Υπαρξιστής,

MihosP, Jane, Kiki,

omi, Corner Kid.

.

Ten for '10

Ωραία είναι που έχουμε πήξει στην ανασκόπηση, αλλά ας ρίξουμε μια σύντομη και εντελώς πρόχειρη ματιά σε 10 πράγματα που περιμένουμε πώς και πώς από το 2010, με βάση τίποτα άλλο παρά τις πιο τρελές fan-boy-στικές μας προσδοκίες.

10. To Justified του FX είναι καλύτερο από το Justified του Justin
Timothy Olyphant, σερίφης. Τι μπορεί να πάει στραβά; (Trailer)

9. Το Pacific είναι πιο γαμάτο κι από το Band of Brothers
Ο Jeremy Podeswa είναι από τους σκηνοθέτες του καρα-αναμενόμενου mini-series. (Trailer)

8. O David Milch αποφασίζει να κάνει οτιδήποτε
Εναλλακτικά, το ΗΒΟ αλλάζει γνώμη για την πιο ακατανόητη απόφαση που έχει πάρει ποτέ, και παραγγέλνει μία σεζόν Last of the Ninth. Εναλλακτικά, ο πεταμένος πιλότος του Last of the Ninth leak-άρει.

7. O Joss Whedon με κάνει Gleek
Joss. Musical. Χμ, κάπου το έχω ξανακούσει αυτό. (Ανακοίνωση)

ΕΠΙΣΗΣ: O Joss Whedon ανακοινώνει συγκεκριμένα σχέδια για Dr. Horrible sequel. (On ice;)

6. 3D TV
E, τι, θέλει και περαιτέρω εξηγήσεις αυτό;

5. Το Deadwood κάνει τον κόσμο του blu-ray ομορφότερο
Κάποιος θα έλεγε αυτή τη φράση ανάποδα, αλλά δε θα είχε νιώσει το μεγαλείο του Deadwood. Αλήθεια όμως, το ομορφότερο show που έχει γυριστεί ποτέ αξίζει το blu-ray treatment, και συγκεκριμένα αξίζει να βρίσκεται στο ράφι μου.

4. Το Spartacus είναι το απολαυστικό camp σκουπίδι που αξίζει να είναι
Βάλτε μαζί παραγωγούς-σεναριογράφους από τη Xena, το Smallville και το... Dollhouse, πετάξτε τους σε ένα σκηνικό με αισθητική ανθυπο-300, βάλτε λίγη ηρωίλα τύπου I... AM... SPARTACUS!, βράστε σε μπόλικο gratuitous αίμα και (υποθέτω) σπέρμα, και voila, έτοιμο αυτό που μοιάζει το απόλυτο must trash της σεζόν. (Πρώιμο υμνοκράξιμο)

3. To Treme του David Simon είναι η καλύτερη σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης
Για τον dust road πάντως, είναι ήδη. (Ανακοίνωση)

2. Όχι, ο Doctor Who του Steven Moffat είναι η καλύτερη σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης
Επισήμως περιμένουμε ενάμιση χρόνο, πρακτικά γύρω στα πέντε, αλλά στην πραγματικότητα από τις 23 Νοεμβρίου του 1963. Κι ας μην το ξέραμε τότε. (Trailer)

1. Αλλά ό,τι και να πούμε, το γεγονός θα είναι ένα
You guys, επιτέλους, where the fuck are we; (Trailer)

.

TrailerWatch: Doctor Who

What have you got for us this time;

~-~-~

Eίναι πραγματικά δύσκολο να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου μετά το τρέιλερ που κυκλοφόρησε για τη Moffat Era του Doctor Who. Δείτε και μόνοι σας, και μετά το άλμα ενθουσιαζόμαστε σε slo-mo, screnncap με screencap.

~-~-~

To αγόρι και το όπλο. Υποπτεύομαι οτι αυτή τη φορά δε θα βαράει σε innocent bystanding μηχανήματα.

Amy Pond. You're doing it right.

Nα μια εικόνα που δε θα βλέπατε ποτέ στον Who του RTD.

Σαν τα χιόνιαααα.

Song. River Song.

Kι ένα old-school-but-new Dalek για να γουστάρουμε.

