This is Halloween: Ποια από τις κωμωδίες ντύθηκε καλύτερα;

Τα Halloween επεισόδια είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου παραδόσεις στην αμερικάνικη τηλεόραση, ιδίως στις κωμωδίες που κάθε χρόνο προσπαθούν να ξεπεράσουν αλλήλους (και εαυτούς) στην κούρσα για το πιο εφευρετικό κουστούμι, το καλύτερο τρόμαγμα ή την εξυπνότερη ατάκα.

Είναι λοιπόν μια καλή αφορμή για μια μαζευτική στα Halloween επεισόδια της περασμένης βδομάδας των κωμωδιών που παρακολουθώ.



Suburgatory

(1x05, 'Halloween')


Η ιδέα: H Tessa κι ο μπαμπάς George της προσπαθούν να γιορτάσουν το Halloween σα φυσιολογικοί άνθρωποι αλλά η αστυνομία γούστου του Suburgatory τους, δεν γουστάρει αυτά τα τρομακτικά και τους το απαγορεύει. Α κι επίσης η Tessa καταλαμβάνεται από ένα πνεύμα.
Η διακόσμηση: Η μπροστά αυλή τους, κατά βάση. Μερικές κολοκύθες και μαύρα πέπλα, αλλά κι ένας τάφος (του μπαμπάκα, μάλιστα) και μια γκιλοτίνα επειδή, γιατί όχι.
Οι στολές: Υποθέτοντας ότι τα outfits των suburb-ιτών δεν μετράνε για στολές Halloween, έχουμε βασικά την Tessa ντυμένη Misty και την Allie Grant ντυμένη ladybug. Κι ο Malik ντυμένος αιδεσιμότατος, δηλαδή βασικά 'ο τύπος από τους Run-D.M.C.' επειδή αυτό είχε.
Ο φόβος: Τα προάστια ως σκηνικό ταινίας τρόμου (κάτι που η σειρά ξανάκανε 2-3 επεισόδια πιο πριν, αλλά εντάξει, Halloween επεισόδιο είχαμε, δεν τους κακίζεις που επιστρέφουν σε αυτή την ιδέα) και ο φόβος του κάθε χαρακτήρα για το lifestyle του άλλου. Οι γείτονες φοβούνται να φοβηθούν, οι φίλοι της Tessa φοβούνται μη τους γίνει σαν την Misty, η Tessa φοβάται μην πάθει κανά ατύχημα σαν την Misty.
Η ατάκα: George: “I'm going to kill you last.” Dallas: “I appreciate that. I have dinner plans tomorrow.”
Η σύγκριση: Είναι η πρώτη σεζόν του Suburgatory οπότε δεν υπάρχει σύγκριση με άλλα Halloween επεισόδια της σειράς. Μόνο με άλλα σκέτα επεισόδια της σειράς, από τα οποία δεν ήταν καλύτερο.


Community

(3x05, 'Horror Fiction in Seven Spooky Steps')


Η ιδέα: Το study group κάθεται και λέει ο ένας στους υπόλοιπους ιστορίες τρόμου κατόπιν παρότρυνσης της Britta (κλαίω με του Pierce), η οποία έχει ανακαλύψει πως ανάμεσά τους υπάρχει ένας εν δυνάμει παράφρων δολοφόνος. Φυσικά τα έχει κάνει μαντάρα (#britta'd) και στην πραγματικότητα όλοι είναι παράφρονες εκτός φυσικά από τον Abed, που είναι ο μόνος ισορροπημένος χαρακτήρας μέσα στο πλαίσιο της σειράς.
Η διακόσμηση: Μια μιζέρια με δυο κεριά, τρία πατατάκια και μια πλαστική αράχνη. #britta'd
Οι στολές: O Dean μάγισσα, ο Dean διάβολος, ο Dean-- όχι, αυτό. Αν και θα μπορούσε να πηγαίνει για πάντα αυτή η σειρά. ΕΠΙΣΗΣ! Ο Abed κι ο Troy ντυμένοι ως Inspector Spacetime και, φαντάζομαι, companion του Inspector Spacetime; Bzt bzzt meta-βραχυκώκλωμα.
Ο φόβος: Ότι κάποιος δεν ανήκει. Αλλά ως φανταστικοϋπέροχο που είναι, το Community φυσικά καταλήγει στο συμπέρασμα πως όποιος κι αν είναι, τον αγαπάμε με την τρέλα του, γιατί έτσι είμαστε εμείς οι αγαπημένοι outsiders. ΕΠΙΣΗΣ! Μέσα σε 15 λεπτάκια ο Dan Harmon μας σκάει τσάκα-τσάκα μια μίνι αποδόμηση του horror genre που θα έκανε κάτι φλύαρους Kevin Williamson circa 'Scream 4' να βάλουν τα κλάμματα, με τον κάθε χαρακτήρα να ακουμπάει εκείνη την πτυχή του είδους που ταιριάζει στην προσωπικότητά του
(Παρένθεση: Το ταίριασμα είναι τόσο τέλειο που με κάνει να αναρωτιέμαι. Μπορεί ο Dan Harmon να βάσισε τη δημιουργία των χαρακτήρων του Community στα αρχέτυπα των ταινιών τρόμου; Κι αν ναι, για ποιο λόγο να το κάνει; Ή μήπως πολύ απλά, η σειρά αποδεικνύει πως τα αρχέτυπα αυτά είναι πανομοιότυπα, φτιαγμένα από το ίδιο πατρόν, όσο κι αν χοροπηδήξεις από genre σε genre; Discuss.)
Η ατάκα: “Troy and Abed sewn togeeeether!”
Η σύγκριση: Πάει κόντρα στο 'Epidemiology', a.k.a. Εκείνο Με Τα Ζόμπι Και Τους ΑΒΒΑ. Διαλέχτε εσείς, εγώ δεν ξέρω. Δε θέλω, επίσης.


Parks and Recreation

(4x05, 'Meet 'n' Greet')


Η ιδέα: Η Leslie προσπαθεί να πλησιάσει έναν τοπικό μεγαλοπαράγοντα αλλά καπελώνεται η εκδήλωσή της από τον Tom και την δυσνόητη εταιρεία του. Το οποίο φαντάζομαι πως, ΟΚ, είναι τρομακτικό υπό μία έννοια. Αλλά το βασικό στόρι του επεισοδίου είναι το πάρτι του Andy και της April.
Η διακόσμηση: Κλασική τηλεοπτικού τύπου εξτραβαγκάντζα για ένα σπιτικό πάρτι ζευγαριού δημοσίων υπαλλήλων. Κεριά, χαμηλός φωτισμός, κουρτίνες, σκελετοί, αράχνες, ιστοί, όλο το πακέτο.
Οι στολές: Ένας 'UFC legend' (προφανώς δε συγκράτησα και όνομα), μια Sadako (ή 'Samara' #gelaeiokosmos), μια 'αστυνομικίνα', ένα dick in (pizza) box, Mr. Potatohead, βαριεστημένος πειρατής, και όλα αυτά τα μυστήρια λυμένα από τον Sherlock Traeger.
Ο φόβος: Του Ben, να ανοιχτεί σε άνθρωπο για αυτά που τον ενοχλούν.
Η ατάκα: April: “Someone will die!” Andy: “...of fun!” April: “...and of murder.”
Η σύγκριση: To 'Grek Pikitis' της 2ης σεζόν ήταν ίσως το πρώτο σπουδαίο επεισόδιο της σειράς, είχε την Ann ως, εχμ, Raggedy Ann, είχε τον Louis CK, είχε το βαρετό πάρτι που έγινε αριστούργημα όταν ήρθε ο Tom, και είχε τη νέμεση της Leslie από το σχολείο, το Greg του τίτλου. Γενικά ήταν φανταστικό επεισόδιο, το φετινό παρά το ωραίο περιτύλιγμα δεν ήταν από τα πιο δυνατά της σειράς. Θα το θυμόμαστε κατά βάση για τον Ron. (“I know more than you.”)


