Procedurals catch-up

Δε φταίω, εγώ κάνω ό,τι μπορώ! Αλλά πάνω που πάω να κάτσω να γράψω σκάει το leak-άρισμα των καινούριων Girls Aloud οπότε πάει η μισή μέρα. Καταλαβαίνετε. Όχι; Oh well.

Girl-on-girl action δεν είχαμε μόνο στη μουσική όμως, είχαμε και στο latest 'House'. Σχόλια μετά το άλμα για αυτό και για άλλα δύο procedurals, κατά σειρά 'Life on Mars' και 'CSI'.

Για το 'House' (5x05 Lucky Thirteen) δεν ξέρω τι έχω να πω που να μην είπε από μόνο του το ιδιοφυές “Another live saved by girl-on-girl action.” Πείτε με αδύναμο, πείτε με θύμα, αλλά εμένα και το επεισόδιο μου άρεσε, και η Olivia Wilde με ικανοποίησε, και η δυναμική House/Wilson/Cuddy πήγε σε ενδιαφέροντα μέρη... Βασικά δεν είχα κανένα παράπονο από το επεισόδιο. Ναι, με κουράζει που κάθε βδομάδα πρέπει να υπάρχει αυτός ο κουραστικός παραλληλισμός ασθενών/γιατρών, αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν τόσο εκνευριστικά τα πράγματα όσο συνήθως, και επιπλέον για αλλαγή ο ασθενής είχε και ευθεία σύνδεση με τον εν λόγω γιατρό παρά μια συμπτωματική παρόμοια ιστορία.

Η Wilde δε θα διεκδικήσει Όσκαρ πουθενά κοντά, αλλά για αυτό που είχε να κάνει εδώ ήταν μια χαρά. (Δηλαδή να δείχνει όμορφη, να κάνει τις girl-on-girl σκηνές να παίρνουν φωτιά, και να είναι απλώς καλή σε ένα πολύ βασικό επίπεδο στις δραματικές σκηνές της.) Ο χαρακτήρας της Thirteen εξακολουθεί να μη μου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρων φυσικά, αλλά τουλάχιστον εδώ στήθηκε μια αξιοπρεπής δραματική ιστορία με αρχή, μέση και... εντάξει, όχι ακριβώς τέλος (γιατί εξακολουθεί να είναι εβδομαδιαία σειρά αυτό που βλέπουμε) αλλά έστω ένα καλό σημείο για παύση.

Όσο αφορά στους υπόλοιπους χαρακτήρες, οι σκηνές του House με τον Wilson ήταν χρυσός (τέλειο το δούλεμα του Wilson στον κολλητό του), η αντίδραση του House στα νέα για την εγκυμοσύνη της Cuddy μάλλον αναπάντεχη και γι'αυτό πολύ ενδιαφέρουσα, και επίσης η σκηνή του Chase με τον Foreman με έκανε λίγο να πεθυμήσω τις ημέρες που είχαν κι οι δυο τους πολύ μεγαλύτερους ρόλους στο show. All in all, μια πολύ δυνατή ώρα, ίσως η πιο σταθερή και καλή για φέτος ως τώρα.

~-~

Aρχίζω δυστυχώς να χάνω το ενδιαφέρον μου για το 'Life on Mars' (1x03 My Maharishi is Bigger Than Your Maharishi), ενδεχομένως γιατί είχα άδικο όταν έλεγα οτι δε με πειράζει αν εξελιχθεί απλώς σε procedural, και αυτοί που έλεγαν οτι θα τους πείραζει, είχαν δίκιο. :(

Δεν είναι οτι γίνεται κάτι λάθος στα επί μέρους στοιχεία. Οι ερμηνείες και οι χαρακτήρες μου κρατάνε το ενδιαφέρον (από το μουστάκι του Michael Imperioli μέχρι τον φοβερά ουσιαστικό και κεφάτο Harvey Keitel) αλλά βδομάδα μετά τη βδομάδα επανερχόμαστε εντελώς στα ίδια στοιχεία και αν δεν συμβεί κάτι αληθινά ενδιαφέρον, αληθινά σύντομα, με βλέπω απλά να βάζω να δω το αγγλικό original και να ξεμπερδεύω. Ξανά, ':(', γιατί επί της ουσίας είναι ένα show που πραγματικά μου αρέσει.

