Το “Z Nation” είναι το “Walking Dead” χωρίς όλες αυτές τις σκέψεις

Η εταιρεία παραγωγής του “Sharknado” φέρνει μια ακόμα σειρά με ζόμπι στο τέλος του κόσμου. Πλάκα έχει.


για το ΟΝΕΜΑΝ

Το πρόβλημα με τα ζόμπι είναι ότι τα ζόμπι πλέον δε σημαίνουν τίποτα.

Όχι, συγγνώμη. Γενίκευση. Το “Walking Dead” το βαριέμαι αλλά είναι μια σειρά που χρησιμοποιεί την παρουσία των ζόμπι για να επιχειρήσει έστω να μιλήσει για την ανθρώπινη κατάσταση. Το πρόβλημα με τα ζόμπι είναι ότι έχουν μεγαλώσει τόσο πολύ στην mainstream κουλτούρα που, όπως και τα βαμπίρ προηγουμένως, απολαμβάνουν πλέον ιστοριών όπου έχουν απωλέσει τα βασικά τους χαρακτηριστικά, εκείνα για τα οποία σήμαιναν κάτι.

Σκέψου τα βαμπίρ του “Twilight” και του “Vampire Diaries”, είναι ουσιαστικά δυνατές, αορίστως μεταφυσικές οντότητες δίχως την καταραμένη τους διάσταση. Ομοίως τα ζόμπι του “Z Nation”. Ακολουθώντας τη γραμμή Ζακ Σνάιντερ εκ του “Dawn of the Dead”, η νέα σειρά του SyFy κάνει ό,τι μπορεί για να σβήσει από τα ζόμπι την όποια αλληγορική τους σημασία, έχοντάς τους απλώς ως generic εχθρούς σε ένα γραμμικής αφήγησης μετα-αποκαλυπτικό τοπίο.

Η ιστορία του “Z Nation” αφορά μια ακόμα Αποκάλυψη, μια έξαρση ζομπισμού που αφήνει τον πλανήτη σχεδόν παράλυτο, σχεδόν δίχως ελπίδα. Όμως υπάρχει μια τελευταία ελπίδα, στη μορφή ενός άντρα-φορέα που όμως δε νοσεί.



Ένας εγκληματίας-πειραματόζωο παθαίνει ανοσία στη μεταδοτικότητα του ζομπο-ιού, όταν μια ένεση που του γίνεται, στιγμές πριν την εισβολή μιας ορδής ζόμπι στο χειρουργείο, έχει ως αποτέλεσμα τα δαγκώματα που του γίνονται να μην τον σκοτώσουν, ούτε να τον μετατρέψουν σε ζόμπι. Έτσι, ο Πατέρας Του ΓΟΥΩΩΩΩΩΩΩΩΩΛΤ αναλαμβάνει να τον μεταφέρει από τη μια άκρη της διαλυμένης χώρας στην άλλη, σε ένα Μαγικό Θρυλούμενο Εργαστήριο στην Καλιφόρνια, όπου θα του γίνουν περαιτέρω εξετάσεις με την ελπίδα παραγωγής αντίδοτου.

Με όλα αυτά ξεμπερδεύουμε νωρίς-νωρίς. Η ίδια η καταστροφή δεν παίρνει παρά ένα μοντάζ πριν τους τίτλους αρχής. Όσο για τα ζόμπι; Είναι απλώς μπαμπούλες. Τρέχουν γρήγορα, είναι απειλητικά, και ομολογουμένως το μακιγιάζ και οι κατά τόπους χρήσεις τους ισορροπούν ιδανικά ανάμεσα στο καρτουνίστικο και το εφευρετικό. Μια σκηνή προς το τέλος του πρώτου επεισοδίου συμπεριλαμβάνει ένα μωρό και αυτό είναι ό,τι περισσότερο θα πούμε για αυτήν. (Καλή διασκέδαση!)



Γύρω από τον Πατέρα Του ΓΟΥΩΩΩΩΩΩΩΩΛΤ και τον μαγικό επιζήσαντα συγκεντρώνεται μια ομάδα ανθρώπων που έχουν καταφέρει να μείνουν ζωντανοί εν μέσω πανούκλας, σχηματίζοντας έτσι την απαραίτητη νομαδική μίνι-φυλή σκληροτράχηλων survivors που αναπόφευκτα θα είναι διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ τους και θα τσακώνονται και θα φαγώνονται και θα Επιβιώνουν (ΤΜ). Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο στόχος είναι εμφανής: Πάρε τον θαυματουργό εγκληματία και πήγαινέ τον στους επιστήμονες που θα μας σώσουν όλους.

Η σειρά έρχεται από το στούντιο The Asylum, που βρίσκεται πίσω από ξεδιάντροπες μπιμουβιές τύπου “Sharknado”- και αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα έργου τους. Συνήθως οι παραγωγές τους είναι… εμ, ας αφήσουμε το ίδιο το έργο να μιλήσει για αυτούς. Να πέσει το βίντεο:



Εντάξει δεν ήταν βίντεο αλλά νομίζω ήταν διαφωτιστικό. Αυτοί είναι οι (The) Asylum λοιπόν.

Οπότε θέλω να πω, το “Z Nation” είναι το αριστούργημά τους. Είναι για την (The) Asylum ό,τι το “The Knick” για το Cinemax. Είναι μια σειρά με αληθινή δράση (σκηνοθετεί ο Τζον Χάιαμς, προσωπικός ήρωας και σκηνοθέτης του φανταστικού “Universal Soldier: Day of Reckoning”), με συγκεκριμένο σκοπό, με αρχή, με γέλιο/δράση/φρίκη (όχι πάντα βέβαια με τον επιθυμητό τρόπο), με μέση, με διακριτό τέλος.

