R.I.P. House

Αυτό το Μάιο, μετά από 177 επεισόδια και 8 σεζόν, ο Δόκτωρ House θα κρεμάσει το μπαστούνι του και θα περπατήσει κουτσαίνοντας προς το ηλιοβασίλεμα. "Είναι περίπου 175 επεισόδια περισσότερα από όσα περιμέναμε το 2004," λένε σε ανακοίνωσή τους οι παραγωγοί της σειράς και ο Hugh Laurie (την ανακοίνωση μπορείς να διαβάσεις ολόκληρη εδώ) αναφερόμενοι στην αναπάντεχα επιτυχημένη στροφή που πήρε η σειρά λίγο μετά την, σχεδόν καταστροφικών ratings, πρεμιέρα της.

Τo House ξεκίνησε τη σεζόν 2004-2005, ως μέρος της πιο εντυπωσιακής σοδειάς rookie shows σε όλα αυτά τα χρόνια που παρακολουθώ αμερικάνικη τηλεόραση. (Σοκαριστικά, δεν είναι το τελευταία εξ αυτών που έχει μείνει στον αέρα. Το Desperate Housewives μάλλον δεν το έχεις νιώσει ότι παίζεται ακόμα, αλλά τελειώνει κι αυτό φέτος το Μάιο, ενώ το Grey's Anatomy είναι ακόμα πολύ καλό κιόλας.)

Συνδυάζοντας εντυπωσιακά τη δομή μιας ιστορίας μυστηρίου του Sherlock Holmes με εκείνην της procedural τηλεοπτικής σειράς, το House του David Shore άφησε κάτι σαν εποχή στην τηλεόραση: Δύσκολα μπορώ να φανταστώ κάποια άλλη σειρά που θα μας έρχεται στο μέλλον ως πιο φυσική απάντηση στην ερώτηση, "Ποιο είναι το καλύτερο procedural που έχεις δει;"

Τη μεγαλύτερη επιτυχία του την είχε όταν έπαιζε μουσικές καρέκλες με το καστ βοηθών του ιδιοφυούς γιατρού. Η 4η σεζόν παραμένει η κορυφαία της σειράς, με τον House να έχει απολύσει όλο του το προσωπικό και να αναζητά τους αντικαταστάτες τους μέσα από μια διαφορετική εκδοχή κάποιου reality show. Η σειρά ανανέωσε τη συνταγή της με στοιχεία από το Survivor και το Bachelor φέρνοντας νέους χαρακτήρες στην παρέα σαν την "Cutthroat Bitch" Amber ή την "Thirteen" ή τον φανταστικό Taub.

Οι σχέσεις με το αρχικό καστ πέρασαν από διάφορα κύματα καθώς η σειρά προσπαθούσε να βρει διαρκώς νέα πράγματα να κάνει. Μιας και οι όποιες απόπειρες σε story arcs συνάντησαν διάφορα επίπεδα αποτυχίας (εκείνο με τον μπάτσο του David Morse από την 3η σεζόν μάλλον ξεχωρίζει ως ο πάτος), η αφηγηματική ανανέωση της σειράς επαφιόταν πάντα στην εξέλιξη της επικοινωνίας του House με τον εαυτό του και με τους ανθρώπους του. Κι ενώ η φιλία του με τον Wilson δε σταμάτησε ποτέ να είναι απόλυτα συναρπαστική, η σχέση του με την Cuddy έφερε τους χαρακτήρες σε σημείο απέχθειας - κάπου ανάμεσα στην 6η και 7η σεζόν παράτησα οριστικά τη σειρά, εξαιρουμένων κάποιων περιστασιακών επισκέψεων.

Ακόμα κι αν η φόρμα συχνά έφτανε στο σημείο της κουραστικής επανάληψης, αυτή η σειρά διαδικασίας κατάφερε περισσότερες του αναμενόμενου φορές να εκπλήσσει και να επανεφευρίσκει τον εαυτό της. Στην τρέχουσα 8η σεζόν το καστ φρεσκάρεται εκ νέου και η σειρά γίνεται ξανά καλή επιστρέφοντας στις ρίζες της. Υπάρχουν επεισόδια σαν το 'Three Stories', ένα θαυμάσιο πείραμα στο storytelling που ξεπερνά την άσκηση ύφους και φτάνει να είναι μια σπουδή πάνω στο τι κάνει αυτό τον συναρπαστικό χαρακτήρα να λειτουργεί.

Και στο κέντρο όλων, ένας μεγάλος Hugh Laurie, σε μια από αυτές τις ερμηνείες που καταδικάζουν έναν ηθοποιό στο να απαντά αιώνια στο όνομα του ρόλου του.

Αντίο σε μια από τις κορυφαίες, πιο χαρακτηριστικές και πιο επιδραστικές σειρές των '00s.

.

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα δεύτερα 25

Πέρναγα σήμερα από το διπλανό γραφείο κι έκοβαν ακόμα πίτα για το 2012, οπότε λέω κι εγώ, γιατί να μην ανεβάσω τώρα την παραδοσιακή μου 50άδα επεισοδίων, ακόμα έγκυρος είμαι.

(Disclaimer: Δεν έκοβαν καμία πίτα σε κανένα διπλανό γραφείο αλλά α) θα μπορούσαν και β) τώρα πρόλαβα να έχω έτοιμη τη λίστα. So, there!)

Επειδή φέτος δεν είχα καθόλου χρόνου για πολυτέλειες, η 50άδα στριμώχνεται περισσότερο, οπότε μετά το άλμα ένα λιτό σεντόνι με τις θέσεις 50-26. Spoilers αριστερά και δεξιά για ένα μάτσο σειρούλες αλλά έλεος, Φλεβάρη του '12 μπήκαμε, αν ακόμα δεν ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο πλάνο της 1ης σεζόν του Game of Thrones τι να σε κάνω πια;

Τα υπόλοιπα μέρη της λίστας είναι ήδη έτοιμα, το υπόσχομαι(*). Θα ανέβουν αύριο και μεθαύριο.

(*Δεν είναι έτοιμα.)

50> Revenge 1x01 Pilot
Δεν την ακολούθησα τη σειρά γιατί έχω ένα όριο στις ένοχες σαπουνόπερες ανά σεζόν, αλλά παρά τις ενστάσεις, αυτός ήταν ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσεις ένα απολαυστικό soapy drama. Ή έχθρα της hot ανέκφραστης νεαράς και του πλαστικού προσώπου της Madeleine Stowe θα με συντροφεύει στους πιο camp εφιάλτες μου.


49> Parks and Recreation 3x09 Fancy Party
Έχουμε πει πόσο γλυκιά είναι αυτή η σειρά; Έχουμε πει; Λιώνω. Andy + April = LFE ρε.

48> New Girl 1x05 Cece Crashed
Θα μπορούσα να βλέπω το σπαστικό χορό του Schmidt στην αιωνιότητα.

47> Shameless 1x01 Pilot
Όπου δεν αντιστέκεσαι και απλά αγαπάς την Emmy Rossum. Ποια τώρα, την Emmy Rossum.

46> Community 2x14 Advanced Dungeons & Dragons
Μετά από κόπου, βάσανα και ιδρώτα, περιόρισα το Community σε 4 εμφανίσεις σε αυτή τη λίστα. Εδώ είχαμε το αντι-'Abed's Uncontrollable Christmas'. Υπάρχει τίποτα που δε μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι να λειτουργήσει.

45> 30 Rock 5x16 TGS Hates Women
Η Liz Lemon προσπαθεί να κάνει ένα μετα-φεμινιστικό point την ώρα που ο Jack Donaghy μπλέκεται σε mind games με την Chloë Moretz. Ανεκτίμητα και τα δύο.

44> The Good Wife 3x01 A New Day
Η Alicia απολαμβάνει τον οργασμό της στην οθόνη μας.

43> How I Met Your Mother 6x14 Last Words
Εντάξει, έχω βαρεθεί τα ζουμιά και τα σιρόπια της σειράς, αλλά ο αποχαιρετισμός του Marshall στον πατέρα του ήταν συγκινητικός.

42> True Blood 4x03 If You Love Me, Why Am I Dyin'?
Ο Erik τρώει την fairy godmother της Sookeh. Καλή χώνεψη παιχταρά μου.

41> The Chicago Code 1x12 Greylord & Gambat
Ποτέ δε σταματάω να απολαμβάνω τα "forces gather" επεισόδια των σειρών του Shawn Ryan.

40> Game of Thrones 1x10 Fire and Blood
Dragons! Khaleesi! Dragons!

39> Spartacus: Gods of the Arena 1x06 The Bitter End
Όλοι οι μονομάχοι σε ένα ring of fire! Εύκολο; Cheesy; Μας νοιάζει;

38> Louie 2x06 Subway/Pamela
Το Subway κομμάτι, παρανοϊκή νεοϋορκέζικη αλήθεια. (Όποτε έμπαινα στο μετρό σκεφτόμουν τον γέρο που γδυνόταν. Άβολο.) Το Pamela κομμάτι, μεγαλειωδώς άβολη αλήθεια. Γενικώς, μόνο αλήθειες. Ο Louie είναι ο ήρωάς μου. Έχω κι άλλους Λούηδες στη λίστα όπως θα υποπτεύεσαι.

37> Once Upon a Time 1x02 The Thing You Love the Most
Σε αυτό το επεισόδιο υπήρξε ένας μονόκερως αλλά μη σε πάρω και στο λαιμό μου, παίζει και να τον είδα σε LSD-induced παραισθήσεις. Όχι ότι παίρνω LSD, αλλά καμιά φορά αυτή η σειρά έχει παρόμοια αποτελέσματα.

36> House 8x03 Charity Case
Olivia Wilde και Odette Yustman στο ίδιο επεισόδιο, δηλαδή τι θες να κάνω.

35> Alphas 1x04 Rosetta
Τίμιο αν και όχι ground-breaking το show, αλλά αυτό το επεισόδιο ήταν το μόνο που με έκανε να προσέξω πραγματικά. Ωραία η ανάπτυξη της σχέσης με την κοπέλα του τίτλου και πολύ δυνατό twist.

34> Saturday Night Live 37x10 Jimmy Fallon/Michael Bublé
To γνωστό Tebow σκετσάκι.

33> The Late Late Show with Craig Ferguson - Alex Kingston
To επεισόδιο που έπαιξε επιτέλους στον αέρα το τρομερό Doctor Who musical opening που είχε ετοιμάσει ο Craig για το παλιότερο επεισόδιο με τον Matt Smith. Also, Alex Kingston.

32> Episodes 1x07 Episode Seven
Αστείο και κυνικό σε σωστές δόσεις, ήταν το πρώτο, ερμ, Επεισόδιο που με έκανε να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχει μια πραγματικά σωστή σειρά εκεί μέσα.

