Το έζησα κι αυτό

Εκείνος, έπρεπε να επανεφεύρει τη λειτουργία της τηλεοπτικής βιομηχανίας για να βραβευτεί.
Εκείνοι, έπρεπε να δημιουργήσουν μια κατηγορία out of thin air μόνο για να τον βραβεύσουν.
Κάπου στη μέση, επιτέλους, συναντήθηκαν.

Ο Joss Whedon και το Έμμυ του.

.

Instant (with live delay!) Reaction: Emmy Nominees 2009, Not Horrible

Πλήρης λίστα εδώ.

Τώρα, για μερικά σχόλια. Έχω μάθει αυτά τα βραβεία να τα κρίνω πάντα on a curve, με τον ίδιο τρόπο που θα αναπροσαρμόσεις πχ τόσο αγρίως τις προσδοκίες σου για το Entourage ώστε να βρεις μια χαρά την πρεμιέρα της 6ης σεζόν (true story, btw). Γι'αυτό και πολύ συχνά δεν ασχολούμαι καν, γι'αυτό και όταν το κάνω προτιμώ να εστιάζω σε μικρές (πολύυυυ μικρές) νίκες παρά να γκρινιάζω συνεχώς για το σνομπάρισμα των ένα κάρο αγαπημένων μου shows, το οποίο ειλικρινά δεν έχω την ενέργεια να το κάνω, αλλά και να την είχα, μπορώ να σκεφτώ καλύτερους τρόπους να την ξοδέψω.

With that said, θα πρέπει να πω οτι τα φετινά Έμμυ έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν στα καλύτερα που θα έχουμε δει ποτέ, όχι επειδή θα έρθει μια κοσμική γόμα να σβήσει τις κατά τόπους ξεκαρδιστικές υποψηφιότητες (θα επανέλθω) αλλά επειδή με 2-3 σωστές νίκες-κλειδιά μπορώ να πω οτι, πολύ απλά, τίποτα άλλο τη νύχτα της τελετής δε θα νοιάξει. Που θα πει, πολύ απλά οτι:

THE REIGN OF TERROR IS OVER. Αγαπώ τον Jeremy Piven, αληθινά τον αγαπώ, και αξίζει να έχει και ένα και δύο και τρία Έμμυ στο ράφι του. Αλλά νισάφι πλέον, γιατί ο Neil Patrick Harris αξίζει άλλα τόσα, και το καλό που θέλω των ψηφοφόρων, τώρα που το πεδίο είναι καθαρό με την απουσία του Piven, να το δώσουν στον Neil. Είχε μια φανταστική χρονιά, ανάμεσα στο How I Met Your Mother, το Dr. Horrible και το hosting των Tonys. Θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει entertainer of the year και δε θα είχε και πολύ άδικο.

THE MAN WE CALL NEIL. Όχι μόνο θα παρουσιάσει μια τελετή που εδώ και χρόνια έχει γίνει παραδοσιακά ανυπόφορη και θα την διασώσει από την ανυποφοροσύνη της, και όχι μόνο θα σηκώσει και την κούπα, και όχι μόνο το How I Met Your Mother φέτος έσπασε την κατάρα και βρέθηκε υποψήφιο για καλύτερη κωμωδία (όντας, συγγνώμη κιόλας, η καλύτερη της παρέας) αλλά φήμες λένε οτι θα παίξει και κάποιο μουσικό νούμερο μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του από το Dr. Horrible. Θα κλέψει τη βραδιά από την Tina Fey, σας λέω.

SPEAKING OF. Το Dr. Horrible είναι υποψήφιο σε μια κατηγορία που δεν ξέρω καν τι σημαίνει (Outstanding Special Class - Short-format Live-Action Entertainment Programs), αλλά θέλω να ελπίζω πως θα νικήσει τους συνυποψήφιούς του, από τον Kenneth the Page και την ιστοσελίδα του (!) μέχρι τον Bruce Springsteen (!!) και θα δώσει επιτέλους στον Joss Whedon το πρώτο του Έμμυ. Για ένα μιούζικαλ, μάλιστα. Δίκαιο.


NPH/Dr. Horrible/HIMYM aside, οι υποψηφιότητες έχουν, όπως είπα, πολύ γέλιο. Το 30 Rock και το Mad Men προτείνονται στα πάντα και πάλι καλά να λέμε που τουλάχιστον είναι καλές σειρές. Αλλά και πάλι: Να πιάνουν 4/5 slots της κατηγορίας σεναρίου σε κωμωδία και δράμα, αντίστοιχα; Basta. Υπάρχουν κι άλλες σειρές, ξέρετε. Όποιος άλλος έπιασε στυλό στο χέρι του αυτή τη σεζόν ήταν κουλός δηλαδή; Επίσης βλέπω ένα πλήθος υποψηφιοτήτων για καλύτερη σειρά (14 ονόματα, μεταξύ δράματος και κωμωδίας) και αναρωτιέμαι α) για ποιο λόγο τελικά έγινε θέμα το άνοιγμα της Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ σε 10 υποψηφιότητες και β) ποιον θεό πρέπει να έχεις τσαντίσει για να μη βρεθείς υποψήφιος.

Διαγράφτε αυτό το τελευταίο βασικά, γιατί όταν στις 7 θέσεις του καλύτερου δράματος δε μπορούν ένα μάτσο άξεστοι και άσχετοι unemployed ηθοποιοί της συμφοράς που ψηφίζουν για αυτά τα βραβεία, να χωρέσουν την συγκλονιστικότερη τηλεόραση της διετίας (The Shield ντε) αλλά αφήνουν χώρο στις χειρότερες σεζόν του Dexter και του House επειδή έτσι μας μάθανε πέρσι και τα βραβεία πρέπει να παίζουν σε λούπα για τουλάχιστον μισή δεκαετία, ε τότε είναι σαφές οτι δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχολείσαι.

Εκτός, ξέρετε, αν κερδίσει ο Whedon και ο NPH.

.