Όμως αυτό είναι και λίγο το θέμα. Τα ζόμπι θα έπρεπε να σημαίνουν κάτι. Από εκείνα του Ρομέρο και του Ντάνι Μπόιλ μέχρι εκείνα του “Walking Dead” και του Έντγκαρ Ράιτ, μιλάμε πάντα για ένα κοινωνικό σχόλιο, για μια διαδικασία με δεύτερο επίπεδο. Μέσα από αυτά τα συγκαμμένα, αποκρουστικά πλάσματα, ένα έργο επικοινωνεί με τον θεατή λέγοντάς του κάτι για τον εαυτό του.



Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του “Walking Dead” είναι το ότι δεν υπάρχει στόχος, δεν υπάρχει σημείο εξόδου. Έχουμε ένα μάτσο επιζήσαντες να αναρωτιούνται, να προσπαθούν να ζήσουν μια ανθρώπινη ζωή σε έναν κόσμο δίχως ανθρώπους, και γνωρίζοντας πως “αυτό είναι όλο”. Υπάρχει κάτι πάρα πολύ συναρπαστικό (και καταθλιπτικό) σε αυτή την ιδέα. Και είναι και κάτι που, στην τελική, αξίζει να εξερευνηθεί από μια σειρά, λόγω φόρμας. Μια σειρά μπορεί να πηγαίνει για χρόνια χωρίς να πηγαίνει κάπου, και ίσα-ίσα ο καθαρός στόχος μπορεί να περιορίσει τους δημιουργούς.
Οπότε μιλάμε πάντα ‘δεδομένων των συνθηκών’. Για μια σειρά τόσο κενή, το “Z Nation” είναι διασκεδαστικό. Έχει το απαραίτητο γκρουπ πρωταγωνιστών, έχει συναίσθηση της χαζομάρας του (η σκηνή με το μωρό ας πούμε είναι φανταστική, ενώ υπάρχει και μια χαριτωμένη αναφορά στο ίδιο το “Walking Dead”) και έχει και ένα αληθινά περίεργο b-story που δεν έχω ιδέα πώς θα δέσει με την υπόλοιπη σειρά, για έναν ραδιοφωνικό παραγωγό που κλείνει το επεισόδιο με ένα λογύδριο-παραλήρημα και τον οποίο παίζει ο πάντα απολαυστικός Ντι Τζέι Κουώλς (γνωστός και ως ο Μάρτιν Φρίμαν πριν τον Μάρτιν Φρίμαν).
Έχει πλάκα, κυλάει ευχάριστα, έχει ωραία ατμόσφαιρα, έχει δύναμη, (έχει πλάκα,) δεν έχει κοιλιές.



Δεν μοιάζει να έχει και πολλές ιδέες βέβαια. Είναι σαν μια σειρά για ζόμπι που είναι σειρά-ζόμπι. Αλλά, όπως και ο κεντρικός ήρωάς του, δεν έχει πεθάνει ακόμα από τα δαγκώματα. Είναι περιέργως ζωντανό, οπότε θα δούμε από περιέργεια πού σκοπεύει να πάει. Στο όνομα της επιστήμης.

Το νεκρό ζωντανό σενάριο

Το io9 έχει τσιμπήσει μια άψογη ιστορία για ένα σχέδιο του Frank Darabont που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα στο Walking Dead. Ο Darabont λέει σκόπευε να γυρίσει ένα επεισόδιο που θα ήταν όλο από την οπτική ενός εκ των ζόμπι - φυσικά όχι αφότου είχε γίνει ζόμπι (αν και, χμ) αλλά πριν. Τα γεγονότα που τον οδήγησαν στη θέση που τον πρωτογνωρίσαμε, στον πιλότο της σειράς. Και θα έδενε άμεσα με το κεντρικό συμβάν από το φινάλε της πρώτης σεζόν.

Γενικά η ιδέα σκίζει, διάβασε εδώ πώς το εξήγησε ο Darabont στον Sam Witwer (του Being Human), που έπαιξε αυτό το ζόμπι:

"Ιt would be really cool to tell a prequel story about how Atlanta fell. Do 'Black Hawk Down', but with zombies. And have a few main characters pass through, like a Twilight Zone episode [and] the lead will be you. And your character will go through and you're a soldier and all these horrible things happen, the chain of command breaks down, and eventually you have to take out your superior officer to save a bunch of people. Then, eventually in the end, you get bit."

"You're crawling and you crawl into this tank and you have this grenade and you're going to blow yourself up. But you set the grenade next to you and you die. Then, we reprise the scene from the pilot, where Rick crawls in the tank and there's a zombie there."

Βασικά θα ήταν η ιστορία του ζόμπι, η ιστορία της πτώσης της Ατλάντα, η ιστορία του κόσμου πριν, η ιστορία της χειροβομβίδας που έσωσε τη μέρα. Ακούγεται φανταστικό, και δε θα γίνει ποτέ, και γενικά ας μη γίνουμε χυδαίοι αλλά σκέψου τι θα έλεγε ο Ron Burgundy.

Αλλά δεν πειράζει γιατί ο Matt Weiner πήρε το συμβόλαιο που ήθελε.

.

