Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα δεύτερα 25

Πέρναγα σήμερα από το διπλανό γραφείο κι έκοβαν ακόμα πίτα για το 2012, οπότε λέω κι εγώ, γιατί να μην ανεβάσω τώρα την παραδοσιακή μου 50άδα επεισοδίων, ακόμα έγκυρος είμαι.

(Disclaimer: Δεν έκοβαν καμία πίτα σε κανένα διπλανό γραφείο αλλά α) θα μπορούσαν και β) τώρα πρόλαβα να έχω έτοιμη τη λίστα. So, there!)

Επειδή φέτος δεν είχα καθόλου χρόνου για πολυτέλειες, η 50άδα στριμώχνεται περισσότερο, οπότε μετά το άλμα ένα λιτό σεντόνι με τις θέσεις 50-26. Spoilers αριστερά και δεξιά για ένα μάτσο σειρούλες αλλά έλεος, Φλεβάρη του '12 μπήκαμε, αν ακόμα δεν ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο πλάνο της 1ης σεζόν του Game of Thrones τι να σε κάνω πια;

Τα υπόλοιπα μέρη της λίστας είναι ήδη έτοιμα, το υπόσχομαι(*). Θα ανέβουν αύριο και μεθαύριο.

(*Δεν είναι έτοιμα.)

50> Revenge 1x01 Pilot
Δεν την ακολούθησα τη σειρά γιατί έχω ένα όριο στις ένοχες σαπουνόπερες ανά σεζόν, αλλά παρά τις ενστάσεις, αυτός ήταν ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσεις ένα απολαυστικό soapy drama. Ή έχθρα της hot ανέκφραστης νεαράς και του πλαστικού προσώπου της Madeleine Stowe θα με συντροφεύει στους πιο camp εφιάλτες μου.


49> Parks and Recreation 3x09 Fancy Party
Έχουμε πει πόσο γλυκιά είναι αυτή η σειρά; Έχουμε πει; Λιώνω. Andy + April = LFE ρε.

48> New Girl 1x05 Cece Crashed
Θα μπορούσα να βλέπω το σπαστικό χορό του Schmidt στην αιωνιότητα.

47> Shameless 1x01 Pilot
Όπου δεν αντιστέκεσαι και απλά αγαπάς την Emmy Rossum. Ποια τώρα, την Emmy Rossum.

46> Community 2x14 Advanced Dungeons & Dragons
Μετά από κόπου, βάσανα και ιδρώτα, περιόρισα το Community σε 4 εμφανίσεις σε αυτή τη λίστα. Εδώ είχαμε το αντι-'Abed's Uncontrollable Christmas'. Υπάρχει τίποτα που δε μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι να λειτουργήσει.

45> 30 Rock 5x16 TGS Hates Women
Η Liz Lemon προσπαθεί να κάνει ένα μετα-φεμινιστικό point την ώρα που ο Jack Donaghy μπλέκεται σε mind games με την Chloë Moretz. Ανεκτίμητα και τα δύο.

44> The Good Wife 3x01 A New Day
Η Alicia απολαμβάνει τον οργασμό της στην οθόνη μας.

43> How I Met Your Mother 6x14 Last Words
Εντάξει, έχω βαρεθεί τα ζουμιά και τα σιρόπια της σειράς, αλλά ο αποχαιρετισμός του Marshall στον πατέρα του ήταν συγκινητικός.

42> True Blood 4x03 If You Love Me, Why Am I Dyin'?
Ο Erik τρώει την fairy godmother της Sookeh. Καλή χώνεψη παιχταρά μου.

41> The Chicago Code 1x12 Greylord & Gambat
Ποτέ δε σταματάω να απολαμβάνω τα "forces gather" επεισόδια των σειρών του Shawn Ryan.

40> Game of Thrones 1x10 Fire and Blood
Dragons! Khaleesi! Dragons!

39> Spartacus: Gods of the Arena 1x06 The Bitter End
Όλοι οι μονομάχοι σε ένα ring of fire! Εύκολο; Cheesy; Μας νοιάζει;

38> Louie 2x06 Subway/Pamela
Το Subway κομμάτι, παρανοϊκή νεοϋορκέζικη αλήθεια. (Όποτε έμπαινα στο μετρό σκεφτόμουν τον γέρο που γδυνόταν. Άβολο.) Το Pamela κομμάτι, μεγαλειωδώς άβολη αλήθεια. Γενικώς, μόνο αλήθειες. Ο Louie είναι ο ήρωάς μου. Έχω κι άλλους Λούηδες στη λίστα όπως θα υποπτεύεσαι.

37> Once Upon a Time 1x02 The Thing You Love the Most
Σε αυτό το επεισόδιο υπήρξε ένας μονόκερως αλλά μη σε πάρω και στο λαιμό μου, παίζει και να τον είδα σε LSD-induced παραισθήσεις. Όχι ότι παίρνω LSD, αλλά καμιά φορά αυτή η σειρά έχει παρόμοια αποτελέσματα.

36> House 8x03 Charity Case
Olivia Wilde και Odette Yustman στο ίδιο επεισόδιο, δηλαδή τι θες να κάνω.

35> Alphas 1x04 Rosetta
Τίμιο αν και όχι ground-breaking το show, αλλά αυτό το επεισόδιο ήταν το μόνο που με έκανε να προσέξω πραγματικά. Ωραία η ανάπτυξη της σχέσης με την κοπέλα του τίτλου και πολύ δυνατό twist.

34> Saturday Night Live 37x10 Jimmy Fallon/Michael Bublé
To γνωστό Tebow σκετσάκι.

33> The Late Late Show with Craig Ferguson - Alex Kingston
To επεισόδιο που έπαιξε επιτέλους στον αέρα το τρομερό Doctor Who musical opening που είχε ετοιμάσει ο Craig για το παλιότερο επεισόδιο με τον Matt Smith. Also, Alex Kingston.

32> Episodes 1x07 Episode Seven
Αστείο και κυνικό σε σωστές δόσεις, ήταν το πρώτο, ερμ, Επεισόδιο που με έκανε να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχει μια πραγματικά σωστή σειρά εκεί μέσα.

31> Survivor: South Pacific 23x05 Taste the Victory
Ο wannabe Geek mastermind κατατροπώνει τον wannabe Μόγλη δίωχνοντας την κοπέλα του. Πάντα απολαυστικό σε αυτό το παιχνίδι όταν βλέπεις γεμάτα έπαρση χαμόγελα να σβήνουν κάτω από πολλαπλασιαζόμενα ερωτηματικά.

30> Gossip Girl 4x13 Damien Darko
Το επεισόδιο που κατάφερε να με κάνει shipper. I'm too old for this shit, αλλά πραγματικά,
-“Scorpio Rising” was a great film.
-That dreck puts the “ick” in “esoteric.”
RIGHT? Όλα τα back-and-forths των δυο τους ήταν απλά ανεκτίμητα.

29> Homeland 1x12 Marine One
Λοιπόν, το φινάλε ήταν τρομερό, μην ακούω τρέλες τώρα. Απίστευτα αγωνιώδες εκεί που έπρεπε, απίστευτα θεοσκότεινο εκεί που δεν το πίστευες. Very well done για αυτό το αριστουργηματικό mini-series... τι, θα έχει 2η σεζόν; Α, τώρα καταλαβαίνω γιατί τσαντιστήκατε.

28> Grey's Anatomy 8x08 Heart-Shaped Box
Η Cristina εμπνέεται από μια καρδιά σε ένα κουτί και η μαμά του George ζητάει από την Callie να της δείξει φωτογραφίες του μωρού της και αν σε αυτή τη σκηνή δεν έμπηξες κλάματα ευτυχίας θέλω να πάρεις τη μαύρη τρύπα που έχεις για ψυχή και να κάνεις παραπέρα.

27> Game of Thrones 1x06 A Golden Crown
Αυτός, από την άλλη, δεν ήταν δράκος. Άουτς.

26> Doctor Who 6x01 The Impossible Astronaut
Όταν τελείωσε δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι στα κομμάτια είχε συμβεί. Το λάτρεψα.

Αύριο οι θέσεις 25-11.

.

To see or not to see? The Office & HIMYM edition

Οπότε λοιπόν είδα, παρά τις πάρα πολλές επιφυλάξεις μου, τα πρώτα επεισόδια των νέων σεζόν Office και How I Met Your Mother. Κάπου μέσα μου είχα αποφασίσει ότι θα σταματήσω και τις δύο σειρές γιατί με κούρασαν πολύ. Το θέμα είναι τώρα πως για το μεν Office, η συγκυρία είναι πιο ευνοϊκή. Σταμάτησε ο κεντρικός του χαρακτήρας, το τέλος του Michael Scott στη σειρά βασικά λειτουργεί ως ένα τέλειο series finale. Είμαι ΟΚ με το να αφήσω τη σειρά αυτή να φύγει. Για το ΗΙΜΥΜ είναι αλλιώς τα πράγματα. Ελαφρά spoilers (για το Office, κυρίως) μετά το άλμα.

