Game of Thrones, “A Man without Honor”: Ο πληγωμένος μου εγωισμός

Στο έβδομο επεισόδιο του “Game of Thrones” έχουμε άντρες με πληγωμένους εγωισμούς και παρακολουθούμε τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ανταπεξέρχονται στις αντιξοότητες. (Αλλά γενικά; Όχι ακριβώς μαθήματα ζωής.) Έχουμε Ντάνι σε αναζήτηση δράκων. Και έχουμε και το πιο αδύναμο και-καλά-σοκαριστικό cliffhanger της σειράς. Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “A Man without Honor”.

Υπό αυτή την έννοια το επεισόδιο έμοιαζε να έχει περισσότερη θεματική συνοχή από όσο έχουν συνήθως τα επεισόδια της σειράς - καθώς συνήθως απλώς ενώνουν πλοκές ή διαδρομές χαρακτήρων από το Α στο Β. Εδώ είχαμε τον Τζέιμι Λάνιστερ που έπιανε προσβλητική κουβεντούλα με κίνδυνο της ζωής του (αλλά χρησιμοποιώντας τις αβεβαιότητες των άλλων υπέρ του), είχαμε τον Τζον Σνόου να πέφτει στην κλασική γκομενοπαγίδα (εντάξει, όχι με την κυριολεκτική έννοια, δε νομίζω πως έχει οδηγηθεί ποτέ κανείς σε κυριολεκτική ενέδρα, αλλά κατάλαβες τι εννοώ), και είχαμε και τον Θίον... ας τον πούμε απλά ντροπή του είδους κι ας πάμε παρακάτω.

Καθώς η σεζόν φτάνει πια προς την κορύφωσή της, παίρνουμε όμως ταυτόχρονα ένα επεισόδιο που σε μεγάλο βαθμό αναλώνεται σε κλισέ ή σε προβλεψιμότητες. Κι αν ένα επεισόδιο είναι πάντα σε ένα 30% η αίσθηση που σου αφήνει με το cliffhanger του, τότε... Θίον, θα πρέπει να είσαι πιο πειστικός.

Επίσης για άλλη μια βδομάδα είχαμε απουσίες από το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φετινού κύκλου, δηλαδή τον Στάνις και τον κομπανία του (ειδικά εκείνο το μέλος με τα κόκκινα μαλλιά), ο οποίος όμως από όσο μπορούμε να γνωρίζουμε, συνεχίζει ακάθεκτος την επέλασή του προς το King’s Landing.

Πάμε να τα δούμε όλα γεωγραφικά.

King’s Landing

Αναπάντεχα ωραίες οι σκηνές μας εδώ αυτή τη βδομάδα, με την έννοια πως χωρίς να γίνεται κάτι συναρπαστικό, είχαμε πολλές δυνατές στιγμές ανάμεσα στους χαρακτήρες - και απουσία Τζόφρι μάλιστα. Η Σάνσα έχει για πρώτη φορά περίοδο, κάτι που σημαίνει πως σύντομα θα μπορεί να φέρει στον κόσμο τα παιδιά του Τζόφρι (*sadface*), κάτι που ως δια μαγείας είχε αναφέρει λίγες στιγμές πιο πριν ο Hound.

Η σκηνή των δυο τους στον διάδρομο είχε πολύ ενδιαφέρον, κυρίως ως προς τη χημεία της. Η Σάνσα τον ευχαρίστησε που την έσωσε από σίγουρο βιασμό, αλλά εκείνος κρατώντας αμυντική στάση, της υπενθύμιση την μελλοντικά δυσχερή της θέση θέτοντας όμως ταυτόχρονα τον εαυτό του στο πλευρό της. Φοβού αυτούς που δεν δέχονται το “ευχαριστώ”, γιατί κάτι κρύβουν.

Αργότερα στο επεισόδιο, ήταν σειρά του Τύριον να μοιραστεί μια δυνατή σκηνή με τη Σέρσεϊ, η οποία έχοντας κουβεντιάσει με τη Σάνσα για το θέμα των βασιλικών απογόνων, εξομολογείται στον αδερφό της πως ίσως όλα αυτά να είναι κάποιου είδους τιμωρία για την αιμομιξία της. Μην το βλέπεις έτσι Σέρσεϊ μου. Ο Τζόφρι δεν είναι θεία τιμωρία για το ότι εσύ κι ο αδερφός σου κάνατε σεξ. Είναι θεία τιμωρία για το ότι εσύ κι ο αδερφός σου είστε DOUCHEBAGS.

Στο Harrenhal

O Τάιγουιν και η Άρυα κάνουν λίγο bonding, συναρπαστικά πράγματα.

Westerlands

Όση ώρα ο Ρομπ Σταρκ καβλαντίζει με την Ταλίσα, πίσω στα κελιά γίνεται του Λάνιστερ το κακό συναπάτημα. Ο Τζέιμι αφού σκοτώνει τον συγκρατούμενό του, ύστερα στραγγαλίζει και τον φύλακα, δραπετεύει και είναι μόνο το επόμενο πρωί που τον ξαναμαζεύουν. Όμως ο Τζέιμι, αυθεντικός πατέρας του γιου του εξάλλου, δεν έχει τελειώσει ακόμα. Θεωρεί έξυπνη τακτική να εξοργίσει την Κέιτλιν Σταρκ, που βασικά είναι ο μόνος λόγος που δεν είναι νεκρός ακόμα. Δεν ξέρουμε ακόμα που θα του βγει, αλλά εντάξει, υποθέτουμε πως κάτι θα έχει κατά νου.

Όλα αυτά, πάνω ακριβώς στη στιγμή που ο Ρομπ πληροφορείται πως η Σέρσεϊ δεν έκανε δεκτές τις προτάσεις του. Να ετοιμαζόμαστε για μαζικό ντου;
 
Στο Winterfell

Θίον, Θίον, Θίον. Δε θα ήξερα τι να πρωτοπώ σε αυτό το παλικάρι αν το γνώριζα. Του ρίχνεις φαπίτσες για να συνέλθει ή τον παίρνεις αδερφική αγκαλιά και του λες πως όλα θα πάνε καλά; Σοβαρά, μιλάμε κάθε βδομάδα για τα ψυχολογικά βάρη (“κόμπλεξ”, αν πρέπει να γίνουμε κακοί) που κουβαλάει, αλλά πραγματικά, πού θα φτάσει αυτό το πράγμα;

Το “Avengers” δεν το είδε, στην τελική; Εκεί βλέπουμε τι συμβαίνει αν το βασικό σου κίνητρο σε κάθε απόφαση είναι “ουαα, ο αληθινός μου μπαμπάς με παράτησε, ο θετός δε με αγάπησε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ”. Κι ενώ μέχρι πριν μια βδομάδα θα τη βλέπαμε κάπως τραβηγμένη την όποια σύγκριση του Θίον με τον Λόκι, τώρα η dark side έχει αρχίσει να τον καταπίνει για τα καλά.

Είχε που τα είχε τα θεματάκια του, άρχισαν να του τη λένε και για την Όσα που τον αποπλάνησε (με αποτέλεσμα οι Μπραν, Ρίκον, Χόντορ και φυσικά η Όσα, να το σκάσουν), ε, δε θέλει και πολύ ο άλλος για να σπάσει. Έτσι σαπίζει στο ξύλο τον Λόρεν που τον αμφισβητεί, “ανακρίνει” έναν χωρικό από του οποίου το κτήμα πέρασε ο Μπρον, και τέλος μπροστά στη γεμάτη(*) πλατεία αποκαλύπτει τα καρβουνιασμένα σώματα δύο παιδιών. Τα οποία προφανώς δεν είναι ο Μπρον κι ο Ρίκον, αλλά δεν ξέρω ειλικρινά αν αυτό είναι καλύτερο ή χειρότερο για την σωτηρία της ψυχής του Θίον.

(*ΗΒΟ, λίγο καλύτερη δουλειά πληζ. Εντάξει να μην υπάρχει μπάτζετ για να βλέπουμε τους δράκους κάθε τρεις και λίγο ή να μην έχουμε δει ούτε μισή μάχη, αλλά ΟΚ, η “γεμάτη πλατεία” εδώ έμοιαζε σαν να είχε 13 άτομα.)

Ίσως κάπου εδώ είναι μια καλή στιγμή να αρχίσει να επανεξετάζει την αρχική του απόφαση να πάει με τους Γκρέιτζοϊ. Απόφαση που πήρε, ας θυμηθούμε λίγο όλοι μαζί, για ποιο λόγο; Ας μη γινόμαστε χαλασμένοι δίσκοι κι ας μείνουμε απλά στο “daddy issues”.

Πέρα από το τείχος

Η Ύγκριτ, για να το θέσουμε αξιοπρεπώς, τον δούλεψε στεγνά τον Τζον. Τελικά, είτε την πάτησε είτε όχι, ένα και το αυτό ήταν το αποτέλεσμα, καθώς πιάστηκε αιχμάλωτος. Είμαι περίεργος να δω πού το πάνε αυτό το στόρι.

Qarth

Ομοίως κι αυτό.

Αν και τα πράγματα έγιναν ήδη πολύ ενδιαφέροντα. Όπως πολλοί περιμέναμε, τους δράκους τελικά είχε βουτήξει ο Καραφλός, που σε συνεργασία με τον ΧΧΧ (Ζάρο κλπ), καταφέρνουν να ξεπαστρέψουν τους 13 και να χρησιμοποιήσουν την έλευση της Καλίσι προς όφελός τους. Το τέλος του επεισοδίου βρίσκει τον ΧΧΧ να αυτοανακηρύσσεται βασιλιάς της Qarth και την Ντάνι να δραπετεύει με τον πιστό της Μορμοντ (και έναν Lenny Kravitz lookalike, για κάποιο λόγο), άγνωστο για πού ή με τι σχέδιο δράσης

Μεγάλη περιέργεια: Μπορεί τόσο καιρό να παρακολουθούσαμε μια μπλόφα, και η αληθινή απειλή για τους βασιλιάδες να προέρχεται από την Qarth; Όχι τίποτα άλλο, αλλά γίναμε και μάρτυρες μπόλικης μαγείας, η οποία ως τώρα έχει κυρίως υπονοηθεί στη σειρά. Ιδίως ο τρόπος που ο Πρι “πολλαπλασίασε” τον εαυτό του, όσο νά’ναι σε βάζει σε σκέψεις.

