τι είναι αυτά που λέει ο ausiello;

Κατά τα φαινόμενα κάποιοι έχουν αρχίσει να συζητάνε το τέλος για το '24' και το 'Ugly Betty'.

Kαι δεν ξέρω αν είναι νωρίς για να κλειδώσουμε από τώρα πιθανά φινάλε, αλλά εκείνο με τον Jack ως Terminator-all-along κερδίζει την παρτίδα.

TV Bits

Μερικά νέα.

-> Η Lindsey Lohan ακολουθεί το παράδειγμα άλλων ερμηνευτικών ιερών τεράτων σαν την Paris Hilton και την Britney Spears, και συμφώνησει να εμφανιστεί για μεγαλούτσικο-ως-και-πολύ-μεγάλο στην 'Ugly Betty'. (Variety)

-> Το ABC έκοψε το γλυκούλι 'Men in Trees'. (Ausiello)

-> O Seth McFarlane του 'Family Guy' έχει πιάσει την 20th Century Fox από τα, ερμ, τέτοια. (Hollywood Reporter)

-> Ένα από τα 4 πιτσιρίκια της συγκλονιστικής 4ης σεζόν του 'Wire' θα γίνει γνωστό στο ευρύτερο κοινό, όχι επειδή πρωταγωνίστησε σε μια από τις κορυφαίες σεζόν στην ιστορία της τηλεόρασης, αλλά επειδή θα γλυκοκοιτάξει γκομενάκια στο '90210' spin-off. (Entertainment Weekly)

-> H αγαπημένη Catherine O'Hara συζητάει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα σειρά του Rob Thomas. Όχι το '90210' spin-oof. Ούτε το 'Cupid' remake. Το άλλο. (Hollywood Reporter)

Αυτά.

2007, The Rest: ABC Soaps

To ABC είναι το κατεξοχήν σαπουνοδίκτυο, έχοντας γεμίσει τον αέρα με διαφόρων βαθμών ποιότητας σαπουνόφουσκες, δίχως καθόλου δείγματα φρεναρίσματος. Γενικά θέλω τον τηλεοπτικό προγραμματισμό μου με κάπως μεγαλύτερο πλουραλισμό σε ιδέες και φόρμες, αλλά τουλάχιστον πρέπει να παραδεχτώ πως αυτό που κάνουν, το κάνουν σχετικά αξιοθαύμαστα.

Το "Grey's Anatomy" έζησε τη χρονιά που όλοι βλέπαμε να έρχεται, με το αναπόφευκτο backlash να είναι δικαιολογημένο όσο αφορά στο βαρετό και επαναλαμβανόμενο δεύτερο μισό της 3ης σεζόν, ενισχυόμενο μάλιστα από έναν καταστροφικό back-door pilot για το spin-off της Kate Walsh και τα backstage αντριλίκια του Isaiah Washington. Φέτος δεν λείπουν και πάλι ορισμένες δημιουργικές αδυναμίες (καθώς τα τικ της Shonda Rhimes έχουν πλέον αποκωδικοποιηθεί απο το κοινό) αλλά η εισαγωγή ενός νέου παράγοντα στην οικογενειακή δυναμική της Meredith, καθώς και οι αναβαθμισμένοι ρόλοι για αγαπημένους σαν την Miranda της Chandra Wilson ή τον Mark του Eric Dane έχουν καταφέρει να διατηρήσουν το show φρέσκο έστω κι αν ποτέ δε θα ξαναφτάσει την watercooler δυναμική της Περιόδου Denny.

Οι "Desperate Housewives" πέρασαν πολύ πιο άτσαλα τη μετάβαση από freshman sensation σε sophomore slumper, και μόλις φέτος μπορούμε να πούμε με ασφάλεια οτι ο Marc Cherry βρήκε ξανά το πάτημά του. Το πρώτο μισό του 2007 επλήγη από την εγκυμοσύνη της Marcia Cross που στέρησε από το show τον πιο αναντικατάστατο χαρακτήρα του για το τελευταίο τρίτο της σεζόν, αλλά με την έναρξη της 4ης σεζόν γνωρίσαμε την πιο ενδιαφέρουσα προσθήκη που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Στο πρόσωπο της Katherine της Dana Delany (αρχική επιλογή για το ρόλο της Bree) η σειρά βρήκε έναν συναρπαστικό νέο χαρακτήρα και το πιο σπάνιο είδος μυστηρίου: εκείνο που συναρπάζει όχι με τις ζουμερές ανατροπές στην πλοκή, αλλά με την αλληλεπίδραση των εμπλεκόμενων χαρακτήρων. Plus, Nathan Fillion ντυμένος Frankenstein.

Το "Brothers & Sisters" εξακολουθεί να είναι το απόλυτο δράμα για την οικογένεια, τον έρωτα και την πολιτική, με χιούμορ, με καρδιά, με συγκίνηση, με σπουδαίο καστ, το πλήρες πακέτο. Ταυτόχρονα όμως βρίσκω φοβερά δύσκολο να νοιαστώ σε βάθος χρόνου, δίχως να μπορώ να εντοπίσω το γιατί. Από την άλλη, η "Ugly Betty" χωρίς να έχει χάσει αυτά που με έκαναν να την ακολουθώ πέρσι, με έχει πλέον χάσει φέτος. Είναι καθαρά υποκειμενικό αυτό, φαντάζομαι πως υπάρχει ένα άνω όριο ανοχής στη σαπουνόπερα ακόμα και για μένα, και στο δίλημμα "Brothers & Sisters" ή "Ugly Betty" επέλεξα το time-waster που νιώθω οτι έχει μια κάπως καλύτερη αναλογία self-awareness και self-seriousness. Το πολύ το camp το βαριέται και ο Tyler, evidently! (Αυτό, και να βλέπει τη Rebecca Romijn να παίζει έναν διαφορετικό χαρακτήρα κάθε βδομάδα.)

(Brothers & Sisters)
(Grey's Anatomy, Season 3, Season 4 στα links δεξιά)
(Ugly Betty, Alexis, Catching Up, Season 1 Finale, Season 2 Premiere)
(Desperate Housewives, Happy Couple, Season 3 Finale, Season 4 Premiere, Halloween Photo Album, Tornado)

Ugly Betty & Gossip Girl quickies

Πολύ σύντομα spoilers για Gossip Girl και την πρεμιέρα της Ugly Betty μετά το άλμα.

Mια ερώτηση έχω για τους συγγραφείς της Ugly Betty: μπορούμε να σταματήσουμε όλοι να προσπαθούμε να γίνουμε Shyamalan? Νισάφι πια, πόσες φορές θα δούμε το ίδιο σενάριο προσαρμοσμένο σε κάθε σειρά της prime time? Toυλάχιστον αυτό το subplot με το θρήνο της Hilda ήταν ειλικρινές και δεν προσπαθούσε να επισκιάσει το υπόλοιπο επεισόδιο, οπότε δε θα το κακίσω άλλο. Γενικά δεν ήταν κακό το επεισόδιο, απλά βρήκα πως δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα κάποιος από τους χαρακτήρες πλέον, πλην του Justin μάλλον, του οποίου η line delivery ταυτόχρονα με την Wilhelmina με είχε στείλει να στο πάτωμα να κρατάω την κοιλιά μου από τα γέλια! Με την εξαίρεση οποιασδήποτε εξέλιξης είχε να κάνει με την κυριαρχία στο Mode, το όλο 40λεπτο κύλησε ευχαριστότατα πάντως, σε μια σαφή βελτίωση του μελό περσινού φινάλε. (Και μόνο το χειρισμό του πυροβολισμού του Santos να συγκρίνετε ανάμεσα στα δύο επεισόδια, η διαφορά είναι εμφανής.)

Το Gossip Girl μου προσφέρει μια παρόμοιου τύπου διασκέδαση χωρίς after-effect, αλλά σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο σαπούνι αυτή ακριβώς τη στιγμή που μιλάμε, η σειρά του Josh Schwartz με κρατά ακούνητο καθόλη της τη διάρκεια. Ίσως επειδή είναι αρχή ακόμα, δεν ξέρω. Πάντως το δεύτερο επεισόδιο επανέλαβε όλα τα στοιχεία που μου άρεσαν στο πρώτο, από τα blink-and-you'll-miss-them power plays των ανήλικων πλουσιόπαιδων μέχρι τα επίσημα γεύματα που καταλήγουν αναπόφευκτα σε ανταλλαγή γροθιών. (Αγαπημένη ατάκα της εβδομάδας: "The invitation was black tie, not blacked eye," από τον πατέρα του Chuck στον γιόκα του.)

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σχολιάσω πέραν αυτού, απλώς οτι απολαμβάνω κάθε λεπτό και οτι έτσι που τα πιόνια στήθηκαν οριστικά υπάρχει ένας potential χαλασμός στο άμεσο μέλλον, όμοιο του οποίου δεν θυμάμαι να έχουμε δει στο OC. Δηλαδή πραγματικά, από τους 6 κεντρικούς χαρακτήρες σχεδόν κάθε ζευγάρι είναι πιθανό αυτή τη στιγμή, και δεν πρέπει να υπάρχει οποιοσδήποτε συνδυασμός παιδιών ανά τρία που να συμπαθιούνται όλα.