~-~

Ο πατέρας των procedurals συνεχίζει να διδάσκει, όμως. Το 'CSI' (9x03 Art Imitates Life) έφτασε η ώρα να εισάγει τον πρώτο του μόνιμο νέο χαρακτήρα εδώ και πόσα χρόνια; Well, δεν ξέρω γιατί το παρακολουθώ μόνο εδώ και 2-3, but still. Η ερευνήτρια της Lauren Lee Smith (την οποία είχα ψιλο-ερωτευτεί από το 'L Word' και βασικά σταμάτησα να το βλέπω όταν έφυγε) μπήκε στο παιχνίδι με μια κάποια διακριτικότητα, χωρίς οι συγγραφείς να πέσουν στην κλασική σχετική παγίδα του να στηρίξουν βασικά όλο το επεισόδιο πάνω της. Σε πολλές σκηνές ήταν απλώς στο background και η συνεισφορά της στην υπόθεση δεν έγινε ποτέ over the top για να μας φωνάξει ΚΟΙΤΑΧΤΕ ΠΟΣΟ ΚΑΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ!!!

Έχει τα quirks της (και την πολύ... αρρωστημένη; Κακή;) αίσθηση του χιούμορ και είχε ωραία χημεία με τον William Petersen. Το οποίο είναι ενδιαφέρον, και μόνο για το γεγονός οτι οι συγγραφείς μπήκαν στον κόπο να τη φέρουν κοντά με το νέο της αφεντικό, ακόμα και γνωρίζοντας οτι δεν πρόκειται να τον έχουν τριγύρω για πολύ ακόμα. Speaking of, ωραίος τρόπος να θέσουν τις βάσεις για την αποχώρησή του. Όχι υπερβολές, απλά μικρές πινελιές εξέλιξης, απόλυτα συνεπείς με όσα έχουν συμβεί στον Gil τον τελευταίο καιρό. (Και δε θα διαμαρτυρηθώ ποτέ για screen time για την Alex Kingston, που κάποιοι θα ξέρουν από το 'ER' και κάποιοι θα λάτρεψαν ως time-traveler's wife River Song στο 'Doctor Who'.)

Όσο για την υπόθεση της βδομάδας, δεν ήταν κάτι που δεν είχαμε ξαναπεί, πού είναι τα όρια της τέχνης κτλ. Δεν πολυνεδιαφέρθηκε το show να απαντήσει, παρά μόνο να χρησιμοποιήσει το gimmicky concept για να πουλήσει μερικούς πολύ ιντριγκαδόρικυος φόνους, αλλά από την άλλη δεν έβλεπα ποτέ το show για το πώς εξετάζει κοινωνικά ζητήματα, οπότε θα δώσω pass για το συγκεκριμένο θέμα.

Thursday night panic

Eπειδή διανύω μια βδομάδα γενικότερης κατάπτωσης και δεν έχω δύναμη/όρεξη για πολλά αυτή τη στιγμή, ακολουθούν μετά το άλμα σύντομα σχόλια για τη χθεσινοβραδινή τηλεόραση, κατά σειρά 'The Office', 'CSI', 'Survivor' και 'Life on Mars'. Θα προσπαθήσω από βδομάδα να πιάσω και τα σαπούνια του ABC, αλλά για την ώρα δεν έχει ακόμα 'Grey's' :(

To 'Οffice' ήταν μόνο σποραδικά αστείο, αλλά όχι επειδή απέτυχαν αστεία, απλά επειδή έπεσε το βάρος περισσότερο σε μικρές προσωπικές στιγμές αυτή τη βδομάδα. Αλλά η ισορροπία και η εκτέλεση ήταν εξαιρετική, οπότε δεν έχω παράπονο, κι έτσι κι αλλιώς τα αστεία ήταν ξεκαρδιστικά. (Η παρομοίωση του Creed με την Omaha Beach, το άνοιγμα του επεισοδίου, το talking head του Stanley που σύγκρινε εαυτόν με έγκυο, 'Golden shower'.)