Θυμάσαι εκείνον τον γαμάτο τον τύπο που εμφανίστηκε πέρσι από το πουθενά και κάναμε γαμάτη παρέα;

Αυτός ο κυριούλης; AMAZING.

Όμως κάτι άλλο ήθελα να πω.

Μάλλον έχει συμβεί σε όλους μας. Είναι αυτή η περίεργη φάση που έχεις καιρό να δεις έναν παλιό φίλο. Όλη η παρέα είναι πολύ ενθουσιασμένη για την επανένωση, τις τελευταίες φορές που έχετε βγει θα τύχει πάντα το θέμα να έρχεται στον φίλο εκείνο, κάποιος θα θυμηθεί εκείνη τη φορά που είχε πει εκείνο το γαμάτο αστείο. Και τι κρίμα θα συμφωνήσετε όλοι, που ο φίλος αυτός σπουδάζει στο εξωτερικό και δεν είστε κολλητοί ρε γαμώτο. Αλλά αύριο έρχεται, και για όσο κάτσει θα το κάψετε, θα είναι όπως πέρσι που είχε έρθει πάλι και είχατε βγει πολλές φορές.

Στο ενδιάμεσο τα λέτε συχνά, κάθε φορά που περνάς μια σύντομη από το facebook θα πείτε ένα γεια, θα σου δώσει κανά αστείο link, θα του πεις για το τελευταίο κουλ πράγμα που έκανες, θα γελάσει, θα πείτε κι ένα κρίση ε, δύσκολα ε, θα κλείσει με κανά καλό αστείο και εσύ φεύγεις από τη σελίδα. Μπορεί να ρίξεις και καμιά ματιά στο προφίλ του να δεις τι τραγούδι έχει ποστάρει τελευταίο, δε σου φαίνεται και τίποτα τρομερό, αλλά δε δίνει σημασία γιατί αφού είναι γαμώ τα τυπάκια στην προσωπική επαφή.

Το βράδυ της άφιξής του έχει πάει να τον πάρει από το αεροδρόμιο ένα παιδί της παρέας, και από το δρόμο σε παίρνει τηλέφωνο λέγοντας ότι όλα ΟΚ, θα τον αφήσει σπίτι και από αύριο θα κανονίσετε. Από την άλλη άκρη της γραμμής ακούγεται ο φίλος που φωνάζει κάποιο ακατάληπτο αστείο που είσαι σίγουρος ότι έχει ξανακάνει, αλλά χαίρεσαι γιατί είναι γαμώ τα τυπάκια. Θα είναι άψογα αύριο που θα αλωνίσετε στο κέντρο με όλη την παρέα.

Την επόμενη μιλάτε αρκετή ώρα στο facebook, εσύ είσαι στη δουλειά βέβαια οπότε δε δίνεις μεγάλη σημασία, αλλά γενικά δε βλέπεις την ώρα για μετά που θα μαζευτείτε όλοι. Στο σχόλασμα κατεβαίνεις κέντρο, βρίσκεστε, αδερφικές αγκαλιές, όλο το wolfpack μαζί ξανά, περπατάτε προς το μπαρ που θα πάτε. Στη διαδρομή θα τύχει σε μια φάση να μείνετε λίγο πιο πίσω εσύ κι ο φίλος και για ένα-δυο λεπτάκια μιλάτε μόνο μεταξύ σας δίχως το γενικότερο παρεϊστικο πέρα-δώσε. Και ξαφνικά σου έρχεται η φλασία:

Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φίλος σου. Δεν τον ξέρεις καν. Δηλαδή ναι, είχατε βγει 3-4 φορές πέρσι με όλη την παρέα, αλλά κατά βάση με αυτόν λέξη δεν είχες πει. Και είχες φύγει και νωρίτερα όλες τις φορές, πριν μείνετε λίγοι. Ποιο ήταν αυτό το άτομο; Από πού είχε έρθει; Προσπαθείς να θυμηθείς ποιος σαν τον είχε πρωτοκατσικώσει και δε σου έρχεται καν. Αλλά είχατε πει ποτέ τίποτα ουσιώδες; Είχε κάνει κανένα καλό αστείο; Είχε κάτι ενδιαφέρον στην προσωπικότητά του; Είχε οτιδήποτε συναρπαστικό;

Και ξαφνικά ξαναχώνεσαι στο μπούγιο της παρέας, κουβεντιάζεις με τους φίλους σου -τους πραγματικούς, όχι αυτούς που είναι λες και τους απέκτησες με inception- περιμένεις μέχρι να αποχαιρετιστείτε με τον περίεργο Inception Friend, και χωρίς να συζητηθεί ξανά ευθέως με την παρέα - χωρίς, για την ακρίβεια να σου έχει κάνει κάτι συγκεκριμένο ο άνθρωπος - απλά δεν τον ξαναβλέπεις ποτέ.

Μια χαρά παιδί είναι δηλαδή, αλλά κάπου εκεί στη διάρκεια της πολυαναμενόμενης επανένωσης θυμήθηκες ότι δεν έχει απολύτως τίποτα να σου προσφέρει.

.