Με την ιστορία της Καλίσι να παίρνει αυτή την αναπάντεχη τροπή, είμαστε περίεργοι τελικά να δούμε αν μπορεί να υπάρχει ένα έξτρα, απρόβλεπτο στοιχείο στο endgame αυτής της σεζόν.

(για το Oneman)

.

Game of Thrones, “The Old Gods and the New”: Expecto Patronum

Στο έκτο επεισόδιο του “Σπάρτακου”, έχουμε παρολίγον βιασμούς, πολύ σεξ, πολλή βία, αποκεφαλισμούς, πίδακες αίματος και μια γενικευμένη επιθετικότητα. Α, και χαστούκια. Πού τα πας τα χαστούκια. Αγαπάμε χαστούκια.. Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “The Old Gods and the New”.

Ίσως είναι ιδέα μας, αλλά η σειρά δεν μας έχει συνηθίσει σε ανοίγματα σαν αυτού του επεισοδίου. Συνηθισμένοι να χοροπηδάμε από μέρος σε μέρος, χαρήκαμε πολύ όταν αντ’ αυτού είχαμε ένα επεισόδιο που άνοιγε με μια σκηνή διάρκειας ενός δεκαλέπτου.

Γενικά υπήρχε μια αίσθηση πως πολλά στοιχεία της σεζόν έρχονται σε κάποια κρίσιμη κορύφωση, καθώς αρκετά ήταν τα storylines που ενώθηκαν σε ένα ή που διατηρούσαν κάποια ενδοαναφορικότητα. Το 6ο επεισόδιο, καθώς ήδη βρισκόμαστε περισσότερο κοντά στη λήξη παρά στην αρχή, διαδραματίζεται σε λιγότερες τοποθεσίες από το πολυπολιτισμικό δεύτερο, αλλά προσφέρει περισσότερες στιγμές άξιες ανάμνησης ή παρακολούθησης.

Σίγουρα, καμία γέννηση μαύρου καπνού και κανένας θάνατος Ρένλι, αλλά όμως από την άλλη ένα επεισόδιο συναρπαστικό από την αρχή ως το τέλος.

ΜΠΟΝΟΥΣ. Η πρώτη φορά που κάποιος λέει “όχι” στον Τύριον και ζει για να διηγηθεί την ιστορία. Συναρπαστικό, όχι; Πάμε να τα δούμε όλα, όπως πάντα γεωγραφικά.

King’s Landing

Πάντα, σταθερά υπέροχο να βλέπουμε τον Τζόφρι να τρώει σκαμπίλια (Τύριον αφίσα φτιάχνει κανείς;) όμως αυτή τη φορά τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Η φρουρά επιχειρώντας να περάσει μέσα από πλήθη εξαγριωμένου κόσμου, δέχθηκε επίθεση από τον αγανακτισμένο λαουτζίκο, που όπως διαπιστώσαμε στο περασμένο επεισόδιο δεν κάνει ιδιαίτερο διαχωρισμό ανάμεσα στους Λάνιστερ.

Ο Τύριον επιχειρεί να πάρει τον απόλυτο έλεγχο όμως η φρουρά τον παρακούει. Εχμ, ουπς. Τουλάχιστον ο Τζόφρι το έφαγε το σκαμπίλι του.

Από τον άλλη, καημένη Σάνσα. Παρά λίγο να πέσει θύμα βιασμού. Τι αποτέλεσμα έχουν όλα αυτά; Μπόλικα ξεκοιλιάσματα. Κανένα μέτρο. Έτσι μπράβο.

Σφίξανε τα πράγματα στο King’s Landing. Παρόλ’αυτά, όλοι εκεί προσπαθούν να φτάσουν.

Στο Harrenhal

Εδώ έχει αρχίσει να αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον το όλο σκηνικό. Ο Μπέιλις όχι μόνο δεν καταλαβαίνει ποια είναι η Άρυα (σου έρχεται η εκδίκηση, αρουραίε), αλλά η Άρυα επίσης καταφέρνει να βουτήξει μια περγαμηνή όπου αναλύονται πολεμικές διαταγές. Ήταν κι οι τελευταίες του κυρίου που τις έδινε, καθώς μετά ανέλαβε δράση ο Jaqen. Εκπληρώνοντας τη δεύτερη ευχή της Άρυα, της τον παραδίδει νεκρό.

Ελπίζουμε η τρίτη ευχή της Άρυα να μην είναι να ελυθερωθεί ο Jaqen από τα δεσμά του λυχναριού.

Westerlands

To πιο ενδιαφέρον εδώ παραμένουν οι συνεχιζόμενες ερωτικές περιπέτειες του Ρομπ-- συγγνώμη, δεν γίνεται. Καλωσήρθες πίσω καυτή Ταλίσα, ας το πούμε αυτό, αλλά κατά τα άλλα απλά όχι. Αυτό που όντως είχε ενδιαφέρον; Ο Ρομπ στέλνει να του φέρουν τον Θίον - και μάλιστα ζωντανό ώστε να μπορέσει να απολογηθεί για την προδοσία του.

Μιλώντας για τον Θίον...

Στο Winterfell

Εικάζαμε και την περασμένη βδομάδα πως το Winterfell δε θα ήταν εκστατικό απέναντι στο ενδεχόμενο να του επιτεθεί ο στρατός των Γκρέιτζοϊ - όποιου εξ αυτών δηλαδή. Και όντως. #duh

Ο Θίον μπουκάρει στο Winterfell, το παίρνει υπό τον έλεγχό του, όμως ο Ρόντρικ φτύνει προς τη γενικότερη κατεύθυνσή του και ο Θίον, που όπως έχουμε ξαναπεί δεν είναι καθόλου κομπλεξικός) το παίρνει τόσο προσωπικά που τον αποκεφαλίζει (!) μπροστά στους άντρες του.

Αυτή είναι μια φανταστική εναρκτήρια σκηνή, ιδίως αφού μας δείχνει και αρκετό Μπραν με την παρέα του. Αυτοί αρχικά δηλώνουν πως θα υποταχθούν στα θελήματα του εισβολέα κάτι-σαν-βασιλιά, αλλά στη συνέχεια όχι: Ύστερα από μια σκηνή εντυπωσιακά αχρείαστου γυμνού (*) από την Νυμφαρδόρα Τονκς, ο Μπραν με το γνωστό του παρεάκι αποχωρεί για μέρη άγνωστα.

(*Σοβαρά όμως. Τι σκοπό εξυπηρετούσε η αποπλάνηση του Θίον από την “Τονκς”; Θα μπορούσε να έχει συμβεί το ίδιο και πηγαίνοντας κατευθείαν για τον φρουρό, όχι;)

Ο Θίον πάντως αρχίζει πολύ να μου αρέσει. Την εξερεύνηση του χαρακτήρα του την παίζει αρκετά καλά η σειρά ως τώρα (σε αντίθεση, πχ, τα αληθινά κίνητρα του Ρένλι και του Στάνις όταν στάθηκαν εκεί στη βουνοπλαγιά και αποφάσισαν, “όχι, ΟΚ, ας σκοτωθούμε”).

Πέρα από το τείχος

Ο Τζον Σνόου οδηγεί τη φρουρά του στην κατάληψη ενός σημαντικού πόστου στο δάσος, από το οποίο όμως ξεφεύγει μία γυναίκα, η Υγκριτ. Υποθέτω μπορούμε να το μαντέψουμε όλο το συνακόλουθο στόρι, αλλά για την ώρα έχουμε απλώς απολαυστικό interplay ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες (οι οποίοι ξέμειναν μακριά από τις συμμαχικές γραμμές τους) στη λογική του “έι, μη μου τρίβεσαι!” - “δε σου τρίβομαι, κρυώνω. χιχι”. Η αρχική μπλόφα περί αποκεφαλισμού όλα τα λεφτά παίζοντας έξυπνα με τις προσδοκίες μας μετά το ξαφνικό και βίαιο άνοιγμα του επεισοδίου.

Μια χαρά εκεί στα βουνά ο Τζον Σνόου.



Qarth

Εδώ κλείνει το επεισόδιο και έχουμε κυρίως δύο πράγματα να σχολιάσουμε. Πρώτον, η συνάντηση της Ντάνι με τον βασιλιά των καρυκευμάτων (;) ή κάτι τέτοιο, όπου απολαύσαμε τον τρόπο με τον οποίον την αγνοεί όταν εκείνη του ζητάει πλοία. Επειδή είδαμε πρόσφατα το “Avengers”, θυμηθήκαμε την αστειότερη σκηνή της ταινίας, εκείνη με τον Χαλκ και τον Λόκι.

Στην ίδια λογική, η Ντάνι εδώ φτάνει σε ένα σημείο να φωνάζει ακατάληπτες εκφράσεις του στυλ “ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ. ΕΙΜΑΙ Η ΝΤΑΝΕΡΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΩ ΝΑ--” την ώρα που ο βασιλιάς απλά αποχωρούσε άνετος στη σκάλα του. Εντωπσιακό ‘talk to the hand’. Θα ήταν ακόμα εντυπωσιακότερο αν την έκανε ένα με το πάτωμα, αλλά κρίμα θα ήταν αυτό από την άλλη, οπότε ΟΚ, πάσο.

Η δεύτερη σκηνή ενδιαφέροντος είναι φυσικά η τελευταία - η Ντάνι ακολουθεί μια συμφωνία πτωμάτων που την οδηγεί στα ιδιαίτερα διαμερίσματά της. Τα πάντα εκεί νεκρά και διαλυμένα, αλλά ακόμα πιο σημαντικά; Λείπουν οι δράκοι.

ΩΙΜΕ.

Τελευταίο πλάνο του επεισοδίου, μια μυστηριώδης φιγούρα κουβαλάει τους δράκους κι ετοιμάζεται να εισέλθει/σκαρφαλώσει κάποιον ναό; Θα δείξει.

Με λίγα πια επεισόδια να απομένουν, είναι ευχάριστο ότι έχουμε τόσα ερωτήματα και τόσους ήρωες με ωραία ιστορία ήδη έτοιμους. Τα υπόλοιπα, ψήνονται.

(για το Oneman)

.