Κι αν αυτό το επεισόδιο σημαίνει οτι τελειώσαμε με τη Jan, τόσο το καλύτερο γιατί την έχω σιχαθεί πλέον. Ευτυχώς εδώ υπήρχε η υπέροχη Holly της υπέροχης Amy Ryan κι εξισορροπούσε την κατάσταση, βγάζοντας τον πιο ανθρώπινο εαυτό του Michael: η αγκαλιά στο τέλος με εξέπληξε και μου προκάλεσε κι εμένα ένα μικρό βουρκωματάκι σαν τη Holly. (Κι επίσης, πόσο όμορφη η σκηνή με τον Michael που κρατούσε τα μωρά;) Αν και πρέπει να σταθώ απορημένος σε ένα σημείο, και να θαυμάσω το ανεπανάληπτα ξεδιάντροπο product placement για την Κούνια Που Δεν Καταστρέφεται (ΤΜ).

~-~

Δεν τρελάθηκα με αυτό το 'CSI' που, μετά την εκπληκτική πρεμιέρα κινήθηκε σε πιο γνώριμα και ακίνδυνα νερά. Όχι οτι δε με διασκέδασε το story με την υπνωτίστρια, απλώς παραήταν προβλέψιμο χάρη κυρίως στον κανόνα του πιο αναγνωρίσιμου guest star. Tην ίδια στιγμή δεν πολυενδιαφέρθηκα για το παράληλλο storyline των Gil & Sara, κυρίως γιατί το έχω το πρόβλημά μου με τις ιστορίες που τραβούν αναλογίες με τις ζωές των πρωταγωνιστών-- αν ήθελα να δω το 'House', θα έβλεπα το 'House', ευχαριστώ πολύ. Αφήστε που ο τύπος που Το Έκανε ήταν από τους πιο φριχτούς που έχω δει τελευταία στην τηλεόραση. Την επόμενη βδομάδα αν δεν απατώμαι συστήνεται βέβαια ο νέος χαρακτήρας, οπότε δεν υπάρχει λόγος να χαλαρώνουμε.

~-~

Και το 'Survivor' συνεχίζει τη θεάρεστη αποστολή του με το να ξεφορτώνεται όλα τα λάθη που φέτος έγιναν κατά τη διάρκεια του κάστινγκ (σκουριάσαμε, Mark Burnett;), εδώ με το διώξιμο του παντελώς ανισόρροπου και άχρηστου GC. Το κακό, εκτός της γενικότερης προβλεψιμότητας της σεζόν ως τώρα, είναι οτι πάει τόσο μονόπατα που τη μία φυλή δεν τη γνωρίζουμε σχεδόν καθόλου (μόνο ο Randy μου κάνει κάτι ως χαρακτήρας, φοβερό που φώναξε για να μπερδέψει τον Ace στη δοκιμασία) και από την άλλη είναι ο ένας πιο ανούσιος από τον άλλον, πλην του Ace φυσικά και ίιισως της Crystal; Δεν κάνουμε reality όμως έτσι. Μπορούμε να μεταφερθούμε στον τελικό κατευθείαν;

~-~

Όσο για το 'Life on Mars', το δεύτερο επεισόδιο στάθηκε στα στάνταρντ του πρώτου. Εδραιώνει ένα πολύ ενδιαφέρον ύφος, με χαρακτήρες που μοιάζουν αυθεντικοί και αποφεύγοντας τα εύκολο αναχρονιστικό χιουμοράκι. Βασικά ό,τι κομπλιμέντο έκανα για τον πιλότο, ισχύει και εδώ, χωρίς κάτι παραπάνω. Φοβερή η σκηνή στο νοσοκομείο με τον Sam Tyler και τον Gene Hunt να παίζουν ξύλο και μετά να συζητάνε. (Τυπική male bonding σκηνή, αλλά καλοπαιγμένη.) Και με άγγιξε το δίπτυχο σκηνών που αφορούσαν τη Maya (τα σύννεφα με το "funnypages" και εκείνη αργότερα που ο Sam δακρύζει καθώς την θυμάται) και αυτή του φινάλε θα παραήταν cheesy αλλά την έσωσε η γιούχου χίπισσα που με κέρδισε άμεσα.