Season finale

Η season επισήμως τελειώσε, αλλά εγώ χρωστάω μερικά ακόμη φινάλε, βασικά της "Veronica Mars" και του "Shield." Αλλά επειδή το τελευταίο δεν το έχω ήδη καθυστερήσει για κάτι σαν 8 χρόνια, είπα πριν από αυτά να αναφερθώ σε 3 ακόμα season finale που είδα μέσα στη βδομάδα, για σειρές που είτε αναφέρω σποραδικά είτε καθόλου. Ακολουθούν spoilers, κατά σειρά, για "C.S.I.", "Ugly Betty" και "Desperate Housewives".

Δεν τα μισώ τα procedurals, ειδικά αν είναι καλοφτιαγμένα σαν το "C.S.I." απλώς βρίσκω τον εαυτό μου να μην ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει αν ξέρω πως δεν υπάρχει μια γενικότερη κατεύθυνση σε μια σειρά. Αλλά από νωρίς στη σεζόν είχα ακούσει πως φέτος οι παραγωγοί του Πατέρα των procedurals είχαν προσλάβει τον Douglas Petrie ("Buffy") ως co-executive producer με σκοπό να εισάγουν μακροπρόθεσμα στοιχεία στο show, κάτι σαν season-long mystery. Με αυτό στο μυαλό, κάθισα και ξεκίνησα την 7η σεζόν χωρίς φυσικά ιδιαίτερες προσδοκίες, απλώς και μόνο για να δω τι κατάφεραν. Και απλά, είδα 24 επεισόδια σε 3 μέρες.

Yep, ήταν τόσο καλό φέτος το "C.S.I.", ειδικά από τη στιγμή που μπορούσα να απολαύσω και τα standalone επεισόδια, καθώς γνώριζα πως δεν θα είναι πλέον ο κανόνας. Ο Μεγάλος Κακός της σεζόν (και δεν πίστευα ποτέ πως θα έγραφα τέτοια φράση για αυτή τη σειρά) είναι ο Miniature Killer, μια διαταραγμένη (duh) προσωπικότητα που αναπαριστά κάθε έγκλημα που διαπράττει με μινιατούρες ακρίβειας χιλιοστού, οι οποίες περιέχουν το παραμικρό στοιχείο του τόπου του εγκλήματος, από τη θέση ενός βιβλίου στα ράφια μέχρι το περιεχόμενο του κάδου των σκουπιδιών. Και αυτά με φέρνουν στο φινάλε. (τώρα πάνε τα spoilers.)

Η αποκάλυψη της ταυτότητας του δολοφόνου δεν εμπεριείχε στοιχείο έκπληξης διότι δεν γνωρίζαμε από πριν υπόπτους, αλλά η δύναμη του επεισοδίου δεν ήταν εκεί. Το build-up ήταν μεγάλο και το let-down πολύ πιθανό (βλέπε "Heroes"), αλλά ένας συνδυασμός στοιχειωτικής ερμηνείας από την Jessica Collins (η σπάνια περίπτωση που ηθοποιός με έχει πείσει για τη διαταραγμένη κατάσταση του χαρακτήρα του- η Natalie δεν είναι σπαστική, απλώς δεν είναι όλη... εκεί μέσα, ξέρετε) και μια αποστομωτική εξήγηση για την πηγή της ψύχωσης με είχαν αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Η δράση του τελευταίου αυτού επεισοδίου με κράτησε καθηλωμένο, είτε επρόκειτο για το πλάνο-σοκ της φαντασίας της δολοφόνου όπου πετσοκόβει το λαιμό του Grissom, είτε για την αγωνία του φινάλε για τη μοίρα της Sara. Έφτασα κατά τη διάρκεια της σεζόν να λατρεύω το ζευγάρι αυτό (η σπάνια περίπτωση ανθρώπων στην τηλεόραση που βρίσκονται σε μια κρυφή σχέση και δε φέρονται σαν 8χρονα με αποτέλεσμα να το μαθαίνουν όλοι), οπότε δραματουργικά είχε απόλυτο νόημα να είναι η Sara το θύμα του δολοφόνου. Thumbs up, "C.S.I.": όχι μόνο διηγήθηκε ιδανικά ένα season-long μυστήριο, αλλά το έδεσε με μια συναισθηματική κορύφωση που θα ήταν αδύνατο να υπάρξει αν δεν είχαμε και υποδειγματική ανάπτυξη χαρακτήρων, επίσης. Η αναμονή ως το Σεπτέμβρη θα είναι επίπονη μετά από αυτό το καθηλωτικό season finale, ένα από τα 4-5 καλύτερα αυτής της περιόδου.

Μετά την ευχάριστη έκπληξη, ακολουθεί η δυσάρεστη. Ξέρω πως πολλοί διασκέδασαν το φινάλε της "Ugly Betty," αλλά προσωπικά φοβάμαι πως δε θα σας κάνω παρέα την ερχόμενη σεζόν. Πάει καιρός που με διασκέδασε πραγματικά η σειρά (νομίζω ήταν ο Justin που αναπαριστούσε το "Hairspray" για τον πατέρα του στο μετρό) αλλά ειδικά αυτό το τελευταίο σερί επεισοδίων το βρήκα επίπονο. Μέχρι το απίστευτα self-serious φινάλε (πότε άρχισε η σειρά να παίρνει σοβαρά τον εαυτό της? Σοβαρολογούμε?) είχα χάσει κάθε ενδιαφέρον για την κατρακύλα του Daniel, για το will-they-won't-they των Betty και Henry, για τα νομικά προβλήματα του Nacho, και για οτιδήποτε έχει να κάνει με την ηγεσία του περιοδικού, τον Meade Senior και τα πόδια της Wilhelmina. O χαρακτήρας της Romijn άλλαζε κάθε τρία επεισόδια, και από ένα σημείο κι έπειτα λες νισάφι πια, ενώ η "Betty" υπέπεσε και στο ύστατο αμάρτημα: δραματοποίησε έντονα έναν σχετικά obscure χαρακτήρα προκειμένου να αποσπάσει εύκολα κλάμματα σκοτώνοντάς τον στην τελευταία σκηνή. Η σεζόν έκλεισε με την Betty να κρατάει αγκαλιά την αδερφή της ενώ αυτή οδύρεται με έναν τρόπο που κάνει την Eva Longoria να μοιάζει με τη Lauren Graham. I never signed up for this.

Παραδίπλα, το "Desperate Housewives" βρίσκεται πλέον μονίμως και σταθερά σε ένα δημιουργικό Ουδέτερο που σημαίνει πως δεν έχω απαιτήσεις για να απογοητευτώ, αλλά δεν έχει και τίποτα που να με ενθουσιάσει, εξαιρώντας το occasional καλό στόρι της Bree. Το τελευταίο, Marcia Cross-less σερί επεισοδίων ήταν το χειρότερο φετινό, και το φινάλε ήταν μάλλον συμπαθές δεδομένου αυτού. Η Bree επέστρεψε και ήδη είχαμε το πιο ενδιαφέρον πράγμα που συνέβη στη σειρά εδώ και δύο μήνες, τη στιγμή που η Gaby παντρεύεται καθόλου πειστικά τον Victor σε μια εξέλιξη πανηγυρικά εκτός χαρακτήρα. Μέσα από όλα αυτά, το ενδιαφέρον είναι πως η Gaby και ο Carlos έχουν γίνει ξανά ένα ζευγάρι to root for, αλλά φοβάμαι πως θα το κουράσουν στην επόμενη σεζόν, τραβώντας το γάμο της μέχρι τα November sweeps. Η καλύτερη στιγμή του φινάλε, πάντως, ήρθε στο γάμο της Susan και του Mike. Τώρα, σταμάτησα να νοιάζομαι για τους δυο τους κάπου εκεί γύρω που οι πάντες έπαψαν να νοιάζονται για το show εν γένει, αλλά ομολογώ πως η μικρή, γλυκιά και προσωπική τελετή ήταν μια όμορφη πινελιά για ένα ζευγάρι που θα ήταν μισητό αν δεν ήταν τόσο μα τόσο αδιάφορο. (Betty και Henry, γνωρίστε τους προκατόχους σας.) Το cliffhanger με την Edie, από την άλλη, ήταν περίεργο. Δεν είμαι σίγουρος αν το μίσησα (γιατί όπως και στην "Betty," έχουμε έναν χαρακτήρα να αποκτά ξαφνικά βάρος και διαστάσεις για να κλάψουμε όταν πεθάνει) ή αν το χάρηκα. (η Edie σταμάτησε να είναι διασκεδαστική λίγο-πολύ τη στιγμή της σύλληψής της. Ugh.) Δεν ήταν κακό το φινάλε, όπως δεν ήταν και καλό όμως-- ακριβώς σαν την σειρά γενικότερα. Blame it on Marcia Cross, αλλά για 4η χρονιά, θα βλέπω και του χρόνου.

Catching up on Ugly Betty

Λίγα σχόλια για τις τελευταίες εξελίξεις στο Ugly Betty...

Δεν είναι από τις σειρές που νιώθω την ανάγκη να σχολιάζω κάθε εβδομάδα, αλλά είναι ίσως αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη σταθερά (μαζί με το How I Met Your Mother) όταν μιλάμε για τηλεοπτική διασκέδαση! Tα πρόσφατα περάσματα από Tim Gunn (πακέτο με την αναφορά του Mark στο Project Runway καθώς φώναζε στην Christina "make it work!") και Lucy Liu έκαναν για δυο ακόμα bits εμνευσμένου casting, και το ίδιο ένιωσα και με το 1-2 pounch που ήταν η αποχώρηση του Walter (καλά ξεκουμπίδια!) και η έλευση της Charlie. By the way, η Jayma Mays παίζει μέσα σε λίγους μήνες μια αξιολάτρευτη κοπελίτσα που λέγεται Charlie σε δύο διαφορετικά shows? Oh, the post-whateverism!

