Back for more!

Ο Jon Stewart θα ξανακάνει τα Όσκαρ ευχάριστα μετά το περσινό υπνωτικό χάπι, συνδυασμός μιας καρα-προβλέψιμης βραδιάς και μιας ανέμπνευστης παρουσίας από την Ellen DeGeneres. Eλπίζω μόνο να μην κουβαλάει μαζί του το ίδιο άστρο που είχε επιτρέψει τότε στο Crash να επικρατήσει του Brokeback Mountain.

Σε άλλα νέα, η θεαματικότητα για το άθλιο Tell Me You Love Me ήταν φριχτή, κάτω του εκατομμυρίου, κάτι που μάλλον κάνει το ΗΒΟ να εύχεται να είχε ακόμα στον αέρα το John From Cincinnati. Άντε, να κάνουμε χώρο για το True Blood του Alan Ball τώρα.

Και μιας που έκανα που έκανα το "random stuff" post μου, ας αναφέρω και για τη δημιουργική αλλαγή στο Bionic Woman. O executive producer Glen Morgan αποχώρησε από το show, αλλά προσωπικά καθόλου δε νοιάζομαι (οι λόγοι που με ενδιέφερε εξαρχής το project ήταν οι David Eick και Jason Smilovic). Επιπλέον, τη θέση δημιουργικού σύμβουλου με ενδεχόμενο συγγραφής και κάποιων σεναρίων, ανέλαβε ο showrunner του Friday Night Lights, Jason Katims. Δε βλέπω πώς δεν είναι win-win αυτό.

Tell Me You Love Me

To νέο δράμα σχέσεων του ΗΒΟ Tell Me You Love Me καταφέρνει το αδιανόητο- να διαθέτει τις πλέον ωμές και προκλητικές σκηνές σεξ που έχουν προβληθεί ποτέ στην αμερικάνικη τηλεόραση, κι όμως ο θεατής να εύχεται να περάσει η ρημάδα η ώρα. Τουλάχιστον εγώ αυτό ευχόμουν, γιατί τίποτα σε αυτή τη δημιουργία της Cynthia Mort δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον. Το κεντρικό concept της σειράς μοιάζει να είναι η εξερεύνηση του ρόλου του σεξ σε 3 ζευγάρια διαφορετικών γενεών. Οι 20-somethings (και βαρετότεροι όλων) το χρησιμοποιούν για να καλύπτουν τα προβλήματά τους, οι 30άρηδες το κάνουν μηχανικά στην προσπάθεια σύλληψης μωρού, ενώ οι μεσήλικες έχουν σταματήσει ολοκληρωτικά να το κάνουν.

Ωραία όλα αυτά, αλλά δε δείχνουν να οδηγούν πουθενά. Οι χαρακτήρες είναι της μιας νότας, καθοριζόμενοι αποκλειστικά από τη σχέση τους. Δεν τους βλέπουμε στιγμή έξω από το context του τοξικού δεσμού τους, κατά συνέπεια θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν ονομαστεί με το Τυπικό Sex-Related Πρόβλημά τους. Οι διάλογοι είναι θεόστεγνοι, επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τους ίδιους προβληματισμούς χωρίς την παραμικρή υποψία εμβάθυνσης. Η Mort (βετεράνος συγγραφέας διάσημων sitcoms) φαίνεται πως ξέχασε το χιούμορ της έξω από την πόρτα του ΗΒΟ-- είναι δύσκολο να πστέψεις πως ανάμεσα σε τόσους χαρακτήρες, για ολόκληρο το χρονικό διάστημα που τους παρακολουθούμε στον πιλότο, κανείς δεν λέει έστω ένα κυνικό αστείο. Τα πάντα είναι τοξικά και αβάσταχτα. Συνέχεια.

Ο ρεαλισμός σταματά στις σκηνές σεξ, οι οποίες βέβαια κάθε άλλο παρά σεξουαλικές είναι. Εξυπηρετώντας σωστά τη λογική πίσω από τη σειρά, κάθε τέτοια σκηνή είναι και πιο ανυπόφορη από την άλλη, κάνοντας το θεατή να νιώθει σα να παρακολουθεί τα ζευγάρια να παλεύουν με τα κορμιά τους αντί με τις γλώσσες τους. Ακόμα κι αυτό όμως κουράζεται γρήγορα ως storytelling επιλογή-- το σεξ μοιάζει να είναι για τη Mort όχι το σημείο εισόδου στη διερεύνηση των σύγχρονων σχέσων, όπως θα ήλπιζε κανείς, αλλά και ο προορισμός της. (Ακόμα, η τόλμη στην απεικόνιση του σεξ μάλλον δεν επεκτείνεται στο υπερήλικο ζευγάρι της ψυχολόγου με τον άντρα της. Όταν οι δυο τους το κάνουν, τα φώτα είνια βολικά σβηστά-- ο ρεαλισμός της Mort μάλλον έχει όριο ηλικίας και ομορφιάς.)

Πόσο μπορεί να διαρκέσει μια τέτοια αναζήτηση, όταν ήδη από την πρώτη ώρα τα πάντα μοιάζουν εξαντλημένα? Το show είναι τόσο ανυπόφορο και βαρετό, που δεν έχω καμία διάθεση να παρακολουθήσω άλλη ώρα για να το μάθω. Aν αυτοί οι συγκεκριμένοι 6 άνθρωποι έχουν προβλήματα στη ζωή τους, πολύ απλά δε με ενδιαφέρει να μάθω ποια είναι. Δείτε καλύτερα το Scenes from a Marriage του Ingmar Bergman (από το οποίο η Mort παίρνει μάλιστα σημαντικά δάνεια) και είστε καλυμμένοι.