Community: Intro to Political Science

Θα έχουμε ξανά στο μέλλον την ευκαιρία να τα πούμε για τον Jeff και την Annie, και να τα πούμε και για τον Pierce (και το πώς η επανένταξή του στο γκρουπ δε μοιάζει να αλλοιώνει το είναι του- είναι ακόμα κακιασμένος) αλλά το πιο πρόσφατο (εξαιρετικό ως συνήθως) Community μου έμεινε περισσότερο για έναν λόγο: την απλή μεν, σαφέστατη δε, αποδόμηση της πολιτικής ως media θέαμα.

Είδαμε τον Jeff να γίνεται ρήτορας για πράγματα που δεν γνώριζε και για το οποία δε νοιάζοταν, απλώς και μόνο επειδή η δημοφιλία του τον 'υποχρέωσε' να μπει στην αρένα. Είδαμε την Annie, ένα σκεπτόμενο άτομο με ανησυχίες και προβληματισμούς και μόρφωση, να εκφυλίζει τον πολιτικό της λόγο σε Ένα Θέμα, ένα στόχο, κάτι με το οποίο το κοινό, η Αμερική (ο Dean, εν προκειμένω) μπορούσε να την κατηγοριοποιήσει.

Σε μια κούρσα όπου ο νικητής θα έπρεπε να είναι no-brainer, το χρίσμα τελικά εξελίχθηκε σε έναν αγώνα δίχως brains. Με τελικούς μονομάχους τους δύο υποψήφιους με το πιο ξεκάθαρο πρόγραμμα catch-phrase. Το κοινό σαν μάζα αδυνατεί να κατανοήσει έναν υποψήφιο αν δεν του έρχεται πακεταρισμένος με την χαρακτηριστική του ατάκα, από το "Yes we can" μέχρι το "Pop! Pop!". Εκεί όπου η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα με storylines και μονοδιάστατους χαρακτήρες, η μάχη μεταξύ Magnitude και Leonard είναι όντως “the political showdown of the century”, όπως είπε και ο Troy.

O Jon Stewart θα ήταν περήφανος.

.

Top-50 Episodes, 2010: #50-41

Κόψαμε πίτα στη δουλειά, έγινε το Super Bowl, μπαίνουν οι Απόκριες, παίχτηκε και το πρώτο σπουδαίο επεισόδιο του 2011, ε, σα να ήρθε ο καιρός ανεβάσω επιτέλους και αυτή την αραχνιασμένη 50άδα επεισοδίων μου για το 2010 όσο ακόμα έχουμε, ξέρεις, 2010. (Μόλις με ένα μήνα καθυστέρηση!)

Μερικά σύντομα πραγματάκια: Αυτή τη λίστα την ανεβάζω από την πρώτη χρονιά λειτουργίας του μπλογκ με μόνη διακοπή την περσινή, όταν κάπου ανάμεσα στις λίστες δεκαετίας και στο between-jobs-άγχος μου, δεν αξιώθηκα ποτέ να την ανεβάσω. (Αν και μια δεκάδα είμαι σίγουρος ότι κάπου την έχω καταχωνιασμένη. Λέω να την ρετρο-ανεβάσω για λόγους αρχείου.) Η λογική δεν είναι να βάλω κάτω όλα τα επεισόδια κάθε σειράς που είδα και να τα κατατάξω με αυστηρότητα, αλλά περισσότερο να αποτυπώσω σε μια λίστα (φυσικά έπρεπε να είναι λίστα, γιατί χωρίς τους ψυχαναγκασμούς μας δεν είμαστε τίποτα) τα πράγματα που αγάπησα ή που θυμάμαι περισσότερο από την περασμένη χρονιά. Κάτι σαν recap, ένα πράγμα. (Για τα περισσότερα επεισόδια που αναφέρονται, υπάρχει link μέσα στο [...] που οδηγεί στο ποστ που είχα κάνει όταν πρωτοπροβλήθηκε.)

Για να χωράνε όσο περισσότερα γίνεται, προσπαθώ να μη δίνω σε καμία σειρά πάνω από δύο slots στην 50άδα, άαααντε άμα είναι super να δίνω τρία. (Κι άμα είναι το Community να δίνω τέσσερα, εντάξει εντάξει ΣΥΓΓΝΩΜΗ.) Κοινώς, όχι, δεν θεωρώ πως υπήρξαν φέτος 50 επεισόδια σειρών που ήταν καλύτερα από 10 επεισόδια Terriers ή 8 επεισόδια Treme, απλώς αυτά είναι τα 50 που γούσταρα, που ξεχώρισα, που -για τον έναν λόγο ή τον άλλον- θυμάμαι αυτή τη στιγμή εντονότερα.

Μετά το άλμα η δεκάδα 50-41 και στη συνέχεια κάθε μέρα κι άλλη μία ως το top-10 μες στο weekend.

~-~

50 > The Amazing Race 17x01 They Don't Call It The Amazing Race for Nothin'!
Γιατί αυτό είναι το αστειότερο πράγμα που συνέβη όλη τη χρονιά.


49 > Lie to Me 1x19 Pied Piper
(w: Sharon Lee Watson / d: Paul McCrane)
Δεν πεθαίνω με τα procedurals ακόμα κι όταν είναι καλά (όπως το Lie to Me δηλαδή), αλλά εδώ ο Shawn Ryan μάζεψε ξανά το μισό καστ του Shield σε ένα γαμάτο αυτοτελές μυστήριο. Αδύνατον να αντισταθώ. [...]

48 > Boardwalk Empire 1x01 Boardwalk Empire
(w: Terence Winter / d: Martin Scorsese)
Από αυτές τις παραγωγές που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό (και καθόλου δεδομένες δεν πρέπει να τις θεωρούμε για την τηλεόραση) ακόμα κι αν σε κρατούν σε κάποια απόσταση την ίδια στιγμή. Δεν το αγάπησα, αλλά και ο Buscemi απολαυστικός είναι, και ο Scorsese σε ρίχνει κατευθείαν στο κλίμα της εποχής πριν ξεκινήσει ο Winter να πλάθει την ιστορία του. [...]