Bits

Είχα καιρό να κάνω τέτοιο post, αλλά μιας και μαζεύτηκαν 2-3 ωραία νέα βρήκα αφορμή για να κάνω ένα συγκεντρωτικό να υπάρχει.

~~~

Πριν 30 χρόνια, δουλεύοντας μαζί στο αστυνομικό δράμα Hill Street Blues, οι Steve Bochco και David Milch άλλαξαν για πάντα την τηλεόραση. Αργότερα συνδημιούργησαν το NYPD Blue, μια από τις καλύτερες σειρές στην ιστορία. Την πορεία του Milch στο εξής την γνωρίζουμε ακόμα καλύτερα. Ο άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός ποιητής, cocksuckers. Και τώρα, καθώς περιμένουμε την πρεμιέρα του Luck στο ΗΒΟ, επανενώνεται με τον Bochco για ένα νέο δικηγορικό δράμα στο NBC (το κανάλι από όπου ξεκίνησαν όλα με το Hill Street Blues). Δεν περιμένω τίποτα λιγότερο από σπουδαιότητα. [Vulture]

Το Walking Dead επέστρεψε για 2η σεζόν μαζεύοντας 7.3 εκατομμύρια θεατές, θρυμματίζοντας κάθε σχετικός ρεκόρ της καλωδιακής. Well done, zombies. Τουλάχιστον δεν είστε φλώροι σαν τα ερωτευμένα βαμπίρ. [Zap 2it]

Prime-Prime Suspect Week στο NBC, το οποίο πραγματικά κάνει ό,τι μπορεί για να πείσει το κοινό να δει τη διασκευή της αγγλικής αστυνομικής σειράς. Επαναλήψεις επεισοδίων θα παιχτούν τη Δευτέρα (αντί του Playboy Club που κόπηκε), Τρίτη και Τετάρτη εκτάκτως, και Πέμπτη το κανονικό επεισόδιο. Είμαι περίεργος αν θα αλλάξει τίποτα για τη σειρά, που ξεκίνησε με 6 μύρια και συνέχισε στα 4.5. Δύσκολο. [Aol TV]

Α και ναι, το Playboy Club κόπηκε. Δεν πειράζει, ήταν εντελώς βλακεία, κρίμα την Amber Heard.

Θα ακολουθήσει σύντομα και το Pan Am. Γι'αυτό λίγο πιο κρίμα, είχε ωραίο πιλότο.

Το Sons of Anarchy ανανεώθηκε φυσιολογικά για 5η σεζόν από το FX, οπότε τώρα κάθε ένα από τα απολαυστικά tweets του Kurt Sutter θα μου θυμίζουν ότι έχω μια ακόμα σεζόν να κάνω catch-up. Δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα κάνω ένα τριημεράκι μούρλια. [EW]

~~~

Το weekend που πέρασε είδα επιτέλους και όλη την 4η σεζόν Breaking Bad, η οποία εν τέλει εξαφάνισε σχεδόν κάθε μου προβληματισμό. Τη βρήκα συγκλονιστική, και δουλεύω ένα post που ελπίζω να ανέβει μες στη μέρα. Λογικά μέχρι το βράδυ θα ανεβάσω κι ένα post για Walking Dead.

.

Οι διαπραγματεύσεις δεν είναι το δυνατό σημείο του AMC

“Βρείτε τα.”

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το AMC βρίσκεται αυτές τις μέρες σε πυρετώδεις διαπραγματεύσεις με τη Sony και τον Vince Gilligan σχετικά με το μέλλον του Breaking Bad στο κανάλι. Το πρόβλημα αυτό πάντα κάνει την εμφάνισή του μετά την 4η σεζόν των σειρών, επειδή από την 5η κι έπειτα, το κανάλι αναλαμβάνει πάντα το 100% του κόστους της παραγωγής.

Εξάλλου, ο λόγος που το Mad Men δεν έχει επιστρέψει αυτό το καλοκαίρι για την 5η σεζόν του, είναι αυτός ακριβώς: Οι διαπραγματεύσεις του AMC με τον Matt Weiner μετά το τέλος της 4ης σεζόν καθυστέρησαν τόσο πολύ και ήταν τόσο κρίσιμες και έντονες, που πήγαν τη σειρά σχεδόν ένα χρόνο πίσω. Αλλά ακόμα χειρότερα, δημιούργησαν ένα μεγαλύτερο πρόβλημα στο κανάλι.

Για να μην αφήσει τη σειρά-σημαία του, και ταυτόχρονα σειρά που το έβαλε στον χάρτη, το AMC έδωσε στον Weiner ένα τρομερά πλουσιοπάροχο συμβόλαιο, που ακούγεται πως φτάνει τα $30 εκατομμύρια για 2-3 ακόμα σεζόν της σειράς. Πού είναι το κακό; Το AMC δεν τα έχει αυτά τα λεφτά.

“α γιέα”

Ή μάλλον τα έχει, αλλά όχι χάρη στον Weiner. Το Mad Men δεν ήταν ποτέ γίγαντας στις μετρήσεις ή στις πωλήσεις - η αξία του μετριέται κυρίως σε άλλα πράγματα, που προφανώς για το κανάλι είναι ακόμα πιο σημαντικά (και ορθώς). Όμως προκειμένου να δώσει στον Weiner αυτά που θέλει, εικάζεται πως πήρε τα λεφτά από άλλη τσέπη. Κι εδώ αρχίζει το πάρτι.

Διότι τώρα το AMC προσπαθεί να πείσει τη Sony να αναλάβει μέρος του μπάτζετ του Breaking Bad, μάλιστα σπρώχνοντας αρχικά για μια σεζόν 6-8 επεισοδίων για να μειωθούν τα απαιτούμενα χρήματα. (Κάθε επεισόδιο κοστίζει περί τα #3.2 εκατομμύρια.) Κρατά έτσι στον αέρα όχι μόνο τη σειρά, αλλά και τον δημιουργό της, καθώς το συμβόλαιο του Gilligan, όπως πέρσι κι εκείνο του Weiner, είναι στον αέρα.