Το περίεργο όμως ήταν ότι, για δες κάτι παλαβά πράγματα, η πρεμιέρα δεν ήταν κακή. Είχε και laugh out loud στιγμές, είχε τον Robert California του James Spader να μην καταπνίγει τη σειρά σε κάποιο περίεργο one-man show, τον Andy ως νέο -ταιριαστά- άβολο διευθυντή, και τους χαρακτήρες να μπορούν με έναν περίεργο τρόπο να αλληλεπιδρούν με πειστικό κωμικό τρόπο. Γενικά, και χωρίς να μοιάζει με κάτι που μου προκαλεί την ανάγκη να μιλάω για αυτό κάθε βδομάδα ή να έχω να γράψω κάτι περισσότερο από αυτές τις λίγες λέξεις, η πρεμιέρα του Office με έκανε να μην έχω πρόβλημα να δω κι άλλο. Ας το αφήσουμε εκεί. Είναι good enough.

Από την άλλη, το How I Met Your Mother, μου είναι δυσκολότερο να αποφασίσω να το αφήσω. Δεν έχει κάποιο προφανές turning point (όπως η φυγή του Carrel για το Office), και συνειδητοποιώ κιόλας πως είναι από τις σειρές που πήρξαν παρούσες σε αυτό το blog από την πρώτη του μέρα. Ένα από τα πρώτα κείμενα που είχα κάνει ποτέ ήταν το pilot preview για τη χρονιά που ξεκίναγε το HIMYM. (Boy, this blog is old.) Γενικά νιώθω ένα κάποιο δέσιμο. Και δεν έχω καθόλου μα καθόλου closure αν φύγω τώρα.

Αλλά ρε φίλε, είναι άθλιο. Το να βλέπω επεισόδια του ΗΙΜΥΜ μου προκαλεί σωματικό πόνο πλέον. Είδα μόνο το πρώτο 20λεπτο και μου φάνηκε σα να είχε διάρκεια 57 λεπτών, 57 ακών λεπτών τηλεόρασης. Οι χαρακτήρες πια μου είναι παντελώς ξένοι, στα όρια της αντιπάθειας. Και, τόσο θεματικά όσο και σεναριακά, μου έχει γίνει τρομερά προβλέψιμο. Δεν μου δίνει πια απολύτως τίποτα αυτή η σειρά, παρά μόνο διαλύεει σε μικρές δόσεις ό,τι αγάπησα ποτέ σε αυτήν. (Lame, schmaltzy Barney, υπήρξες κάποτε legendary. Θα -προσπαθήσω να- το θυμάμαι.)

Α, κι αυτό το πράγμα με τη Μητέρα; Πραγματικά δε με ένοιαξε ποτέ. Το έχω ξαναπεί, αλλά αν η σειρά απλά στην τελευταία σκηνή του τελευταίου επεισοδίου έλεγε, "and that's how I met your mother" με τον Ted να κοιτάζει στο μπαρ κάποια πανάγνωστη που βλέπουμε για πρώτη φορά, και έπεφτε μαύρο; Μια χαρά. Μέσα. Αλλά μη μας ζαλίζετε τον έρωτα με 32 εξυπνακίστικες αναφορές σε κάθε επεισόδιο. Η υπομονή έχει τα όριά της και, σε συνδυασμό με την γενικότερα τραγική ποιότητα της σειράς πλέον, τολμώ να πω ότι για μένα έφτασε η στιγμή που θα πω αντίο.

Ted, δε δίνω μία για το πώς γνώρισες τη μητέρα τους.

.

How I Met Your Mother: Rock on?

Οι τίτλοι αρχής της σειράς άλλαξαν μορφή στο τελευταίο επεισόδιο, σε μια ευχάριστη νότα φρεσκαρίσματος, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. (Αυτό έκανε τη σκηνή ακόμα πιο καλοδεχούμενη.)

Δυστυχώς, ήταν το μοναδικό μη κουρασμένο και προφανές πράγμα που έχει κάνει η σειρά εδώ και μήνες.

.

12 λατρεμένα original songs (και ούτε μία Lea Michele)

Την εβδομάδα που πέρασε το Glee αποκάλυψε επιτέλους τα original songs που με αγωνία περιμένουμε από τότε που ο Jeff Winger τους αποκάλεσε losers. To Glee μέχρι που ονόμασε το επεισόδιο 'Original Song'. Τόσο μεγάλο ήταν το κατόρθωμα για ένα musical στα τελειώματα της 2ης σεζόν του να παρουσιάσει επιτέλους ένα δικό του τραγούδι.

Big deal.

