Βρίσκοντας λίγο χρόνο πριν μπουν τα November sweeps, είδα σχεδόν όλα στα οποία είχα μείνει πίσω. Λίγα, πολύ-πολύ σύντομα σχόλια για το καθένα, με spoilers, κατά σειρά για Desperate Housewives, How I Met Your Mother, Nip/Tuck, Ugly Betty και Weeds. Και στο τέλος, huge spoilers για το What About Brian...
Τι ωραία που ήταν όσο κράτησε... Οι Housewives αυτή τη στιγμή με κρατάνε κι επισήμως μόνο χάρη στη Bree, κάτι που εν τέλει δεν διαφοροποιεί την τρίτη σεζόν και τόσο, σε σχέση με τη δεύτερη. Για να μην είμαι εντελώς άδικος, το μυστήριο με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο (τα νέα hints αυτή την εβδομάδα ήταν ψιλο-gasp-worthy) αλλά κάπου μεταξύ της αμνησίας του Mike και ενός παρατραβηγμένου, faux-War of the Roses type στόρι μεταξύ Gaby και Carlos, τα πρώτα 3-4 επεισόδια της σεζόν αρχίζουν ήδη να μοιάζουν με ατύχημα.
Η Jane Seymour σκοράρει πολλούς πόντους... για την ακρίβεια θα της έδινα ένα Β+... ;)
O χαρακτήρας που υποδήθηκε στο τελευταίο How I Met Your Mother μοιάζει σαν φυσική εξέλιξη εκείνου από το Wedding Crashers, και ο Barney φυσικά θα ήταν ο ιδανικός παρτενέρ! Το αστειάκι με το κτίριο-πέος ήταν λίγο πιο τραβηγμένο (συγχωρήστε μου το pun) από όσα θα ήθελα, αλλά η Alyson Hannigan έσωσε όλο το επεισόδιο. Και το έχω αναφέρει πάλι, αλλά μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίον ο Ted και η Robin χάνονται στο background ως ζευγάρι. Είναι απλά χαρούμενοι, και οι συγγραφείς δεν το κάνουν θέμα.
To Nip/Tuck μου έκανε μια κοιλίτσα στις αρχές του μήνα, γι'αυτό και ξέμεινα με μπόλικα επεισόδια, αλλά τα πιο πρόσφατα είναι πάλι καυτά. Το άβολο ρομάντζο της Julia με τον nanny, οι σκηνές που μοιράστηκαν Roma Maffia και Rosie O'Donnell, το ατύχημα του Burt, η φοβερή σκηνή όπου ο Christian ξεγελάει την Kimber και την κάνει για μια ακόμη φορά να αισθάνεται σα σκουπίδι... Αλλά πιο πολύ, ποιος να το έλεγε, με έπιασε ο συγκινητικός αποχαιρετισμός σε έναν αγαπημένο recurring χαρακτήρα της σειράς, της απαιτητικής Mrs. Grubman. Πλέον έχουμε μπει στο δεύτερο μισό της σεζόν, και teasers επερχόμενων επεισοδίων με προδιαθέτουν για τα καλύτερα.
Και το Ugly Betty γίνεται όλο και καλύτερο. Συνεχίζω να σφυρίζω αδιάφορα όποτε επισκεπτόμαστε την τύπισσα με τις γάζες, και κάθε δευτερόλεπτο παρουσίας του Alan Dale με αφήνει παγερά αδιάφορο. Αλλά το ραντεβού της Betty ήταν περιέργως ενδιαφέρον, ο τρόπος που ο πρώην της συνεχίζει να την κυνηγάει μετατράπηκε από ενοχλητικός σε clumsily cute, ενώ η Amanda γίνεται όλο και πιο αγαπημένη, επεισόδιο με επεισόδιο! Είτε χλαπακιάζει ό,τι σαβούρα βρει μπροστά της, είτε εκμυστηρεύεται στη Betty αισθήματα που κράταγε πολύ καιρό μέσα της (και δεν πιστεύαμε πως ήταν ικανή να νιώσει), η bitchy βοηθός γίνεται γρήγορα ένας από τους αγαπημένους μου current TV χαρακτήρες.
Στο season finale του Weeds μάζευα το σαγόνι μου. Το cliffhanger της πρώτης σεζόν είχε έρθει εντελώς αναπάντεχα, και ήταν απλό, μικρό, ξαφνικό και σοκαριστικό. Εδώ και λίγα επεισόδια στη δεύτερη σεζόν, όμως, τα πάντα ούρλιαζαν gang war! Φοβόμουν οτι η σειρά θα έχανε την ουσία της, αλλά είναι εν τέλει φυσική αυτή η εξέλιξη-- αν μπλέξεις με τα πίτουρα, αργά ή γρήγορα οι κότες θα σε περικυκλώσουν! Τώρα περιμένω πώς και πώς να ανανεωθεί για 3η σεζόν αυτή η αισμηρή σάτιρα που από ευχάριστο 20λεπτο έγινε must μέσα σε λίγα επεισόδια! Ένας από τους λόγους που δε βλέπω την ώρα για το επόμενο installment είναι και η παρουσία της θεάς Zooey Deschanel στο ρόλο μιας παλαβής πρώην του Andy, και η οποία είναι η απόλυτη scene stealer του show, κι αυτό λέει πολλά για ένα ensemble τόσο wacky σαν του Weeds!
Kαι τέλος... ΟΚ, ξαφνικά νιώθω τον JJ Abrams να έχει όντως δημιουργική συμμετοχή στο What About Brian! Tι τρελό reboot ήταν αυτό που έγινε ξαφνικά στη σειρά?! Πάνω που θα πέταγα λευκή πετσέτα (το επεισόδιο του γάμου και το αμέσως επόμενο ήταν βαρετάααα), αποχωρεί για τα καλά η Marjorie, και κάπως πιο εμφατικά ο Angelo. O χαρακτήρας της Sarah Lancaster μου άρεσε (όπως και η ίδια) αλλά η αλήθεια είναι πως αποτελούσε εμπόδιο για αυτό που ήθελε η σειρά να είναι. Την βάραινε υπερβολικά. Και η απορία μου μετά τα πρώτα επεισόδια της δεύτερης σεζόν, ήταν πώς στα κομμάτια θα μπορέσουν ξανά να βρεθούν στον ίδιο χώρο ο Brian και ο Adam, όσο είναι εκεί κοντά το αντικείμενο του πόθου και των δύο. Την ίδια απορία είχαν και οι νέοι showrunners, κατά τα φαινόμενα, κι έτσι την έστειλαν μακριά, σε μια προσπάθεια να βρει η σειρά τον buddy-show παράγοντα που πάντα έψαχνε. Επιπλέον, για μια τέτοιου ύφους σειρά, δύο παντρεμένα ζευγάρια με παιδιά μέσα στο core cast, μάλλον έμοιαζαν υπερβολή, έτσι άφησαν τον Ιταλό κουνιάδο του Brian να φύγει. Μόνο που αυτός είναι ο κόσμος του JJ Abrams και όχι του Aaron Sorkin, οπότε ο Angelo δεν αρκούσε να ξεχαστεί για πάντα στην Ιταλία, αλλά έπρεπε να σκοτωθεί! Δεν είμαι σίγουρος γι'αυτή την εξέλιξη, αλλά λάτρεψα το βλέμμα του Barry Watson στο τελευταίο πλάνο του επεισοδίου!
Thumbs up για το πώς τόσο γρήγορα οι παραγωγοί κατάφεραν να ξανακάνουν φίλους τους Brian και Adam χωρίς να μοιάζει ψέμα, για την επιστροφή της Amy Jo Johnson στη σειρά, και για την -κατά τα φαινόμενα- προαγωγή της θεάς stripper σε recurring χαρακτήρα. Αγαπώ! Και, το κυριότερο? Έχω ξανά όρεξη να το παρακολουθώ...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα nip/tuck. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα nip/tuck. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Leftovers
Spoilers, σχόλια για ό,τι χύμα είδα σήμερα. Κατά σειρά Desperate Housewives, 30 Rock, How I Met Your Mother και το Nip/Tuck που μου είχε ξεμείνει.
Οι Housewives συνεχίζουν εξαιρετικά, καθώς το Van DeKamp σπιτικό είναι αυτή τη στιγμή ιδιαιτέρως απασχολημένο. Ο Orson έχει φοβερή χημεία με τον Andrew και έχω όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθω τι κρύβεται πίσω από την ευγενική περσόνα του. Η Marcia Cross είναι απόλαυση ακόμα και όταν κοιτάει τον τοίχο, αλλά το να έχει potentially ενδιαφέρον story και η κόρη της, αυτό είναι καινούριο. Το αμνησιακό ξύπνημα του Mike είναι χιλιοπαιγμένο μέχρι αηδίας plot device σε σαπουνόπερες, αλλά για την ώρα το δέχομαι γιατί α) χρησιμοποιείται περισσότερο για να πληγωθεί η Susan παρά για να κερδίσει η Edie και β) αφορά άμεσα τον Orson και αυτή τη στιγμή είμαι επισήμως Ιntrigued (TM) για τον Orson. Οι War of the Roses-esque σκηνές των Gaby και Carlos έχουν γέλιο, κι επιπλέον ο αληθινός θυμός του Carlso όταν η Gaby του είπε ξεκάθαρα οτι δε θα ξανασμίξουν με εντυπωσίασε (κυρίως γιατί κι εγώ το θεωρούσα δεδομένο). Προσέξτε το ξύσιμο του Carlos καθώς ψάχνει χυμό στο ψυγείο, μπροστά στις φίλες της γυναίκας του: ανεκτίμητο!