“Παιδιά, τι θα γίνει;”

Η Sony και ο Gilligan από την άλλη απειλούν ότι θα πάρουν τα ταλέντα τους και θα πάνε αλλού, προφανώς ως μέσο πίεσης. (Γράφτηκε πως το FX έχει δείξει ενδιαφέρον, αλλά θα θέλει τη σειρά να διαρκέσει για πάνω από μία μόνο σεζόν ακόμα, όπως θέλει ο Gilligan.)

Στο ενδιάμεσο συνέβη κάτι φαινομενικά ανεξήγητο: Ο Frank Darabont, δημιουργός, παραγωγός και showrunner του Walking Dead αποχώρησε από το show ενδιάμεσα στις 2 σεζόν του, και μάλιστα λίγες μέρες αφότου φάνηκε ενθουσιασμένος ενόψει της 2ης σεζόν στο Comic-Con του San Diego. Κανείς δε μιλάει για το τι πραγματικά συνέβη, αλλά οι κακές γλώσσες λένε πως ο Darabont δεν γούσταρε να βλέπει τη δική του σειρά (που σε νούμερα και σε επιστροφές είναι μακράν η πιο πετυχημένη από όσες διαθέτει το AMC) να έχει μειωμένο μπάτζετ για να καλύπτει τα ελλείμματα των άλλων.

(Το 'άλλων' γράφεται με 'Weiner'.)

“Τι προσπαθείς να υπονοήσεις μικρέ μου;”

Σχεδόν τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι επιβεβαιωμένο από επίσημα χείλη, αλλά αν διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές στο ρεπορτάζ του AMC στη διάρκεια της σεζόν, δεν είναι και δύσκολο να φτάσεις σε κάποια συμπεράσματα.

Πρόσεξε εδώ τις ξεκαρδιστικές μη-απαντήσεις που έδωσε ο Charlie Collier (πρόεδρος του AMC) σε σχετικές ερωτήσεις που του έγιναν από το Deadline:

Deadline: Did you cut the budget on The Walking Dead in Season 2?

Collier: If you look at pilot budgets vs. pattern budgets usually the pilot budget is much higher than what ends up being the pattern budget. With The Walking Dead, instead of doing a pilot, we went straight to 6 episodes because we believed in the team and the talent in front and behind the camera. Then we came back with a 13-episode second season, and amortization over 13 episodes is very different than over 6. But we settled into one of the highest pattern budgets for a basic cable series.

Deadline: So the overall budget for Season 2 is lower than the Season 1 because of the amortization factor?

Collier: We went straight to series, with the first season serving in many ways as a pilot, and then we have settled into a 13-episode pattern budget.

Wow. Μπορώ πρακτικά να τον δω να ιδρώνει καθώς μιλάει αργά και προσεκτικά. Ποτέ ξανά ένα 'ναι' δεν ειπώθηκε με τόσες πολλές λέξεις.

“Φέρτε πίσω τα κλεμμένα.”

Εξίσου ευθέως τον ρώτησε το ίδιο πράγμα η Mo Ryan, εξίσου υπέροχα μη-απάντηση έδωσε ο Collier.

AOLTV: So should I disregard anyone who says the budget for the show has been cut?

Collier: There will be no less quality on the screen at all. In fact, we've been blown away of the professionalism of every person working on this show. Our goal and our job and our track record on all of our series that we bring quality to the screen every week that is not evident in most other scripted dramas.

“Χμ.”

Δες και το κωμικά αγχωτικό μπρος-πίσω που κάνει στην άλλη καυτή ερώτηση, για το συμβόλαιο του Weiner:

Deadline: Matt Weiner's deal was very lucrative, estimated at $25 million-$30 million. How does that impact your investments in other programming?

Collier: The Mad Men deal is one that we are incredibly proud of. We had 2 goals going into the negotiations: first, to bring back Matt Weiner and secondly, to assure that the show not only starts on AMC, but that when Matt is ready, it will also conclude on our air. But to answer your question, the Mad Men negotiation had nothing to do with our other programming. Going into Mad Men we knew that right behind it would be negotiations on Breaking Bad, The Killing and others. The negotiations for Mad Men were factored into our plans. Some have reported that the Mad Men deal has affected our assessment of other programming and nothing could be further from the truth.

Περισσότερο TV που θα εμπνεύσει κάποια movie.

Wow. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια πίσω από όλη αυτή την ιστορία, και στην τελική απλώς ελπίζω να λυθούν όλα τα θέματα χωρίς ανάγκη δημιουργικές εκπτώσεις για το Breaking Bad.

Αλλά έχω την αίσθηση πως για τον Gilligan, τον Darabont, και όλους τους εμπλεκόμενους στο Breaking Bad και το Walking Dead, ο Weiner και τα κουστούμια του AMC μάλλον δε θα είναι τα αγαπημένα τους πρόσωπα αυτή τη στιγμή.

“α γιέα”

.

List: Ο Damon Lindelof διαλέγει τις 5-6 αγαπημένες του σειρές

Ο Damon Lidelof μες στο β' μισό του 2010 έγινε κάτι σαν τον άνθρωπο που λατρεύουμε να μισούμε να ασχολούμαστε μαζί του, but there you go. Αυτή τη φορά είναι επειδή μίλησε στο GQ για τις αγαπημένες του σειρές του 2010. Δες το και λίγο σαν εισαγωγή στο επόμενο δεκαήμερο -και βάλε- πάσης φύσεως λιστών σε αυτό το μπλογκ. (Και μάλιστα αυτό το ίδιο το ποστ μου δίνει ιδέα για λίστα.)