Game of Thrones, “The Ghost of Harrenhal”: One down

Στο πέμπτο επεισόδιο, ο Τύριον πάλι κερδίζει, η κούρσα για τη διαδοχή συναντά μια πολύ σημαντική εξέλιξη (εντελώς OMG καταστάσεις) και η Ντάνι με τα δρακουλίνια ξαποσταίνουν και λαμβάνουν και μια ανήθικη πρόταση. (Η Ντάνι, όχι τα δρακουλίνια.). Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “The Ghost of Harrenhal”.

Μετά από δυο επεισόδια που είδαν μάλλον περιορισμένη δράση και σε λίγες περιοχές, εδώ η σεζόν πατάει γκάζι και αρχίζουν να συμβαίνουν πράγματα σε όλο το χάρτη. Επιβεβαιώνοντας έτσι την προσμονή μας για επανάληψη του περσινού μοντέλου, μετά τι μικρή απογοήτευση των πρώτων επεισοδίων του φετινού κύκλου. Καθώς δηλαδή η φετινή ιστορία αρχίζει να κορυφώνεται, σχεδόν παντού συμβαίνουν αξιοσημείωτα πράγματα.

Έστω κι αν μένει ακόμα να φανεί κατά πόσο τελικά όλα θα δέσουν μεταξύ τους ή εξακολουθούν να αποτελούν εισαγωγή για εξελίξεις επόμενων σεζόν.

Πάντως δε μπορούμε να μη σημειώσουμε και πάλι την κάπως άτσαλη δομή της όλης αυτής μεταφοράς, που φέρνει πολύ συχνά σαν αποτέλεσμα επεισόδια σαν ετούτο. Όπου δηλαδή αυτό που πιθανώς να μοιάζει ως η πιο σημαντική εξέλιξη, συμβαίνει στην έναρξη του επεισοδίου και τίποτα στη συνέχεια δεν το ξεπερνά. Εμείς θα τα κοιτάξουμε όπως πάντα, γεωγραφικά.

King’s Landing

Μετά τη Τζοφρειάδα της προηγούμενης βδομάδας επιτέλους παίρνουμε ένα μικρό διάλειμμα, με το συμπάθειο κιόλας Υψηλότατε.

Και παραδοσιακά, σε χαρισματικότητα ηγείται όλου του καστ για μια ακόμα φορά ο Πίτερ Ντίκλεϊτζ ως Τύριον, που αρχίζει ήδη να εκμεταλλεύεται τη συμφωνία του προηγούμενου επεισοδίου του. Χάρη στο νέο του πληροφοριοδότη οδηγείται σε ένα secret stash πολεμοφοδίων της Σέρσεϊ. Χιλιάδες βαρέλια μιας πολύ επικίνδυνης ουσίας, τα οποία σκόπευε να χρησιμοποιήσει για να επιτεθεί στον Στάνις όταν εκείνος βρεθεί έξω από τα τείχη του King’s Landing.

Ο Τύριον βλέπει τη χρησιμότητα σε αυτό το σχέδιο, αλλά με ένα μικρό twist: “All your wildfire are belong to me,” δηλώνει με την χαρακτηριστική του πειθώ κι άντε εξήγησέ του εσύ το αντίθετο αν έχεις όρεξη.

Θα έχει ενδιαφέρον αυτή η αναπόφευκτη εξέλιξη. Ως τώρα έχουμε συνηθίσει απολύτως τον Τύριον σε ρόλο σχετικού καλού, γιατί βρίσκεται δίπλα σε απόλυτους villains. Όμως αργά ή γρήγορα θα έρθει αντιμέτωπος με κάποιον σαν τον Στάνις ή (θεός φυλάξοι) την Ντάνι. Και τότε θα φανεί τι πραγματικά αντιπροσωπεύει. Πάντως στα μάτια του κόσμου είναι ένας ακόμα Λάνιστερ, όχι λιγότερο υπόλογος για τις πράξεις του Τζόφρι από ό,τι ο ίδιο ο Παράφρων Βασιλιάς. Ενδιαφέρον.

Πέρα από τη θάλασσα

Στην Qarth η Ντάνι με τα δρακάκια βρήκαν κάτι σα νέο σπιτικό, και μαζί μια αίσθηση πως επιτέλους κάνουν κάτι ουσιαστικό στη φετινή σεζόν. Και όχι, δεν αναφερόμαστε στη σκηνή στο μπαλκονάκι με την Ντάνι να κοιτάζει το μικρούλη δράκο να φτύνει φλογίτσα ενώ η μία από τις δύο βοηθούς της κοιτάζει παντελώς στραβωμένη με μισό μάτι.

(Αλλά μιας και το αναφέραμε κι αυτό.... τι φάση; Και πάλι πολύ κακοπαιγμένη σκηνή -ο σκηνοθέτης Νταν Πετράρκα μάλλον δε θα σκηνοθετήσει δράμα δωματίου στην καριέρα του- αλλά κυρίως ήταν η δυναμική πολύ περίεργη. Λες κι η μία συντρόφισσα ζήλευε την άλλη επειδή η άλλη ταϊζει το μικρό δράκο κι η μία απλώς διπλώνει φορέματα. ΟΚ, τώρα που το έγραψα έτσι κάπως την καταλαβαίνω.)

Στο ζουμί όμως, έχουμε τον καλό κύριο που άφησε το καραβάνι να μπει στην πόλη την περασμένη βδομάδα (το imdb μας λέει πως το όνομά του είναι Ζάρο Ζόαν Ντάξος ή κάτι τέτοιο, εμείς ας τον λέμε Ζάρο ή Ζόαν ή Ζορό), ο οποίος αποδεικνύεται πως δεν είναι και τόσο τέλειος τελικά: Της ζητάει να τον παντρευτεί με αντάλλαγμα τεράστια πλούτη που θα της δώσουν τη δυνατότητα να συγκεντρώσει στρατό και δυνάμεις για να επιτεθεί στο King’s Landing.

Ο Μόρμοντ λίγο πιο μετά θα της πει πως είναι πολύ κακή ιδέα, αλλά η γνώμη του ακυρώνεται γιατί ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ. (Μας σοκάρει που χρειάστηκε να περάσουν τόσα πολλά επεισόδια για να το τονίσει κάποιος.)

Σφαγή θα γίνει στην Qarth, παιδιά. Αλλά πρώτα μια κοσμική δεξίωση.

Μούρλια σου πάει το στυλάκι

Στο Harrenhal

Μπορώ απλά να δηλώσω απόλυτα χαρούμενος με το πού πάει αυτή η ιστορία; Η Άρια αναθερμαίνει τη φιλία της με τον Jaqen, o oποίος από υποχρέωση της λέει πως της “χρωστάει” τρεις νεκρούς. (Αυτά είναι χάρες.) Η Άρια του δείχνει τον βασανιστή, και λίγες σκηνές μετά ο βασανιστής είναι νεκρός.

Α, ναι, κι επίσης ο Jaqen είναι ντυμένος σαν φρουρός. Ω ναι, αυτό θα είναι πολύ διασκεδαστικό.

"Έχεις άλλες δύο ευχές"

Westerlands

Δεν είχαμε τίποτα από εδώ παιδιά και δε σας κρύβω πως έχω αγωνία για το φλερτ του Ρομπ Σταρκ με την Ταλίσα.

Στα Iron Islands

Ο Θίον είναι εντελώς για φαπίτσες, αλλά αυτό το έχουμε ξαναπεί, δεν είναι κάτι καινούριο. Στο καινούριο επεισόδιο των περιπετειών του, το πλήρωμα του ενός (1) πλοίου που του αφήσαν οι Γκρέιτζοϊ τον παρατάει στο ακρογυάλι, κι εκείνος (πάντα ακομπλεξάριστα) για να εντυπωσιάσει και κανάν άνθρωπο, αποφασίζει να επιτεθεί χωρίς λόγο σε μια βόρεια βάση.
Δεν καταλάβαμε ακριβώς πού, για να είμαστε ειλικρινείς, αλλά στο Winterfell σίγουρα δε θα αρέσει.

Στο Winterfell

Μιλώντας για το οποίο, αυτή τη φορά δεν είδαμε τον Μπραν να ξυπνάει (νομίζω), αλλά ακούσαμε την περιγραφή ενός γλυκύτατου ονείρου του: Το Winterfell, λέει, διαλύεται ολοσχερώς από μια μεγάλη πλημμύρα. ΟΚ, τουλάχιστον δε θα πάνε από δράκους.
(Άρα; Μπορεί να έχει να κάνει με τους Γκρέιτζοϊ;)

Πέρα από το τείχος

Ο Τζον Σνόου και η Night’s Watch περιπλανώνται λίγο ακόμα, συμβαίνουν μερικές ακόμα συζητήσεις για τους First Men και άλλες υπόνοιες για μεταφυσικά στοιχεία που υπήρχαν κάποτε, αλλά ας μου επιτρέπετε...

Stormlands

...να περάσω στα Stormlands όπου είχαμε τη μεγάλη εξέλιξη. (Πάλι. Η 2η σεζόν πραγματικά ανήκει στον Στάνις ως τώρα.)

Μ’αρέσει που κάναμε και ολόκληρες εικασίες την περασμένη βδομάδα για τη σκακιέρα που έχουν στήσει ο Ρένλι με τον Στάνις, και για το πώς έχουν μαζευτεί πολλοί υποψήφιοι βασιλιάδες, και πως δε γίνεται να πάνε όλοι αυτοί μαζί στο King’s Landing γιατί θα γίνει πανικός κλπ. Ε, λύθηκε το πρόβλημα.

Σε μια σκηνή που ούτως ή άλλως ήταν λίγο απίστευτη, και η παρουσία της τόσο νωρίς στο επεισόδιο την έκανε απιστευτότερη, ο Μαύρος Καπνός του “Lost” ήρθε από τα τέλος του προηγούμενου επεισοδίου και τα σκέλια της Μελισάνδρης κατευθείαν στην τέντα του Ρένλι και της μαντάμ Σταρκ για να μπήξει ένα μαχαίρι στο στέρνο του Ρένλι και να μας αφήσει με μείον έναν Επίδοξο.
Αυτό οδηγεί σε μια σειρά από μικρές συνέπειες:

Οι φρουροί έξω από την σκηνή ακούνε το χαμό και νομίζουν πως η Μπριέν σκότωσε τον Ρένλι. Η Μπριέν αποδρά με τη βοήθεια της Κέιτλιν μουρμουρώντας κάτι για αφοσίωση και για εκδίκηση από τον Στάνις. (Για τον Mr. Eko τίποτα.)