Στο κεντρικό στόρι, είναι εντυπωσιακό το ότι παρακολουθώ μια ειρωνική σαπουνόπερα και νοιάζομαι για τους χαρακτήρες παρά για την σεναριακή παλαβομάρα! Αλλά ναι, ούτε που μου καίγεται καρφάκι τι θα απογίνει ο papa Meade, ενώ την ίδια στιγμή έχω περιέργεια να δω πώς θα εξελιχθεί η σχέση της Alexis με τον Daniel. Στην ίδια λογική, δε με ενδιαφέρει στο ελάχιστο ποιος σκότωσε τη Fay και τι σχέση είχε η mama Meade, αλλά από την άλλη κάθε σκηνή της είναι χρυσός, αρκεί να μη μιλάει για την πλοκή! Δηλαδή συγγνώμη, αλλά η αντιμαχία της με τη μανιακή stalker Constance δεν ήταν ανεκτίμητη?

Και μια που ήρθα στο πιο πρόσφατο επεισόδιο... Πρώτα απ'όλα, ο οδοντοτεχνίτης? Τον κακομοίρη! Ήταν αστείο την πρώτη φορά όταν θεώρησε κάποιος δεδομένο πως ήταν ο Henry, έγινε ακόμα πιο αστείο όταν το πίστευαν όλοι, έγινε highlight της σειράς όταν το νόμισε και η Constance! Kαι, στη γλυκιά παράδοση της σειράς, ο χαρακτήρας παρότι σχεδιασμένος αποκλειστικά για one-joke, μέχρι να κάνει την έξοδό του τον είχαμε ήδη συμπαθήσει πανάθεμά τον. Αυτές οι έξυπνες κινηματογραφικές αναφορές τον έκαναν πολυ πιο συμπαθή από όσο και οι σεναριογράφοι ίσως περίμεναν.

Δύο άλλα πρόσφατα highlights? Η Amanda ως θύμα της ματαιοδοξίας της, να κυκλοφορεί όλη μέρα σαν φυλακισμένη σε αυτό το αισχρό κολλητό λάτεξ (?), και πάνω από όλα? Η αναπαράσταση του Hairspray από τον Justin, στο αναπόφευκτο για κάθε σειρά επεισόδιο, όπου κάποιοι χαρακτήρες παγιδεύονται στο μετρό και φτιάχνουν και πάλι τη σχέση τους. Κλισέ? Κλισέ!. Αλλά η παράσταση από τον Justin έβαλε το στόρι εκείνο στο hall of fame. Mark Indelicato FTW.

The shaky cam returns!

Σύντομα σχόλια για ό,τι ξέμεινε από την περασμένη βδομάδα, κατά σειρά Friday Night Lights, Ugly Betty και Scrubs.

Friday Night Lights 1x14 "Upping The Ante"
H shaky cam επέστρεψε! Πολύ χάρηκα με αυτό το επεισόδιο Friday Night Lights, και δεν ήταν μόνο γιατί η σειρά έμοιαζε με τα πρώτα επεισόδια, αλλά και γιατί ακουγόταν σαν τα πρώτα επεισόδια. Η εγκάρδια σκηνή του Taylor με τον Street στο δικαστήριο, ας πούμε, είχε αυτή την επικοινωνία μεταξύ των χαρακτήρων που λένε τα πάντα χωρίς να λένε τίποτα, την οποία είχα να δω πιθανότατα από το επεισόδιο που ο Matt τραγουδά στη γιαγιά του για τον Mr. Sandman και η Julie κοιτάζει κοκαλωμένη. Και τι παίξιμο από τον Kyle Chandler! Τρέμω για τον Matt όταν ο προπονητής μάθει για το περιστατικό με το ημερολόγιο... Και πρέπει να πω, επίσης, οτι ενώ όλες οι σκηνές του Riggins με τον πατέρα του (σας θύμιζε κάτι? Είναι γιατί τον τον έχετε δει πρόσφατα στο Lost, στο Ugly Betty, στο West Wing, στο Desperate Housewives, στο-- ΟΚ, ας του δώσει κάποιος μια σειρά!) έδειχναν βαρετά προς μια τυπική αποτυχημένη απόπειρα bonding μεταξύ ενός προβληματικού χαρακτήρα και του εξίσου προβληματιού πατέρα του, το twist στο φινάλε δεν το περίμενα καθόλου. Καλή δουλειά.

Σταθερά διασκεδαστικό το Ugly Betty, κι ας υπήρχαν μερικά νεκρά σημεία αυτή την εβδομάδα. Αγαπώ απόλυτα την Romijn στο ρόλο της Alexis (και αγαπώ ακόμα πιο πολύ το πώς υπενθυμίζει σε όλους κάθε 10 λεπτά πως "είναι Alexis τώρα!") και η σκηνή που αποκαλύπτει την αλήθεια στον Daniel ήταν clap-worthy. Αλλά το cliff-hanger? Eh. Νοιάζεται κανείς για τον χαρακτήρα του Alan Dale έτσι κι αλλιώς? Ούτε το όνομά του δε θυμάμαι. Anyway. Φυσικά όταν είδα τον Tim Gunn ως ρεπόρτερ του Fashion TV έκανα σα χαζό, αλλά θα ήθελα να έχει περισσότερες ατάκες. Ίσως την επόμενη εβδομάδα? Το subplot της Hilda με εκνεύρισε (και όταν φιλήθηκε με τον Daniel είχα την ίδια αντίδραση που έχω όποτε ο Michael Scott προσπαθεί να το παίξει πολιτικά ορθός) αλλά τουλάχιστον είχαμε τον Justin να την απειλεί για τον πάρει μαζί. Και τέλος το subplot της Amanda ήταν επίσης ασήμαντο, αλλά το να βλέπω τον Mark να προσπαθεί να το παίξει straight (και μετά να κλαίει!) ήταν ανεκτίμητο.

"Ανεκτίμητο" είναι κάτι που δε μπορώ να πω για το Scrubs αυτή τη στιγμή. Προσπαθώ να θυμηθώ ένα πράγμα να σχολιάσω και δε μπορώ, τα έχει καλύψει όλα η ακατανόητη προσπάθεια του Bill Lawrence να μας κάνει κήρυγμα για τον πόλεμο στο Ιράκ μέσα από καθόλου subtle διαλόγους, και χωρίς καθόλου καλή αφορμή. Με κουρδίζει πολύ άσχημα η προσπάθεια ενός σεναριογράφου να μιλήσει για ένα θέμα "αντικειμενικά" όταν είναι τόσο εμφανές οτι δεν έχει ιδέα για τι διάολο μιλάει υπέρ οποιασδήποτε από τις δύο πλευρές. Και να συμπληρώσω οτι ήταν ελάχιστα αστείο? Θυμάμαι vaguely τον Janitor να έχει 2-3 καλές στιγμές, αλλά κατά τα άλλα, meh. Και πραγματικά δε θα το έκανα θέμα αν δεν επέμενε τόσο πολύ το ίδιο το επεισόδιο. Δεν ήταν πουθενά κοντά στο πόσο επίπονοι ήταν κάποιοι από τους culture wars-καυγάδες του Matt και της Harriet στο Studio 60, αλλά και πάλι πάνω από μέτριο δεν το λες, δεν ξέρω.

Alexis, darling. Alexis.

Spoilers για το σοκαριστικά campy twist της Ugly Betty και λίγα σχόλια για το latest O.C.


Now, how about that! Τι έχουμε να πούμε για την αποκάλυψη της Γυναίκας Με Τους Επιδέσμους? Pretty frakkin' awesome, huh! Δεν είναι μόνο οτι είμαι ερωτευμένος με την Rebecca Romijn και χαίρομαι που θα τη βλέπω σε μια σειρά που έτσι κι αλλιώς απολαμβάνω, αλλά είναι περισσότερο οτι ο Silvio Horta πήρε ένα subplot που μου έφερνε δάκρυα βαρεμάρας και το μετέτρεψε σε uber-camp material που έκανε να χτυπάω παλαμάκια! Η Betty ήταν εξαρχής μια σειρά που όχι μόνο δεν έκρυβε τις σαπουνοπερατικές ρίζες της, αλλά έκανε και καλή πλάκα με αυτές, αγκαλιάζοντας το camp στοιχείο που μπορούν να κρύβουν. Λόγω όμως της προέλευσής του, το show είχε περισσότερο λατινοαμερικάνικης επιρροής σαπούνι: άκαρδα αφεντικά, σκύλες αντίζηλοι, καλόκαρδη νεαρά πεταμένη σε μια άσχημη κατάσταση που όμως τελικά θα τα βγάλει πέρα.

Όλα αυτά είναι βα-ρε-τά.

Στην αποκάλυψη της Rebecca ως ο χαμένος αδερφός-turned-αδερφή του Daniel, έχουμε στα χέρια μας την πρώτη μεγάλη αμερικάνικης λογικής σαπουνιά, που σε στυλ, σε concept, σε ποζάρισμα, ακόμα και στην επιλογή ονόματος (Alexis! Την λένε Alexis!!) θυμίζει θρυλικές στιγμές από Dynasty ως Melrose Place. Well done, Silvio. O θείος Aaron θα ήταν περήφανος. Και, σε ένα sidenote, αυτό μας κάνει τη δεύτερη γυναίκα από το καστ του X-Men που έχει υποδυθεί transgender. Να περιμένω και την Anna Paquin κάποια από αυτές τις μέρες? Ακούω πως ο Ryan Muprhy ψάχνει lead για το νέο transgender δράμα του...