Όσο το show μοιάζει να παίρνει στα σοβαρά το setting του και τους χαρακτήρες του (με τους Keitel & Imperioli ακόμα καλύτερους εδώ), και όσο βρίσκουν ενδιαφέρουσες πλοκές που να συντηρούν το ενδιαφέρον στο procedural στοιχείο, θα είμαι εκεί. This one's a keeper.

First impressions: 'Life on Mars'

Huh. Αυτό ήταν αναπάντεχο. Και το σχολιάζουμε μετά το άλμα.

Eίχα σχεδόν ξεχάσει πώς είναι να εκπλήσσεσαι τόσο ευχάριστα από κάτι. Όχι επειδή το 'Life on Mars' ήταν δα και κανά αριστούργημα, αλλά επειδή ούτε που θυμάμαι την τελευταία φορά που με βρήκα να περιμένω με απόλυτη βεβαιότητα οτι θα παρακολουθήσω ένα ολοκληρωτικό trainwreck και αντ'αυτού να κολλάω στην οθόνη μου για 45 λεπτά απορώντας πώς στα κομμάτια είχα πέσει τόσο εντυπωσιακά έξω στην αρχική μου εκτίμηση.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά τώρα, γιατί έχουμε στα χέρια μας μια αναπάντεχα καλή πρώτη ώρα, και γι'αυτήν θα μιλήσουμε. Ξεκινώντας από το setting της. Έχει σιχαθεί η ψυχή μου τις σειρές εποχής, και την ευκολία που επιφέρουν στην απεικόνισή αυτής. Προβλέψιμο και προφανές soundtrack, πήξιμο εξυπνακίστικων αστείων, επιφανειακή και εκ του ασφαλούς αντιμετώπιση ηθών, τουλάχιστον μια ετερόχρονη παρουσία (συνήθως κοπέλας ασυνήθιστα δυναμικής).

Τώρα, το 'Life on Mars' δεν απαλάσσεται απόλυτα από όλες τις κατηγορίες, αλλά τα καταφέρνει εντυπωσιακά να μην παραείναι ένοχο. Ας κρατήσουμε λίγο perspective κι ας θυμηθούμε οτι μέχρι και το 'Mad Men' είχε υποπέσει σε κάποια από αυτά τα εγκλήματα κατά την περίοδο προσαρμογής των πρώτων του επεισοδίων. Με βάση αυτό, εκτιμώ απόλυτα το γεγονός οτι το 'Mars' αποφεύγει έντεχνα τις περισσότερες παγίδες που καθιστούν κάθε τέτοιο show ανυπόφορο μέσα στην προφανοσύνη του. (Αν δεν υπάρχει τέτοια λέξη, κατά τα γνωστά, μόλις εφευρέθηκε.)

(Και props για την τέλεια 'επίκαιρη' pop culture αναφορά της κοπέλας που ανέκρινε ο Gene Hunt: "The answer... is blowin' in the wind." Θέλω πολλά τέτοια ακόμα.)