Ο Μπέιλις και η Μάργκερι (που για χήρα δε μοιάζει να το πήρε και τρομερά βαριά το όλο ζήτημα) τα κάνουν πλακάκια και πάνε κι αυτοί να το σκάσουν. Γενικά ο Στάνις θα ήταν καλό να βρει και καναδυό συμμάχους να του βρίσκονται γιατί γενικά δε μοιάζει πολύ καλό το πράγμα.

Εξ ου κι ο σοφός Ντάβος τον πείθει να αφήσει τη μάγισσα στον πάγκο για την ώρα, γιατί λέει οι στρατιώτες έχουν αρχίσει να μουρμουρίζουν πράγματα γι’αυτόν και εκείνην. Πώς κάνουν έτσι κι αυτοί μωρέ, επειδή αυτή δηλαδή δεν παθαίνει τίποτα από τα δηλητήρια κι έχει έναν επίδοξο βασιλιά να ορκίζεται αφοσίωση στο θεό της κι επειδή του γέννησε ένα σκοτεινό φονικό πνεύμα; Υπερβολές.
Ο Στάνις και ο Ντάβος προχωρούν μαζί λοιπόν, δίχως πλέον την ενόχληση του Ρένλι, έτοιμοι να πολιορκήσουν το King’s Landing.

Είμαστε αισίως ακριβώς στη μέση της σεζόν, και βάσει όλων των παραπάνω, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως τώρα αρχίζει το καλό.

(για το Oneman)

.

Game of Thrones, “Garden of Bones”: Πυκνοί καπνοί

Στο τέταρτο επεισόδιο, ο Τύριον συνεχίζει να γλεντάει όποιον διασταυρωθεί μαζί του, ο Τζόφρι κάνει μια καλή πράξη (ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΑΣΤΕ), η Ντάνι φτάνει επιτέλους κάπου (αλλά κολλάει στον έλεγχο διαβατηρίων) και στο τέλος συμβαίνει κάτι που ακροβατεί ανάμεσα στο σοκ, την αηδία και τον ενθουσιασμό. Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “Garden of Bones”.

Καταρχάς το σημαντικό είναι πως για τη μεγαλύτερη διάρκεια του επεισοδίου αμφιταλαντευόμασταν ανάμεσα στο αν είναι γαμάτο ή αν είναι, δεν ξέρω, ό,τι είναι το αντίθετο του γαμάτου, αλλά όταν πια τελείωσε ήμασταν σίγουροι πως ήταν ένα επεισόδιο που επιτέλους μας ενθουσίασε. Συνέβησαν μπόλικα πράγματα, σχεδόν όλα εκ των οποίων είχαν κάτι το συναρπαστικό

Ταιριαστό αυτό και με τους ρυθμούς της πρώτης σεζόν, η οποία ομοίως άρχισε εδώ, λίγο πριν τα μισά του δρόμου, να γίνεται πραγματικά καθηλωτική. Η δράση ήτνα απολύτως ουσιαστική όπου κι αν συνέβαινε, και τελικά μείναμε με ένα τρομερό cliffhanger.

Δε μπορεί να είναι τυχαίο πως το καλύτερο επεισόδιο ως τώρα ήταν και το πιο μαζεμένο από πλευράς χαρακτήρων και τοποθεσιών. Πρέπει να δουλέψουν λίγο περισσότερο με αυτή την προσέγγιση στο μυαλό οι Weiss και Benioff, αλλά με έναν καλύτερο σκηνοθέτη του David Petrarca, ο οποίος είναι στιγμές που λες κι απλά τραβούσε πλάνα από την πρόβα.

Χωρίς περιττά λόγια, πάμε κατευθείαν να δούμε τι συνέβη αυτή τη βδομάδα.

King’s Landing

Δεν είναι πως ο Τζόφρι ως τώρα γραφόταν ή παιζόταν από τον Τζακ Γκλίσον με οποιαδήποτε διάσταση λεπτότητας, αλλά εδώ έχουμε αρχίσει και ξεφεύγουμε. Η σκηνή του ανοίγει καθώς βασανίζει τη Σάνσα επειδή “θέλει να στείλει ένα μήνυμα” στον Ρομπ Σταρκ που εσχάτως του δημιουργεί προβλήματα. Ασαφές παραμένει πώς ακριβώς θα λάβει αυτό το μήνυμα ο Σταρκ, θέλω να πω τότε ακόμα δεν είχαμε φωτογραφικές αλλά ποτέ δεν ξέρεις, εδώ υπάρχουν δράκοι.

Τον όλο παραλογισμό του παρανοϊκού διαολόσπορου σταματά, ποιος άλλος, ο Σούπερ Τύριον, ο οποίος μπουκάρει στην αίθουσα του θρόνου, παραδίδει ένα μικρό κωμικό αριστούργημα (“Αυτό ήταν απειλή”) και φεύγει έχοντας σώσει τη Σάνσα. Για την ώρα τουλάχιστον. Αυτός ο γάμος γενικά δεν θα πάει πολύ καλά νομίζω.

Από εκεί προχωρήσαμε σε δύο μέρη στη συνέχεια. Στο ένα, ο Τύριον πιάνει τον Λάνσελ, του λέει πως γνωρίζει για τη σχέση του με Σέρσεϊ και πως για να μην το πει στον Τζόφρι θα πρέπει στο εξής να ενεργεί ως κατάσκοπος για τον Τ-man. Γενικότερα το “Κάνε αυτό αλλιώς θα το πω στον Τζόφρι το τάδε μυστικό σου” θα μπορούσε να λειτουργήσει ως φανταστική απειλή για οτιδήποτε. Ή βασικά, μην περιορίζουμε τη φαντασία μας: “Κάνε αυτό αλλιώς θα σε αναφέρω casually στον Τζόφρι” θα αρκούσε.

Μιλώντας για τον σχιζοφρενή βασιλιά μας, το δεύτερο μέρος είναι η κρεβατοκάμαρά του, δ ηλαδή μια πόρτα την οποία ειλικρινά θα ήμουν ΟΚ αν δεν χρειαζόταν να περάσει ποτέ η σειρά. Αλλά να, τι να γίνει που ο Τύριον πήγε να το παίξει κι εκεί έξυπνος, στέλνοντας στον μικρό μια γυναίκα για να ξεδώσει, αλλά ο Τζόφρι διέταξε τη μία να δέρνει την άλλη μπροστά του για να στείλει και μήνυμα πίσω στον Τύριον.

ΟΚ, από τη μία ο Τύριον ως τώρα έχει απόλυτο ρεκόρ στη φετινή σεζόν, μόνο νίκες, οπότε αν κάποιος μπορεί να σταματήσει τον Βασιλιά Παζούζου είναι αυτός. Αλλά όπως κι αν το δεις, ο Τζόφρι θα έκανε ακόμα και τον Μάικλ Μάγιερς του “Halloween” να απηυδήσει.

Πέρα από τη θάλασσα

Έχουμε Ντάνι!

Δεν είχαμε την προηγούμενη βδομάδα, αλλά εδώ που τα λέμε, και τις προηγούμενες και που είχαμε δεν έκανε τρομερή διαφορά. Τώρα κάτι πάει να γίνει, καθώς το καραβάνι συναντά την πόλη Quarth και επιχειρεί να περάσει εντός των τειχών.

Αυτό αποδεικνύεται προβληματικό κυρίως επειδή το ΗΒΟ δεν έχει λεφτά για να δείχνει τους δράκους σε κάθε επεισόδιο: Ο εκπρόσωπος των Δεκατριών που συναντά την “Μητέρα των Δράκων” στην είσοδο απαιτεί να δει αυτό ακριβώς, η Ντάνι του λέει όχι, εκείνος της λέει ΟΚ, τότε καλό δρόμο, κι εκείνη τσαντίζεται και είναι σε φάση “Θα επιστρέψω και θα σας κάψω την πόλη”, κάτι που στο δικά μου μάτια κι αυτιά δεν μοιάζει ακριβώς με την καλύτερη τακτική για να πείσεις κάποιον να σε βάλει σπίτι του.

Όμως ένας εκ των προαναφερθέντων Δεκατριών πείθεται και την αφήνει να μπει μέσα.

Υποθέτουμε πως κάπου εδώ αρχίζει η ουσιαστική παρουσία της Ντάνι και των δράκων στη φετινή σεζόν.

Westerlands

Ο Ρομπ Σταρκ έχει πετύχει άλλη μια νίκη από αυτές που κάνουν τον Τζόφρι να θέλει να δέρνει δημόσια τη μέλλουσα σύζυγό του, αλλά μετά τη (φρικιαστικά βίαιη, αν κρίνουμε από τα απομεινάρια) μάχη, ο Ρομπ βολτάρει στα συντρίμμια και βασικά ερωτεύεται μια νοσοκόμα με χρυσή καρδιά που τη λέγανε Ταλίσα.

Είναι από αυτές τις δυναμικές γυναίκες που κρατούν ηθικές στάσεις και τη λένε στους άντρες με πειθώ, όσο ισχυροί κι αν είναι αυτοί οι άντρες, και τότε οι εν λόγω άντρες τις ερωτεύονται για το ελεύθερο πνεύμα του.

Επίσης είναι όμορφη.

Στο Harrenhal

Η Άρια κι ο Γκέντρι φτάνουν στον τόπο των μελλοντικών τους βασανιστηρίων ως αιχμάλωτοι αλλά τη γλιτώνει ο δεύτερος τελευταία στιγμή χάρη στην άφιξη του Τάιγουιν Λάνιστερ. Ευτυχώς, γιατί αυτό που είδαμε προηγουμένως σαν βασανιστήριο δεν ήταν και πολύ ευχάριστο σαν προοπτική για τους δυο ήρωές μας.

Επίσης ο Τάιγουιν ξέρει ότι η Άρια είναι κορίτσι. Spider-man, όλο αυτό με τη μυστική ταυτότητα δεν πάει και πολύ καλά, ε;

Stormlands

Αφήσαμε το καλύτερο για το τέλος.

