Τα 10 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011

Μετά το περσινό 1-2 του Community εξεπλάγην όταν διαπίστωσα πόσο δύσκολο μου ήταν φέτος να βάλω σε σειρά την πρώτη μου 5άδα. Επίσης τι μου άρεσε: Πόσο πολλή φανταστική κωμωδία είχαμε φέτος. Απόλυτα λογικό να γεμίζει κατά τέτοιο τρόπο τις κορυφαίες θέσεις.

Η δεκάδα:

10> Homeland 1x07 The Weekend
To επεισόδιο που μας έπεισε όλους ότι βλέπουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Δύο συναρπαστικοί χαρακτήρες, δύο φανταστικοί ηθοποιοί, ένα σκηνικό, μια φανταστική εξερεύνηση της ψυχοσύνθεσής τους.

9> Friday Night Lights 5x10 Don't Go
Tim Riggins. Πολύ απλά.

8> The Office 7x19 Garage Sale
Michael Scott. Πολύ απλά.

7> Game of Thrones 1x09 Baelor
Lord Stark!! ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΑ!

6> The Good Wife 2x17 Ham Sandwich
Από το είδος των επεισοδίων που storylines μιας ντουζίνας επεισοδίων δένουν σε μια μακρά σκηνή δικαστηρίου κι όλων των τριγύρω, και που όμως παρόλο που παρακολουθείς για 40 λεπτά με την ψυχή στο στόμα, το καλό ακόμα δεν έχει έρθει, γιατί το καλό το φυλάει κρυφό ο Jason Street στο γκαράζ και αφήνει την Kalinda, για πρώτη φορά σε όλη τη σειρά, ανίκανη να αντιδράση. ΣΟΚ.

5> Community 2x21 Paradigms of Human Memory
Αν δεν θυμόσουν πώς μοιάζει η ιδιοφυία: Το Community έκανε ένα ψεύτικο clip-show επεισόδιο ως σχόλιο των θεματικών και των χαρακτήρων του. Και κυρίως: Ιδέες! Τόσες. Πολλές. Ιδέες.

4> The League 3x08 Thanksgiving
Οι κάφροι του League έπιασαν κάθε πιθανή κλισέ θεματική των εορταστικών επεισοδίων (network σειρών κυρίως) και την βίασε με κάθε πιθανό τρόπο, ασέλγησε πάνω στο νεκρό κορμί της, την έκαψε ζωντανή. Δεν ξέρω καν με ποια σειρά τα έκανε όλα αυτά, όμως όχι μόνο δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο απολαυστικά ανίερο μες στο 2011, αλλά και επίσης δεν έχω γελάσει τόσο, μα τόσο, μα τόσο, μα τόσο πολύ. Τύπου, τους πατάς μήνυση ρε παιδί μου.

3> Doctor Who 6x04 The Doctor's Wife
Ο Neil Gaiman μας ταξιδεύει καπού αλλου, με τα απλούστερα συστατικά (όπως συνηθίζει) κάνοντας το στοιχειώδες: Εξερευνά το μεγαλύτερο love story της ζωής του Doctor, εκείνο με ένα άψυχο κομμάτι μέταλλο. Που είναι κάθε άλλο παρά άψυχο. "I wanted to see the universe, so I stole a Time Lord and I ran away. And you were the only one mad enough."

2> Community 3x04 Remedial Chaos Theory
Τι λέγαμε για ιδιοφυία; Ναι, ψέματα, τελικά κάπως έτσι μοιάζει. Με ένα σενάριο που επαναλαμβανόμενης δομής που στήνει αστεία σε μία βερσιόν και κάνει pay-off σε επόμενη, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα μια σπουδαία ματιά στον κάθε επιμέρους χαρακτήρα αυτού του συνόλου, και στο τι μοναδικό δίνει ο καθένας στη δυναμική του γκρουπ. Αυτό το σενάριο ανήκει σε μουσείο.

1> Louie 2x11 Duckling
Όπου ο πιο πολύτιμος κωμικός των ημερών μας σπάει τους μη-κανόνες της ίδιας του της one-man-show σειράς, πετάει στην άκρη το μανδύα του stand-up κωμικού και απομένει ένας απλός άνθρωπος στο μέσο μιας αληθινής κατάστασης. Μέσα από ένα κολάζ στιγμών όπου ένα μικρό παπάκι ενώνει χαρακτήρες που εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικά επίπεδα ζωής, διαφορετικές κοινωνικές διαδρομές, το Louie σταματά να είναι απλώς το ουμανιστικά κυνικό ημερολόγιο της φυσικής φθοράς μας, και γίνεται ένας λιτός ύμνος στο να είσαι εκεί, μέρα μετά τη μέρα. Ποτέ ξανά η εξύμνηση του lowest common denominator δεν πραγματοποιήθηκε με τόση ειλικρίνεια και τόση ψυχή, από έναν άνθρωπο που δεν απευθύνεται σε αυτόν αλλά χαμογελά γλυκά στο αναπόφευκτό του. Ο Louis CK είναι, πολύ απλά, ο στυγνός ποιητής του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Και γαμώ το κέρατό του αν δε με πιάσαν τα κλάματα στο τέλος αυτού του στίχου του.

.

To see or not to see? The Office & HIMYM edition

Οπότε λοιπόν είδα, παρά τις πάρα πολλές επιφυλάξεις μου, τα πρώτα επεισόδια των νέων σεζόν Office και How I Met Your Mother. Κάπου μέσα μου είχα αποφασίσει ότι θα σταματήσω και τις δύο σειρές γιατί με κούρασαν πολύ. Το θέμα είναι τώρα πως για το μεν Office, η συγκυρία είναι πιο ευνοϊκή. Σταμάτησε ο κεντρικός του χαρακτήρας, το τέλος του Michael Scott στη σειρά βασικά λειτουργεί ως ένα τέλειο series finale. Είμαι ΟΚ με το να αφήσω τη σειρά αυτή να φύγει. Για το ΗΙΜΥΜ είναι αλλιώς τα πράγματα. Ελαφρά spoilers (για το Office, κυρίως) μετά το άλμα.