Η ιστορία κυλάει λειτουργικά, με ωραίες ενέσεις που μας θυμίζουν τι παίζει και που χειρίζονται αποτελεσματικά την απορία κοινού και πρωταγωνιστή. Μπορώ να δω άνετα το show να μετατρέπεται γρήγορα σε ένα ακόμα procedural (αλλά στα '70s!) και ειλικρινά αν κρίνω από τον πιλότο, αυτό δεν είναι κάτι που με ενοχλεί. Με βρήκα πολύ πιο γοητευμένο από το σκηνικό και από τους χαρακτήρες εποχής (τους οποίους το show μοιάζει να αγκαλιάζει κι όχι να αντιμετωπίζει ως ένα χρονικό αστείο) παρά από τη συνεχή απορία "Και τώρα τι θα γίνει;" O πιλότος κάνει εξαιρετική δουλειά στο να μην εστιάσει στο arc περισσότερο από τους χαρακτήρες, λάθος που σπάνια αποφεύγουν οι σειρές που βασίζονται σε κάποιο plot gimmick.

Σε αυτό το πλαίσιο, το επίπεδο παραγωγής και το καστ παίζουν τεράστιο ρόλο στο να είναι πετυχημένο ένα τέτοιο εγχείρημα. Και από τη μία βρήκα πειστικό το ζωντάνεμα του προ 3 δεκαετιών Manhattan, από την άλλη αυτό που με κράτησε περισσότερο ήταν το ensemble. O Jason O'Mara μου ήταν παντελώς αδιάφορος πριν τον δω εδώ, και είναι όντως αστείο το οτι το όνομά του εμφανίζεται 4ο σε σειρά στη διαφημιστική καμπάνια, κι ας πρόκειται για τον πρωταγωνιστή. Όμως κουβαλάει τον Sam Tyler με έναν τρόπο που τον κάνει απορημένο αλλά ποτέ χαμένο, και κρατάει απέναντι σε κάποιον σαν τον Harvey Keitel, το οποίο λέει αρκετά.

Ο οποίος Keitel είναι, με λίγα λόγια, θαυμάσιος. Εμφυσεί τον χαρακτήρα του με ένα σωρό χαρακτηριστικά τυπικού 70s βρωμόμπατσου που δεν είμαι καν σίγουρος οτι υπάρχουν στο χαρτί, αλλά βρίσκονται σίγουρα στο ερμηνευτικό ένστικτό του. Η παρουσία του είναι επιβλητική χωρίς πολλά-πολλά εφετζίδικα, και καταφέρνει άμεσα να είναι συμπαθής με έναν πολύ γκρίζο τρόπο. Η πρώτη του συνάντηση με τον Sam, ο τρόπος που διακόπτει την απόπειρα του Sam σε ψυχολογικό profiling, το πώς προσεγγίζει τη γριούλα που τα έχει χαμένα, η δυναμική του παρουσία στην κορύφωση του επεισοδίου... Απλά κλέβει το show δίχως να το κλέβει, αν αυτό βγάζει νόημα. (Ή απλά, κλέβει όσο πρέπει ώστε να μην αποσπά από τον αληθινό πρωταγωνιστή.)

Και μόνο αγάπη για τον Michael Imperioli, από εκεί και πέρα, όπως και για τη Gretchen Mol που παραμένει κουκλάρα. Και ο χαρακτήρας της είναι μεν ενδιαφέρων και εν δυνάμει πολυεπίπεδος, αλλά όχι πατροναριστικά 'δυναμικός' όπως θα ήταν ο token Feisty Woman Part (TM) στις μισές σειρές που διαδραματίζονται σε αυτή την εποχή.

Αν είχα μια ανησυχία βλέποντάς το, ήταν οτι αυτά που συνέβαιναν σχετικά με το κυρίως arc δεν έβγαζαν το παραμικρό νόημα-- ουσιαστικά ο Sam σπρώχτηκε σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου κατάφερε με αυτό που έκανε να αλλάξει το παρόν του σύμπαντος από το οποίο προήλθε; Πώς; Γιατί; Όμως αυτό είναι κάτι που θα απασχολήσει περισσότερο στην πορεία. (Και δεν έχω δει το βρετανικό original show για να έχω κάποιο μέτρο σύγκρισης, ούτε θέλω να ξέρω πώς τελειώνει εκείνο-- σκοπεύω να το δω κάποια στιγμή.)