Μετά το άλμα, 12 original songs άλλων σειρών, που δεν χρειάστηκαν ούτε φανφάρες, ούτε ανακοινώσεις στα media, ούτε super-star producers για να τους τα γράψουν.

~~~

Nothing Suits Me Like a Suit (How I Met Your Mother)
Στο 100ό επεισόδιο της σειράς, ο Barney τραγουδάει για κουστούμια. Προφανώς.


The Humans are Dead (Flight of the Conchords)
To 4o καλύτερο folk parody duo της Νέας Ζηλανδίας τα βλέπει σκούρα τα πράγματα για την ανθρωπότητα. Plus: Binary solo!


Pierce, You're a B (Community)
Το Community γενικά είχε κάθε λόγο να τη λέει στο Glee: άλλη σειρά ήταν το musical, αλλά άλλη σειρά έβγαλε OST με πρωτότυπα τραγούδια μόνο για την πρώτη της σεζόν. Και εντάξει, το χιτάκι είναι το 'Gettin' Rid of Britta', αλλά αυτό εδώ γαμάει!


Remains (Dollhouse)
Ο Jed και η Maurissa όχι μόνο έγραψαν ένα από τα καλύτερα επεισόδια των τελευταίων χρόνων, άρα το έκλεισαν και με ένα δικό τους τραγούδι, έτσι, για το κέφι.


It ain't Easy Being Brown (Arrested Development)
Και ο songwriter o GOB.


Ballad of Serenity (Firefly)
Το καλύτερο theme song σειράς.


Gunfight Epiphany (Terriers)
Μέχρι που βγήκε αυτό.


Ninja Ropes (Dr. Horrible - Commentary: The Musical!)
Glee, βλέπε να μαθαίνεις. Άσε το actual musical του Dr. Horrible που προφανώς είχε original songs. Ετούτοι εδώ έγραψαν τραγούδια ακόμη και για το Commentary. Ένα από αυτά είναι για το 'Ninja Ropes'. Θεέ μου δηλαδή.


This City (Treme)
O Steve Earle κλείνει ιδανικά την πρώτη σεζόν του Treme, με ένα γράμμα αγάπης στη Νέα Ορλεάνη.


What You Feel (Buffy the Vampire Slayer)
Καλά, τι να πρωτοπείς για το 'Once More, With Feeling' βασικά, αλλά εντάξει, πάρε ένα για δείγμα να γουστάρουμε.


Everything Comes Down to Poo (Scrubs)
Μιλώντας για musical episodes, η ομάδα του Avenue Q πέρασε μια βόλτα από το Scrubs και το αποτέλεσμα ήταν το 'My Musical', ένα επεισόδιο όπου μεταξύ άλλων ο JD και ο Turk τραγουδάνε για κακά. Ναι, για αυτά τα κακά.


The Hero of Canton (Firefly)
Τα λόγια με προδίδουν.


Amazing.

.

The Office: Michael was growing as a person

Δυο λόγια για τις τελευταίες μέρες του Michael Scott στις οθόνες μας.

Έχω ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα με την τρέχουσα σεζόν του Office. Δεν είναι ότι είναι κακή. (Ή τελοσπάντων σίγουρα δεν είναι χειρότερη από τις 2-3 προηγούμενες.) Είναι ότι αυτό που κάνει, είναι λάθος.

Δε θέλω να ασχοληθώ την παρούσα στιγμή με το αν το Office θα έπρεπε να συνεχιστεί μετά τον Michael Scott. Είναι μια συζήτηση για την οποία α) έχω εκφρααστεί και β) δεν βρίσκω νόημα. Η σειρά φυσικά και θα συνεχιστεί, είναι η άγκυρα του NBC για τις 'Πέμπτες κωμωδίας', προφανώς και δε θα την κόψουν επειδή 'έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της'. Αντ' αυτού, με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή ένα άλλο θέμα, που είναι ο τρόπος με τον οποίο οι συγγραφείς αποχαιρετούν τον πρωταγωνιστή τους.

Δεν έχω τίποτα με λίγο character development. Είναι, εμ, το σημαντικότερο πράγμα στο μέσο της τηλεορασης. Αλλά την ίδια στιγμή, στραβώνω όταν κάτι συμβαίνει με παντελώς μη οργανικό τρόπο, και παντελώς άκομψα. Ο Michael Scott είναι ένας απροσάρμοστος, ψιλοκακιασμένος 15χρονος σε σώμα 40άρη. Ανώριμος, εγωιστής, ανίκανος να αντιληφθεί τον κόσμο γύρω του (πέραν των ενστικτωδών κινήσεων επιβίωσής του). Δεν πειράζει. Κάποιοι άνθρωποι είναι έτσι. Τι να κάνουμε τώρα.

Στην τελική, μέρος της επιτυχίας της σειράς ήταν και η αλληλεπίδραση ενός τέτοιου αφεντικού με τους εργαζόμενούς του, ακόμα και οι αναλαμπές αναπάντεχης ανθρωπιάς ή σοφίας που κατά καιρούς είχε. Όλα αυτά συνεισέφεραν στην σκιαγράφηση του χαρακτήρα του. Ήταν character development. Αυτό που βλέπουμε φέτος, δεν είναι.

Το να ξέρεις πως τελειώνει η σειρά (για τους σκοπούς αυτού του post, Office=Michael Scott) και να προχωράς με βεβιασμένες κινήσεις εξανθρωπισμού του πρωταγωνιστή σου, το θεωρώ όχι μόνο ασυνεπές και άτεχνο, αλλά και ανέντιμο. Είναι το ίδιο πρόβλημα που έχω με σειρές τύπου Dexter: Εθίζουν τον θεατή με έναν αντι-ήρωα, μόνο για να προχωρήσουν σταδιακά στον εξανθρωπισμό του. Στην αθώωσή του.

Πάρε όμως το Shield. Να μια σειρά που ποτέ δεν συγχώρεσε, ποτέ δε μαλάκωσε τον ήρωά της. (Όταν το έκανε, ήταν ως μέρος ενός γενικότερου point, και όχι endgame, όχι αποχαιρετισμός.) Στο τέλος δεν είπε "ναι, τελικά ωρίμασε". Όχι. Υπογράμμισε για μια τελευταία φορά ποιος είναι ο Vic Mackey και μας φώναξε κατάμουτρα πως αυτός θα παραμείνει.

Έτσι είναι οι άνθρωποι, δεν ωριμάζουν από τη μία μέρα στην άλλη. (Στην πραγματικότητα μένουν πάντα ίδιοι. Τα έχει πει το Sopranos αυτά τα πράγματα, μην επαναλαμβανόμαστε.) Το Office όμως έχει επιλέξει ως τελευταία σεζόν του, να πάρει κάθε τι που ήταν ο Michael Scott όλα αυτά τα χρόνια, και να το συνθλίψει. Έτσι, ο Michael ξαφνικά είναι το είδος ανθρώπου που θα καταλάβαινε ότι το 'Threat Level: Midnight' είναι επική μπούρδα μεγατόνων. (By the way, ένα από τα χειρότερα επεισόδια της σειράς, έτσι;)

Πρόσεξε, έχει να κάνει με συνέπεια. Διαφωνώ ας πούμε και με το πώς το How I Met Your Mother χειρίζεται φέτος τον Barney (που από sitcom character που τόσο επιτυχημένα ήταν τόσα χρόνια, γίνεται 'αληθινό αγόρι'), αλλά αυτό είναι κάτι που θα έκανε αυτή η σειρά. Η σειρά όπου όλα πάντοτε καταλήγουν στο μικροαστικό όνειρο του να κάνει μια όμορφη οικογένεια με παιδιά. Δεν μου αρέσει, αλλά το δέχομαι ως αναπόφευκτο. Είναι εξέλιξη που ανήκει στη σειρά που έβλεπες τόσα χρόνια, σ'αρέσει-δε σ'αρέσει.

Κλείνοντας όμως το story-arc του κεντρικού του ήρωα, το Office επιλέγει να τον 'ωριμάσει' απότομα και άκρως πατροναριστικά, σε μια άρνηση της ίδιας του της ουσίας, με τρόπο που καθόλου μα καθόλου πειστικός δε μου φαίνεται. Σε όλο αυτό το τελευταίο σερί επεισοδίων όπου ο Michael Scott γίνεται κι αυτός αληθινό αγόρι, η μόνη φράση που μου έρχεται ξανά και ξανά στο μυαλό, όπως την αφηγήθηκε ο Ron Howard με ξερή ειρωνία στο Arrested Development, είναι αυτή:

“Gob was growing as a person.”

.

Top-50 Episodes, 2010: #40-31

Κατεβαίνουμε.

~-~

40 > How I Met Your Mother 6x04 Subway Wars
(w: Chris Harris / Pamela Fryman)
New York, I <3 you. [...]

39 > The Simpsons 22x03 MoneyBART
(tagged by: Banksy)
 Όχι φυσικά για το επεισόδιο, αλλά για το ανατριχιαστικά και κατάμαυρα σατιρικό opening sequence έμπνευσης Banksy. [...]

38 > Modern Family 1x17 Truth Be Told
(w: Joe Lawson / d: Jason Winer)
Ξέρετε πότε με γονατίζει από τα γέλια η σειρά; Όταν έχει την κάθε οικογένεια να κάνει τα δικά της, ώστε να αγνοώ τους υπόλοιπους και να εστιάζω στον Phil. Ειδικά όταν μπλέκει σε uber-awkward, Facebook-ικής φύσεως παρεξηγήσεις. Και ακόμα πιο ειδικά, όταν αυτές έχουν την μορφή της Judy Greer.

37 > Dexter 5x09 Teenage Wasteland
(w: Lauren Gussis / d: Ernest Dickerson)