Καταρχάς, αν κάπου μοιάζει να οδηγεί η σεζόν είναι σε μια μεγάλη μάχη μεταξύ Στάνις και Ρένλι ή τουλάχιστον έτσι μοιάζει αυτή τη στιγμή η κατάσταση. Οι δυο τους συναντιώντια καμαρωτοί καμαρωτοί και συζητούν ποιος από τους δύο θα κάνει πίσω. Ο Στάνις πχ προτείνει να του παραδοθεί ο Ρένλι, μια φανταστικά λογική και συνετή σκέψη. Αν είσαι ο Στάνις.

Ο Ρένλι φυσικά του είπε όχι, έχει εξάλλου μεγαλύτερο στρατό, και ανανέωσαν το ραντεβού τους. Μόνο που αυτό που δεν έχει ο Ρένλι είναι μια απίστευτα σέξι κοκκινομάλλα μάγισσα στο πλευρό του.

(Το απίστευτα σέξι δεν παίζει κάποιο ρόλο αλλά αν το καλοσκεφτείς, εντάξει, παίζει.)

Η τελευταία σκηνή του επεισοδίου την ακολουθεί όταν, συνοδεία του Ντάβος, προσαράζει στην ακρογυαλιά όμως αντί να γίνει κάτι ρομαντικό, πετάει τη ρόμπα της αποκαλύπτοντας πως είναι σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, προφανώς από το προχθεσινό της σεξ πάνω στο επιτραπέζιο του Στάνις.

Οπότε αν εξαιρέσουμε το πρηγούμενο επεισόδιο γιατί εκεί δεν εμφανίστηκε καθόλου, τότε έχουμε δύο διαδοχικά επεισόδια που τελειώνουν με γυμνή Carice van Houten. “Game of Thrones”, αυτή είναι μια ωραία παράδοση που χτίζεις σιγά-σιγά.

Αλλά μην ξεφεύγουμε: Γιατί στο κλείσιμο του επεισοδίου, η Μελισσάνδρη σφίγγει τα δόντια και, πριν καλά-καλά ξεπεράσουμε το σοκ της εγκυμοσύνης της, γεννάει επί τόπου τον μαύρο καπνό του “Lost”.

"Μαμάκα;"

Σοκ. Δέος. Φέρτε το επόμενο επεισόδιο τώρα παρακαλώ.

(για το Oneman)

.

7 villains περισσότερο subtle από τον Joffrey Lannister

Στην έτσι-κι-έτσι ως τώρα 2η σεζόν του Game of Thrones, αρχίζω να διαπιστώνω πως το πιο συναρπαστικό στοιχείο είναι το να βλέπουμε σκηνή με τη σκηνή πώς μπορεί ο King Douche να συνεχίσει να ξεπερνά τον εαυτό του σε αχρείαστη κι απρόκλητη κακία. Πρόχειρες μετρήσεις έχουν δείξει πως o Joffrey έχει ανέβει τόσο κατακόρυφα τη λίστα με τους λιγότερο subtle villains όλων των εποχών, που πλέον μόνο ο αρχηγός των Kobra Kai βρίσκεται ξεκάθαρα μπροστά του, μαζί με μερικά από τα ζόμπι του Zack Snyder.

Αυτό σημαίνει πως ο νεαρός Lannister στη σύντομη καριέρα του έχει ήδη προσπεράσει μερικά από τα διασημότερα φαβορί της σχετικής λίστας, όπως την μεγάλη αρμάδα των ακόλουθων επτά.

7, Joker

Η σχιζοφρένεια γενικά είναι ωραίο, δυνατό κάλυμμα για να βάλεις κάποιον να κάνει ό,τι θες χωρίς να το πολυδικαιολογήσεις, αλλά είναι κι αυτός ο άτιμος ο Alan Moore που έγραψε το 'Killing Joke', και μετά κι αυτός ο Nolan με τις φιλοσοφίες του και τον Heath Ledger του και τη θεωρία του χάους και όλα αυτά τα ψαγμένα και μας χάλασαν έναν απολύτως get-out-of-jail(-literally)-free-card χαρακτήρα. Λες κι ο Jack Nicholson ήταν χαζός ξερωγώ.

6, Cruella de Vil

Σίγουρα μια μικρή εμμονή την διακρίνεις, ΟΚ, δεκτό αυτό. Αλλά η κυριούλα τι ήθελε, ένα ωραίο παλτό ήθελε, και στην τελική τι θα έκαναν οι άλλοι με εκατό σκυλιά;

5, T1000

Προς υπεράσπισή του, ήταν ένα ανθρωπόμορφο transformer από το μέλλον.

4, Robert Ritchie

Ο τιτανοτεράστιος υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ στο West Wing που είπε τη θρυλική ατάκα “Crime. Boy, I don't know.” στον Bartlet λίγο μετά από τον Θάνατο Που Πόνεσε. Στην πραγματικότητα εδώ είναι υποδειγματική η δουλειά πάνω στο πώς να φτιάξεις όσο πιο χοντροκομμένο γίνεται χαρακτήρα, αλλά σε αυτή τη λίστα βρίσκεται επειδή ο Sorkin ξέχασε να του βάλει λεπτό, μαύρο μουστάκι να έχει να τρίβει--

3, Αυτός ο τύπος

--σαν του Dick Dastardly για παράδειγμα.

2, Michael Myers

Όχι μισό, μισό, ο Rob Zombie τα εξήγησε όλα, family issues είχε κι ο Myers, ψέμματα μας έλεγε τόσες δεκαετίες ο Carpenter ότι είναι το αγνό κακό.

1, Adolf Hitler

Ήταν πραγματικά τόσο κοντά με τον Joffrey αλλά μας τα χάλασε όλα το 'Untergang' που τον έκανε και άνθρωπο. Τον Αδόλφο, όχι τον Joffrey προφανώς. Ο Joffrey παίζει χωρίς αντίπαλο.

.

Game of Thrones, “What Is Dead May Never Die”: Απόλυτη Δύναμη

Στο τρίτο επεισόδιο, ο Τύριον συνεχίζει τα παιχνίδια δύναμης, ένας αδερφός προδίδει τον άλλον, οι δύο αγαπημένες μας γυναίκες παίρνουν ρεπό και πραγματικά κάποιος επιτέλους πρέπει να φτιάξει ένα tumblr με τίτλο “Ξυπνήματα του Μπραν”. Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “What Is Dead May Never Die”.

Αν σε επίπεδο πλοκής ήταν ήδη σαφές ότι η σεζόν θα περιστραφεί κατά κύριο λόγο γύρω από τα παιχνίδια ισχύος των υποψήφιων βασιλέων, θεματικά είναι ταιριαστό πως εκείνη η ιδέα που αρχίζει να σχηματίζεται αφορά την ισχύ: Ποιος την έχει, πότε, και κυρίως γιατί. Η Σέρσεϊ για παράδειγμα υποστηρίζει πως η ισχύς, η δύναμη, είναι κάτι που απλώς υπάρχει, είναι κάτι που το έχεις ή δεν το έχεις.

(Ήταν μια από τις πιο δυνατές σκηνές της πρεμιέρας της σεζόν, με την επίδειξη δύναμης να συμβαίνει ως απάντηση στην ιδέα πως “η γνώση είναι δύναμη” που διατυπώθηκε από τον Μπέιλις.)

Όμως αυτός ο αυτόφωτος χαρακτήρας της ισχύος αρχίζει να αποδεικνύεται απλοϊκός όταν ο Τύριον χρησιμοποιεί τεχνικές πολυδοκιμασμένες για να διαχειριστεί τους αυλικούς γύρω του στην συνεχιζόμενη προσπάθειά του να ελέγξει (και υποσκάψει) τον έλεγχο του Τζόφρι και της μητέρας του. Το τέχνασμα του Τύριον είναι κάτι που έχουμε δει ένα σωρό φορές σε κατασκοπικού τύπου ιστορίες, και στο μυαλό μου παραμένει κάτι το αλάνθαστο: Σπρώχνεις διαφορετικές πληροφορίες σε διαφορετικούς ανθρώπους, και βλέπεις ποιος είναι εκείνος που σε πρόδωσε, απλά ελέγχοντας ποια από τις ψευδείς πληροφορίες μεταφέρθηκε.

Ο Τύριον συνεχίζει να είναι ό,τι πιο κοντινό έχει η σειρά σε πρωταγωνιστή, και πλέον (ως ένα μετρημένο και ισχυρό με τη βάση της πανουργίας) αντίπαλο δέος των αχώνευτων Λάνιστερ.

Άλλου είδους δύναμη είναι αυτή που υποχρεώνει τον Θίον να διαπράξει μια προδοσία, απέναντι στον αδερφό του: Είναι η δύναμη που πάντα ασκεί πάνω σε κάποιον η πατρική φιγούρα ή, στην προκειμένη περίπτωση, η απεγνωσμένη θέληση για επανάκτησή μίας. Ο Μπάλον απορρίπτει τον Θίον κατ’επανάληψη, και με όσο πιο σαφείς τρόπους είναι δυνατόν να το κάνει. Αυτό που εισπράττει, αναπάτεχα (ή όχι και τόσο) είναι κάτι σαν υποταγή.

Αλλά για πόσο;

Την ίδια ώρα σε διάφορα άλλα μέρη συμβαίνουν διάφορα πράγματα. Ξέρω, καταπληκτική περιγραφή, αλλά ως ένα ακόμα επεισόδιο που κατά βάση ‘προετοιμάζει πράγματα’, δεν υπήρχε ιδιαίτερη συνοχή ανάμεσα στις σκηνές. Υποθέτει κανείς πως σύντομα αυτό θα αλλάξει. Αλλά για την ώρα οι χαρακτήρες είναι τόσο διασκοπρισμένοι που περνάνε μέχρι και ολόκληρα επεισόδια που δεν εμφανίζονται καθόλου βασικοί παίχτες, όπως εδώ η Καλίσι και η κομπανία του Στάνις.

Ποιοι εμφανίστηκαν όμως; Πάμε, όπως συνήθως, ανά περιοχή.