Σκέτη απογοήτευση το 30 Rock της Tina Fey. Θα του δώσω χρόνο και benefit of a doubt γιατί, στην τελική, το γράφει το ίδιο άτομο που μας έδωσε και το Mean Girls, άρα κάπου εκεί μέσα θα βρίσκεται και χρυσός, λογικά. Πάντως όχι στον πιλότο. Το show-in-a-show είναι όχι απλά χειρότερο από το αντίστοιχο του Studio 60, αλλά και από το ίδιο το SNL, ενώ ο Tracy Morgan/Jordan είναι απλώς ενοχλητικός. Τα περισσότερα gags δε δουλεύουν, και το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι η αφοπλιστική παρουσία του Alec Baldwin, που για μένα παραμένει hit or miss, αλλά εδώ είναι ξεκάθαρα θησαυρός.
Στο Mother είχαμε ένα ακόμη περίεργο επεισόδιο, αλλά για εντελώς διαφορετικό λόγο αυτή τη φορά. Η διαφορετικότητα δεν είχε να κάνει με τη δομή, αλλά με το περιεχόμενο: λατρεύω το πώς οι σεναριογράφοι έχουν πλέον την άνεση να βάλουν τον Ted και τη Robin στο πίσω κάθισμα, δίνοντας τα a και b stories στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Οι Barney και Lily ως παντρεμένο ζευγάρι ήταν σκέτη απόλαυση (κι επίσης, είδαμε επιτέλους το Forstress of Barney-tude! Πόσο πιο Barney μπορεί να είναι ένα διαμέρισμα?), και από κοντά και το demi-gay ζευγάρι του Marshall με τον φίλο-του-που-δεν-έχουμε-ξαναδεί-και-ούτε-πρόκειται να αποτελούν ο ένας rebound του άλλου.
Για το Nip/Tuck παραμένω διχασμένος. (και τι Nip/Tuck θα ήταν αυτό αν δεν ήμουν, άλλωστε.) Η δύναμη της σειράς δεν ήταν ποτέ η υπόγεια οδός. Όταν θέλει να κάνει κάποια δήλωση ή κάποια ριζική εξερεύνηση ενός χαρακτήρα, απλά το έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την gay πλευρά του Christian. Χύμα. Over the top. Από την άλλη, το storyline του Sean με τη νταντά πού αποσκοπούσε? Τι είδους μελέτη του χαρακτήρα του έγινε? Τι απογοητευτικό ξεφούσκωμα ήταν αυτό το resolution? Πόσο κλισέ ήταν? Και πόσο εύκολη διέξοδος, ειδικά εκεί όπου είχε οδηγηθεί η κατάσταση? Αλλά πρέπει να αναγνωρίσω πως οτιδήποτε περιλαμβάνει τον Christian (από τα βίτσια του Larry Hagman μέχρι το τατουάζ της Brooke Shields) είναι απολαυστικότατο...
Οι Housewives συνεχίζουν εξαιρετικά, καθώς το Van DeKamp σπιτικό είναι αυτή τη στιγμή ιδιαιτέρως απασχολημένο. Ο Orson έχει φοβερή χημεία με τον Andrew και έχω όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθω τι κρύβεται πίσω από την ευγενική περσόνα του. Η Marcia Cross είναι απόλαυση ακόμα και όταν κοιτάει τον τοίχο, αλλά το να έχει potentially ενδιαφέρον story και η κόρη της, αυτό είναι καινούριο. Το αμνησιακό ξύπνημα του Mike είναι χιλιοπαιγμένο μέχρι αηδίας plot device σε σαπουνόπερες, αλλά για την ώρα το δέχομαι γιατί α) χρησιμοποιείται περισσότερο για να πληγωθεί η Susan παρά για να κερδίσει η Edie και β) αφορά άμεσα τον Orson και αυτή τη στιγμή είμαι επισήμως Ιntrigued (TM) για τον Orson. Οι War of the Roses-esque σκηνές των Gaby και Carlos έχουν γέλιο, κι επιπλέον ο αληθινός θυμός του Carlso όταν η Gaby του είπε ξεκάθαρα οτι δε θα ξανασμίξουν με εντυπωσίασε (κυρίως γιατί κι εγώ το θεωρούσα δεδομένο). Προσέξτε το ξύσιμο του Carlos καθώς ψάχνει χυμό στο ψυγείο, μπροστά στις φίλες της γυναίκας του: ανεκτίμητο!
Σκέτη απογοήτευση το 30 Rock της Tina Fey. Θα του δώσω χρόνο και benefit of a doubt γιατί, στην τελική, το γράφει το ίδιο άτομο που μας έδωσε και το Mean Girls, άρα κάπου εκεί μέσα θα βρίσκεται και χρυσός, λογικά. Πάντως όχι στον πιλότο. Το show-in-a-show είναι όχι απλά χειρότερο από το αντίστοιχο του Studio 60, αλλά και από το ίδιο το SNL, ενώ ο Tracy Morgan/Jordan είναι απλώς ενοχλητικός. Τα περισσότερα gags δε δουλεύουν, και το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι η αφοπλιστική παρουσία του Alec Baldwin, που για μένα παραμένει hit or miss, αλλά εδώ είναι ξεκάθαρα θησαυρός.
Στο Mother είχαμε ένα ακόμη περίεργο επεισόδιο, αλλά για εντελώς διαφορετικό λόγο αυτή τη φορά. Η διαφορετικότητα δεν είχε να κάνει με τη δομή, αλλά με το περιεχόμενο: λατρεύω το πώς οι σεναριογράφοι έχουν πλέον την άνεση να βάλουν τον Ted και τη Robin στο πίσω κάθισμα, δίνοντας τα a και b stories στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Οι Barney και Lily ως παντρεμένο ζευγάρι ήταν σκέτη απόλαυση (κι επίσης, είδαμε επιτέλους το Forstress of Barney-tude! Πόσο πιο Barney μπορεί να είναι ένα διαμέρισμα?), και από κοντά και το demi-gay ζευγάρι του Marshall με τον φίλο-του-που-δεν-έχουμε-ξαναδεί-και-ούτε-πρόκειται να αποτελούν ο ένας rebound του άλλου.
Για το Nip/Tuck παραμένω διχασμένος. (και τι Nip/Tuck θα ήταν αυτό αν δεν ήμουν, άλλωστε.) Η δύναμη της σειράς δεν ήταν ποτέ η υπόγεια οδός. Όταν θέλει να κάνει κάποια δήλωση ή κάποια ριζική εξερεύνηση ενός χαρακτήρα, απλά το έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την gay πλευρά του Christian. Χύμα. Over the top. Από την άλλη, το storyline του Sean με τη νταντά πού αποσκοπούσε? Τι είδους μελέτη του χαρακτήρα του έγινε? Τι απογοητευτικό ξεφούσκωμα ήταν αυτό το resolution? Πόσο κλισέ ήταν? Και πόσο εύκολη διέξοδος, ειδικά εκεί όπου είχε οδηγηθεί η κατάσταση? Αλλά πρέπει να αναγνωρίσω πως οτιδήποτε περιλαμβάνει τον Christian (από τα βίτσια του Larry Hagman μέχρι το τατουάζ της Brooke Shields) είναι απολαυστικότατο...
Will/Grace?
Σχόλια για την απόλυτη camp τηλεοπτική τριάδα, κατά σειρά Nip/Tuck, Desperate Housewives και Ugly Betty.
Το Nip/Tuck ακροβατεί από την αρχή αυτής της σεζόν στα όρια του να γίνει ο επίσημος αντικαταστάτης του Will & Grace, κάνοντας το ένα stunt casting μετά το άλλο. Προς υπεράσπισή του, αρκετές από αυτές τις επιλογές είναι πετυχημένες. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται τόσο η επιλογή της Jacqueline Bisset (που έφερε και το πρώτο ανησυχητικό twist της σεζόν-- μνήμες Carver αρχίζουν να αναδύονται) που φέρνει ένα κάποιο elegance στο ρόλο της, όσο και αυτή της Rosie O'Donnell: κάθε φορά που η Rosie προσπαθεί να περάσει για ηθοποιός μου θυμίζει το Riding the Bus With My Sister, κάτι που εδώ λειτουργεί θετικά. Πρώτον γιατί το Nip/Tuck είναι εγγενώς camp, άρα κάθε over the top αστείος συνειρμός κάνει καλό, και δεύτερον γιατί η "ερμηνεία" της ως καθυστερημένης δεν διαφέρει και πολύ από την Dawn.
