Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια η Buffy τραγούδησε Once More, With Feeling

Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια, στο πάλαι ποτέ UPN, προβλήθηκε το αγαπημένο μου επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Γραμμένο, σκηνοθετημένο, με μουσική και στίχους από τον δημιουργό της σειράς Joss Whedon, το 'Once More, With Feeling', το μιούζικαλ επεισόδιο της Buffy, οδήγησε στο κέντρο όλες τις θεματικές και το mission statement της σειράς, προχώρησε την ανάπτυξη των χαρακτήρων όχι με βήματα αλλά με (χορογραφημένα) άλματα, σύσφιξε σχέσεις, έβαλε δοκιμασίες σε ακόμα περισσότερες, κι έβαλε τον πιο cool κακό στην ιστορία της μιούζικαλ TV να υποχρεώνει τους πάντες να τραγουδήσουν όσα τους ήταν αδύνατο να επικοινωνήσουν ως τώρα.

Την ίδια στιγμή, κάθε τραγούδι είναι και homage σε κάποιο άλλο υπο-είδος του μιούζικαλ. Ο θρύλος θέλει τον Whedon να έμαθε να γράφει και να διαβάζει μουσική μόνο και μόνο για να μπορέσει να γράψει αυτό το επεισόδιο. (Και λέγοντας ο θρύλος, εννοώ τον ίδιο τον Whedon που το είπε στο commentary του επεισοδίου.)

Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησε απλά να βάλω ένα βίντεο και ένα κειμενάκι 100 λέξεων απλά για την περίσταση, και έχω καταλήξει να βλέπω ξανά και ξανά όλα τα τραγούδια εδώ και μία ώρα. Προτού επεκταθώ και στο Dr. Horrible και χαθεί όλη η μέρα, ας το αφήσουμε εδώ.

Τιμή και δόξα στο πιο cool, έξυπνο, αστείο, κολλητικά singalong-y 60λεπτο που έχει δει ποτέ η τηλεόραση.

Δες, διάβασε, και άκου επίσης:

10 χρόνια από την πρεμιέρα της Buffy
Απολογισμός των '00s
Dr. Horrible's Sing-Along Blog
Κι άλλος Dr. Horrible
Ακόμα λίγος Dr. Horrible
To commentary του Dr. Horrible είναι κι αυτό μιούζικαλ
Ο Joss Whedon σκηνοθετεί Glee
O Joss Whedon κερδίζει Emmy για το Dr. Horrible με τον Neil Patrick Harris
O Neil Patrick Harris κερδίζει Emmy για το Glee που σκηνοθέτησε ο Joss Whedon
H Amber Benson τραγουδάει 'Rocky Horror Picture Show'
Ακόμα καλύτερα, και ο Anthony Stewart Head επίσης
Το theme του Firefly που έγραψε ο Joss Whedon, τραγουδισμένο από τον Joss Whedon

.

Legendary! O NPH κερδίζει τα πρώτα του Emmy

Καθόλου άσχημο αυτό το μικρό σερί που πάνε να στήσουν τα Creative Arts Emmys, βραβεύοντας κάθε χρόνο από έναν long overdue τηλεοπτικό μου ήρωα. Πέρσι βράβευσαν τον Joss Whedon για το Dr. Horrible (με πρωταγωνιστή τον Neil Patrick Harris), φέτος βράβευσαν τον Neil Patrick Harris για το guest spot που έκανε στο Glee, στο γαμάτο επεισόδιο που σκηνοθέτησε ο Joss Whedon. Εκλεκτικές συγγένειες που καταλήγουν στο AWESOME. (O Harris μάλιστα δεν κέρδισε μόνο το πρώτο, αλλά και το δεύτερο Emmy του, ως παρουσιαστής των θεατρικών Tony Awards.)