Τι είπε ο Lindelof στο GQ;

Boardwalk Empire
“My favorite Sunday night cocktail, however prohibited it may be.” (Εγώ ψηφίζω NFL.)

Mad Men
“Season Four is supposed to be the way down, not the way up.” (Πολύ σωστό point.)
“Ιt consistently reminds me of what a shitty writer I am.” (Πολύ σωστό point.)

Breaking Bad
“It was between this and Jersey Shore for a spot on the list.” (LOL)

Modern Family
“Phil Dunphy represents every man in America who thinks he is much cooler than he actually is.” (Word. Κι επίσης ντροπή σου που δεν έβαλες το Community.)

Oprah
“Is there some degree of shame in this? Yes. But I'm sick of hiding.” (Πιο και-καλά πεθαίνεις.)

The Walking Dead
“Zombies...must....eat... DRAPER!!!!” (Errr, okay.)


Το πλήρες κείμενο, στη σελίδα του GQ.

.

The walking dead writers

Σύμφωνα με το τηλεοπτικό ρεπορτάζ, ο Frank Darabont σκέφτεται πολύ σοβαρά να διώξει όλο το writing staff του φρέσκου του hit, The Walking Dead, και να δουλεύει στη δεύτερη σεζόν 13 επεισοδίων (η οποία προγραμματίζεται για τον επόμενο Οκτώβρη) μόνος του, με σενάρια μόνο από freelancers.

Για το Walking Dead δεν έχω γράψει ακόμα, επιφυλάσσομαι για συγκεντρωτικό ποστ μετά το φινάλε της άλλης βδομάδας (αλλά γενικά, πώς να το πω κάπως σύντομα και περιεκτικά, α ναι, το βαριέμαι). Όμως αυτή η απόφαση είναι madness, madness I tell ya. Σίγουρα, το αμερικάνικο μοντέλο δεν είναι το μόνο που υπάρχει, καθώς οι σειρές στην Αγγλία ας πούμε γράφονται είτε από έναν άνθρωπο, είτε έχουν head writer που μοιράζει σενάρια σε freelancers.

Aυτό είναι βιώσιμο μοντέλο σε σεζόν των 6 επεισοδίων ή σε σειρές που, όπως το Doctor Who, αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από standalone περιπέτειες. Αλλά ακόμα κι έτσι, η δουλειά που απαιτείται από τον head writer είναι εξωφρενική. Ο Russell T. Davies όταν έτρεχε το Doctor Who πρακτικά ξανάγραφε κάθε σενάριο που πέρναγε από τα χέρια του (εκτός από τα σενάρια του Moffat, που ο μύθος λέει ότι δεν τα άγγιζε). Ο ίδιος ο Moffat, για να αναλάβει τη θέση του head writer στo Doctor Who, αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον κινηματογραφικό Tin Tin των Spielberg/Jackson. Πολλή δουλειά.

Όμως το Walking Dead είναι βαθύτατα serialized. Πώς θα αναπτυχθεί σφιχτός σεναριακός άξονας χωρίς staff writers; Μου φαίνεται κάπως αδιανόητο, αλλά από την άλλη δεν είναι δίχως προηγούμενο. Ο Joe Michael Straczynski (οι φίλοι τον λένε JMS) το έκανε αυτό όταν έγραψε τρεις σεζόν (των 22 επεισοδίων!) του Babylon 5 ολομόναχος. Αλλά ο JMS είναι μουρλός, και πολύ συχνά θυσιάζει quality για quantity. Δε μπορώ να δω να συμβαίνει το ίδιο σε ένα show του AMC.

Anyway, περίεργο, αλλά από την άλλη μια περιέργεια την έχω, θα πρέπει να ομολογήσω. Έστω κι αν η δουλειά του Darabont είναι τρελά hit or miss για μένα (με έμφαση στο δεύτερο). Αλλά μία στο τόσο με εκπλήσσει. Μήπως πιστεύει ότι το να μοιράζει τη δουλειά σε άλλους τον κρατάει πίσω; Θα δείξει.

.

()

Διακόπτουμε τη ροή των ποστ για να σας μεταφέρουμε το βίντεο των fan-made τίτλων αρχής για το Walking Dead, που ένας φαν κάθισε κι έφτιαξε μόνος του, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά εικόνες από το κόμικ, και τη μουσική των Eels.

Μη σε αγχώσω, AMC, αλλά κομματάκι ζόρικο το βλέπω να βγάζεις καλύτερο.


THE WALKING DEAD "Opening Titles" from Daniel Kanemoto on Vimeo.

.

We excited yet? (ΙΙ)

H πιο πολυαναμενόμενη σειρά της χρονιάς (*) πήρε δεύτερη σεζόν, 13 επεισοδίων, μήνες πριν ξεκινήσει να προβάλλεται η πρώτη, αποτελούμενη από μόλις 6. Πρεμιέρα στις 31 Οκτωβρίου.

(* Ναι ναι εντάξει, whatever! Κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται η Αλήθεια.)

.

Μνηστήρες του τίτλου, λάβετε θέσεις: To Breaking Bad παίρνει ένα χρόνο ρεπό.