47 > The Daily Show with Jon Stewart – March 18 – Gary Locke
Παρόλο που δεν έχει τα performance skills ενός Colbert, ο Jon Stewart παρόλ’αυτά δεν κώλωσε καθόλου να παίξει μια ολόκληρη εκπομπή ως Glenn Beck, ξεφτιλίζοντας τις άναρθρες και παράλογες φοβικές κραυγές του στην πορεία.

46 > Entourage 7x05 Bottoms Up
(w: Ally Musika / d: Dan Attias)
Όπου το Entourage ως απόλυτη αντρική φαντασίωση φτάνει στην ολοκλήρωσή του, με τον Vince να τα φτιάχνει με την πορνο-uber-στάρ Sasha Grey, η οποία εδώ παίζει μια εξιδανικευμένη εκδοχή του εαυτού της. Κάτι σαν την τέλεια γυναίκα δηλαδή. Excelsior! [...]


45 > 30 Rock 5x04 Live Show
(w: Robert Carlock & Tina Fey / d: Beth McCarthy-Miller)
Η Tina Fey έπαιξε με τους περιορισμούς ενός live show χρησιμοποιώντας τους με κατάλληλο τρόπο για μεγιστοποίηση του κωμικού effect. Για παράδειγμα, στις διηγήσεις, τους κεντρικούς χαρακτήρες έπαιζαν νεότεροι ή/και καυτότεροι ηθοποιοί. Μπόνους πόντοι για τις μικρές, ξεκαρδιστικές διαφορές ανάμεσα στις εκδοχές Δυτικής και Ανατολικής όχθης. [...]


44 > Nikita 1x09 One Way
(w: Albert Kim / d: Ken Fink)
Κάθε άλλο παρά ξαναζεσταμμένο φαγητό, η περιπέτεια-ριμέικ του CW είναι σταθερή απόλαυση με καλύτερη στιγμή της αυτό το αναπάντεχο team-up της Nikita με τον Michael.

43 > Survivor: Heroes Vs. Villains 20x12 A Sinking Ship
Οι καημένοι οι παραγωγοί στρίμωξαν δύο Συμβούλια σε ένα επεισόδιο γιατί νόμιζαν πως θα ήταν προβλέψιμο. Αλλά με τον RUSSELL HANTZ! τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Το Συμβούλιο όπου ο Βασιλιάς της Σαμόα αποφασίζει να διώξει απ’το παιχνίδι της σύμμαχό του Danielle “γιατί έτσι”, είναι ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του show. [...]


42 > Chuck 3x18 Chuck Versus the Subway
(w: Matt Miller/Allison Adler & Phil Klemmer / d: Matt Shakman)
Chuck 3x19 Chuck Versus the Ring: Part II
(w: Josh Schwartz & Chris Fedak / d: Robert Duncan McNeill)
Η 3η σεζόν Chuck δε βλεπόταν με το συμπάθιο, μέχρι τη στιγμή που οι παραγωγοί πήραν 6 έξτρα επεισόδια που δεν περίμεναν, αφού είχαν κλείσει το season arc. Εκεί χαλάρωσαν, έκαναν fun πραγματάκια, και κατέληξαν την season 3.2 με ένα αληθινά δυνατό και συναισθηματικό φινάλε που είχε τον Brandon Routh ως γνήσιο Κακό και τον Scott Bakula να επαναφέρει στη σειρά το αληθινό κέντρο βάρους της: Τη σχέση των τριών Bartowski.


41 > Breaking Bad 3x07 One Minute
(w: Thomas Schnauz / d: Michelle MacLaren)
Γιατί η σκηνή του Hank με τα δύο ξαδέρφια στο πάρκινγκ στο τέλος του επεισοδίου, είναι υπόδειγμα του πώς γράφεις κόντρα στις δραματουργικές συμβάσεις και πώς σκηνοθετείς μέχρι ο άλλος να χαϊδεύει το πάτωμα με το σαγόνι του. [...]

.

The Zeros: My number 19, The Daily Show with Jon Stewart

Comedy Central (1999-...)

Η πολιτική σάτιρα που έγινε η ουσιαστικότερη πηγή ενημέρωσης και αντικατέστησε στις συνειδήσεις μας την Σοβαρή δημοσιογραφία. O Conan μπορεί να έφερε στην late night κωμωδία τη σουρεαλιστική λογική του skit, ο Craig Ferguson να έχει πιο κοφτερό χιούμορ και ο Steven Colbert να είναι καλύτερος performer, αλλά πολύ απλά για την νυχτερινή τηλεοπτική κωμωδία υπάρχει το πριν τον Jon Stewart, και το μετά.

~-~-~

links:
Stewart/Colbert '08
Η μετά-Bush εποχή
The Stewart/Colbert/Conan brawl

.

I'm a one-man wolf-pack: Τhe Hangover roolz

Ο Ed Helms του Office ξεκινάει στο δρόμο του legitimate stardom και o Bradley Cooper του Alias επιτέλους γίνεται leading man, στην πιο πολλαπλά quotable και -απλά- γαμάτη κωμωδία του καλοκαιριού. Έγραψα δυο λόγια για την ταινία στο MFTM, όπου μπορείτε να δείτε και δύο από τα μπόλικα φοβερά τρέιλερ που κυκλοφορούν. (Rob Riggle cameo alert!)

Βασικά έχω μείνει να αναρωτιέμαι αν μπορεί στο μέλλον ο αγαπητός μας Andy του Office να καταφέρει να κάνει την καριέρα που έμοιαζε προορισμένη για τον Steve Carell, καθώς και τι είδους αναβολικά μοιράζουν στα διαλείμματα του Daily Show και βγαίνουν όλοι ταλεντάρες από κει μέσα, με ρυθμό που να αρχίζει να θυμίζει την πρώτη 5ετία του Saturday Night Live.

.

Top 50 Episodes, 2008: 20-11

20. In Treatment 1x37 Alex, Week Eight
(w: Bryan Goluboff / d: Paris Barclay)
Ο πατέρας του αδικοχαμένου Alex ξεσπαθώνει απέναντι στον Paul επιβεβαιώνοντας τις προκαταλήψεις μας γι'αυτόν ή φέρνοντας νέα πράγματα στο φως. Και ο Glynn Turman στο ρόλο δίνει την πιο σπαρακτική ερμηνεία της χρονιάς. (...)

