Homeland: So it begins.

Μεγάλα spoilers μετά το άλμα για το φοβερό ξεκίνημα της 2ης σεζόν Homeland.

Ένα ωραίο του να βλέπεις επεισόδια έχοντας υπόψη ένα συγκεκριμένου τύπου hype (όταν η σειρά μπορεί να το σηκώσει και δεν είναι απλώς προϊόν φτηνού εντυπωσιασμού), είναι ότι τα απολαμβάνεις περισσότερο. Γνωρίζοντας πως το 2ο επεισόδιο της 2ης σεζόν θα με καθήλωνε, θα με έκανε να φάω τα νύχια μου, θα με έκανε να αναρωτηθώ 'μετά το λύκειο, τι' κι άλλα τέτοια, έκανε την εμπειρία πιο έντονη.

Κάθε φορά που η κάμερα έδειχνε κάμερες, αγωνιούσα.

Κάθε φορά που η κάμερα έτρεχε πίσω από την Carrie που έτρεχε, αγωνιούσα.

Κάθε φορά που η κάμερα στεκόταν παγωμένη πάνω σε πρόσωπα παγωμένα, αγωνιούσα.

Δεν υπήρχε στιγμή στη διάρκεια αυτού του επεισοδίου που δεν ήθελα να φάω τα νύχια μου από αγωνία: Οι συνομολίες της κόρης του Brody με το crush της, δημιουργούσαν σενάρια καταστροφής στο μυαλό μου. Το fundraiser της Inara δημιουργούσε σενάρια καταστροφής στο μυαλό μου. Η επιστροφή του άσπονδου φίλου του Brody δημιουργούσε σενάρια καταστροφής στο μυαλό μου.

(Δεν έχω αμφιβολία πως όλα αυτά θα παίξουν φυσικά το ρόλο τους, απλώς όχι ακόμα.)

Η ουσία είναι πως πέρασε μία ώρα και ήταν λες κι είχα δει επεισόδιο South Park. Απλώς, ξέρεις, σοβαρό.

Η άλλη ουσία είναι πως η σειρά αυτή τη στιγμή λειτουργεί σε ένα επίπεδο έντασης όπου όχι μόνο δεν είναι υποχρεωμένη να λειτουργεί, αλλά σχεδόν δεν έχει και το δικαίωμα. Είναι μόλις το 2ο επεισόδιο ύστερα από ένα συγκλονιστικό season finale, όταν κάθε λογής narrative απλώς μαζεύει τα κομμάτια ή/και τις δυνάμεις του, κι αντ'αυτού το Homeland πατάει κι άλλο γκάζι και ανατινάζει τη σειρά στον αέρα.

Από την πρεμιέρα ήδη φάνηκε πως δεν υπήρχε διάθεση για κωλοβάρεμα- ο χρόνο, οι συνέπειες, οι απαραίτητες διαδικασίες ώστε να έρθουν όλα εκεί που πρέπει, γίνονται άμεσα, πρακτικά εκτός κάδρου. Η Carrie επιστρέφει στο πεδίο της μάχης, ο Brody ξαφνικά είναι στη συζήτηση για να γίνει υποψήφιος αντιπρόεδρος, η mini-Brody πάνε σε σχολείο που έχει έναν ελιτίστικο αέρα που πολύ της βαράει άσχημα.

Όλα συμβαίνουν άμεσα, αλλά τίποτα δε μοιάζει ασφυκτικό. Κι αυτό γιατί σε αντίθεση με το 24 (και δεν είναι απαραίτητα αρνητικό για εκείνη τη σειρά αυτό το πράγμα, καθώς στόχευε σε κάτι ελαφρώς διαφορετικό) η ένταση και η αγωνία δεν προκύπτουν από τις εξελίξεις της πλοκής, παρά σε λιγοστές, επιλεγμένες στροφές. Όλα πηγάζουν από την εσωτερική ένταση των χαρακτήρων καθώς αυτή εξωτερικεύεται.

Στην πρεμιέρα της 2ης σεζόν είχαμε την σπουδαία στιγμή του ενστικτώδους “κι εμένα ο πατέρας μου είναι μουσουλμάνος” που με έκανε σχεδόν αληθινά να φέρω τα χέρια μπροστά στο στόμα από το αναπάντεχο της σκηνής. Λίγο αργότερα, όταν οι Brodies έχουν μια στιγμή ειλικρίνειας απέναντι στο όλο περιστατικό, η Jessica βροντάει το Κοράνι του Brody στο πάτωμα κι εκείνος αλλάζει χρώμα και έκφραση και γλώσσα σώματος, γιατί νιώθει σε κάθε τρίχα της ύπαρξής του πώς αυτό που μόις συνέβη είναι ανεπίτρεπτο. Το Κοράνι δεν πρέπει να ακουμπάει στο έδαφος.