The Office

(8x05, 'Spooked')


Η ιδέα: Η ιδέα. Ναι. Δυσκολάκι. Η ιδέα εδώ είναι, πάρε τους χαρακτήρες, ντύσε τους, και πέτα τους στον εργασιακό τους χώρο να δούμε τι θα γίνει.
Η διακόσμηση: Κολοκύθες, μάγισσες στον τοίχο, ιστοί αράχνης να καλύπτουν την πόρτα του γραφείου του Andy (όλη), το γνωστό. Όπως γιορτάζουν όλα τα γραφεία στον κόσμο δηλαδή.
Οι στολές: Καταρχάς. “Ο σεφ από το South Park.” Κλαίω! Από τις υπόλοιπες ξεχωρίζω την 3άδα των Miami Heat (ευτυχώς που το επεισόδιο δεν είχε 4th act γιατί ο Darryl δε θα μπορούσε να εμφανιστεί), την Erin ως Wendy (!), τους 3 σκελετούς, τον Creed ως Ταλιμπάν, τον γιο του Robert ως ζόμπι. Ξέχασα κανέναν; Α ναι, τον Dwight που παραδοσιακά προσπαθεί υπερβολικά. (Και ο ίδιος, και αυτοί που τον γράφουν.) Άντε και του χρόνου με το καλό σαν αυτόν ξερωγω.
Ο φόβος: Πολλοί και διάφοροι (και αδιάφοροι), συνοψίζονται ιδανικά όσο και τρομερά forced στο λογύδριο του Robert California που κλείνει το επεισόδιο. Ωραίο delivery της ιστορίας όμως από τον James Spader.
Η ατάκα: Andy: “Chef from South Park! It's genius.” Stanley: “It's just some chef.”
Η σύγκριση: Το 'Halloween' (#empneysi) της 2ης σεζόν είναι ένα από τα σπουδαία επεισόδια της σειράς. Είχε το δεύτερο κεφάλι του Michael (δεν εννοώ ΑΥΤΟ, ανόητε), τον Creed ως βαμπίρ, και το φανταστικό φινάλε με τον Michael μόνο στο σπίτι να δίνει κουβάδες γλυκά στα πιτσιρίκια που χτυπάνε για trick or treat. Ξεκαρδιστικό και συναισθηματικό, είναι το Office στα καλύτερά του. Το περσινό 'Costume Contest' από την άλλη ήταν από αυτά τα τυπικά ανυπόφορα late-series επεισόδια της σειράς που υπερκάλυπταν την έλλειψη έμπνευσής τους με στολές τύπου 'ο Gabe ντύνεται Lady Gaga'. Το φετινό μπαίνει ανάμεσα στα δύο, αλλά προφανώς πολύ πιο κοντά στο low του περσινού (παρόμοια η λογική τους κιόλας) παρά στο άφταστο high του προ 7ετίας.


Και τώρα ΕΚΠΛΗΞΗ!: Βγάζουμε και νικητές.

Βραβείο 'Dan Harmon' Καλύτερης Ιδέας
Στον Dan Harmon για την σπονδυλωτή αποδόμηση του horror genre στο 'Horror Fiction in Seven Spooky Steps' (μάλλον το είδατε να έρχεται αυτό)

Βραβείο 'Ιδανικό Σπίτι' Καλύτερη Διακόσμησης
'Ιδανική Αυλή' για την ακρίβεια, για το front lawn των Altmans στο 'Halloween'

Βραβείο 'Γκάλης Cooper' Καλύτερης Στολής
Στον σεφ Stanley, την Erin/Wendy και το υπόλοιπο καστ του 'Spooked'
(Αν είναι να το πάρει ένας βέβαια, ας είναι η Erin)

Βραβείο 'Hush' Καλύτερου Τρόμου (*)
Είχε χαρακτήρες να προσπαθούν ο ένας να πείσουν τον άλλον για την αξία του φόβου, οπότε θα ήταν αποτυχία αν αυτό δεν πήγαινε στο 'Halloween' με τα κομμένα του χέρια, τις slasher movie ατάκες του και τα bitchy ανήσυχνα πνεύματά του
(*δε θα πάρω Βραβείο Καλύτερου Συντακτικού anytime soon)

Βραβείο 'The hammer is my penis' Καλύτερης Ατάκας
Εξ ημισείας στον διάλογο των Andy/April και στον Ron Effin' Swanson που πήγε για ψώνια στο 'Meet 'n' Greet'

Βραβείο 'Halloween' (#empneysi) Καλύτερης Παράδοσης Halloween Επεισοδίων
Στο Community και το επικό 2/2 του

Και τέλος,

Η Νυχτερίδα Καλύτερου Halloween Επεισοδίου 2011
Απονέμεται στον
Dan Harmon
για το
'Horror Fiction in Seven Spooky Steps'







Καλό σας βράδυ.

.

Ο James Spader αντικαθιστά τον Steve Carell στο κατώτερο σίκουελ του Office

Φυσικά δεν πρόκειται περί σίκουελ, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ο James Spader είναι το Μεγάλο Όνομα που το NBC αποφάσισε πως θα κρατήσει το κοινό κολλημένο στην οθόνη του καθώς αποχωρεί η καρδιά, η ψυχή, ο #1 λόγος να βλέπει κανείς το show όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Spader όπως θα θυμάστε ήταν ένας από τους πολλούς που έκαναν cameo στο χαοτικό (και άθλιο) season finale του Μαϊου, και ο χαρακτήρας του ήταν εκείνος που κέρδισε το άτυπο όσο και αδιαμφισβήτητο reality που στήθηκε έκτοτε στα παρασκήνια της σειράς. Ο χαρακτήρας του Spader δε μου άρεσε ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο από τους υπόλοιπους - φαντάζομαι τον θυμόμουν λίγο περισσότερο από ό,τι πχ του Will Arnett. Αλλά διαβάζω τους παραγωγούς να λένε πως τους άρεσε αυτή η περίεργη σεξουαλική ένταση που έβγαζε και πώς 'θέλουν να την εξερευνήσουν'.

Εμ, όχι;

Η αλήθεια είναι πως η σειρά είχε σταματήσει να μου αρέσει εδώ και χρόνια, και παρακολουθούσα περισσότερο από συνήθεια και από αγάπη προς τον Carell. Αλλά ο τρόπος που ο χαρακτήρας του Michael εξελίχθηκε κάπως βίαια και κλισαρισμένα καθόλου δε μου άρεσε, οπότε έχω κάθε πίστη στους ίδιους σεναριογράφους πως με πρώτη ύλη ένας σαφέστατα αντιπαθέστερο χαρακτήρα, θα καταφέρουν κάτι ακόμα πιο αδιάφορο.

Ο ίδιος ο Spader κουβαλάει πάνω του μπόλικα μεν κιλά καλής θέλησης, και σίγουρα κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει πως γεμίζει την οθόνη. Αλλά όσο κι αν μοιάζει (κι ακόμα κι αν αποδειχτεί πράγματι) εξαιρετική επιλογή στα χαρτιά για το NBC, ερχόμενος με τις φρέσκες περγαμηνές των 2 Έμμυ για μια σειρά του David Kelley (*), τίποτα επί της ουσίας δεν αλλάζει το βασικό πρόβλημα του Office: Ότι απλά έχει πάψει πια να είναι μια καλή σειρά.

(* Άρα μια σειρά που μου είναι αδύνατον να παρακολουθήσω, όσο κι αν το έχω προσπαθήσει.)

Εδώ μπαίνει το ψυχαναγκαστικό κομμάτι: 'Φαντάζομαι θα δω τα πρώτα του [x] επεισόδια απλά για τη βεβαιότητα, ή μπας και μου αλλάξει γνώμη ο Spader.'

Δεν θα μου την αλλάξει όμως.

Οι υπόλοιποι φανς (πρώην και νυν) της σειράς τι λένε;

.

The Office season finale: Who's the boss?

Όταν το gimmick μεταμορφώνεται σε τέρας. Λίγα λόγια για το κάκιστο φινάλε της τελευταίας σεζόν του Office όπως το ξέραμε.

Θα ήθελα πάρα πολύ η σειρά (ούτε καν η σεζόν δηλαδή) να είχε τελειώσει πριν λίγα επεισόδια, με τον Michael σιωπηλά, μακριά πλέον από την κάμερα του ατέλειωτου ντοκιμαντέρ ("If this thing ever airs..."), να μοιράζεται μια τελευταία στιγμή με την Pam. Το επεισόδιο του αποχαιρετισμού το είχα βρει παραφουσκωμένο και υπερβολικά υπολογισμένο (*) αλλά αυτή η τελευταία μικρή στιγμή ήταν υπέροχη. Και αν μη τι άλλο ταιριαστή για τελευταία νότα.

(* Μισώ τα επεισόδια αποχαιρετισμών. Θεωρώ ότι όπως ακριβώς σπάνια τα αντίο βγαίνουν όπως τα υπολογίζεις -επειδή σπάνια γνωρίζεις εκ των προτέρων ένα τέλος- έτσι και στις σειρές το βρίσκω δραματουργικά άχρηστο και οπωσδήποτε τεμπέλικο το να στήσεις ένα πανηγύρι αποχαιρετισμών στην πλάτη κάποιας φτηνής δικαιολογίας στην πλοκή. Poster boy θα είναι πάντα το τέλος της RTD era στο Doctor Who, αλλά κι αυτό που είδαμε εδώ έρχεται αρκετά κοντά.)