Kings Landing

Ξεκινάμε σταθερά από τη βάση των Λάνιστερς, όπου σε αυτό το επεισόδιο έκλεψε την παράσταση το σχέδιο του Τύριο που αναφέραμε και παραπάνω. Λέει σε 3 διαφορετικούς ανθρώπους το σχέδιό του να παντρέψει την Πριγκίπισα Μυρσέλα με 3 διαφορετικούς πρίγκιπες - και τους ορκίζει να το κρατήσουν μυστικό. Από όλους είναι ο Πάισελ που το μαρτυρά στην Σέρσεϊ, και για τον κόπο του κερδίζει ένα ταξιδάκι στα μπουντρούμια.

Ο Τύριον το παίζει ωραίο το όλο παιχνίδι αλλά αρχίζω και φοβάμαι όλο και περισσότερο, γιατί σε κάθε επεισόδιο χώνεται όλο και πιο πολύ στις υποθέσεις της Σέρσεϊ και του μανιακού διαλόσπορου.

Άλλα δύο αξιοσημείωτα: Ότι πάλι ο Τύριον, προσπαθεί να βάλει την Σέι στα κόλπα του παλατιού, και έτσι βρίσκεται να είναι μαία της Σάνσα, η οποία -και αυτό είναι το δεύτερο σημείο- περνάει ένα ακόμα επεισόδιο με την πλάτη μεταφορικά κολλημένη στον τοίχο. Φαίνεται πως κάθε δεύτερη σκηνή της στη σειρά είναι απλά εκεί ώστε κάποιος Λάνιστερ να τη φέρει σε δύσκολη θέση σχετικά με τον μελλοντικό γάμο της με τον Τζόφρι. Κι εκείνη δεν έχει άλλη αντίδραση εκτός από τη σιωπηλή, ανέκφραστη, αμυντική αποδοχή.

Αλλά για πόσο;

Κάπου στη διαδρομή

Στο γνωστό μας εσωτερικό spin-off, η φρουρά του μίνι-Ηρώδη συνεχίζει να αναζητά μετά μανίας τον Γκέντρι, και αυτή τη φορά το απόσπασμα της Άρια δεν θα σταθεί τυχερό. Όχι μόνο στη μάχη σκοτώνεται ο Γιόρεν, αλλά και πιάνονται αιχμάλωτοι που πρόκειται να σταλούν σε κάτι που λέγεται Χάρενχαλ, που υποτίθεται είναι ένα “εφιαλτικό μέρος” (υποθέταμε πως δε θα τους έστελναν και διακοπές στις Μπαχάμες), μια εξέλιξη που με κάνει να συνειοδητοποιώ πόσο εύκολα θα έβλεπα μια πραγματική spin-off σειρά μόνο για την Άρια Σταρκ.

Αλλά πίσω στα όσα ακολούθησαν τη μάχη, δηλαδή στην επιμονή της φρουράς να μάθει ποιος είναι ο Γκέντρι. Η Άρια τους ξεγελά δείχνοντας έναν από τους νεκρούς, ο οποίος by the way παίζεται από έναν ηθοποιό που λέγεται Έρως Βλάχος και δεν σας κάνω καθόλου πλάκα.

Όλα αυτά όμως με κάνουν να σκεφτώ κάτα πόσο έχει νόημα γενικότερα να υφίσταται μια τέτοια πλοκή: Η φρουρά προσπαθεί να σκοτώσει κάθε πιθανό μπάσταρδο, αλλά σε μια εποχή όπου κανείς ούτως ή άλλως δε μπορεί να ελέγξει τέτοια πράγματα, ποιο το νόημα; Αν σκοτώσει τον Γκέντρι, θα βγω εγώ ο Θοδωρής και θα πω ότι επίσης είμαι μπάσταρδο του Βασιλιά. Ή θα πω ότι εγώ είμαι στην πραγματικότητα ο Γκέντρι - με την ίδια ευκολία που η Άρια είπε ότι ο Γκέντρι ήταν ο Ένας Κάποιος Έρως Βλάχος. Τι με εμποδίζει; Τι εμποδίζει αυτήν; Γιατί το ψειρίζω τόσο πολύ;

Stormlands

Καινούρια τοποθεσία, επειδή είναι σαφές πως δεν είχαμε ήδη αρκετές και ήταν κάπως περιορισμένη η γεωγραφία της σειράς. Όμως υπάρχει πολύ ζουμί εδώ καθώς γνωρίζουμε την τελευταία φουρνιά (εκτός αν ξεχνάω κάτι) χαρακτήρων για φέτος - και έχουν πολύ ζουμί.

Υπάρχει ο Βασιλιάς Ρένλι, ο οποίος ναι, κι αυτός θεωρεί εαυτό βασιλιά. Τώρα που γυρίζει, παιδιά. Η Κέτιλιν Σταρκ φτάνει στην αρένα και βασικά πείθει τον Ρένλι να ετοιμάσει το στρατό του για να επιτεθεί στους Λάνιστερς, την ώρα που στην αρένα αυτή έχουμε μια ευχάριστη έκπληξη: Δύο ιππότες μάχονται, ο ένας από τους δύο είναι ο Λόρας αδερφός της γυναίκας του βασιλιά - και χάνει από τον άλλον ιππότη, που σηκώνει το κράνος και βλέπουμε ότι είναι ιπότισσα στην πραγματικότητα, η φανταστική Μπριέν. Και δεν λέω “φανταστική” επειδή ξέρω κάτι για τον χαρακτήρα, αλλά επειδή η όλη της παρουσία, η εισαγωγή, η φλόγα που μοιάζει να κουβαλάει και η θέληση να γίνει ιππότης, κάπως σε συνεπαίρνουν παρόλο που δεν έχει ακόμα ιδιαίτερο screen time.

Μια ακόμα φανταστική εισαγωγή χαρακτήρα; Η Μάργκερι, η γυναίκα του βασιλιά, η οποία έχει δύο πράγματα υπέρ της. Πρώτον, είναι η Νάταλι Ντόρμερ, που θυμόμαστε από το “Tudors”. Δεύτερον, η πρώτη της ουσιαστική πράξη στη σειρά είναι να παραδεχτεί σα να μην συμβαίνει απολύτως τίποτα πως γνωρίζει ότι ο Ρένλι είναι γκέι (α ναι) και πως εντάξει μωρέ, άμα δεν γίνεται η δουλειά, μπορεί να φωνάξει τον αδερφό της τον Λόρας για να πάρει τα πάνω του ο Ρένλι (α ναι ξανά) και μετά ό,τι είναι να γίνει ας γίνει.

Πρώτον, wow. Δεύτερον, ‘κάτι παίζει εδώ’.

Φανταστική εισαγωγή ενός ολόκληρου setting, όπως και να έχει.

Iron Islands

Μιλώντας για φανταστικές εισαγωγές χαρακτήρων, η Γιάρα νομίζω πήρε το χρυσό την περασμένη βδομάδα, και τώρα η κατάσταση σοβαρεύει. Μπαμπάς και κόρη Γκρέιτζοϊ θέτουν στον Θίον το δίλημμα: Ή με εμάς ή με τους Σταρκ. Συμμαχία δεν έχει. Ωραία, επειδή τι χρειαζόμασταν; Ακόμα έναν στρατό με ξεχωριστά συμφέροντα.

Σε κάθε περίπτωση, ο Θίον παθαίνει αυτό το πράγμα που παθαίνουν όλοι οι άντρες ήρωες τηλεοπτικών σειρών όπου θυμούνται σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο πόσο τους έχει λείψει ο μπαμπάς τους όταν ήταν σε ευαίσθητη ηλικία και τώρα που είναι 30ρηδες κάνουν κάθε πιθανή βλακεία για να αναπληρώσουν το κενό, την ώρα που ο εν λόγω πατέρας τους φέρεται όλο και χειρότερα.

(Δε θέλω εδώ να ονομάσω τους χειρότερους offenders, αλλά ένα “Lost” θα το πετάξω εκεί έξω να υπάρχει.)

Έτσι ο Θίον, σε μια απόφαση που θα έκανε τον Τζακ Σέπαρντ περήφανο, όχι απλά συμφωνεί να συμμαχήσει με τους Γκρέιτζοϊ, αλλά καίει και το γράμμα που έγραφε προειδοποιώντας τον Ρομπ. Άουτς.

Πέρα από το Τείχος

Αυτό την προηγούμενη βδομάδα μας έδωσε ανατριχιαστικό cliffhanger όμως εδώ απλά όλοι τα μαζεύουν και φεύγουν με την απλή δικαιολόγηση ότι “ε να μωρέ, τι να τον κάνουμε, έτσι είναι ο Κράστερ”. Αδύναμο.

Winterfell

Και κλείνουμε με μια ακόμα σκηνή όπου ο Μπραν ξυπνάει. Νομίζω ότι πλέον μπορούμε να φτιάξουμε ένα ωραίο photostory με μπόλικες από δαύτες, αναζητώντας τις διαφορές.

Ξυπνώντας ο Μπράν, εξηγεί στον Σεβάσμιο Γέρονα πως φτάνει πια, αυτά τα πράγματα δεν είναι απλά όνειρα, δηλαδή πλέον νιώθει σα να είναι το ζώο που ονειρεύεται.

Μπραν; Είσαι. Το έχουν καταλάβει κι οι πέτρες.

(Διευκρινίζω πως δεν έχω γνώση του τι γίνεται στα βιβλία και μπορεί οι ‘προβλέψεις’ να είναι πανηγυρικά λάθος, αλλά όπως πάντα, κρίνουμε βάσει αυτού που βλέπουμε και μόνο. Αν κάποιος έχει διαβάσει το βιβλίο και γνωρίζει την αλήθεια ή μη της παραπάνω -ή όποιας- πρότασης, ας μην το χαλάσει για τους υπόλοιπους. Ούτε hints ούτε τίποτα, guys.)

Όμως ο Γέρων δε το δέχεται αυτό, και θυμίζει πως η μαγεία δεν υπάρχει πια στον κόσμο, πέθαναν κι οι δράκοι, πάπαλα. Κάτι που με κάνει να αναρωτηθώ, παρότι στην πραγματικότητα αυτή η απορία στεκόταν μπροστά μας από την πρώτη στιγμή της σειράς, ‘γιατί’. Γιατί υπήρχε κάποτε η μαγεία, και τα πλάσματα, και ό,τι άλλο μας προκύψει στην πορεία - και τι ήταν αυτό που τα έκανε να εξαλειφθούν. Κι αν όντως υπήρχε κάποιο Συμβάν Μηδέν, τότε γιατί άρχισαν ξανά να κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους. Και έχουν ατζέντα όλα αυτά τα μαγικά πλάσματα στις πολύ πεζές και ανθρώπινες διαμάχες των ανθρώπων τύπου ‘ποιος θα βασιλέψει’; Ή μήπως θα φτάσει η στιγμή που απλά οι δράκοι θα έχουν ισχυροποιηθεί τόσο, που σε κάποια φάση γύρω στην 5η σεζόν η Καλίσι απλά θα φτάσει στο Kings Landing και θα πει “Κάφτε τους όλους. Και φέρτε μου μια κούπα νερό κάποιος.”

