The Office & more

Εν μέσω κατάστασης πανικού και τρελής δουλειάς, πολύ συντομότερα από ό,τι συνήθως σχόλια για ό,τι πρόλαβα να δω το τελευταία 7ήμερο και δεν καλύφθηκε σε άλλο ποστ. Κατά σειρά, The Office, Friday Night Lights, The Nine και Ugly Betty.

(Gilmore Girs, Nip/Tuck και βεβαίως το BSG είναι πρώτα στη λίστα με όσα θα δω στη συνέχεια.)

Tο Office ήταν και πάλι ιδιαίτερα πετυχημένο στην προσπάθειά του να μας κάνει να ενδιαφερθούμε τόσο για το Jim-less Scranton branch, όσο και για το Jim-driven Stamford branch. Στο γνώριμο γραφείο ο Michael θρηνεί το χαμό του παλιού του αφεντικού (αρχικά) κι ενός πουλιού που κουτούλησε στο τζάμι (στη συνέχεια) σε ένα ακόμα επιδέξιο κλείσιμο του ματιού του Greg Daniels που μας θυμίζει πόσο πολύ τρέμει ο Michael τη στιγμή που θα τον βρει το τέλος του, και θα είναι ολομόναχος. Εξάλλου, η Pam αρχίζει να αισθάνεται όλο και πιο άνετα μετά τη φυγή του Jim, πότε κάνοντας αστειάκι που δε συνοδεύονται από μελαγχολικά βλέμματα, και πότε φλερτάροντας και πάλι με έναν αλλαγμένο (?) Roy. Ανεκτίμητες στιγμές, το teaser με την Pam να βασανίζει τον Michael, η Pam και ο Dwight να τραγουδούν ένα απαίσιο ντουέτο στην κηδεία του πουλιού, η Kelly να κλαίει για τον Ryan.

Αλλού, η Karen και ο Jim τα βρίσκουν όλο και περισσότερο- είναι σχεδόν λες και ο Jim την αναδημιουργεί ώστε να είναι γι'αυτόν σα να έχει ξανά την Pam δίπλα του. Με τον ίδιο τρόπο που βρήκε στο πρόσωπο του Ed Helms (όνομα χαρακτήρα?) έναν νέο Dwight. Σίγουρα, μπορεί αυτός να είναι λιγότερο αξιοθρήνητη περσόνα, αλλά εξυπηρετεί τον Jim στα fun fun fun σχέδιά του.

Friday Night Lights 1x02 "Eyes Wide Open"
Το Friday Night Lights ήταν, μαζί με το The Nine, οι δύο αγαπημένοι μου πιλότοι για αυτή τη σεζόν (που να μην έχουν γραφτεί από τον Aaron Sorkin, that is.) Η διασκευή της ομώνυμης ταινίας του Peter Berg λειτούργησε ακόμα καλύτερα σε αυτό το δεύτερο επεισόδιο από ό,τι στον πιλότο. Ο παλμός της πόλης χτυπά ακόμα εντονότερα τώρα που ο μεγάλος σταρ τραυματίστηκε τόσο σοβαρά, και μέσα από το ντοκιμαντερίστικο ύφος του, ο φακός κάνει εξαιρετική δουλειά στην ανάδειξη των συνεπειών που έχει για τον καθένα αυτό το συμβάν. Για τον προπονητή που τα στήριζε όλα στον Street, την κοπέλα του που αρνείται να παραιτηθεί από τη φαντασίωσή της, τον άπειρο αντικαταστάτη του που πρέπει να αντέξει την πίεση μέσα και, κυρίως, έξω από το γήπεδο. Το καστ είναι φοβερό, η σειρά αναδεικνύει υποδειγματικά τη σχέση θρησκείας και πίστης σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα- και οτιδήποτε έχει να κάνει με τον ίδιο τον αγώνα (τόσο λυρικά κινηματογραφημένο) λειτουργεί εξαιρετικά ως αφορμή για να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες και να βιώσουμε το πώς όλοι τους, όλη η πόλη, ζει και αναπνέει για αυτές τις βραδιές της Παρασκευής. Ειλικρινά, δεν βλέπω την ώρα για το επόμενο επεισόδιο. Ξέρω οτι η σειρά δεν έχει μεγάλο μέλλον (απογοητευτικά ratings) αλλά ελπίζω τουλάχιστον να κλείσει ικανοποιητικά, γιατί το αξίζει.

Σε πλήρη αντίθεση, ο εκπληκτικός πιλότος του The Nine οδήγησε σε μια μεγάλη απογοήτευση. Κι εδώ τα νούμερα ήταν καταθλιπτικά, αλλά δε με νοιάζει καθόλου. Λίγη ώρα αφού είχε τελειώσει το επεισόδιο, δε μπορούσα να θυμηθώ σχεδόν τίποτα από τα όσα είδα. Έχω ακόμα μια αίσθηση οτι μου άρεσε και πάλι ο Egan Foote του John Billingsley, αλλά πέραν αυτού δεν είχαμε τίποτα παρά ακαθόριστα μπρος-πίσω εξελίξεις στα characters arcs και αδιάφορες flashy ασήμαντες λεπτομέρειες από την ομηρία. Το πρώτο επεισόδιο μου άρεσε φοβερά, το δεύτερο ελάχιστα, άρα είναι μόνο δίκαιο να παρακολουθήσω και το τρίτο. Αλλά αν τα πράγματα δε βελτιωθούν ραγδαία, την έχω κάνει.