Είναι μια μικρή στιγμή, αλλά σημαίνει τα πάντα. Ήταν σχεδόν εξίσου δυνατή με το τέλος του 2ου επεισοδίου της πρώτης σεζόν, όταν τον είδαμε για πρώτη φορά να προσεύχεται. Διότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσεις ως θεατής να βυθιστείς στην αλήθεια ενός 'κακού' όταν απέναντί του έχεις έναν ίδιας βαρύτητας αντίζηλο πρωταγωνιστής 'καλό'. (Ο Vic Mackey κι ο Tony Soprano κι ο Dexter Morgan κι όλοι αυτοί οι κύριοι δεν είχαν ποτέ ηθικό αντίβαρο που να εκπροσωπεί το 50% της δραματουργίας των ιστοριών τους.) Ο μόνος τρόπος να συμβεί, είναι όταν γράφονται σκηνές σαν κι αυτές, κι όταν ο Lewis τις παίζει με τον τρόπο που τις παίζει.

Όχι τις παίζει. Τις νιώθει.

Γι'αυτό είναι λίγο περίεργο που ένιωθα εξίσου προετοιμασμένος αλλά και μη προετοιμασμένος για την τεράστια εξέλιξη του 'Beirut is Back'. Ένα επεισόδιο γεμάτο στιγμές αγωνίας, τόσο στις απλές αλληλεπιδράσεις του Nick με τους πάντες (η σαφής αποκάλυψη των αληθινών κινήτρων του, πέραν αμφιβολίας, δεν πλήγωσε καθόλου τη σειρά, χάρη στη συνέπεια της ερμηνείας του Lewis), όσο και στο στόρι της Carrie.

Τώρα, όπως ανέφερα και στην αρχή, ήμουν πλήρως προετοιμασμένος να δω το Homeland να παίρνει κάπως το χρόνο του. Να αφήσει τους δύο ήρωές του να δράσουν παράλληλα προτού ενώσει τις ιστορίες σε κάποιο κομβικό σημείο αργότερα στη σεζόν. Δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένος για να δω τον Brody να προειδοποιεί τον Abu Nazir μέσα από την ίδια την αίθουσα της στρατηγικής παρακολούθησης του Πενταγώνου. Δεν ήμουν καθόλου έτοιμος να δω την Carrie να τρέχει για να σώσει τη ζωή της σε μια εκπληκτική σκηνή δράσης που κατάφερνε να μην κάνει τίποτα να μοιάζει ψεύτικο. Και κυρίως, δεν ήμουν έτοιμος να δω αυτό το φινάλε.

Δεν έχω ιδέα πού πάει η σειρά μετά την, πέραν πάσης αμφιβολίας, αποκάλυψη της ταυτότητας του Brody στον Saul. Υποθέτω πως εδώ όλα αλλάζουν. Όσα βλέπαμε ως τώρα ήταν η εισαγωγή. Δε γίνεται αλλιώς.

Ουσιαστικά, αυτά τα 2 πρώτα επεισόδια της 2ης σεζόν, ήταν υπερμεγέθη webisodes που ενώνουν την 1η με την αληθινή 2η σεζόν. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Όχι ότι έχω την παραμικρή υποψία για το τι μπορεί να συμβεί τώρα. Αλλά είναι εμφανές πως οι Gansa, Gordon και Johannessen μιλάνε πολύ σοβαρά αυτή τη στιγμή. Και μόλις αρχίσαμε.

Wow.

.

Τα 10 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011

Μετά το περσινό 1-2 του Community εξεπλάγην όταν διαπίστωσα πόσο δύσκολο μου ήταν φέτος να βάλω σε σειρά την πρώτη μου 5άδα. Επίσης τι μου άρεσε: Πόσο πολλή φανταστική κωμωδία είχαμε φέτος. Απόλυτα λογικό να γεμίζει κατά τέτοιο τρόπο τις κορυφαίες θέσεις.

Η δεκάδα:

10> Homeland 1x07 The Weekend
To επεισόδιο που μας έπεισε όλους ότι βλέπουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Δύο συναρπαστικοί χαρακτήρες, δύο φανταστικοί ηθοποιοί, ένα σκηνικό, μια φανταστική εξερεύνηση της ψυχοσύνθεσής τους.

9> Friday Night Lights 5x10 Don't Go
Tim Riggins. Πολύ απλά.

8> The Office 7x19 Garage Sale
Michael Scott. Πολύ απλά.

7> Game of Thrones 1x09 Baelor
Lord Stark!! ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΑ!

6> The Good Wife 2x17 Ham Sandwich
Από το είδος των επεισοδίων που storylines μιας ντουζίνας επεισοδίων δένουν σε μια μακρά σκηνή δικαστηρίου κι όλων των τριγύρω, και που όμως παρόλο που παρακολουθείς για 40 λεπτά με την ψυχή στο στόμα, το καλό ακόμα δεν έχει έρθει, γιατί το καλό το φυλάει κρυφό ο Jason Street στο γκαράζ και αφήνει την Kalinda, για πρώτη φορά σε όλη τη σειρά, ανίκανη να αντιδράση. ΣΟΚ.

