Catching up...

Βρίσκοντας λίγο χρόνο πριν μπουν τα November sweeps, είδα σχεδόν όλα στα οποία είχα μείνει πίσω. Λίγα, πολύ-πολύ σύντομα σχόλια για το καθένα, με spoilers, κατά σειρά για Desperate Housewives, How I Met Your Mother, Nip/Tuck, Ugly Betty και Weeds. Και στο τέλος, huge spoilers για το What About Brian...

Τι ωραία που ήταν όσο κράτησε... Οι Housewives αυτή τη στιγμή με κρατάνε κι επισήμως μόνο χάρη στη Bree, κάτι που εν τέλει δεν διαφοροποιεί την τρίτη σεζόν και τόσο, σε σχέση με τη δεύτερη. Για να μην είμαι εντελώς άδικος, το μυστήριο με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο (τα νέα hints αυτή την εβδομάδα ήταν ψιλο-gasp-worthy) αλλά κάπου μεταξύ της αμνησίας του Mike και ενός παρατραβηγμένου, faux-War of the Roses type στόρι μεταξύ Gaby και Carlos, τα πρώτα 3-4 επεισόδια της σεζόν αρχίζουν ήδη να μοιάζουν με ατύχημα.

Η Jane Seymour σκοράρει πολλούς πόντους... για την ακρίβεια θα της έδινα ένα Β+... ;)
O χαρακτήρας που υποδήθηκε στο τελευταίο How I Met Your Mother μοιάζει σαν φυσική εξέλιξη εκείνου από το Wedding Crashers, και ο Barney φυσικά θα ήταν ο ιδανικός παρτενέρ! Το αστειάκι με το κτίριο-πέος ήταν λίγο πιο τραβηγμένο (συγχωρήστε μου το pun) από όσα θα ήθελα, αλλά η Alyson Hannigan έσωσε όλο το επεισόδιο. Και το έχω αναφέρει πάλι, αλλά μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίον ο Ted και η Robin χάνονται στο background ως ζευγάρι. Είναι απλά χαρούμενοι, και οι συγγραφείς δεν το κάνουν θέμα.

To Nip/Tuck μου έκανε μια κοιλίτσα στις αρχές του μήνα, γι'αυτό και ξέμεινα με μπόλικα επεισόδια, αλλά τα πιο πρόσφατα είναι πάλι καυτά. Το άβολο ρομάντζο της Julia με τον nanny, οι σκηνές που μοιράστηκαν Roma Maffia και Rosie O'Donnell, το ατύχημα του Burt, η φοβερή σκηνή όπου ο Christian ξεγελάει την Kimber και την κάνει για μια ακόμη φορά να αισθάνεται σα σκουπίδι... Αλλά πιο πολύ, ποιος να το έλεγε, με έπιασε ο συγκινητικός αποχαιρετισμός σε έναν αγαπημένο recurring χαρακτήρα της σειράς, της απαιτητικής Mrs. Grubman. Πλέον έχουμε μπει στο δεύτερο μισό της σεζόν, και teasers επερχόμενων επεισοδίων με προδιαθέτουν για τα καλύτερα.

Και το Ugly Betty γίνεται όλο και καλύτερο. Συνεχίζω να σφυρίζω αδιάφορα όποτε επισκεπτόμαστε την τύπισσα με τις γάζες, και κάθε δευτερόλεπτο παρουσίας του Alan Dale με αφήνει παγερά αδιάφορο. Αλλά το ραντεβού της Betty ήταν περιέργως ενδιαφέρον, ο τρόπος που ο πρώην της συνεχίζει να την κυνηγάει μετατράπηκε από ενοχλητικός σε clumsily cute, ενώ η Amanda γίνεται όλο και πιο αγαπημένη, επεισόδιο με επεισόδιο! Είτε χλαπακιάζει ό,τι σαβούρα βρει μπροστά της, είτε εκμυστηρεύεται στη Betty αισθήματα που κράταγε πολύ καιρό μέσα της (και δεν πιστεύαμε πως ήταν ικανή να νιώσει), η bitchy βοηθός γίνεται γρήγορα ένας από τους αγαπημένους μου current TV χαρακτήρες.