Πολύ ωραία τα πράγματα που έκανε φέτος το Dexter με την Lumen (πριν φτάσει στο χειρότερο φινάλε της σειράς μέχρι σήμερα) αλλά το καλύτερο επεισόδιο ήταν αυτό που έκανε τον Dexter να μοιάζει με World’s Best Dad χωρίς να γίνεται φλώρος, και την Astor να μοιάζει ενδιαφέρων χαρακτήρας χωρίς να γίνεται ακριβώς συμπαθής. Φοβερή ισορροπία, γαμάτο επεισόδιο.

36 > True Blood 3x08 Night on the Sun
(w: Raelle Tucker / d: Lesli Linka Glatter)
Το τελευταίο 10λεπτο που επισκίασε όλη την υπόλοιπη σεζόν, με άγριο α λα Buffy/Faith ξυλίκι, σεξ στα πατώματα και πισώπλατα παλουκώματα. Epic. [...]

35 > Lost 6x09 Ab Aeterno
(w: Melinda Hsu Taylor & Greggory Nations / d: Tucker Gates)
H τελευταία σεζόν του Lost κατάφερε να είναι μετριοχάλια τόσο ενώ τη βλέπαμε όσο και in retrospect, αλλά αυτό το επεισόδιο ξεχωρίζει θυμίζοντας κάτι από τα παλιά. Σαν το old-school Lost που αγαπήσαμε, έπιασε έναν χαρακτήρα (τον μυστηριώδη, αθάνατο, eyelinered Richard) και μας παρουσίασε από την αρχή ως το τέλος το τραγικό του ταξίδι προς την εξιλέωση. Πολύ δυνατό. Κι εμμένω στην άποχή μου πως το Richard & the Others παραμένει το καλύτερο αχρησιμοποίητο όνομα μπάντας. (Έχουμε και το Immortal Richard για την αναπόφευκτη σόλο καριέρα που θα επακολουθήσει.) [...]
>> Εναλλακτικό επεισόδιο για αυτή τη θέση: ‘Peter’, του Fringe. Το ίδιο πράγμα, αλλά για τον Walter Bishop. (Σε αντιστοιχία, το band name edώ θα ήταν Walter & the Bells, και Crazy Bishop για την σόλο καριέρα.)

34 Community 2x09 Conspiracy Theories and Interior Design
(w: Chris McKenna / d: Adam Davidson)
Γελοίες συνωμοσίες, φρούρια από κουβέρτες, sub-plots που ενώνονται με τρόπους απρόβλεπτους, over-the-top γελοιότητας ‘ανατροπές’ στο τελευταίο act, και ο Professor Professerson. Ένα από τα καλύτερα δομημένα σενάρια της χρονιάς. [...]

33 Gossip Girl 4x11 The Townies
(w: Amanda Lasher & Stephanie Savage / d: Joe Lazarov)
Είμαι εντελώς sucker για αναπάντεχα ζευγαρώματα, και συγγνώμη αλλά ο Dan και η Blair είναι από τα καλύτερα που έχω δει ποτέ. [...]

32 Mad Men 4x03 The Good News
(w: Jonathan Abrahams and Matthew Weiner / d: Jennifer Getzinger)
Μιλώντας για αναπάντεχα ζευγαρώματα, Don + Lane = BFF.

31 Terriers 1x13 Hail Mary
(w: Ted Griffin & Nicholas Griffin / d: Ted Griffin)
Και μιλώντας για ζευγαρώματα εν γένει, αυτό ήταν το καλύτερο που έχω δει εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην τηλεόραση. Hank και Britt, bros for life. “We gotta stop splitting up.” [...]

.

How I Met Your Mother: Honey

Είναι από αυτά τα περίεργα καλόκακα επεισόδια.

Γούσταρα πολύ τη δομή γιατί μου θύμισε τα καλύτερα του ΗΙΜΥΜ circa season 2-3, αλλά από την άλλη από τη στιγμή που φάνηκε πώς θα κυλήσει το επεισόδιο, φάνηκε πώς θα κυλήσει το επεισόδιο. Θέλω να πω, η ιδέα ήταν εκεί, το στοιχείο της έκπληξης όχι.

Κάποια αστεία ήταν πετυχημένα (το “who's your daddy;” με τα κλάμματα του Barney, το ίδιο το “aw honey”) και κάποια όχι (αυτή η σάχλα με τη μάνα και τον αδερφό του Marshall που σήκωναν τα τηλέφωνα, έλεος), αλλά αυτό θα συμβεί σε μια κωμωδία, τι να κάνεις.

Η Katy Perry ήταν βασικά γαμάτη σε αυτό που της ζητήθηκε να κάνει (και σε αυτό δεν έχω να αντιτάξω κάτι αρνητικό).

Ο τρόπος που ήρθαν εν τέλει μαζί ο Ted με την Zoey ήταν γλυκός και ταυτόχρονα πολύ πιστός στην ουσία του ΗΙΜΥΜ, πλήρης με τα αφηγηματικά perspectives, τον αναξιόπιστο αφηγητή, και τις αλλαγές στο ποιος διηγείται την ιστορία. Ωραίο, έξυπνο, όλα μια χαρά. Αλλά δε θα μπορούσα να νοιάζομαι λιγότερο για την Zoey. (Και δε θα μπορούσα να νοιάζομαι λιγότερο για το αν είναι η Μητέρα, επίσης.*)

(* Ναι, ξέρω ότι τυπικά δε μπορεί να είναι, το έχουμε ξανασυζητήσει. Αλλά εδώ το Alias αγνοούσε βασικά cliffhangers του, το ΗΙΜΥΜ δε θα μπορέσει να το κάνει;)

Έξτρα πόντοι για την γαμάτη-αν-και-παντελώς-ανούσια-και-random χρωματική αναφορά στο Cluedo, βάσει των σταθερών χρωματικών επιλογών στα ρούχα του κάθε χαρακτήρα από την αρχή ως το τέλος του επεισοδίου. Δεν θυμάμαι αρκετά την ταινία ή/και το παιχνίδι για να τα βάλω κάτω και να αποφασίσω αν τα ταιριάσματα των χαρακτήρων σειράς/παιχνιδιού σημαίνουν κάτι (πχ. η Honey είναι η Scarlett, η Jennifer Morrison είναι η Mrs. White κτλ), αλλά σαν easter egg ήταν αρκετά χαριτωμένο. Και κυρίως, ΔΕΝ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΥΠΕΡΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ.

Τελοσπάντων, το επεισόδιο ήταν εμπνευσμένο και διασκεδαστικό. Όχι απαραιτήτως από τα καλύτερα που έχει κάνει ποτέ η σειρά, αλλά σίγουρα από τα καλύτερα που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια. Μακάρι το ανίερο ζευγάρωμα του απάλευτου πρωταγωνιστή και της απάλευτης guest χαρακτήρα να μας δώσει κάτι αναπάντεχα έξυπνο και αστείο. Ποτέ δεν ξέρεις.

.

How I Met Your Mother: Countdown to Armageddon

Πώς ήταν το χθεσινό, ultra-gimmicky επεισόδιο How I Met Your Mother;

Εχμ, ultra-gimmicky. Και λάθος, απλά λάθος. Καταρχάς, προειδοποίηση: Αν και πάντα αυτό εξυπακούεται στα write-ups, ακολουθούν SPOILERS.

Οκέι, λοιπόν, αυτή η φαινομενικά ανούσια και άκρως ενοχλητική αντίστροφη μέτρηση, ήταν εμφανές ότι οδηγούσε σε κάτι. Αυτό το κάτι ήταν ο από το πουθενά θάνατος του πατέρα του Marshall. Θα μου πεις ναι ρε φίλε, από το πουθενά, δηλαδή τι να κάνουμε, στην πραγματική ζωή οι άνθρωποι στέλνουν πάντα ειδοποιητήριο ότι θα πεθάνουν;

Όχι. Αλλά δε βλέπουμε πραγματική ζωή, βλέπουμε μια σειρά, και όπως κάθε σειρά πρέπει δραματουργικά και αφηγηματικά να έχει στρώσει προηγουμένως το δρόμο για την κάθε της εξέλιξη. Αν το κάνει με έξυπνο και λεπτό τρόπο, τότε η εν λόγω εξέλιξη θα έρθει και σαν έκπληξη μες στο πλαίσιο της ιστορίας.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που δεν πρέπει να κάνει μια σειρά, είναι να σου δώσει ένα από τα πιο τυπικά σαχλά της επεισόδια, να το παραγεμίσει με ένα από τα πιο εξόφθαλμα gimmicks που θυμάμαι να έχω δει ποτέ στην τηλεόραση, και στο τέλος να έρθει από το πουθενά και να σου ρίξει σφαλιάρα με ένα “α ναι, ο μπαμπάς σου πέθανε” στα τελευταία 30''.

Δηλαδή τι σκεφτόντουσαν; Είχαμε τον Ted να θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Ross Geller και Mr. Bean, είχαμε τον Alexis Denisof να επιστρέφει, είχαμε ένα μοντάζ με το best-of ντροπιαστικών στιγμών της Robin, είχαμε τον Barney και τον σωσία του, είχαμε τον Marshall και την Lilly εν μέσω της πιο κλισέ ιστορίας που μπορεί ποτέ του να κάνει ένα sitcom. Το επεισόδιο είναι ήδη πηγμένο μέχρι σκασμού. Σου δίνει και τα νούμερα, βασικά υποχρεώνοντάς σε να ψαχουλεύεις εκείνα αντί να δίνεις σημασία στο ούτως ή άλλως πηγμένο επεισόδιο. Η σειρά παίζει μαζί σου, σου κάνει τρελίτσες, σου λέει σαχλίτσες, σου κλείνει το μάτι, τα κάνει όλα μαζί, το πέσιμο είναι κάπως άγαρμπο και απεγνωσμένο, αλλά τελοσπάντων, λες, εντάξει, χαβαλές.