5> Community 2x21 Paradigms of Human Memory
Αν δεν θυμόσουν πώς μοιάζει η ιδιοφυία: Το Community έκανε ένα ψεύτικο clip-show επεισόδιο ως σχόλιο των θεματικών και των χαρακτήρων του. Και κυρίως: Ιδέες! Τόσες. Πολλές. Ιδέες.

4> The League 3x08 Thanksgiving
Οι κάφροι του League έπιασαν κάθε πιθανή κλισέ θεματική των εορταστικών επεισοδίων (network σειρών κυρίως) και την βίασε με κάθε πιθανό τρόπο, ασέλγησε πάνω στο νεκρό κορμί της, την έκαψε ζωντανή. Δεν ξέρω καν με ποια σειρά τα έκανε όλα αυτά, όμως όχι μόνο δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο απολαυστικά ανίερο μες στο 2011, αλλά και επίσης δεν έχω γελάσει τόσο, μα τόσο, μα τόσο, μα τόσο πολύ. Τύπου, τους πατάς μήνυση ρε παιδί μου.

3> Doctor Who 6x04 The Doctor's Wife
Ο Neil Gaiman μας ταξιδεύει καπού αλλου, με τα απλούστερα συστατικά (όπως συνηθίζει) κάνοντας το στοιχειώδες: Εξερευνά το μεγαλύτερο love story της ζωής του Doctor, εκείνο με ένα άψυχο κομμάτι μέταλλο. Που είναι κάθε άλλο παρά άψυχο. "I wanted to see the universe, so I stole a Time Lord and I ran away. And you were the only one mad enough."

2> Community 3x04 Remedial Chaos Theory
Τι λέγαμε για ιδιοφυία; Ναι, ψέματα, τελικά κάπως έτσι μοιάζει. Με ένα σενάριο που επαναλαμβανόμενης δομής που στήνει αστεία σε μία βερσιόν και κάνει pay-off σε επόμενη, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα μια σπουδαία ματιά στον κάθε επιμέρους χαρακτήρα αυτού του συνόλου, και στο τι μοναδικό δίνει ο καθένας στη δυναμική του γκρουπ. Αυτό το σενάριο ανήκει σε μουσείο.

1> Louie 2x11 Duckling
Όπου ο πιο πολύτιμος κωμικός των ημερών μας σπάει τους μη-κανόνες της ίδιας του της one-man-show σειράς, πετάει στην άκρη το μανδύα του stand-up κωμικού και απομένει ένας απλός άνθρωπος στο μέσο μιας αληθινής κατάστασης. Μέσα από ένα κολάζ στιγμών όπου ένα μικρό παπάκι ενώνει χαρακτήρες που εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικά επίπεδα ζωής, διαφορετικές κοινωνικές διαδρομές, το Louie σταματά να είναι απλώς το ουμανιστικά κυνικό ημερολόγιο της φυσικής φθοράς μας, και γίνεται ένας λιτός ύμνος στο να είσαι εκεί, μέρα μετά τη μέρα. Ποτέ ξανά η εξύμνηση του lowest common denominator δεν πραγματοποιήθηκε με τόση ειλικρίνεια και τόση ψυχή, από έναν άνθρωπο που δεν απευθύνεται σε αυτόν αλλά χαμογελά γλυκά στο αναπόφευκτό του. Ο Louis CK είναι, πολύ απλά, ο στυγνός ποιητής του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Και γαμώ το κέρατό του αν δε με πιάσαν τα κλάματα στο τέλος αυτού του στίχου του.

.

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα δεύτερα 25

Πέρναγα σήμερα από το διπλανό γραφείο κι έκοβαν ακόμα πίτα για το 2012, οπότε λέω κι εγώ, γιατί να μην ανεβάσω τώρα την παραδοσιακή μου 50άδα επεισοδίων, ακόμα έγκυρος είμαι.

(Disclaimer: Δεν έκοβαν καμία πίτα σε κανένα διπλανό γραφείο αλλά α) θα μπορούσαν και β) τώρα πρόλαβα να έχω έτοιμη τη λίστα. So, there!)

Επειδή φέτος δεν είχα καθόλου χρόνου για πολυτέλειες, η 50άδα στριμώχνεται περισσότερο, οπότε μετά το άλμα ένα λιτό σεντόνι με τις θέσεις 50-26. Spoilers αριστερά και δεξιά για ένα μάτσο σειρούλες αλλά έλεος, Φλεβάρη του '12 μπήκαμε, αν ακόμα δεν ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο πλάνο της 1ης σεζόν του Game of Thrones τι να σε κάνω πια;

Τα υπόλοιπα μέρη της λίστας είναι ήδη έτοιμα, το υπόσχομαι(*). Θα ανέβουν αύριο και μεθαύριο.