Στο Housewives είχαμε το πιο βαρετό από τα φετινά επεισόδια, αλλά καλό σε κάθε περίπτωση. Ίσως όχι τόσο πολύ όταν πηγαίναμε στη Lynnette (η Nora έχει αρχίζει να με κουράζει) αλλά οπωσδήποτε όταν ασχολούμασταν με την Bree ή ακόμα και με τη Susan (χάρη σε μερικές ιδιαίτερα αστείες ατάκες, κυρίως). Η επιστροφή του Andrew ήταν θέμα χρόνου να έρθει, και μου άρεσε που ο Orson ήταν ο καθοριστικός πράγοντας. Ο McLachlan είναι σταθερά εξαιρετικός στον μυστήριο ρόλο του, κι εδώ προσθέτει τόσο σε creepiness (όταν μοιράστηκε τη γνώση του για τη σκοτεινή πλευρά) όσο και σε ευαισθησία (σε κάθε σκηνή του με τη Bree). Δεν ξέρω τι να περιμένω από αυτόν στη συνέχεια, και αυτή είναι μια ευχάριστη αλλαγή για τη σειρά. Από την άλλη, η επιστροφή του Jesse Metcalf ήταν τίγκα στο κλισέ. Ενδιαφέρουσα ιδέα να δούμε τη σχέση τους από την πρώτη σεζόν από την ανάποδη, αλλά δε λειτούργησε καθόλου: οι χαρακτήρες που χάνονται για ένα διάστημα και επιστρέφουν εντελώς διαφορετικοί, αποτελούν το χειρότερο είδος McGuffin που μπορεί να εμφανιστεί σε μια ιστορία.
Τέλος, το Ugly Betty ήταν λιγότερο καλό και αστείο από τον πιλότο, αλλά δεν ήταν δίχως τις στιγμές χρυσάφι του και πάλι. Η σκηνή ξεμαλλιάσματος ήταν όλα τα λεφτά, και η ατάκα της κυρίας Suarez ήταν ίσως η ατάκα της εβδομάδας: ενώ χρωστούσε $4,000 στην Gina, και αφού της ξερίζωσε μια τούφα μαλλιά, της φωνάζει "τώρα σου χρωστάω 4,000 και 50 σεντς". Άλλα highlights είχαν να κάνουν με τον uber-gay μικρό αδερφό της Betty που ήξερε κάθε λεπτομέρεια για το Βιβλίο, και γενικά όλη η ιστορία γύρω από αυτό, που μου θύμισε ιδιαίτερα το διασκεδαστικότατο Devil Wears Prada που είχα δει λίγες ώρες νωρίτερα. Ήταν σα να παρακολουθούσα το ίδιο πράγμα, αλλά με λιγότερο καλούς ηθοποιούς. Ένας από αυτούς, ο Alan Dale, μέγας γυρολόγος της αμερικάνικης τηλεόρασης, εδώ σε ένα ρόλο που αν επαληθευτούν οι υποψίες μου, θα είναι ο πλέον περιττός της σειράς. Ίδωμεν.
Hospital romances
Από το Nip/Tuck έχουμε συνηθίσει τα προκλητικά ρομάντζα (θα επανέλθω), αλλά στο House και μόνο η υποψία ενός είναι κάτι το πρωτόγνωρο! Στο ΟΚ επεισόδιο αυτής της εβδομάδας, ο House κολάζεται από την κούκλα Leighton Meester, την οποία και είχαμε ήδη ερωτευτεί από τους ρόλους της σε Veronica Mars και Surface. Οι δύο τους σκηνές ήταν ξεκαρδιστικά άβολες, ειδικά η πρώτη, με την Cameron να πιάνει τον House την ώρα του φλερτ. Σε μια πρώτη μου προσπάθεια, δεν κατάφερα να φέρω στο μυαλό μου άλλη περίπτωση όπου είδα τον χαρακτήρα του Hugh Laurie σε μια τόσο εμφανώς άβολη θέση, ειδικά απέναντι στην Cameron. Μέχρι τώρα, ακόμα και στην πιο ακραία του περίπτωση, δεν έχει ποτέ αναγκαστεί να ξεπεράσει τους ηθικούς του φραγμούς, και θα έχει ενδιαφέρον να τον δούμε έστω να εξετάζει το ενδεχόμενο. God knows I would! :P
To άλλο στόρι του επεισοδίου δε με έπιασε ιδιαίτερα, κι ας επιχείρησε να κάνει μια oh-so-important εξέλιξη για το χαρακτήρα της Cameron. Δεν πείστηκα όμως για το πόσο ισχυρή ήταν, δεδομένου οτι ήταν ο House που της είπε ψέμματα για την εκβιάσει, κατά κάποιο τρόπο, στο να πάρει αυτή την απόφαση. Geek alert: με το guest spot του Joel Grey ολοκληρώνεται το σετ όλων των σημαντικών χαρακτήρων της 5ης σεζόν της Buffy που εμφανίζονται στο House. (Dawn και Warren πέρσι, Glory και τώρα Doc, φέτος). Ξέχασαν κάποιον? Θα περάσουν τώρα στην 6η σεζόν, ή θα πάνε προς τα πίσω? (να ελπίζω σε Amber Benson?)
Δυο λόγια για το Nip/Tuck. Σε αυτό το επεισόδιο ο Christian καταφέρνει να γίνει κάτι που δεν πίστευα οτι θα ήταν ποτέ δυνατόν: πιο επιφανειακός. Και δεν ξέρω αν η σειρά θα συνεχίσει να τον εξερευνά σε αυτή την κατεύθυνση (σε συνδυασμό με την gay πλευρά του) ή αν η εμφάνιση του Mario Lopez ήταν μία ακόμα περίπτωση stunt casting. To almost-storyline του Sean με τη νταντά θα το αγνοήσω- αν έχει συνέχεια θα σχολιαστεί εν καιρώ, αν όχι τότε απλά παραήταν ασήμαντο. Προτιμώ να βλέπω storylines με τη Liz- είναι τόσο σπάνια, και η Roma Maffia είναι πάντα απολαυστική. Αυτή τη στιγμή, η απόλυσή της από την closeted (και repressed?) λεσβία ιδιοκτήτρια με ενδιαφέρει πιο πολύ από ό,τι συμβαίνει στον Sean, στον Christian ή, θεέ των θεών, στον Matt. Για την Julia, επιφυλάσσομαι- η σειρά, παρά τον over the top χαρακτήρα της, δείχνει διατεθειμένη να μεταχειριστεί την ιστορία του δυσμορφικού παιδιού της με μια σχετική αξιοπρέπεια. Αν και είμαι βέβαιος οτι κάτι παλαβό θα συμβεί εν καιρώ, για την ώρα δηλώνω intrigued.
Αυτά για σήμερα- το Unit το βλέπω αυτή τη στιγμή που γράφω, κι όσο κι αν θέλω κάθε φορά να μου αρέσει αυτή η σειρά, λόγω των ταλέντων πίσω από αυτή, τόσο απογοητεύομαι όποτε της δίνω μια ευκαιρία. Η πρεμιέρα του Office ήταν τόσο καλή που με έπεισε να αφιερώνω στη σειρά δικό της post κάθε εβδομάδα. Όπως και για αυτήν του Grey's Anatomy, την οποία θα παρακολουθήσω ευθύς αμέσως, θα προσπαθήσω να γράψω αργά το βράδυ, αλλιώς μέσα στο Σαββατοκύριακο.
DVD releases: August
DVD of the month
The Wire (Season 3)
Η κορυφαία σεζόν αυτού που είναι, πιθανότατα, το καλύτερο show στην τηλεόραση... όταν παίζεται. Εδώ το focus περνάει στα πολιτικά κίνητρα πίσω από τη δουλειά της αστυνομίας και στο πώς τα συμφέροντα ενός επίδοξου δημάρχου καταστρέφουν ολοκληρωτικά ένα θαρραλέο πείραμα για την αντιμετώπιση της διακίνησης ναρκωτικών στις υποβαθμισμένες περιοχές. Αυτά επιτυγχάνονται μέσα από ένα -όπως πάντα- ιδιαίτερα πολύπλοκο και απαιτητικό story, το οποίο έρχεται να κορυφωθεί μεγαλειωδώς στο αδιανόητο cliffhanger του προτελευταίου επεισοδίου, όταν και σχεδόν όλα τα subplots της σεζόν δένουν μέσα σε μια μόλις σκηνή. Το στοιχείο που ξεχωρίζει το Wire από κάθε άλλο αστυνομικό show είναι το πόσο πολύ ασχολείται με τους villains, σε σημείο που πλέον έχουν ξεκάθαρα κεντρικότερο ρόλο στο στόρι από τους ίδιους τους αστυνομικούς. Και τώρα, 37 επεισόδια μετά, ο θεατής ανταμοίβεται πλήρως καθώς έρχονται να λάβουν closure, storylines ετών. Από εκεί και μετά? Οι χαρακτήρες συνεχίζουν να βυθίζονται υπό το βάρος της σταυροφορίας τους, η κριτική που ασκεί ο Simon σε βασικά δομικά στοιχεία της κοινωνίας είναι βαθύτερη ακόμα και από αυτήν των δύο προηγούμενων κύκλων, ενώ το φινάλε ολοκληρώνει την ιστορία με τρόπο απόλυτα ικανοποιητικό και ταυτόχρονα τραγικά επώδυνο για τους ήρωες της σειράς. Η πρεμιέρα της 4ης σεζόν δε μπορεί να έρθει αρκετά γρήγορα...