Και ξαφνικά, ναι, γεια, ο πατέρας σου πέθανε. Ωραία. Εντάξει.

Μπορεί κάλλιστα στο υπόλοιπο της σεζόν να προκύψει εξαιρετικός χειρισμός, να εξελιχθεί αυτή η απώλεια σε μια ιστορία που πράγματι να είχε ανάγκη η σειρά να κάνει. Αλλά ακόμα κι αυτό δε θα αναιρέσει το γεγονός ότι το 'Bad News' ήταν αυτό ακριβώς που λέει και το όνομά του.

~-~

Σχόλια:

> To βιντεάκι με τις κουκουβάγιες απλά θέλω να το δω. “Who?”

> Εγώ ήξερα ότι υπήρχε ένα countdown κάπου μες στο επεισόδιο από πριν το δω, οπότε δε μετράω. Αλλά με τον αδερφό μου που είδαμε το επεισόδιο, πρόσεξε την αντίστροφη μέτρηση από το 49 κιόλας. Εσείς από πού το αντιληφθήκατε;

> Εντόπισα τους 49 από τους 50 αριθμούς- έχασα το 38.

> Επίσης, είχα θεωρήσει πως -για κάποιο λόγο- η αντίστροφη μέτρηση θα κατέληγε στη Μητέρα. Άσχετο.

> Κάποιοι αριθμοί ήταν έξυπνα τοποθετημένοι: η μεγάλη ακολουθία αριθμών στην οθόνη πίσω από τον Sandy με τους αριθμούς του λαχείου, η αντιστροφή του 9 με το 6, το (high) 5.

> Οι περισσότεροι ήταν απλά ξερή τεμπελιά. Το μόνο εξώφυλλο βιβλίου που έλειπε ήταν το “29 τρόποι για να κρύψετε αριθμούς σε εξώφυλλα βιβλίων”.

> By the way τον συμπαθούσα τον πατέρα του Marshall. Αλλά τόσο λάθος τρόπος να γίνει όλο αυτό.

> “Who?”

> Το .gif με όλη την αντίστροφη μέτρηση.

.

How I Met Your Mother: Natural History

Για δες, φτιάχνουν ακόμα καλά τέτοια.

Δεν ήταν και τίποτα τρομερό, mind you, αλλά μετά από καιρό ένιωσα τη σειρά να προσπαθεί να πει κάτι. Οι συμβολισμοί της ήταν λίγο in the nose σε μερικά σημεία, αλλά όλες οι ιστορίες έδεναν στο τέλος πολύ αποτελεσματικά με το κεντρικό μοτίβο του επεισοδίου, την επίσκεψη στο μουσείο.

Είχες μεν την Robin και τον Barney σε ένα καθαρά κωμικό subplot (που όμως ήταν αρκετά over the top για να καταλήξει όσο αστείο ήθελα) για να εξισορροπούνται τα πιο δραματικά στοιχεία των άλλων δύο ιστοριών. Του Marshall και της Lilly ήταν ωραία απόπειρα να προσεγγιστεί η διαρκώς εξελισσόμενη ταυτότητα του καθενός μας, αλλά και το τι σημαίνει να είσαι σε μια σχέση και κάποια βασικά πράγματα να μένουν αναλλοίωτα. (Κι επίσης, είναι πάντα ευχάριστο όταν επιστρέφει ο σαντουιτσόμπαφος.)

Και όλως περιέργως, το πιο λειτουργικό κομμάτι του επεισοδίου ήταν η ιστορία του Ted. Που ήταν ασυνήθιστα αστεία, με τον douchey Ted να τρέχει εδώ κι εκεί κοροϊδεύοντας τους θαμώνες του μουσείου, με πρώτο και καλύτερο τον "The Captain". Αλλά κουβάλαγε και λίγο συναίσθημα στις φλέβες του, χάρη στην διπλή (καραπροβλέψιμη βέβαια) ανατροπή με την Jennifer Morrison. Που πρώτα τον προδίδει με τα απολαυστικά ψεύτικα δάκρυά της, και μετά σβήνει η ίδια τον θρίαμβό της όταν ακούει τον Ted να την εκτιμά και να την καταλαβαίνει περισσότερο από ό,τι ο The Captain, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και έκθεμα στο μουσείο. Σαν τον College Marshall ένα πράμα.

Αστείο επεισόδιο, συναισθηματικό, και με όλα να έρχονται και να δένουν στο τέλος με τρόπο οργανικό και έξυπνο. Υπάρχει ακόμα λίγη ζωή σε αυτή τη σειρά.

ΥΓ. Μιλώντας για ζωή, η Zoey παίζει να είναι η Μητέρα; Χλωμό, γιατί αν θυμάμαι καλά ο Ted είπε ότι τη γνώρισε σε ένα γάμο. Τα έχω λάθος στο μυαλό μου; Υπάρχει παραθυράκι που θα έκανε τη Jennifer Morrison αυτή που περιμένουμε τόσα χρόνια; (Όχι ότι θα το ήθελα, btw. Τη βρίσκω αρκετά αντιπαθή ως χαρακτήρα.)

.

How I Met Your Mother: I heart NY

Λίγα λόγια μετά το άλμα για το πρώτο καλό φετινό How I Met Your Mother.

Είχε κάτι από τα παλιά. Το ότι δεν άφηνε να περάσει ένα λεπτό χωρίς να βγάλει από το μανίκι του κάποιο αφηγηματικό τρικ ή κάποιο running joke ή κάποια πρωτοτυπία στη δομή. Το ότι ήταν love/hate letter στη Νέα Υόρκη, την τελειότερη πόλη του κόσμου κι ας μην έχω πάει ακόμα. (Το ότι εύκολα τράβαγες τις δικές σου παραλλήλους με την Αθήνα- αν ζεις σε άλλη πόλη δεν ξέρω πώς θα σου φάνηκε το επεισόδιο.)

Σίγουρα, κάποια στοιχεία έγιναν γρήγορα προβλέψιμα. Ο 'Στάθης ο Παντού' της Νέας Υόρκης ας πούμε ήταν εμφανές ότι θα εμφανιζόταν κάθε ένα λεπτό σε διάφορα σημεία της πόλης- αν και ο τρόπος που αυτό το αστείο τραβήχτηκε μέχρι να σπάσει, το ξαναέκανε αστείο. (Είναι σαν κάποια από τα gags του Spongebob Squarepants ή το “Lois, mom, mommy” από το Family Guy.) Ή ας πούμε το 'Why Barney Needed A Win' που φυσικά και θα κατέληγε στο ότι ο Barney δεν τη χρειαζόταν.

Αλλά είχε τόσα πράγματα να λατρέψεις το επεισόδιο- άσε που ήταν επιτέλους ξανά αστείο. Το περιστατικό με το ανθρώπινο κομπιουτεράκι (άσε που έμαθα επιτέλους τι σημαίνει αυτό το CE), τα 4 βήματα της Robin προς την Νεοϋορκέζικη ολοκλήρωση, το ότι ο Barney έκανε πετάλι για 65 τετράγωνα και μύριζε υπέροχα, η τελική έκβαση (και το πώς παρουσιάστηκε), η παράλληλη δράση α λα 24 και τα διαρκή updates μέσω χάρτη της Νέας Υόρκης, η αντίδραση του Ted στις κριτικές-ύμνους των φοιτητών του αλλά και το τόσο συνεπές κόλλημά του με τη μία αρνητική, το ότι δεν είσαι αληθινός νεοϋορκέζος αν δεν έχεις συναντήσει τον Woody Allen(*), και πάνω από όλα το τραγούδι του Marshall, οι φορές που νίκησε τις μηχανές και η φορές που ηττήθηκε από αυτές.

(*Κάποιος θεούλης έγραψε στο twitter ότι το δικό μας αντίστοιχο είναι ότι δεν είσαι Αθηναίος αν δεν έχεις συναντήσει ποτέ τον Νίκο Περράκη. Απλά τέλειο!)

Είναι κρίμα βέβαια και διαρκές ξενέρωμα που Ο Λ Α τα character arcs δίνονται τόσο υπερβολικά μασημένα, αλλά τι να γίνει, δε μπορούμε να τα έχουμε όλα. Πολύ καλό επεισόδιο.

.

How I Met Your Mother: High six

Αν ήμουν τα παιδιά του Ted, θα τον είχαμε βάλει σε γηροκομείο.

Ο λόγος απλός και γνωστός, και τα σχόλιά μου για αυτή την καλή-αλλά-όχι-φοβερή πρεμιέρα, λίγα. Το How I Met Your Mother αντιμετωπίζει εδώ και δυο χρόνια το πολύ βασικό πρόβλημα του πώς προχωράς μια κεντρική μυθολογία όταν δεν ξέρεις για πόσο ακόμα έχεις να την τραβήξεις. (Ειδικά μια σειρά σαν το ΗΙΜΥΜ δηλαδή, που βασίζεται πολύ στη μυθολογία της και το continuity της.)

Απλό. Δεν με ενδιαφέρει η υπόθεση της Μητέρας. Ποτέ δε με ενδιέφερε, ποτέ δεν ήταν ο λόγος που παρακολουθούσα τη σειρά. Οπότε είμαι απολύτως διατεθειμένος να παρακολουθώ μια ιστορία που φαινομενικά δεν πάει πουθενά, όσο είναι γεμάτη με "high six"es και με "dibs"es. Αλλά για το θεό, σταματήστε να μας ζαλίζετε τον έρωτα με τη Μητέρα. Τη μία βλέπουμε την ομπρέλα της, την άλλη τον αστράγαλό της, την άλλη βλέπουμε ποια είναι η τάξη της, την παράλλη την αυλή πριν συναντηθεί με τον Ted. Νισάφι.

Αυτό το πράγμα έχει καταντήσει όχι απλά ο ροζ ελέφαντας στο δωμάτιο, αλλά ένας φουσκωτός ροζ ελέφαντας που διαρκώς μεγαλώνει, καταπίνοντας ακόμα και χαριτωμένα επεισόδια σαν αυτό, με έξυπνες ανατροπές όπως αυτή με τη Rachel Bilson και τη μέλλουσα σύζυγό της.

Για την ακρίβεια, αν η σειρά δεν είχε tease-άρει τόσες φορές στο παρελθόν τη Μητέρα, αυτό το επεισόδιο θα ήταν μια αυθεντική και ανατρεπτική απόλαυση. Αλλά οι Bays & Thomas πρέπει να διαβάσουν την ιστορία του ψεύτη βοσκού. Ή απλά να πουν απερίσπαστοι τη δική τους- αλλά χωρίς να φωνάζουν διαρκώς "λύκος".