31> Survivor: South Pacific 23x05 Taste the Victory
Ο wannabe Geek mastermind κατατροπώνει τον wannabe Μόγλη δίωχνοντας την κοπέλα του. Πάντα απολαυστικό σε αυτό το παιχνίδι όταν βλέπεις γεμάτα έπαρση χαμόγελα να σβήνουν κάτω από πολλαπλασιαζόμενα ερωτηματικά.

30> Gossip Girl 4x13 Damien Darko
Το επεισόδιο που κατάφερε να με κάνει shipper. I'm too old for this shit, αλλά πραγματικά,
-“Scorpio Rising” was a great film.
-That dreck puts the “ick” in “esoteric.”
RIGHT? Όλα τα back-and-forths των δυο τους ήταν απλά ανεκτίμητα.

29> Homeland 1x12 Marine One
Λοιπόν, το φινάλε ήταν τρομερό, μην ακούω τρέλες τώρα. Απίστευτα αγωνιώδες εκεί που έπρεπε, απίστευτα θεοσκότεινο εκεί που δεν το πίστευες. Very well done για αυτό το αριστουργηματικό mini-series... τι, θα έχει 2η σεζόν; Α, τώρα καταλαβαίνω γιατί τσαντιστήκατε.

28> Grey's Anatomy 8x08 Heart-Shaped Box
Η Cristina εμπνέεται από μια καρδιά σε ένα κουτί και η μαμά του George ζητάει από την Callie να της δείξει φωτογραφίες του μωρού της και αν σε αυτή τη σκηνή δεν έμπηξες κλάματα ευτυχίας θέλω να πάρεις τη μαύρη τρύπα που έχεις για ψυχή και να κάνεις παραπέρα.

27> Game of Thrones 1x06 A Golden Crown
Αυτός, από την άλλη, δεν ήταν δράκος. Άουτς.

26> Doctor Who 6x01 The Impossible Astronaut
Όταν τελείωσε δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι στα κομμάτια είχε συμβεί. Το λάτρεψα.

Αύριο οι θέσεις 25-11.

.

Out of context: House

Λίγα σχόλια και spoilers για το 150ό επεισόδιο House από έναν θεατή που δεν έχει παρακολουθήσει τη σειρά για τις τελευταίες 2 σεζόν της.

Το House το έχω σταματήσει όχι γιατί έγινε κακό, αλλά γιατί εξαντλήθηκε. Οι νέοι χαρακτήρες και το γενικότερο ανακάτεμα που είχε επιχειρήσει πριν 3 σεζόν είχε ως αποτέλεσμα μια ιδιοφυή 4η σεζόν, αλλά από εκεί και ύστερα κανείς τους δεν αρκούσε για να δικαιολογήσει την συνεχιζόμενη αφοσίωσή μου. Έτσι βρήκα πιο σωστό το να περνάω μια στο τόσο καμιά βόλτα να βλέπω τι γίνεται με τον παλιόφιλο τον House, παρά να βαριέμαι τη ζωή μου βδομάδα μετά τη βδομάδα.

Δυστυχώς το μία στο τόσο έγινε κάτι σαν 1-2 φορές της σεζόν, οπότε πλέον δεν έχω καμία απολύτως επαφή με το τι συμβαίνει στη σειρά. Μόνη εξαίρεση ήταν το γαμάτο περσινό season finale, που επίσης παρακολούθησα παντελώς εκτός context, οπότε δε θυμάμαι καθόλου καταστάσεις για τους χαρακτήρες, παρά μόνο τη γαμάτη ιστορία με την κοπέλα που είχε παγιδευτεί στα χαλάσματα. Αγωνία είχε παιχτεί εκεί, όχι αηδίες.

Αλλά γενικότερα; Καμία ιδέα. Πώς είδα λοιπόν από αυτό το επεισόδιο, μετά από τόσο καιρό μακριά;

Καταρχάς με έκπληξη διαπίστωσα ότι ο Αυστραλός είναι ακόμα στο καστ - είχα μείνει με την εντύπωση πως αποχώρησε εκεί κάπου μαζί με την Jennifer Morrison. Όπως και νά'χει, ποτέ δεν με ένοιαζει η παρουσία του (ή απουσία του) κι εδώ επίσης τα ίδια. Εντύπωση επίσης μου έκανε η απουσία των Cuddy και Wilson από το επεισόδιο, αλλά θα μου πεις, εδώ στο 100ό δεν είχαν παίξει ο Αυστραλός και η Morrison. Ο Shore δεν έχει τέτοια κολλήματα και καλά κάνει.

Οπότε τι μας έμεινε; Η Thirteen, την οποία ο House εντοπίζει και παραλαμβάνει κατά την αποφυλάκισή της. Στη φυλακή είχε μπει για ένα mercy killing του αδερφού της (;), γεγονός που οδηγεί με τη σειρά του στο πολύ συγκινητικό φινάλε του επεισοδίου, όπου ο House υπόσχεται στην Thirteen να είναι Αυτό το Πρόσωπο που θα την 'ανακουφίσει' όταν έρθει η ώρα.

Όλα αυτά αρχικά με άφησαν με την αίσθηση πως θα έπρεπε τουλάχιστον να έχω δει τα προηγούμενα επεισόδια για να ακολουθήσω την ιστορία της Thirteen, αλλά μετά συνειδητοποίησα πως όχι, δεν είχα χάσει τίποτα, όλο αυτό τον καιρό όντως ήταν φυλακή (aka γύριζε το 'TRON: Legacy' 'Cowboys and Aliens') και αυτά μας προέκυψαν τώρα. Δεν ξέρω αν φταίει αυτή η αίσθηση μυστηρίου ή ο καιρός που έχω κάνει να την δω ή απλά ότι το επεισόδιο ήταν πάνω σε αυτήν και τον House μόνο, αλλά μου φάνηκε πολύ πιο ενδιαφέρουσα από όσο τη θυμόμουν να είναι. (=Καθόλου)

Επίσης apparently προσπέρασα όλο το δράμα του House με την Cuddy, το οποίο ευχάριστο μου ακούγεται σαν option, γιατί αυτά τα μεγάλα υπερερικά ερωτικά δράματα ούτως ή άλλως τα βαριέμαι, ειδικά αυτό εδώ - η σειρά σταμάτησε να με εξιτάρει όταν το focus παράπεσε πάνω στη σχέση αυτών των δύο, αντί της φιλίας του House με τον Wilson.

Η υπόλοιπη ομάδα δεν είχε και τίποτα το ιδιαίτερο να κάνει στο επεισόδιο, οπότε δε χρειάστηκε να ασχοληθώ μαζί τους - ιδίως με την Amber Tamblyn που δεν ήξερα καν ότι ήταν regular στη σειρά. Δεν πήρα από αυτήν κανενός είδος vibe. Μέχρι που έριξα μια ματιά στο character list για να σιγουρευτώ ότι δεν είχα ξεχάσει κανέναν, την είχα actually ξεχάσει. Χμ.

Η ουσία είναι ότι μου άρεσε το επεισόδιο γιατί δεν είχε την τυπική δομή ενός House επεισοδίου. Ή απλά είμαι sucker για τα road movies. Ή απλά μου αρέσει υπερβολικά η Olivia Wilde. Βασικά ισχύουν όλα αυτά, αλλά μιας και ο χαρακτήρας της επιστρέφει στην ομάδα με φόρα και με σχετικά ενδιαφέρον δράμα (σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά, που πήγαν να μας την χώσουν στο λαιμό με το ζόρι παίζοντας το χαρτί του 'μυστηρίου' - δηλαδή σιγά κιόλας), επειδή ήταν αυτή που βρήκε τη λύση από τη θέση του συνοδηγού, κι επειδή ας τα λέμε κι όλα, είναι extremely hot, με βλέπω να επιστρέφω για λίγα τουλάχιστον επεισόδια στο Princeton-Plainsboro.

Βοηθάει και η περιέργειά μου για το τι να κάνει ο Wilson, για τη σχέση του House με την Cuddy για το αν οι συγγραφείς έχουν ενδιαφέροντα πραγματάκια να κάνουν πιο συχνά κι όχι μόνο στα landmarks επεισόδια που τυχαίνει να βλέπω, και για το αν θα κάνει κάτι ενδιαφέρον η Amber Tamblyn την επόμενη βδομάδα.

A κι επίσης, “Some puzzles are just too good to share.” Γαμάτη ατάκα.

All in all, καλό επεισόδιο. Νομίζω.

.

Μνηστήρες του τίτλου, λάβετε θέσεις: To Breaking Bad παίρνει ένα χρόνο ρεπό.

Τι σημαίνει αυτό για σένα, φίλε θεατή; Τίποτα, θα περιμένεις απλά λίγο παραπάνω για να το δεις. (Σύμφωνα με το AMC, η 4η σεζόν θα κάνει πρεμιέρα τον Ιούλιο του 2011.) Τι σημαίνει όμως για 10 από τους καλύτερους τηλεοπτικούς ηθοποιούς;

ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Διότι χάρη στο gap year του Breaking Bad, αυτός ο παλιο-Bryan Cranston, o Sergey Bubka της ανδρικής ερμηνείας, χάνει την επόμενη Ολυμπιάδα, τα Emmys του 2010 δηλαδή. Ποιος καλός συνάδελφος θα πιάσει την ευκαιρία από τα μαλλιά τώρα που ο νικητής των δύο τελευταίων διοργανώσεων θα μείνει εκτός;

Τι αποδόσεις θα έδινε ο William Hill;

Πέρνα μετά το άλμα: Προβλέπουμε τα Emmys του 2010 πριν καν απονεμηθούν εκείνα του 2009. Με μια πρώτη ματιά στις απολύτως ακριβείς προβλέψεις μας, θα διαπιστώσεις ότι αν το Luck του ΗΒΟ παιχτεί μες στη σεζόν, η 5άδα είναι ήδη κλεισμένη (όπως και ο νικητής). Αλλιώς έχουμε 6 ηθοποιούς για μία θέση, και 3-4 για τη νίκη.

~-~

Michael C. Hall (Dexter)

Γιατί ναι: Χάρη στο Six Feet Under και το Dexter βρίσκεται αδιάκοπα εδώ και μια δεκαετία στην πρώτη γραμμή σπουδαίων ερμηνευτών της τηλεόρασης.

Γιατί όχι: Χάρη στην σταθερά εξαιρετική δουλειά του ως Dexter αλλά και στη συμπάθεια που έχει κερδίσει λόγω της περιπέτειας με την υγεία του, πιθανολογώ πως θα κερδίσει από φέτος τον Cranston. Και άρα του χρόνου τέτοια εποχή οι ψηφοφόροι δε θα νιώθουν πως του χρωστάνε τίποτα.