Τι σημαίνει αυτό για σένα, φίλε θεατή; Τίποτα, θα περιμένεις απλά λίγο παραπάνω για να το δεις. (Σύμφωνα με το AMC, η 4η σεζόν θα κάνει πρεμιέρα τον Ιούλιο του 2011.) Τι σημαίνει όμως για 10 από τους καλύτερους τηλεοπτικούς ηθοποιούς;

ΕΥΚΑΙΡΙΑ.

Διότι χάρη στο gap year του Breaking Bad, αυτός ο παλιο-Bryan Cranston, o Sergey Bubka της ανδρικής ερμηνείας, χάνει την επόμενη Ολυμπιάδα, τα Emmys του 2010 δηλαδή. Ποιος καλός συνάδελφος θα πιάσει την ευκαιρία από τα μαλλιά τώρα που ο νικητής των δύο τελευταίων διοργανώσεων θα μείνει εκτός;

Τι αποδόσεις θα έδινε ο William Hill;

Πέρνα μετά το άλμα: Προβλέπουμε τα Emmys του 2010 πριν καν απονεμηθούν εκείνα του 2009. Με μια πρώτη ματιά στις απολύτως ακριβείς προβλέψεις μας, θα διαπιστώσεις ότι αν το Luck του ΗΒΟ παιχτεί μες στη σεζόν, η 5άδα είναι ήδη κλεισμένη (όπως και ο νικητής). Αλλιώς έχουμε 6 ηθοποιούς για μία θέση, και 3-4 για τη νίκη.

~-~

Michael C. Hall (Dexter)

Γιατί ναι: Χάρη στο Six Feet Under και το Dexter βρίσκεται αδιάκοπα εδώ και μια δεκαετία στην πρώτη γραμμή σπουδαίων ερμηνευτών της τηλεόρασης.

Γιατί όχι: Χάρη στην σταθερά εξαιρετική δουλειά του ως Dexter αλλά και στη συμπάθεια που έχει κερδίσει λόγω της περιπέτειας με την υγεία του, πιθανολογώ πως θα κερδίσει από φέτος τον Cranston. Και άρα του χρόνου τέτοια εποχή οι ψηφοφόροι δε θα νιώθουν πως του χρωστάνε τίποτα.

Απόδοση: 15/3

Jon Hamm (Mad Men)

Γιατί ναι: Είναι το πρόσωπο της πιο πολυβραβευμένης, πολυγραμμένης και πολυσυζητημένης σειράς των τελευταίων 5 χρόνων.

Γιατί όχι: Δύο περιπτώσεις μόνο να το χάσει. O Hall να μην κερδίσει ούτε και φέτος (δηλαδή να κάνει θριπίτ ο Cranston) ή το ΗΒΟ να προγραμματίσει το Luck μες στη σεζόν.

Απόδοση: 11/4

Steve Buscemi (Boardwalk Empire)

Γιατί ναι: Παίζει στη σειρά που ήδη ξέρουμε όλοι ότι θα απαγορεύεται να μη σου αρέσει. Και είναι μεγάλο όνομα όσο και cult αγάπη.

Γιατί όχι: Αν το πάρεις από πλευράς ονόματος, χάνει από τον Hoffman. Αν το πάρεις από πλευράς βαρύτητας σειράς, χάνει από το Mad Men.

Απόδοση: 15/2

Hugh Laurie (House)

Γιατί ναι: O μόνος πρωταγωνιστής σειράς με mass audience. Όλοι οι άλλοι θα είναι από καλωδιακά κανάλια. Και παρά την αναγνώρισή του ως σπουδαίος ερμηνευτής, δεν έχει κερδίσει Emmy.

Γιατί όχι: Πέρασε η περίοδος που θα μπορούσε να το κερδίσει, έχουν ήδη αρχίσει να παίρνουν σειρά οι επόμενοι.

Απόδοση: 10/1

Dustin Hoffman (Luck)

Γιατί ναι: Είναι το μεγαλύτερο όνομα που έχει περάσει ποτέ στη μικρή οθόνη. Που θα απαγγέλει την ποίηση του David Milch. Και θα τον σκηνοθετήσει ο Michael Mann. Δεν υπάρχει καν λόγος να το συζητάμε.

Γιατί όχι: Όχι, υπάρχει. Η μόνη περίπτωση στην οποία ο Hoffman δεν κερδίζει του χρόνου το Emmy, είναι να μην δείξει το HBO τη σειρά μέχρι τον Μάιο. (Δεν υπάρχει ακόμα air date.) Αν παιχτεί ως τότε, τα πράγματα είναι απλά:

Απόδοση: 100/99*

(*Παίχτε όσο προλαβαίνετε. Από μέρα σε μέρα κλειδώνει το στοίχημα και δεν δίνει απόδοση.)

Jimmy Smits (Outlaw)

Γιατί ναι: Είναι ο Jimmy Smits, άρα ξέρεις ότι θα είναι φοβερός σε ό,τι κάνει. Και τον αγαπάει ακόμα η Ακαδημία.

Γιατί όχι: Αν η σειρά περάσει και δεν αγγίξει (το πιθανότερο, μεταξύ μας), ο Smits θα δει όσες διακρίσεις είδε και για το Cane. Μηδέν.

Απόδοση: 40/1

Alexander Skarsgård (True Blood)

Γιατί ναι: Γελάτε, γελάτε. Αλλά η μισή Ακαδημία είναι γυναίκες ψηφοφόροι, και το True Blood το #1 show της καλωδιακής τηλεόρασης. (Δηλαδή όλων των σειρών που θα μονοπωλήσουν τα βραβεία.)

Γιατί όχι: Δεν είναι αρκετά πρωταγωνιστής.