'Must' Releases
Arrested Development (Season 3)
Η μεγαλύτερη στιγμή της σύγχρονης κωμωδίας ολοκληρώνεται με αυτό το σετ 13 επεισοδίων τα οποία περιλαμβάνουν loose seals, καταδιώξεις με κρουαζιερόπλοιο, αποστολές απελευθέρωσης στο Ιράκ, undercover μέλη της οικογένειας και mentally retareded females! Από το James Bond-spoofing arc με την Charlize Theron (που άξιζε εντελώς μια υποψηφιότητα Έμμυ) μέχρι το οργιαστικό φινάλε που καυτηριάζει κάθε τηλεοπτική τάση της εποχής, αυτή η 3η και τελευταία σεζόν της ground-breaking και fourth wall-shattering κωμωδίας χάνεται οριστικά και αμετάκλητα μέσα στον υπέροχα αυτοαναφορικό της κόσμο.
Veronica Mars (Season 2)
Το λατρεμένο νεανικό νεο-νουάρ ολοκλήρωσε το δεύτερο χρόνο ζωής του με ένα κυριολεκτικά εκρηκτικό φινάλε, φέρνωντας στην κορύφωσή τους τα επιδέξια περιπλεγμένα storylines του. Στη συναρπαστική πορεία του δεύτερου αυτού κύκλου θα δείτε τα δύο καλύτερα ίσως επεισόδια της σειράς, guest εμφανίσεις από cult θρύλους (Joss Whedon, Kevin Smith), έναν ρόλο που δε θα πιστεύατε ποτέ οτι είχε μέσα του ο Steve Guttenberg, και τους αγαπημένους χαρακτήρες να ρίχνονται σε νέες καταστάσεις χάρη τις ταξικές αναταραχές του Neptune. Θα ήθελα να έχω δει μια πιο ολοκληρωμένη και σε βάθος μελέτη ορισμένων εκ των ηρώων, και μια λιγότερο over the top αποκάλυψη στο κλείσιμο της σεζόν, αλλά με στιγμές που με έχουν στοιχειώσει (Thumper storyline, 'baby in the corner'), ερμηνείες που δύκολα βρίσκεις αλλού (η Kristen Bell δεν είναι καλή, είναι σπουδαία) και γραφή που συνδυάζει σπιρτάδα και βάθος, δεν μπορώ να πω ακριβώς οτι παραπονούμαι κιόλας...
Also this month
The good: Το Rome (Season 1) του ΗΒΟ ξεκίνησε κάπως ακαδημαϊκά να μας διηγείται μια από τις πιο γνωστές ιστορίες του κόσμου αλλά η αποχώρηση του Michael Apted έφερε στη σειρά το edge που χρειαζόταν. Μέχρι το εκπληκτικό φινάλε είχαμε δει με κάθε λεπτομέρεια να εκτυλίσσεται το πιο αρρωστημένο power play στην ιστορία, παιγμένο άρτια από ένα εξαιρετικό καστ. Το House (Season 2) ήταν επίσης κάπως άνισο, με το πρώτο μισό της σεζόν να υστερεί χάρη στην κουραστική παρουσία της Sela Ward ως μια πρώην του grumpy γιατρού. Στη συνέχεια ο House συγκατοίκησε με τον κολλητό του, Dr. Wilson, και η σειρά βρήκε ξανά γερό πάτημα για το (κάπως shaky, ως εκείνο το σημείο) characterization, καθώς και αυτό το περίεργο offbeat χιούμορ που διαθέτει ορισμένες στιγμές. Ξεχώρισε επίσης η καθηλωτική ερμηνεία του Omar Epps στο διπλό επεισόδιο όπου ο χαρακτήρας του διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Tέλος θα πάρω ένα ρίσκο και θα τοποθετήσω στα καλά και το Invasion (Complete Series), παρ'ότι το είχα θάψει και παρατήσει μετά από δύο μόλις επεισόδια. Word is, γίνεται θεαματικά καλύτερο στη συνέχεια και μέχρι το φινάλε είχε μεγάλο μέρος της κριτικής να σιχτιρίζει το ABC επειδή το έκοψε. Επίσης, πρωταγωνιστεί ο William Fichtner, πόσο κακό μπορεί να είναι?
The bad: Η κατηφόρα που πήρε το Desperate Housewives (Season 2) πέρσι, δεν είχε προηγούμενο. (για την ακρίβεια είχε. Διαβάστε παρακάτω.) Ελάχιστα αστείο και με τραγικά storylines. Παντελώς ανεκμετάλλευτη η Alfre Woodard, στο αδιάφορο και ερασιτεχνικά paced μυστήριό της. Το να βλέπω την υποψήφια για Όσκαρ Felicity Huffman να τρώει ωμό μπέικον, αποτέλεσε για μένα ως θεατή ένα new low. Αλλά και η Felicity δεν πρέπει να ήταν και πολύ περήφανη. Το Prison Break (Season 1) ξεκίνησε με πολλές υποσχέσεις και με επεισόδια-δυναμίτες που σκόραραν άνετα 5-6 πρώτης τάξεως ανατροπές το καθένα. Σύντομα όμως ο Paul Scheuring ξέμεινε από σενάριο και το δεύτερο μισό της σεζόν ήταν απλά μια άνευρη διαδοχή απίθανων καταστάσεων. Μέχρι να φτάσουμε στο Μάιο, παρακαλούσα να τελειώσει. Στην κατηγορία Lost Clones, Volume 1: The 2005-2006 Season, είχαμε 3 σειρές που όλες κόπηκαν. Η μία (παραπάνω) απέσπασε κυρίως θετικές αντιδράσεις, αλλά οι άλλες δύο όχι τόσο πολύ. Το απαράδεκτο Threshold (Complete Series) το έχω περιποιηθεί καταλλήλως στο παρελθόν, ενώ το Surface (Complete Series) μπορεί εν τέλει να το διασκέδασα αλλά παραμένει κάτι που δε θα ξαναπαρακολουθούσα, ούτε και μου έδωσε κάτι που δεν εχω δει σε 200 παραλλαγές. (οι 3 από αυτές, φέτος!)
Trash of the Month
Nip/Tuck (Season 3)
Πού πήγε το Nip/Tuck?!? Δεν ήταν ποτέ ακριβώς συγκρατημένο ως δράμα, αλλά διέθετε πάντα τις σιωπηλές στιγμές του και μια εξαιρετική αίσθηση των χαρακτήρων του. Στην τρίτη σεζόν ο δημιουργός Ryan Murphy απομακρύνθηκε λόγω κινηματογραφικών υποχρεώσεων και η σειρά πνίγηκε μέσα στην τάφρο της παράνοιάς της. Οι wackos έγιναν αυτοσκοπός και οι μεταφορές πήγαν περίπατο, η Joan Rivers και η μάσκα σπέρματος (uuuh-huh) είναι πιθανώς ό,τι πιο ντροπιαστικό παρουσιάστηκε φέτος στην τηλεόραση και στο κέντρο της σκηνής εγκαταστάθηκε ο serial killer Carver και ένα παρανοϊκό, over the top, uber-camp whodunnit μυστήριο. Όταν ο δημιουργός επέστρεψε στη σειρά για το season finale (όπου και μάθαμε την ταυτότητα του δολοφόνου) τα πράγματα δυστυχώς έγιναν χειρότερα, σε αυτό που είναι πιθανότατα το χειρότερο επεισόδιο της τηλεοπτικής σεζόν. Τα γελοία twists διαδέχονται το ένα το άλλο και η απογοητευτική αποκάλυψη σήμανε την ταφόπλακα για μια σειρά που μόλις ένα χρόνο πριν ήταν στις 10 καλύτερες της τηλεόρασης. To Jump the Shark εδώ είναι αυτονόητο- εγώ ποντάρω επιπλέον οτι δεκαετίες αργότερα, οι ειδικοί θα θυμούνται ακόμα την 3η σεζόν του Nip/Tuck ως την απόλυτη What The Fuck Were They Thinking? περίπτωση του νέου αιώνα. What the fuck, indeed.
The Wire (Season 3)Η κορυφαία σεζόν αυτού που είναι, πιθανότατα, το καλύτερο show στην τηλεόραση... όταν παίζεται. Εδώ το focus περνάει στα πολιτικά κίνητρα πίσω από τη δουλειά της αστυνομίας και στο πώς τα συμφέροντα ενός επίδοξου δημάρχου καταστρέφουν ολοκληρωτικά ένα θαρραλέο πείραμα για την αντιμετώπιση της διακίνησης ναρκωτικών στις υποβαθμισμένες περιοχές. Αυτά επιτυγχάνονται μέσα από ένα -όπως πάντα- ιδιαίτερα πολύπλοκο και απαιτητικό story, το οποίο έρχεται να κορυφωθεί μεγαλειωδώς στο αδιανόητο cliffhanger του προτελευταίου επεισοδίου, όταν και σχεδόν όλα τα subplots της σεζόν δένουν μέσα σε μια μόλις σκηνή. Το στοιχείο που ξεχωρίζει το Wire από κάθε άλλο αστυνομικό show είναι το πόσο πολύ ασχολείται με τους villains, σε σημείο που πλέον έχουν ξεκάθαρα κεντρικότερο ρόλο στο στόρι από τους ίδιους τους αστυνομικούς. Και τώρα, 37 επεισόδια μετά, ο θεατής ανταμοίβεται πλήρως καθώς έρχονται να λάβουν closure, storylines ετών. Από εκεί και μετά? Οι χαρακτήρες συνεχίζουν να βυθίζονται υπό το βάρος της σταυροφορίας τους, η κριτική που ασκεί ο Simon σε βασικά δομικά στοιχεία της κοινωνίας είναι βαθύτερη ακόμα και από αυτήν των δύο προηγούμενων κύκλων, ενώ το φινάλε ολοκληρώνει την ιστορία με τρόπο απόλυτα ικανοποιητικό και ταυτόχρονα τραγικά επώδυνο για τους ήρωες της σειράς. Η πρεμιέρα της 4ης σεζόν δε μπορεί να έρθει αρκετά γρήγορα...