Την ερχόμενη Κυριακή, στην 'κανονική' τελετή, είναι υποψήφιος σε άλλη μία κατηγορία, για β' ρόλο στο How I Met Your Mother, για το οποίο φυσικά δεν πολυπαίζει να κερδίσει, αλλά πλέον δε με νοιάζει κιόλας. Όπως έχουμε πει πολλές φορές, αυτά τα μικρά πραγματάκια έτσι κι αλλιώς ελάχιστη σημασία έχει για ποιο λόγο τα κερδίζει κανείς. Εμένα μου αρκεί που πλέον μπορώ πχ στα κείμενα που γράφω να συμπεριλαμβάνω την έκφραση "ο βραβευμένος με Emmy, Neil Patrick Harris" ή από πέρσι "ο βραβευμένος με Emmy, Joss Whedon". Οι λεπτομέρειες είναι για να έχει να ασχολείται το Entertainment Weekly :)


Στα υπόλοιπα της τελετής, κέρδισε το μεγαλύτερο φαβορί όλων, ο John Lithgow για το guest στο Dexter. (Και ευχαρίστησε το ΗΒΟ.) Και αν όλοι αναρωτιέστε τώρα πώς είναι δυνατόν να θεωρείτει guest κάποιος που έχει παίξει σε ένα επεισόδιο, και κάποιος που έπαιξε σε όλα τα επεισόδια μιας σεζόν, well, τι να σας πω, την Ακαδημία ρωτήστε που φτιάχνει τους κανόνες. Η ουσία είναι, όπως και με αυτό που λέγαμε πριν, ότι ο Lithgow πήρε μια δίκαιη νίκη (η δουλειά του στο Dexter ήταν φανταστική) απλά είναι λίγο άβολο που επετεύχθη χάρη σε τεχνικότητες.


Emmy πήραν ακόμα: η καρα-cult διαφήμιση του Old Spice, η Betty White, o Jeff Probst και το καπέλο του, η Mia Michaels του So You Think You Can Dance (ξανά), ο Sean Callery για την σταθερά πολύ καλή μουσική στο 24, το Robot Chicken, το FlashForward (LOL), το Pacific ό,τι βρήκε μπροστά του, το Bored to Death δικαιότατα για τους τίτλους αρχής του, ο Colbert στο Ιράκ, το CSI για τη φωτογραφία του (αντί, λέω εγώ τώρα, του Mad Men) και πολλά ακόμα που μπορείτε να βρείτε εδώ.

.

Emmys 2010: sort-of-instant reaction

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει εδώ και χρόνια, δεν έχω πολλά να πω για τις υποψηφιότητες των Έμμυ. 30 Rock και Mad Men είναι ψιλοπαντού, κατά τας Γραφάς, τα Έμμυ όπως αναμενόταν αγκάλιασαν το Glee, το Modern Family, το True Blood και, εχμ, την Betty White- άρα όλα είναι φανταστικά ή φανταστικά ξενέρωτα ανάλογα πώς βλέπετε κάθε μία από αυτές τις σειρές. (Για την Betty White προφανώς δεν τίθεται ζήτημα επιλογής.)

Το αναπάντεχο συνέβη στις μικρολεπτομέρειες, κι εκεί ήταν που τα Έμμυ φέτος δείχνουν να κάνουν τη διαφορά σε σχέση με τη ρουτίνα και την προβλεψιμότητα στην οποία συνήθως μας επιφυλάσσουν. Οπότε, αντί να αναλωθώ στις όποιες αντιρρήσεις μου για την απουσία των προσωπικών μου αγαπημένων σειρών (COMMUNITY ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ), που ο καθένας έτσι κι αλλιώς μπορεί να παραθέσει λίστα με τις δικές του, προτιμώ να επικεντρωθώ στις ευχάριστες εκπλήξεις που έκαναν τη φετινή, μια από τις πληρέστερες λίστες υποψηφιοτήτων Έμμυ της πρόσφατης μνήμης.

*Conan. Απλά. Το Tonight Show with Conan O'Brien, παρότι φυσικά και δεν προτάθηκε από το ίδιο το NBC (το οποίο στάθηκε στο πλευρό του Σαγώνια), είναι υποψήφιο σε όλες τις κατηγορίες για Variety Show. Αν κερδίσει κιόλας, θα μιλάμε περί ιστορικού επιτεύγματος.

*Treme. Για σκηνοθεσία. Δεν τους το είχα των σκηνοθετών, αλλά φοβερή επιλογή, ο πιλότος αν ήταν ταινία θα σάρωνε τα Όσκαρ.

*Τρομερή ως είθισται η κατηγορία με τις χορογραφίες. Έχουμε έναν Adam Shankman, έχουμε μια Mia Michaels, έχουμε μια Stacey Tookey (η λατρεμένη, σχετικά-new entry Καναδέζα του SYTYCD), έχουμε μια Chelsie Hightower και τα συγκλονιστικά της πόδια, και έχουμε και τον Derek Hough να συμπληρώνει την πεντάδα. Ο Derek Hough είναι αυτός που πηδάει την Cheryl Cole. Οπότε ίσως το Emmy να μην του λέει και πάρα πολλά αυτή τη στιγμή.