(*Δεν είναι έτοιμα.)

50> Revenge 1x01 Pilot
Δεν την ακολούθησα τη σειρά γιατί έχω ένα όριο στις ένοχες σαπουνόπερες ανά σεζόν, αλλά παρά τις ενστάσεις, αυτός ήταν ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσεις ένα απολαυστικό soapy drama. Ή έχθρα της hot ανέκφραστης νεαράς και του πλαστικού προσώπου της Madeleine Stowe θα με συντροφεύει στους πιο camp εφιάλτες μου.


49> Parks and Recreation 3x09 Fancy Party
Έχουμε πει πόσο γλυκιά είναι αυτή η σειρά; Έχουμε πει; Λιώνω. Andy + April = LFE ρε.

48> New Girl 1x05 Cece Crashed
Θα μπορούσα να βλέπω το σπαστικό χορό του Schmidt στην αιωνιότητα.

47> Shameless 1x01 Pilot
Όπου δεν αντιστέκεσαι και απλά αγαπάς την Emmy Rossum. Ποια τώρα, την Emmy Rossum.

46> Community 2x14 Advanced Dungeons & Dragons
Μετά από κόπου, βάσανα και ιδρώτα, περιόρισα το Community σε 4 εμφανίσεις σε αυτή τη λίστα. Εδώ είχαμε το αντι-'Abed's Uncontrollable Christmas'. Υπάρχει τίποτα που δε μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι να λειτουργήσει.

45> 30 Rock 5x16 TGS Hates Women
Η Liz Lemon προσπαθεί να κάνει ένα μετα-φεμινιστικό point την ώρα που ο Jack Donaghy μπλέκεται σε mind games με την Chloë Moretz. Ανεκτίμητα και τα δύο.

44> The Good Wife 3x01 A New Day
Η Alicia απολαμβάνει τον οργασμό της στην οθόνη μας.

43> How I Met Your Mother 6x14 Last Words
Εντάξει, έχω βαρεθεί τα ζουμιά και τα σιρόπια της σειράς, αλλά ο αποχαιρετισμός του Marshall στον πατέρα του ήταν συγκινητικός.

42> True Blood 4x03 If You Love Me, Why Am I Dyin'?
Ο Erik τρώει την fairy godmother της Sookeh. Καλή χώνεψη παιχταρά μου.

41> The Chicago Code 1x12 Greylord & Gambat
Ποτέ δε σταματάω να απολαμβάνω τα "forces gather" επεισόδια των σειρών του Shawn Ryan.

40> Game of Thrones 1x10 Fire and Blood
Dragons! Khaleesi! Dragons!

39> Spartacus: Gods of the Arena 1x06 The Bitter End
Όλοι οι μονομάχοι σε ένα ring of fire! Εύκολο; Cheesy; Μας νοιάζει;

38> Louie 2x06 Subway/Pamela
Το Subway κομμάτι, παρανοϊκή νεοϋορκέζικη αλήθεια. (Όποτε έμπαινα στο μετρό σκεφτόμουν τον γέρο που γδυνόταν. Άβολο.) Το Pamela κομμάτι, μεγαλειωδώς άβολη αλήθεια. Γενικώς, μόνο αλήθειες. Ο Louie είναι ο ήρωάς μου. Έχω κι άλλους Λούηδες στη λίστα όπως θα υποπτεύεσαι.

37> Once Upon a Time 1x02 The Thing You Love the Most
Σε αυτό το επεισόδιο υπήρξε ένας μονόκερως αλλά μη σε πάρω και στο λαιμό μου, παίζει και να τον είδα σε LSD-induced παραισθήσεις. Όχι ότι παίρνω LSD, αλλά καμιά φορά αυτή η σειρά έχει παρόμοια αποτελέσματα.

36> House 8x03 Charity Case
Olivia Wilde και Odette Yustman στο ίδιο επεισόδιο, δηλαδή τι θες να κάνω.

35> Alphas 1x04 Rosetta
Τίμιο αν και όχι ground-breaking το show, αλλά αυτό το επεισόδιο ήταν το μόνο που με έκανε να προσέξω πραγματικά. Ωραία η ανάπτυξη της σχέσης με την κοπέλα του τίτλου και πολύ δυνατό twist.

34> Saturday Night Live 37x10 Jimmy Fallon/Michael Bublé
To γνωστό Tebow σκετσάκι.

33> The Late Late Show with Craig Ferguson - Alex Kingston
To επεισόδιο που έπαιξε επιτέλους στον αέρα το τρομερό Doctor Who musical opening που είχε ετοιμάσει ο Craig για το παλιότερο επεισόδιο με τον Matt Smith. Also, Alex Kingston.