Kαι ένα μεγάλο κρίμα: βάζει την κουκλάρα Lisa Bonet να επιστρέψει στην τηλεόραση μετά από 16 χρόνια-- για ένα ρόλο που δε μπορώ να φανταστώ πώς μπορεί να έχει ζουμί; Ομοίως για την παρουσία του Clarke Peters από το 'Wire'. Πάντα με λυπεί όταν βλέπω τις ηθοποιάρες του 'Wire' σε τριτοτέταρτους ρόλους. :(

Για την ώρα δηλώνω ικανοποιημένος. Το 'Fringe' είναι καλούτσικο στα επίπεδα που το περιμέναμε. Το 'True Blood' είναι άνισο, αλλά κι όταν είναι καλό δεν πρόκειται για έκπληξη-- είναι η πολυαναμενόμενη νέα σειρά του βραβευμένου με Όσκαρ δημιουργού του 'Six Feet Under'! Αν η σεζόν έχει προσφέρει μέχρι τώρα μια αληθινή θετική έκπληξη, είναι το 'Life on Mars': το αναμενόμενο trainwreck που αποδείχτηκε πολύ καλύτερο από όσο έχει δικαίωμα να είναι μια σειρά που απολύει τον δημιουργό της μετά τα γυρίσματα του πιλότου, βλέπει να ξαναγράφεται το σενάριο από τους showrunners του 'October Road' και κάνει 90% re-cast.

Upfronts: ABC & CW

Γενικά η βδομάδα των upfronts είναι κομματάκι συναρπαστική με όλα τα νέα που προκύπτουν, και με τους πιλότους που εγκρίνονται σε σειρές να γίνονται γνωστοί, αλλά φέτος λόγω της απεργίας συνέβησαν τα εξής πράγματα: Τα δίκτυα δεν έκοψαν σχεδόν τίποτα παρ'ότι αυτή ήταν ίσως η χειρότερη χρονιά νέων σειρών στην πρόσφατη μνήμη, παρήγγειλαν ένα μάτσο 'blind commitments' (δηλαδή απευθείας παραγγελία σειρών χωρίς να περιμένουν να δουν πρώτα τους πιλότους) από φόβο οτι αν περίμεναν να τελειώσει η απεργία δε θα προλάβαιναν να έχουν υλικό για το Σεπτέμβρη, και τέλος οι λιγοστοί πιλότοι που έχουν παραγγείλει δεν είναι ακόμα έτοιμοι, οπότε τα όποια νέα shows πάνε κατά κύριο λόγο για mid-season. (Το οποίο ήταν έτσι κι αλλιώς η τάση τα τελευταία χρόνια, με shows σαν τα '24', 'Lost', 'The Sarah Connor Chronicles' κτλ)

Με βάση όλα αυτά, η ανακοίνωση των προγραμμάτων για ABC και CW εμπεριέχει μια γερή δόση deja vu, και σχεδόν καμία έκπληξη, αλλά σε κάθε περίπτωση, μετά το άλμα ακολουθούν τα προγράμματα με σχολιασμό ανά μέρα.

ABC:
Δευτέρα: Dancing With the Stars, Samantha Who?, Boston Legal, Untitled Kutcher/Banks Project, The Bachelor.
To 'Boston Legal' ανανεώθηκε τελευταία στιγμή για μια τελική σεζόν (μάλλον 13 επεισοδίων) χάρη σε επίμονες διαπραγματεύσεις του David E. Kelley και σε μεγάλες μειώσεις στο budget που μπορεί να περιλαμβάνουν από πετσόκομμα του staff (να μείνουν δηλαδή ο Kelley και το πολύ δύο ακόμα σεναριογράφοι) μέχρι πετσόκομμα του cast (με τους 3 βασικούς και μόνο να επιβιώνουν).

Τρίτη: Dancing With the Stars, Scrubs, The Goode Family, Eli Stone.
Άλλη μια αναπάντεχη ανανέωση ('Eli Stone') επίσης για 13 επεισόδια, κι επιβεβαίωση του χειρότερα κρατημένου μυστικού του Hollywood, της μετακίνησης δηλαδή του 'Scrubs' από το NBC στο ABC για μια τελευταία σεζόν 17 επεισοδίων. Το show πάει για mid-season, και ο Stephen McPherson που το έφερε στο δίκτυο (και ήταν υπέυθυνος για το development του εξαρχής) ονειρεύεται ακόμα περισσότερες σεζόν για αυτό. Sigh.