'Must' Releases
Arrested Development (Season 3)Η μεγαλύτερη στιγμή της σύγχρονης κωμωδίας ολοκληρώνεται με αυτό το σετ 13 επεισοδίων τα οποία περιλαμβάνουν loose seals, καταδιώξεις με κρουαζιερόπλοιο, αποστολές απελευθέρωσης στο Ιράκ, undercover μέλη της οικογένειας και mentally retareded females! Από το James Bond-spoofing arc με την Charlize Theron (που άξιζε εντελώς μια υποψηφιότητα Έμμυ) μέχρι το οργιαστικό φινάλε που καυτηριάζει κάθε τηλεοπτική τάση της εποχής, αυτή η 3η και τελευταία σεζόν της ground-breaking και fourth wall-shattering κωμωδίας χάνεται οριστικά και αμετάκλητα μέσα στον υπέροχα αυτοαναφορικό της κόσμο.
Veronica Mars (Season 2)Το λατρεμένο νεανικό νεο-νουάρ ολοκλήρωσε το δεύτερο χρόνο ζωής του με ένα κυριολεκτικά εκρηκτικό φινάλε, φέρνωντας στην κορύφωσή τους τα επιδέξια περιπλεγμένα storylines του. Στη συναρπαστική πορεία του δεύτερου αυτού κύκλου θα δείτε τα δύο καλύτερα ίσως επεισόδια της σειράς, guest εμφανίσεις από cult θρύλους (Joss Whedon, Kevin Smith), έναν ρόλο που δε θα πιστεύατε ποτέ οτι είχε μέσα του ο Steve Guttenberg, και τους αγαπημένους χαρακτήρες να ρίχνονται σε νέες καταστάσεις χάρη τις ταξικές αναταραχές του Neptune. Θα ήθελα να έχω δει μια πιο ολοκληρωμένη και σε βάθος μελέτη ορισμένων εκ των ηρώων, και μια λιγότερο over the top αποκάλυψη στο κλείσιμο της σεζόν, αλλά με στιγμές που με έχουν στοιχειώσει (Thumper storyline, 'baby in the corner'), ερμηνείες που δύκολα βρίσκεις αλλού (η Kristen Bell δεν είναι καλή, είναι σπουδαία) και γραφή που συνδυάζει σπιρτάδα και βάθος, δεν μπορώ να πω ακριβώς οτι παραπονούμαι κιόλας...
Also this month
The good: Το Rome (Season 1) του ΗΒΟ ξεκίνησε κάπως ακαδημαϊκά να μας διηγείται μια από τις πιο γνωστές ιστορίες του κόσμου αλλά η αποχώρηση του Michael Apted έφερε στη σειρά το edge που χρειαζόταν. Μέχρι το εκπληκτικό φινάλε είχαμε δει με κάθε λεπτομέρεια να εκτυλίσσεται το πιο αρρωστημένο power play στην ιστορία, παιγμένο άρτια από ένα εξαιρετικό καστ. Το House (Season 2) ήταν επίσης κάπως άνισο, με το πρώτο μισό της σεζόν να υστερεί χάρη στην κουραστική παρουσία της Sela Ward ως μια πρώην του grumpy γιατρού. Στη συνέχεια ο House συγκατοίκησε με τον κολλητό του, Dr. Wilson, και η σειρά βρήκε ξανά γερό πάτημα για το (κάπως shaky, ως εκείνο το σημείο) characterization, καθώς και αυτό το περίεργο offbeat χιούμορ που διαθέτει ορισμένες στιγμές. Ξεχώρισε επίσης η καθηλωτική ερμηνεία του Omar Epps στο διπλό επεισόδιο όπου ο χαρακτήρας του διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο. Tέλος θα πάρω ένα ρίσκο και θα τοποθετήσω στα καλά και το Invasion (Complete Series), παρ'ότι το είχα θάψει και παρατήσει μετά από δύο μόλις επεισόδια. Word is, γίνεται θεαματικά καλύτερο στη συνέχεια και μέχρι το φινάλε είχε μεγάλο μέρος της κριτικής να σιχτιρίζει το ABC επειδή το έκοψε. Επίσης, πρωταγωνιστεί ο William Fichtner, πόσο κακό μπορεί να είναι?
The bad: Η κατηφόρα που πήρε το Desperate Housewives (Season 2) πέρσι, δεν είχε προηγούμενο. (για την ακρίβεια είχε. Διαβάστε παρακάτω.) Ελάχιστα αστείο και με τραγικά storylines. Παντελώς ανεκμετάλλευτη η Alfre Woodard, στο αδιάφορο και ερασιτεχνικά paced μυστήριό της. Το να βλέπω την υποψήφια για Όσκαρ Felicity Huffman να τρώει ωμό μπέικον, αποτέλεσε για μένα ως θεατή ένα new low. Αλλά και η Felicity δεν πρέπει να ήταν και πολύ περήφανη. Το Prison Break (Season 1) ξεκίνησε με πολλές υποσχέσεις και με επεισόδια-δυναμίτες που σκόραραν άνετα 5-6 πρώτης τάξεως ανατροπές το καθένα. Σύντομα όμως ο Paul Scheuring ξέμεινε από σενάριο και το δεύτερο μισό της σεζόν ήταν απλά μια άνευρη διαδοχή απίθανων καταστάσεων. Μέχρι να φτάσουμε στο Μάιο, παρακαλούσα να τελειώσει. Στην κατηγορία Lost Clones, Volume 1: The 2005-2006 Season, είχαμε 3 σειρές που όλες κόπηκαν. Η μία (παραπάνω) απέσπασε κυρίως θετικές αντιδράσεις, αλλά οι άλλες δύο όχι τόσο πολύ. Το απαράδεκτο Threshold (Complete Series) το έχω περιποιηθεί καταλλήλως στο παρελθόν, ενώ το Surface (Complete Series) μπορεί εν τέλει να το διασκέδασα αλλά παραμένει κάτι που δε θα ξαναπαρακολουθούσα, ούτε και μου έδωσε κάτι που δεν εχω δει σε 200 παραλλαγές. (οι 3 από αυτές, φέτος!)
Trash of the Month
Nip/Tuck (Season 3)Πού πήγε το Nip/Tuck?!? Δεν ήταν ποτέ ακριβώς συγκρατημένο ως δράμα, αλλά διέθετε πάντα τις σιωπηλές στιγμές του και μια εξαιρετική αίσθηση των χαρακτήρων του. Στην τρίτη σεζόν ο δημιουργός Ryan Murphy απομακρύνθηκε λόγω κινηματογραφικών υποχρεώσεων και η σειρά πνίγηκε μέσα στην τάφρο της παράνοιάς της. Οι wackos έγιναν αυτοσκοπός και οι μεταφορές πήγαν περίπατο, η Joan Rivers και η μάσκα σπέρματος (uuuh-huh) είναι πιθανώς ό,τι πιο ντροπιαστικό παρουσιάστηκε φέτος στην τηλεόραση και στο κέντρο της σκηνής εγκαταστάθηκε ο serial killer Carver και ένα παρανοϊκό, over the top, uber-camp whodunnit μυστήριο. Όταν ο δημιουργός επέστρεψε στη σειρά για το season finale (όπου και μάθαμε την ταυτότητα του δολοφόνου) τα πράγματα δυστυχώς έγιναν χειρότερα, σε αυτό που είναι πιθανότατα το χειρότερο επεισόδιο της τηλεοπτικής σεζόν. Τα γελοία twists διαδέχονται το ένα το άλλο και η απογοητευτική αποκάλυψη σήμανε την ταφόπλακα για μια σειρά που μόλις ένα χρόνο πριν ήταν στις 10 καλύτερες της τηλεόρασης. To Jump the Shark εδώ είναι αυτονόητο- εγώ ποντάρω επιπλέον οτι δεκαετίες αργότερα, οι ειδικοί θα θυμούνται ακόμα την 3η σεζόν του Nip/Tuck ως την απόλυτη What The Fuck Were They Thinking? περίπτωση του νέου αιώνα. What the fuck, indeed.