Δηλαδή τι στοίχημα πάει οτι θα είναι η καλύτερη Dalek ιστορία μετά το 'Dalek' της σεζόν του Eccleston;

Amy Pond. You're doing it right.

Ακόμα και το παιδικό επεισόδιο της σεζόν, επιβλητικό μου φαίνεται.

Άντε να δούμε.

Moffat θεέ πάρε την ΠΑΕ.

Ο πρώτος που θα μιλήσει για Twilight θα του πω οτι δε με νοιάζει.

This looks fuckin' awesome.

Πίσω σας;

Δεν ξέρω ποια είναι αυτή, αλλά θα υποθέσω οτι σκοτώνει βαμπίρια.

Very cool.

~-~-~

Nομίζω οτι η άνοιξη του 2010 είναι επίσημα ο προορισμός της επιλογής μου για την περίπτωση που βρω μπροστά μου κανά TARDIS.

.

Doctor Who: The End of Time

Παρακαλείσθε να αφήσετε τις απόψεις σας στον παρακάτω χώρο μέχρι να γεμίσω κι εγώ το παρόν κενό με τις δικές μου.
Σύντομα σχόλια για τους ατελείωτους αποχαιρετισμούς του Ten μετά το άλμα.

Δεν έχω κάτι που να μην έχει ήδη καλυφθεί από όσους σχολίασαν. Το πρώτο μέρος ήταν κάκιστο και ασύνδετο, το δεύτερο ήταν απλώς μετριότατο. Υπήρχαν προφανείς αδυναμίες και πεταμένες ευκαιρίες με ψευδοκορυφώσεις (όλος ο χαμός για το όπλο; Για να πυροβολήσει το μηχάνημα. Wow.) και τουλάχιστον κάπως σώζεται το όλο πράγμα οτι υπήρχαν μερικές δυνατές ιδέες πίσω από το ασύνδετο χάος.

Βρήκα ας πούμε επιβλητική την ιδέα των Time Lords ως οντότητες απειλητικές διψασμένες για αίμα και εκδίκηση και καταστροφή, κρυμμένες στο χάσμα του χρόνου. (Αν και τελικά, in pure RTD fashion, τόσο μπλα μπλα για την επιστροφή τους, και; Τίποτα.) Και λάτρεψα το backstory του τραγικού αντι-ήρωα Master. Για πρώτη φορά, αυτός ο χαρακτήρας έβγαζε για μένα νόημα. (Αν και τελικά, θα μας μείνουν τα ενοχλητικά γέλια του John Simm. MAKE IT STOP. Κάπως έτσι πρέπει να ένιωθε ο Master για τα drums.)

Oπότε τελικά αυτό που μένει είναι μια φτηνή δικαιολογία για έναν ατελείωτο αποχαιρετισμό, το ακριβές είδος φινάλε που απεχθάνομαι. Δε μπορούσε ο Ten απλά να 'πεθάνει', έπρεπε να υπάρχει μια προφητεία που θα του έδινε την ευκαιρία να κλαφτεί για δυο χρόνια, έπρεπε να υπάρξει ηρωική αυτοθυσία, έπρεπε να βρεθεί τέχνασμα ώστε να έχει το χρόνο να περάσει μια γύρα και να τους χαιρετήσει όλους από Μία Τελευταία Φορά. Ugh. Just go already.

(Και το "I don't want to go"; Έλεος. Απόλυτα ταιριαστό με τον Doctor Emo, αλλά απλά συγκρίνετέ το με το απίθανο regeration του Nine ο οποίος ναι, ήταν όντως spectacular dammit. Έτσι φεύγουν οι άντρες, if I may.)

Τώρα λοιπόν που ο RTD μαζί με τις χαμένες του ευκαιρίες (τι κάναμε τελικά με το God Complex του Ten; Και τι έκανε ο Timothy Dalton εκτός του να κάθεται και να φτύνει κρατώντας το γάντι της Witchblade;) μας αδειάζει τη γωνιά για έναν συγγραφέα πολύ-πολύ καλύτερό του, βρίσκω πως είμαι πολύ πιο ενθουσιασμένος στην προοπτική να γράψω για το trailer της νέας σεζόν, παρά να ασχοληθώ περισσότερο με το τέλος της RTD era. Οπότε, Geronimo!