Απόδοση: 15/3

Jon Hamm (Mad Men)

Γιατί ναι: Είναι το πρόσωπο της πιο πολυβραβευμένης, πολυγραμμένης και πολυσυζητημένης σειράς των τελευταίων 5 χρόνων.

Γιατί όχι: Δύο περιπτώσεις μόνο να το χάσει. O Hall να μην κερδίσει ούτε και φέτος (δηλαδή να κάνει θριπίτ ο Cranston) ή το ΗΒΟ να προγραμματίσει το Luck μες στη σεζόν.

Απόδοση: 11/4

Steve Buscemi (Boardwalk Empire)

Γιατί ναι: Παίζει στη σειρά που ήδη ξέρουμε όλοι ότι θα απαγορεύεται να μη σου αρέσει. Και είναι μεγάλο όνομα όσο και cult αγάπη.

Γιατί όχι: Αν το πάρεις από πλευράς ονόματος, χάνει από τον Hoffman. Αν το πάρεις από πλευράς βαρύτητας σειράς, χάνει από το Mad Men.

Απόδοση: 15/2

Hugh Laurie (House)

Γιατί ναι: O μόνος πρωταγωνιστής σειράς με mass audience. Όλοι οι άλλοι θα είναι από καλωδιακά κανάλια. Και παρά την αναγνώρισή του ως σπουδαίος ερμηνευτής, δεν έχει κερδίσει Emmy.

Γιατί όχι: Πέρασε η περίοδος που θα μπορούσε να το κερδίσει, έχουν ήδη αρχίσει να παίρνουν σειρά οι επόμενοι.

Απόδοση: 10/1

Dustin Hoffman (Luck)

Γιατί ναι: Είναι το μεγαλύτερο όνομα που έχει περάσει ποτέ στη μικρή οθόνη. Που θα απαγγέλει την ποίηση του David Milch. Και θα τον σκηνοθετήσει ο Michael Mann. Δεν υπάρχει καν λόγος να το συζητάμε.

Γιατί όχι: Όχι, υπάρχει. Η μόνη περίπτωση στην οποία ο Hoffman δεν κερδίζει του χρόνου το Emmy, είναι να μην δείξει το HBO τη σειρά μέχρι τον Μάιο. (Δεν υπάρχει ακόμα air date.) Αν παιχτεί ως τότε, τα πράγματα είναι απλά:

Απόδοση: 100/99*

(*Παίχτε όσο προλαβαίνετε. Από μέρα σε μέρα κλειδώνει το στοίχημα και δεν δίνει απόδοση.)

Jimmy Smits (Outlaw)

Γιατί ναι: Είναι ο Jimmy Smits, άρα ξέρεις ότι θα είναι φοβερός σε ό,τι κάνει. Και τον αγαπάει ακόμα η Ακαδημία.

Γιατί όχι: Αν η σειρά περάσει και δεν αγγίξει (το πιθανότερο, μεταξύ μας), ο Smits θα δει όσες διακρίσεις είδε και για το Cane. Μηδέν.

Απόδοση: 40/1

Alexander Skarsgård (True Blood)

Γιατί ναι: Γελάτε, γελάτε. Αλλά η μισή Ακαδημία είναι γυναίκες ψηφοφόροι, και το True Blood το #1 show της καλωδιακής τηλεόρασης. (Δηλαδή όλων των σειρών που θα μονοπωλήσουν τα βραβεία.)

Γιατί όχι: Δεν είναι αρκετά πρωταγωνιστής.

Απόδοση: 65/3

Kyle Chandler (Friday Night Lights)

Γιατί ναι: Ώστε να αναγνωριστεί η εξαιρετική δουλειά ενός εξαιρετικού ηθοποιού σε μια εξαιρετική σειρά, στην τελευταία της σεζόν.

Γιατί όχι: Ο ρόλος ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα αβανταδόρικος- γι'αυτό και τον λατρεύω. Αλλά με βλέμματα, βραβεία δεν κερδίζεις.

Απόδοση: 40/3

Michael Chiklis (No Ordinary Family)

Γιατί ναι: Έχει κερδίσει στο παρελθόν.

Γιατί όχι: Μετά όμως από τη μία του νίκη (για την πρώτη σεζόν του Shield), η Ακαδημία συμπεριφέρθηκε σα να ήθελε να ξεχάσει ότι τον βράβευσε. Κι επίσης, το No Ordinary Family θα είναι βλακεία κατά πάσα πιθανότητα.

Απόδοση: 50/1

Andrew Lincoln (The Walking Dead) / James Badge Dale (Rubicon)

Γιατί ναι: Αν η Ακαδημία θελήσει να δώσει τη θέση του Cranston σε ένα άλλο παλικάρι του AMC, έχει δύο καλές σειρές από τις οποίες μπορεί να διαλέξει.

Γιατί όχι: To Rubicon θα το έχουν ξεχάσει οι πάντες όταν βγαίνουν οι υποψηφιότητες και παραείναι χαμηλών τόνων για να κερδίσει οτιδήποτε για το καστ του, ενώ το Walking Dead θα είναι ένα sci-fi όπου τα visuals θα κλέψουν την παράσταση από το καστ.

Απόδοση: 35/1

Πού είναι ένας James Spader όταν τον χρειάζεσαι, ε;

.

FinaleWatch: House

Πολύ σύντομα, αλλά μεγάλα spoilers για το season 6 finale.

Όλο το επεισόδιο ήταν βασικά ένα subtext που ξέφυγε από κάθε έλεγχο, ώστε να έχουν υπόβαθρο και ουσία τα τελευταία 5 λεπτά. Actually η όλη εκτέλεση μου άρεσε αρκετά, και το κλειστοφοβικό κλίμα δούλεψε πολύ καλά- σε ένα σημείο σκεφτόμουν τι γαμάτο που θα ήταν αν ο House αναγκαζόταν να γιατρέψει ασθενή εγκλωβισμένος 100% μέσα στα συντρίμμια.

Oh well, χαμένη ευκαιρία μεν, δεν είμαστε εδώ γι'αυτήν δε. Διότι το επεισόδιο ήταν σχεδιασμένο ώστε να στηρίξει την τελική μεταστροφή του House. Μαζί με την οποία ήρθε η παραδοχή της Cuddy ότι εκείνον αγαπάει όσο κι αν βάζοντάς τα κάτω λογικά τα πράγματα, δεν θα έπρεπε. Ούτε θα ήθελε. Ah, young love.

Τώρα, έχω προσπεράσει ολόκληρη την σεζόν, και αυτό είναι κάτι που συχνά με βοηθάει να συνεχίσω να βλέπω αυτή τη σειρά. 2-3 φορές στη διάρκεια του run της έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά, έχω κάνει διάλειμμα από αυτήν και τον αυτοεπεξηγηματικό της εθιστικό ψυχισμό, κάτι που με βοηθάει να επιστρέψω με φρέσκια διάθεση, ανανεωμένος. (Είμαι σίγουρος ότι μεγάλο κομμάτι της απόλαυσής μου για την 4η σεζόν προήλθε από το ότι είχα προσπεράσει όλο το β' μισό της 3ης, το μπούλο David Morse!)

Έτσι κι εδώ, νιώθω πως δεν χάνω κάτι από το δράμα της σχέσης του House με την Cuddy που να μην κατέχω ήδη σε κάποιο ικανοποιητικό, από τις προηγούμενες σεζόν. Η δυναμική τους είναι αυτή που είναι, και νομίζω πως ακόμα και η αντίστοιχη τελευταία σκηνή του περσινού φινάλε θα αρκούσε. (Τότε ήταν απλά ένα όνειρο. Bleh.)

Και μάλιστα, εκτός του ότι το φινάλε το φετινό σχεδιάστηκε με στόχο να δώσει επιτέλους στους φανς αυτό που ήθελαν, ήταν κι ένα όντως πολύ δυνατό επεισόδιο- το House είναι μια σειρά που συχνότερα από ότι όχι με απογοητεύει/εκνευρίζει με τα season finale της. Και πλάκα-πλάκα, έτσι στα γρήγορα δε μπορώ να σκεφτώ ούτε ένα που να μου άρεσε όντως, πέραν του φετινού. Είχε συναρπαστικό κεντρικό δράμα, και κορυφώθηκε στη σκηνάρα που ο House ξεσπάει στον Foreman ακριβώς επειδή έκανε τα πάντα σωστά αλλά και πάλι έχασε την ασθενή. Awesome stuff.

Οπότε γαμώ. Μου έχει λείψει ο κόσμος του House, μέχρι και η Thirteen!, και επιπλέον είμα έξτρα περίεργος για να δω πώς θα εξελιχθεί αυτή η αναπόφευκτη, τελικά, σχέση των House/Cuddy, και το αν θα υιοθετήσουν και τον Wilson, ή τι. Όλα αυτά είναι πράγματα που θα με τραβήξουν πίσω στη σειρά του χρόνου, μετά το φετινό διάλειμμα. Well done.

.

Fox 2010-2011

Tι θα βλέπουμε στο Fox του χρόνου; Ψιλο-τα-πάντα, είναι η σύντομη απάντηση. Η αναλυτικότερη, μετά το άλμα.

Το Fox έχει θεμελιώσει πια τη θέση του ως #1 δίκτυο, και φαίνεται κι από τον τρόπο που συνεχίζει να ρισκάρει με δυνατό νεό πρόγραμμα κάθε σεζόν. Το μεγάλο τεστ θα είναι φέτος, που όπως δείχνουν τα πράγματα λήγει και η παντοκρατορία του American Idol, στο οποίο έχει βασίσει το δίκτυο την κυριαρχία του και το λανσάρισμα κάθε νέου hit του τα τελευταία 5 χρόνια. (House, 24, Bones, Glee, όλα τους στα πόδια του Idol μεγάλωσαν τα χρυσά μου.)

Η θέση μετά το Super Bowl δόθηκε στο Glee και θα σηματοδοτήσει τη μετακίνησή του στο πρόγραμμα για το β' μέρος της σεζόν του (με μικρότερο hiatus φέτος, περίπου 1μιση μήνα). Θα έβγαζε νόημα αν η θέση αυτή δινόταν στο υπερφιλόδοξο Terra Nova του Spielberg, αλλά hey, what do I know. Επιπλέον, παραδοσιακά το Fox ανακοίνωσε διαφορετικά προγράμματα για φθινόπωρο και χειμώνα, και εξίσου παραδοσιακά δεν πρόκειται να τα τηρήσει, αλλά what the hell, ας παίξουμε.

Αναλυτικά ανά μέρα:

ΔΕΥΤΕΡΑ
Το House παραμένει άγκυρα της νύχτας και θα χρησιμοποιηθεί για να ανοίξει το δρόμο σε δύο νέα δράματα (ελλείψει 24). Tου Lonestar, ενός Dallas-esque σαπουνιού από τους δημιουργούς του Party of Five(!) που έχει πάρει καλά πρώτα σχόλια, και του Ride-Along από τον χειμώνα, αστυνομικό από τον Shawn Ryan (nuff said).