The O.C. 4x11 "The Dream Lover"
Να πω και δυο λόγια για το O.C. Απόλαυσα τον Henry Lubatti ως Henri-Michel, αλλά χαίρομαι που μας άδειασε τη γωνιά. Έχω απολαύσει κάθε ανατροπή στη σχέση του Ryan με την Taylor, αλλά νομίζω πως πλέον ήρθε η στιγμή να την οριστικοποιήσουν. Οριστικά. Τελειωτικά. Deal. Πώς το λένε. Πίστεψα πως το πάνγλυκο ποιηματάκι του Ryan θα έκλεινε τη δουλειά (by the way, απίστευτα σοκαριστική στιγμή) αλλά ο Josh μάλλον θέλει να το τραβήξει ως το τέλος της σειράς. Fair enough, δεν είναι πως έχουμε πολύ ακόμα. Στο άλλο μέτωπο, κουφάθηκε όταν αποκαλύφθηκε το όνειρο του Che, ο οποίος μου έχει αρέσει σε όλη τη σεζόν, και πάνω που σκεφτόμουν πόσο γαμάτο bond του έχουν φτιάξει με τον Seth, μαθαίνουμε οτι τον βλέπει ερωτικά! Χο, χο, αυτά είναι! Όσοι αφελείς πίστεψαν πως ο Chris Pratt θα έπαιζε love interest για την Summer, πρέπει να μαζεύουν ακόμα το σαγόνι τους από το πάτωμα! Διασκεδαστικό, ακόμα, ήταν το scheme της Julie, ειδικά καθώς παρακαλούσε την Kirsten να μην πει την αλήθεια στη σκυλάρα του Newport. Αιώνια Julie. Είμαι πολύ περίεργος να δω πού θα καταλήξει με το τέλος της σειράς. Five to go, by the way.

Soap Thursday

Σχόλια και spoilers για την λατρεμένη σαπουνοτριάδα Ugly Betty, The O.C. και Grey's Anatomy, που όμως δεν είχε και την καλύτερή της επίδοση.

Μετά την χαριτωμένη παρένθεση της περασμένης εβδομάδας, η Betty επιστρέφει στο ongoing storyline με τη Sophia και το MYW. Όχι από τα πιο αγαπημένα μου επεισόδια της σειράς, κυρίως γιατί το όλο ξεσήκωμα του "Shape of Things" με τη Salma Hayek ως Rachel Weisz με λιγότερο ταλέντο ήταν κάπως υπερβολικά κυνικό για τα δεδομένα της σειράς, όσο κι αν προσπάθησαν να το σώσουν με τη Sophia να μοιάζει ειλικρινά στεναχωρημένη για την εξέλιξη των πραγμάτων. Παρ'όλ'αυτά, η ανατροπή ήταν έξυπνη οπότε δε σκάω κιόλας. Τρία μπράβο στη θεά Becki Newton που πέραν της όπως πάντα απολαυστικής Amanda της, αυτή την εβδομάδα είχε διπλό ρόλο ως η bizarro Betty του MYW. Kαι, μιλώντας για Amanda, το πόσο απόλαυσα τον ξυλοδαρμό της Sophia στο ασανσέρ, δε λέγεται! Εν γένει, το χάρηκα στο στόρι της Salma, αλλά δε μπορώ να πω οτι τα ενοχλητικά αγγλικά της θα μου λείψουν ιδιαίτερα. Πάμε για Rebecca Romijn-Stamos τώρα! (το spelling ήταν παντελώς random, δεν ανοίγω imdb τώρα)

The O.C. 4x10 "The French Connection"
Μιλώντας για random stuff, πόσο από το πουθενά ήταν η μίμηση Jerry Lewis από τον Sandy στο O.C.? Γελάω ακόμα. Το υπόλοιπο επεισόδιο ήταν σε τυπικά καλά-season-four επίπεδα, χωρίς να πεθάνω όμως κιόλας. Μου άρεσε ο Henry Lubati ως Γάλλος εραστής (τον είχα συμπαθήσει από τις ημέρες του στο Felicity, κι ας έχει υπερβολικά στραβό στόμα για να μπορεί να ρίξει την Keri Russell ή/και την Autumn Reeser) και οι σκηνές με τις αντιδράσεις διαφόρων χαρακτήρων προς το βιβλίο του ήταν σκέτη απόλαυση! By the way, η σελίδα 47 ήταν αναφορά στο Alias? Προχωρώ. Η Kaitlin συνεχίζει να μου αρέσει πολύ, και όταν χαιρέτησε με το όνομά τους τους άστεγους λύθηκα στα γέλια. Αλλά ο Chris Brown μου σπάει τα νεύρα (μίλα χρυσό μου! Άνοιξε το στοματάκι σου και ΑΡΘΡΩΣΕ!) και μου αφαιρεί την όποια απόλαυση θα είχα για το κλασικό στόρι όπου η επιφανειακή bitch γουστάρει τον nerd. Κυρίως γιατί ο Brown δεν μοιάζει ούτε από σπόντα για nerd. Έλεος. Τουλάχιστον ο Seth διάβαζε κόμικς.

Μιλώντας για τον Seth, η επίσκεψή του στο Seattle είχε τις απαραίτητες αναφορές στο Grey's Anatomy, αλλά και την εξίσου αναμενόμενη επιφώτισή του. Αυτό που δεν περίμενα, ήταν η αντίδραση της Summer που μετά από δυο μέρες με τις φρικαλέες ParisHilton-ites και μερικές επισκέψεις από το astral projection του Che (LOL!) αποφάσισε πως θέλει λίγο καιρό για να ανακαλύψει τον εαυτό της καλύτερα. Ενδιαφέρον. Τι άλλο? Α, το βασικότερο. Πάνω που έγραφα για τον Smash στο Friday Night Lights, που βρήκε μια κοπέλα που του αρέσει, αλλά δε μπορεί να είναι μαζί της γιατί είναι εντελώς διαφορετικοί? Νά'σου και το O.C. με το ίδιο ακριβώς θέμα. Εδώ προφανώς το αποτέλεσμα θα είναι πιο μελιστάλαχτο, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που πάνε να το πουλήσουνε, οπότε είμαι cool. Αν μη τι άλλο δηλαδή, δεν προσποιούνται πως η ασυμφωνία επιπέδων είναι non-issue. Για να δούμε.

Κάτι ήθελα να πω και για το Grey's αλλά το ξεχνάω. Τι filler επεισόδιο ήταν αυτό, παναγία μου δηλαδή! "To be continued"? Σιγά, ανατριχιάσαμε. Padded μέχρι αηδίας, αυτά τα 40 λεπτά (παρά τις κατά τόπους χαριτωμένες στιγμές τους) θα μπορούσαν να έχουν παραληφθεί πλήρως, μιας και όλα όσα προετοιμάζει ενόψει του επόμενου action-packed (?) επεισοδίου, μας ήταν ήδη γνωστά. Το μόνο καλό είναι οτι έτσι είδαμε την Mae Whitman για ένα επεισόδιο παραπάνω. "Who?". "Her?". Ναι, ναι. Ας της δώσει κάποιος ένα σοβαρό ongoing gig, η κοπέλα είναι φανταστική ερμηνεύτρια... (τσεκάρετε το περσινό short-lived Thief αφού πρώτα την απολαύσετε στον ξεκαρδιστικό recurring ρόλο της στο Arrested Development.) Δίνω τουλάχιστον πόντους στη Shonda γιατί έκλεισε με ένα μεν forced μοντάζ όλων των χαρακτήρων να κοιτάζουν το τίποτα, αλλά το έκανε χρησιμοποιώντας ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, και όποτε ακούω αυτό το τραγούδι μου είναι αδύνατον να μην αισθανθώ... κάτι. Kudos.

EDIT: Μόλις το διάβασα στο EW.com, μιας και δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Από το Grey's έλειπε το narration. Μια νέα αρχή? Ας το ελπίσουμε. Να πω good riddance? Αχ, μακάρι!

One-woman shows

Σχόλια για τα latest από O.C. και Ugly Betty, και για τις αγαπημένες μου supporting (?) ladies στην τηλεόραση αυτή τη στιγμή.

The O.C. 4x05 "The Sleeping Beauty"
Το O.C. συνεχίζει δυναμικά μετά την τελευταία επεισοδιάρα, και έχει μετατραπεί σχεδόν σε show της Autumn Reeser. Η λατρεμένη Taylor είναι παντού, από το υπνοδωμάτιο του Ryan και την κουζίνα των Cohens, μέχρι στο σπίτι της Kaitlin και την εκδήλωση της Julie! Παντού! Και προσωπικά δεν το χορταίνω. Ο φρέσκος αέρας που έχει φέρει στη σειρά συνεχίζει να μας οδηγεί σε άγνωστες πτυχές. Στο τέλος του teaser, δηλώνει με απόλυτη φυσικότητα "Ryan is so funny!" και οι Cohens μένουν σύξυλοι, μαζί τους κι εμείς? Ο Ryan αστείος... Με την Taylor δίπλα του, είναι! Ποιος να μας το έλεγε πέρσι τέτοιο καιρό οτι ο Russell Crowe Jr. μπορούσε να βγάλει comic relief... Ιδιαίτερα διασκεδαστικές ήταν οι στιγμές που απορούσε για το πόσο καλά τον είχε ψυχολογήσει η Taylor, όχι οτι είναι αυτό κάτι δύκολο, αλλά οι δυο ηθοποιοί το πούλησαν άψογα. Οτιδήποτε Taylor-less έμοιαζε φτωχό συγκριτικά, αλλά ακόμα κι έτσι μπορεί κανείς να εκτιμήσει το δίδυμο μάνας-κόρης να φλερτάρουν τον ίδιο άντρα (πολύ καλύτερο δίδυμο οι δυο τους από το αντίστοιχο της Julie με τη Marissa) ή τον Che να καρφώνει τη Summer χωρίς να έχει επαφή με τον έξω κόσμο για να συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα αυτού που έκανε, ("The Movement will never forget..."!) σε αυτό που ελπίζω να είναι το κύκνειο άσμα του στη σειρά.