Το περίεργο όμως ήταν ότι, για δες κάτι παλαβά πράγματα, η πρεμιέρα δεν ήταν κακή. Είχε και laugh out loud στιγμές, είχε τον Robert California του James Spader να μην καταπνίγει τη σειρά σε κάποιο περίεργο one-man show, τον Andy ως νέο -ταιριαστά- άβολο διευθυντή, και τους χαρακτήρες να μπορούν με έναν περίεργο τρόπο να αλληλεπιδρούν με πειστικό κωμικό τρόπο. Γενικά, και χωρίς να μοιάζει με κάτι που μου προκαλεί την ανάγκη να μιλάω για αυτό κάθε βδομάδα ή να έχω να γράψω κάτι περισσότερο από αυτές τις λίγες λέξεις, η πρεμιέρα του Office με έκανε να μην έχω πρόβλημα να δω κι άλλο. Ας το αφήσουμε εκεί. Είναι good enough.

Από την άλλη, το How I Met Your Mother, μου είναι δυσκολότερο να αποφασίσω να το αφήσω. Δεν έχει κάποιο προφανές turning point (όπως η φυγή του Carrel για το Office), και συνειδητοποιώ κιόλας πως είναι από τις σειρές που πήρξαν παρούσες σε αυτό το blog από την πρώτη του μέρα. Ένα από τα πρώτα κείμενα που είχα κάνει ποτέ ήταν το pilot preview για τη χρονιά που ξεκίναγε το HIMYM. (Boy, this blog is old.) Γενικά νιώθω ένα κάποιο δέσιμο. Και δεν έχω καθόλου μα καθόλου closure αν φύγω τώρα.

Αλλά ρε φίλε, είναι άθλιο. Το να βλέπω επεισόδια του ΗΙΜΥΜ μου προκαλεί σωματικό πόνο πλέον. Είδα μόνο το πρώτο 20λεπτο και μου φάνηκε σα να είχε διάρκεια 57 λεπτών, 57 ακών λεπτών τηλεόρασης. Οι χαρακτήρες πια μου είναι παντελώς ξένοι, στα όρια της αντιπάθειας. Και, τόσο θεματικά όσο και σεναριακά, μου έχει γίνει τρομερά προβλέψιμο. Δεν μου δίνει πια απολύτως τίποτα αυτή η σειρά, παρά μόνο διαλύεει σε μικρές δόσεις ό,τι αγάπησα ποτέ σε αυτήν. (Lame, schmaltzy Barney, υπήρξες κάποτε legendary. Θα -προσπαθήσω να- το θυμάμαι.)

Α, κι αυτό το πράγμα με τη Μητέρα; Πραγματικά δε με ένοιαξε ποτέ. Το έχω ξαναπεί, αλλά αν η σειρά απλά στην τελευταία σκηνή του τελευταίου επεισοδίου έλεγε, "and that's how I met your mother" με τον Ted να κοιτάζει στο μπαρ κάποια πανάγνωστη που βλέπουμε για πρώτη φορά, και έπεφτε μαύρο; Μια χαρά. Μέσα. Αλλά μη μας ζαλίζετε τον έρωτα με 32 εξυπνακίστικες αναφορές σε κάθε επεισόδιο. Η υπομονή έχει τα όριά της και, σε συνδυασμό με την γενικότερα τραγική ποιότητα της σειράς πλέον, τολμώ να πω ότι για μένα έφτασε η στιγμή που θα πω αντίο.

Ted, δε δίνω μία για το πώς γνώρισες τη μητέρα τους.

.

Infographic: Οι serial losers των Emmys Α' Ρόλου

Ενόψει των Κυριακάτικων Emmy (ένας θεσμός που έχει πάψει εδώ και χρόνια να απασχολεί εμένα και κατ'επέκταση το blog, πέραν ίσως μιας στοιχειώδους αναφοράς), η καλύτερη προετοιμασία που έχεις να κάνεις, είναι να θυμηθείς ποιοι δεν τα κέρδισαν ποτέ. Πχ θυμόσουν ότι πρωταγωνιστές σαν τον John Goodman, τον Steve Carell ή την Julianna Margulies δεν κέρδισαν ποτέ το βραβείο για κάποιον από τους ρόλους που τους έκαναν διάσημους; Το ήξερες ότι η Frances Conroy του Six Feet Under έχει χάσει 4 φορές το Emmy από 4 διαφορετικές ηθοποιούς; Και είναι και κρίμα είναι να μην έχεις εύκαιρη την πληροφορία πόσες φορές προτάθηκε η Jennifer Garner για το Alias.

(Πώς δεν της δίνεις το Emmy για το παραπάνω δηλαδή; Καμία αξιοκρατία.)

Το HitFix έστησε δύο γαμάτα infographics τα οποία θα βρεις μετά το άλμα, που καλύπτουν τις κατηγορίες Α' Ρόλων για γυναίκες και άντρες, δράμα και κωμωδία, και που συμπυκνώνουν όλη αυτή την πληροφορία, σε 2 άθελά τους εξοργιστικές εικόνες. ("Πόσες φορές έχει χάσει ο Hugh Laurie από τον James Spader;!")

Αλλά δεν πειράζει. Ο Tony Shalhoub να κερδίζει Emmy κι όλοι οι άλλοι να καταλήγουν σε infographics.

*sigh*

.