This is a one-time special, kids!
Συντελεστές. Al Gough-Miles Millar (Smallville) δημιουργούν και γράφουν, Ving Rhames και Lou Diamond Phillips κρατούν απαραίτητους κλισέ ρόλους και διάφορες άγνωστες ομορφόφατσες περιφέρονται ασκόπως. Α, και κάπως μέσα σε αυτό το trainwreck βρέθηκε και ο Kenny Johnson του The Shield.
Premise. Κάτι Ατλαντίδες, Τρίγωνα των Βερμούδων, μυστικιστικά μενταγιόν και πολλή παπαρολογία σε αυτό το origin story ενός Aquaman που δυστυχώς δεν είναι ο Adrian Grenier.
Yada Yada. Μα θαυμάστε αυτό το υπέροχα self-serious screen cap! 'Ενας τύπος κοιτάει με βλέμμα σα να ξεπήδησε από daytime soap (oh, wait-- he did! Hello, it's Passions, they want their actor back.) υπό μια εντελώς ψευδοεπική γωνία λήψης. Ο πιλότος ξεκινάει με ένα απαράδεκτο narration που δε βγάζει νόημα σε κανένα district της Clicheland, συνεχίζει με συνοπτικές διαδικασίες εισάγoντας έναν χαρακτήρα για τον οποίον κανείς δε νοιάζεται, μέσα από έναν κακογραμμένο διάλογο που ακούγεται ακόμα χειρότερος χάρη στην υπερπροσπάθεια των κάκιστων ηθοποιών. Στην υπόλοιπη ώρα γίνονται... πράγματα, ο ήρωάς μας ανακαλύπτει την αποστολή του μέσα από σαπουνοπερατικά close-ups, ένα μάτσο αδιάφοροι χαρακτήρες κάνουν το πέρασμά τους, η καλύτερη γκόμενα είναι φυσικά η κακιά, και στο τέλος το καλό κερδίζει αλλά κανείς πλέον δεν ενδιαφέρεται. Όταν άκουσα οτι αυτός ο πιλότος -το μεγαλύτερο shoo-in της νέας σεζόν μετά το Studio 60- κόπηκε από το CW, δεν πίστευα στα μάτια μου. Αλλά εκείνη η εμπειρία δεν ήταν τίποτα μπροστά στο άθλιο -και ακόμα πιο απίστευτο!- θέαμα που μας παρουσιάζουν εδώ οι ιδιοφυίες πίσω από το Smallville. Τώρα πολλά πράγματα βγάζουν νόημα. Εκτός φυσικά του προφανούς-- για ποιο λόγο οι Gough και Millar έχουν ακόμα δουλειά.