Άντε, καλή μας σεζόν- παρόλο το rant, το διασκέδασα το επεισόδιο.

.

15 στιγμές για 5 χρόνια

Σαν σήμερα, μισή δεκαετία πριν, ήρθε στον κόσμο του ίντερνετ ένα μικρούλι blog ως απευθείας αντίδραση στο φινάλε του Six Feet Under. Όταν το είδα συνειδητοποίησα πως ήθελα να έχω ένα χώρο δικό μου, για να μοιράζομαι τηλεοπτικές εμπειρίες με όποιους έχουν διάθεση να μου κάνουν παρέα σε αυτή τη μικρή γωνιά του ίντερνετ. 5 χρόνια μετά, αυτή η παρέα κάθε χρόνο γίνεται και μεγαλύτερη, σε αναλογία αντίστροφη με τον ελεύθερο χρόνο μου. Ό,τι όμως κι αν συνέβη σε αυτά τα 5 χρόνια (και πολλά πράγματα συνέβησαν χάρη και σε αυτό το blog), και ό,τι κι αν συμβεί τα αμέσως επόμενα, αν ήμουν ποτέ σίγουρος για κάτι είναι ότι δε θα σταματήσω να δίνω εδώ ό,τι έχω.

Αντί γενεθλίων, 15 αξέχαστες στιγμές από αυτά τα 5 χρόνια, 15 στιγμές που λάτρεψα και που η κάθε μία τους με έκανε να αγαπήσω αυτό το μέσο λίγο ακόμα περισσότερο. Με τυχαία σειρά, off the top of my head:

~-~

H Sia τραγουδάει το 'Breathe Me' καθώς όλοι και όλα, τελειώνουν.

Το TARDIS, το Time Vortex, και η σύγχρονη εκδοχή του μουσικού theme των Ron Grainer και Delia Derbyshire. Σε όλες τις βερσιόν. Ποτέ τίτλοι αρχής δε με ενθουσίαζαν τόσο πολύ εν όψει ενός νέου επεισοδίου σειράς.

'Don't stop believing.' And cut to black.

“The hammer is my penis.”

Slow clapping για τον Coach Taylor. CLEAR EYES, FULL HEARTS. CAN'T LOSE!

The Omar, bitch.


Ταξίδι στο Λονδίνο για να δω σε αίθουσα το Serenity. “I'm a leaf in the wind. Watch how I soar.”

“Legen -wait for it- DARY!”

H Izzie βρίσκει νεκρό τον Denny υπό τους ήχους των Snow Patrol. Στo στόμα μου είχα γεύση από δάκρυα.

Το κήρυγμα του John από το Cincinnati. Μπορεί να σταματήσαμε να θυμόμαστε, αλλά δε θα ξεχάσουμε ποτέ.


“Cocksucker!”

Ο Conan και η απεργία. German disco light show!

Russell Hantz, King of Samoa.

H ομολογία του Vic Mackey.

-I love you, Penny. I've always loved you. I'm so sorry. I love you!

-I love you too.

-I don't know where I am, but...

-I'll find you, Des.

-I promise...

-...no matter what...

-...I'll come back to you.

-I won't give up.

-I promise. I love you.

~-~

Όχι ότι αυτές είναι όλες, φυσικά. Απλά η μνήμη και το ένστικτο σε αυτά με οδήγησε πρώτα. Τι πρόσωπα ή σκηνές θα ξεχωρίζατε εσείς από τα χρόνια που παρακολουθείτε τηλεόραση ταυτόχρονα με την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού;

.

Emmys 2010: sort-of-instant reaction

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει εδώ και χρόνια, δεν έχω πολλά να πω για τις υποψηφιότητες των Έμμυ. 30 Rock και Mad Men είναι ψιλοπαντού, κατά τας Γραφάς, τα Έμμυ όπως αναμενόταν αγκάλιασαν το Glee, το Modern Family, το True Blood και, εχμ, την Betty White- άρα όλα είναι φανταστικά ή φανταστικά ξενέρωτα ανάλογα πώς βλέπετε κάθε μία από αυτές τις σειρές. (Για την Betty White προφανώς δεν τίθεται ζήτημα επιλογής.)

Το αναπάντεχο συνέβη στις μικρολεπτομέρειες, κι εκεί ήταν που τα Έμμυ φέτος δείχνουν να κάνουν τη διαφορά σε σχέση με τη ρουτίνα και την προβλεψιμότητα στην οποία συνήθως μας επιφυλάσσουν. Οπότε, αντί να αναλωθώ στις όποιες αντιρρήσεις μου για την απουσία των προσωπικών μου αγαπημένων σειρών (COMMUNITY ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ), που ο καθένας έτσι κι αλλιώς μπορεί να παραθέσει λίστα με τις δικές του, προτιμώ να επικεντρωθώ στις ευχάριστες εκπλήξεις που έκαναν τη φετινή, μια από τις πληρέστερες λίστες υποψηφιοτήτων Έμμυ της πρόσφατης μνήμης.

*Conan. Απλά. Το Tonight Show with Conan O'Brien, παρότι φυσικά και δεν προτάθηκε από το ίδιο το NBC (το οποίο στάθηκε στο πλευρό του Σαγώνια), είναι υποψήφιο σε όλες τις κατηγορίες για Variety Show. Αν κερδίσει κιόλας, θα μιλάμε περί ιστορικού επιτεύγματος.

*Treme. Για σκηνοθεσία. Δεν τους το είχα των σκηνοθετών, αλλά φοβερή επιλογή, ο πιλότος αν ήταν ταινία θα σάρωνε τα Όσκαρ.

*Τρομερή ως είθισται η κατηγορία με τις χορογραφίες. Έχουμε έναν Adam Shankman, έχουμε μια Mia Michaels, έχουμε μια Stacey Tookey (η λατρεμένη, σχετικά-new entry Καναδέζα του SYTYCD), έχουμε μια Chelsie Hightower και τα συγκλονιστικά της πόδια, και έχουμε και τον Derek Hough να συμπληρώνει την πεντάδα. Ο Derek Hough είναι αυτός που πηδάει την Cheryl Cole. Οπότε ίσως το Emmy να μην του λέει και πάρα πολλά αυτή τη στιγμή.

*Η διαφήμιση του Old Spice στην κατηγορία καλύτερου commercial, την οποία όποιος είδε θα αναφώνησε σίγουρα "ΕΝΑ ΟΣΚΑΡ, ΕΝΑ ΟΣΚΑΡ!!!" χωρίς να περιμένει ότι actually αυτό θα έφτανε κοντά στο να γίνει πραγματικότητα.

*Από την όλη -υπερβολική- παρουσία του Glee, ξεχωρίζω τις δύο όντως εξαιρετικές συμμετοχές του, δηλαδή την σκηνοθεσία του Paris Barclay για το υπέροχο επεισόδιο 'Wheels', και φυσικά για την συμμετοχή του Neil Patrick Harris. (Ο οποίος, στις δύο υποψηφιότητες φέτος, το καλό που τους θέλω να του δώσουν κι ένα Emmy επιτέλους.)

*Το Survivor σκανδαλωδώς απουσιάζει από την μεγάλη κατηγορία των Reality, αλλά το εκπληκτικό 'Tonight, We Make Our Move' επεισόδιο, δηλαδή μια από τις ελάχιστες φορές που το αποτέλεσμα του Tribal είναι όντως έκπληξη, είναι υποψήφιο για μοντάζ.

*Είναι υποψήφιο το 'Nothing Suits Me Like a Suit', δηλαδή ό,τι καλύτερο συνέβη φέτος σε μια κακή σεζόν ΗΙΜΥΜ.

*Αναγνωρίστηκε επιτέλους ο δύσμοιρος ο Tony Shalhoub.

*Αναγνωρίστηκε επιτέλους η ύπαρξη του Friday Night Lights και του εξαιρετικού καστ του. Kyle Chandler, Connie Britton, καιρός ήταν.

*Η Leslie Knope οδηγεί την Amy Poehler στην υποψηφιότητα Α' Γυναικείου Ρόλου!!


Και συγγνώμη, αλλά θα κλείσω με το μεγαλύτερο WTF όλων, που είναι η απουσία του Fringe από την κατηγορία καλύτερων ειδικών εφέ. Οι άνθρωποι είναι ξεκάθαρα τυφλοί.

Εσείς τι λέτε για όλα αυτά;

.

FinaleWatch: How I Met Your Mother

Σύντομα σχόλια για το φινάλε του κύκλου και για την εύρεση (;) του τελευταίου σωσία.

Δεν έχω φοβερά ισχυρή άποψη για το αν αυτό ήταν ένα καλό ή ένα μέτριο season finale, μάλλον επειδή στο μυαλό που βουλιάζει μέσα σε αυτό που ονομάζουμε 'Κακή, Κακή, Κακή Σεζόν'.

Το καλό είναι ότι αυτή τη φορά δεν είχαμε παιχνιδάκια με τη Μητέρα, τις ομπρέλες της, τα πόδια της, τις συγκατοίκους της, κτλ. Που σημαίνει πως οι συγγραφείς καταλαβαίνουν ότι το όλο ζήτημα πραγματικά είναι δευτερεύον για τους θεατές όσο είναι καλή η σειρά. Έχουμε ξαναπεί ότι προσωπικά δε με νοιάζει και ποτέ να μην τη δούμε τη Μητέρα, αρκεί να μην έχουμε teases κάθε τρεις και λίγο!