ΤΡΙΤΗ
Πριν έρθει το Idol (και καλά με στάνταρ διάρκεια 90 λεπτά φέτος) το χειμώνα, τη νύχτα θα σηκώσει στις πλάτες του το Glee. Από πίσω τους θα ακολουθήσουν οι νέες προσπάθειες του δικτύου στην κωμωδία, όπου ξεχωρίζει το Running Wilde, την επανένωση του Will Arnett με τον Mitch Hurwitz του Arrested Development. Επίσης εδώ, Raising Hope και Mixed Signals, που τα μπερδεύω μεταξύ τους κι επίσης δε με πολυενδιαφέρουν κιόλας.

ΤΕΤΑΡΤΗ
Ζαλάδα εδώ. Το φθινόπωρο το Lie to Me (που αναπάντεχα ανανεώθηκε) είναι ζευγάρι με το Hell's Kitchen, και από Φλεβάρη το American Idol θα δείχνει show αποτελεσμάτων μισής ώρας και μαζί του θα είναι το Glee και μια από τις προαναφερθείσες κωμωδίες, μέχρι που το Fox θα αποφασίσει ότι το results show θα γίνει πάλι ωριαίο και η εν λόγω κωμωδία θα πάρει το μπούλο.

ΠΕΜΠΤΗ
Bones και Fringe, season-long. Αυτά ξέρετε, αυτά εμπιστεύεστε. Τι ωραία πράγματα.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Fun Fridays για το φθινόπωρο, με το Human Target να επιστρέφει για να κάνει παρέα στο καλοκαιρινό buddy cop show The Good Guys, ενώ από τη μέση της χρονιάς το Kitchen Nightmares θα αντικαταστήσει το Good Guys. (Που ξεκινάει καλοκαίρι και θα έχει ξεμείνει από επεισόδια.) (Κι επίσης θα κοπεί έτσι κι αλλιώς γιατί παίζει Παρασκευή.)

.

FinaleWatch: House

Προφανώς έχω χάσει κάποια πράγματα στο β' μισό της σεζόν, αλλά φινάλε είναι αυτό, να το προσπεράσεις δε γίνεται. Δυο γραμμές μετά το αλμα.

Είχα δει στο τρέξιμο το προηγούμενο επεισόδιο γιατί είχε λυσσάξει το ίντερνετ οτι κάτι γίνεται με τον House και την Cuddy, και μου είχε φανεί φρικτό, και τώρα φαντάζομαι καταλαβαίνουμε το γιατί: υποτίθεται πως έπρεπε να φανεί φρικτό. Η ιδέα ενός επεισοδίου fake-out είναι σπάνια και πρέπει να κουβαλάς ένα σετάκι balls για να το κάνεις πράξη, οπότε γι'αυτό και μόνο δίνω πόντους στον Shore και την ομάδα του.

Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός οτιαυτός καθ'εαυτός ο τρόπος της αποκάλυψης (και το όσο-γίνεται-πιο-τελευταία-στιγμή timing της) με έκαναν να αντιδράσω με άσχημο τρόπο. Δεν ένιωσα να με κοροϊδεύει κανείς, που είναι το χειρότερο με τις ανατροπές, ούτε ένιωσα πως δεν προσέθετε κάτι η δομή της ιστορίας. Αλλά πήγε πολύ μακριά, και νιώθω πως έχω δει το ίδιο πράγμα 300 φορές από τη σειράς και έλεος κιόλας. (Δείτε κι αυτό, επίσης. Θα πρόσθετα παρόμοιο προβληματισμό και για τους γάμους, αλλά πάσο, ήταν long-time coming αυτός εδώ, και χάρηκα για τα παιδιά που τα έχει ξεχάσει κιόλας το show.)

Ακόμα κι αυτό που tease-άρει στο τέλος το έχουμε ξαναζήσει. Την προηγούμενη φορά κάποιος είχε πυροβολήσει τον House, δυο επεισόδια μετά έτρεχε στο πάρκο, και στο τρίτο ήταν ο γνωστός του εαυτός. Για να είμαι δίκαιος, το στάτους της σειράς δεν επανέρχεται πάντα στο κβο του (μύστης των γλωσσικών γρίφων, χαιρετώ σας), οπότε όπως συνήθως θα έχω μεγάλη περιέργεια να δω πού θα πάει από εδώ και έπειτα.

Στην πραγματικότητα νιώθω πως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Στην 3η σεζόν είχα μισο-εγκαταλείψει στο β' μισό της χρονιάς, είδα το φινάλε από υποχρέωση, το βρήκα σαχλό, αλλά ενδιαφέρον το μέρος όπου άφηνε τη σειρά. Και βουαλά, η 4η σεζόν αριστούργημα. Τα ίδια ακριβώς και φέτος, οπότε δε θα εκπλαγώ καθόλου αν το Νοέμβριο γράφω πάλι τα καλύτερα για τη σειρά.

Ως τότε, happy rehab, Dr. House. Σκέψεις;

.

κάτι πάρα πολύ σύντομο και πάρα πολύ spoilerous για το House

Το εννοώ.

What the fuck;! Πώς δεν το ξέραμε αυτό από πριν;! Ένα μικρό σοκ το έπαθα στο άνοιγμα του επεισοδίου, κυρίως για τον εντελώς απρόσμενο και off-screen τρόπο με τον οποίο ο Kutner αποχαιρέτησε τη σειρά. Αλλά ταυτόχρονα η πρώτη μου σκέψη ήταν "γιατί αυτός και όχι η"-- ξέρετε τι; Δε θα το πω καν. Βάζω στοίχημα οτι όλοι το ίδιο σκέφτηκαν.

Η απάντηση είναι οτι ο Kal Penn ήθελε να φύγει από τη σειρά για να ασχοληθεί με την πολιτική (!) και έτσι ο χαρακτήρας του που κάθισε στη σειρά για ενάμιση χρόνο χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα, έφυγε από αυτήν χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Τόσο ταιριαστό, και τόσο πολύ λάθος από όπου κι αν το πιάσεις.

Το υπόλοιπο επεισόδιο δε με άγγιξε καθόλου, φαντάζομαι ακριβώς επειδή ο Kutner μου ήταν μια λευκή σελίδα. Σημειώνω μόνο τον πετυχημένα χαμηλωμένο φωτισμό και την παρουσία του Meat Loaf, όπου είμαι σίγουρα όχι ο μόνος που φώναζε "I would do A-ny-THING for love!" στν οθόνη στη σκηνή που δήλωνε έτοιμος να θυσιαστεί για να ζήσει η γυναίκα του.

R.I.P. Kutner. Δεν θα μας λείψεις, κι ας φαινόσουν γαμώ παιδάκι, I guess, με έναν εντελώς αδιάφορο τρόπο. Σκέψεις;

.

τι άλλο έχει τις δευτέρες;

.

How I Met Your Mother, House και 24!

~-~

How I Met Your Mother 4x19 'Murtaugh': Το φοβόμουνα πολύ το επεισόδιο, γιατί μύριζε πως ήταν ένα από αυτά όπου ο Ted μας μαθαίνει ένα Πολύτιμο Μάθημα Ωρίμανσης, και φαντάζομαι πως σε μεγάλο βαθμό αυτό το πράγμα ήταν, αλλά οι Bays & Thomas μοιάζουν να έχουν μάθει πώς να γράφουν τον Ted με τρόπο που να μην γίνεται εκνευριστικός όπως παλιότερα. Εισάγουν στοιχεία self-deprecation όπως τη δική του λίστα με όλα τα πράγματα που κάνει ως γέρος (ή σε προηγούμενο επεισόδιο τραγικές ατάκες πεσίματος, τη σχέση του με την Karen, τον αυθεντικό γερμανικό τίτλος παράστασης του Brecht κτλ) ώστε να μη μας παίρνει να τον δούμε ως αληθινά πατροναριστικό. Good form για τους συγγραφείς, ευκαιρία για πολλά γέλια για εμάς.

Κατά τα άλλα, συνεχίζεται το διασκεδαστικό Spot the Belly! παιχνίδι για την Alyson Hannigan που εδώ κρύφτηκε πίσω από ταπεράκι και μπάλες του μπάσκετ και κιθάρα, για να μοιραστεί ένα σαχλότατο αλλά dependably αστείο b-story με τον Θυμωμένο Marshall-- Καλύτερη στιγμή το off-screen πέταγμα καρέκλας. Ενώ η Robin απλά στεκόταν στη γωνία και έλεγε Καναδέζικα αστεία, που φαντάζομαι δεν παλιώνει ποτέ. Έξτρα μπόνους πόντοι στο επεισόδιο για το χαρακτηρισμό του Lethal Weapon ως νουάρ. Αγαπώ.

~-~

House 5x19 'Locked In': Αφού δε ντράπηκαν να πέσουν σε Smallville-level homagοκλεψίματος οι συγγραφείς του House ξεσηκώνοντας σε ίσα μέρη MASH και Diving Bell and the Butterfly, δε μπορούσαν τουλάχιστον να μείνουν συνεπείς στο gimmick τους; Στα 15 λεπτά το επεισόδιο κωλώνοντας να πάει το πείραμά του ως το τέλος έστριψε προς την κανονική μορφή ενός τυπικού House επεισοδίου, και με αυτά είμαι αρκούντως ξενερωμένος φέτος. Εντελώς whatever. Κι επίσης ο Mos Def μιλάει περίεργα σε βαθμό ανησυχητικό.

(Τον Kutner τον πάω, πάντως. Όταν με το καλό πεθάνει η 13 και βρει ξανά την προσωπικότητά του ο Foreman και η σειρά πάρει ξανά το δρόμο της, ελπίζω ο Kal Penn να παραμείνει στα πλάνα των παραγωγών.)

~-~

24 7x16: Θα ομολογήσω οτι μπερδεύτηκα λίγο με αυτή τη μπλόφα του φινάλε αλλά η όλη εμπλοκή του Tony και το παίξιμό του από τον βοηθό του Jonas με κράτησε entertained για όλη την ώρα σε ένα από τα καλύτερα επεισόδια της φετινής σεζόν του 24. Ο Jon Voight εξακολουθεί να δίνει ρέστα ως ο καλύτερος κακός που είχε ως σήμερα η σειρά απολαμβάνοντας την μοχθηρότητά του αλλά δίχως να χάνει την απειλητικότητά του.