Περνώντας στην άλλη αγαπημένη feel-good σαπουνόπερα της Πέμπτης (υπάρχει κάποιος κανόνας οτι οι μισές από τις αγαπημένες μου σειρές πρέπει να προβάλλονται αυτό το βράδυ?), το Ugly Betty φαινόταν εξαρχής οτι είναι φτιαγμένο για τα εορταστικά επεισόδια, και κατά τη διάρκεια του Νοέμβρη σιγουρεύτηκα για αυτό. Τα δύο επεισόδια των Ευχαριστιών ήταν τα καλύτερα της σειράς, και το Χριστουγεννιάτικο με το οποίο η Betty μας αποχαιρέτησε για το 2006 συνέχισε στον ίδιο ρυθμό. Είτε μιλάμε για την scene-stealer Becki Newton, που στο ρόλο της Amanda είναι ευαίσθητη, bitchy, αστεία και snob (τι άλλο να ζητήσει κανείς?), είτε για κάθε σκηνή που μοιράστηκε η America Ferrara με τον Chris Gorham (ένα έχω να πω: Jim/Pam are so 2006...) το πάρτυ του Mode ήταν απολαυστικό από την αρχή ως το τέλος. Η Amanda το πήρε κι έφυγε, από τις προσπάθειές της να εντυπωσιάσει τη Betty μη μπορώντας όμως να αντισταθεί σε μερικές κακίες (η αναφορά στην πρώτη τους συνάντηση, στον πιλότο, ήταν ξεκαρδιστική) μέχρι τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της οτι έχει ξεπεράσει τον Daniel αλλά δεν τα κατάφερνε. (το γλίστρημα του δαχτυλιδιού από το δάχτυλό της ήταν η πιο υπέροχη σκηνή της σειράς ως σήμερα, χάρη και στο voice-over/εξομολόγηση του Daniel και το επίμονο κοίταγμα της Betty και του Henry...)

Άλλες λατρεμένες στιγμές ήταν το βλέμμα της Wilhelmina όταν είδε τον Ted στο γραφείο της, η θέα της Hilda και της Gina να βάφονται μαζί στον ίδιο καναπέ και οι ατάκες του Mark ("Would it be inappropriate to throw [Betty] a good-bye party and not invite her?" και καπάκι η αναφορά στο Devil Wears Prada!). Ενδιαφέρον θα έχει να δούμε πού το πάνε οι σεναριογράφοι με την μετάθεση της Betty, αλλά σε κάθε περίπτωση δε βλέπω την ώρα να απολαύσω την Amanda ως γραμματέα του Daniel. Όπως και η Autumn Reeser στο O.C., έτσι και η Becki Newton στο Ugly Betty είναι φλέβα χρυσού- όσο μεγαλύτερο screen time παίρνει, τόσο καλύτερη θα γίνεται η σειρά.

Catching up...

Βρίσκοντας λίγο χρόνο πριν μπουν τα November sweeps, είδα σχεδόν όλα στα οποία είχα μείνει πίσω. Λίγα, πολύ-πολύ σύντομα σχόλια για το καθένα, με spoilers, κατά σειρά για Desperate Housewives, How I Met Your Mother, Nip/Tuck, Ugly Betty και Weeds. Και στο τέλος, huge spoilers για το What About Brian...

Τι ωραία που ήταν όσο κράτησε... Οι Housewives αυτή τη στιγμή με κρατάνε κι επισήμως μόνο χάρη στη Bree, κάτι που εν τέλει δεν διαφοροποιεί την τρίτη σεζόν και τόσο, σε σχέση με τη δεύτερη. Για να μην είμαι εντελώς άδικος, το μυστήριο με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο (τα νέα hints αυτή την εβδομάδα ήταν ψιλο-gasp-worthy) αλλά κάπου μεταξύ της αμνησίας του Mike και ενός παρατραβηγμένου, faux-War of the Roses type στόρι μεταξύ Gaby και Carlos, τα πρώτα 3-4 επεισόδια της σεζόν αρχίζουν ήδη να μοιάζουν με ατύχημα.

Η Jane Seymour σκοράρει πολλούς πόντους... για την ακρίβεια θα της έδινα ένα Β+... ;)
O χαρακτήρας που υποδήθηκε στο τελευταίο How I Met Your Mother μοιάζει σαν φυσική εξέλιξη εκείνου από το Wedding Crashers, και ο Barney φυσικά θα ήταν ο ιδανικός παρτενέρ! Το αστειάκι με το κτίριο-πέος ήταν λίγο πιο τραβηγμένο (συγχωρήστε μου το pun) από όσα θα ήθελα, αλλά η Alyson Hannigan έσωσε όλο το επεισόδιο. Και το έχω αναφέρει πάλι, αλλά μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίον ο Ted και η Robin χάνονται στο background ως ζευγάρι. Είναι απλά χαρούμενοι, και οι συγγραφείς δεν το κάνουν θέμα.

To Nip/Tuck μου έκανε μια κοιλίτσα στις αρχές του μήνα, γι'αυτό και ξέμεινα με μπόλικα επεισόδια, αλλά τα πιο πρόσφατα είναι πάλι καυτά. Το άβολο ρομάντζο της Julia με τον nanny, οι σκηνές που μοιράστηκαν Roma Maffia και Rosie O'Donnell, το ατύχημα του Burt, η φοβερή σκηνή όπου ο Christian ξεγελάει την Kimber και την κάνει για μια ακόμη φορά να αισθάνεται σα σκουπίδι... Αλλά πιο πολύ, ποιος να το έλεγε, με έπιασε ο συγκινητικός αποχαιρετισμός σε έναν αγαπημένο recurring χαρακτήρα της σειράς, της απαιτητικής Mrs. Grubman. Πλέον έχουμε μπει στο δεύτερο μισό της σεζόν, και teasers επερχόμενων επεισοδίων με προδιαθέτουν για τα καλύτερα.

Και το Ugly Betty γίνεται όλο και καλύτερο. Συνεχίζω να σφυρίζω αδιάφορα όποτε επισκεπτόμαστε την τύπισσα με τις γάζες, και κάθε δευτερόλεπτο παρουσίας του Alan Dale με αφήνει παγερά αδιάφορο. Αλλά το ραντεβού της Betty ήταν περιέργως ενδιαφέρον, ο τρόπος που ο πρώην της συνεχίζει να την κυνηγάει μετατράπηκε από ενοχλητικός σε clumsily cute, ενώ η Amanda γίνεται όλο και πιο αγαπημένη, επεισόδιο με επεισόδιο! Είτε χλαπακιάζει ό,τι σαβούρα βρει μπροστά της, είτε εκμυστηρεύεται στη Betty αισθήματα που κράταγε πολύ καιρό μέσα της (και δεν πιστεύαμε πως ήταν ικανή να νιώσει), η bitchy βοηθός γίνεται γρήγορα ένας από τους αγαπημένους μου current TV χαρακτήρες.

Στο season finale του Weeds μάζευα το σαγόνι μου. Το cliffhanger της πρώτης σεζόν είχε έρθει εντελώς αναπάντεχα, και ήταν απλό, μικρό, ξαφνικό και σοκαριστικό. Εδώ και λίγα επεισόδια στη δεύτερη σεζόν, όμως, τα πάντα ούρλιαζαν gang war! Φοβόμουν οτι η σειρά θα έχανε την ουσία της, αλλά είναι εν τέλει φυσική αυτή η εξέλιξη-- αν μπλέξεις με τα πίτουρα, αργά ή γρήγορα οι κότες θα σε περικυκλώσουν! Τώρα περιμένω πώς και πώς να ανανεωθεί για 3η σεζόν αυτή η αισμηρή σάτιρα που από ευχάριστο 20λεπτο έγινε must μέσα σε λίγα επεισόδια! Ένας από τους λόγους που δε βλέπω την ώρα για το επόμενο installment είναι και η παρουσία της θεάς Zooey Deschanel στο ρόλο μιας παλαβής πρώην του Andy, και η οποία είναι η απόλυτη scene stealer του show, κι αυτό λέει πολλά για ένα ensemble τόσο wacky σαν του Weeds!