*Η διαφήμιση του Old Spice στην κατηγορία καλύτερου commercial, την οποία όποιος είδε θα αναφώνησε σίγουρα "ΕΝΑ ΟΣΚΑΡ, ΕΝΑ ΟΣΚΑΡ!!!" χωρίς να περιμένει ότι actually αυτό θα έφτανε κοντά στο να γίνει πραγματικότητα.

*Από την όλη -υπερβολική- παρουσία του Glee, ξεχωρίζω τις δύο όντως εξαιρετικές συμμετοχές του, δηλαδή την σκηνοθεσία του Paris Barclay για το υπέροχο επεισόδιο 'Wheels', και φυσικά για την συμμετοχή του Neil Patrick Harris. (Ο οποίος, στις δύο υποψηφιότητες φέτος, το καλό που τους θέλω να του δώσουν κι ένα Emmy επιτέλους.)

*Το Survivor σκανδαλωδώς απουσιάζει από την μεγάλη κατηγορία των Reality, αλλά το εκπληκτικό 'Tonight, We Make Our Move' επεισόδιο, δηλαδή μια από τις ελάχιστες φορές που το αποτέλεσμα του Tribal είναι όντως έκπληξη, είναι υποψήφιο για μοντάζ.

*Είναι υποψήφιο το 'Nothing Suits Me Like a Suit', δηλαδή ό,τι καλύτερο συνέβη φέτος σε μια κακή σεζόν ΗΙΜΥΜ.

*Αναγνωρίστηκε επιτέλους ο δύσμοιρος ο Tony Shalhoub.

*Αναγνωρίστηκε επιτέλους η ύπαρξη του Friday Night Lights και του εξαιρετικού καστ του. Kyle Chandler, Connie Britton, καιρός ήταν.

*Η Leslie Knope οδηγεί την Amy Poehler στην υποψηφιότητα Α' Γυναικείου Ρόλου!!


Και συγγνώμη, αλλά θα κλείσω με το μεγαλύτερο WTF όλων, που είναι η απουσία του Fringe από την κατηγορία καλύτερων ειδικών εφέ. Οι άνθρωποι είναι ξεκάθαρα τυφλοί.

Εσείς τι λέτε για όλα αυτά;

.

Instant (with live delay!) Reaction: Emmy Nominees 2009, Not Horrible

Πλήρης λίστα εδώ.

Τώρα, για μερικά σχόλια. Έχω μάθει αυτά τα βραβεία να τα κρίνω πάντα on a curve, με τον ίδιο τρόπο που θα αναπροσαρμόσεις πχ τόσο αγρίως τις προσδοκίες σου για το Entourage ώστε να βρεις μια χαρά την πρεμιέρα της 6ης σεζόν (true story, btw). Γι'αυτό και πολύ συχνά δεν ασχολούμαι καν, γι'αυτό και όταν το κάνω προτιμώ να εστιάζω σε μικρές (πολύυυυ μικρές) νίκες παρά να γκρινιάζω συνεχώς για το σνομπάρισμα των ένα κάρο αγαπημένων μου shows, το οποίο ειλικρινά δεν έχω την ενέργεια να το κάνω, αλλά και να την είχα, μπορώ να σκεφτώ καλύτερους τρόπους να την ξοδέψω.

With that said, θα πρέπει να πω οτι τα φετινά Έμμυ έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν στα καλύτερα που θα έχουμε δει ποτέ, όχι επειδή θα έρθει μια κοσμική γόμα να σβήσει τις κατά τόπους ξεκαρδιστικές υποψηφιότητες (θα επανέλθω) αλλά επειδή με 2-3 σωστές νίκες-κλειδιά μπορώ να πω οτι, πολύ απλά, τίποτα άλλο τη νύχτα της τελετής δε θα νοιάξει. Που θα πει, πολύ απλά οτι:

THE REIGN OF TERROR IS OVER. Αγαπώ τον Jeremy Piven, αληθινά τον αγαπώ, και αξίζει να έχει και ένα και δύο και τρία Έμμυ στο ράφι του. Αλλά νισάφι πλέον, γιατί ο Neil Patrick Harris αξίζει άλλα τόσα, και το καλό που θέλω των ψηφοφόρων, τώρα που το πεδίο είναι καθαρό με την απουσία του Piven, να το δώσουν στον Neil. Είχε μια φανταστική χρονιά, ανάμεσα στο How I Met Your Mother, το Dr. Horrible και το hosting των Tonys. Θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει entertainer of the year και δε θα είχε και πολύ άδικο.