X-Mas Season: Save Our Bluths.org
ΟΚ, σοβαρά? Μάρτυς μου ο Tobias Funke, το τελευταίο Arrested Development (3x09 S.O.B.s) ήταν τα 20 αστειότερα λεπτά στην ιστορία. Κι άλλοι κοπήκανε αλλά δεν κάνανε έτσι! Οι Bluths μπήκαν στην τελική τους ευθεία και αποφάσισαν να μην αφήσουν τίποτα όρθιο πίσω τους. Οι αναφορές στο ιδιοφυές όνομα γλωσσοδέτη του Bob Lablaw συναγωνίζονται η μία την άλλη (Bob Lablaw Lobs Law Bomb), ο Tobias έχει ξεσαλώσει (όταν ο Michael αναφέρεται στo sex drive της Lindsay, ο διάσημος analrapist θεωρεί οτι μιλάνε γι'αυτόν και αμύνεται του δικαιώματός του να την πέσει στον οικογενειακό τους δικηγόρο) και η αυτοαναφορικότητα σπάει κόκαλα (Mr. F), τη στιγμή που ο τέταρτος τοίχος μεταξύ ηθοποιών και κοινού έχει θρυμματιστεί για τα καλά (ο αφηγητής Ron να εκλιπαρεί "Please, tell your friends about this show").
Επιπλέον, οι χωρίς γάντια μπηχτές σε gimmick shows (όπως το 3-D επεισόδιο του Medium ή τα live επεισόδια του Will & Grace και του West Wing), σε συνδυασμό με το ξεκάθαρο sales pitch δια στόματος George Bluth ("I don't think the Home Builders Organisation is gonna be supporting us. Well, I think it's showtime.") μάλλον πρέπει να έχουν κάνει τους υπεύθυνους του Fox να στριφογυρίζουν άβολα στις καρέκλες τους. Ναι, μπορεί τελικά να δολοφόνησαν το show, αλλά και το show δε θα φύγει πριν θάψει τους πάντες. Όπως λέει και ο Michael, μπορεί οι Bluths να μην αξίζουν να σωθούν. Η σειρά τους όμως είναι θησαυρός, και χάρη σε επεισόδια σαν κι αυτό δεν πρόκεται να πεθάνει ποτέ.
(Premieres) This Week
Πρώτη δόση από πρεμιέρες! Στο Battlestar Galactica (2x11 Resurrection Ship) το cliffhanger του Σεπτέμβρη διαλευκάνεται από το teaser κιόλας, για να οδηγηθούμε σε ένα ακόμα πιο jaw-dropping. Θέλω να έρθει η Παρασκευή, ΤΩΡΑ.
Το άθλιο Four Kings (1x01 Pilot) των δημιουργών του Will & Grace κατάφερε να με σύρει για 7 βασανιστικά λεπτά κατά τη διάρκεια των οποίων δεν έσκασα ούτε ένα χαμόγελο, μέχρι να πάρω την απόφαση να τραβήξω την πρίζα. Μιλάμε για χιούμορ που κάνει το Without a Paddle να μοιάζει με Αδερφούς Marx. Δηλαδή, εντάξει. Ο Seth Green είναι κοντός. Πόσες παραλλαγές του ίδιου μη-αστείου μπορούμε να υποφέρουμε σε 7 λεπτά?
Ως πρωτάρης μου πήρε λίγη ώρα μέχρι να πιάσω το περίεργο χιούμορ του, αλλά τελικά το Scrubs (5x01 My Intern's Eyes) με κέρδισε. Δεν ξέρω αν ήταν το geeky γέλιο του Zach Braff, το ασύλληπτο visual του στραπατσαρισμένου μέσα σε ένα backpack χαρακτήρα του, ή οι spot on ατάκες του Dr. Cox που είναι ξεκαρδιστικός χωρίς καν να το προσπαθεί.Όταν μάθω, θα ενημερώσω.
And the Carver is...
Μες στην περίοδο των Χριστουγένων έλαβε τέλος και ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια των τελευταίων χρόνων, η ταυτόνητα του serial rapist με το προσωνύμιο Carver. Στο μάλλον άνισο φινάλε της μετριότατης 3ης σεζόν του, το Nip Tuck (3x15 Quentin Costa) όπως όλα δείχνουν jumped the shark. Και όχι, δεν ανήκω στις ορδές των -πρώην- φαν που καίνε ομοιώματα του Ryan Murphy στο κέντρο του Miami, ούτε όμως και θεωρώ οτι η αποκάλυψη έδεσε τα πάντα τέλεια, όπως υποστηρίζει μια μειοψηφία θεατών. Προσωπικά θεωρώ οτι το παιχνίδι για την φετινή σεζόν δε θα μπορούσε ποτέ να σωθεί από ένα μόνο επεισόδιο, ό,τι κι αν προέκυπτε από αυτό. Η ίδια η αποκάλυψη για την τατυτότητα του δολοφόνου αρχικά με άφησε αδιάφορο, αλλά στη συνέχεια αποφάσισα οτι έβγαζε απόλυτο νόημα-- όσο νόημα μπορεί να βγάζει κάτι στο Nip/Tuck. Αυτό όμως δεν αναιρεί ένα γεγονός. Οτι τα πάντα γύρω από την αποκάλυψη, το άτεχνο exposition, η απουσία στοιχείων σε προηγούμενα επεισόδια, με κάνει βέβαιο οτι ναι μεν ο Murhpy γνώριζε εξαρχής την ταυτότητα του Carver αλλά, πολύ χειρότερα, δεν είχε ιδέα πώς να χειριστεί αυτή την πληροφορία. Τα πάντα γύρω από τον βιαστή, που αποτέλεσε και το μόνο ενδιαφέρον season-wide storyline για φέτος, ήταν πολύ εξυπνότερα ως ιδέες, παρά ως εκτέλεση. Προσωπικά θα εκπλαγώ αν η σειρά καταφέρει να συνέλθει από το φετινό σοκ.
Still to Come
Στο Shield, που ξεκινάει την 5η σεζόν του, o Eσωτερικών Υποθέσεων Forest Whitaker ανοίγει ξανά το φάκελο της δολοφονίας από το πρώτο επεισόδιο της σειράς. Να πέφτουν τα στοιχήματα-- εγώ on the record προβλέπω οτι φέτος η Strike Team οριστικά θα αποτελέσει παρελθόν. Vic is going down...
Η Sherilyn Fenn (Twin Peaks) ξεκινάει έναν σημαντικό ρόλο στο Gilmore Girls, κάτι που με κάνει να πιστεύω οτι ο casting director της σειράς βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση-- η Fenn είχε εμφανιστεί και πριν 2μισι χρόνια στη σειρά, τότε κρατώντας το ρόλο της φιλενάδας του πατέρα του Jess. Τσκ, τσκ, λες και δεν υπάρχουν άλλοι ηθοποιοί εκεί έξω.
Homage alert!! H επιθυμία μου έγινε διαταγή (ευχαριστώ κύριε Schwartz) και η παρέα του O.C. κινητοποιείται για να γίνει ξανά δεκτή η Marissa στο Harbor. Κι αν αυτό μας θυμίζει το all-time classic "Donna Martin Graduates" επεισόδιο του Beverly Hills, 90210, είναι γιατί έτσι το θέλησε ο δημιουργός! Χμ, αναφορά στο 90210. Δεν χρειάζεται κάτι ιδιαιτέρως πιο πολύπλοκο για να με κερδίσει ένα show.
Last but not least: Jack is back! To 24 ξεκινά την ερχόμενη Κυριακή με ένα μαραθώνιο 4 επεισοδίων μέσα σε δυο μέρες. Ακούγεται οτι από την εισαγωγή κιόλας συμβαίνουν φοβερά πράγματα. Προσδεθείτε...
Quotes
I don't think the Home Builders Organisation is gonna be supporting us. Well, I think it's showtime.
(O George Bluth κοιτάει το μέλλον του Arrested Development)
His tumor's getting so big, it's starting to look like a threemor.
(O J.D. στην πρεμιέρα της 5ης σεζόν του Scrubs)
Wakey-wakey, hands off snakey.
(Ζούμε μια υπέροχη οικογενειακή στιγμή των Hickeys όταν ο Εarl ξυπνάει τον Randy, στο My Name is Earl)
How the two of you have survived this long, I will never know.
(Η Admiral Kane αναφερόμενη στην Πρόεδρο Roslyn και τον Commander Adama, στην πρεμιέρα του Winter Season 2 του Battlestar Galactica)
Turk: How do I know that guy?
Dr. Cox: Maybe you used to date him.
Turk: Oh, that's so clever, I'm gay. Wow, that's good.
Dr. Cox: I'm tired. Maybe, he's from the International Pretentious Association and he's here to remove your goatee.
(Scrubs)
Previous Weekly Round-ups:
Christmas Wave #2
Christmas Wave #1
A Buffy reunion on Mars
Lost gears up
Catching up on The West Wing
Desperate much?
Return of the Fox
Aquaman Begins
Επιπλέον, οι χωρίς γάντια μπηχτές σε gimmick shows (όπως το 3-D επεισόδιο του Medium ή τα live επεισόδια του Will & Grace και του West Wing), σε συνδυασμό με το ξεκάθαρο sales pitch δια στόματος George Bluth ("I don't think the Home Builders Organisation is gonna be supporting us. Well, I think it's showtime.") μάλλον πρέπει να έχουν κάνει τους υπεύθυνους του Fox να στριφογυρίζουν άβολα στις καρέκλες τους. Ναι, μπορεί τελικά να δολοφόνησαν το show, αλλά και το show δε θα φύγει πριν θάψει τους πάντες. Όπως λέει και ο Michael, μπορεί οι Bluths να μην αξίζουν να σωθούν. Η σειρά τους όμως είναι θησαυρός, και χάρη σε επεισόδια σαν κι αυτό δεν πρόκεται να πεθάνει ποτέ.