32> Episodes 1x07 Episode Seven
Αστείο και κυνικό σε σωστές δόσεις, ήταν το πρώτο, ερμ, Επεισόδιο που με έκανε να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχει μια πραγματικά σωστή σειρά εκεί μέσα.

31> Survivor: South Pacific 23x05 Taste the Victory
Ο wannabe Geek mastermind κατατροπώνει τον wannabe Μόγλη δίωχνοντας την κοπέλα του. Πάντα απολαυστικό σε αυτό το παιχνίδι όταν βλέπεις γεμάτα έπαρση χαμόγελα να σβήνουν κάτω από πολλαπλασιαζόμενα ερωτηματικά.

30> Gossip Girl 4x13 Damien Darko
Το επεισόδιο που κατάφερε να με κάνει shipper. I'm too old for this shit, αλλά πραγματικά,
-“Scorpio Rising” was a great film.
-That dreck puts the “ick” in “esoteric.”
RIGHT? Όλα τα back-and-forths των δυο τους ήταν απλά ανεκτίμητα.

29> Homeland 1x12 Marine One
Λοιπόν, το φινάλε ήταν τρομερό, μην ακούω τρέλες τώρα. Απίστευτα αγωνιώδες εκεί που έπρεπε, απίστευτα θεοσκότεινο εκεί που δεν το πίστευες. Very well done για αυτό το αριστουργηματικό mini-series... τι, θα έχει 2η σεζόν; Α, τώρα καταλαβαίνω γιατί τσαντιστήκατε.

28> Grey's Anatomy 8x08 Heart-Shaped Box
Η Cristina εμπνέεται από μια καρδιά σε ένα κουτί και η μαμά του George ζητάει από την Callie να της δείξει φωτογραφίες του μωρού της και αν σε αυτή τη σκηνή δεν έμπηξες κλάματα ευτυχίας θέλω να πάρεις τη μαύρη τρύπα που έχεις για ψυχή και να κάνεις παραπέρα.

27> Game of Thrones 1x06 A Golden Crown
Αυτός, από την άλλη, δεν ήταν δράκος. Άουτς.

26> Doctor Who 6x01 The Impossible Astronaut
Όταν τελείωσε δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι στα κομμάτια είχε συμβεί. Το λάτρεψα.

Αύριο οι θέσεις 25-11.

.

Το Top-10 του 2011, λίγο πριν εκπνεύσει το 2012

Πάνω στην ώρα και πάντα συνεπής, ακριβώς τη στιγμή που το 2012 μπαίνει με full force, εγώ ανεβάζω τη 10άδα μου για το 2011! Τι είναι ο χρόνος εξάλλου. Μια σύμβαση είναι.

(ETA: Επειδή πολύς κόσμος αφήνει τα τοπ-10 του στα σχόλια, όσοι θέλετε προσθέστε το κι εσείς για να κάνουμε μια ανεπίσημη σούμα στο τέλος από περιέργεια.)

Ελπίζω τις επόμενες μέρες να μπορέσω να κάνω κάποια κείμενα με ηρεμία και από χρονική απόσταση για μερικές από τις σειρές που ακολουθούν, αλλά ως τότε βαράτε εδώ.


11>

The Chicago Code του Shawn Ryan
Είπα 10; Συγγνώμη, εννοούσα 11. Δηλαδή 10 εννοούσα, αλλά δε μου πήγαινε με τίποτα να αφήσω έξω ένα ακόμα (εν τέλει) mini-series για διαφθαρμένο σύστημα και ιδεολόγους μπάτσους από τον Shawn Ryan. Ένιωθα το Σικάγο να ζωντανεύει στην οθόνη μου κάθε βδομάδα.


10>

Homeland των Howard Gordon και Alex Gansa (βασισμένη στην σειρά του Gideon Raff)
Σασπένς τύπου 24 αλλά το οποίο προκύπτει άμεσα από τους χαρακτήρες. Η Claire Danes στη γυναικεία ερμηνεία της σεζόν, διατηρώντας μια φανταστική ισορροπία (μέχρι που δεν την διατήρησε), και τρομερό φινάλε σε ένα πολιτικό θρίλερ 'από τα παλιά'. Αλλά ταυτόχρονα αδιαμφισβήτητα 'τώρα'.


9>
Skins των Brian Elsley και Jamie Brittain

+
Awkward. της Lauren Lungerich
Κι άλλη κλεψιά, very nice. Όμως σκεφτείτε το: Και οι δύο αυτές σειρές (ειδικά φέτος, όσο αφορά το Skins) ήταν heightened εκδοχές ιστοριών ξεκάθαρης John Hughes-esque χροιάς. Το Awkard. ήταν λίγο πιο γλυκό και λίγο πιο έξυπνο, το Skins λίγο πιο character-driven και σαφώς πιο φιλόδοξο. (Άσε που έφερε πίσω τη σειρά από τη μαύρη τρύπα που είχε πέσει.) Τα αγαπάμε και τα δύο.