Στο season finale του Weeds μάζευα το σαγόνι μου. Το cliffhanger της πρώτης σεζόν είχε έρθει εντελώς αναπάντεχα, και ήταν απλό, μικρό, ξαφνικό και σοκαριστικό. Εδώ και λίγα επεισόδια στη δεύτερη σεζόν, όμως, τα πάντα ούρλιαζαν gang war! Φοβόμουν οτι η σειρά θα έχανε την ουσία της, αλλά είναι εν τέλει φυσική αυτή η εξέλιξη-- αν μπλέξεις με τα πίτουρα, αργά ή γρήγορα οι κότες θα σε περικυκλώσουν! Τώρα περιμένω πώς και πώς να ανανεωθεί για 3η σεζόν αυτή η αισμηρή σάτιρα που από ευχάριστο 20λεπτο έγινε must μέσα σε λίγα επεισόδια! Ένας από τους λόγους που δε βλέπω την ώρα για το επόμενο installment είναι και η παρουσία της θεάς Zooey Deschanel στο ρόλο μιας παλαβής πρώην του Andy, και η οποία είναι η απόλυτη scene stealer του show, κι αυτό λέει πολλά για ένα ensemble τόσο wacky σαν του Weeds!

Kαι τέλος... ΟΚ, ξαφνικά νιώθω τον JJ Abrams να έχει όντως δημιουργική συμμετοχή στο What About Brian! Tι τρελό reboot ήταν αυτό που έγινε ξαφνικά στη σειρά?! Πάνω που θα πέταγα λευκή πετσέτα (το επεισόδιο του γάμου και το αμέσως επόμενο ήταν βαρετάααα), αποχωρεί για τα καλά η Marjorie, και κάπως πιο εμφατικά ο Angelo. O χαρακτήρας της Sarah Lancaster μου άρεσε (όπως και η ίδια) αλλά η αλήθεια είναι πως αποτελούσε εμπόδιο για αυτό που ήθελε η σειρά να είναι. Την βάραινε υπερβολικά. Και η απορία μου μετά τα πρώτα επεισόδια της δεύτερης σεζόν, ήταν πώς στα κομμάτια θα μπορέσουν ξανά να βρεθούν στον ίδιο χώρο ο Brian και ο Adam, όσο είναι εκεί κοντά το αντικείμενο του πόθου και των δύο. Την ίδια απορία είχαν και οι νέοι showrunners, κατά τα φαινόμενα, κι έτσι την έστειλαν μακριά, σε μια προσπάθεια να βρει η σειρά τον buddy-show παράγοντα που πάντα έψαχνε. Επιπλέον, για μια τέτοιου ύφους σειρά, δύο παντρεμένα ζευγάρια με παιδιά μέσα στο core cast, μάλλον έμοιαζαν υπερβολή, έτσι άφησαν τον Ιταλό κουνιάδο του Brian να φύγει. Μόνο που αυτός είναι ο κόσμος του JJ Abrams και όχι του Aaron Sorkin, οπότε ο Angelo δεν αρκούσε να ξεχαστεί για πάντα στην Ιταλία, αλλά έπρεπε να σκοτωθεί! Δεν είμαι σίγουρος γι'αυτή την εξέλιξη, αλλά λάτρεψα το βλέμμα του Barry Watson στο τελευταίο πλάνο του επεισοδίου!

Thumbs up για το πώς τόσο γρήγορα οι παραγωγοί κατάφεραν να ξανακάνουν φίλους τους Brian και Adam χωρίς να μοιάζει ψέμα, για την επιστροφή της Amy Jo Johnson στη σειρά, και για την -κατά τα φαινόμενα- προαγωγή της θεάς stripper σε recurring χαρακτήρα. Αγαπώ! Και, το κυριότερο? Έχω ξανά όρεξη να το παρακολουθώ...

