Λίγα σχόλια και spoilers για το 150ό επεισόδιο House από έναν θεατή που δεν έχει παρακολουθήσει τη σειρά για τις τελευταίες 2 σεζόν της.
Το House το έχω σταματήσει όχι γιατί έγινε κακό, αλλά γιατί εξαντλήθηκε. Οι νέοι χαρακτήρες και το γενικότερο ανακάτεμα που είχε επιχειρήσει πριν 3 σεζόν είχε ως αποτέλεσμα μια ιδιοφυή 4η σεζόν, αλλά από εκεί και ύστερα κανείς τους δεν αρκούσε για να δικαιολογήσει την συνεχιζόμενη αφοσίωσή μου. Έτσι βρήκα πιο σωστό το να περνάω μια στο τόσο καμιά βόλτα να βλέπω τι γίνεται με τον παλιόφιλο τον House, παρά να βαριέμαι τη ζωή μου βδομάδα μετά τη βδομάδα.
Δυστυχώς το μία στο τόσο έγινε κάτι σαν 1-2 φορές της σεζόν, οπότε πλέον δεν έχω καμία απολύτως επαφή με το τι συμβαίνει στη σειρά. Μόνη εξαίρεση ήταν το γαμάτο περσινό season finale, που επίσης παρακολούθησα παντελώς εκτός context, οπότε δε θυμάμαι καθόλου καταστάσεις για τους χαρακτήρες, παρά μόνο τη γαμάτη ιστορία με την κοπέλα που είχε παγιδευτεί στα χαλάσματα. Αγωνία είχε παιχτεί εκεί, όχι αηδίες.
Αλλά γενικότερα; Καμία ιδέα. Πώς είδα λοιπόν από αυτό το επεισόδιο, μετά από τόσο καιρό μακριά;
Καταρχάς με έκπληξη διαπίστωσα ότι ο Αυστραλός είναι ακόμα στο καστ - είχα μείνει με την εντύπωση πως αποχώρησε εκεί κάπου μαζί με την Jennifer Morrison. Όπως και νά'χει, ποτέ δεν με ένοιαζει η παρουσία του (ή απουσία του) κι εδώ επίσης τα ίδια. Εντύπωση επίσης μου έκανε η απουσία των Cuddy και Wilson από το επεισόδιο, αλλά θα μου πεις, εδώ στο 100ό δεν είχαν παίξει ο Αυστραλός και η Morrison. Ο Shore δεν έχει τέτοια κολλήματα και καλά κάνει.
Οπότε τι μας έμεινε; Η Thirteen, την οποία ο House εντοπίζει και παραλαμβάνει κατά την αποφυλάκισή της. Στη φυλακή είχε μπει για ένα mercy killing του αδερφού της (;), γεγονός που οδηγεί με τη σειρά του στο πολύ συγκινητικό φινάλε του επεισοδίου, όπου ο House υπόσχεται στην Thirteen να είναι Αυτό το Πρόσωπο που θα την 'ανακουφίσει' όταν έρθει η ώρα.
Όλα αυτά αρχικά με άφησαν με την αίσθηση πως θα έπρεπε τουλάχιστον να έχω δει τα προηγούμενα επεισόδια για να ακολουθήσω την ιστορία της Thirteen, αλλά μετά συνειδητοποίησα πως όχι, δεν είχα χάσει τίποτα, όλο αυτό τον καιρό όντως ήταν φυλακή (aka γύριζε το
Επίσης apparently προσπέρασα όλο το δράμα του House με την Cuddy, το οποίο ευχάριστο μου ακούγεται σαν option, γιατί αυτά τα μεγάλα υπερερικά ερωτικά δράματα ούτως ή άλλως τα βαριέμαι, ειδικά αυτό εδώ - η σειρά σταμάτησε να με εξιτάρει όταν το focus παράπεσε πάνω στη σχέση αυτών των δύο, αντί της φιλίας του House με τον Wilson.
Η υπόλοιπη ομάδα δεν είχε και τίποτα το ιδιαίτερο να κάνει στο επεισόδιο, οπότε δε χρειάστηκε να ασχοληθώ μαζί τους - ιδίως με την Amber Tamblyn που δεν ήξερα καν ότι ήταν regular στη σειρά. Δεν πήρα από αυτήν κανενός είδος vibe. Μέχρι που έριξα μια ματιά στο character list για να σιγουρευτώ ότι δεν είχα ξεχάσει κανέναν, την είχα actually ξεχάσει. Χμ.
Η ουσία είναι ότι μου άρεσε το επεισόδιο γιατί δεν είχε την τυπική δομή ενός House επεισοδίου. Ή απλά είμαι sucker για τα road movies. Ή απλά μου αρέσει υπερβολικά η Olivia Wilde. Βασικά ισχύουν όλα αυτά, αλλά μιας και ο χαρακτήρας της επιστρέφει στην ομάδα με φόρα και με σχετικά ενδιαφέρον δράμα (σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά, που πήγαν να μας την χώσουν στο λαιμό με το ζόρι παίζοντας το χαρτί του 'μυστηρίου' - δηλαδή σιγά κιόλας), επειδή ήταν αυτή που βρήκε τη λύση από τη θέση του συνοδηγού, κι επειδή ας τα λέμε κι όλα, είναι extremely hot, με βλέπω να επιστρέφω για λίγα τουλάχιστον επεισόδια στο Princeton-Plainsboro.
Βοηθάει και η περιέργειά μου για το τι να κάνει ο Wilson,
A κι επίσης, “Some puzzles are just too good to share.” Γαμάτη ατάκα.
All in all, καλό επεισόδιο. Νομίζω.
.