8>
The Vampire Diaries του Kevin Williamson
Γιατί πουθενά αλλού δε θα συναντήσουμε τόσο πλούσια πλοκή να κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς, σπάζοντας στην πορεία σχεδόν κάθε μας αντίληψη σχετικά με το τι είδους ιστορίες μπορούν να λειτουργήσουν ή όχι στην τηλεόραση.


7>
Parks and Recreation των Greg Daniels και Michael Schur
Το απόλυτο τηλεοπτικό feelgood. Τόσο απλά.


6>
The League του Jeff Shaffer
Ίσως ό,τι πιο αγνά laugh out loud υπάρχει αυτή τη στιγμή. Το ότι δεν αφήνουν ούτε ιερό όρθιο την κάνει απλώς άλλο τόσο πιο απολαυστική. Plus: Random cameo της Eliza Dushku! Βεβαίως, γιατί όχι.


5>
Game of Thrones των David Benioff και D.B. Weiss, με ευχαριστίες σε έναν κύριο George RR Martin
Αν υπάρχει οποιαδήποτε σειρά αυτή τη στιγμή με τη δυνατότητα να αγγίξει το 'φαινόμενο Lost', είναι αυτή. Ακόμα κι αν ξέρεις τι ξημερώνει (εγώ σίγουρα δεν ξέρω και ούτε σκοπεύω να μάθω γι'αυτό κρατάμε τη σχετική σιγή), η σειρά είναι τόσο απολαυστικά φτιαγμένη και τόσο γεμάτη με "ΓΑΜΗΣΕ ΜΕ, ΤΟ ΕΙΔΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ;" στιγμές που δε θες να σταματήσεις να βλέπεις ή να μιλάς γι'αυτήν. Υπό μία έννοια, καλύπτει την ανάγκη μου για σειρές τύπου ΗΒΟ, για σειρές τύπου Spartacus, για σειρές τύπου Lost, όλα σε ένα.


4>
Breaking Bad του Vince Gilligan
Η καλύτερη σεζόν ως τώρα. Τα είπαμε και αναλυτικότερα, αλλά ας κρατήσουμε το ότι η διαδρομή ενός χαρακτήρα προς την κόλαση, σπάνια υπήρξε πληρέστερα και εθιστικότερα κινηματογραφημένη.


3>
Community του Dan Harmon
Χρειάζεται να γραφτεί άλλη λέξη για το Community μες στο 2011; (Καλά, ναι, αλλά για τις ανάγκες ενός τέτοιου ποστ εννοώ.) Και μόνο για τη συλλογή απίστευτα ευρηματικών, back-to-back επεισοδίων, η σειρά έχει εξασφαλισμένη την υστεροφημία της ως TV classic.


2>
Louie του Louis CK
Όταν ο Louis CK σταμάτησε να διαμελίζει τις συμβάσεις του πώς πρέπει να γράφεται και να εξελίσσεται μια τηλεοπτική κωμωδία, άρχισε να κάνει το ίδιο ακόμα στον εαυτό του. Από πλευράς κωμωδίας, η χρονιά του ανήκε.


1>
Doctor Who του Steven Moffat, ουσιαστικά
Ομοίως με τον Louie, έτσι κι ο Moffat στο δεύτερο χρόνο του στη σειρά ξεπέρασε κάθε προκατάληψη σχετικά με το πώς μοιάζει μια σεζόν Doctor Who και δημιούργησε κάτι νέο. Έναν γρίφο πάνω στην παραδοχή της απώλειας και την πίστη σε κάτι σπουδαιότερο, όπου κάθε κομμάτι του παζλ όχι μόνο συμπλήρωνε την -φανταστική- μεγάλη εικόνα, αλλά και αποτελούσε κάτι ξεχωριστό, διαφορετικό και πανέμορφο από μόνο του. Ο θρίαμβος του μέσου.

.

Homeland: Grace

To δεύτερο επεισόδιο είναι πολύ κρίσιμο σε μια σειρά σαν το Homeland, και αν κρίνω από την τρίχα-κάγκελο μετά το φινάλε, με τη νέα σειρά του Showtime θα τα πάμε πολύ καλά. Spoilers μετά το άλμα.

Δεν ξέρω αν θα έχω κάτι να γράφω κάθε βδομάδα, αλλά το ελπίζω, έστω κι αν βγαίνουν μικρά post. Η σειρά είναι εξαιρετική, κάθε σκηνή με κρατά καθηλωμένο όχι μόνο 'για να δω τι θα γίνει', αλλά για το πώς θα μιλήσει κάποιος χαρακήρας, πώς θα αντιδράσει ο άλλος κλπ. Ειλικρινά μου φαίνεται τρομερά ξένο το ότι παίζεται στο Showtime. Δεν έχει κανένα τρικ, καμιά απλοϊκότητα. Είναι μια σειρά που θα άξιζε να παίζεται στο FX (όταν το FX δεν είναι απασχολημένο με το να παίζει ηλιθιότητες σαν το American Horror Story).