I take thee... Brian?

Spoilers και σχόλια για, κατά σειρά, What About Brian, Heroes και Friday Night Lights.

Λίγα πράγματα για τον Brian που, σνεχίζοντας την περιήγησή του στην χώρα της μη πρωτότυπης σκέψης, βάζε τον ήρωά του να σταματήσει την κοπέλα των ονείρων του λίγα δευτερόλεπτα πριν παντρευτεί. Yawn. Η όποια πρωτοτυπία για τη σειρά είχε να κάνει με την εισαγωγή του flashback ως storytelling device, μάλλον επειδή ο JJ Abrams έβαλε τα γραφεία των σειρών του να ανταλλάξουν σημειώσεις. Αυτό άραγε σημαίνει οτι ξαφνικά ο Jimmy θα αρχίσει να βλέπει το μέλλον και ο Adam θα γίνει μέλος της Σέκτας του Κουμπιού? Ελπίζω όχι. Όσο πάντως κι αν βρήκα εντελώς αδιάφορο το resolution του κεντρικού στόρι, συνεχίζω να εκτιμώ τους παραγωγούς οτι δεν δείλιασαν ώστε να επιλέξουν μια εύκολη λύση, βάζοντας τον Adam να είναι καθίκι ή γράφοντας φέτος τον Brian ώστε βολικά να συνειδητοποιεί οτι τελικά δεν είναι και τόσο ερωτευμένος με τη Marjorie. Huh. Τελικά δεν ανταλλάσσουν σημειώσεις με το Lost. Περιμένω τη συνέχεια με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από όση θα επέτρεπε αυτό το επεισόδιο, ακριβώς επειδή είμαι περίεργος να δω πώς συνεχίζει να υφίσταται η παρέα μετά από αυτό συνέβη.

Το Heroes δεν με εκπλήσσει. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ που να μην το έχω διαβάσει σε 27 παραλλαγές σε κόμικς της Marvel, συμπεριλαμβανομένου του Hiro από το μέλλον. Bishop meets John Connor? Κάτι τέτοιο. Τίποτα ευκολότερο από το να βάλεις έναν χαρακτήρα από ένα μέλλον ακαθόριστου χρόνου, να λέει κρυπτικά μηνύματα τίγκα στα hints. Και τίποτα χειρότερο από το να βασίζεις όλο σου το επεισόδιο σε cliffhangers τέτοιου τύπου. Διασκεδαστικό show, δεν αντιλέγω, και προς τιμήν του δεν προσποιείται καν οτι είναι κάτι σημαντικότερο από καθαρό και αφελές escapism, αλλά στην τελική είναι μόνον αυτό. Περνάω 40 ευχάριστα λεπτά, αλλά δε νιώθω την ανάγκη να το φέρω στο μυαλό μου, δύο λεπτά αφού έχει τελείωσει.