Και πείτε ό,τι θέλετε για τη Betty, κλισέ, soapy, κτλ κτλ, αλλά όποιος δε γέλασε με το Queens makeover της America Ferrara τότε... well, I rest my case. Άλλες καλές στιγμές ήταν ο γκέι ανιψιός που χόρευε ασταμάτητα στο background, και η σκηνή του γεύματος με τον designer. Πόσο πιο λυπηρή και απεγνωσμένη θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια του Daniel, καθώς προσπάθησε έστω και στιγμιαία να πείσει τον Vincent Bianchi οτι η Amanda, of all people, είναι μια λατίνα από το Bronx?! Επίσης είχε πλάκα η εμφάνιση του Rhys Coiro στο ρόλο του απαιτητικού καλλιτέχνη- πριν λίγους μήνες τον είδαμε στο Entourage στο ρόλο ενός... απαιτητικού καλλιτέχνη.

Pilot Watch: The Nine

Συντελεστές. Αυτό θα πάρει κάμποση ώρα. Λοιπόν, στο καστ έχουμε Scott Wolf (ο μικρός αδερφός από το Party of Five), Kim Raver (η αχώνευτη από το 24), Camille Guaty (η uber-hot κοπέλα του Sucre από το Prison Break), Chi McBride (ο πολυεκατομμυριούχος που τα βάζει με τον House), John Billingsley (Phlox στο Star Trek: Enterprise), η γενικά κι αόριστα γνώριμη φάτσα του Timothy Daly και πολύς ακόμα κόσμος. Δημιουργός είναι ο Hank Steinberg του Without a Trace, ενώ σκηνοθέτης για τον πιλότο (και executive producer στη συνέχεια) είναι ο Alex Graves (The West Wing).

Premise. Οι ζωές 9 ανθρώπων συνδέονται για πάντα ύστερα από την τραυματική τους εμπειρία, μια 52 ωρών ομηρία ως αποτέλεσμα μιας ληστείας τράπεζας.

Yada Yada. Περίεργο πράγμα δείχνει να συμβαίνει φέτος. (πέραν του προφανούς, οτι έχουμε καλούς πιλότους σε αντίθεση με πέρσι που το καλύτερο νέο δράμα ήταν το... Prison Break...) Εκεί που την περασμένη σεζόν βρεθήκαμε με ένα μάτσο κόπιες του Lost οι οποίες ποντάρανε στο περίπλοκο στόρι, και εν τέλει απέτυχαν μαζικά και πανηγυρικά να κερδίσουν το κοινό, φέτος έχω ήδη δει 3 καλούς πιλότους και όλοι τους ακολουθούν τη λογική του Lost,αλλά αυτή τη φορά δείχνουν να έχουν πιάσει το νόημα-- το Heroes, το Jericho, και αυτό εδώ το show (άλλο καλύτερα, άλλο χειρότερα) νοιάζεται πρώτα για τους χαρακτήρες και μετά για την πολύπλοκη ιστορία και έναν gimmicky τρόπο να την πει. Το The Nine μοιάζει μια καλή περίπτωση τέτοιου δράματος. Καλό premise, δυνατό καστ, και ένας σπουδαίος σκηνοθέτης. Ο Graves χειρίζεται περίτεχνα τις μεγάλες απαιτήσεις του σεναρίου (εισάγει 10 χαρακτήρες, τους παρακολουθεί με διαφορετικό ύφος πριν και μετά την ληστεία, κινηματογραφεί το δραματικό αυτό γεγονός τονίζοντας μεν αρκετά τη δραματικότητά του και το σασπένς, αλλά ταυτόχρονα χωρίς να υπερβάλλει στην απεικόνισή του) ενώ καθοδηγεί άψογα το καστ σε εξίσου απαιτητικούς ρόλους. Όλοι οι ηθοποιοί καταφέρνουν να χτίσουν μια περσόνα για πριν την ομηρία και μία για μετά (ειδική μνεία στον Billingsley που μεταπηδά από suicidal loser σε man-of-the-hour που χαίρεται ξανά τη ζωή του), υποχρεώνοντάς μας να περιμένουμε με αγωνία να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη κατά τη διάρκεια των 52 αυτών ωρών. Αλλά σε καμία περίπτωση αυτό το ενδιαφέρον μας δεν επισκιάζει το δεσμό που δημιουργείται μεταξύ τους και τον οποίον θα ακολουθήσουμε στο μέλλον της σειράς. Οι μικρές στιγμές για τους χαρακτήρες είναι παρούσες- από το αμήχανο αλλά ζεστό και ειλικρινές late night call μέχρι το πηγαίο και λυτρωτικό γέλιο των επανενωμένων ομήρων στο τέλος του επεισοδίου όταν και ξορκίζουν, κατά κάποιο τρόπο, αυτό που τους συνέβη. Ο Graves και το πολύ καλό καστ μας πουλάνε άψογα το γεγονός που συνέβη, σα να είναι απλά μια αφορμή για να έρθουν κοντά αυτοί οι άνθρωποι. Ελπίζω στη συνέχεια της σειράς να μην παίξουν υπερβολικά δραματικά τα όσα συνέβησαν στις 52 ώρες-- είναι σημαντικά, αλλά όπως μας είπε καθαρά ο πιλότος, κυρίως μετράνε οι χαρακτήρες και το πού θα πάνε από εδώ.

Α, και για να μην το ξεχάσω. Η Camille Guaty είναι, για να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ, εμ, ιδιαιτέρως εντυπωσιακή νεαρά. Κοινώς, τσουρουφλίζει. Ay ay ay!