Το μεγάλο σοκ εδώ προφανώς ήταν η σκηνή αμέσως πριν το τέλος, ουσιαστικά το cliffhanger του επεισοδίου, με τον Nick να αποκαλύπτεται με άκρως σοκαριστικό τρόπο ότι έχει 'γυρίσει'. Μπορεί σε αυτό το σημείο να υπάρχει αμφιβολία; Προφανώς η σειρά το αφήνει ανοιχτό σαν ενδεχόμενο, γιατί δεν μας δείχνει τίποτα με τρόπο που να είναι πέραν πάσης αμφιβολίας, αλλά όπως κι αν το δεις... Διάολε. Καθώς τα μπλιμπλίκια του Sean Callery βαράνε σε όλο και μεγαλύτερη ένταση, βλέπουμε τον Damian Lewis σε παράλληλο μοντάζ να πηγαίνει στο μυστηριώδες γκαράζ (*) και να προσπαθεί να δραπετεύσει. Ή έτσι πιστεύουμε. Το πώς δένουν όλα, μπροστά στην ίσα-ίσα ανοιχτή γκαραζόπορτα, απλώς αρκετά ώστε να μπαίνει το λιγοστό φως της ανατολής, συνθέτει την πρώτη αληθινά σπουδαία στιγμή της τηλεοπτικής σεζόν. (**)

(* Και αν έχω κάποια ένσταση ως τώρα, είναι ο τρομερά βολικός τρόπος με τον οποίον όλο το σπίτι είναι καλωδιωμένο, πλην του γκαράζ, αφήνοντας στον Nick το περιθώριο να έχει προσωπικό χώρο, δίχως οι συγγραφείς να πρέπει να εφευρίσκουν -ανόητους, υποθέτει κανείς- λόγους για τους οποίους θα συνεχίζει να ξεγλιστρά.)

(** Μιλάω για νέες σειρές που έκαναν πρεμιέρα αυτό το πρόσφατο διάστημα, οπότε μην πει κανείς για Breaking Bad. Και βασικά γενικότερα, μην πει κανείς για Breaking Bad γιατί είμαι στη διάρκεια season 4 μαραθωνίου που ελπίζω να λήξει αυτό το weekend.)

Μου άρεσε πολύ στο επεισόδιο η σκηνή που ο Nick πηγαίνει στο δωμάτιο του γιου του όχι για να υπερασπιστεί ή να δικαιολογήσει, απλώς να του εξηγήσει την τρομακτική πράξη βίας που τον είδε να διαπράττει εις βάρος του Κακού Ρεπόρτερ. Γενικότερα το πώς αντιμετωπίζεται η σχέση του Nick με την ακούσια βία, τη βία ως ενστικτώδη αντίδραση. Όπως η προαναφερθεία σκηνή. Και όπως οι μελανιές που έχει στο χέρι της η Jessica. (Morena Baccarin, και πάλι υπέροχη, απλώς υπάρχοντας. Σε μια σειρά που έτσι κι αλλιώς μοιάζει να ξέρει να εκτιμά το σιωπηλό, το μετρημένο.)

Ποιες από όλες αυτές τις αντιδράσεις του Nick είναι αληθινές και ποιες είναι ψεύτικες; Δεν ξέρω για πόσο θα κρατηθεί ζωντανό το κεντρικό μυστήριο, αλλά θα έχει σίγουρα ενδιαφέρον να επισκεφθεί ξανά κανείς αυτές τις προσωπικές στιγμές του χαρακτήρα, υπό το φως της γνώσης που -τελικά- θα αποκτήσουμε.

Γουστάρω ακόμα τον Billings από το Shield στο ρόλο -και πάλι- του awesome cartoon, αλλά ακόμα περισσότερο γουστάρω που βρέθηκε σειρά εν έτει 2011 να μας πείσει να πάρουμε ξανά στα σοβαρά τον Mandy Patinkin. Well played, Homeland. O Patinkin είναι πολύ καλός ως Saul, αν και κανείς πρέπει κάπως να ανησυχεί για τη μοίρα που συνήθως συναντά αυτού του είδους τους χαρακτήρες σε τέτοιες ιστορίες.

Πάντως γεγονός είναι πως το κομμάτι της σειράς που ανήκει στην Carrie της Claire Danes καταφέρνει να μην υστερεί, κι αυτό είναι κατόρθωμα. Η ίδια η Danes είναι φοβερή ως ψυχωμένη (ή απλά στα όρια της ψύχωσης) πράκτορα, που νιώθεις ότι απέχει ανά πάσα στιγμή μια γουλιά καφέ από το νευρικό κλονισμό, αλλά και δίχως να είναι γραφική ή υπερβολική. Είναι απλά έντονη. Διαρκώς. Χαλαρώνει μόνο σε στιγμές μεγάλου breakthrough, όπου ταυτόχρονα κιόλα τσιτώνει εκ νέου, αλλά αυτή τη φορά από ενθουσιασμό. Όπως για παράδειγμα στην -αληθινή- τελευταία στιγμή, όταν είναι σίγουρη πως έχει αποκωδικοποιήσει τη συμπεριφορά του Nick.