.

Περιμένοντας τον Γιατρό (*)

Εύχομαι καλή χρονιά και κυριότερα καλή δεκαετία σε όλους όσους υπομένουν ακόμα αυτό το μπλογκ (και στους υπόλοιπους, γιατί όχι). Εκτός του οτι μπαίνουμε στο 2010 που σαν αριθμός και μόνο γαμάει, ταυτόχρονα, hello, The Tens; Πόσο πιο κουλ όνομα μπορεί να έχει μια δεκαετία; Και όταν το ζήσαμε τόσο πολύ στα lame Zeroes, φανταστείτε πόσο πιο πολύ θα τα σπάσουμε στα TENS!

Τηλεοπτικά βέβαια θα είναι κομματάκι δύσκολο. Η δεκαετία που μένει πίσω ήταν αυτή που δίχως αμφιβολία θα καταγραφεί στην ιστορία ως η Χρυσή Εποχή της τηλεόρασης, για λόγους που σκοπεύω να συζητηθούν και να εξεταστούν για τον επόμενο μήνα or so μέσα από αυτό το μπλογκ. Για αυτό το λόγο θα ανέβουν σταδιακά διάφορες λίστες, με κυριότερη όλων εκείνην με τα 50 shows των '00s. (Ένα περίεργο μπαστάρδεμα επιλογών με βάση ποιότητα, επιδραστικότητα και προσωπική αγάπη. Τα πιάσατε τα λεφτά σας.) Βγαίνουμε από ένα μήνα γεμάτο λίστες, παντού, όλη την ώρα, για κάθε πιθανό θέμα, και το τελευταίο που ήθελα ήταν να βιαστώ και να ξεπετάξω το όλο θέμα μέσα σε αυτό το χαοτικό Δεκέμβριο.

Τώρα, επειδή έχει τεθεί το θέμα κατά καιρούς από αναγνώστες, πόσοι θα ενδιαφέρονταν να βγάλουμε και κάτι σαν συγκεντρωτικό τοπ-10 (ή 20 ή όσο) σειρών των '00s από όσους θέλουν να δώσουν την ψήφο τους; Όχι τίποτα φοβερά μεγαλεπήβολο σαν την μπλογκοβίζιον προφανώς, αλλά περισσότερο στη λογική της ψηφοφορίας που έκανε ο Μανώλης για τα κόμικς. Όσοι ψήνονται να παίξουν ας το φωνάξουν από κάτω για να δούμε αν αξίζει τον κόπο.

(*) Κατά τα άλλα, περιμένουμε από λεπτό σε λεπτό τον θείο να μας φέρει το τέλος του Ten. Θα αφήσω άδειο ποστ για όποιον θέλει να σχολιάσει, και αύριο αναλυτικότερα θα πεταχτώ κι εγώ για μια γνώμη.

.

Best TV Shows of 2009

Δεν έγραψα φέτος όσο θα ήθελα, αλλά τουλάχιστον είδα. Η αγαπημένη μoυ TV για το 2009 έχει ως εξής:

10. Lost (ABC, Season 5)

Ακολούθησε τη θρυλική 4η σεζόν επιχειρώντας να επαναφέρει μια σταθερότητα (και ίσως λίγη συντηρητικότητα) στην αφήγηση, αλλά οι στιγμές ήταν πάντα εκεί. Όπως κι αυτή η θαυμαστή ικανότητα να φέρει τα πάνω-κάτω (και το σαγόνι σου στο πάτωμα) με μια μόνο σκηνή τη φορά. Jacob, we hardly knew ye.

9. True Blood (HBO, Season 2)

Δεν είναι μια ιδιαίτερα καλή σειρά. Είναι μια αφάνταστα διασκεδαστική σειρά που απέκτησε απόλυτη συναίσθηση της ταυτότητά της, ξεφορτώθηκε όλα τα βαρετά storylines, και έβαλε γύρω από το φρενήρες camp στοιχείο εθιστικές πλοκές για οργασμικούς θεούς και αντι-βαμπιρικές σέχτες. True, όχι μαλακίες.