Τι είχαμε όμως στο επεισόδιο; Τον Neil Patrick Harris σε διάφορα outfits να παίζει τον σωσία (ή και όχι) του χαρακτήρα του, ως ένα μήνυμα του σύμπαντος για το πότε ο Marshall και η Lilly θα ξεκινήσουν το baby-making. Η φάση έδωσε διάφορα καλά αστεία, με την παρέα να μπαστακώνεται στο δωμάτιο του ζευγαριού στην φαντασία της Lilly, και αργότερα και στην πραγματικότητα, όπου η καλύτερη ατάκα ήρθε από το crossover αστείο με τα ξανθά μαλλιά του Ted: "Why is Ellen DeGeneres in our bedroom?"

Γενικά ήταν αστείο το επεισόδιο, το πρόβλημά μου με το ΗΙΜΥΜ έρχεται όταν ο διδακτισμός (στον οποίον γέρνει πολύ εύκολα και πολύ συχνά η σειρά) υπερσκελίζει τον χιούμορ, και νομίζω ότι αυτό συνέβη εδώ σε 2-3 σημεία, ιδιαίτερα με το subplot της Robin. Το οποίο, να προσθέσω, ήταν καρα-προβλέψιμο! Αλλά μου άρεσε που όταν πήγαν να φιληθούν κι ήμουν έτοιμος να πετάξω πράγματα στην οθόνη, η Robin έσκασε στα γέλια με το μαλλί του Ted (το μαλλί αυτό ήταν ο scene-stealer του επεισοδίου, τελικά) και δεν συνέβη τίποτα, με κλείσιμο του ματιού προς τους θεατές που φοβήθηκαν.

Και μιλώντας για το μαλλί, το καλύτερο κομμάτι του φινάλε ήταν η γαμάτη χρήση της τηλεπαθητικής επικοινωνίας της παρέας, για να 'συνεννοηθούν' να τουμπάρουν τον Ted πείθοντάς τον να το βάψει ξανθό. "We can do this".

Nice, και γενικά όχι άσχημος τρόπος να κλείσει μια πολύ πολύ μέτρια σεζόν. Αλλά θέλει δουλειά το πράγμα του χρόνου.

.

How I Met Your Mother: Douchepocalypse!

Δυο σύντομα σχολιάκια έστω και με καθυστέρηση, γιατί κρίμα να έφευγε έτσι άκλαφτο αυτό το επεισόδιο.

LOVED IT. Κανένα επεισόδιο της σειράς δε μου έχει αρέσει φέτος τόσο πολύ, αλλά από την άλλη κανένα δεν έχει καταφέρει να εισάγει μια αληθινά catchy καινούρια φράση ("Douchepocalypse"), να δώσει καινούριο HIMYM-ey joke ("Willem! Dafoooeee"), και να βγάλει τόσο χρυσάφι από την inherent doucheyness του Ted.

Η οποία φυσικά είναι τις περισσότερες φορές λόγος που με κάνει να στραβώνω με πολλά επεισόδια, αλλά εδώ χρησιμοποιήθηκε με τον ακριβώς σωστό τρόπο όχι μόνο για να βγάλει πολύ γέλιο, αλλά και για να δώσει πάσα για μια γλυκιά ματιά στο τι κρατάει ενωμένη αυτή την παρέα.

Οι σκηνές στην douchepocalypse ήταν όλες τους μία και μία, από την αφήγηση του Ted στα λατινικά, στο γκονγκ που είχε να ακουστεί από..., στον Marshall που ζήταγε mini-anything από έναν αφόρητα βρετανό σνομπ μπάτλερ, στην παρουσία των Peter Bogdanovich, Michael Yorke, Arianna Huffington ως master douches.

Και, μην ξεχνιόμαστε. WRESTLERS. VERSUS. ROBOTS! Και όχι μόνο αυτό, αλλά είδαμε και σκηνές!! Και συμμετείχε σε αυτές ο wrestler Ted, doppelganger #4!!!

Όλο ήταν μια awesomeness (πλην από-το-πουθενά εμφάνισης της Robin στο τέλος, αλλά whatever), το καλύτερο επεισόδιο μιας πολύ πολύ πολύ μέτριας σεζόν.

.

how he met his wife

O Ηλίας έφερε στην προσοχή μου ένα γαμάτο κομμάτι trivia, την απίθανη ιστορία μιας πρότασης γάμου στα παρασκήνια του How I Met Your Mother.

Read on!

.

HIMYM: Send Casual Friday down the laundry chute

To How I Met Your Mother γίνεται 100.

Και πραγματικά εύχομαι να σταματούσε να ασχολείται με τη Μητέρα μέχρι να αποφασίσει να κάνει κάτι με αυτήν. Όπως το βλέπω, θα μπορούσε να την εισάγει ως χαρακτήρα αλλά διατρέχει τον κίνδυνο να μη δέσει με το υπόλοιπο καστ και μετά να μην υπάρχει τρόπος να τη γλιτώσουμε. Οπότε fair enough που δεν έχει παρουσιαστεί ως τώρα. Είμαι πλήρως συμβιβασμένος με το να γνωρίσουμε τη Μητέρα στην τελευταία ίσως σκηνή της σειράς και καθόλου δε με νοιάζει. Αλλά αυτό το διαρκές τρέξιμο της σειράς γύρω από τον εαυτό της με κουράζει, και μειώνει την ίδια της την αξία.

Γιατί το HIMYM δεν είναι λατρεμένο χάρη στη μυθολογία του, αλλά σε κάθε τι περιφερειακό. Στους κανόνες του, την ορολογία της καθημερινότητας, τα χωροχρονικά πήγαινε-έλα, τον Barney, τη Lily και τον Marshall, τα Καναδέζικα αστεία, την παιχνιδιάρικη αφήγηση του ενήλικου Ted. Κοινώς, χάρη σε οτιδήποτε σε αυτό το επεισόδιο δεν περιστρεφόταν γύρω από τον PresentTed και την αναζήτηση της μέλλουσας συζύγου του.

Οπότε ας αφήσω τις θεωρίες και το ψάξιμο, και τις κίτρινες ομπρέλες και την κατα τα άλλα πάνγλυκη Rachel Bilson κι ας εστιάσω στην Ωδή του Barney στο Κουστούμι, η οποία ΟΚ, πόσο απίστευτη ήταν όμως; Στην πραγματικότητα όλο το b-story ήταν major winner, από την μπαργούμαν και το φέρσιμό της σε όλους πλην Barney, την circumstancial hotness, την ειλικρινή αδυναμία του Marshall να εκτιμήσει την εν λόγω hotness (σε αντίθεση με τη Lily!), τον Barney να χάνει το κουστούμι του και τον Tim Gunn να μη μπορεί καν να το επαναφέρει (*), και φυσικά όλα να κορυφώνονται με το Musical number που μπαίνει αυτομάτως στα highlights της σεζόν και φυσικά της σειράς.

(*) Λάτρεψα τη μίνι-ανατροπή προσδοκιών, όπου συνήθως κάποια περσόνα κάνει cameο σε κάποιο σχετικό ρόλο, αλλά ο Tim Gunn δεν ήταν απλώς ο Μέγας Κουτουρ-ίστας μόδιστρος του Barney, αλλά ήταν ο "TV's Tim Gunn".

Βάλτε την Ωδή στα Κουστούμια στο repeat, εγώ το έκανα. Γι'αυτό και μόνο, χαίρομαι που είδα αυτό το 100ό επεισόδιο. Που, ως 100ό, κατάφερε να είναι απόλυτα χαρακτηριστικό της σειράς με έναν μοναδικό τρόπο: το λάτρεψα κι αυτό όχι χάρη, αλλά παρά την ύπαρξη του κεντρικού χαρακτήρα και της αναζήτησης του έρωτα της ζωής του. Κάποια μέρα θα πρέπει να γραφτεί μια Ωδή στον Barney.

.

How I Met Your Mother: Not breaking up

Δε με είχε ενθουσιάσει φέτος ακόμα, αλλά το τελευταίο επεισόδιο πέτυχε μαζεμένα πολλά πράγματα που έχω μάθει να περιμένω από τη σειρά.

Πετυχημένα αστεία υπήρχαν και στα προηγούμενα (η αναλογία γυναικών/gremlins και ο θρύλος του sexless innkeeper ήταν δύο άμεσες και πανάξιες προσθήκες στο canon αστείων του show) αλλά κανένα επεισόδιο δε μου δημιούργησε την ανάγκη να γράψω δυο λέξεις γι'αυτό.

Το αρχικό εύρημα του μηνύματος του Barney από το παρελθόν ήρθε κατευθείαν από την ευρύτερη ζώνη επιρροής Doctor Who/Moffat/Coupling με την οποία οι Carter & Bays παίζουν τόσο πετυχημένα. Το σκιαχτικό μακιγιάζ της Robin και το υπέροχα tacky fat suit του Barney έπαιξαν με την υπερβολή της υποκειμενικής ματιάς του αφηγητή. Η έκκληση απόγνωσης και αγωνίας προς την αυθεντία της Lilly έκλεισε το μάτι σε υπάρχουσες λεπτομέρειες της μυθολογίας της σειράς, την ώρα που το ίδιο το σχέδιό της δεν ήταν παρά σωστή εκμετάλλευση του σφιχτού continuity.

Κι όσο για την εξέλιξη, παρότι το ζευγάρι Robin-Barney με έχει όσο πιο κοντά σε 'ship έχω επιτρέψει στον εαυτό μου να φτάσει, ομολογώ πως χάρηκα για το πού μας πήγε το επεισόδιο. Too much awesome indeed σε αυτό το ζευγάρι χαρακτήρων, και προσεκτικά οι συγγραφείς οδήγησαν σε αυτό το σημείο μέσα από μικρά subtle plot points στα περασμένα επεισόδια.

Δεν ξέρω καθόλου πόσο μόνιμος θα είναι αυτός ο χωρισμός, αλλά ό,τι κι αν κρύβει το μέλλον για αυτούς του δύο χαρακτήρες δηλώνω ικανοποιημένος όχι μόνο με τον τερματισμού αυτού έστω του κεφαλαίου, αλλά και για το γεγονός και μόνο οτι είχαμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε ως item. Ας είμαστε όμως ρεαλιστές: Θέλουμε πίσω τον playa' Barney. Ψέμματα;