Όμως έπρεπε να υποστούμε άλλα ένα φρικτό επεισόδιο με τον Will Ferrell. Και μετά να περιμένουμε να φτάσει ένα season finale χωρίς να έχουμε ακριβώς αίσθηση που πάμε. Και τέλος να φτάνει, και να είναι ελάχιστα αστείο, και να μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ, και να λιώνει στο έδαφος την μάλλον καλή ιδέα που είχε με τα πολλαπλά cameo.

(To επεισόδιο με τον Dwight ως manager μου άρεσε, με έναν περίεργο, alternate-universe τρόπο.)

Το gimmick γρήγορα έγινε προβλέψιμο και επαναλαμβανόμενο, και αυτό θα ήταν πταίσμα αν τουλάχιστον οδηγούσε σε πολλά γέλια. Αλλά η περιστρεφόμενη πόρτα από ονόματα-κράχτες δεν έδωσε τίποτα πραγματικά αξιοσημείωτο, πλην του ίδιοιυ του γεγονότος ότι σε ένα επεισόδιο έκαναν περάσματα Jim Carrey, James Spader, Ray Romano, Ricky Gervais, Catherine Tate και όποιος άλλος ξεχνώ.

Ακόμα χειρότερα, σε αυτό το απάλευτο 40λεπτο, κάπου ανάμεσα σε αυτά τα διαλείμματα μη-κωμωδίας με τους κράχτες, είχαμε και actual πλοκή, η οποία όμως περιοριζόταν στο set-up μιας κατάστασης όπου οποιοσδήποτε εκ των Darryl, Andy ή Dwight θα μπορούσε να γίνει αντικαταστάτης του Michael Scott.

Στην ύστατη κίνηση εξαπάτησης, το επεισόδιο δεν μπόρεσε καν αυτό να απαντήσει, αφήνοντάς το ως cliffhanger για κάποιο θερινό press release του NBC την έναρξη της επόμενης σεζόν. Όμως αν όλη αυτή η διαδικασία υπογράμμισε τίποτα, δεν ήταν τόσο το γιατί οποιοσδήποτε από αυτούς θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος manager μετά τον Michael, παρά επιβεβαίωσε το γιατί -σε επίπεδο θεάματος τουλάχιστον- κανείς τους δεν αξίζει να είναι.

Αντίο Office, και σε ευχαριστώ για την -κατά τόπους- υπέροχη διαδρομή.

.

The Office featuring Will Ferrell

Πριν δυο επεισόδια είχα γράψει πόσο πολύ λάτρεψα την κορύφωση εκείνου του επεισοδίου, και το ότι έπρεπε να είναι το κύκνειο άσμα του Carell στη σειρά. Τα δύο επόμενα, με guest τον Will Ferrell, ενισχύουν αυτή την άποψη.

Ο Ferrell φυσικά δε θα κάτσει να μας κάνει παρέα στην υπόλοιπη σειρά, οπότε η παρουσία του είναι απλά ένα distraction. Είναι μέρος του μακρόσυρτου και αχρείαστου αποχαιρετισμού του Michael Scott, στον οποίον έχουμε ήδη πει αντίο, στην ιστορία του οποίου έχει ήδη μπει τελεία.

Δεν είναι ότι δε μπορεί να λειτουργήσει καλά ένα τέτοιου είδους διπλό αποχαιρετηστήριο/εισαγωγή. Το CSI ας πούμε το είχε κάνει πολύ καλά όταν αντάλλαξε τον Grissom με τον Μορφέα. (Το είχα περιγράψει εδώ, όσο κι αν δυστυχώς έκανα λάθος πρόβλεψη ότι η σειρά δε θα πληγεί.) Αλλά η διαφορά είναι αυτή. Εκεί έβλεπες κάτι που είχε σημασία. Και οι λεπτές, τελευταίες πινελιές της αποχώρησης του Grissom, και τα αβέβαια πρώτα βήματα του αντικαταστάτη του.

Εδώ έχουμε μια σειρά από ατελείωτους αποχαιρετισμούς για τον Michael Scott (ωραίο ήταν το τραγουδάκι στο τέλος με τα αθροισμένα λεπτά διοίκησής του, αλλά φτάνει) και ένα περιέργως άβολο ταίριασμα με τον Will Ferrell στη μητέρα των stunt castings. Η μόνη σκηνή τους που μου άρεσε, ήταν η πρώτη του προηγούμενου επεισοδίου, που έμοιαζε και λίγο αυτοσχεδιαστική κιόλας. Στο μπαρ, όπου πρωτοσυναντιούνται.

Από εκεί και ύστερα, μέσα σε 20+20 λεπτά έχουμε δει κάτι σαν 3-4 διαφορετικές περσόνες για τον Deangelo, τον οποίο οι συγγραφείς δε μοιάζουν να ξέρουν ακριβώς πώς να γράψουν - και μάλλον να μη τους πολυνοιάζει κιόλας. (Λογικό.)

Όσο για τον Michael, κάθε μέτρια σκηνή με τους φίλους/συνεργάτες του να εκτιμούν κομμάτια της προσωπικότητάς του που τόσα χρόνια τους ενοχλούσαν, σβήνει κάτι από τη λάμψη του υπέροχου επεισοδίου με την πρόταση γάμου. Δηλαδή πραγματικά, έπρεπε να ασχοληθούμε και με τα Dundies; Βασικά αυτά τα φετινά επεισόδια Office είναι σαν το τέλος της σάγκα του 10ου Doctor, στον Doctor Who του Russell T. Davies. Αλλά ακόμα κι εκεί, το farewell tour ήταν περιορισμένο σε ένα επεισόδιο, διάολε!

Ο μόνος πόντος που θα δώσω ήταν η πολύ αστεία σκηνή με τον Ferrell να διαβάζει με έντονα αγγλική προφορά τη λέξη Dundies, σε ένα mini-homage στο 'King's Speech'. Και θα περιμένω με περιέργεια -και λίγο φόβο- το οριστικά τελευταίο επεισόδιο του Michael Scott, την ερχόμενη βδομάδα.

.

The Office: Yes.

To τελευταίο επεισόδιο Office ήταν πραγματικά υπέροχο, σε σημείο που να καθιστά ανούσια την ύπαρξη όχι μόνο της επόμενης, αλλά και της υπόλοιπης σεζόν.

Νωρίτερα αυτό το μήνα είχα γράψει αναλυτικά τις ενστάσεις μου για όλους αυτούς τους ατελείωτους αποχαιρετισμούς του Michael Scott και για τη βεβιασμένη ωρίμανση του χαρακτήρα του. Ισχύουν ακόμα τα πάντα, και αυτό το επεισόδιο υπογραμμίζει πως μπορείς να πας έναν χαρακτήρα μπροστά, να του δώσεις και το ονειρεμένο φινάλε του, χωρίς να φύγεις πανηγυρικά έξω από τις γραμμές που εσύ έχει θέσει χρόνια τώρα.

Στο περιθώριο ενός garage sale που έδωσε σχεδόν vintage κωμικές στιγμές ανάμεσα στους υπόλοιπους χαρακτήρες της σειράς (#WIN τα μαγικά φασόλια του Jim, δεν έχω λόγια), ο Michael έκατσε και σκέφτηκε, και αποφάσισε όχι μόνο να παντρευτεί την Holly, αλλά και να μετακομίσει μαζί της πίσω, όπου πρέπει να γυρίσει για να φροντίσει τον άρρωστο πατέρα της. So far, so soapy.

Όμως δες πώς γίνεται σωστά αυτό το πράγμα: Η Holly είναι έτοιμη να ζητήσει τον Michael σε γάμο από κάτι ανάμεσα σε αγάπη και υποχρέωση και γενικότερα logistics, αλλά ο Michael δε θέλει καν να το ακούσει. Η μαγκιά που έχει κάνει η σειρά όσο αφορά αυτούς τους δύο, είναι που δεν επιχειρεί καν να προσποιηθεί ότι δεν ξέρει την κατάληξή τους. Βλέπεις, από τη στιγμή που ο Carell ανακοίνωσε την αποχώρησή του, δεν υπήρχε αμφιβολία: Μαζί με τη Holly Flax θα περπατήσουν χέρι-χέρι στο ηλιοβασίλεμα.

Το θέμα λοιπόν είναι το πώς. Ακριβώς όπως και ο Michael, έτσι και η ίδια η σειρά γνωρίζει το αναπόφευκτο (και ευτυχές) σενάριο, οπότε το μόνο που έχει πια σημασία είναι ο τρόπος. Και μια ερώτηση σαν από υποχρέωση στο break room δεν είναι αυτός ο τρόπος.

Αντ'αυτού, μετά από μερικές σκηνές αγωνίας και σχεδιασμού, όπου η Pam καταρρίπτει τη μία μετά την άλλη, τις καθαρά MichaelScott-esque ιδέες του αφεντικού της, βλέπουμε να υλοποιείται μπροστά στα μάτια μας κάτι σαν την τέλεια ρομαντική σκηνή. Ούτε ένα ολόκληρο επεισόδιο αφιερωμένο γύρω από τις κοινές τους στιγμές χρειάστηκε, ούτε τίποτα. Εξάλλου, αν κάτι ξέρουμε πέραν πάσης βεβαιότητας, είναι ότι αυτοί οι δύο γεννήθηκαν για να βρουν ο ένας τον άλλον. Δε χρειαζόμαστε υπενθύμιση ή μελοδραματικά λογύδρια.