8. In Treatment (HBO, Season 2)

Μεγαλειώδες ψυχογράφημα και συναρπαστική ανάπτυξη χαρακτήρων, που θα μπορούσε να είναι must-see TV απλώς και μόνο λόγω του Gabriel Byrne και των θαυμάσιων supporting ηθοποιών σε καθηλωτικά one-on-ones. Αστερίσκος για την ενσωματωμένη στην αφήγηση 'υποχρέωση' για άμεσες λύσεις και υπερεπεξηγηματικότητα, αλλά το In Treatment παραμένει σειρά που χαίρεσαι να υπάρχει.

7. Party Down (Starz, Season 1)

Μετά τη μετάλλαξη του Office σε κάτι (όμορφο) εντελώς διαφορετικό, αν υπάρχει πλέον μία πικρή workplace comedy στην τηλεόραση είναι αυτή η δημιουργία του Rob Thomas, με ένα ανίδεο αφεντικό και ensemble γεμάτο από ανθρώπους-παρανοημένες αποτυχίες. Στα όρια του σουρεάλ, αλλά επίπονα ρεαλιστικό.

6. Terminator: The Sarah Connor Chronicles (Fox, Season 2)

Πειραματίστηκε με τη φόρμα και το περιεχόμενο του sci-fi show όσο λίγες σειρές, βολεμένες όλες στον Heroes-esque κόσμο του serialized storytelling που σε πνίγει ώσπου να μη μπορείς να ανασάνεις. Όχι χωρίς τα προβλήματα στο ρυθμό ή τις λάθος εκτίμησεις στη μυθολογία, αλλά σε μια τηλεόραση γεμάτη στα V και τα FlashForward, σειρές σαν αυτή είναι όλο και πιο απαραίτητες.

5. Survivor: Samoa (CBS, Season 19)

Απλώς και μόνο επειδή, 10 χρόνια μετά, εμφανίστηκε ένας παίχτης που ήξερε να διακρίνει τα νήματα και τις ραφές πίσω από το παιχνίδι. Το αποδόμησε και το έφτιαξε ξανά απ'την αρχή. Και στην πορεία παρέδωσε γαμημένα και ένοχα απολαυστική τηλεόραση. Russell, υποκλινόμαστε.

4. Dollhouse (Fox, Seasons 1-2)

Εντελώς hit or miss και με πολλά προβλήματα ειδικά στην αρχή, το Dollhouse παραμένει όμως η δημιουργία ενός ανήσυχου καλλιτέχνη που έθεσε ζόρικα ερωτήματα και εξερεύνησε τον ανθρώπινο παράγοντα. Ρίσκαρε σε φόρμα και δομή, κι αν δεν κατέληξε πουθενά συγκεκριμένα, μας άφησε παρόλ'αυτά πίσω μερικές ώρες αληθινά κλασσικής τηλεόρασης.

3. Breaking Bad (AMC, Season 2)

Αν δεν παρέδιδε ένα τόσο προβληματικό φινάλε θα μιλάγαμε για την απόλυτη TV της χρονιάς. Όμως και πάλι, αυτή η κυνική σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ατέλεια είναι από τα πιο ξεχωριστά δείγματα τηλεόρασης των '00s. Θαρραλεό, μεστό, υπνωτιστικό, δυσβάσταχτο, και με την σπουδαιότερη ερμηνεία (από τον τιτάνα Bryan Cranston) των τελευταίων 5 ετών στο κέντρο της.

2. The Unusuals (ABC, Season 1)

Μια αναπάντεχη oddity με χαρακτήρες σε αβέβαιες προσωπικές διαδρομές προς αναζήτηση απαντήσεων σε ερωτήσεις που δεν ξέρουν καν πώς να θέσουν. Εκεί που το NYPD Blue συναντά το SNL, αυτός ο ύμνος στο bromance και στην αναγκαιότητα του διαφορετικού, σε κερδίζει όχι φωνάζοντάς σου στα μούτρα πόσο σπουδαίο είναι, αλλά γιορτάζοντας την γλυκιά ασημαντότητά του.