(Premieres) This Week
Πρώτη δόση από πρεμιέρες! Στο Battlestar Galactica (2x11 Resurrection Ship) το cliffhanger του Σεπτέμβρη διαλευκάνεται από το teaser κιόλας, για να οδηγηθούμε σε ένα ακόμα πιο jaw-dropping. Θέλω να έρθει η Παρασκευή, ΤΩΡΑ.
Το άθλιο Four Kings (1x01 Pilot) των δημιουργών του Will & Grace κατάφερε να με σύρει για 7 βασανιστικά λεπτά κατά τη διάρκεια των οποίων δεν έσκασα ούτε ένα χαμόγελο, μέχρι να πάρω την απόφαση να τραβήξω την πρίζα. Μιλάμε για χιούμορ που κάνει το Without a Paddle να μοιάζει με Αδερφούς Marx. Δηλαδή, εντάξει. Ο Seth Green είναι κοντός. Πόσες παραλλαγές του ίδιου μη-αστείου μπορούμε να υποφέρουμε σε 7 λεπτά?
Ως πρωτάρης μου πήρε λίγη ώρα μέχρι να πιάσω το περίεργο χιούμορ του, αλλά τελικά το Scrubs (5x01 My Intern's Eyes) με κέρδισε. Δεν ξέρω αν ήταν το geeky γέλιο του Zach Braff, το ασύλληπτο visual του στραπατσαρισμένου μέσα σε ένα backpack χαρακτήρα του, ή οι spot on ατάκες του Dr. Cox που είναι ξεκαρδιστικός χωρίς καν να το προσπαθεί.Όταν μάθω, θα ενημερώσω.
And the Carver is...
Μες στην περίοδο των Χριστουγένων έλαβε τέλος και ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια των τελευταίων χρόνων, η ταυτόνητα του serial rapist με το προσωνύμιο Carver. Στο μάλλον άνισο φινάλε της μετριότατης 3ης σεζόν του, το Nip Tuck (3x15 Quentin Costa) όπως όλα δείχνουν jumped the shark. Και όχι, δεν ανήκω στις ορδές των -πρώην- φαν που καίνε ομοιώματα του Ryan Murphy στο κέντρο του Miami, ούτε όμως και θεωρώ οτι η αποκάλυψη έδεσε τα πάντα τέλεια, όπως υποστηρίζει μια μειοψηφία θεατών. Προσωπικά θεωρώ οτι το παιχνίδι για την φετινή σεζόν δε θα μπορούσε ποτέ να σωθεί από ένα μόνο επεισόδιο, ό,τι κι αν προέκυπτε από αυτό. Η ίδια η αποκάλυψη για την τατυτότητα του δολοφόνου αρχικά με άφησε αδιάφορο, αλλά στη συνέχεια αποφάσισα οτι έβγαζε απόλυτο νόημα-- όσο νόημα μπορεί να βγάζει κάτι στο Nip/Tuck. Αυτό όμως δεν αναιρεί ένα γεγονός. Οτι τα πάντα γύρω από την αποκάλυψη, το άτεχνο exposition, η απουσία στοιχείων σε προηγούμενα επεισόδια, με κάνει βέβαιο οτι ναι μεν ο Murhpy γνώριζε εξαρχής την ταυτότητα του Carver αλλά, πολύ χειρότερα, δεν είχε ιδέα πώς να χειριστεί αυτή την πληροφορία. Τα πάντα γύρω από τον βιαστή, που αποτέλεσε και το μόνο ενδιαφέρον season-wide storyline για φέτος, ήταν πολύ εξυπνότερα ως ιδέες, παρά ως εκτέλεση. Προσωπικά θα εκπλαγώ αν η σειρά καταφέρει να συνέλθει από το φετινό σοκ.
Still to Come
Στο Shield, που ξεκινάει την 5η σεζόν του, o Eσωτερικών Υποθέσεων Forest Whitaker ανοίγει ξανά το φάκελο της δολοφονίας από το πρώτο επεισόδιο της σειράς. Να πέφτουν τα στοιχήματα-- εγώ on the record προβλέπω οτι φέτος η Strike Team οριστικά θα αποτελέσει παρελθόν. Vic is going down...
Η Sherilyn Fenn (Twin Peaks) ξεκινάει έναν σημαντικό ρόλο στο Gilmore Girls, κάτι που με κάνει να πιστεύω οτι ο casting director της σειράς βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση-- η Fenn είχε εμφανιστεί και πριν 2μισι χρόνια στη σειρά, τότε κρατώντας το ρόλο της φιλενάδας του πατέρα του Jess. Τσκ, τσκ, λες και δεν υπάρχουν άλλοι ηθοποιοί εκεί έξω.
Homage alert!! H επιθυμία μου έγινε διαταγή (ευχαριστώ κύριε Schwartz) και η παρέα του O.C. κινητοποιείται για να γίνει ξανά δεκτή η Marissa στο Harbor. Κι αν αυτό μας θυμίζει το all-time classic "Donna Martin Graduates" επεισόδιο του Beverly Hills, 90210, είναι γιατί έτσι το θέλησε ο δημιουργός! Χμ, αναφορά στο 90210. Δεν χρειάζεται κάτι ιδιαιτέρως πιο πολύπλοκο για να με κερδίσει ένα show.
Last but not least: Jack is back! To 24 ξεκινά την ερχόμενη Κυριακή με ένα μαραθώνιο 4 επεισοδίων μέσα σε δυο μέρες. Ακούγεται οτι από την εισαγωγή κιόλας συμβαίνουν φοβερά πράγματα. Προσδεθείτε...
Quotes
I don't think the Home Builders Organisation is gonna be supporting us. Well, I think it's showtime.
(O George Bluth κοιτάει το μέλλον του Arrested Development)
His tumor's getting so big, it's starting to look like a threemor.
(O J.D. στην πρεμιέρα της 5ης σεζόν του Scrubs)
Wakey-wakey, hands off snakey.
(Ζούμε μια υπέροχη οικογενειακή στιγμή των Hickeys όταν ο Εarl ξυπνάει τον Randy, στο My Name is Earl)
How the two of you have survived this long, I will never know.
(Η Admiral Kane αναφερόμενη στην Πρόεδρο Roslyn και τον Commander Adama, στην πρεμιέρα του Winter Season 2 του Battlestar Galactica)
Turk: How do I know that guy?
Dr. Cox: Maybe you used to date him.
Turk: Oh, that's so clever, I'm gay. Wow, that's good.
Dr. Cox: I'm tired. Maybe, he's from the International Pretentious Association and he's here to remove your goatee.
(Scrubs)
Previous Weekly Round-ups:
Christmas Wave #2
Christmas Wave #1
A Buffy reunion on Mars
Lost gears up
Catching up on The West Wing
Desperate much?
Return of the Fox
Aquaman Begins
Week 11/12-17/12: Christmas Wave #2
Ευτυχώς μας τελειώσανε για φέτος. Τι ήταν χειρότερο? Στο Nip Tuck (3x13 Joy Kringle) οι δημιουργοί, μέσα στο άγχος τους να παραλληλίσουν τα storylines τους με ορισμένες τετριμμένες Χριστουγεννιάτικες θεματικές, μετατρέπουν σε καρικατούρα το μοναδικό ενδιαφέρον, από πλευράς χαρακτήρων, aspect της 3ης σεζόν-- καταστρέφοντάς το. Η ψυχωτική Ariel που με ανοιχτό το στόμα αντίκρυσα σε αυτό το επεισόδιο, δεν ήταν παρά μια γκροτέσκα over the top απόδοση του ψυχρού χαρακτήρα που είχαμε γνωρίσει στα προηγούμενα επεισόδια.
Αλλά και η κατάρρευση των τελευταίων στιγμών του The O.C. (3x10 The Chrismukkah Bar Mitz-vahkkah) θα μου μείνει αξέχαστη. Ούτε στις χειρότερες sappy οικογενειακές ταινίες της Disney δεν έχω ξαναδεί τέτοιο ντροπιαστικά condescending φινάλε με το πλήρες καστ να τραγουδάει αγκαλιασμένο. Σε ένα πλάνο απομονώθηκε ό,τι μισώ σε αυτές τις μέρες. Κάτι παρόμοιο, αναλογικά, υπέστη το Everybody Hates Chris (1x11 Everybody Hates Christmas) που καθόλη τη διάρκεια του επεισοδίου λειαίνει τις συνήθως αιχμηρές του γωνίες, γιατί είναι Χριστούγεννα και "οφείλει" να είναι αισιόδοξο.
Where do we go from here?
O ξαφνικός θάνατος του John Spencer, 4 μέρες πριν τα 59α γενέθλιά του, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά για το τι μέλλει γενέσθαι με το, αναγεννημένο φέτος, West Wing. Το επόμενο προγραμματισμένο επεισόδιο επικεντρώνεται στο debate των υποψηφίων Αντιπροέδρων, αλλά προς το παρόν δεν έχει υπάρξει κάποια αναφορά σχετικά με το αν θα προβληθεί κανονικά ή αν θα αποσυρθεί για να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στο storyline. Λόγω της κεντρικής θέσης του Leo σε αυτή τη σεζόν, είναι αδύνατο οι showrunners να ακολουθήσουν τη μέθοδο Sorkin και απλά να "ξεχάσουν" τον χαρακτήρα. Επίσης απίθανη θεωρείται η περίπτωση recasting, οπότε η λογική λέει οτι μέσα στα επόμενα επεισόδια θα "δούμε" τον Leo να πεθαίνει εκτός κάμερας.