THE MAN WE CALL NEIL. Όχι μόνο θα παρουσιάσει μια τελετή που εδώ και χρόνια έχει γίνει παραδοσιακά ανυπόφορη και θα την διασώσει από την ανυποφοροσύνη της, και όχι μόνο θα σηκώσει και την κούπα, και όχι μόνο το How I Met Your Mother φέτος έσπασε την κατάρα και βρέθηκε υποψήφιο για καλύτερη κωμωδία (όντας, συγγνώμη κιόλας, η καλύτερη της παρέας) αλλά φήμες λένε οτι θα παίξει και κάποιο μουσικό νούμερο μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του από το Dr. Horrible. Θα κλέψει τη βραδιά από την Tina Fey, σας λέω.

SPEAKING OF. Το Dr. Horrible είναι υποψήφιο σε μια κατηγορία που δεν ξέρω καν τι σημαίνει (Outstanding Special Class - Short-format Live-Action Entertainment Programs), αλλά θέλω να ελπίζω πως θα νικήσει τους συνυποψήφιούς του, από τον Kenneth the Page και την ιστοσελίδα του (!) μέχρι τον Bruce Springsteen (!!) και θα δώσει επιτέλους στον Joss Whedon το πρώτο του Έμμυ. Για ένα μιούζικαλ, μάλιστα. Δίκαιο.


NPH/Dr. Horrible/HIMYM aside, οι υποψηφιότητες έχουν, όπως είπα, πολύ γέλιο. Το 30 Rock και το Mad Men προτείνονται στα πάντα και πάλι καλά να λέμε που τουλάχιστον είναι καλές σειρές. Αλλά και πάλι: Να πιάνουν 4/5 slots της κατηγορίας σεναρίου σε κωμωδία και δράμα, αντίστοιχα; Basta. Υπάρχουν κι άλλες σειρές, ξέρετε. Όποιος άλλος έπιασε στυλό στο χέρι του αυτή τη σεζόν ήταν κουλός δηλαδή; Επίσης βλέπω ένα πλήθος υποψηφιοτήτων για καλύτερη σειρά (14 ονόματα, μεταξύ δράματος και κωμωδίας) και αναρωτιέμαι α) για ποιο λόγο τελικά έγινε θέμα το άνοιγμα της Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ σε 10 υποψηφιότητες και β) ποιον θεό πρέπει να έχεις τσαντίσει για να μη βρεθείς υποψήφιος.

Διαγράφτε αυτό το τελευταίο βασικά, γιατί όταν στις 7 θέσεις του καλύτερου δράματος δε μπορούν ένα μάτσο άξεστοι και άσχετοι unemployed ηθοποιοί της συμφοράς που ψηφίζουν για αυτά τα βραβεία, να χωρέσουν την συγκλονιστικότερη τηλεόραση της διετίας (The Shield ντε) αλλά αφήνουν χώρο στις χειρότερες σεζόν του Dexter και του House επειδή έτσι μας μάθανε πέρσι και τα βραβεία πρέπει να παίζουν σε λούπα για τουλάχιστον μισή δεκαετία, ε τότε είναι σαφές οτι δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχολείσαι.

Εκτός, ξέρετε, αν κερδίσει ο Whedon και ο NPH.

.

Today in LEGENDARY!

Μετά τη φορβερή του δουλειά στο αντίστοιχο πόστο των Tonys, o Neil Patrick Harris θα είναι ο host των φετινών Emmy, μετά από δύο συνεχόμενες παρουσίες του Ryan Seacrest στο ρόλο (τη δεύτερη, και επικά, θρυλικά αποτυχημένη, με τη συνοδεία άλλων 4 reality hosts για 5 φορέ το trainwreck της πρώτης).

Άντε με το καλό και στα Όσκαρ για να κλείσει η τριπλέτα. Σαν το grand slam στο τέννις ένα πράμα.

.