1. Community (NBC, Season 1)

Για τον cool Abed, για το "I may be a genius but at least I'm not a lesbian", για το επεισόδιο με την πισίνα, για τη Britta, για τον Chevy Chase, και για την υπέροχη αίσθηση θριαμβευτικής παρακμής. Και για όλες τις φορές που κυληθήκαμε στο πάτωμα από τα γέλια. Quite literally.

.

Top-20 Comics of the Decade

Αυτός είναι ο Grant Morrison.
Του ανήκετε.

~-~-~

Έχω μπόλικα ακόμα να ποστάρω για τηλεόραση, αλλά κάνω μια στάση για μια ακόμα λίστα που χρωστάω στον Μανώλη, για τα 20 καλύτερα κόμικς της δεκαετίας. (Είμαι και λίγα λεπτά εκτός προθεσμίας μάλιστα.) Τα κόμικς έχουν γενικά το ίδιο πρόβλημα που θα παρουσίαζε μια αντίστοιχη λίστα για σειρές (γι'αυτό και είμαι διστακτικός απέναντι σε κάτι τέτοιο), όπου δεν είναι απόλυτα σαφές τι μετράς και τι όχι. (David Boring; Mirror, Window; Authority; Μέσα ή έξω;) Ακολουθώντας τις παραμέτρους που έθεσε ο Μανώλης, αυτά είναι τα 20 αγαπημένα μου κόμικς από τα '00s.

~-~-~


20. Same Difference and Other Stories
(Alternative Comics, 2004)
by: Derek Kirk Kim



19. Fables
(DC Comics/Vertigo, 2002-ongoing)
w: Bill Willingham
p: Mark Buckingham, others



18. My Faith in Frankie
(DC Comics/Vertigo, 2004)
w: Mike Carey
p: Sonny Liew



17. Queen & Country
(Oni Press, 2001-2007)
w: Greg Rucka
p: Steve Rolston, Leandro Fernandez, Jason Alexander, Carla Speed McNeill, others



16. Midnight Nation
(Image Comics/Top Cow Productions/Joe's Comics, 2000-2002)
w: Joe Michael Straczynski
p: Gary Frank



15. Spider-Man's Tangled Web #4: Severance Package
(Marvel Comics, 2001)
w: Greg Rucka
p: Eduardo Risso



14. Slow News Day
(Slave Labor Graphics, 2002)
by: Andi Watson



13. 100%
(DC Comics/Vertigo, 2002-2003)
by: Paul Pope



12. Y: The Last Man
(DC Comics/Vertigo, 2002-2008)
w: Brian K. Vaughan
p: Pia Guerra, Goran Sudzuka, Paul Chadwick



11. The Escapists
(Dark Horse Comics, 2006)
w: Brian K. Vaughan
p: Steve Rolston, Philip Bond, Jason Alexander



10. We3
(DC Comics/Vertigo, 2004)
w: Grant Morrison
p: Frank Quitely



9. The Authority vol.1
(DC Comics/Wildstorm, 1999-2002)
w: Warren Ellis, Mark Millar
p: Bryan Hitch, Frank Quitely, others



8. All Star Superman
(DC Comics, 2006-2008)
w: Grant Morrison
p: Frank Quitely



7. Astonishing X-Men
(Marvel Comics, 2004-2008)
w: Joss Whedon
p: John Cassaday



6. Human Target
(DC Comics/Vertigo, 2003-2005)
w: Peter Milligan
p: Javier Pulido, others



5. Seven Soldiers
(DC Comics, 2005-2006)
w: Grant Morrison
p: J.H. Williams III, Simone Bianchi, Cameron Stewart, Ryan Sook, Frazer Irving, others



4. Acme Novelty Library
(self-published, ongoing)
by: Chris Ware



3. X-Force / X-Statix
(Marvel Comics, 2001-2004)
w: Peter Milligan
p: Mike Allred



2. Shortcomings
(Drawn & Quarterly, 2007)
by: Adrian Tomine



1. New X-Men
(Marvel Comics, 2001-2004)
w: Grant Morrison
p: Frank Quitely, Phil Jimenez, Chris Bachalo, Marc Silvestri, others

.