Το όλο θέμα της μόλυνσης του Jack βέβαια ψιλοαρνούμαι να το πάρω στα σοβαρά ως 'απειλή' μέχρι να, ερμ, όχι ψέμματα, αρνούμαι να το πάρω στα σοβαρά ως 'απειλή', τελεία. Το ενδεχόμενο ερωτικό τρίγωνο, από την άλλη, την έχει την πλάκα του. Σίγουρα υπάρχει κάτι εκεί, καθώς το δάκρυ το έριξε η Rene, αφήστε που έχουν και τέλεια χημεία. Ωστόσο εγώ σε άλλο σκηνή του ερωτικού τριγώνου θέλω σταθώ. Παρακαλώ κοιτάχτε προσεκτικά την παρακάτω φωτογραφία και μαντέψτε τι κοιτάει ο Larry.

(Κοιτάει αυτό που νομίζετε. Very nice.)

Kαι αυτό δεν ήταν το μόνο ξεκαρδιστικό κομμάτι του επεισοδίου! Το βλέμμα του Tim το πιάσατε όταν η Πρόεδρος του ανακοίνωσε οτι Chief of Staff κάνει τη Δράκαινα κόρη της; Ο άνθρωπος σχεδόν ούρλιζε "Ε; Αλήθεια; Αλήθεια;". Kάτι ούρλιαζε και ο κακομοίρης ο Aaron όταν η Δράκαινα του έχωσε με το ζόρι στο λαιμό τη δουλειά που θα οδηγήσει στο θάνατό του. :(

Μην ησυχάσει κι αυτός ο καημένος. Κάθε φορά που ξεφυσάει ελπίζοντας πως αυτή ήταν και η τελευταία φορά που θα πρέπει να επιβιώσει άλλη μια μέρα του 24... :(

Το καλό που τους θέλω, μην τον σκοτώσουν για να υπερασπιστεί τη Δράκαινα. Ούτε καν για να την ξεσκεπάσει. Από Jonas και πάνω είναι δεκτός μόνο ο θάνατός του, απλά το δηλώνω.

.

House / 24 / Skins

Ξέρω οτι έχουν μείνει πίσω οι κωμωδίες και 2-3 άλλα shows, αλλά με αυτό το ποστ είμαι ΟΚ για την ώρα σχετικά με τα χρωστούμενα. Για τα υπόλοιπα ελπίζω να κάνω catch-up posts μέχρι το weekend που λογικά θα είμαι λίγο πιο χαλαρός, για την ώρα πάμε δυο λόγια για House, 24 και Skins.

~

House 5x17 'The Social Contract': Ωραία, καλό επεισόδιο για να το ξαναπιάσω. Δεν έχω κάτι φοβερό να γράψω, απλά οτι ακόμα και το πιο συνηθισμένο επεισόδιο της σειράς θα με κρατήσει παλουκωμένο αν είναι τόσο εστιασμένο στον House, στη σχέση του με τον Wilson, και με ασθενή-μεταφορά που να παίζεται από κάποιον ηθοποιό τόσο καλό και αγαπημένο όσο τον Jay Karnes. Θεματικά δεν ήταν κάτι που δεν έχουμε συναντήσει ξανά 8,000 φορές, αλλά ακριβώς το οτι ήταν καλό παρά την απουσία αίσθησης καινοτομίας, πρέπει να κάνει τους σεναριογράφους να αναρωτιούνται γιατί δεν κάνουν κάτι τέτοιο συχνότερα φέτος.

Γιατί η γοητεία της σειράς πάντα θα βρίσκεται σε φάρσες σαν αυτή όπου ο House φωνάζει την Cuddy μπροστά στον ασθενή που δε μπορεί να συγκρατήσει την αλήθεια, ή όπου βάζει τον Taub να του αποδείξει οτι ξέρει να παίζει racquetball, ή που πολύ απλά θα φέρει τον εαυτό του στη θέση του ασθενή του. (Και θα βάλει τον Kutner να κάνει αναφοράρα στο Harry Potter!) Το οποίο ακούγεται κατακουρασμένο, αλλά δεν είναι και ποτέ δε θα γίνει, γιατί ο Hugh Laurie πάντα βρίσκει τρόπους να κάνει συναρπαστική την παθολογία του House, σε αντίθεση με όλους τους άλλους ηθοποιούς/χαρακτήρες αυτής της σειράς. Οι οποίοι είναι τόσο καλύτερα τα πράγματα όταν περιορίζονται στους δευτεροτριτεύοντες ρόλους για τους οποίους ο θεός της τηλεόρασης εξαρχής τους είχε πλάσει. Καλό, καλό επεισόδιο.

(Και για την θεαματικότητα, που σχολιάστηκε σε άλλο ποστ, δεν είναι κάτι συνταρακτικό πλέον. Η σειρά έτσι κι αλλιώς είχε χάσει σημαντικό κομμάτι τηλεθέασης φέτος όπως και οποιοδήποτε μη-CBS show, και ήταν λογικό οτι με την είσοδο του Dancing With the Stars στο παιχνίδι θα έχανε ακόμα περισσότερο. Εντάξει.)

~

24 7x13: Υποθέτω αυτός ήταν όσο καλός τρόπος για να φύγει ο Bill όσο γινόταν, αλλά και πάλι ρε γαμώτο, κρίμα. Είχε καιρό να πεθάνει στο 24 κάποιος αληθινά αγαπημένος χαρακτήρας και μάλλον είχα αρχίσει να συνηθίζω στην ασφάλεια. Όμως η αλήθεια είναι οτι αυτό το μίνι-στόρι με την κατάληψη του Λευκού Οίκου ήθελε κάποιον να πεθάνει για να το θυμόμαστε στο μέλλον ως "Όταν πέθανε ο Τάδε στην κατάληψη του Λευκού Οίκου", και τουλάχιστον χαίρομαι που δεν ήταν ο Aaron.

O οποίος ο Aaron έπιασε τρελές φιλίες με την κόρη Taylor σε βαθμό που, όταν αυτή ξεσπάθωσε απέναντι στον Ethan για την εκδίκηση που θέλει να πάρει κτλ κτλ, ένα λαμπάκι μέσα μου άναψε, το ίδο που άναβε στις σκηνές του Dutch με τον Billings στο The Shield, το Λαμπάκι Spin-off με λίγα λόγια. (FX, Shawn Ryan, ακόμα περιμένω by the way.) Kαι ωραίος τρόπος για να tease-άρουν τις μοίρες των Logans. Δε μας έφτανε που είμαστε στο σκοτάδι για τον Charles, τώρα θα ανησυχούμε και για την Martha; Μήπως ετοιμάζεται κι άλλη τηλεταινία, The Logans; Tελοσπάντων, καλό επεισόδιο, ο Jon Voight δίνει κι άλλα δείγματα villainous απολαυστικότητας που ποτέ ξανά δεν έχουμε δει σε αυτή τη σειρά, αλλά ελπίζω αυτό το framing of Jack Bauer να μην πολυτραβήξει γιατί είμαι too old for this ship.

~

Skins 3x07 'JJ': Και, το κάνουν και πάλι, ντύνοντας το επεισόδιο του JJ με έντονη κλασικίζουσα μουσική και εντείνοντας την αίσθηση κοινωνικής ασυμβατότητάς του. Η σειρά καταφέρνει πάντα να απεικονίζει τα πιο περίπλοκα συναισθήματα με τους πιο απλούς και αναπάντεχους τρόπους. Στην πραγματικότητα αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα μου επεισόδια για τη σεζόν χάρη στους τρόπους με τους οποίους ζωγράφισε το πορτρέτο ενός παιδιού που πολύ-πολύ συχνά παρουσιάζεται ως τίποτα περισσότερο από ένα κλισέ στην τηλεόραση και το σινεμά. Θα πρέπει να πάμε πίσω σε κάτι σαν το Freaks and Geeks για να βρούμε μια αντίστοιχη σκιαγράφηση.

Κρίμα λοιπόν που οδήγησαν όλα σε ένα τόσο προβλέψιμο και εύκολο φινάλε, όσο κι αν το επεισόδιο είχε στηθεί έντεχνα γύρω από αυτό, και όσο κι αν το βρήκα αρκετά τρυφερό. Δεν ξέρω αν όντως εδώ και κάμποσα συνεχόμενα επεισόδια η σειρά λύνει εύκολα τις επιμέρους καταστάσεις που δημιουργεί ή αν απλά τα τελευταία επεισόδια δημιούργησαν υπερβολικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες (και άρα την επιθυμία για πιο δυνατά φινάλε) ή αν πρόκειται για συνδυασμό των δύο. Πάντως ανεξαρτήτως αυτού, υπάρχει κάτι πολύ δυνατό στο μικρό quest του JJ και την απαίτηση να γίνει πρωταγωνιστής στην ίδια του τη ζωή. Quest στο οποίο πολύ συχνά στέλνει το Skins του ήρωές του, αλλά εδώ εντονότερα από οποιαδήποτε άλλη πρόσφατη φορά.

Άντε, φτάσαμε στο 'Effy' τώρα, που παραδοσιακά είναι το επεισόδιο που οι πάντα καλές σεζόν απογειώνονται οριστικά. (βλέπε και #2 επεισόδιο του 2008 για το μπλογκ.) Can't wait λέμε.

.

Stuff of legend

Πάμε ένα από αυτά τα απαραίτητα μεσοβδόμαδα posts που μαζεύουν ό,τι πρέπει να καλυφθεί πριν το συνήθη χαμό της Πέμπτης βράδυ. Κατά σειρά, σχόλια μετά το άλμα για 'Pushing Daisies', 'Chuck' και 'House'.

Το 'Pushing Daisies' (2x09 The Legend of Merle McQuoddy) έρχεται από καρα-λατρεμένο επεισόδιο και δεν στέκεται στο ίδιο ύψος. Το αστυνομικό μυστήριο έπεσε flat όσο κι αν οι συνδυασμένες δυνάμεις Chenoweth-McBride έδωσαν απολαυστικό κωμικό χρυσό, καθώς το ενδιαφέρον βρισκόταν στο άλλο sub-plot.

Εκεί, τα δύο lovebirds μας προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στα νέα δεδομένα του μπαμπά Chuck και δεν τα πολυκαταφέρνουν. Η χημεία των δυο τους όπως πάντα φανταστική, θα μου πούλαγε τα πάντα: πάρτε τη σκηνή που η Chuck αυθόρμητα σκεπάζει τον Ned με ό,τι υλικό ήταν αυτό που βρήκε μπροστά της, απλά για να τον αγκαλιάσει. Υπέροχο; Η σκηνή της ξυλομαχίας του μπαμπά με τον αγαπητικό (όπως η ίδια η Chuck το έθεσε) ήταν series highlight δίχως αμφιβολία, και η κατάληξη αν και προβλέψιμη δίνει ώθηση για μια συναρπαστική τελική ευθεία επεισοδίων...

...που μπορεί και να μην έρθει ποτέ. Oh well. Αναμένουμε.