Αρκεί μόνο μια βόλτα μισού λεπτού, από την είσοδο, στις σκάλες που πρωτοφιλήθηκαν, στο watercooler που ο Michael πήγαινε απλώς για να την κοιτάει, στο διάδρομο με τα κεριά και τα fake proposals, στο γονάτισμα και στην ερώτηση - που φυσικά ετέθη με ομιλία Yoda, επειδή, γιατί όχι. Και βεβαίως μετά, στο σύστημα αυτόματης πυρόσβεσης, γιατί είναι ο Michael Scott και δε γινόταν να μην κάνει την υπερβολή του.

Αλλά ανάμεσα σε όλα αυτά, η σκηνή με την οποία έκλεισε η σειρά, καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα αστεία, πάρα πολύ συγκινητική, και απόλυτα πιστή στον χαρακτήρα του Michael. Η υπερβολή με τα κεριά σε κλειστό χώρο, ο Yoda, η ειλικρινής αδεξιότητα - όλα ήταν υπέροχα, και σωστά μέχρι τελείας. Το ιδανικό φινάλε σε μια σχέση, και σε μια ολόκληρη σειρά. Δεν ξέρω τι άλλο έχει να πει το Office πέρα από αυτό το σημείο. Όχι μόνο στο προφανές επίπεδο του "δεν υπάρχει σειρά μετά τον Steve Carell", αλλά και στο πιο άμεσο, του "και τώρα τι θα κάνουμε για τρία επεισόδια;"

Αλλά όπως και να έχει, είμαι χαρούμενος που η κάποτε υπέροχη σειρά βρήκε ξανά το πάτημά της, λίγο πριν το ουσιαστικό της φινάλε, για να παραδώσει στον σπουδαίο leading man της το τέλος που του άξιζε. Όλα τα άλλα, είναι ερωτήματα για αύριο.

.

The Office: Michael was growing as a person

Δυο λόγια για τις τελευταίες μέρες του Michael Scott στις οθόνες μας.

Έχω ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα με την τρέχουσα σεζόν του Office. Δεν είναι ότι είναι κακή. (Ή τελοσπάντων σίγουρα δεν είναι χειρότερη από τις 2-3 προηγούμενες.) Είναι ότι αυτό που κάνει, είναι λάθος.

Δε θέλω να ασχοληθώ την παρούσα στιγμή με το αν το Office θα έπρεπε να συνεχιστεί μετά τον Michael Scott. Είναι μια συζήτηση για την οποία α) έχω εκφρααστεί και β) δεν βρίσκω νόημα. Η σειρά φυσικά και θα συνεχιστεί, είναι η άγκυρα του NBC για τις 'Πέμπτες κωμωδίας', προφανώς και δε θα την κόψουν επειδή 'έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της'. Αντ' αυτού, με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή ένα άλλο θέμα, που είναι ο τρόπος με τον οποίο οι συγγραφείς αποχαιρετούν τον πρωταγωνιστή τους.

Δεν έχω τίποτα με λίγο character development. Είναι, εμ, το σημαντικότερο πράγμα στο μέσο της τηλεορασης. Αλλά την ίδια στιγμή, στραβώνω όταν κάτι συμβαίνει με παντελώς μη οργανικό τρόπο, και παντελώς άκομψα. Ο Michael Scott είναι ένας απροσάρμοστος, ψιλοκακιασμένος 15χρονος σε σώμα 40άρη. Ανώριμος, εγωιστής, ανίκανος να αντιληφθεί τον κόσμο γύρω του (πέραν των ενστικτωδών κινήσεων επιβίωσής του). Δεν πειράζει. Κάποιοι άνθρωποι είναι έτσι. Τι να κάνουμε τώρα.

Στην τελική, μέρος της επιτυχίας της σειράς ήταν και η αλληλεπίδραση ενός τέτοιου αφεντικού με τους εργαζόμενούς του, ακόμα και οι αναλαμπές αναπάντεχης ανθρωπιάς ή σοφίας που κατά καιρούς είχε. Όλα αυτά συνεισέφεραν στην σκιαγράφηση του χαρακτήρα του. Ήταν character development. Αυτό που βλέπουμε φέτος, δεν είναι.

Το να ξέρεις πως τελειώνει η σειρά (για τους σκοπούς αυτού του post, Office=Michael Scott) και να προχωράς με βεβιασμένες κινήσεις εξανθρωπισμού του πρωταγωνιστή σου, το θεωρώ όχι μόνο ασυνεπές και άτεχνο, αλλά και ανέντιμο. Είναι το ίδιο πρόβλημα που έχω με σειρές τύπου Dexter: Εθίζουν τον θεατή με έναν αντι-ήρωα, μόνο για να προχωρήσουν σταδιακά στον εξανθρωπισμό του. Στην αθώωσή του.

Πάρε όμως το Shield. Να μια σειρά που ποτέ δεν συγχώρεσε, ποτέ δε μαλάκωσε τον ήρωά της. (Όταν το έκανε, ήταν ως μέρος ενός γενικότερου point, και όχι endgame, όχι αποχαιρετισμός.) Στο τέλος δεν είπε "ναι, τελικά ωρίμασε". Όχι. Υπογράμμισε για μια τελευταία φορά ποιος είναι ο Vic Mackey και μας φώναξε κατάμουτρα πως αυτός θα παραμείνει.

Έτσι είναι οι άνθρωποι, δεν ωριμάζουν από τη μία μέρα στην άλλη. (Στην πραγματικότητα μένουν πάντα ίδιοι. Τα έχει πει το Sopranos αυτά τα πράγματα, μην επαναλαμβανόμαστε.) Το Office όμως έχει επιλέξει ως τελευταία σεζόν του, να πάρει κάθε τι που ήταν ο Michael Scott όλα αυτά τα χρόνια, και να το συνθλίψει. Έτσι, ο Michael ξαφνικά είναι το είδος ανθρώπου που θα καταλάβαινε ότι το 'Threat Level: Midnight' είναι επική μπούρδα μεγατόνων. (By the way, ένα από τα χειρότερα επεισόδια της σειράς, έτσι;)

Πρόσεξε, έχει να κάνει με συνέπεια. Διαφωνώ ας πούμε και με το πώς το How I Met Your Mother χειρίζεται φέτος τον Barney (που από sitcom character που τόσο επιτυχημένα ήταν τόσα χρόνια, γίνεται 'αληθινό αγόρι'), αλλά αυτό είναι κάτι που θα έκανε αυτή η σειρά. Η σειρά όπου όλα πάντοτε καταλήγουν στο μικροαστικό όνειρο του να κάνει μια όμορφη οικογένεια με παιδιά. Δεν μου αρέσει, αλλά το δέχομαι ως αναπόφευκτο. Είναι εξέλιξη που ανήκει στη σειρά που έβλεπες τόσα χρόνια, σ'αρέσει-δε σ'αρέσει.

Κλείνοντας όμως το story-arc του κεντρικού του ήρωα, το Office επιλέγει να τον 'ωριμάσει' απότομα και άκρως πατροναριστικά, σε μια άρνηση της ίδιας του της ουσίας, με τρόπο που καθόλου μα καθόλου πειστικός δε μου φαίνεται. Σε όλο αυτό το τελευταίο σερί επεισοδίων όπου ο Michael Scott γίνεται κι αυτός αληθινό αγόρι, η μόνη φράση που μου έρχεται ξανά και ξανά στο μυαλό, όπως την αφηγήθηκε ο Ron Howard με ξερή ειρωνία στο Arrested Development, είναι αυτή:

“Gob was growing as a person.”

.

Top-50 Episodes, 2010: #20-11

Καθώς μπαίνουμε 20άδα, γίνεται του Moffat το κάγκελο. Το top-10 θα ανέβει Παρασκευή πρωί.

~-~

20 > The Office 7x11/12 Classy Christmas
(w: Mindy Kaling / d: Rainn Wilson)
H επιστροφή της Holly είναι ένα διπλό επεισόδιο πολύ γλυκό, πολύ αστείο, και δίχως την παραμικρή κοιλιά - ακριβώς το Office που κάποτε είχαμε αγαπήσει. Έξτρα πόντοι για τη χρήση του Woody από το Toy Story σε συναισθηματική σκηνή-κλειδί.