19. Battlestar Galactica 4x06 Faith
(w: Seamus Kevin Fahey / d: Michael Nankin)
Το συναρπαστικό ξεδίπλωμα της πλοκής αναδεικνύει μια συλλογιστική πάνω στη δύναμη που ασκεί επάνω μας η ίδια η ιδέα του θανάτου. Για επεισόδια σαν αυτό αγάπησα εξαρχής τη σειρά. (...)

18. The Shield 7x08 Parricide
(w: Kurt Sutter & Gary Lennon / d: Guy Ferland)
Για τη στιγμή που ο Shane κλείνει τα μάτια και χαμογελάει πικρά και ανεπαίσθητα. Payoff για 7 ολόκληρες σεζόν. (...)

17. Late Night with Conan O'Brian / The Colbert Report / The Daily Show The Brawl
Μια ψευδο-κόντρα που περιλάμβανε μοχλούς, τον Mike Huckabee, ένα ντροπιαστικό βίντεο από την εποχή του Jon Stewart στο MTV και φυσικά τον Chuck Norris. Και μια κορύφωση με μια ντελιριακή σκηνή ψεύτικου ξύλου. Το καλύτερο late night της χρονιάς.

16. Mad Men 2x11 The Jet Set
(w: Matthew Weiner / d: Phil Abraham)
Όπου το 'Mad Men' δίνει τη δική του εκδοχή για το ταξίδι του Tony Soprano στην έρημο. Ο Don αφήνει για λίγο πίσω το προσωπείο που έχει αναγκαστεί να δημιουργήσει για τον εαυτό του, για να ψάξει να βρει τι άλλο υπάρχει εκεί έξω. Και καταλήγει σε μια αντιστραμμένη εκκίνηση. Πάντα. To τελικό πλάνο του επεισοδίου είναι απλά ιδιοφυές, in context.

15. 30 Rock 2x10
(w: Robert Carlock & Donald Glover / d: Richard Shepard)
Έμεινε αβάπτιστο λόγω της απεργίας, αλλά το '2x10' δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ονομασμένα ξαδερφάκια του. Θα το λάτρευα και μόνο για το musical-montage-από-το-πουθενά του φινάλε με το 'Midnight Train to Georgia'...

14. Skins 2x09 Cassie
(w: Brian Elsley / d: Charles Martin)
Όπου λίγο πριν την αυλαία για αυτή την Πρώτη Γενιά, τα δεσμά με τον ρεαλισμό σπάνε οριστικά σε αυτό το ονειρικό επεισόδιο που παίρνει στροφές αναπάντεχες και συγκλονιστικές μέχρι το πικρά απελευθερωτικό του φινάλε. Βασικά αυτό που μόλις έκανα ήταν να περιγράψω ολόκληρο τον 2ο κύκλο, απλώς, τι να πω, μάλλον αυτό το 40λεπτο τον χαρακτήριζε ιδιαίτερα.

13. Terminator: The Sarah Connor Chronicles 2x04 Allison from Palmdale
(w: Toni Graphia / d: Charles Beeson)
Πανηγυρικά off-format ώρα, με το origin story της Cameron να αποκαλύπτεται με τρόπο ανατρεπτικό, απροσδόκητο και αρκετά σοκαριστικό. Μοντάζ και Summer Glau σε πολύ μεγάλες στιγμές.

12. Survivor: Micronesia 16x10 I Promise...
Τhe Ozzy exit. Δεν έχω καλύτερο unscripted. Ever! (...)

11. The Wire 5x10 -30-
(w: David Simon & Ed Burns / d: Clark Johnson)
Για όλες τις μικρές νίκες, για όλες τις μεγάλες ήττες, για όλες τις ασήμαντες μάχες που θα συνεχίζονται για πάντα. Γιατί τελικά μόνο αυτές μετράνε.

.

Yes, they can

Σχόλια για το 'Daily Show' και το μεγάλο post-Bush ερωτηματικό, μετά το άλμα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που Stewart & Colbert έχουν πει μεταξύ αστείου και σοβαρού σε συνεντεύξεις πως τη μέρα που θα λήξει η διακυβέρνηση Bush θα έμεναν χωρίς δουλειά. Και τώρα θα φτάσει η μέρα που όχι μόνο Bush δε θα έχουν, αλλά ούτε καν μια Sarah Palin.

Το γεγονός σατίρισαν κι οι ίδιοι αυτοσαρκαστικά στο κλείσιμο του εκλογικού special επεισοδίου Indecision 2008 (το οποίο δεν πολυήταν αστείο, by the way*) και προσωπικά περιμένω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δω πώς θα εξελιχθούν τα δύο shows πολιτικής σάτιρας όταν η κοινή λογική λέει οτι δε θα έχουν πλέον και τόσα πολλά πράγματα να σατιρίζουν.

(*Αν και διασκέδασα με την κατάληψη των anchor θέσεων από τον Larry Wilmore και τον Wyatt -'Medicine for Melancholy'- Cenac!)

Μπορεί αυτός ο ελεεινός ο Chris Mattews να είπε στο πρώτο μετεκλογικό 'Daily Show' οτι και ο Obama θα κάνει λάθη, αλλά όλοι ξέρουμε πολύ καλά οτι δε θα έχουν την ίδια κωμική χροιά λογικής τους παραλόγου που είχε οτιδήποτε συνέβη ποτέ στα τελευταία 8 (παρά δυο μήνες) χρόνια. Ο συμβολισμός πίσω από τον αποχαιρετισμό της μίμησης Bush του Jon Stewart ήταν πολύ δυνατός: το αντικείμενο της σάτιρας ήταν τόσο ισχυρό που πλέον δεν ξέρουν να κοροϊδεύουν τίποτα άλλο!

(Και by the way, πόσο φρικτά πατροναριστικός ήταν αυτός ο άθλιος των Fox News; Μια όμορφη μαύρη γυναίκα, τα όμορφα παιδιά, ένας δυνατός, ισχυρός, μαύρος άντρας. Blergh. Ξέρασα λίγο μέσα στο στόμα μου.)