.

Instant (with live delay!) Reaction: Emmy Nominees 2009, Not Horrible

Πλήρης λίστα εδώ.

Τώρα, για μερικά σχόλια. Έχω μάθει αυτά τα βραβεία να τα κρίνω πάντα on a curve, με τον ίδιο τρόπο που θα αναπροσαρμόσεις πχ τόσο αγρίως τις προσδοκίες σου για το Entourage ώστε να βρεις μια χαρά την πρεμιέρα της 6ης σεζόν (true story, btw). Γι'αυτό και πολύ συχνά δεν ασχολούμαι καν, γι'αυτό και όταν το κάνω προτιμώ να εστιάζω σε μικρές (πολύυυυ μικρές) νίκες παρά να γκρινιάζω συνεχώς για το σνομπάρισμα των ένα κάρο αγαπημένων μου shows, το οποίο ειλικρινά δεν έχω την ενέργεια να το κάνω, αλλά και να την είχα, μπορώ να σκεφτώ καλύτερους τρόπους να την ξοδέψω.

With that said, θα πρέπει να πω οτι τα φετινά Έμμυ έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν στα καλύτερα που θα έχουμε δει ποτέ, όχι επειδή θα έρθει μια κοσμική γόμα να σβήσει τις κατά τόπους ξεκαρδιστικές υποψηφιότητες (θα επανέλθω) αλλά επειδή με 2-3 σωστές νίκες-κλειδιά μπορώ να πω οτι, πολύ απλά, τίποτα άλλο τη νύχτα της τελετής δε θα νοιάξει. Που θα πει, πολύ απλά οτι:

THE REIGN OF TERROR IS OVER. Αγαπώ τον Jeremy Piven, αληθινά τον αγαπώ, και αξίζει να έχει και ένα και δύο και τρία Έμμυ στο ράφι του. Αλλά νισάφι πλέον, γιατί ο Neil Patrick Harris αξίζει άλλα τόσα, και το καλό που θέλω των ψηφοφόρων, τώρα που το πεδίο είναι καθαρό με την απουσία του Piven, να το δώσουν στον Neil. Είχε μια φανταστική χρονιά, ανάμεσα στο How I Met Your Mother, το Dr. Horrible και το hosting των Tonys. Θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει entertainer of the year και δε θα είχε και πολύ άδικο.

THE MAN WE CALL NEIL. Όχι μόνο θα παρουσιάσει μια τελετή που εδώ και χρόνια έχει γίνει παραδοσιακά ανυπόφορη και θα την διασώσει από την ανυποφοροσύνη της, και όχι μόνο θα σηκώσει και την κούπα, και όχι μόνο το How I Met Your Mother φέτος έσπασε την κατάρα και βρέθηκε υποψήφιο για καλύτερη κωμωδία (όντας, συγγνώμη κιόλας, η καλύτερη της παρέας) αλλά φήμες λένε οτι θα παίξει και κάποιο μουσικό νούμερο μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του από το Dr. Horrible. Θα κλέψει τη βραδιά από την Tina Fey, σας λέω.

SPEAKING OF. Το Dr. Horrible είναι υποψήφιο σε μια κατηγορία που δεν ξέρω καν τι σημαίνει (Outstanding Special Class - Short-format Live-Action Entertainment Programs), αλλά θέλω να ελπίζω πως θα νικήσει τους συνυποψήφιούς του, από τον Kenneth the Page και την ιστοσελίδα του (!) μέχρι τον Bruce Springsteen (!!) και θα δώσει επιτέλους στον Joss Whedon το πρώτο του Έμμυ. Για ένα μιούζικαλ, μάλιστα. Δίκαιο.


NPH/Dr. Horrible/HIMYM aside, οι υποψηφιότητες έχουν, όπως είπα, πολύ γέλιο. Το 30 Rock και το Mad Men προτείνονται στα πάντα και πάλι καλά να λέμε που τουλάχιστον είναι καλές σειρές. Αλλά και πάλι: Να πιάνουν 4/5 slots της κατηγορίας σεναρίου σε κωμωδία και δράμα, αντίστοιχα; Basta. Υπάρχουν κι άλλες σειρές, ξέρετε. Όποιος άλλος έπιασε στυλό στο χέρι του αυτή τη σεζόν ήταν κουλός δηλαδή; Επίσης βλέπω ένα πλήθος υποψηφιοτήτων για καλύτερη σειρά (14 ονόματα, μεταξύ δράματος και κωμωδίας) και αναρωτιέμαι α) για ποιο λόγο τελικά έγινε θέμα το άνοιγμα της Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ σε 10 υποψηφιότητες και β) ποιον θεό πρέπει να έχεις τσαντίσει για να μη βρεθείς υποψήφιος.

Διαγράφτε αυτό το τελευταίο βασικά, γιατί όταν στις 7 θέσεις του καλύτερου δράματος δε μπορούν ένα μάτσο άξεστοι και άσχετοι unemployed ηθοποιοί της συμφοράς που ψηφίζουν για αυτά τα βραβεία, να χωρέσουν την συγκλονιστικότερη τηλεόραση της διετίας (The Shield ντε) αλλά αφήνουν χώρο στις χειρότερες σεζόν του Dexter και του House επειδή έτσι μας μάθανε πέρσι και τα βραβεία πρέπει να παίζουν σε λούπα για τουλάχιστον μισή δεκαετία, ε τότε είναι σαφές οτι δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχολείσαι.

Εκτός, ξέρετε, αν κερδίσει ο Whedon και ο NPH.

.

How I Met Your Mother 4x24 'Leap of Faith'

The story of the goat.

Λοιπόν, ας βγάλουμε ένα πράγμα από τη μέση, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το επεισόδιο αλλά ας το παραδεχτούμε. Ποτέ τίποτα που θα έκαναν με την κατσίκα δε θα μπορούσε να αποδώσει τα αναμενόμενα. Πολύ απλά, είχε γίνει τρελό build-up για αυτή την ιστορία, και νομίζω πως τελικά περισσότερο το ίδιο το build-up θα πρέπει να θεωρούμε ως το αστείο, παρά την ίδια την κατάληξη.

Εμ, όχι πως θα με χαλάσει ποτέ στις κωμωδίες μου να βλέπω χαρακτήρα να χώνει αγκωνιά σε μια κατσίκα.

Προσπερνώντας αυτό, τα δύο μεγάλα σημεία του επεισοδίου ήταν αφενός η πλήρης αποκάλυψη του μυστικού του Barney και αφετέρου το άλμα του Ted. To όλο back and forth παιχνιδάκι μεταξύ του Barney και της Robin ήταν έξυπνο και αστείο (ο Βarney να μπερδεύει τα μαλλιά της Robin; Ανεκτίμητο!) και οδήγησε σε μια καλή σκηνή μεταξύ τους στο νοσοκομείο- χωρίς σιρόπια και άβολες εξομολογήσεις, οι δυο τους έκαναν το ένα παραπάνω βήμα χωρίς να θυσιάσουν τις προσωπικότητές τους. Ελπίζω οι Bays & Thomas να το κρατήσουν έτσι.

Όσο για τον Ted, θα ομολογήσω πως για μια φορά, το όλο 'δίδαγμα' του επεισοδίου ένιωσα πως ήταν κάτι που άξιζε τον κόπο να ειπωθεί, αντίθετα με τα διάφορα πατροναριστικά "παντρευτείτε, κάνετε παιδιά, μη μείνετε losers" που συνηθίζει. Η ιδέα πως η ζωή είναι αυτό που ζούμε καθώς σχεδιάζουμε τα όνειρά μας, με συναρπάζει. Και φυσικά υπάρχει και αυτό το μικρούυυυλι hint του τέλους, οτι η Μητέρα είναι κάποια από τις μαθήτριες του Ted. (Huh, το ξέραμε πως είναι σαν τον Ross Geller, αλλά και σχέση με μαθήτρια; Αυτό παραπάει!)

Από εκεί και ύστερα, λάτρεψα το πόσο πηγμένο σε μικρά continuity nuggets ήταν το επεισόδιο. Ακόμα και σε κάτι προφανές σαν την κατσίκα έβρισκε κανείς φοβερά προσεγμένες λεπτομέρειες- στην αρχική διήγηση της ιστορίας, ας πούμε, ο Ted είχε μπερδέψει τις χρονιές επειδή είχε και πάλι πάρτι-έκπληξη στην ταράτσα, οπότε οι Bays & Thomas του έγραψαν ένα δεύτερο συνεχόμενο.

Ακόμα: σε ένα από τα διάφορα flashbacks του επεισοδίου, πίσω από τον Marshall-Δράκουλα πέρασε η Slutty Pumpkin! H δουλειά του καθηγητή που πρότεινε στον Ted o Jason Jones στο προηγούμενο επεισόδιο! SVEN!!!! Και φυσικά το αιώνιο callback στον πιλότο και στο πρώιμο "I love you" του Ted. ("Mosbying": Η αγαπημένη νέα φράση μας.) Ενώ, όχι ακριβώς callback, αλλά το "The suit is Robin" αστείο του Barney ούρλιαζε "The hammer is my penis", και η σύνδεση Neil Patrick Harris μεταξύ του How I Met Your Mother και του Dr. Horrible τυχαία δε μπορεί να είναι!

Πριν κλείσω για αυτή τη σεζόν (που ειδικά στο β' μισό της θεωρώ πως πλησίασε στο επίπεδο της 2ης σεζόν που όλοι λατρέψαμε), απλά πρέπει να αναφέρω [Eδώ σχολίαζα εκτενώς την εγκυμσύνη της Lily που μόνο εγώ κατάλαβα πως ήταν αληθινή. Don't pay attention. LOL].

See you next year. (In college;)

.