19 > Breaking Bad 3x10 Fly
(w: Sam Catlin & Moira Walley-Beckett / d: Rian Johnson)
Ο Road Runner και το Κογιότ πακεταρισμένοι ως μια κατάμαυρα ξεκαρδιστική σπουδή πάνω στην εμμονή, και ως προφίλ ενός ανθρώπου που κατατρώγεται από τις ενοχές του. Τρισμέγιστος Bryan Cranston. [...]

18 > Sherlock 1x01 A Study in Pink
(w: Steven Moffat / d: Paul McGuigan)
Ο Moffat φέρνει στον Sherlock Holmes στο σήμερα, κρατώντας τον ταυτόχρονα στην εποχή, στο στυλ, στο περιβάλλον που ανήκει. Η ιδανική αναβίωση. [...]

17 > Treme 1x01 Do You Know What It Means
(w: David Simon & Eric Overmyer / d: Agnieszka Holland)
Το τέλειο μουσικό, τηλεοπτικό άλμπουμ. Στο ριπίτ ξανά και ξανά και ξανά. [...]

16 > Party Down 2x05 Steve Guttenberg's Birthday
(w: John Enbom & Dan Etheridge / d: Bryan Gordon)
Δεν υπάρχει στιγμή αυτού του επεισοδίου που να μην είσαι σε disbelief για το πόσο random και άβολα και αστεία την ίδια στιγμή είναι τα πάντα στην οθόνη. Έξτρα πόντοι για το ”Ayn Rand wrote about how awesome awesome people are.”

15 > Louie 1x09 Bully
(w&d: Louis C.K.)
Μια φανταστική σπουδή πάνω στη γοητεία και την ψευδαίσθηση της δύναμης. Όταν η κωμωδία παίρνει σκοτεινές, πλήρως αναπάντεχες στροφές προς το άγνωστο. [...]

14 > Community 2x08 Cooperative Calligraphy
(w: Megan Ganz / d: Joe Russo)
Όπου η Annie τους κρατάει όλους μέσα σε ένα δωμάτιο μέχρι να βρεθεί ποιος έκλεψε το στυλό της, και το αποτέλεσμα είναι το πιο αστείο, εφευρετικό και γλυκό bottle episode που έχει γυριστεί. [...]

13 > Survivor: Heroes Vs. Villains 20x06 Banana Etiquette
Όπου ο Russell καταφέρνει να κάνει το μαθηματικά αδύνατο, στο πιο μεγάλο nail-biter που μας έχει δώσει το Survivor ίσως και στην ιστορία του. [...]

12 > Doctor Who 2x12/13 The Pandorica Opens/The Big Bang
(w: Steven Moffat / d: Toby Haynes)
Το τέλειο παραμύθι χρειάζεται ένα φοβερά συναισθηματικό φινάλε που να σε κάνει να εκτιμήσεις εκ νέου κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή του... [...] [...]

11 > Doctor Who 5x01 The Eleventh Hour
(w: Steven Moffat / d: Adam Smith)
...αλλά ακόμα περισσότερο μια ιδανική αρχή που να καταφέρνει μέσα σε λίγα λεπτά, λίγες σκηνές, λίγα κομμάτια διαλόγου, να σε βυθίσει μέσα στον μαγικό κόσμο της. [...]

.

Ron, Jack & Michael

Ήμουν ανάμεσα σε μια φωτογραφία του Ron effin' Swanson σε αυτή την τραγική κατάσταση ή του Jack Donaghy να δείχνει την αόρατη credit card του, αλλά επικράτησε ο Ron επειδή... well, δείτε τον!

Πάντως με το Parks & Rec. να κάνει μια έτσι-κι-έτσι ιστορία με τον Ron (παραήταν loud και υπερβολικό, όχι αρκετά αστείο) και το Office να κάνει μια ψιλοκουραστική ιστορία με τα PDA ζητήματα του Michael και της Holly και με μια παντελώς γιούχου κατάληξη (δηλαδή αλήθεια; Σε αυτό το σημείο η σειρά μοιάζει απεγνωσμένη να ταιριάξει την ιστορία της στα συμβόλαια των ηθοποιών της), την εβδομάδα κερδίζει περιέργως το 30 Rock. (*)

(* Το Community φυσικά εξαιρείται.)

Βασικά μου φάνηκε φοβερά συνεπές για την Liz Lemon να έχει τον συγκεκριμένο τσακωμό που είχε, και οι επιβάτες του αεροπλάνου να μετατρέπονται σιγά-σιγά σε ανθρώπινα απομεινάρια αποκομμένα από τον πολιτισμό ήταν ιδανικά σουρεάλ 30 Rock χιούμορ. (Όπως και το γκαγκ με το μολύβι στα κατεβασμένα μαγαζιά της Liz - δηλαδή WTF;!;!) Κι από την άλλη, τόσο αστεία ιδέα, ειδικά για τον Jack, το να μπλέξει σε έναν αγώνα δρόμου προκειμένου το παιδί του να μην γεννηθεί Καναδός. Το σκάλωμα μπροστά στους Καναδούς που δεν έπαιρναν λεφτά ήταν απλά τέλειο.

Πάντως εντάξει, είχε και καλύτερες Πέμπτες το NBC.

.

The Office: Περνάμε τέλεια στη Mykonos!

Πραγματικά, πώς πήρε 7 σεζόν στον Michael Scott μέχρι να υποδυθεί στερεοτυπικά Έλληνα χαρακτήρα;

Το επεισόδιο γενικά το βρήκα πολύ αδύναμο και ελάχιστα αστείο (όπως δηλαδή το τυπικό Office επεισόδιο εδώ και 2-3 χρόνια) αλλά επιμέρους στοιχεία ήταν φοβερά memorable και εν δυνάμει classics.

* Ο Mykonos ήταν φοβερή έμπνευση, από τον ανοιχτό γιακά του πουκαμίσου μέχρι την ιταλική προφορά. Έξτρα πόντοι για την Amy Ryan που έπαιξε το παιχνίδι (φυσικά) μόνο που εκείνης η Ελληνίδα είχε οριακά ρώσικη προφορά.

* Η ατάκα “Where's your jet pack, Zuckerberg?” είναι το πιο γαμάτο πράγμα που έχει ακουστεί φέτος στην τηλεόραση.

* Και φυσικά το cameo του Ricky Gervais, μέρος του μακριού αποχαιρετισμού του Steve Carell προφανώς. Πολύ κρίμα που οι spoilerάκηδες του ιντερνετικού τηλερεπορτάζ μας το χάλασαν την τελευταία δυνατή στιγμή - φαντάσου έκπληξη απλά να έβλεπες μπροστά σου τον David Brent χωρίς να έχεις ιδέα! Όπως και νά'χει, φοβερό δίλεπτο, μας θυμίζει όλους τους τρόπους με τους ο Michael είναι τόσο ίδιος (αλλά και τόσο διαφορετικός) με τον David. Και πόσο φανταστική η αντίδραση του Michael στο απίθανο "That's what she said" του David;

Πάντως κατά τα άλλα, το (σχετικά Michael-lite) επεισόδιο ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τη θέλησή μου να αφήσω τη σειρά όταν φύγει και το μεγάλο αφεντικό.

[Σχετικά: Ο διάδοχος του Michael Scott]

.

The Office: Ultimatum

Απλά ότι οι δύο σκηνές στο γραφείο του Michael, η μία που ετοιμάζει με τη βοήθεια της Erin δύο κούτες (μία για την χαρά και μία για την λύπη) και η άλλη που πανηγυρίζει με τον εαυτό του και με το ταιριαστά ντεμποντέ hit της Kelly Clarkson να παίζει σε δύο χρόνους, ήταν χρυσός.

Κάπου ανάμεσα στις φοβερές σκηνές του Michael και της Holly και το γενικευμένο lameness του υπόλοιπου επεισοδίου, ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο η άποψή μου πως αυτή η σειρά δεν έχει λόγο ύπαρξης μετά την αποχώρηση του Steve Carell. Αλλά ως τότε (ιδιαίτερα με τη Holly παρέα) θα είναι απολαυστική, για πρώτη φορά μετά από πολύ-πολύ καιρό.

.

Hipster baby

Στο πιο πρόσφατο Office η Pam και ο Jim βαφτίζουν τη μικρή Cece, και σε μια κατάσταση ενδυματολογικής κρίσης για τη μικρή, ο Jim της φόρεσε ό,τι πρόχειρο του βρισκόταν στο αμάξι.

Μάλλον ξέρουμε τι θα ψήφιζε ο Jim στην φετινή blogovision.

.

Ο διάδοχος του Michael Scott

Δεν ξέρω αν το ακούσατε, αλλά ο Steve Carell επανέλαβε την επιθυμία του να φύγει από το Office με το πέρας του συμβολαίου του στο τέλος της επερχόμενης 7ης σεζόν. Γνώμη μου, πολύ καλά κάνει διότι, hello, την 6η σεζόν την είδατε; (Αν όχι, λογικό. Αν ναι, σας νιώθω.)