Τα καλύτερα λοιπόν βρίσκονται στο αύριο για τις ΗΠΑ, αλλά τι θα γίνει με το Comdey Central; To skit με τον επόμενο σκύλο των ΗΠΑ ελπίζω να μην ήταν ενδεικτικό-- εκείνο με τους τρομοκράτες, ναι! ("What about terrorists over 30;" - "You don't know much about terrorism, do you John;)

Comedy Central on Strike, Day Two

Και μιας και μπήκα στο τριπάκι της παρακολούθησης αυτού του σχεδόν αρρωστημένου πειράματος που είναι τα late-night talk shows χωρίς συγγραφείς, ας πούμε και δυo κουβέντες για τη δεύτερη βραδιά των Stewart/Colbert γιατί αξίζει τον κόπο, μετά το άλμα.

Ο Jon Stewart με την επιστροφή του δεν απέτυχε γιατί αναφέρθηκε εκτενώς στην απεργία, όπως λανθασμένα υποστήριξε την Τρίτη, απλώς επειδή το έκανε με εμφανέστατα κακιασμένη διάθεση και άστοχα αστεία. Αναφορές in character έκανε και ο Colbert τη Δευτέρα, έκανε και ο Conan O'Brien ασταμάτητα, αναφορές που πετύχαιναν έναν βασικό σκοπό-- θύμιζαν στο κοινό οτι παρακολουθούν μια εντελώς διαφορετική εκπομπή από αυτή που ήξεραν.

Ο Colbert την Τρίτη πήγε το αστείο ακόμα ένα βήμα παραπέρα. Χρησιμοποίησε ένα αμφιβόλου αυθεντικότητας σενάριο από τον Οκτώβρη, το οποίο ως αστείο δούλεψε σε δύο επίπεδα. Πρώτον, λειτούργησε ως καλοπροαίρετη ειρωνεία απέναντι στα δρακόντεια μέτρα ελέγχου της WGA για τυχόν scabs (θα προσέξατε το disclaimer στο κάτω μέρος της οθόνης που ήταν σα να φώναζε "WGA!! Μη μας κάνετε κακό! Είναι παλιό το σενάριο!!") και δεύτερον υπογράμμισε την χαοτική διαφορά ανάμεσα σε scripted και -αυτό που περνάει για- unscripted εκπομπές. Thumbs up και πάλι.

Μισή ώρα νωρίτερα, ο Jon Stewart θυμήθηκε οτι έχει πολιτικές εξελίξεις να καλύψει, που ενδιαφέρουν το κοινό περισσότερο από τη γκρίνια του προς τη WGA που δεν του έκανε τη χάρη να τον αφήσει να γυρίσει στον αέρα με συγγραφείς. Τα αστεία αυτή τη φορά ήταν καλύτερα, πιο καίρια, και ακόμα και οι αναφορές του στην απεργία πέτυχαν στόχο. (Όπως σημείωσε και ο rotweiler στο προηγούμενο post, το self-deprecating αστείο με τις dated κινηματογραφικές αναφορές του είναι ακριβώς το είδος χιούμορ στο οποίο ο Stewart είναι μάστορας, κι όχι πικραμένες συγκρίσεις της απεργίας με την 9/11.) Kαι οτιδήποτε αφορούσε τον Rudy Giuliani? Χρυσός!

Αλλά το παράπονό μου παραμένει: η εκπομπή του μοιάζει υπερβολικά scripted και δε μπαίνει καν στον κόπο να το κρύψει. Ο Colbert μπορεί να έχει αστεία γραμμένα, όπως αυτό με το παλιό σενάριο, αλλά είναι τέτοια που μέσω του εγγενώς αυτοαναιρετικού τους χαρακτήρα τιμούν τουλάχιστον το πνεύμα της απεργίας, αν όχι το γράμμα της. Ο Conan στήνει ολόκληρα 40λεπτα γύρω από την αδυναμία του να βγάλει ένα show όπως πριν, και το κάνει χωρίς να μοιάζει ούτε δευτερόλεπτο ενοχλημένος από τη συμφωνία του Letterman με την WGA. Ο Jon Stewart όχι μόνο δεν κρύβει την ενόχλησή του, αλλά την κάνει και κεντρικό σημείο της εκπομπής του εις βάρος άλλων θεμάτων που παρακαλούν για την καυστική ματιά του. (Περισσότερο τη Δευτέρα, λιγότερο ευτυχώς την Τρίτη.)

Oh well, τουλάχιστον θυμάται πως να ξεσκίζει και κανάν συντηρητικό σαχλαμαράκια στις συνεντεύξεις. Γι'αυτό, και για casually πεταμένους χαρακτήρισμένους όπως "ο τύπος που δεν πιστεύει στην εξέλιξη" για τον Mike Huckabee, το Ένα Κάποιο Daily Show αξίζει κι αυτό την προσοχή, έστω και με Μια Κάποια βαριά καρδιά.

"A" Daily Show, indeed

To δίδυμο του Comedy Central επέστρεψε, χωρίς συγγραφείς, και μπορούμε με βεβαιότητα να ανακηρύξουμε νικητή. Ένας in character Stephen Colbert ξεσπάθωσε απέναντι στα παντός είδους σωματεία μέσω ενός clip show, ενώ σχολίασε τις πολιτικές εξελίξεις βασιζόμενος σε μια περσόνα που πρακτικά γράφει τον εαυτό της. Κυρίως όμως, ανάμεσα στο σιωπηλό μονόλογο της εισαγωγής και το κενό Word στη συνέχεια, επέλεξε να μην προσποιηθεί πως η εκπομπή του μπορούσε να συνεχιστεί σα να μη συμβαίνει τίποτα, όπως υπογραμμίστηκε κι από το φανταστικό shot των 3 καμερών καθώς η μία εστίαζε στον κενό teleprompter της διπλανής.