Friday Night Lights 1x03 "Wind Sprints"
Σε αντίθεση με το Friday Night Lights που, θα το πω και θα το ξαναπώ και ξαναματαπώ, είναι καταπληκτικό. Αυτές οι ζεστές 40λεπτες καταγραφές των ζωών σε μια επαρχιακή πόλη που ζει και αναπνέει για το παιχνίδι, με συνεπαίρνουν και δε μπορώ να τα βγάλω από το μυαλό μου. Κάθε επεισόδιο μου φέρνει κάμποσες ανατριχίλες, και αυτή τη φορά ήταν εκεί όπου το αστέρι της ομάδας, παράλυτο και ανήμπορο να σηκωθεί από το κρεβάτι του, κοιτάει μελαγχολικά αυτά τα γαμημένα φώτα της Παρασκευής στο τοπικό γήπεδο, από το παράθυρο στο δωμάτιο του νοσοκομείου του. Οι χαρακτήρες αυτής της σειράς, σαν μικρές πετρούλες στο ψηφιδωτό που είναι η πόλη, μιλάνε και αναπνέουν σαν αληθινοί, και οι στιγμές ωρίμανσής τους έρχονται χωρίς φανφάρες και μεγάλες δηλώσεις. Προκύπτουν εντελώς φυσικά, σχεδόν σαν να είναι non-scripted, μέσα από ένα άγγιγμα, ένα βλέμμα, ένα πείσμα. Όπως όταν η γιαγιά του Matt βγαίνει στη βεράντα για να τον ρωτήσει πώς είναι, και δεν έχει ιδέα πως όλη η πόλη τον λοιδωρεί. Όπως όταν ο coach Taylor αποφασίζει να βγάλει την ομάδα για προπόνηση μέσα στη βροχή, ώσπου να καταφέρουν να συνεργαστούν. Όπως όταν η κοπέλα του Jason αρνείται να παραδεχτεί την πραγματικότητα, ακόμα κι αφού αυτός της βάλει τις φωνές ακριβώς γι'αυτό το λόγο. Όλα, τόσο μικρά, τόσο φυσικά, διαχέονται τόσο αβίαστα το ένα μέσα στο άλλο, κάνοντας τα 40 λεπτά κάθε επεισοδίου να μοιάζουν με μυσταγωγία.

What about Barney?

Spoilers κατά σειρά για How I Met Your Mother, την πρεμιέρα του What About Brian και το 3ο επεισόδιο του Heroes.

Την προηγούμενη εβδομάδα έγραφα πόσο μου αρέσει όταν το Mother παίζει με τη φόρμα του storytelling, και αυτή την εβδομάδα το έκαναν πάλι. Δεν το είδα να έρχεται καθόλου αυτό το φινάλε! Ο δεμένος Barney ήταν μια αυθεντική gasp-στιγμή, και γενικά λειτούργησε έξυπνα, ως ένα σχετικά εύκολο αστείο για το πόσο διαφορετικοί είναι ο Barney με τον Ted. Αλλά δε θα μου άρεσε αν κάθε φορά περιμέναμε το gimmick ή την ανατροπή για να απολαύσουμε τη σειρά- είναι μια χαρά κι από μόνη της. Εξάλλου οι καλύτερες στιγμές του επεισοδίου ήταν είτε αυτές με τον Ted και τη Robin να μαλώνουν ή να επικοινωνούν, είτε, well, όλη η σεκάνς στο πάρτυ των δικηγόρων, που ήταν ξεκαρδιστική.

Η πρεμιέρα του What About Brian ήταν ΟΚ. Ο JJ Abrams έβαλε για showrunner τον παλιό συνεργάτη του από το Felicity, Josh Reims, ενώ πρόσθεσε στο καστ την Amanda Foreman, επίσης του Felicity (και του Alias), στα πλαίσια μιας γενικότερης δημιουργικής επαναπροσέγγισης του show. Το αποτέλεσμα ήταν συμπαθές, αλλά στην τελική όχι θεαματικά ανώτερο από ό,τι είδαμε πέρσι. Δε με ενοχλεί αυτό, εξάλλου την πρώτη σεζόν την είδα πολύ ευχάριστα, απλώς είναι βέβαιο οτι δε θα δούμε θαύματα από αυτό το μικρό δράμα κάπου εδώ κοντά. Από τα όσα είδαμε, πάντως, εκτίμησα τις αναφορές στο πρώτο επεισόδιο. Όταν γνωρίσαμε τον Jimmy, o Brian θυμήθηκε το "Hey, Jimmy", σε μια αντίδραση πανομοιότυπη με αρκετών, είμαι σίγουρος, θεατών όταν έμαθαν το νέο. Ωραία αναφορά στον πιλότο ήταν και η, παρόμοιου στησίματος, πρώτη σκηνή, με την παρέα μαζεμένη να γιορτάζει ευτυχισμένη και κάποιος να αναρωτιέται τι θα γίνει με τον Brian. Κατά τα άλλα, όπως είπα, η ώρα κύλησε ευχάριστα, χωρίς να με ενοχλήσει ή να με ενθουσιάσει ιδιαίτερα κάτι.