Όμως φυσικά ζούμε σε καιρούς δύσκολους, και σειρά που φέρνει ακόμα θεατές δεν την κόβεις εκτός αν δεν πάει άλλο όoooσο και να την τεντώσεις. Που θα πει, του χρόνου τέτοια εποχή θα έχουμε λογικά ήδη καλωσορίσει τον διάδοχο του Michael Scott.

Τι αποδόσεις θα έδινε ο William Hill;

~

Jim Halpert

Γιατί: Είστε σοβαροί; Είναι αυτές εποχές για να φέρνουμε εξωτερικούς; Promote from within!

Γιατί όχι: Γιατί βαρέθηκα ήδη. Πού είναι τα νέα πρόσωπα;

Απόδοση: 10/1

Dwight K. Schrute

Γιατί: Και είναι προαγωγή, αλλά και είναι αρκετά γιούχου ως επιλογή για να σηκώνει το ενδεχόμενο πρόσληψης κάποιου εξωτερικού (ηθοποιού σταρ) που θα αμφισβητήσει τον τρόπο που τρέχει την επιχείρηση. Plus, wacky fun!

Γιατί όχι: The wacky 'fun'. Κουράστηκα και μόνο που το σκέφτηκα.

Απόδοση: 15/2

Todd Packer

Γιατί: Μετά μπορεί να αναλάβει τη σειρά ο Adam McKay και να φέρνει για guest εμφανίσεις τον Will Ferrell, τον Vince Vaughn και τον John C. Reilly.

Γιατί όχι: Θα είναι μια εντελώς διαφορετική σειρά.

Απόδοση: 26/3

Τώρα Που Τον Ανέφερα... Κάποιος Χαρακτήρας που Θα Ερμηνεύει Ο Will Ferrell

Γιατί: Star power, άξιος συνεχιστής του Carell, κινηματογραφική καριέρα σε πτώση, γαμάτος κωμικός.

Γιατί όχι: Εξακολουθεί να είναι ο Will Ferrel και αν κάνει τηλεόραση δύσκολα θα είναι στην 8η σεζόν μιας κωμωδίας σε δημιουργική παρακμή.

Απόδοση: 13/1

Jo Bennett

Γιατί: Η επιχείρηση έχει προβλήματα και η ιδιοκτήτρια θα κληθεί να τα αντιμετωπίσει. Επίσης, μια κάτοχος Όσκαρ δε σε χάλασε για αντικαταστάτρια του Carell.

Γιατί όχι: Η ιστορία με την Sabre κοντεύει να σκοτώσει το show, όχι και να την φέρουμε πρώτη μούρη.

Απόδοση: 12/1

Leslie Knope

Γιατί: Η αρχική σύλληψη για την Leslie ήταν "θηλυκός Michael Scott".

Γιατί όχι: Το ξεπέρασε.

Απόδοση: 40/3

David Brent

Γιατί: Είναι προφανές, είναι ιδιοφυές, και θα διατηρούσε το status του Office ως must-see TV. Και γιατί ο Ricky Gervais είναι θεός.

Γιατί όχι: Ο Ricky Gervais θα γελάει ήδη στην πολυθρόνα του και μόνο στη σκέψη.

Απόδοση: 17/3

Michael Scott

Γιατί: Κάτι μου λέει ότι ο 'Michael Scott' έπειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις με την 'Sabre' θα διατηρήσει τη θέση του, με νέα προνόμια.

Γιατί όχι: Γιατί ο Carell θα γίνει κάπως ρόμπα αν τα πάρει όλα πίσω.

Απόδοση: 3/1

O Doctor Who Του David Tennant

Γιατί: Χα, βάζω στοίχημα ότι κάπου εδώ οι παραγωγοί του Office θα σκέφτονται ότι ίσως τελικά οι Άγγλοι να μην είναι τόσο βλάκες που σκέφτηκαν αυτή την κλεψιά με τα regenerations όποτε ο πρωταγωνιστής της δημοφιλέστερης σειράς τους αποφασίζει να μην κατέβει για άλλη παράταση.

Γιατί όχι: Γιατί ο Michael Scott δεν είναι Time Lord, DUH.

Απόδοση: 100/1

~

Ποιον ξέχασα;

Έπρεπε να έχω συμπεριλάβει και τον Stringer Bell;

Τον David Wallace; Place your bets!

.

NBC 2010-2011

Τι θα βλέπουμε του χρόνου από το NBC; JJ Abrams και τις κωμωδίες της Πέμπτης, βασικά. Μετά το άλμα αναλυτικότερα.

Μετά το στραπάτσο που ήταν το πείραμα Jay Leno, το NBC ξαναπροσπαθεί να χτίσει εξαρχής τόσο το προφίλ του, όσο και το actual πρόγραμμά του. Φέρνει λοιπόν μεγαλοπαραγωγούς του βεληνεκούς JJ Abrams, Jerry Bruckheimer, David E. Kelley για ενισχύσεις, παράγει μια ντουζίνα high-profile φρέσκου content, παίρνει και 2-3 άκρως συζητήσιμες αποφάσεις στην πορεία (τι NBC θα ήταν, εξάλλου) και μας παρουσιάζει το εξής πρόγραμμα:

ΔΕΥΤΕΡΑ
Το Chuck θα ανοίγει τη νύχτα, σε αυτό που το NBC θέλει να ελπίζει πως θα είναι η τελευταία σεζόν του. Η ανανέωση ήρθε κυρίως επειδή το δίκτυο ήταν απεγνωσμένο για original programming, και όταν έχεις κάτι που αποδίδει στα σίγουρα τη βάση, ε, το κρατάς για λίγο, ελπίζοντας να μην το χρειάζεσαι του χρόνου. Προσωπικά δε μου κάνει ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Το έχω ψιλοβαρεθεί πλέον, αλλά όσο υπάρχει, yay για τους φανς.

Τη νύχτα συμπληρώνει το Event, ένα ακόμα show βαριάς μυθολογίας που μοιάζει σαν συνδυασμός του FlashForward και του Prison Break, αλλά πιο ανόητο: "Ο τάδε ερευνά μια εξαφάνιση και ανακαλύπτει το μεγαλύτερο cover-up στην ιστορία της Αμερικής!" Exciting stuff. Και μαζί και το Chase, που είναι κάτι που παράγει το Εργοστάσιο Bruckheimer, άρα εξ ορισμού δε μας ενδιαφέρει. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, νομίζω πως αυτή η νύχτα θα φύγει νύχτα.

ΤΡΙΤΗ
Biggest Loser για όποιον ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους πράγματα, και το Parenthood, που είναι decent και δε νομίζω ότι υπάρχει άλλη λέξη στο σύμπαν που να το περιγράφει με καλύτερο τρόπο. Θα τραβήξει αυτό το πρόγραμμα, αλλά μην περιμένετε να το δείτε ποτέ να σχολιάζεται στο μπλογκ.

ΤΕΤΑΡΤΗ
Εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα του Παγωνιού, με το υπερφιλόδοξο ποπ κορν spy drama Undercover του JJ Abrams, ο οποίος γράφει, σκηνοθετεί και κάνει παραγωγή σε κάτι που βασικά μοιάζει με το Mr. & Mrs. Smith αλλά με μαύρους πρωταγωνιστές. Το οποίο με εξιτάρει, κυρίως επειδή είναι νομίζω η πρώτη φορά που σειρά με μαύρους leads θα κάνει crossover στο mainstream κοινό και δε θα το κοιτάμε όλοι απέξω ξύνοντας το κεφάλι μας και απορώντας πώς στο διάολο μπορεί κάποιος να αντέξει να δει Tyler Perry για πάνω από 3 λεπτά.

Το NBC ελπίζει πως ο Abrams θα τραβήξει αρκετά ώστε να δώσει νέα ώθηση και στο Law & Order franchise, το οποίο είδε μέσα σε πολύ πανικό να χάνει το flagship του την περασμένη βδομάδα. (Έτσι ο Dick Wolf δε θα καταφέρει να ξεπεράσει με το original Law & Order του τις 20 σεζόν του Gunsmoke για το μακριοβιότερο δράμα στην ιστορία. Προς τι ο χαμός όμως δεν καταλαβαίνω, αφούυυυ...)

Τη νέα σημαία της ναυαρχίδας, το SVU, έρχεται να ακολουθήσει στην ίδια νύχτα η νέα σειρά του franchise, Law & Order: Los Angeles, ή όπως οι φίλοι (*) το αποκαλούν ήδη, LOLA.

(* Αυτοί που το αποκαλούν έτσι δεν είναι όντως φίλοι.)

Η LOLA δεν έχει, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ούτε πιλότο έτοιμο, ούτε καστ, ούτε καν σενάριο. Κι όμως, το NBC της έδωσε θέση στο πρόγραμμά του για τον Σεπτέμβριο, σε αντίθεση με...