Απορίες, όσο περιμένουμε τα πιο σημαντικά να έρθουν σε αυτή τη 2η σεζόν.

(για το Oneman)

.

Game of Thrones: The North Remembers

Στο δεύτερο επεισόδιο, ο Τύριον κάνει την πρώτη του μεγάλη κίνηση, ένας γιος επανενώνεται με έναν πατέρα που τον μισεί, πολύ σεξ συμβαίνει από άκρη σε άκρη, και οι βασιλιάδες αρχίζουν να γίνονται επικίνδυνα πολλοί. Ακολουθούν spoilers για το επεισόδιο “The Night Lands”.

Την προηγούμενη εβδομάδα μιλούσαμε για το πώς ο αποκεφαλισμός του Νεντ Σταρκ αφήνει τη σειρά πρακτικά χωρίς κάποιο προφανή κεντρικό ήρωα, κι εδώ, σε αυτές τις πρώτες στιγμές της επικής ιστορίας του 2ου κύκλου, καταλαβαίνει κανείς γιατί αυτό είναι πρόβλημα.

Όπως και να το κάνεις, το να μεταπηδάμε διαρκώς από ιστορία σε ιστορία, ξοδεύοντας λιγότερο από 10’ στην κάθε μία, δίχως κάποια αίσθηση κέντρου, μπορεί να καταντήσει κάπως κουραστικό σε σημεία. Όχι ότι τα όσα συμβαίνουν δεν είναι συναρπαστικά, όμως σε αυτά τα πρώιμα επεισόδια της 2ης σεζόν η ιστορία είναι τόσ διάσπαρτη που ακόμα δεν έχει συμβεί τίποτα που να πεις, “αυτό θέλω να δω πώς θα εξελιχθεί”.

Φυσικά όπως έδειξε και η πρώτη σεζόν, αυτά τα προβλήματα θα φτιάξουν στην πορεία από μόνα τους - αν δηλαδή η “Σύγκρουση” είναι ως πλοκή όσο καθηλωτικό ήταν και το πρώτο βιβλίο. Αξίζει όμως να αναρωτηθεί κανείς αν οι συγγραφείς Ντέιβιντ Μπένιοφ και Ντ. Μπ. Γουάις θα είχε νόημα να έχουν διασκευάσει τα βιβλία με έναν πιο τηλεοπτικό τρόπο. Που να επιτρέπει δηλαδή στο κάθε επεισόδιο να έχει κάτι που μοιάζει με κεντρική αφήγηση ή -ακόμα σημαντικότερα- κεντρική θεματική.

Ούτε καν έναν κόκκινο κομήτη δεν είχαμε αυτή τη βδομάδα!

Αυτό που είχαμε όμως, ήταν αυτή η ολοένα και εντονότερη αίσθηση πως η σεζόν θα κορυφωθεί με μισή ντουζίνα -υποψήφιους- βασιλιάδες να διασταυρώνονται σε μια αλάνα α λα “Anchorman” μέχρι να επικρατήσει ο Ένας, ο Εκλεκτός. “Stay classy, Winterfell!”

Επίσης, α, ναι, το σεξ το αναφέραμε; Ναι, είχε μπόλικο αυτή τη βδομάδα. Και περίπου το μισό από αυτό συνέβαινε πίσω από μια κλειστή πόρτα ενώ ο Λιτλφίνγκερ έπαιρνε μάτι. Εντάξει, ΟΚ, το πιάσαμε, είμαστε ματάκηδες.

Οπότε έχουμε σεξ, έχουμε ίντριγκες, δολοπλοκίες, επικά ταξίδια... εχμ, για τι πράγμα γκρινιάζαμε πριν, είπαμε; Ναι, κι εμείς ξεχάσαμε.
Ας ρίξουμε μια ματιά στις ιστορίες ανά περιοχή. Για μια ακόμα βδομάδα θα μας είναι χρήσιμο, μιας κι έχουμε μια-δυο καινούριες τοποθεσίες: (και μία την οποία είχαμε αμελήσει την περασμένη φορά - ας μας συγχωρέσει ο Τζον Σνόου)

Kings Landing

Κεντρική θέση στη δράση έχει σταθερά η έδρα των Λάνιστερς, αν μη τι άλλο επειδή όλες οι άλλες ιστορίες κατευθύνονται προς τα εκεί, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο.

Επίσης, επειδή γεια σου παλικάρι Τύριον Λάνιστερ! Ο νέος hand of the king ανέλαβε δράση χωρίς να το παρασκοτίσει το θέμα, εξοστρακίζοντας τον Σλιντ στους Night’s Watch όταν αυτός αρνείται να αποκαλύψει ποιος διέταξε το α λα Ηρώδης φινάλε του προηγούμενου επεισοδίου. Έξαλλος ο Τύριον διατάζει να τον συλλάβουν και βάζει στη θέση του τον Μπρον με συνοπτικές διαδικασίες.

Καθώς πίνουν το πρώτο τους κρασάκι, ο Τύριον ρωτάει τον νέο του επιθεωρητή αν θα σκότωνε ένα μωρό κατόπιν διαταγής. Εκείνος απλά ρωτάει “πόσα”. Booya!

Ο Τύριον θα τη μάθει βέβαια την αλήθεια αργότερα από την αδερφή του, η οποία θυμήθηκε τα μητρικά της ένστικτα και βασικά προστατεύει τον γιο της. Μόνο που όπως σημειώνει σωστά ο Τύριον, κανείς δεν το γνωρίζει αυτό - είναι το δικό της κεφάλι που θα ζητήσουν.

Τελοσπάντων, εμάς το ίδιο μας κάνει για να είμαστε ειλικρινείς. Όπως λέει και το παλιό γνωμικό, “Καλός Λάνιστερ είναι ο νεκρός Λάνιστερ”, κι επίσης υπάρχει και το άλλο γνωστό αστειάκι, “Τι είναι ένας Λάνιστερ στον πάτο της θάλασσας; Μια καλή αρχή.”

Νωρίτερα, εριστικότατη η Σέρσεϊ στη διάρκεια του Συμβουλίου, σκίζει τα γράμματα που έχει λάβει, ανάμεσα σε γελάκια και “χοχο χρυσή μου έχεις γίνει εξπέρ στο σκίσιμο χουχου” αλλά όπως λέει κι ο @psarianot, “εκεί που είμαστε χαχαχα και χουχουχου θα ανοίξει μια μαύρη τρύπα και πέντε βασιλιάδες θα την πέσουν ταυτόχρονα στο Kings Landing από διαφορετικές κατευθύνσεις”. Αυτά παθαίνει η Σέρσεϊ για να μην διαβάζει twitter.

Έτσι δε δίνει σημασία στους όρους ειρήνης του Ρομπ Σταρκ (ο οποίος δεν εμφανίστηκε κατά τα άλλα στο επεισόδιο) και αγνοεί την έκκληση για περισσότερους άντρες στο Τείχος. Καλά, εντάξει.

Κάπου στη διαδρομή

Αυτό είναι spin-off πλοκή από το Kings Landing καθώς την περασμένη βδομάδα είδαμε τον Γκέντρι και την Άρια να το έχουν σκάσει ενώ πίσω τους γινόταν το μακελειό, και τώρα κατευθύνονται προς το Τείχος. Φυσικά η διαδρομή θα είναι επεισοδιακή κι εδώ ήδη πέφτουν πάνω σε ένα απόσπασμα της φρουράς που ακόμα τους ψάχνει.

Όχι μόνο τη γλιτώνουν, αλλά μαθαίνουμε και πως ο Γκέντρι γνωρίζει πως η Άρια είναι κορίτι, κι εκείνη ολοκληρώνει το ζήτημα λέγοντάς του τα πάντα για το ποια είναι. Αρχίζω τώρα να έχω την υποψίαπως αυτή η πλοκή θα εξελιχθεί σαν εκεί:

Πέρα από τη θάλασσα

Δηλαδή με τους Ντοθράκι να περπατάνε και να περπατάνε και να περπατάνε για δύο σεζόν τώρα, και γενικώς κάποια πράγματα να συμβαίνουν, αλλά βασικά να περιμένουμε πότε ακριβώς θα ενωθούν οι δύο παράλληλες σειρές που παρακολουθούμε. Στο σημερινό επεισόδιο του “Η Καλίσι και τα δρακουλίνια”, το ένα από τα άλογα που είχαν αποσπαστεί την προηγούμενη φορά επιστρέφει κουβαλώντας το κεφάλι του αναβάτη του σε ένα σάκο.

Έχουμε κλάματα, ουρλιαχτά σε μακρινό πλάνο, και μια Καλίσι που έχει κορακιάσει να υπόσχεται πως θα πάρουν εκδίκηση. Με το καλό.

Iron Islands

Να πιάσουμε λίγο τους διάφορους άλλους βασιλιάδες τώρα. Τα Iron Islands είναι νέα προσθήκη στο σύμπαν της σειράς, και όταν τα πρόσεξα στους τίτλους αρχής ενθουσιάστηκα κάπως. Δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από την αντίδραση του Μπέιλον Γκρέιτζοϊ όταν είδε τον γιο του και btw να μιλήσουμε λίγο για το πόσο σπουδαίο όνομα είναι το Γκρέιτζοϊ.

Σπουδαίο!

Ο Θίον λοιπόν ταξιδεύει στην Πάικ με σκοπό να φέρει μια πρόταση συμμαχίας στον πατέρα του, εκ μέρους του Ρομπ Σταρκ. Η συμφωνία είναι τέλεια: Ο Μπέιλον θα γίνει βασιλιάς των Iron Islands, και ο Ρομπ Σταρκ θα έχει ακόμα πιο ενισχυμένο στρατό. Win/win που θα έλεγε κι ο ΓΑΠ. Μόνο που ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς τα ένστικτα μίσους που τρέφουν πικραμένοι συγγενείς ο ένας για τον άλλον - αυτή η σειρά δε θα μας αφήσει να ξαναδούμε ποτέ τους συγγενείς μας με το ίδιο μάτι, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία.