Απόδοση: 65/3

Kyle Chandler (Friday Night Lights)

Γιατί ναι: Ώστε να αναγνωριστεί η εξαιρετική δουλειά ενός εξαιρετικού ηθοποιού σε μια εξαιρετική σειρά, στην τελευταία της σεζόν.

Γιατί όχι: Ο ρόλος ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα αβανταδόρικος- γι'αυτό και τον λατρεύω. Αλλά με βλέμματα, βραβεία δεν κερδίζεις.

Απόδοση: 40/3

Michael Chiklis (No Ordinary Family)

Γιατί ναι: Έχει κερδίσει στο παρελθόν.

Γιατί όχι: Μετά όμως από τη μία του νίκη (για την πρώτη σεζόν του Shield), η Ακαδημία συμπεριφέρθηκε σα να ήθελε να ξεχάσει ότι τον βράβευσε. Κι επίσης, το No Ordinary Family θα είναι βλακεία κατά πάσα πιθανότητα.

Απόδοση: 50/1

Andrew Lincoln (The Walking Dead) / James Badge Dale (Rubicon)

Γιατί ναι: Αν η Ακαδημία θελήσει να δώσει τη θέση του Cranston σε ένα άλλο παλικάρι του AMC, έχει δύο καλές σειρές από τις οποίες μπορεί να διαλέξει.

Γιατί όχι: To Rubicon θα το έχουν ξεχάσει οι πάντες όταν βγαίνουν οι υποψηφιότητες και παραείναι χαμηλών τόνων για να κερδίσει οτιδήποτε για το καστ του, ενώ το Walking Dead θα είναι ένα sci-fi όπου τα visuals θα κλέψουν την παράσταση από το καστ.

Απόδοση: 35/1

Πού είναι ένας James Spader όταν τον χρειάζεσαι, ε;

.

The Walking Dead: The zombie movie after the end credits.

Ποια είναι η πιο πολυαναμενόμενη σειρά της επόμενης σεζόν; Το Walking Dead του AMC. Επειδή δε βλέπω την ώρα για ένα αληθινά γαμημένα τρομακτικό show να σκάσει μούρη στην τηλεόραση. Επειδή το zombie genre δανείζει τον εαυτό του σε αμέτρητες και ανεξερεύνητες δυνατότητες κοινωνικού σχολιασμού. Επειδή το ομώνυμο κόμικ του Robert Kirkman στο οποίο βασίζεται είναι ένα από τα καλύτερα των '00s. Επειδή το AMC κάνει λίγα αλλά πολύ σταθερά βήματα προς την τηλεοπτική τελειότητα. Κι επειδή, θέλω να πω, κοιτάχτε την παραπάνω εικόνα από τα γυρίσματα που ξεκίνησαν προχθές! (Κι επίσης μισή ντουζίνα εικόνες ακόμα που θα σας κόψουν την ανάσα.)

Θέλετε πιο συγκεκριμένα λόγια για το τι να περιμένουμε από τη σειρά; Αντιγράφω από την εισαγωγή του Kirkman στον πρώτο τόμο της -συνεχιζόμενης- σειράς, ο οποίος κοσμεί χρόνια τώρα τη βιβλιοθήκη μου:

“For me the worst part of every zombie movie is the end. I always want to know what happens next. Even when all the characters die at the end... I just want it to keep going. More often than not zombie movies feel like a slice of a person's life shown until whoever is in charge of the movie gets bored. So we get to know the character, they have an adventure, BOOM, as soon as things start getting good... those pesky credits start rolling.

The idea behind The Walking Dead is to stay with the character, in this case, Rick Grimes as long as is humanly possible. I want The Walking Dead to be a chronicle of years of Rick's life. We will NEVER wonder what happens to Rick next, we will see it. The Walking Dead will be the zombie movie that never ends.”

Ορίστε λοιπόν. Ο μπάτσος Rick ξυπνάει μια μέρα σε ένα έρημο νοσοκομείο. Όλα γύρω του, ο κόσμος όλος, έχει κυριευθεί από τις ορδές των νεκροζώντανων. Εκεί που ο Romero ρίχνει τους τίτλους τέλους στο Dawn of the Dead, εκεί ακριβώς ξεκινάν οι Walking Dead. Σε παραγωγή Frank Darabont, ο οποίος έγραψε και το σενάριο για τον πιλότο που είχε στείλει όσους του κυκλώματος το είχαν διαβάσει, σε κύματα οργασμών. Τον Οκτώβριο του 2010 στο AMC, ο πρώτος κύκλος 6 επεισοδίων.

.

we return from the break

Όσο ήμουν στο Βερολίνο συνέβησαν μερικά αξιοσημείωτα πραγματάκια στον κόσμο της τηλεόρασης.

->Το AMC πάει να μας πάρει τα μυαλά, παραγγέλνει το Walking Dead του Robert Kirkman (και διασκευής Frank Darabont) σε σειρά τουλάχιστον 6 επεισοδίων. (Splash Page)

->To 24 κατεβάζει κι επισήμως ρολά. (THR)

->To BBC μας άφησε να ρίξουμε μια ματιά στο εσωτερικό του νέου TARDIS. (io9)

->Η Titan Books ανακοίνωσε συλλογή με πρωτότυπες ιστορίες στο σύμπαν του Firefly, από συγγραφείς της σειράς. (Whedonesque)

->To HBO μας έδωσε την πρώτη πρόμο αφίσα για την 3η σεζόν True Blood. (AMAZING)

.