ΠΕΜΠΤΗ
...το Parks & Recreation, το οποίο τη στιγμή που μιλάμε συνεχίζει να γυρίζει επεισόδια παρ'ό,τι έχει ολοκληρώσει τη σεζόν του. Γιατί; Γιατί η Amy Poehler είναι έγκυος και οι παραγωγοί θέλουν να έχουν έτοιμα τουλάχιστον μισή ντουζίνα επεισόδια έτοιμα για του χρόνου, ώστε η σειρά να μη χρειαστεί να μπει σε hiatus, ανακόβοντας το ρυθμό και το momentum που έχει αναπτύξει. (Είδα όλη τη 2η σεζόν μέσα σε 3 μέρες, και είναι amazing stuff, θα τα πούμε αναλυτικότερα μετά το season finale.)

Οπότε τι κάνει φυσικά το NBC; Αποφασίζει να κόψει αυτό ακριβώς το momentum. Well done! Και γιατί; Για να χωρέσει στο πρόγραμμα το Outsourced, μια ακόμα workplace comedy που σπάει πλάκα με την κρίση και τους ανθρώπους που χάνουν τις δουλειές τους. Double well done! Δηλαδή δεν κρίνω, προς θεού, μπορεί να είναι γαμάτη η σειρά. Αλλά δεν ακούγεται ό,τι πιο σέξι ακριβώς. Οπότε ας υπάρχει εύκαιρο το Parks & Recreation. Ίσως κάτι να ξέρουν που δεν ανακοινώνουν ακριβή ημερομηνία επιστροφής, μπορεί να εκτεθούν οι άνθρωποι.

Community, Office (ίσως στην τελευταία χρονιά του με τον Steve Carell) και 30 Rock μένουν ως έχουν, ενώ τη νύχτα έρχεται να κλείσει μια σειρά ανθολογίας (gag reflex) αισθηματικών ιστοριών (gag reflex) από τη Cindy Chupak του Sex & the City (gag reflex γιατί πάει πάρα πολύς καιρός που το Sex & the City μου θύμιζε καλά πράγματα, και ακόμα κι αυτά έχουν να κάνουν με τον Michael Patrick King, οπότε μέχρι να φέρεις αυτόν, NBC, μη με απασχολείς με τους αυλικούς του. Ευχαριστώ). Αλλά παίζει η Becki Newton οπότε, whatever, πού ξέρεις. (Όμως ξέρεις.)

TA YΠΟΛΟΙΠΑ
Από τις υπόλοιπες μέρες και σειρές, κρατάμε μόνο το Capes, που δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς είναι, αλλά παίζει η Summer Glau και υποπτεύομαι ότι έχει να κάνει με υπερήρωες. (Δες εδώ μερικά κλιπάκια.) Κατά τα άλλα έχουμε ένα procedural με τον Jimmy Smits (ηθοποιάρα, αλλά don't care), μια σειρά του David E. Kelley (sooo don't care) και διάφορα λαϊκοριάλιτι.

Βασικά, αν δεν τραβήξει πολύ κουπί ο JJ, το NBC την έκατσε τη βάρκα.

.

Catching up on The Office

To Office διανύει τη χειρότερη σεζόν της ιστορίας του.

Θα του τύχει το περισταστιακό φοβερό επεισόδιο, αλλά χριστέ μου, η 6η σεζόν έχει τεράστια προβλήματα ρυθμού, κατεύθυνσης, χιούμορ και χαρισματικότητας. Η αλήθεια είναι οτι έχω σταματήσει εδώ και μερικά χρόνια να λατρεύω τη σειρά όπως στις 3 πρώτες σεζόν της, καθώς νιώθω οτι έχει μεταλλαχθεί σε κάτι διαφορετικό. Όχι ακριβώς η workplace comedy που αγάπησα. Είναι κάτι άλλο. Κάτι το οποίο ως τώρα γινόταν πολύ αποτελεσματικά μεν, αλλά κάτι σίγουρα διαφορετικό από αυτό που είχα ξεκινήσει να παρακολουθώ πριν 6 χρόνια.

Anyway, επί της ουσία κάθισα και είδα σερί τα τελευταία 6 επεισόδια που είχαν ξεμείνει σε μια γωνιά του σκληρού μου, και βρήκα τη σειρά όπως τη θυμόμουν από πριν την ξεχάσω, με επεισόδια σαν το Mafia. Το χιούμορ είναι λιγοστό. Η κατεύθυνση ανύπαρκτη. Νιώθω πως αυτό το παιχνίδι με τον Michael εναντίον κάποιας μορφής upper management το έχουμε δει 800 φορές. Όλη αυτή η αλλαξοκωλιά της θέσης του manager με τον Jim, με τους δυο τους, με τον Michael, και ξανά τούμπα, απλά κούρασε χωρίς να οδηγήσει απολύτως πουθενά. Τα plots είναι ανόητα. (Αυτό το διπλό επεισόδιο της γέννας; Ω θεοί, πάρτε με τώρα κοντά σας. Με την Erin και τον Kevin, και την Pam και το λάθος μωρό, και ωιμέ, τον ατελείωτο είχε. Όπως εξάλλου τα περισσότερα ωριαία επεισόδια Office.)

Ο Andy και η Erin καταλαβαίνω οτι είναι υποτίθεται αξιαγάπητοι αλλά το νιώθω φοβερά φτιαχτό όλο αυτό το πράγμα όσο βλέπουμε περισσότερα από τη σχέση τους. Και μέσα σε όλα αυτά φοβάμαι οτι έχουμε χάσει παντελώς τον Jim και την Pam που κρατάγανε τη σειρά σε κάποιο επίπεδο συναισθηματικής (και όχι μόνο) αλήθειας. Το καλύτερο αστείο εδώ και μήνες στη σειρά είναι το mega-office του Dwight, και μετά του Jim. Ίσως γιατί είναι το μόνο που θα μπορούσε να έχει προέλθει από τις 2-3 πρώτες σεζόν.

Είμαι πολύ περίεργος να δω αν μπορεί η σειρά να ξαναβρεί το δρόμο της. Και ακόμα περισσότερο είμαι περίεργος να δω αν το Parks & Recreation, που έχει κλέψει όλα τα δημιουργικά μυαλά πίσω από την παλαιότερη επιτυχία του Office, αξίζει τόσο ώστε να δικαιολογεί:

a) το hype και, κυριότερα,
b) το ότι έχει καταδικάσει το Office στο ρόλο του φτωχού, ελάχιστα αστείου και δίχως κατεύθυνση συγγενή που έμεινε στο πάρτι περισσότερη ώρα από όση τον έπαιρνε.

Τι να πω, τουλάχιστον υπάρχει το Community.

.

The Office wedding episode

Λίγα αργοπορημένα σχόλια για αυτό το θησαυρό που είδα επιτέλους χθες.

Με κουράζουν τα ωριαία επεισόδια, και με κουράζουν τα Special Episodes, ειδικά αυτά που αφορούν σε γάμους και γιορτές και πανηγύρια. Όμως μια στο τόσο έρχεται μια ιστορία τόσο αβίαστα ειπωμένη, που από μόνη της απαιτεί να απλωθεί στο 40λεπτο, που από μόνη της απαιτεί το χαρακτήρα του Special, και δε χρειάζεται ούτε στάλα ιδρώτα για να προκύψει υπέροχη.

Ο γάμος της Pam με τον Jim είναι από τα πράγματα που οι θεατές της σειράς περιμέναμε από την πρώτη σεζόν, ακόμα κι αν ποτέ δεν μπήκαμε στη λογική των 'ships και, όπως εγώ προσωπικά, έβρισκα πάντα κουραστικά, σαπουνοπερέ και εκτός λογικής της σειράς όλα τα παιχνίδια με έρωτες και τρίγωνα που κατά καιρούς επιχείρησε το show. Όμως ο Jim και η Pam ήταν πάντα στην καρδιά αυτού του πράγματος που λέγεται Office. O Jim, η Pam, και αυτός ο υπέροχος, άβολος και αξιαγάπητος ηλίθιος Michael Scott.

Οι δυο τους θα παντρευόντουσαν. Θα προσπαθούσαν να τα έχουν όλα τέλεια, φυσικά τα πάντα θα πήγαιναν κατά διαόλου. Ο Michael θα τα έκανε όλα μαντάρα με ένα εξωφρενικά άβολο λογύδριό του. Αλλά θα την έβρισκαν τη λύση. Θα ξέκλεβαν τη στιγμή τους, και στη συνέχεια θα απολάμβαναν το χάος, σαν ένα ακόμα high point που αναζητά τη mental αποθανάτισή του.