Ο Colbert ήταν αστείος και διαφορετικός, με την πιο winning όλων των performances του, σε μια ευτυχή περίπτωση κατά την οποία οι δυσχέρειες έβγαλαν το καλύτερο από έναν φοβερά ταλαντούχο κωμικό. Εν αντιθέσει, το Daily Show και ο Jon Stewart με άφησαν με άσχημη γεύση στο στόμα, κι όχι τόσο επειδή τα 8 λεπτά κωμωδίας έπεσαν αβάσταχτα flat ή γιατί η -στα χαρτιά- ενδιαφέρουσα συνέντευξη κράτησε 14 λεπτά και κόντεψε να με κοιμίσει. Ο Stewart με απογοήτευσε τόσο γιατί έμοιαζε με σκιά του Colbert, περισσότερο όμως διότι η υπολογισμένα καυστική του σάτιρα δεν κατάφερνε να είναι εξίσου υπολογισμένη χωρίς συγγραφείς πέραν του εαυτού του. Η μαθηματική φόρμουλα για την απεργία ή η σύγκριση με την 9/11? Ugh, don't try this at home kids, ειδικά αν είναι unscripted.

Από random βιντεάκια άλλων late-night show hosts που πέτυχα εδώ κι εκεί, μπορώ νομίζω να κάνω μια ασφαλή γενίκευση του συμπεράσματος που έβγαλα μετά το αναπάντεχο "Writers, I'll see you in my dreams" κλείσιμο του "COL-bert Report": εκείνοι που θα συνεχίσουν να ανεβάζουν το ίδιο show με πριν την απεργία (Jon, Jay) θα συνεχίσουν κιόλας να υπογραμμίζουν την ανάγκη για συγγραφείς χάρη στη μετριότητα του τελικού υλικού τους (για να μην αναφέρω την πρόκληση προς την WGA με την εμφανή προετοιμασία υλικού από τον εαυτό τους, κάτι που αποτελεί σπάσιμο των όρων της απεργίας), ενώ εκείνοι που θα στήσουν ένα νέο, ειλικρινές format πάνω ακριβώς σε αυτούς τους όρους (Colbert, Conan) θα είναι κι αυτοί που θα βγουν κερδισμένοι, έστω κι αν αργά ή γρήγορα θα βυθιστούν κι αυτοί στη μετριότητα, αναπόφευκτα.

The boys are back

Hey, φίλοι θεατές του "Daily Show", θυμάστε όταν αφήσαμε το αγαπημένο μας talk-show πίσω στις αρχές του Νοέμβρη ποια ήταν η σειρά δυναμικότητας των Ρεπουμπλικάνων υποψηφίων? Giuliani φαβορί με σχετική άνεση, John McCain trailing, Mitt Romney ίσως σαν ανερχόμενος τρίτος. Σήμερα ο Giuliani κονταροχτυπιέται σε απόσταση μιας μονάδας στα polls με τον υπερσυντηρητικό υποψήφιο... Mike Huckabee. I know, right? Το οτι η Oprah ανακοίνωσε τη στήριξή της στον Barack Obama είναι κάπως πιο γνωστό, but still.

Τα διαβάζεις αυτά στην HuffPo και αναπολείς τις υπέροχες εκείνες pre-strike olden days που είχες Stewart και Colbert να διαμελίζουν τα πάντα και να μην αφήνουν τίποτα όρθιο και αναρωτιέσαι, είμαι σίγουρος, πώς στα κομμάτια θα ξεκινήσουν οι προκριματικές ψηφοφορίες των δύο κομμάτων σε λίγες μέρες, και το Comedy Central δε θα έχει να προσφέρει τίποτα παρά νέα επεισόδια "South Park". Ε λοιπόν, αυτές οι μέρες είναι παρελθόν. Περίπου. Λίγο-πολύ. Σχετικά. Μμμμ... not really.

Jon Stewart και Stephen Colbert επιστρέφουν στον αέρα από τις 7 Ιανουαρίου χωρίς συγγραφείς, που σημαίνει όχι ανταποκριτές, όχι ρεπορτάζ, όχι Word. Που σημαίνει βασικά συνεντεύξεις και... improv? Θα είναι ένα πείραμα αυτά τα strike-proof 20λεπτα, και το κωμικό duo ήδη εισπράττει κάποια πυρά για την απόφασή τους να διασχίσουν τις picket lines το 2008. Όμως η κοινή πρακτική όλων των υπολοίπων late-night hosts να πράξουν αναλόγως σίγουρα ελφραίνει την κατάσταση, κι επιπλέον οι Stewart/Colbert έχουν ανάγει τους εαυτούς τους σε τέτοιο golden boys-status μέσα στη βιομηχανία, που τους δίνεται η δυνατότητα να πάρουν μια τέτοια απόφαση δίχως να βγει -σχεδόν- κανείς για να τους κράξει.

Make no mistake, την καλή θέληση θα πρέπει να συνεχίσουν να την κερδίζουν και μπροστά στην οθόνη πλέον (περιμένω σωρεία καρφιών προς τη Viacom), κι όσο για τα ίδια τα shows τους? Θα είναι χάλια. But hey, από κάπου πρέπει να παρακολουθήσω το Indecision '08, και μέσω του CNN Europe δεν πολυψήνομαι.

Back for more!

Ο Jon Stewart θα ξανακάνει τα Όσκαρ ευχάριστα μετά το περσινό υπνωτικό χάπι, συνδυασμός μιας καρα-προβλέψιμης βραδιάς και μιας ανέμπνευστης παρουσίας από την Ellen DeGeneres. Eλπίζω μόνο να μην κουβαλάει μαζί του το ίδιο άστρο που είχε επιτρέψει τότε στο Crash να επικρατήσει του Brokeback Mountain.

Σε άλλα νέα, η θεαματικότητα για το άθλιο Tell Me You Love Me ήταν φριχτή, κάτω του εκατομμυρίου, κάτι που μάλλον κάνει το ΗΒΟ να εύχεται να είχε ακόμα στον αέρα το John From Cincinnati. Άντε, να κάνουμε χώρο για το True Blood του Alan Ball τώρα.

Και μιας που έκανα που έκανα το "random stuff" post μου, ας αναφέρω και για τη δημιουργική αλλαγή στο Bionic Woman. O executive producer Glen Morgan αποχώρησε από το show, αλλά προσωπικά καθόλου δε νοιάζομαι (οι λόγοι που με ενδιέφερε εξαρχής το project ήταν οι David Eick και Jason Smilovic). Επιπλέον, τη θέση δημιουργικού σύμβουλου με ενδεχόμενο συγγραφής και κάποιων σεναρίων, ανέλαβε ο showrunner του Friday Night Lights, Jason Katims. Δε βλέπω πώς δεν είναι win-win αυτό.