Κάτι που δε μπορώ να πω για το Heroes. Αχ, Heroes, Heroes... Γιατί?!? Μετά από τον διπλό, ιδιαίτερα υποσχόμενο πιλότο, έπρεπε να ακολουθήσει αυτό. Είτε επρόκειτο για ένα βιβλίο φάτσα φόρα στη δανειστική βιβλιοθήκη που εξηγεί τα πάντα, είτε πρόκειται για το σπασμένο αντικείμενο που αποκαλύπτει ένα νέο μυστικό, το επεισόδιο πήδαγε συνεχώς από το ένα κλισέ στο άλλο. Οι μεταβάσεις ήταν γεμάτες με απίστευτα κακούς διαλόγους (ξεχωρίζει η προαναφερθείσα σκηνή με το γιο του καθηγητή, που επιπλέον είναι και τραγικός ηθοποιός), κάτι μάλλον αναμενόμενο- το επεισόδιο έγραψε ο Jeph Loeb, συγγραφέας του χειρότερου κόμικ της δεκαετίας (Batman: Hush) και παραγωγός που έχει στο ενεργητικό του το... Smallville και το δεύτερο μισό του περσινού Lost. Ναι, εκείνο το τμήμα με τα όνειρα του Charlie και τους φανταστικούς φίλους του Hurley, που προσποιούμαστε οτι δεν υπήρξε ποτέ. Η ουσία είναι οτι ένα κακογραμμένο επεισόδιο οδήγησε σε ένα ακόμη OMG WHUT A TWIST LOL!!!!11 φινάλε το οποίο αν το σκεφτείς για δύο δευτερόλεπτα δεν είναι τελικά και τίποτα το εντυπωσιακό. (ποιος το φανταζόταν- τους νεκρούς ανθρώπους τους παίρνουν για νεκροψία. Ουάο.)

In all fairness, παραδέχομαι όποιον έβαλε μέσα τη σκηνή όπου o Peter προσπαθεί να πετάξει στην παιδική χαρά. Μια έξυπνη περίπτωση όπου η σειρά κάνει πλάκα στον σοβαροφανή εαυτό της, και κερδίζει πόντους. Όπως διασκεδαστική είναι και η συνεχής προσπάθεια των σεναριογράφων να σκοτώνουν την Claire με πιο εφευρετικούς τρόπους. Τουλάχιστον έτσι θα ήθελαν, γιατί ως τώρα είναι μάλλον βαρετοί, αλλά η πρόθεση μετράει. Μακάρι στο μέλλον να τη δούμε να πεθαίνει με κάποιον ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο. Επίσης, μακάρι να δούμε καλύτερα επεισόδια από αυτό, και μακάρι να μην είναι όντως τόσο επίπονα προφανής όλη η πλοκή και οι μελλοντικές "ανατροπές", όσο μοιάζουν αυτή τη στιγμή. Εύχομαι να διαψευστώ.

Season Finale: What About Brian (s1)

Συνεχίζοντας στην ίδια κατεύθυνση με τα λιγοστά επεισόδια που έχει ήδη στο ενεργητικό του, το συμπαθέστατο νέο δράμα του ABC μας αποχαιρέτησε για φέτος (σε λίγες μέρες θα ξέρουμε αν είναι και για πάντα) με ένα κατα δύναμην μεγάλο cliffhanger.