Kαι τέλος... ΟΚ, ξαφνικά νιώθω τον JJ Abrams να έχει όντως δημιουργική συμμετοχή στο What About Brian! Tι τρελό reboot ήταν αυτό που έγινε ξαφνικά στη σειρά?! Πάνω που θα πέταγα λευκή πετσέτα (το επεισόδιο του γάμου και το αμέσως επόμενο ήταν βαρετάααα), αποχωρεί για τα καλά η Marjorie, και κάπως πιο εμφατικά ο Angelo. O χαρακτήρας της Sarah Lancaster μου άρεσε (όπως και η ίδια) αλλά η αλήθεια είναι πως αποτελούσε εμπόδιο για αυτό που ήθελε η σειρά να είναι. Την βάραινε υπερβολικά. Και η απορία μου μετά τα πρώτα επεισόδια της δεύτερης σεζόν, ήταν πώς στα κομμάτια θα μπορέσουν ξανά να βρεθούν στον ίδιο χώρο ο Brian και ο Adam, όσο είναι εκεί κοντά το αντικείμενο του πόθου και των δύο. Την ίδια απορία είχαν και οι νέοι showrunners, κατά τα φαινόμενα, κι έτσι την έστειλαν μακριά, σε μια προσπάθεια να βρει η σειρά τον buddy-show παράγοντα που πάντα έψαχνε. Επιπλέον, για μια τέτοιου ύφους σειρά, δύο παντρεμένα ζευγάρια με παιδιά μέσα στο core cast, μάλλον έμοιαζαν υπερβολή, έτσι άφησαν τον Ιταλό κουνιάδο του Brian να φύγει. Μόνο που αυτός είναι ο κόσμος του JJ Abrams και όχι του Aaron Sorkin, οπότε ο Angelo δεν αρκούσε να ξεχαστεί για πάντα στην Ιταλία, αλλά έπρεπε να σκοτωθεί! Δεν είμαι σίγουρος γι'αυτή την εξέλιξη, αλλά λάτρεψα το βλέμμα του Barry Watson στο τελευταίο πλάνο του επεισοδίου!

Thumbs up για το πώς τόσο γρήγορα οι παραγωγοί κατάφεραν να ξανακάνουν φίλους τους Brian και Adam χωρίς να μοιάζει ψέμα, για την επιστροφή της Amy Jo Johnson στη σειρά, και για την -κατά τα φαινόμενα- προαγωγή της θεάς stripper σε recurring χαρακτήρα. Αγαπώ! Και, το κυριότερο? Έχω ξανά όρεξη να το παρακολουθώ...

Timeless and clothesless

Soooo... There's Something About Desmond. Εγώ λέω οτι είναι νεκρός!
Ακολουθούν spoilers για Lost και Ugly Betty.

Είχαμε ξανά nonsensical Lost αυτή την εβδομάδα, το πρώτο μετά το απολαυστικό περσινό season finale. Τότε ήταν ηλεκτρομαγνητικές εκρήξεις που τραβάνε αεροπλάνα αλλά στο επίκεντρό τους όλα είναι ωραία και καλά, τώρα είχαμε... sigh... από πού να ξεκινήσω. Ας κάνω μια προσπάθεια. Το hatch εξερράγη, καλά ξεκουμπίδια by the way, και συνέβησαν τα εξής: o Locke μουγγάθηκε (φώναζε πολύ δυνατά από το φόβο του όταν έγινε η έκρηξη και έχασε τη φωνή του?) αλλά η φωνή του επέστρεψε πιο γρήγορα από ό,τι η κίνηση στα πόδια του όταν είχε μείνει παράλυτος. (πότε ήταν αυτό, ρωτάτε? Άλλη πίκρα από κει...) Ο Desmond ταξίδεψε στο χρόνο, και μια πριγκήπισσα του μέλλοντος τον ερωτεύτηκε και κράτησε τα ρούχα του για να τον θυμάται όταν αυτός αποφάσισε να επιστρέψει ξανά στο δικό του timeline. Nah, αστειεύομαι.

Νομίζω.

Και ο Eko? O φίλος μας ο Eko την βρήκε πιο άσχημα από όλους, γιατί τον ανακάλυψε η αρκούδα στα βάθη του δάσους. Όχι η αρκούδα που σκότωσε ο Sawyer στον πιλότο, αλλά η άλλη, που γνωρίσαμε στα μέσα της πρώτης σεζόν. Μα αυτή η αρκούδα δεν ήταν ο Vincent, τον οποίον ο Walt μετέτρεψε σε αρκούδα επειδή το είχε διαβάσει στο κόμικ του Hurley λίγη ώρα πριν? Μα, κουτά, ο Walt τελικά δεν είχε δυνάμεις, didn't you get the memo? Έτσι, η αρκούδα-που-δεν-ήταν-τελικά-ο-Vincent, βρήκε τον Eko, τον έσυρε μέχρι τη σπηλιά της χωρίς να τον φάει, και apparently περίμενε να τη βρει ο Locke για να θυμηθεί να τον φάει κιόλας. Ξεχασιάρικα πλάσματα αυτές η αρκούδες.

Πίσω στον καταυλισμό ο Charlie θυμάται τον παλιό εαυτό του, και συναντά τον Locke ο οποίος θυμάται τον δικό του. Το πρόβλημα είναι οτι ο παλιός σαμανιστικός εαυτός του Locke, υπήρχε σε μια εποχή που νομίζαμε (μας λένε τώρα) οτι το νησί ήταν γεμάτο με όλες αυτές τις περίεργες δυνάμεις και τα συναρπαστικά μεταφυσικά όντα στα οποία ο Locke μπορούσε να μιλήσει. Αλλά πέρσι μας είπαν οτι τελικά όλα ήταν ένα μάτσο ξεχασμένοι επιστήμονες-ψυχολόγοι και ζωολογικοί κήποι και πειράματα και μηχανικά τέρατα και κουμπιά από την κόλαση. Οπότε σε ποιο ακριβώς νησί μίλησε ο Locke στο επεισόδιο αυτό? Make up your frikkin' minds, already! Το επεισόδιο το καταδιασκέδασα και πάλι (όταν το Lost αφήνεται να χαθεί μέσα στην ανοησία του είναι από τα πιο όμορφα πράγματα στην τηλεόραση) αλλά μετά ήταν αυτό το απαράδεκτο flashback που μου τα χάλασε. Πνιγμένο μέσα στη σοβαρότητα του, έμοιαζε παντελώς ξένο με το υπόλοιπο επεισόδιο που ήταν γεμάτο αρκούδες, Desmond-φαντάσματα από το μέλλον, και τον Boone σε ρόλο τουριστικού ξεναγού με κούρεμα που θυμίζει τον Christian Kane του Angel. Ας μας πουν επιτέλους πώς κουτσάθηκε αυτός ο κακόμοιρος-- το ξέρουμε οτι δεν έχουν ιδέα, και το ξέρουν οτι πλέον ούτε που μας νοιάζει. Απλά για να φύγει αυτό το άγχος, κάθε φορά που βλέπουμε τον Locke να αναπνέει, οτι θα πέσει πάνω του ένα αμόνι που γράφει ACME και θα μείνει, έτσι, παράλυτος. Κούρασε, πλέον.

Εξίσου fun ήταν και το Ugly Betty, το καλύτερο της σεζόν ως τώρα. Η Betty μαζί με την Amanda και τον Mark φτιάχνουν ένα κανονικό τρίο από την κόλαση, αλλά με την καλύτερη δυνατή έννοια! Έχουν φοβερή χημεία, τα τικ τους είναι απολαυστικά, και τα βλέμματα σκοτώνουν. Δε νοιάστηκα δευτερόλεπτο για τις μηχανορραφίες της Wilhelmina που, όπως και τα flashbacks στο Lost, έχουν ήδη γίνει αυτό που ξεκάθαρα πλέον με αφήνει παγερά αδιάφορο στην σειρά. Αλλά ο φρενήρης ρυθμός, η χημεία των τριών ηρώων, και η extended παρουσία του ανηψιού της Betty έκαναν το επεισόδιο κανονικό θησαυρό. Αν μπορούσαν τώρα όλοι να σταματήσουν επιτέλους να μας τα πρήζουν με τις self-empowering βλακείες, τι καλά που θα ήταν! Αυτό ήταν το χειρότερο κομμάτι του Devil Wears Prada (σύντομα και στις οθόνες μας, by the way), και αυτό βλέπω να γίνεται σύντομα και το χειρότερο κομμάτι του Ugly Betty.

The Office & more

Εν μέσω κατάστασης πανικού και τρελής δουλειάς, πολύ συντομότερα από ό,τι συνήθως σχόλια για ό,τι πρόλαβα να δω το τελευταία 7ήμερο και δεν καλύφθηκε σε άλλο ποστ. Κατά σειρά, The Office, Friday Night Lights, The Nine και Ugly Betty.

(Gilmore Girs, Nip/Tuck και βεβαίως το BSG είναι πρώτα στη λίστα με όσα θα δω στη συνέχεια.)

Tο Office ήταν και πάλι ιδιαίτερα πετυχημένο στην προσπάθειά του να μας κάνει να ενδιαφερθούμε τόσο για το Jim-less Scranton branch, όσο και για το Jim-driven Stamford branch. Στο γνώριμο γραφείο ο Michael θρηνεί το χαμό του παλιού του αφεντικού (αρχικά) κι ενός πουλιού που κουτούλησε στο τζάμι (στη συνέχεια) σε ένα ακόμα επιδέξιο κλείσιμο του ματιού του Greg Daniels που μας θυμίζει πόσο πολύ τρέμει ο Michael τη στιγμή που θα τον βρει το τέλος του, και θα είναι ολομόναχος. Εξάλλου, η Pam αρχίζει να αισθάνεται όλο και πιο άνετα μετά τη φυγή του Jim, πότε κάνοντας αστειάκι που δε συνοδεύονται από μελαγχολικά βλέμματα, και πότε φλερτάροντας και πάλι με έναν αλλαγμένο (?) Roy. Ανεκτίμητες στιγμές, το teaser με την Pam να βασανίζει τον Michael, η Pam και ο Dwight να τραγουδούν ένα απαίσιο ντουέτο στην κηδεία του πουλιού, η Kelly να κλαίει για τον Ryan.