Τετάρτη: Pushing Daisies, Private Practice, Dirty Sexy Money.
Σα να μην πέρασε μια μέρα.

Πέμπτη: Ugly Betty, Grey's Anatomy, Life On Mars.
O μόνος έτοιμος (εδώ και ένα χρόνο) πιλότος του ABC εγκρίνεται επιτέλους σε σειρά και παίρνει τη θέση μετά το 'Grey's'. Το παρασκήνιο για αυτό το remake του ομώνυμου βρετανικού show είναι πλούσιο, καθώς ο αρχικός παραγωγός David E. Kelley λέγεται πως αντάλλαξε τη θέση του ως executive producer με αντάλλαγμα την ανανέωση του 'Boston Legal'. Το ABC τον αντικατέστησε με τους παραγωγούς του απαράδεκτου σαπουνιού 'October Road', το οποίο είναι ίσως το μεγαλύτερο 'WTF' αυτών των Upfronts.

Κυριακή: Extreme Makeover, Desperate Housewives, Brothers & Sisters.
Κατά τα γνωστά.

* Το 'Lost' θα επιστρέψει στο μέσο της σεζόν με 17 επεισόδια, σε μέρα και ώρα που θα αποφασιστεί εν καιρώ.


The CW:
Δευτέρα: Gossip Girl, One Tree Hill.
Πάνε καλά οι Δευτέρες για το δίκτυο, οπότε μένουν ως έχουν από μετά την απεργία. To 'Gossip Girl' επιστρέφει 1η Σεπτέμβρη.

Τρίτη: 90210, Surviving the Filthy Rich.
Το '90210' έρχεται με καστ-δυναμίτη (Tristan Wilds από το 'Wire', Jessica Walter από το 'Arrested Development'), παραγωγούς από το 'Freaks & Geeks', και με τη Jennie Garth σε recurring ρόλο για να γίνει το νέο show που δε μπορούμε να πιστέψουμε οτι λατρεύουμε. Μαζί του ένας κλώνος του 'Gossip Girl', γιατί ποιος έχασε την αίσθηση του μέτρου του για να τη βρει το Hollywood.

Τετάρτη: America's Next Top Model, Stylista.
H fabulous νύχτα της Tyra Banks.

Πέμπτη: Smallville, Supernatural, Reaper.
Και μια νύχτα για το fantasy (αχ, WB, πόσο μας λείπεις), με το 'Reaper' να σώζεται τελευταία στιγμή για μια συντομευμένη σεζόν 13 επεισοδίων, πιθανώς για να γεμίσει ό,τι κενά δημιουργηθούν στον προγραμματισμό των 'Supernatural' και 'Smallville'. To oποίο, by the way, επιστρέφει για 8η και τελευταία σεζόν δίχως τους showrunners του, δίχως τον Lex Luthor του, ψιλο-δίχως την Lana του, και με την Alison Mack να μην αναφέρεται πουθενά στα δελτία τύπου. Καλή φάση.

Παρασκευή: Everybody Hates Chris, The Game.
Η νύχτα για το black demographic.

Κυριακή: Η νύχτα έχει 'νοικιαστεί' σε ανεξάρτητη εταιρία προγραμματισμού (το οποίο δεν είμαι απόλυτα σίγουρος πώς λειτουργεί) και φημολογείται πως το 'Moonlight' που κόπησε στο CBS, μπορεί να καταλήξει εδώ.

* Ακούγεται πως η Dawn Ostroff του CW θα χάσει τη δουλειά της μέσα στους επόμενους μήνες, και κοιτώντας το τραγικό πρόγραμμα του δικτύου της, δεν είναι δύσκολο να δούμε το γιατί.