Δεν έχει και πολύ νόημα να κάτσω να αφιερώνω λέξεις πολλές στο πώς αυτό το -σκηνοθεσίας παιδικού ήρωα Paul Feig- επεισόδιο τα έκανε όλα τεχνικά σωστά, πώς άπλωσε το χρόνο του σε b-stories, σε όλους τους χαρακτήρες, σε όλα τα πιθανά αυτοαναφορικά in-jokey interactions που έχουμε συνηθίσει και αγαπάμε. Ή πώς ήταν απίστευτα γλυκό, απίστευτα άβολο, απίστευτα αστείο σε ένα υποδειγματικό σενάριο από τον δημιουργό Greg Daniels και την πάντα μα πάντα ξεκαρδιστική πένα της Mindy Kaling.

Υπήρχε το άνοιγμα με τον Creed να τρώει ατάραχος noodles όταν όλοι ξέρναγαν, υπήρχε η απόγνωση του Andy (πρώτα επειδή έχανε ευκαιρίες να κάτσει δίπλα στην Erin- awwww- κι έπειτα επειδή κάρφωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου στα αρχίδια του- ewwww- είδατε κι εδώ τέλειο συνδυασμό;), υπήρχε ο playah Dwight, και ένα κατεβατό από αστεία που θα χρειαζόμουν άλλα 40 λεπτά για να ξεχωρίσω.

Αλλά πάνω από όλα υπήρχε αυτή η αγαπημένη σχέση, που έχει καγχάσει θριαμβευτικά στα μούτρα κάθε πιθανής τηλεοπτικής σύμβασης. Ένα will-they-won't-they που τόλμησε να απαντήσει το ίδιο του το ερώτημα νωρίς, με θάρρος και με αποφασιστικότητα. Όπως είπε ο Jim στο υπέροχο toast του, συνοψίζοντας αυτή τη σχέση σε 60'' τηλεοπτικού χρόνου, ήξερε οτι αυτή που υπομονετικά περίμενε, ήταν η γυναίκα του.

Και σε μια εξέλιξη-πεμπτουσία όσων είναι το Office, o Michael Scott πέρασε στο προσκήνιο για να μας μιλήσει για τη διαφορά στη χρήση ή μη προφυλακτικού. Και μετά να πραγματοποιήσει ενός είδους αεροπειρατεία στο γάμο για να αναπαράγει μια ακόμα YouTube μανία του. Όπου τα εναλλάξ πλάνα από τον γάμο-τσίρκο και τον αληθινό γάμο πέτυχαν ακριβώς το είδος του γλυκού συγκινημένου χαμόγελου που αξίζουν η Pam και ο Jim. Και αυτή η σειρά γενικώς.

Το ξεκίνημα αυτής της σεζόν δε μου έκανε τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά επεισόδια σαν αυτό σου θυμίζουν πως κάποιες αγάπες είναι για πάντα.

.

I'm a one-man wolf-pack: Τhe Hangover roolz

Ο Ed Helms του Office ξεκινάει στο δρόμο του legitimate stardom και o Bradley Cooper του Alias επιτέλους γίνεται leading man, στην πιο πολλαπλά quotable και -απλά- γαμάτη κωμωδία του καλοκαιριού. Έγραψα δυο λόγια για την ταινία στο MFTM, όπου μπορείτε να δείτε και δύο από τα μπόλικα φοβερά τρέιλερ που κυκλοφορούν. (Rob Riggle cameo alert!)

Βασικά έχω μείνει να αναρωτιέμαι αν μπορεί στο μέλλον ο αγαπητός μας Andy του Office να καταφέρει να κάνει την καριέρα που έμοιαζε προορισμένη για τον Steve Carell, καθώς και τι είδους αναβολικά μοιράζουν στα διαλείμματα του Daily Show και βγαίνουν όλοι ταλεντάρες από κει μέσα, με ρυθμό που να αρχίζει να θυμίζει την πρώτη 5ετία του Saturday Night Live.

.

2008-2009: The year in song

ETA: Vote εδώ δίπλα, πάνω δεξιά.

Τι κάνεις όταν ζεις τη βδομάδα της μούτζας και έχεις και τον ήλιο να σε λιώνει; Το ρίχνεις στο τραγούδι! Καθώς η τηλεοπτική σεζόν φοράει τα μπρατσάκια της και ρίχνει το αποχαιρετιστήριο μακροβούτι, ας θυμηθούμε τις στιγμές που η περίοδος 2008-2009 τραγούδησε τους πόνους και τις χαρές της, με αξέχαστα και υπέροχα αποτελέσματα. Όλες τους ήταν οι αγαπημένες μου στιγμές των αντίστοιχων shows, καθόλου τυχαία φαντάζομαι...

Chuck: Africa

Mην υποτιμάτε ποτέ τη δύναμη ενός σπουδαίου ποπ κομματιού, ειδικά όταν συνδυάζεται με την πηγαία χαρά των uber-cool losers Jeffster. Το κομμάτι χτίζει με απίστευτο τρόπο, και όταν πια γίνεται η αλλαγή και μπαίνουν οι Toto, μιλάμε για ανατριχίλες πλέον! Έξτρα πόντοι για την πειστική φαλτσαδούρα του Vik Sahay- πρόκειται περί τέχνης, και μην το υποτιμάτε καθόλου.

30 Rock: Kidney Now!

Για κάποιο λόγο δεν βρίσκω πουθενά βίντεο έξω από το hulu, αλλά το κομμάτι με το οποίο έκλεισε η 3η σεζόν της σειράς παραμένει αξέχαστα ξεκαρδιστικό. Ακούστε πάλι τους απάλευτους στίχους και φέρτε στο νου σας έναν στόλο από guest stars, από τον Elvis Costello ("Or should I say, Declan McManus, international art thief?") μέχρι τον Clay "Ξάδερφο του Kenneth" Aiken και μια τύφλα Cyndi Lauper. Aπλά κωμικός χρυσός, ό,τι αστειότερο έκανε φέτος η σειρά.

Flight of the Conchords: Too Many Dicks On the Dancefloor

Δεν χρειάζεται εξήγηση αυτό.

Τhe Office: Take Me Home, Country Roads

Δεν έχω λόγια για το πόσο λατρεύω αυτή τη σκηνή. Μπορεί να είναι ο συνδυασμένος ήχος της κιθάρας και του μπάντζο που βγάζει κάτι το υπέροχο, ή μπορεί να είναι η νέα ρεσεψιονίστ, ή μπορεί να είναι το αναπάντεχο bromance που γεννιέται ανάμεσα στις νότες ("Take it, Andy!"), ή μπορεί να είναι η ανηλεής in-character κωμωδία ("In German!"), ή μπορεί να είναι το πόσο συνεπής είναι η διακοπή από τον Toby πάνω στο καλύτερο, ή μπορεί απλά να είναι η απόλυτα τέλεια σκηνή αυτής της σειράς για όλους αυτούς τους λόγους μαζί.

Pushing Daisies: Eternal Flame

Chills, chills, chills, CHILLS. To σωστό τραγούδι, στη σωστή στιγμή, στη σωστή σειρά, από τη σωστή ερμηνεύτρια. Τόσο συναισθηματικά πλούσιο, με τα απολύτως απαραίτητα υλικά. Θα υπάρξει ποτέ ξανά στις τηλεοράσεις μας τίποτα σαν το Pushing Daisies;

Dr. Horrible's Sing-Along Blog: On the Rise

Δε θα έλειπε φυσικά η συνδυασμένη awesomeness των Neil Patrick Harris, Felicia Day και Joss Whedon, ε. Και δε θα μπορούσε φυσικά να είναι άλλο κομμάτι από εκείνο που μας έδωσε την πρώτη υποψία για τα κρυφά επίπεδα μιας ιστορίας που είχαμε αρχικά παρεξηγήσει ως αφελή χαριτωμενιά. Οι αρμονίες που γουστάρει o Whedon είναι εδώ, η στιχουργία έχει εκλάμψεις ιδιοφυίας, οι εκφράσεις αηδίας του Nathan Fillion είναι ανεκτίμητες, και παρ'όλ'αυτά, ο Dr. Horrible και το ξεδιάντροπα ψεύτικο μουστάκι του καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση από το background.

Glee: ----
Μετρήστε πόση ψυχή ή/και χιούμορ κρύβει κάθε ένα από τα παράνω κομμάτια, και προσπαθείστε μετά να με πείσετε οτι το Glee αξίζει θέση σε μια λίστα που στη θεωρία μοιάζει κατασκευασμένη για να το υποδεχτεί. Aντ'αυτού...

The Simpsons: Falling Slowly

Γιατί καμία λίστα με μουσικές δεν πρέπει να χάνει την ευκαιρία να συμπεριλαμβάνει οτιδήποτε έχει να κάνει με το Once. Aυτό εδώ το bit; Random and fun.


Τι ξέχασα; Ποιο αγαπάτε περισσότερο; Έπρεπε να έχω συμπεριλάβει το Heartless του Kris Allen;

.