Αλλού, η Karen και ο Jim τα βρίσκουν όλο και περισσότερο- είναι σχεδόν λες και ο Jim την αναδημιουργεί ώστε να είναι γι'αυτόν σα να έχει ξανά την Pam δίπλα του. Με τον ίδιο τρόπο που βρήκε στο πρόσωπο του Ed Helms (όνομα χαρακτήρα?) έναν νέο Dwight. Σίγουρα, μπορεί αυτός να είναι λιγότερο αξιοθρήνητη περσόνα, αλλά εξυπηρετεί τον Jim στα fun fun fun σχέδιά του.

Friday Night Lights 1x02 "Eyes Wide Open"
Το Friday Night Lights ήταν, μαζί με το The Nine, οι δύο αγαπημένοι μου πιλότοι για αυτή τη σεζόν (που να μην έχουν γραφτεί από τον Aaron Sorkin, that is.) Η διασκευή της ομώνυμης ταινίας του Peter Berg λειτούργησε ακόμα καλύτερα σε αυτό το δεύτερο επεισόδιο από ό,τι στον πιλότο. Ο παλμός της πόλης χτυπά ακόμα εντονότερα τώρα που ο μεγάλος σταρ τραυματίστηκε τόσο σοβαρά, και μέσα από το ντοκιμαντερίστικο ύφος του, ο φακός κάνει εξαιρετική δουλειά στην ανάδειξη των συνεπειών που έχει για τον καθένα αυτό το συμβάν. Για τον προπονητή που τα στήριζε όλα στον Street, την κοπέλα του που αρνείται να παραιτηθεί από τη φαντασίωσή της, τον άπειρο αντικαταστάτη του που πρέπει να αντέξει την πίεση μέσα και, κυρίως, έξω από το γήπεδο. Το καστ είναι φοβερό, η σειρά αναδεικνύει υποδειγματικά τη σχέση θρησκείας και πίστης σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα- και οτιδήποτε έχει να κάνει με τον ίδιο τον αγώνα (τόσο λυρικά κινηματογραφημένο) λειτουργεί εξαιρετικά ως αφορμή για να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες και να βιώσουμε το πώς όλοι τους, όλη η πόλη, ζει και αναπνέει για αυτές τις βραδιές της Παρασκευής. Ειλικρινά, δεν βλέπω την ώρα για το επόμενο επεισόδιο. Ξέρω οτι η σειρά δεν έχει μεγάλο μέλλον (απογοητευτικά ratings) αλλά ελπίζω τουλάχιστον να κλείσει ικανοποιητικά, γιατί το αξίζει.

Σε πλήρη αντίθεση, ο εκπληκτικός πιλότος του The Nine οδήγησε σε μια μεγάλη απογοήτευση. Κι εδώ τα νούμερα ήταν καταθλιπτικά, αλλά δε με νοιάζει καθόλου. Λίγη ώρα αφού είχε τελειώσει το επεισόδιο, δε μπορούσα να θυμηθώ σχεδόν τίποτα από τα όσα είδα. Έχω ακόμα μια αίσθηση οτι μου άρεσε και πάλι ο Egan Foote του John Billingsley, αλλά πέραν αυτού δεν είχαμε τίποτα παρά ακαθόριστα μπρος-πίσω εξελίξεις στα characters arcs και αδιάφορες flashy ασήμαντες λεπτομέρειες από την ομηρία. Το πρώτο επεισόδιο μου άρεσε φοβερά, το δεύτερο ελάχιστα, άρα είναι μόνο δίκαιο να παρακολουθήσω και το τρίτο. Αλλά αν τα πράγματα δε βελτιωθούν ραγδαία, την έχω κάνει.

Και πείτε ό,τι θέλετε για τη Betty, κλισέ, soapy, κτλ κτλ, αλλά όποιος δε γέλασε με το Queens makeover της America Ferrara τότε... well, I rest my case. Άλλες καλές στιγμές ήταν ο γκέι ανιψιός που χόρευε ασταμάτητα στο background, και η σκηνή του γεύματος με τον designer. Πόσο πιο λυπηρή και απεγνωσμένη θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια του Daniel, καθώς προσπάθησε έστω και στιγμιαία να πείσει τον Vincent Bianchi οτι η Amanda, of all people, είναι μια λατίνα από το Bronx?! Επίσης είχε πλάκα η εμφάνιση του Rhys Coiro στο ρόλο του απαιτητικού καλλιτέχνη- πριν λίγους μήνες τον είδαμε στο Entourage στο ρόλο ενός... απαιτητικού καλλιτέχνη.

Will/Grace?

Σχόλια για την απόλυτη camp τηλεοπτική τριάδα, κατά σειρά Nip/Tuck, Desperate Housewives και Ugly Betty.

Το Nip/Tuck ακροβατεί από την αρχή αυτής της σεζόν στα όρια του να γίνει ο επίσημος αντικαταστάτης του Will & Grace, κάνοντας το ένα stunt casting μετά το άλλο. Προς υπεράσπισή του, αρκετές από αυτές τις επιλογές είναι πετυχημένες. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται τόσο η επιλογή της Jacqueline Bisset (που έφερε και το πρώτο ανησυχητικό twist της σεζόν-- μνήμες Carver αρχίζουν να αναδύονται) που φέρνει ένα κάποιο elegance στο ρόλο της, όσο και αυτή της Rosie O'Donnell: κάθε φορά που η Rosie προσπαθεί να περάσει για ηθοποιός μου θυμίζει το Riding the Bus With My Sister, κάτι που εδώ λειτουργεί θετικά. Πρώτον γιατί το Nip/Tuck είναι εγγενώς camp, άρα κάθε over the top αστείος συνειρμός κάνει καλό, και δεύτερον γιατί η "ερμηνεία" της ως καθυστερημένης δεν διαφέρει και πολύ από την Dawn.

Στο Housewives είχαμε το πιο βαρετό από τα φετινά επεισόδια, αλλά καλό σε κάθε περίπτωση. Ίσως όχι τόσο πολύ όταν πηγαίναμε στη Lynnette (η Nora έχει αρχίζει να με κουράζει) αλλά οπωσδήποτε όταν ασχολούμασταν με την Bree ή ακόμα και με τη Susan (χάρη σε μερικές ιδιαίτερα αστείες ατάκες, κυρίως). Η επιστροφή του Andrew ήταν θέμα χρόνου να έρθει, και μου άρεσε που ο Orson ήταν ο καθοριστικός πράγοντας. Ο McLachlan είναι σταθερά εξαιρετικός στον μυστήριο ρόλο του, κι εδώ προσθέτει τόσο σε creepiness (όταν μοιράστηκε τη γνώση του για τη σκοτεινή πλευρά) όσο και σε ευαισθησία (σε κάθε σκηνή του με τη Bree). Δεν ξέρω τι να περιμένω από αυτόν στη συνέχεια, και αυτή είναι μια ευχάριστη αλλαγή για τη σειρά. Από την άλλη, η επιστροφή του Jesse Metcalf ήταν τίγκα στο κλισέ. Ενδιαφέρουσα ιδέα να δούμε τη σχέση τους από την πρώτη σεζόν από την ανάποδη, αλλά δε λειτούργησε καθόλου: οι χαρακτήρες που χάνονται για ένα διάστημα και επιστρέφουν εντελώς διαφορετικοί, αποτελούν το χειρότερο είδος McGuffin που μπορεί να εμφανιστεί σε μια ιστορία.

Τέλος, το Ugly Betty ήταν λιγότερο καλό και αστείο από τον πιλότο, αλλά δεν ήταν δίχως τις στιγμές χρυσάφι του και πάλι. Η σκηνή ξεμαλλιάσματος ήταν όλα τα λεφτά, και η ατάκα της κυρίας Suarez ήταν ίσως η ατάκα της εβδομάδας: ενώ χρωστούσε $4,000 στην Gina, και αφού της ξερίζωσε μια τούφα μαλλιά, της φωνάζει "τώρα σου χρωστάω 4,000 και 50 σεντς". Άλλα highlights είχαν να κάνουν με τον uber-gay μικρό αδερφό της Betty που ήξερε κάθε λεπτομέρεια για το Βιβλίο, και γενικά όλη η ιστορία γύρω από αυτό, που μου θύμισε ιδιαίτερα το διασκεδαστικότατο Devil Wears Prada που είχα δει λίγες ώρες νωρίτερα. Ήταν σα να παρακολουθούσα το ίδιο πράγμα, αλλά με λιγότερο καλούς ηθοποιούς. Ένας από αυτούς, ο Alan Dale, μέγας γυρολόγος της αμερικάνικης τηλεόρασης, εδώ σε ένα ρόλο που αν επαληθευτούν οι υποψίες μου, θα είναι ο πλέον περιττός της σειράς. Ίδωμεν.

"I'll miss you, Monique"

Σύντομα σχόλια για τις σειρές του ABC από το περασμένο 7ήμερο, κατά σειρά Desperate Housewives, Ugly Betty, Help Me Help You και Six Degrees.