Dollhouse: Apocalypse Now-ish

Μερικά σχόλια για το μπουκέτο 6 επεισοδίων που ξεφόρτωσε το Fox μες στο Δεκέμβρη, και για το πού οδεύουμε καθώς η σειρά πλησιάζει στον τερματισμό.

Αρχικά είναι σαφές πως το μοντέλο Whedon είναι σε πλήρη ανάπτυξη πλέον- μπαίνοντας στη δεύτερη σεζόν, η σειρά ανέβασε ταχύτητες, ξεπέρασε ολοκληρωτικά τον κακό της εβδομάδας και άρχισε να μπλέκεται στον ιστό της συναρπαστικά αρρωστημένης μυθολογίας της. Και όλα προς ένα συγκεκριμένο στόχο, το μέλλον που παρακολουθήσαμε στο 'Epitaph One'.

Οπότε δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το επικείμενο κόψιμο, αλλά μαντεύω πως όχι. Τα γρανάζια είχαν αρχίσει να κινούνται από υπερβολικά νωρίς στη δεύτερη σεζόν για να ήξεραν ήδη οι συγγραφείς οτι αυτές είναι όλες οι ιστορίες που πρόκειται να πουν. Το 2-parter με τη Summer Glau ήταν φοβερό μόνο και μόνο για τη χημεία μεταξύ της Glau (σε κόντρα ρόλο) και του (διπλού) Kranz, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο εισήγαγε στοιχεία εσωDollhouse-ικής πολιτικής στο παιχνίδι, παρέα με την πρώτη εμφάνιση της εφεύρεσης που θα προκαλέσει την αποκάλυψη.

Η επιστροφή του Alpha ήταν επίσης ένα έξοχο επεισόδιο, σηματοδοτώντας οριστικά και αμετάκλητα το πέρασμα της Echo σε υπερηρωίδα με έλεγχο των εαυτών της, όπως είχε προαναγγελθεί στο E1. (Και είναι πάντα ευχάριστο να βλέπουμε περισσότερο Alan Tudyk σε αυτό το ρόλο.) Εκεί, δε μπόρεσα παρά να σκεφτώ όσα είχε πει ο Whedon σχετικά με την ακρίβεια των όσων είδαμε στο Ε1: πρόκειται περί αναμνήσεων. Άρα, η ακρίβειά τους είναι υπό εξέταση. Άρα, είμαστε στο δρόμο προς το μέλλον-κατάρα ή μήπως έχουμε ήδη αρχίσει να παρακολουθούμε τα παραλλαγμένα κομμάτια του;

Βεβαίως τίποτα δεν μας προετοίμαζε για τα δύο πιο πρόσφατα επεισόδια, όπου πλέον κινούμαστε με ρυθμούς αστραπιαίους προς ένα φινάλε ξεκάθαρα εκρηκτικό, όσο και διακριτά Whedon-ικό.

Στο Stop-Loss οι δύο λατρεμένοι χαρακτήρες των Victor και Sierra κερδίζουν επιτέλους το δικαίωμα στον εαυτό τους μέσα από μια ιστορία καθηλωτική και συγκινητική. (Και ξέρετε όλοι πόσο λατρεύω τη Dichen Lachman, αλλά πραγματικά, δώστε ένα κωλο-Έμμυ στον Enver Gjokaj, ο άνθρωπος είναι θεός.) Το στοιχείο του κοινού νου των στρατιωτών μου έφερε ανατριχίλες, αλλά ακόμα δεν είχα δει τίποτα: το Attic είναι μακράν το καλύτερο επεισόδιο της 2ης σεζόν ως τώρα, γιατί εξυπηρετεί ένα τσουβάλι σκοπούς και πετυχαίνει απόλυτα σε όλους.