Ο Μπέιλον λοιπόν θα επιμείνει πως θέλει τη Γιάρα στο πλευρό του, την κόρη του, η οποία -α, ναι!- μέχρι πριν μια σκηνή έκανε πλακίτσα στον Θίον, αφήνοντάς την να τη φλερτάρει ασυστόλως δίχως να ξέρει ποια είναι. Όπως είπαμε: έχει τρελά θέματα με την οικογένεια αυτή η σειρά.

Πέρα από το Τείχος

Με τον Τζον Σνόου υπάρχει ένα μικρό θέμα, κάπως έχω την αίσθηση πως θα έπρεπε να είναι πιο cool χαρακτήρας από όσο φαίνεται να είναι μέχρι τώρα. Σε κάθε περίπτωση, εδώ κάτι πάει να γίνει, έστω από πλευράς ενδιαφέροντος για τα τεκταινόμενα. Υπάρχει μια αύρα μυστηρίου γύρω από το τι συμβαίνει με τους γιους του Κράστερ, ο Τζον τον ακολουθεί στο δάσος, τον βλέπει να αφήνει εκεί ένα νεογέννητο (πραγματικά δε θα ήθελα να έχω γεννηθεί στον κόσμο του Τζορτζ Μάρτιν, με όλο το σεβασμό) και να φεύγει, κι όταν πάει να το μαζέψει βλέπει ότι το παίρνει ένας white walker. Ανατριχιαστικό κι επίσης, huh;

Ο Κράστερ τον αφήνει αναίσθητο πριν εμείς (ή ο ίδιος ο Τζον) καταλάβουμε τι στα κομμάτι γίνεται.

Ντράγκονστοουν

Βασικά αυτό συνέβη, και πολλά συγχαρητήρια να μην ξεχάσουμε να δώσουμε στα παιδιά.

Σε πιο σημαντικά νεά, ο Ντάβος τα βρήκε με τον Σάλαντορ Σααν ώστε να μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα πλοία του (αλλά κατά τα άλλα δεν τρέχει τίποτα Σέρσεϊ, συνέχισε το άραγμα).

Στο τέλος όμως την παράσταση έκλεψε η μάγισσα με τα κόκκινα που αποπλάνησε τον Στάνις πάνω στο ταμπλό της στρατηγικής, άντε τώρα να τα ξαναφτιάχνεις όλα αυτά, αλλά έτσι είναι άμα υπάρχει πάθος. Του υπόσχεται ένα γιο, της υπόσχεται πίστη στο θεό της, και εγένετο σεξ πάνω στα μικρά στρατιωτάκια.

Εύγε.

~~~
(για το Oneman)

.

Game of Thrones: The North Remembers

Ξεκάθαρα ο μόνος τρόπος για να στρωθώ πλέον να γράφω recaps ήταν να με υποχρεώσουν να το κάνω. (Το γνωστό τραβάτε με κι ας κλαίω.)

Τo Game of Thrones πέρσι το είχα αναφέρει μόνο σε ένα ποστ, εκεί στο τέλος της σεζόν, και φέτος προφανώς δε θα μπορούσα να κάνω ξανά την ίδια ανοησία. Είναι απλά από τις πιο συναρπαστικές σειρές εδώ και χρόνια (#duh) οπότε φέτος θα παίζει recap κάθε βδομάδα. Επειδή θα είναι σε άλλο site, θα ποστάρω εδώ κάθε Τετάρτη πρωί το σχετικό link για λόγους πληρότητας και ευκολίας.

Comment away, και ό,τι προτάσεις ή υποδείξεις έχετε, φωνάχτε εδώ κάτω.

~~~~~~

Όπως θα έλεγε και ο Μπρους Γουίλις στο “Pulp Fiction”, “Ned is dead, baby. Ned is dead.”


Δεν το λέμε ως πληροφορία αυτό, μιας και προφανώς το θυμόμαστε όλοι πολύ καλά. Όμως όπως κι αν το δεις, ο φίλος και αδερφός -και τόσο καλό παιδί αλλά γκαντέμης- Νεντ Σταρκ ήταν ό,τι κοντινότερο είχε η σειρά σε πρωταγωνιστή, κάτι που σημαίνει πως καθώς μπαίνουμε στον 2ο κύκλο, είμαστε πρώτα και κύρια σε αναζήτηση ενός κεντρικού προσώπου.


Δεν είναι ακόμα σαφές ποιο πρόσωπο θα είναι αυτό (ή αν θα υπάρχει - ή αν θα ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να υπάρχει), όμως σίγουρα δεν είναι τυχαίο το άνοιγμα της σεζόν: Είναι μια σκηνή με τους δύο μάλλον πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες αυτή τη στιγμή στο σύμπαν του “Game of Thrones”, και κάνει πολύ καλή δουλειά στο να θέσει τον τόνο που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο Γουέστερος.

(Όλο το κείμενο, με πανδαισία screencaps.)

.

Τα 10 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011

Μετά το περσινό 1-2 του Community εξεπλάγην όταν διαπίστωσα πόσο δύσκολο μου ήταν φέτος να βάλω σε σειρά την πρώτη μου 5άδα. Επίσης τι μου άρεσε: Πόσο πολλή φανταστική κωμωδία είχαμε φέτος. Απόλυτα λογικό να γεμίζει κατά τέτοιο τρόπο τις κορυφαίες θέσεις.

Η δεκάδα:

10> Homeland 1x07 The Weekend
To επεισόδιο που μας έπεισε όλους ότι βλέπουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Δύο συναρπαστικοί χαρακτήρες, δύο φανταστικοί ηθοποιοί, ένα σκηνικό, μια φανταστική εξερεύνηση της ψυχοσύνθεσής τους.

9> Friday Night Lights 5x10 Don't Go
Tim Riggins. Πολύ απλά.

8> The Office 7x19 Garage Sale
Michael Scott. Πολύ απλά.

7> Game of Thrones 1x09 Baelor
Lord Stark!! ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΑ!

6> The Good Wife 2x17 Ham Sandwich
Από το είδος των επεισοδίων που storylines μιας ντουζίνας επεισοδίων δένουν σε μια μακρά σκηνή δικαστηρίου κι όλων των τριγύρω, και που όμως παρόλο που παρακολουθείς για 40 λεπτά με την ψυχή στο στόμα, το καλό ακόμα δεν έχει έρθει, γιατί το καλό το φυλάει κρυφό ο Jason Street στο γκαράζ και αφήνει την Kalinda, για πρώτη φορά σε όλη τη σειρά, ανίκανη να αντιδράση. ΣΟΚ.

5> Community 2x21 Paradigms of Human Memory
Αν δεν θυμόσουν πώς μοιάζει η ιδιοφυία: Το Community έκανε ένα ψεύτικο clip-show επεισόδιο ως σχόλιο των θεματικών και των χαρακτήρων του. Και κυρίως: Ιδέες! Τόσες. Πολλές. Ιδέες.

4> The League 3x08 Thanksgiving
Οι κάφροι του League έπιασαν κάθε πιθανή κλισέ θεματική των εορταστικών επεισοδίων (network σειρών κυρίως) και την βίασε με κάθε πιθανό τρόπο, ασέλγησε πάνω στο νεκρό κορμί της, την έκαψε ζωντανή. Δεν ξέρω καν με ποια σειρά τα έκανε όλα αυτά, όμως όχι μόνο δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο απολαυστικά ανίερο μες στο 2011, αλλά και επίσης δεν έχω γελάσει τόσο, μα τόσο, μα τόσο, μα τόσο πολύ. Τύπου, τους πατάς μήνυση ρε παιδί μου.

3> Doctor Who 6x04 The Doctor's Wife
Ο Neil Gaiman μας ταξιδεύει καπού αλλου, με τα απλούστερα συστατικά (όπως συνηθίζει) κάνοντας το στοιχειώδες: Εξερευνά το μεγαλύτερο love story της ζωής του Doctor, εκείνο με ένα άψυχο κομμάτι μέταλλο. Που είναι κάθε άλλο παρά άψυχο. "I wanted to see the universe, so I stole a Time Lord and I ran away. And you were the only one mad enough."

2> Community 3x04 Remedial Chaos Theory
Τι λέγαμε για ιδιοφυία; Ναι, ψέματα, τελικά κάπως έτσι μοιάζει. Με ένα σενάριο που επαναλαμβανόμενης δομής που στήνει αστεία σε μία βερσιόν και κάνει pay-off σε επόμενη, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα μια σπουδαία ματιά στον κάθε επιμέρους χαρακτήρα αυτού του συνόλου, και στο τι μοναδικό δίνει ο καθένας στη δυναμική του γκρουπ. Αυτό το σενάριο ανήκει σε μουσείο.

1> Louie 2x11 Duckling
Όπου ο πιο πολύτιμος κωμικός των ημερών μας σπάει τους μη-κανόνες της ίδιας του της one-man-show σειράς, πετάει στην άκρη το μανδύα του stand-up κωμικού και απομένει ένας απλός άνθρωπος στο μέσο μιας αληθινής κατάστασης. Μέσα από ένα κολάζ στιγμών όπου ένα μικρό παπάκι ενώνει χαρακτήρες που εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικά επίπεδα ζωής, διαφορετικές κοινωνικές διαδρομές, το Louie σταματά να είναι απλώς το ουμανιστικά κυνικό ημερολόγιο της φυσικής φθοράς μας, και γίνεται ένας λιτός ύμνος στο να είσαι εκεί, μέρα μετά τη μέρα. Ποτέ ξανά η εξύμνηση του lowest common denominator δεν πραγματοποιήθηκε με τόση ειλικρίνεια και τόση ψυχή, από έναν άνθρωπο που δεν απευθύνεται σε αυτόν αλλά χαμογελά γλυκά στο αναπόφευκτό του. Ο Louis CK είναι, πολύ απλά, ο στυγνός ποιητής του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Και γαμώ το κέρατό του αν δε με πιάσαν τα κλάματα στο τέλος αυτού του στίχου του.

.