Tην περασμένη εβδομάδα είδα την πρεμιέρα του Desperate Housewives εντελώς ρουτιανιάρικα, και βρήκα τον εαυτό μου να εκπλήσσεται ευχάριστα. Έτσι, αυτή τη φορά πλησίασα με συγκρατημένες ελπίδες για κάτι καλό και, εντελώς ανεξήγητα, δεν απογοητεύτηκα! Η σειρά έχει ξαναβρεί ένα κεντρικό concept ώστε τα πολλαπλά storylines να μην κινούνται εντελώς ανεξάρτητα το ένα από το άλλο- ακόμα σημαντικότερα, αυτά τα πρώτα επεισόδια έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε οι 4 βασικοί χαρακτήρες να περνάνε μεγάλο μέρος κάθε ώρας μαζί, και να μοιάζει απόλυτα φυσικό. Θα νόμιζε κανείς οτι οι σεναριογράφοι είχαν πια ξεχάσει πώς να το κάνουν αυτό. Τα storylines συγκεκριμένα, είναι (*gasp*) όλα ενδιαφέροντα: η Susan προσφέρει και πάλι έξυπνο και αστείο slapstick ρομάντζο, η είσοδος της white trash one night stand του Tom στη ζωή του με τη Lynnette έχει δώσει ατάκες-χρυσάφι, η κωμική φλέβα της Longoria βγάζει τα καλύτερα από μια ιστορία που κινδύνευε να γίνει επαναλαμβανόμενη (η Gaby χάνει για τρίτη φορά την ευκαιρία να γίνει μάνα, αλλά με τρίτο διαφορετικό τρόπο- πρέπει να τον παραδεχτώ τον Marc Cherry!) αλλά πάνω από όλα, έχουμε τη Bree κεντρική φιγούρα. Τη Bree! Ακόμα και στις χειρότερες στιγμές της 2ης σεζόν, οι σκηνές της Marcia Cross ήταν εντελώς must- κάτι η ιδιαίτερη φροντίδα που δίνει ο δημιουργός στις ιστορίες αυτού του χαρακτήρα, κάτι η φοβερή ερμηνεύτρια από πίσω του, δε θέλει και περισσότερα για να ξεχωρίσεις από τον βούρκο. Η τοποθέτησή της στο επίκεντρο του φετινού μυστηρίου, είναι κίνηση-ματ. Ενός μυστηρίου που, είναι ιδέα μου, ή μοιάζει κιόλας πιο ενδιαφέρον κι από το original? Ποιο είναι το πτώμα-Monique, από πού την ξέρει ο Orson, προς τι τα γαλλικά, πού είναι η γυναίκα του, τι σχεδιάζει με τη Bree, γιατί έριξε σε κώμα τον Mike? Μπορεί η σειρά που κάποτε τόλμησα να αγαπήσω, να επιστρέφει δυο χρόνια μετά?

Μια σειρά πάντως που σίγουρα θυμίζει τις πρώτες, χρυσές μέρες των Housewives, είναι η νέα dramedy του δικτύου, Ugly Betty. Φετινό αγαπημένο παιδί της αμερικάνικης κριτικής, αυτή η διασκευή της κολομβιανής σαπουνόπερας Yo Soy Betty, La Fea κερδίζει το θεατή με το πρώτο κιόλας πλάνο της. Μια over-the-top άσχημη κοπέλα πιάνει δουλειά σε περιοδικό μόδας όπου όλοι της κάνουν τη ζωή δύσκολη, από το man-slut αφεντικό της μέχρι την μηχανορράφο καρασκυλάρα γυναίκα του πατέρα του, η οποία σχεδιάζει "πραξικόπημα" στο περιοδικό με τη βοήθεια μιας άγνωστης, για την ώρα, φιγούρας. Το πρώτο επεισόδιο ρίχνει την αφελή πρωταγωνίστριά του μέσα στο στόμα του λύκου και τη βγάζει νικήτρια- και μέχρι το τέλος δεν έχει κερδίσει μόνο τη συμπάθεια του αφεντικού της, αλλά και τη δική μας. Η America Ferrara έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι'αυτό, ίσως στην breakout ερμηνεία της σεζόν, αλλά είναι κι άλλα στοιχεία που με έκαναν να κουβαλάω ένα χαμόγελο για κάμποσες ώρες αφού τελείωσε αυτός ο πιλότος. Η ισορροπία του γλυκού, του αστείου, και του camp, αρχικά και κύρια. Αλλά και ο αισθητικός διαχωρισμός της ζωής στο σπίτι και στη δουλειά- τα μουντά χρώματα, ο σχετικός ρεαλισμός διαλόγων και καταστάσεων και το συνεχές rotation μιας telenovela στην τηλεόραση (όπου "πρωταγωνιστεί" η executive producer της Betty, Salma Hayek) βάζουν τη σπιτική διαβίωση σε ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν από αυτό του περιοδικού Mode, όπου τα πάντα είναι φωτεινά και τόσο, μα τόσο υπέροχα campy σαπουνοπερατικά.

Στον πιλότο της Betty, βέβαια, το 90% της πλοκής και των αστείων τα βλέπουμε με ευκολία να έρχονται. Η κεφάτη εκτέλεση όμως με κέρδισε απόλυτα παρά την ύπαρξη πολλών κλισέ. Και αν στην πορεία της σειράς (που ξεκίνησε με μια τρομακτική συγκέντρωση 16 εκατομμυρίων θεατών) αρχίσουν κι αυτά να εξαλείφονται, ή έστω να παίζονται στο φουλ των camp δυνατοτήτων τους, τότε θα είμαι μέσα για πολύ-πολύ καιρό.

Άλλη μια ευχάριστη πρεμιέρα για το ίδιο δίκτυο ήταν η ημίωρη κωμωδία Help Me Help You. Στον πιλότο, ο Bill -ψυχολόγος υπεύθυνος για group therapy- ακούει επί 20 λεπτά τους ασθενείς του να γκρινιάζουν για τις ζωές τους, στην ουσία περιγράφοντας όσα πάνε χάλια και στη δική του. Υπάρχει πάντα κάτι αστείο σε έναν άνθρωπο που δίνει συμβουλές σε άλλους τις οποίες αδυνατεί να κάνει πράξη ο ίδιος. Διάβολε, αδυνατεί να δει οτι πρέπει να τις κάνει πράξη! Φυσικά βοηθάει το γεγονός οτι το καστ αποτελείται από αστείους ανθρώπους. Πρωταγωνιστής είναι ο Ted Danson, στο ρόλο της γυναίκας του (την οποία ο Βill συλλαμβάνει να κοιμάται με άλλον άντρα στο ίδιο του το κρεβάτι και αντί να θυμώσει ανάβει το φως και αρχίζει επιτόπου την ομαδική ψυχανάλυση) η Jane Kaczmarek από το Malcolm in the Middle, ενώ από ρόλους ασθενών ξεχώρισα τη Suzy Nakamura από το West Wing. Το υπόλοιπο καστ μου ήταν φατσικώς άγνωστο, αλλά όχι λιγότερο αστείο. Δεν περιμένω οτι το HMHY θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπω τηλεόραση, αλλά αν συνεχίσει με τον τόνο που θέτει ο πιλότος του, θα προσφέρει ένα ιδιαίτερα ευχάριστο και σταθερά αστείο 20λεπτο που ήρθε εντελώς από το πουθενά. Κudos, Aenaos.

Δεν έπρεπε να έχω αφήσει το Six Degrees για το τέλος. Όσο εγκωμίαζα τις παραπάνω σειρές προσπαθούσα να σκεφτώ τι έχω να πω για το νέο δράμα του JJ Abrams και ορίστε τι κατάφερα να σκεφτώ: είναι χάλια. Βασικά σκεφτείτε το Lost πριν το αεροπλάνο πέσει στο νησί. Δηλαδή, ένας κόσμος γελοίων συμπτώσεων και κλισεδιάρικων τυχαίων συναντήσεων- οι δημιουργοί εξακολουθούν να θέλουν να το ονομάζουν "μοίρα" και "πεπρωμένο", αλλά είναι φανερό οτι δεν ξέρουν καν σε τι αναφέρονται. A, κοιτάχτε!, ο generic χαρακτήρας #1 ρώτησε την ώρα από τον generic χαρακτήρα #2 που OMG! έτυχε να περνάει κάτω από το διαμέρισμά του ΕΚΕΙΝΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΩΡΑ!! Eντελώς μοιραίο, ε? Κι αυτά έρχονται σε πακέτο με ένα ψευδο-ποιητικό narration από έναν άνθρωπο που δεν ξέρει να αφηγείται, και μικρές στιγμές χαρακτήρων που αφαιρούν από τους δημιουργούς κάθε πιθανό credibility. (όπως οτι το άγριο party girl που έξυνε τον πάτο βασικά χαρακτηρίζεται ως τέτοιο από το γεγονός οτι ανέβηκε γυμνή πάνω σε ένα σκουπιδιάρικο... Στον bizarroworld θα ήταν σουρεάλ, στον δικό μας απλά sad...)

Δε θα το κάνω σύστημα να αναφέρομαι σε αυτή τη σπατάλη ταλέντου του Campbell Scott κάθε εβδομάδα, μιας και μετά και το δεύτερο επεισόδιο είναι εμφανές οτι δεν θα υπάρξει κάποια έκπληξη. Απλώς, σε αντίθεση με άλλες σειρές που δε μου αρέσουν, γι'αυτήν εδώ θα εύχομαι με όλο μου το είναι να κοπεί γρήγορα (μιας και είναι απλώς ζήτημα χρόνου, με τα τραγικά ratings που εμφανίζει) γιατί όχι μόνο απασχολεί αναίτια δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς, αλλά απορροφά πολύτιμο χρόνο του παραγωγού JJ Abrams (ο οποίος τελικά δεν θα προλάβει να σκηνοθετήσει το 7ο επεισόδιο του Lost) και προσφάτως και του φοβερού σκηνοθέτη-παραγωγού Peter Horton ο οποίος έτσι αποστασιοποιείται από το Grey's Anatomy... Και γιατί? Για αυτό?! For shame.