~-~

To 'Chuck' (2x10 Chuck vs. the DeLorean) όμως πήρε την εβδομάδα κι έφυγε! Best things of the TV week so far, για μια σειρά με όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Ποιος να το έλεγε οτι το focus στην Sarah, εκτός από πιο ζεστό (αναμενόμενο αυτό) θα ήταν και αστειότερο από εκείνο στον Casey, και από όλα τα άλλα φετινά επεισόδια, βασικά!

Η όλη ιστορία με τον Chuck ως Lichtenstein ήταν κωμικός χρυσός, και οι πολλαπλές '80s αναφορές για το b-story του Morgan έκαναν ανεκτίμητα αυτά τη φορά και τα συμβάντα στο Buy More, ενώ οι δύο ιστορίες τυλίχθηκαν αποτελεσματικά στο τέλος. Αλλά μιλώντας για τις αναφορές, πραγματικά, τι ήταν καλύτερο από όλα; Kαι δεν τις κράταγε κιόλας! Πάνω που πας να συνέλθεις από τη θέα του DeLorean, σκάει από πάνω το 'Oh Yeah' των Yello! Σε ένα Q&A που είχα την τύχη να κάνω με την music supervisor Alexandra Patsavas για το FREE (λογικά θα εμφανιστεί στο επόμενο τεύχος, δεν είμαι σίγουρος), μου είπε οτι η χρήση του 'Oh Yeah' στο 'Ferris Bueller's Day Off' είναι γι'αυτήν ο ιδανικός συνδυασμός εικόνας και μουσικής, και τώρα προφανώς βρήκε την ιδανική ευκαιρία για να του αποδώσει τον κατάλληλο φόρο τιμής. Κανένα show δεν τιμά τα '80s όπως το 'Chuck'.

Κατά τα άλλα, συνεχίζοντας την παράδοση που θέλει τον Gary Cole να είναι γαμάτος σε ό,τι κάνει (δυστυχώς και στο 'Entourage', όπου θα είναι regular από του χρόνου), τον λάτρεψα ως πατέρα της Sarah, ειδικά από τον τρόπο που η μεταξύ τους σχέση δεν προσεγγίστηκε από τη σειρά με μια σειρά αφόρητων κλισέ. Ούτε μεγάλες πίκρες, ούτε ατελείωτο δράμα, ούτε αυτά τα ενοχλητικά διαφωτιστικά breakthroughs που συμβαίνουν σε ένα παράθυρο 42 λεπτών, τίποτα, μόνο ειλικρινές συναίσθημα, ωραία δράση, χιούμορ, εξαιρετική χημεία μεταξύ των βασικών παικτών, και υπέροχη κλιμάκωση: με τον μπαμπά να εγκρίνει το γαμπρό, να μοιράζονται μια γλυκιά σκηνή, και όλα στην πλάτη ενός πολύ συναισθηματικού αποχαιρετισμού μεταξύ της Sarah και τους πατέρα της, δίχως περιττά σιρόπια.

Ιδανικό, ιδανικό, ιδανικό.

~-~

Σε αντίθεση με το 'House' (5x11 Joy to the World) που έχει παγιδευτεί σε έναν κύκλο επανάληψης ιστοριών και συναισθημάτων, την ώρα τουλάχιστον που δεν αναλώνεται στην ανάπτυξη μιας σχέσης μεταξύ ανθρώπων που δεν έχουν την παραμικρή χημεία, και εκ των οποίων ο ένας (η μία δηλαδή) μας έχει πάρα πολύ τσακίσει τα νεύρα. Δηλαδή ελπίζουμε να μειωθεί λίγο το screen time της κι αυτοί πάνε και της δίνουν σχέση με τον Foreman; Δύσκολα τα πράγματα στο μέλλον!

Τουλάχιστον οι λίγες σκηνές της Cuddy ήταν καθηλωτικές, αλλά γιατί τόσο μικρό focus; Α ναι είχαμε δουλειά να παρακολουθούμε τον Foreman και την 13 να κάνουν διάφορα πράγματα που δε μας νοιάζουν. Αν το επεισόδιο σώζεται από κάτι, είναι από τις μικρές σκηνές-διαμάντια του House στην κλινική απέναντι σε ανόητους και ξεκαρδιστικούς ανθρώπους που απλά δοκίμαζαν τα όρια της ψεύτικης καλοσύνης του σε ξεκαρδιστικό βαθμό. ("Do I look stupid?") Το οτι μπόρεσε και βγήκε κερδισμένος από την όλη υπόθεση κάνοντας ένα μισό καλό, κερδίζοντας το στοίχημα με τον Wilson, και λέγοντας το πιο απολαυστικό πειστικό και εξωφρενικό ψέμα της ζωής του, ήταν απλά για bonus. Αν δεν ήταν κάποιες στιγμές σαν αυτή, θα σκεφτόμουν σοβαρά να μείνω για την υπόλοιπη μισή σεζόν μακριά από τη σειρά για να δω πώς μοιάζει.

Eternal Flame

Ναι, είναι για επεισόδια σαν κι αυτό που η φλόγα του 'Pushing Daisies' θα καίει αιώνια! (*πετάνε γιαούρτια*) Σχόλια μετά το άλμα για αυτό, το 'Fringe' και το 'House'.

Χωρίς να έχει σταματήσει να μου αρέσει σε κάποιο σημείο του, η αλήθεια είναι οτι τη φλόγα για το 'Pushing Daisies' (2x08 Comfort Food) την ένιωθα να ψιλοσβήνει μέσα μου τελευταία. Και βρήκαν τώρα, που είχα κάνει την ειρήνη μου με το κόψιμό του, να μας δώσουν αυτό που μπορεί και να είναι το καλύτερο επεισόδιο που έχουν κάνει μετά τα 2 πρώτα-- σίγουρα το καλύτερο φετινό. Απόλυτη τελειότητα, με όλους τους χαρακτήρες να χρησιμοποιούνται στο έπακρο, τις διάφορες πλοκές να αναπτύσσονται υποδειγματικά και να μην περιπλέκονται αχρείαστα, και τις μικρές στιγμές ζάχαρης να έρχονται στο τέλειο ποσοστό που μόνο αυτή η σειρά ξέρει να πετυχαίνει ορισμένες φορές.

Αγαπημένα πραγματάκια: ο Emerson να απολαμβάνει τη γουλιά του καφέ, η χημεία του Lee Pace με την Kristin Chenoweth, η στιγμή που αποκαλύπτεται οτι η Chuck κρύβει τον πατέρα της στη σοφίτα, το ασυνήθιστα ευθύ μυστήριο της βδομάδας (και το οτι λύθηκε χωρίς τον Emerson), ο τρόπος με τον οποίο ο Ned έπεισε την Olive να τον βοηθήσει (και το απόλυτο χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό της όταν της είπε οτι "δεν είναι μόνος"), η Beth Grant να επαναλαμβάνει τον ίδιο ρόλο που είχε και σε ένα επεισόδιο του 'Wonderfalls', και η Olive να τραγουδάει το 'Eternal Flame' των Bangles με τον Ned να τη διακόπτει σε όλα τα σωστά σημεία και αυτή να συνεχίζει να τραγουδάει με όλους τους σωστούς τρόπους.

Δε θέλω να το πολυκουράσω, ούτε να κάτσω τώρα να πολυσκεφτώ τις συνέπειες του επεισοδίου στο ongoing arc, θα έχουμε κι άλλα επεισόδια γι'αυτό. Είναι ένα από εκείνα τα μαγικά 40λεπτά που είναι απλά σωστά, και το νιώθεις χαζεύοντάς τα και μη θέλοντας να τελειώσουν. 5 to go, γαμώτο. Μόλις με έπιασε κι εμένα η στεναχώρια. :(

~-~

Το 'Fringe' (1x10 Safe) είμαι στα όρια του να σταματήσω να ασχολούμαι εδώ και 4-5 βδομάδες, αλλά οι άτιμοι πέτυχαν διάνα αυτή τη βδομάδα. Όχι οτι δεν είχε καρα-προβλέψιμα κομμάτια διάσπαρτα μες στο επεισόδιο, αλλά η απέραντη coolness του cold open με έβαλε γερά μες στο επεισόδιο και για μια φορά αυτό που ακολούθησε κατόρθωσε να μη με χάσει. Tι να πω, blame the time machine.

Γιατί σοβαρά, ποιο το νόημα να έχεις μια sci fi σειρά, και τον JJ Abrams από πίσω της, αν δεν την πήξεις σε υπέροχα γελοία concepts που είναι και ο απόλυτος λόγος για τον οποίο λατρέψαμε το 'Ailias' πριν το πνίξει η Melissa George; Οπότε ναι, βάλε σκιώδεις οργανώσεις να περνάνε μέσα από τοίχους για να κλέψουν από μια σειρά κιβωτίων αριθμημένων σύμφωνα με την ακολουθία Fibonacci τα εργαλεία για να φτιάξουν μια χρονομηχανή που θα τους βοηθήσει να απελευθερώσουν από τη φυλακή τον Γερμανό Hannibal Lecter της σειράς-- και ποιος ξέρει τι άλλο, μελλοντικά.

Βάλτε λίγο διασκεδαστική χημεία μεταξύ των Bishops, την απαγωγή της Olivia που χάρη στο mindmeld της με τον John τώρα είναι πιο ενδιαφέρουσα από ποτέ, και ξαφνικά έχουμε περισσότερους λόγους να παρακολουθούμε το show, από το πρώτο του 5λεπτο. Εγώ πάντως το δηλώνω οτι δε βλέπω την ώρα να βουτήξουμε βαθύτερα στην -χωρίς αμφιβολία- συγκλονιστικά over the top μυθολογία που θα έχει μαγειρέψει ο JJ με τους αξιωματικούς του. Ας μην ξεχνάμε οτι και το 'Alias' μέχρι το διπλό επεισόδιο του Tarantino στα μέσα της πρώτης σεζόν, μια βλακεία ήταν.

~-~

Tέλος το 'House' (5x10 Let Them Eat Cake) αχ το 'House'. Tα σωθικά μου βαρέθηκαν μέχρι αηδίας πλέον την 13 που όπως πολύ λεπτά -όσο κι εύστοχα- ετέθη από σχολιαστή του blog, "Tin 13 tou House thelo na tin valo kato kai ba tin arxiso sta xastoukia! PETHANE EPITELOUS PALIOATALANTI! PETHANE!" Tώρα, με την Olivia Wilde εξακολουθώ να μην έχω κανένα πρόβλημα, καθότι κουκλάρα και αξιοπρεπής ηθοποιός, αλλά ειλικρινά δεν αντέχω άλλο να της φέρονται οι συγγραφείς σα να είναι οριακά πιο σημαντική κι από τον ίδιο τον House η χαρακτήρας της.