The Daily Show's Laguna Beach

Εδώ έχουμε το πρώτο μέρος του "αφιερώματος" του Daily Show στην αγαπημένη μου ένοχη απόλαυση, το semi-reality Laguna Beach του MTV. Ο τρόπος που ο Jason Jones αναπαράγει κάθε πιθανό κλισέ του show είναι σχεδόν συγκλονιστικός, και ιδιαίτερα γούσταρα που ειρωνεύεται εξίσου και τις δύο πλευρές αυτού του σαχλού debate. It's just a silly show, people!



[Είναι απολύτως πιθανό το κλιπάκι να κοπεί από στιγμή σε στιγμή, γιατί η Viacom αποφάσισε πάλι να μας σπάσει τα αρχίδια. Το δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος βρείτε το μόνοι σας, γιατί κανείς καλός άνθρωπος δεν το έχει ανεβάσει στο YouTube ακόμα. Ναι, κι εγώ έχω σοκαριστεί.]

Klingons in the White House!

Αυτά χάνει όποιος δε βλέπει Jon Stewart.

Democrats take the Congress, and other TV stories...

Διαφωνεί κανείς?

Όπως κάθε θεατής που σέβεται τον εαυτό του, είχα για αυτές τις εκλογές ως μοναδική τηλεοπτική πηγή ενημέρωσης το φοβερό late-night δίδυμο του Comedy Central. To καθημερινό double bill The Daily Show/The Colbert Report έχει πλέον αναχθεί σε νούμερο ένα πηγή σοβαρής ενημέρωσης, σχήμα οξύμωρο δεδομένου του σατιρικού χαρακτήρα τους. Δεν υπερβάλω! Η πολιτική σκηνή των Η.Π.Α. δίνει μεγάλη σημασία στο φαινόμενο. Σκεφτείτε: Όποιος υποψήφιος επισκέφθηκε το Colbert Report από το καλοκαίρι και μετά, κατάφερε να εκλεγεί στην περιφέρειά του. Ο πρόεδρος Musharraf του Πακιστάν επισκέφθηκε το Daily Show. H επόμενη speaker of the House, Nancy Pilosi, κάνει αναφορές στο κωμικό δίδυμο μέσα από συνεντεύξεις τύπου. O τόπος έχει γεμίσει με μπλουζάκια Stewart/Colbert '08. Οι δυο τους έχουν γίνει, πολύ απλά, σημείο αναφοράς και ακόμα περισσότερο, από τους πλέον influential ανθρώπους στη βιομηχανία του θεάματος.

Η βραβευμένη με Πούλιτζερ Maureen Dowd γράφει στο τελευταίο τεύχος του Rolling Stone:

While real network news withers, Stewart's show has become the hot destination for anyone who wants to sell books or seem hip, from presidential candidates to military dictators. [...] At the Emmys, Colbert greeted the Hollywood audience as "godless Sodomites", and at the White House Correspondents Dinner, he proclaimed, standing beside the president, "Reality has a well-known liberal bias."

Την συνέντευξή της με τους Stewart-Colbert μπορείτε να απολαύσετε εδώ.

Καλύτερο κλείσιμο δε θα μπορούσε να υπάρξει από το ακόλουθο απόσπασμα, όπου ένας in-character "συντετριμμένος" Colbert, μοιρολογεί για το μέλλον της Αμερικής μετά την προχθεσινή νίκη των Δημοκρατικών, χωρώντας σε ένα μονόλεπτο rant όλα τα καυτά θέματα της αμερικάνικης επικαιρότητας: (kudos, Dim για το transript)

Don't think you're off the hook, voters. You're the ones who made this bed. Now you're the ones who are gonna have to move over so a gay couple can sleep in it. Tomorrow you're all gonna wake up in a brave new world. A world where the constitution gets trampled by an army of terrorist clones created in a stem cell research lab run by homosexual doctors who sterilize their instruments over burning american flags. Where tax and spend Democrats take all your hard-earned money and use it to buy electric cars for national public radio and teach evolution to illegal immigrants. Ooooh, and everybody's high.

...και αφήστε το CBS να τοποθετεί την Katie Couric (την Ελένη Μενεγάκη της Αμερικής) στη θέση την εκφωνήτριας των ειδήσεων. Των σοβαρών και κανονικών ειδήσεων...

26/2-5/3: The Oscar goes to... Jon Stewart

Κάντε πίσω Paul Haggis, Ang Lee, George Clooney! Ο παρουσιαστής του Daily Show, Jon Stewart, ήταν ο μεγάλος νικητής της χθεσινοβραδινής 78ης απονομής των βραβείων Oscar. Με το βιτριολικό του χιούμορ να είναι παρόν σε κάθε στροφή της βραδιάς, ο εξαιρετικός κωμικός μας βοήθησε να τα βγάλουμε πέρα σε μια ακόμα ατελείωτη βραδιά που όπως ακριβώς και αυτές των προηγούμενων χρόνων διέθετε περισσότερη φλυαρία και λιγότερες εκπλήξεις από όσες θα θέλαμε.

Φυσικά το γελοίο της υπόθεσης είναι οτι η μόνη έκπληξη στις τελευταίες 3x8=24 απονομές μεγάλων βραβείων, συνέβη εις βάρος του 'Brokeback Mountain' και υπέρ του υπερεκτιμημένου 'Crash'. Δείγμα, αυτό, της "τόλμης" μιας Ακαδημίας η οποία αγνοώντας Χρυσές Σφαίρες, BAFTA και Σωματεία Παραγωγών, Σκηνοθετών και Σεναριογράφων (!), βράβευσε την πιο συντηρητική -για μια ακόμη φορά- επιλογή, ξεκαθαρίζοντας οτι η ριζοσπαστική της διάθεση δεν πρόκειται να ξεπεράσει την αναγνώριση χιπ χοπ τραγουδιών, κάπου στο άμεσο μέλλον. Φυσικά του χρόνου μεγάλος νικητής θα είναι το 'Flags of our Fathers' των Eastwood/Haggis, ενώ με κομμένη την ανάσα περιμένουμε να μάθουμε το θριαμβευτή της μεθεπόμενης απονομής. Η απορία μας θα απαντηθεί φυσικά όταν ανακοινωθεί ποιο θα είναι, μετα την Ευθανασία, τον Ρατσισμό, και τον Πόλεμο, το επόμενο Μεγάλο Θέμα με το οποίο θα καταπιαστεί ο πομπώδης textbook σεναριογράφος Paul Haggis.

Μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της βραδιάς είχαμε υπομείνει ένα δίωρο red carpet που συναγωνιζόταν σε βαρεμάρα αυτό μιας τυχαίας βραδιάς στο Μέγαρο Μουσικής (υποπτεύομαι οτι φέτος η σοβαροφάνεια δε χτύπησε μόνο στο καθαρά δημιουργικό κομμάτι, αλλά επεκτάθηκε), ένα ανελέητο σερί αφιερωμάτων της Ακαδημίας σε ακαθόριστα είδη ταινιών (δε λέω, "ενδιαφέρουσα" η συνύπαρξη της Nora Ephron με τον Syndey Lumet στο ίδιο κλιπάκι) και μια ανεπανάληπτη κοιλιά στα τεχνικά βραβεία, που εντεινόταν από το γεγονός οτι για πρώτη φορά οι μεγάλες και οι τεχνικές κατηγορίες ήταν τόσο ξεκάθαρα διαχωρισμένες. Η εξιλέωση από ψηφιακούς θριάμβους τύπου 'Return of the King' δεν έρχεται με το αποκλείσουμε κάθε ταινία με μπάτζετ από τις σημαντικές κατηγορίες για μια χρονιά, παλικάρια.

Ο Stewart δεν περιόρισε καθόλου τον εαυτό του, και σατίρισε ανηλεώς τους πάντες, από τον εαυτό του και την ίδια την Ακαδημία, μέχρι τις διασημότητες και τους πολιτικούς, την πολιτική και την Πολιτική. Οι κορυφαίες του στιγμές περιελάμβαναν αναφορές στo φόρεμα-κύκνο της Bjork, στην μοναδική ευκαιρία του Hollywood να ψηφίσει για κάποιον νικητή, στην πειρατεία, στο ταμπεραμέντο του Russell Crowe και στα παιδιά του Steve Martin. Το ξενέρωτο κοινό, πιθανώς επειδή έβλεπε στη σκηνή έναν άνθρωπο να τους θάβει χωρίς σταματημό, δεν του απέδωσε όσο έπρεπε τα εύσημα. Πέραν του βασικού παρουσιαστή, την παράσταση έκλεψαν: ο Ben Stiller ως green screen man στην απονομή του βραβείου καλύτερων εφέ-- η εκθαμβωτική Keira Knightley-- ο μεγάλος Ang Lee σε μια από τις καλύτερες acceptance speeches που μπορώ να θυμηθώ, στην οποία ευχαρίστησε τους χαρακτήρες του (!)-- οι Meryl Streep και Lily Tomlin δίνοντας το τιμητικό βραβείο στον Robert Altman σα να ήταν κομμάτι κάποιας δημιουργίας του-- ο πάντα cool George που αυτοσαρκάστηκε όταν, χαριστικά και αδίκως, παρέλαβε το βραβείο β' ανδρικού ρόλου.

Αξέχαστο θα μου μείνει επίσης το άθλιο φόρεμα της πανέμορφης Charlize Theron, η εντελώς camp μορφή της Dolly Parton και το γεγονός οτι ευχές έστειλαν στη Felicity Huffman οι άλλες 4 desperate housewives από διαφορετικά παράθυρα (γιατί πώς να καταδεχτεί τώρα ολόκληρη Teri Hatcher να μιλήσει δίπλα στις -θεές- Eva Longoria και Marcia Cross?). Η παρουσία του Χρήστου Μήτση στον σχολιασμό της ελληνικής μετάδοσης ήταν διακριτική και περιοριζόταν λίγο-πολύ στα απαραίτητα, σε αντίθεση με τον over-the-top Ορέστη Ανδρεαδάκη ο οποίος έκανε διαγωνισμό άστοχου σχολίου με τον εαυτό του, για να μας πληροφορήσει τελικά περιχαρής αν κέρδισε ή όχι το Στοίχημα (χεστήκαμε). Περιττός.

Και για κλείσιμο, οι δύο μεγάλες παραλείψεις της βραδιάς. Πρώτη η απουσία του John Spencer από το μοντάζ όσων μας άφησαν μες στο 2005 (η Mary-Louise Parker τον ανέφερε στην νικητήρια ομιλία της στις Χρυσές Σφαίρες, αλλά για την Ακαδημία δεν ήταν αρκετά σημαντικός...), και δεύτερη η αθέτηση της υπόσχεσης του Philip Seymour Hoffman στον David Letterman οτι θα γάβγιζε στο πρώτο του Oscar. Δεν πειράζει όμως, διότι έτσι κι αλλιώς κάθε νικητής Oscar που σέβεται τον εαυτό του ξεφτιλίζει την καριέρα του ουκ ολίγες φορές μετά την πολυπόθητη νίκη, συνεπώς δεν ήταν ανάγκη να το κάνει από τώρα. Philip, άκουσέ με καλά. Βλέπεις τον Robert DeNiro και τον Al Pacino που σε χαιρετάνε? Γύρνα την πλάτη, και προχώρα με γρήγορο βηματισμό προς την άλλη μεριά. Ό,τι κι αν συμβεί, μην ακολουθήσεις το φως.

Fuck Paul Haggis!
Ah, Crash... Makes me wanna be a better racist...

This Week
Το ξέρουμε το γνωστό κλισέ. Όποτε μια σειρά θέλει να αφιερώσει επεισόδιο σε έναν περιφερειακό χαρακτήρα, ή σε κάποιον villain, το κάνει δείχνοντάς τον μας να πλένει τα δόντια του το πρωί που ξυπνάει. Στο Shield βλέπουμε τον Kavanaugh του Forest Whitaker να τα πλένει δύο φορές! Μικρές λεπτομέρειες σαν αυτή είναι που έχουν ανυψώσει τον χαρακτήρα του σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση, και διατηρούν την ίδια τη σειρά στην must list. Εντάξει, βοήθησε εδώ και η Gina Torres. To φινάλε του Kavanaugh-centric επεισοδίου είχε τέτοιο ηλεκτρισμό που πιθανότατα θα στείλει στον Forest Whitaker συστημένο το πρώτο του Έμμυ.