(Και η σκηνή που έχω βάλει στο screencap στην κορυφή του κειμένου, μια μικρή, βιαστική, 'ασήμαντη' λεπτομέρεια που όμως μπορεί και λέει τόσα πολλά για τον χαρακτήρα της Carrie. Απλά γαμάτο.)

Φανταστικό, φανταστικό επεισόδιο, εξαφανίζει ό,τι λίγες αμφιβολίες μπορεί να είχα για την εξέλιξη της σειράς μετά τον επίσης πολύ καλό πιλότο..

.

PilotWatch: Homeland

Δε θέλω να επεκταθώ πάρα πολύ, γιατί αν όλα πάνε καλά θα τα λέμε και στη διάρκεια της σειράς, αλλά για την ώρα απλώς να πω ότι το Homeland είναι με διαφορά ο καλύτερος φετινός πιλότος.

Η νέα σειρά του Showtime ακολουθεί την ιστορία ενός βετεράνου που γυρνά στο σπίτι μετά από χρόνια αιμαλωσίας στα χέρια της Αλ Κάιντα - από δύο οπτικές γωνίες. Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ενός δράματος που κατά τα άλλα μπορεί να ακούγεται κάπως συνηθισμένο. Αλλά δεν είναι. Τον κεντρικό χαρακτήρα τον παίζει ο φανταστικός Damian Lewis (που ανάλογα τι είδος entertainment σου αρέσει να καταναλώνεις, τον λάτρεψες στο Life ή στις 'Νύφες') και είναι μυστηριώδης και απόμακρος, ενώ προσπαθεί να είναι ζεστός απέναντι στη γυναίκα και την οικογένειά του. Είναι ένα μυστήριο, αλλά καλοδεχούμενο. Είναι ένα μυστήριο που θες να λύσεις.

Αντίπαλο δέος είναι η Claire Danes στο ρόλο της Carrie Mathison, μιας πράκτορα της CIA που έχει λόγους να πιστεύει πως ο Nicolas Brody του Lewis, είναι στην πραγματικότητα διπλός πράκτορας, που πλέον δουλεύει για λογαριασμό των τρομορατών. Αυτό είναι και το twist της σειράς, η οποία αν βασιστούμε σε αυτό τον πιλότο δε μοιάζει να παίρνει θέση. Μας βάζει στη θέση και των δύο ηρώων της, μας κάνει να δούμε την πραγματικότητα με τα μάτια τους, να νοιαστούμε για αυτούς. Ιδίως οι σκηνές του Lewis με την γυναίκα του, με την οποία προσπαθούν να ξαναβρούν σημεία επαφής (και την οποία παίζει υπέροχα η Morena Baccarin του Firefly, επιτέλους ξανά σε ένα ρόλο που της αξίζει, αντί να υποδύεται γιγαντιαία σαυροκεφάλια πάνω από τον πλανήτη Γη) είναι φανταστικές.

Και το αληθινό γλέντι ξεκινάει όταν αρχίζουμε να μαθαίνουμε στοιχεία που μπορεί ή και μπορεί να μη σημαίνουν αυτό που η Carrie θέλει να σημαίνουν. Είναι η κατάλληλη στιγμή για να τονίσω πως το Homeland είναι δημιουργία των Howard Gordon και Alex Gansa, δηλαδή δύο εκ των βασικών ανθρώπων πίσω από το 24. Και που πλέον, μεταφέρουν τα ταλέντα τους σε ένα καλωδιακό κανάλι, με όλα τα πλεονεκτήματα που αυτό μπορεί να έχει.

Το ότι το κανάλι αυτό είναι το Showtime, με έκανε αρχικά λίγο επιφυλακτικό. Πρόκειται για το δίκτυο όπου η Μεγάλη Ιδέα έρχεται πάντα πρώτη, και στη διαδρομή της ισοπεδώνει οτιδήποτε άλλο. Χαρακτήρες, ατμόσφαιρα, θεματικές, τα πάντα. Ούτε που θυμάμαι από πότε έχω να απολαύσω πραγματικά κάτι που έφερε το Showtime. (Το Dexter είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα. Και το Weeds μια επίσης άλλη, αν και σαφέστα πιο μικρή.)

Αλλά το Homeland ξεχωρίζει ακριβώς επειδή πιάνει μια ιδέα γνώριμη, σχεδόν αδιάφορη. Και την εφαρμόζει πάνω σε συναρπαστικούς χαρακτήρες. Now, that's a twist.

.