Και η διαρκής περιστροφή του show γύρω από αυτήν (δίνοντάς της με συνέπεια το b-story ή ακόμα και το a-story κάθε βδομάδας) έχει μετατραπεί στον ελέφαντα στο δωμάτιο που αδυνατείς πλέον να αγνοήσεις. Πολύ απλά το οτι πεθαίνει δεν την κάνει συναρπαστικό χαρακτήρα, σίγουρα όχι πιο σημαντικό από τον Chase (τον οποίον έχω απροσδόκητα απολαύσει στις ελάχιτες φετινές του εμφανίσεις) ή από τον Kutner ή τον Taub. Πεθαίνει. Μπράβο της. Στο καλό, εμείς τι φταίμε;

Για 2-3 βδομάδες φέτος είχα αρχίσει να ξαναμπαίνω στο ρυθμό της σειράς, με μια σειρά καλών επεισοδίων που εστίαζαν στη δυναμική του House με την Cuddy και -κυρίως- τον Wilson. Kαι μετά, ξανά, αδιαφορία. To show ήταν τόσο καλό πέρσι, τι στα κομμάτια τους ταϊσανε εκεί πέρα κατά τη διάρκεια του summer break;

Last Week...

Στο Παρίσι η Obamania ήταν ακόμα στο κόκκινο, ο καιρός υπέροχα μελαγχολικός, οι Sigur Ros εμπειρία ζωής, και όσο εμείς το νιώθαμε στο Μαρέ και τη Βαστίλλη, μια βδομάδα sweeps πέρασε στην αμερικάνικη τηλεόραση. Πάμε μετά το άλμα μια σύντομη ματιά σε όσα εξ αυτών πρόλαβα να δω μετά την επιστροφή, κατά σειρά 'Grey's Anatomy', '30 Rock', 'The Office' και 'House'

Oh, Grey's, γιατί μου το κάνεις αυτό; Mέσα σε ένα επεισόδιο (5x08 These Ties That Bind), τόσο λάθος από τη σύλληψη μέχρι την εκτέλεσή του, καταστράφηκαν όλα όσα χτίζονταν μέχρι τώρα σε μια αναπάντεχα δυνατή επιστροφή σε φόρμα για τη σειρά που ήταν η φετινή της σεζόν. Να ξεκινήσω από το χειρότερο; Μια που αρέσει στη Shonda όλο το meta παιχνιδάκι (βλέπε season premiere) που βάζει τον εαυτό της στη θέση κάποιου χαρακτήρα της σειράς, πώς θα της φαινόταν αν της λέγαμε οτι είναι η Izzie; Γιατί είναι η Shonda που δε μπορεί στην πραγματικότητα να αποχωριστεί το φάντασμα του Denny-- κανείς πλέον δεν έχει ανάγκη τις διαρκείς επιστροφές του χαρακτήρα, που με κάθε του νέα εμφάνιση οδηγεί σε όλο και μειούμενη αγάπη για το αρχικό του arc. Δεν ξέρω πού το πάνε αυτή τη φορά, αλλά δε θα με ένοιαζε ακόμα κι αν δεν έμοιαζε τόσο άβολο και λάθος το όλο σκηνικό.

Κατά τα άλλα, σαχλαμάρες. Η αποχώρηση της Hahn εξηγήθηκε με μισόλογα και έδωσε πάσα σε άβολο και κακοπαιγμένο δράμα από την Sara Ramirez, η είσοδος της Mary McDonnell απογοήτευσε οικτρά με έναν χαρακτήρα που δεν γράφτηκε με την παραμικρή ευαισθησία (χοχο, είναι κοινωνικά δύσκολη, *χαζοχαρούμενη μουσικούλα*), και η Melissa George παραμένει κουκλάρα, αλλά για όνομα του θεού, για πόσα σερί shows θα καταφέρει να είναι το χειρότερο πράγμα που συμβαίνει σε αυτά; Το ανεχτήκαμε στο 'Alias' γιατι όλη η 3η σεζόν ήταν ούτως ή άλλως σκατά, το ανεχτήκαμε στο 'In Treatment' γιατί όλη η υπόλοιπη σειρά ήταν φανταστική, αλλά τώρα και στο 'Grey's'; Ήμαρτον! Ήρθε το κακό κορίτσι που είναι bisexual (ή ήταν τελοσπάντων όταν γραφόταν) και αυτοτραυματίζεται και έχει παλιές κρυφές ιστορίες με τη Meredith (ερμ, Death ήθελα να πω) και και και. Μπλιαχ. Όλα αυτά ήταν τόσο ενοχλητικά, που σχεδόν με απέσπασαν από το γεγονός οτι όλες οι ιστορίες αυτού του επεισοδίου ήταν τόσο ενοχλητικά πανηλίθιες. (Ινδιάνικες καρδιές, παράνομο κύκλωμα αυτοτραυματιζούμενων interns κτλ.) Γερή σφαλιάρα, όχι σαχλαμάρες.

~-~

Το '30 Rock' (3x03 The One With the Cast of 'Night Court') πάντα αποδίδει, τουλάχιστον. Όχι όσο καλά την προηγούμενη βδομάδα που πυροβολούσε αδιάκοπα και αρμονικά, αλλά υπα΄ρχει κάτι σε μια κωμωδία που είναι διαρκώς αστεία κι ας μην είναι πάντα άρτια ρε παιδί μου. Συγκεκριμένα, βρήκα εντελώς ασύνδετα τα δύο κομμάτια του επεισοδίου, και το ένα να είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και αστείο από το άλλο, κάτι που δεν πολυβοηθάει. Η επανασύνδεση του καστ του 'Night Court' ήταν ξεκαρδιστική όσο και random, και έδωσε ευκαιρία για ένα σωρό meta-in-jokes. (Με το ζόρι κρατήθηκα να μην ουρλιάξω από τα γέλια όταν ο Kenneth έκανε το ψεύτικο freeze frame του!)

Κι ενώ τα καλύτερα αστεία κρατήθηκαν για εκείνο το κομμάτι του 20λέπτου (Were-lawyer! "It's like a reunion of friends.... of 'Night Court'."! Tο χαμένο quarter που βρήκε ο Kenneth!), η εξίσου random παρουσία της Jennifer Aniston δεν τσούλησε εξίσου καλά, αλλά τουλάχιστον έδωσε πολλές στιγμές άβολου χιούμορ από τον Alec Baldwin, και πραγματικά δε μπορώ να ζητήσω πολύ περισσότερα πράγματα από μια κωμωδία.

~-~

Το φινάλε αυτού του 'Office' (5x07 Business Trip) με χάλασε αρκετά ώστε να μην με πολυνοιάζει όλο το υπόλοιπο επεισόδιο. Αστείες στιγμές υπήρχαν (ο Daryl να πανηγυρίζει από μακριά μετά τον χωρισμό με την Kelly) και συναισθηματικές επίσης (ο Michael να τη λέει χονρά στον David Wallace) και ωραίες στιγμές μεταξύ χαρακτήρων (το bonding του Oscar και του Andy) αλλά το τέλος; Ώστε το graphic design ξαφνικά δεν είναι το όνειρο της Pam; Kαι τόσο εύκολα και βολικά λήγει μια ιστορία που περίμενα με περιέργεια να δω πού θα πάει; Aλλά ακόμα και στην περίπτωση που η Pam απλώς λέει ψέμματα για να μην στεναχωρηθεί ο Jim, θα μιλάμε για αχρείαστα μπλεξίματα προς μια κατεύθυνση έτσι κι αλλιώς δυσνόητη: δε μπορώ να σκεφτώ έναν καλό λόγο για τον οποίον οι δυο τους δε μπορούν απλά να μετακομίσουν στη Νέα Υόρκη. Oh well. Τουλάχιστον διασκέδασα την cluelessness του Michael σχετικά με το όλο concept του ταξιδιού σε μια ξένη χώρα, (στην Ιταλία πλένουν τα χέρια τους!) έστω κι αν μέρος αυτού καταστράφηκε με το τηλεφώνημά του στον David Wallace.

~-~

Στο βαρύ το συναίσθημα το έριξαν και στον 'House' (5x07 The Itch), έχοντας ως αποτέλεσμα το πιο αδιάφορο για φέτος ιατρικό μυστήριο. Αυτό δε θα ήταν απαραίτητα κακό, αλλά στη λίστα με τα πράγματα σε όλο τον κόσμο που με ενδιαφέρουν λιγότερο από τη σχέση του Chase και της Cameron, θα βρει κανείς ελάχιστα entries. Μπράβο στα παιδιά που κάνουν πρόοδο δηλαδή, αλλά εγώ το fast-forward μου το έριξα. Τουλάχιστον διασκέδασα το κεντρικό δράμα, που είχε και το κωμικό του timing (μου άρεσε που ο Wilson ήταν ο μόνος που δεν πήρε ως αστείο το "I tapped that" του House), είχε και τις διφορούμενες στιγμές του (είμαι ο μόνος που δεν πείστηκε οτι ο Wilson δεν ζήτησε πραγματικά ραντεβού από την Cuddy; Είχε περίεργο βλέμμα όταν αυτή έφυγε από το γραφείο της), και είχε και τον House στην αρχή αυτού που μοιάζει να είναι το πιο ενδιαφέρον του ever arc στη σειρά. Επιπλέον, η δείλια του στο τέλος του επεισοδίου ήταν και αυτό που το έσωσε για μένα-- αν όλοι τους κατάφερναν να ξεπεράσουν τα εμπόδιά τους κατά τη διάρκεια του ίδιοιυ μουσικού μοντάζ, νομίζω θα ξέρναγα λίγο μέσα στο στόμα μου. Αναμένοντας τη συνέχεια...

House 5x06 'Joy'

Very good. Σχόλια μετά το άλμα για το καλύτερο φετινό 'House'.

Τίποτα σε αυτό το επεισόδιο δε θύμιζε 'House', και προλαβαίνω να υποστηρίξω οτι αυτό είναι καλό όταν μιλάμε για μια σειρά που τόσο συχνά βρίσκεται παγιδευμένη στη φόρμουλά της. Από το άνοιγμα, γυρισμένο από τον Deran Sarafian σαν κάτι εφιαλτικό και εξώκοσμο, στον τρόπο με τον οποίο το επεισόδιο ξεκίνησε στήνοντας έναν παραλληλισμό αλλά κατέληξε σε έναν άλλον (ή κανέναν), στις δύο υποθέσεις που έτρεχαν ταυτόχρονα, στην τελευταία σκηνή, όλα βρίσκονταν σε έναν τόνο διαφορετικό του συνηθισμένου, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Οι συγγραφείς μοιάζουν αυτή τη στιγμή να έχουν βρει μια λειτουργική ισορροπία και αυτό το επεισόδιο ήταν το καλύτερο showcase. Καταφέρνοντας να είναι μια έντονα συναισθηματική ιστορία για τον House (και την Cuddy προφανώς, θα επιστρέψω σε αυτό) αλλά ταυτόχρονα να μην χάνει τίποτα μη έχοντάς τον πρώτη μούρη σε κάθε πλάνο. Όχι μόνο η ιστορία της Cuddy, αλλά και πολλές ακόμα σκηνές μπόρεσαν να λειτουργήσουν στηριζόμενες στους β' παίχτες. Σκέφτομαι ιδιαίτερα εκείνη όπου 13 και Taub ψωνίζουν κόκα, που ακροβατούσε ανάμεσα στο buddy movie χιούμορ και το περιβάλλον δράμα της υπόθεσης. Καλή χημεία, σωστές αναλογίες, εντελώς ατυπική σκηνή, όσο και ενδιαφέρουσα.