Αυτή η πρόταση γάμου στο Gilmore Girls ήρθε εντελώς από το πουθενά! Είναι υπέροχο όταν μια σειρά συνεχίζει στην 6η της χρονιά να εκπλήσσει σταθερά το θεατή. Όσο για την ερμηνεία του 'Ηollaback Girl' από τον Gil του Sebastian Bach, αυτή μπαίνει στις μεγάλες στιγμές της τηλεοπτικής σεζόν.

Το ίδιο ισχύει και για την αποστομωτική σκηνή του πρώτου ever Suit Up του Barney στο How I Met Your Mother! Πραγματικά, πόσες αναφορές μπορούν να χωρέσουν σε 10'' χωρίς διάλογο? Από Rambo στον James Bond, κι από εκεί στον Darth Vader, η Γέννηση του πιο λατρεμένου κωμικού μου ήρωα περιελάμβανε όλα εκείνα που τον κάνουν αυτό που είναι σήμερα! Ναι, ήταν Legendary.

Fuck Paul Haggis!
I think I've just stumbled onto a metaphor for something. Possibly a sequel to Crash. Like, um, Trash.

Still to Come
Της κακομοίρας γίνεται αυτή την εβδομάδα. Σημείωνετε γιατί χανόμαστε!

Το Battlestar Galactica κλείνει τη δεύτερη σεζόν του με ένα δίωρο shocker που προσφέρει απαντήσεις, ανατροπές, αποκαλύψεις και μια εκπληκτική νέα κατεύθυνση για τη σειρά! Παρασκευή 10/3.

Οι T-1000 και Πρόεδρος Palmer προσλαμβάνουν τον Noel Crane του Felicity στην covert ομάδα τους, η οποία απαντάει απευθείας στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, στο νέο πολυαναμενόμενο μιλιταριστικό δράμα των David Mamet και Shawn Ryan (The Shield, Angel). Τρίτη 7/3.

Ο 'Citizen Kane' των τηλεοπτικών σειρών, οι ανυπέρβλητοι Sopranos, επιστρέφουν για τελευταία φορά. Η ιστορία συνεχίζεται πολλούς μήνες μετά τα γεγονότα της 5ης σεζόν, και διαθέτει μετυαξύ άλλων την Julianna Margulies (E.R.) και τον Sir Ben Kingsley ('BloodRayne' :p) στο ρόλο του εαυτού του. Κάποια στιγμή θα δούμε και την Fergie των Black Eyed Peas ως στρίπερ. Εύγε. Κυριακή 12/3.

Ο Bill Paxton υποδύεται έναν πολύγαμο μορμόνο στο νέο δράμα Big Love του ΗΒΟ, ενώ τις 3 γυναίκες του υποδύονται οι Jeanne Tripplehorn, Chloe Sevigny και Ginnifer Goodwin ('Walk the Line'). Παίζει και η Amanda Seyfried ('Mean Girls', Lilly Kane στη Veronica Mars). Κυριακή 12/3.

Υπάρχουν όμως και αρκετές σειρές που ούτε αρχίζουν ούτες τελειώνουν! Αλήθεια! Όπως το House, που αυτή την εβδομάδα φιλοξενεί τον uber-cool Greg Grunberg (Felicity, Alias) και τον Adam Busch (Warren στη Buffy) που πολύ μου είχε λείψει. Έκανε καιρό φαίνεται να ξεπεράσει τα τραύματα που του άφησε η Willow, γιατί όσο νά'ναι...

Το 24 συνεχίζει να σπέρνει. Μας δείχνει το POV των τρομοκρατών, έχει Julian Sands και Sean Austin (εκπληκτικό payoff για το χαρακτήρα του), αυτή τη βδομάδα είδαμε Peter Weller και μείναμε και μαλάκες κιόλας, είχαμε αναφορά στην Jane Espenson (σεναριογράφος σε Buffy, Gilmore Girls), ενώ προσωπικά έκανα κι ένα standing ovation για τον πράκτορα Aaron Pierce και τον Curtis Manning, τους δύο unsung heroes που επιτέλους πήραν ένα κομμάτι της δόξας που εδικαιούντο. Και πάνω που το κεντρικό στόρι έχει πάρει για τα καλά φωτιά, στο διπλό επεισόδιο αυτής της εβδομάδας ξυπνάει ο θεός από το κώμα για να πάρει εκδίκηση (όοοοοοοοοοολε), επιστρέφει η Kimberly (το μεγάλο ρίσκο των showrunners) ενώ εμφανίζεται ο αντιπρόεδρος του Logan (που υποδύεται ο Ray -Twin Peaks, 'Good Night, and Good Luck.'- Wise) και καιρός ήταν, γιατί σε λίγο αυτός ο ανίκανος θα βουλιάξει τη χώρα. Αφήστε αυτόν να προσεύχεται, και βρείτε κάποιον άλλον για να μιλάει με τους τρομοκράτες!

Fuck Paul Haggis!
Όχι, δεν έχω κάτι να προσθέσω, απλά το θυμίζω για να μην ξεχνιόμαστε.

Quotes
How could I be so stupid?
(H ατάκα που δεν περιμέναμε οτι θα ερχόταν ποτέ η στιγμή που ο Jack του 24 θα έλεγε στον εαυτό του)

Here's the mini-cherry on top of the regular cherry on top of the sundae of awesomeness that is my life: after Shannon and I talked, I nailed her.
(O Barney του How I Met Your Mother εξιλεώνεται για το ντροπιαστικό παρελθόν του)

Maybe because I'm a Cylon and I've never seen you at any of the meetings.
(Έτσι καθησυχάζουν στο Battlestar Galactica αυτούς που φοβούνται πως είναι Cylons)

The president is at a loss for words.
(Αμέσως μετά, ο Mike Novick του 24 θα μας παρουσιάσει τον τροχό)

When your life is sucking you get drunk and sleep with inappropriate men. It's your thing. Whatever. I find it charming.
(O Alex του Grey's Anatomy περιγράφει στη Meredith τον εαυτό της)