Ποια είναι αυτή η κατεύθυνση? Το να ρίξει 7 χαρακτήρες σε ένα καζάνι και να τους ανακατέψει περιμένοντας το αποτέλεσμα. Για 4 μόλις επεισόδια, είναι μάλλον αξιοθαύμαστο το οτι η σειρά έχει καταφέρει να μας κάνει να νοιαζόμαστε για τους χαρακτήρες της (τους περισσότερους, τουλάχιστον), και εδώ πατάει σε αυτό. Χωρίς λοιπόν να απαιτείται η συνδρομή κάποιας υπέρμετρα δραματικής εξέλιξης, το φινάλε αυτό τους φέρνει όλους αντιμέτωπους με τα ψέμματά τους. Η αλήθεια είναι οτι πριν καν αρχίσει το επεισόδιο, είμαστε σχετικά σίγουροι για την κατάληξή του, αλλά αυτό δε μας εμποδίζει να την απολαύσουμε. Έτσι κι αλλιώς, το Brian στηρίζεται σε μάλλον contrived storylines τα οποία όμως παρουσιάζει με μια φρεσκάδα που πηγάζει κυρίως από τη γραφή (οι διάλογοι δεν ακούγονται ούτε πλαστικοί ούτε over-the-top δραματικοί-- είναι απλώς σωστοί) αλλά και από μεγάλο μέρος του καστ. Έτσι, η φυσιολογική κατάληξη της σεζόν είναι καλοδεχούμενη ως κάτι το συνεπές με όσα έχουμε δει ως τώρα.

Φυσικά το ενδιαφέρον αποσπά κυρίως το τρίγωνο των Brian, Marjorie και Adam που εξαρχής μου έμοιαζε lose-lose κατάσταση για τους δημιουργούς. Φέρνεις μαζί τους δύο παράνομα ερωτευμένους φίλους? Έχεις καταστρέψει την παρέα, σε πολύ πρώιμο σημείο της σειράς, πριν το κοινό προλάβει πραγματικά να τους αγαπήσει. Τους αφήνεις όπως τους βρήκες, σε μια αέναη κατάσταση σεξουλαικής έντασης? Το show γίνεται επαναλαμβανόμενο. Το υπέροχο cliffhanger που δικαιωματικά κερδίζει ο Adam με κάνει να θέλω πολύ να δω τη συνέχεια. Αν όμως κάπου κερδίζεται το στοίχημα αυτού του επεισοδίου είναι στο storyline των Dave και Deena-- κάλλιστα θα μπορούσε να είναι εξίσου βαρετό με τα Αυγά της Nic (νοιάζεται κανείς? Για να βλέπω χέρια... Καλά το κατάλαβα) αλλά παρά την έλλειψη κάποιου ρίσκου στην εξέλιξη, είναι η αφήγηση που κάνει τη διαφορά. Μεμονωμένες σκηνές τις λάτρεψα (όπως την ήρεμη οργή του Dave στο minivan κατά τη μεγάλη συνειδητοποίηση) αλλά κυρίως εντύπωση προξενεί το πόσο έξυπνα οι σεναριογράφοι έχουν τοποθετήσει το νεαρό ζευγάρι σε κεντρική θέση στο επεισόδιο. Βάσει αυτού καθορίζεται η εξέλιξη στις υπόλοιπες ιστορίες και αυτό το κάνει εκ των πραγμάτων πιο ενδιαφέρον. Βοηθούν και οι Amanda Detmer και Rick Gomez, κατά τη γνώμη μου οι απόλυτοι seaosn stealers για την πρωτοετή σειρά.

Επίσης, ΟΚ, το παρακολούθησα ενώ από στιγμή σε στιγμή ήξερα οτι θα βλέπω το φινάλε της Veronica Mars, οπότε και που κατάφερε να με κρατήσει συγκεντρωμένο, "well done" πρέπει να πω! Well done σε κάθε περίπτωση- ελπίζω τον Brian και την παρέα του να τους ξαναδούμε του χρόνου.