Κι έχει πλάκα γιατί στην αρχή του επεισοδίου μας έκαναν να πιστέψουμε οτι θα είχαμε άλλο ένα focus στην 13 από τον τρόπο που μίλησε με το μικρό κοριτσάκι, και μπόρεσα να φανταστώ κόσμο να γκρινιάζει. Αλλά όχι μόνο έστριψαν μέχρι το πρώτο διαφημιστικό σε άλλη κατεύθυνση, αλλά οι νέοι παραλληλισμοί (της Cuddy με τους ασθενείς της βδομάδας) λειτούργησαν σε πολύ πιο υπόγειο επίπεδο από ό,τι μας έχει συνηθίσει εσχάτως η σειρά. Joy: τέλειος τίτλος για αυτό το επεισόδιο.

Και πρέπει σαφώς να αναφέρω πόσο με ικανοποίησε το φορμουλαϊκό μέρος του 40λέπτου. Φανσταστική ιδέα, όμορφη κορύφωση (σε μια τέλεια αντίθεση με το άλλο άκρο του φάσματος της χαράς, που αντιπροσώπευσε η Cuddy), ευκαιρία για μικρές στιγμές των νέων χαρακτήρων σε αντίθεση με αυτά τα υπερ-βαρέα focus επεισόδια που απλά απωθούν το θεατή (worst offender εκείνο του Taub, θυμάστε), και απίστευτη σκηνοθετική απόδοση. Πάει καρφί για Έμμυ σκηνοθεσίας αυτό.

Και για να τσιμπήσει και καμιά υποψηφιότητα β' γυναικείου ρόλου, επίσης: το επεισόδιο έδωσε στη Lisa Edelstein το δυνατότερό της υλικό από την αρχή της σειράς. Και δε με πείραξε η προβλέψιμη κατάληξη με τη μητέρα να κρατάει το μωρό της, διότι η αμέσως επόμενη σκηνή δικαιολογούσε το set-up. Πέραν του προφανούς λόγου, δηλαδή ενός φιλιού που ήταν in the making εδώ και χρόνια, η σκηνή με έκανε ένα με το πάτωμα ακριβώς λόγω του πόσο απογυμνωμένη ήταν.

Για μία επιτέλους φορά, ο House και η Cuddy σταματούν να παίζουν αυτό το σαδομαζοχιστικό παιχνίδι γάτας-ποντικιού-ξανά γάτας. Μπροστά στο χαμό της Joy (heh) οι δυο τους παύουν τις ψυχαναλύσεις, εγκαταλείπουν την ασφάλεια των διαρκών αντεπιθέσεων, και απλά στέκονται χωρίς να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Ο House δεν ξέρει γιατί προσπαθεί να της γαμήσει το μυαλό (και αυτό τον ενοχλεί), η δε Cuddy είναι αυτή τη φορά ανήμπορη να το εξηγήσει. Τι καλύτερο set-up για να μοιραστούν το πρώτο (;) τους φιλί.

I know.

Έγιναν κάποια αβέβαια βήματα καθώς ο Shore και το τιμ του προσπαθούσαν να βρουν τη σωστή ισορροπία μετά τη game-changing περσινή σεζόν. Νομίζω οτι έχουν και πάλι τον έλεγχο.

Procedurals catch-up

Δε φταίω, εγώ κάνω ό,τι μπορώ! Αλλά πάνω που πάω να κάτσω να γράψω σκάει το leak-άρισμα των καινούριων Girls Aloud οπότε πάει η μισή μέρα. Καταλαβαίνετε. Όχι; Oh well.

Girl-on-girl action δεν είχαμε μόνο στη μουσική όμως, είχαμε και στο latest 'House'. Σχόλια μετά το άλμα για αυτό και για άλλα δύο procedurals, κατά σειρά 'Life on Mars' και 'CSI'.

Για το 'House' (5x05 Lucky Thirteen) δεν ξέρω τι έχω να πω που να μην είπε από μόνο του το ιδιοφυές “Another live saved by girl-on-girl action.” Πείτε με αδύναμο, πείτε με θύμα, αλλά εμένα και το επεισόδιο μου άρεσε, και η Olivia Wilde με ικανοποίησε, και η δυναμική House/Wilson/Cuddy πήγε σε ενδιαφέροντα μέρη... Βασικά δεν είχα κανένα παράπονο από το επεισόδιο. Ναι, με κουράζει που κάθε βδομάδα πρέπει να υπάρχει αυτός ο κουραστικός παραλληλισμός ασθενών/γιατρών, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο εκνευριστικά τα πράγματα όσο συνήθως, και επιπλέον για αλλαγή ο ασθενής είχε και ευθεία σύνδεση με τον εν λόγω γιατρό παρά μια συμπτωματική παρόμοια ιστορία.

Η Wilde δε θα διεκδικήσει Όσκαρ πουθενά κοντά, αλλά για αυτό που είχε να κάνει εδώ ήταν μια χαρά. (Δηλαδή να δείχνει όμορφη, να κάνει τις girl-on-girl σκηνές να παίρνουν φωτιά, και να είναι απλώς καλή σε ένα πολύ βασικό επίπεδο στις δραματικές σκηνές της.) Ο χαρακτήρας της Thirteen εξακολουθεί να μη μου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων φυσικά, αλλά τουλάχιστον εδώ στήθηκε μια αξιοπρεπής δραματική ιστορία με αρχή, μέση και... εντάξει, όχι ακριβώς τέλος (γιατί εξακολουθεί να είναι εβδομαδιαία σειρά αυτό που βλέπουμε) αλλά έστω ένα καλό σημείο για παύση.

Όσο αφορά στους υπόλοιπους χαρακτήρες, οι σκηνές του House με τον Wilson ήταν χρυσός (τέλειο το δούλεμα του Wilson στον κολλητό του), η αντίδραση του House στα νέα για την εγκυμοσύνη της Cuddy μάλλον αναπάντεχη και γι'αυτό πολύ ενδιαφέρουσα, και επίσης η σκηνή του Chase με τον Foreman με έκανε λίγο να πεθυμήσω τις ημέρες που είχαν κι οι δυο τους πολύ μεγαλύτερους ρόλους στο show. All in all, μια πολύ δυνατή ώρα, ίσως η πιο σταθερή και καλή για φέτος ως τώρα.

~-~

Aρχίζω δυστυχώς να χάνω το ενδιαφέρον μου για το 'Life on Mars' (1x03 My Maharishi is Bigger Than Your Maharishi), ενδεχομένως γιατί είχα άδικο όταν έλεγα οτι δε με πειράζει αν εξελιχθεί απλώς σε procedural, και αυτοί που έλεγαν οτι θα τους πείραζει, είχαν δίκιο. :(

Δεν είναι οτι γίνεται κάτι λάθος στα επί μέρους στοιχεία. Οι ερμηνείες και οι χαρακτήρες μου κρατάνε το ενδιαφέρον (από το μουστάκι του Michael Imperioli μέχρι τον φοβερά ουσιαστικό και κεφάτο Harvey Keitel) αλλά βδομάδα μετά τη βδομάδα επανερχόμαστε εντελώς στα ίδια στοιχεία και αν δεν συμβεί κάτι αληθινά ενδιαφέρον, αληθινά σύντομα, με βλέπω απλά να βάζω να δω το αγγλικό original και να ξεμπερδεύω. Ξανά, ':(', γιατί επί της ουσίας είναι ένα show που πραγματικά μου αρέσει.

~-~

Ο πατέρας των procedurals συνεχίζει να διδάσκει, όμως. Το 'CSI' (9x03 Art Imitates Life) έφτασε η ώρα να εισάγει τον πρώτο του μόνιμο νέο χαρακτήρα εδώ και πόσα χρόνια; Well, δεν ξέρω γιατί το παρακολουθώ μόνο εδώ και 2-3, but still. Η ερευνήτρια της Lauren Lee Smith (την οποία είχα ψιλο-ερωτευτεί από το 'L Word' και βασικά σταμάτησα να το βλέπω όταν έφυγε) μπήκε στο παιχνίδι με μια κάποια διακριτικότητα, χωρίς οι συγγραφείς να πέσουν στην κλασική σχετική παγίδα του να στηρίξουν βασικά όλο το επεισόδιο πάνω της. Σε πολλές σκηνές ήταν απλώς στο background και η συνεισφορά της στην υπόθεση δεν έγινε ποτέ over the top για να μας φωνάξει ΚΟΙΤΑΧΤΕ ΠΟΣΟ ΚΑΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ!!!

Έχει τα quirks της (και την πολύ... αρρωστημένη; Κακή;) αίσθηση του χιούμορ και είχε ωραία χημεία με τον William Petersen. Το οποίο είναι ενδιαφέρον, και μόνο για το γεγονός οτι οι συγγραφείς μπήκαν στον κόπο να τη φέρουν κοντά με το νέο της αφεντικό, ακόμα και γνωρίζοντας οτι δεν πρόκειται να τον έχουν τριγύρω για πολύ ακόμα. Speaking of, ωραίος τρόπος να θέσουν τις βάσεις για την αποχώρησή του. Όχι υπερβολές, απλά μικρές πινελιές εξέλιξης, απόλυτα συνεπείς με όσα έχουν συμβεί στον Gil τον τελευταίο καιρό. (Και δε θα διαμαρτυρηθώ ποτέ για screen time για την Alex Kingston, που κάποιοι θα ξέρουν από το 'ER' και κάποιοι θα λάτρεψαν ως time-traveler's wife River Song στο 'Doctor Who'.)

Όσο για την υπόθεση της βδομάδας, δεν ήταν κάτι που δεν είχαμε ξαναπεί, πού είναι τα όρια της τέχνης κτλ. Δεν πολυνεδιαφέρθηκε το show να απαντήσει, παρά μόνο να χρησιμοποιήσει το gimmicky concept για να πουλήσει μερικούς πολύ ιντριγκαδόρικυος φόνους, αλλά από την άλλη δεν έβλεπα ποτέ το show για το πώς εξετάζει κοινωνικά ζητήματα, οπότε θα δώσω pass για το συγκεκριμένο θέμα.