*Μας φέρνει στην Αποκάλυψη που έχει ήδη προφητευθεί. Δεν ξέρω πότε ξανά μια σειρά είχε το θράσος, τον κυνισμό και την τεχνική να καταφέρει να μας παγιδεύσει σε μια σκοτεινή γωνία με τη δυσοίωνη μοίρα των ηρώων και του κόσμου της προδιαγεγραμμένη. Σε στιγμές όπου όλα είναι προαποφασισμένα, το μόνο που μετράει είναι το άτομο. Άρα εξαιρετικό timing για να...
*...μαζευτούν οι (αντι-)ήρωες. Το gathering of forces προφανώς το έχουμε δει χιλιάδες φορές σε αμέτρητες παραλλαγές, και μάλιστα θα έλεγα οτι αυτό ήταν κι από τα λιγότερο ανατρεπτικά. (Βασικά παρακολουθούμε την 5η σεζόν του Angel.) Αλλά με εξιτάρισε ο τρόπος με τον οποίο σχηματίστηκε, τα stakes τόσο στο endgame (Αποκάλυψη) όσο και στη διαδικασία (the freaking Attic), αλλά και το γεγονός οτι εδώ ξέρουμε for a fact οτι οι ίδιοι χαρακτήρες που ενώνονται για να σώσουν τον κόσμο, είναι οι ίδιοι που με τον ένα τρόπο ή τον άλλον, θα τον γονατίσουν. Ανατριχιαστικό. Όπως και η...
*...Σοφίτα. Μαλάκα μου, μαλάκα μου, τι εφιάλτης ήταν αυτός; Πλήρως αποστειρωμένα, νεκρά τα πάντα. Σώματα πακεταρισμένα προς κατανάλωση. Και ένας διαρκής κυριολεκτικός εφιάλτης για όλες τις δυστυχείς ψυχές που βρέθηκαν εκεί.
*Το επεισόδιο ήταν ό,τι πιο οπτικά περιπετειώδες έχουμε δει φέτος στην TV. Αποτέλεσε την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του John Cassaday, δηλαδή του θεού που έφερε στη ζωή τους Astonishing X-Men του Joss Whedon. Ο Cassaday με το καλλιτεχνικό του μάτι έπαιξε ασταμάτητα με γωνίες λήψης, με στροφές της κάμερας, με χρωματικές αρμονίες στα κάδρα του, με ενδιαφέροντα εικαστικά concepts (από τις συμμετρικές τοποθετήσεις ηθοποιών και ντεκόρ μέχρι κάτι απλό όπως το ακαθόριστα απειλητικό visual του Arcane) και τελικά απογείωσε το έτσι κι αλλιώς εξαιρετικό σενάριο των Jed & Maurissa (οι συνήθεις ύποπτοι δηλαδή) σε ένα επεισόδιο-εφιαλτική ποίηση.

Τώρα που είμαι ξανά caught up και που η σειρά ξαναπιάνει έναν νορμάλ ρυθμό προβολής για τα τελευταία της 3 επεισόδια, θα είμαστε εδώ για να απολαύσουμε το κάθε της δευτερόλεπτο. Το είπαμε και πέρσι, το ξαναλέμε και φέτος: όπως κι αν φτάσει εκεί, τουλάχιστον ξέρεις οτι ο Whedon never fails to deliver.

.

and now for some music

Κάναμε τις ταινίες, θα κάνουμε μετά και τα κόμικς, στο ενδιάμεσο η μουσική. Που επειδή είναι πολλή, έχουμε το μπλογκ ανάγκης από πέρσι για να μας εξυπηρετεί για αυτό το 20ήμερο αγωνίας και ευχάριστου ψυχαναγκασμού.

Κάτι ξεχνάω σε όλα αυτά. Οι σειρές! Στις διακοπές των Χριστουγέννων λοιπόν, που ο κόσμος τα ξύνει, τα τεύχη έχουν κλείσει και οι τσέπες είναι άδειες, τι άλλο έχουμε παρά τις ιδανικές συνθήκες για τον καταρτισμό όχι μίας, όχι δύο, αλλά ΤΡΙΩΝ λιστών! Γιατί εκτός από την παραδοσιακή πλέον 50άρα των επεισοδίων της χρονιάς, φέτος γιορτάζουμε τα '00s με τις 50 αγαπημένες σειρές και μια ακαθόριστου μεγέθους λίστα με τα επεισόδια της δεκαετίας. (Όταν τα απλώσω στη μοκέτα και δω πόσα βγαίνουν, θα δώσω και αριθμό.)

Μετά τις 10 Δεκεμβρίου θα τα λέμε και πολύ συχνότερα, ως τότε βαράμε νότες.

.