Από κει και πέρα, οι προοπτικές είναι αρκετές. Το τελευταίο διάστημα έτσι κι αλλιώς η παραγωγή είχε έρθει σε επαφές με τον Rob Lowe (Sam Seaborn) για επιστροφή του στη σειρά, η οποία πλέον συνδυάζεται με κάθε είδους εικασίες για το νέο του ρόλο στο Λευκό Οίκο, ή και έξω από αυτόν. Σε κάθε περίπτωση, το πιο πιθανό είναι πως αυτό το χτύπημα στέλνει το West Wing ένα βήμα πιο κοντά στην προοπτική του κοψίματός του με το τέλος της φετινής σεζόν.
Προσωπικά μιλώντας, αυτό που θα επιθυμούσα να δω ως φαν της σειράς, όσο και του John Spencer και του χαρακτήρα που υποδυόταν, είναι ένα επεισόδιο-αποχαιρετισμό στον Leo και τον Spencer, γραμμένο από τον Aaron Sorkin. Κατά ένα διεστραμμένο τρόπο, θεωρώ οτι τα tributes που εντάσσονται οργανικά μέσα στην αφήγηση μιας ιστορίας είναι πολύ πιο ειλικρινή από ειδικά αφιερώματα με στημένες συνεντεύξεις και λόγια θαυμασμού από τον πρωταγωνιστή μέχρι την καθαρίστρια των στούντιο. Case in point, το εξαιρετικό sendoff της Nancy Marchand στην 3η σεζόν των Sopranos.
Still to Come
Nothing, actually.
Mε την εξαίρεση του How I Met Your Mother, οι σειρές πάνε στα ρεβεγιόν τους και επιστρέφουν, κατά κύριο λόγο, τη δεύτερη βδομάδα του Ιανουαρίου. Μαζί τους ξεκινάνε οι νέες σεζόν αγαπημένων shows σαν το 24 ή το Shield. Αναλυτικότερα όλα αυτά, εν καιρώ.
Quotes
Michael: Mom wants to sleep with the warden. The man is old enought to be her contemporary.
(Arrested Development)
She tells me how she walks around with another man's baby inside her, what am I supposed to say? Ho-Ho-Ho?
(Ο Mr. Santa Claus δεν πήρε και πολύ καλά την ανακάλυψη του Christian στο Nip/Tuck)
The guy looks just like dad, i don't know. He's family, it seemed very natural they'd be together.
(O Michael Bluth του Arrested Development δίνει την ευχή του στη μητέρα του και το θείο του)
-You probably shouldn't have sex for a while.
-How long?
-On an evolutionary basis, I'd recommend forever.
(Ο Dr. House, επίσης γνωστός και ως άρχοντας του τακτ)
We'll find each other. We always find each other.
(Ο Vaughn στη Sydney, στο Alias. Nuff said.)
Cameron: How would you describe my leadership skills?
House: Nonexistant. Otherwise, excellent.
(O Dr. House δε χάνει ευκαιρία να θυμήσει στους ανθρώπους του πόσο πολύ πιστεύει σε αυτούς)
Αλλά και η κατάρρευση των τελευταίων στιγμών του The O.C. (3x10 The Chrismukkah Bar Mitz-vahkkah) θα μου μείνει αξέχαστη. Ούτε στις χειρότερες sappy οικογενειακές ταινίες της Disney δεν έχω ξαναδεί τέτοιο ντροπιαστικά condescending φινάλε με το πλήρες καστ να τραγουδάει αγκαλιασμένο. Σε ένα πλάνο απομονώθηκε ό,τι μισώ σε αυτές τις μέρες. Κάτι παρόμοιο, αναλογικά, υπέστη το Everybody Hates Chris (1x11 Everybody Hates Christmas) που καθόλη τη διάρκεια του επεισοδίου λειαίνει τις συνήθως αιχμηρές του γωνίες, γιατί είναι Χριστούγεννα και "οφείλει" να είναι αισιόδοξο.
Where do we go from here?
O ξαφνικός θάνατος του John Spencer, 4 μέρες πριν τα 59α γενέθλιά του, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά για το τι μέλλει γενέσθαι με το, αναγεννημένο φέτος, West Wing. Το επόμενο προγραμματισμένο επεισόδιο επικεντρώνεται στο debate των υποψηφίων Αντιπροέδρων, αλλά προς το παρόν δεν έχει υπάρξει κάποια αναφορά σχετικά με το αν θα προβληθεί κανονικά ή αν θα αποσυρθεί για να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στο storyline. Λόγω της κεντρικής θέσης του Leo σε αυτή τη σεζόν, είναι αδύνατο οι showrunners να ακολουθήσουν τη μέθοδο Sorkin και απλά να "ξεχάσουν" τον χαρακτήρα. Επίσης απίθανη θεωρείται η περίπτωση recasting, οπότε η λογική λέει οτι μέσα στα επόμενα επεισόδια θα "δούμε" τον Leo να πεθαίνει εκτός κάμερας.
Από κει και πέρα, οι προοπτικές είναι αρκετές. Το τελευταίο διάστημα έτσι κι αλλιώς η παραγωγή είχε έρθει σε επαφές με τον Rob Lowe (Sam Seaborn) για επιστροφή του στη σειρά, η οποία πλέον συνδυάζεται με κάθε είδους εικασίες για το νέο του ρόλο στο Λευκό Οίκο, ή και έξω από αυτόν. Σε κάθε περίπτωση, το πιο πιθανό είναι πως αυτό το χτύπημα στέλνει το West Wing ένα βήμα πιο κοντά στην προοπτική του κοψίματός του με το τέλος της φετινής σεζόν.
Προσωπικά μιλώντας, αυτό που θα επιθυμούσα να δω ως φαν της σειράς, όσο και του John Spencer και του χαρακτήρα που υποδυόταν, είναι ένα επεισόδιο-αποχαιρετισμό στον Leo και τον Spencer, γραμμένο από τον Aaron Sorkin. Κατά ένα διεστραμμένο τρόπο, θεωρώ οτι τα tributes που εντάσσονται οργανικά μέσα στην αφήγηση μιας ιστορίας είναι πολύ πιο ειλικρινή από ειδικά αφιερώματα με στημένες συνεντεύξεις και λόγια θαυμασμού από τον πρωταγωνιστή μέχρι την καθαρίστρια των στούντιο. Case in point, το εξαιρετικό sendoff της Nancy Marchand στην 3η σεζόν των Sopranos.
Still to Come
Nothing, actually.
Mε την εξαίρεση του How I Met Your Mother, οι σειρές πάνε στα ρεβεγιόν τους και επιστρέφουν, κατά κύριο λόγο, τη δεύτερη βδομάδα του Ιανουαρίου. Μαζί τους ξεκινάνε οι νέες σεζόν αγαπημένων shows σαν το 24 ή το Shield. Αναλυτικότερα όλα αυτά, εν καιρώ.
Quotes
Michael: Mom wants to sleep with the warden. The man is old enought to be her contemporary.
(Arrested Development)
She tells me how she walks around with another man's baby inside her, what am I supposed to say? Ho-Ho-Ho?
(Ο Mr. Santa Claus δεν πήρε και πολύ καλά την ανακάλυψη του Christian στο Nip/Tuck)
The guy looks just like dad, i don't know. He's family, it seemed very natural they'd be together.
(O Michael Bluth του Arrested Development δίνει την ευχή του στη μητέρα του και το θείο του)
-You probably shouldn't have sex for a while.
-How long?
-On an evolutionary basis, I'd recommend forever.
(Ο Dr. House, επίσης γνωστός και ως άρχοντας του τακτ)
We'll find each other. We always find each other.
(Ο Vaughn στη Sydney, στο Alias. Nuff said.)
Cameron: How would you describe my leadership skills?
House: Nonexistant. Otherwise, excellent.
(O Dr. House δε χάνει ευκαιρία να θυμήσει στους ανθρώπους του πόσο πολύ πιστεύει σε αυτούς)
DVD: Nip/Tuck (Season One)
Εντάξει, σήμερα κυκλοφορεί η δεύτερη σεζόν κι εγώ γράφω για την πρώτη, αλλά δεν πειράζει! Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα -και απίστευτα σέξι- σειρά του καλωδιακού καναλιού FX, η οποία περιστρέφεται γύρω από τις ζωές δύο πλαστικών χειρούργων που εκτός από συνεργάτες είναι και κολλεγιακοί φίλοι.ΟΚ, πρώτα 2 λόγια για το καστ. Ο πρωταγωνιστής λέγεται Dylan Walsh. Dylan Walsh?! Για κάποιον που μεγάλωσε με το 90210 αυτό αποτελεί το απόλυτο όνομα! Καλά δηλαδή που την πρωταγωνίστρια δεν τη λένε Brenda Martin. Kαι σα να μην έφτανε αυτό, η Gabrielle -Andrea Zuckerman!- Carteris εμφανίζεται στο επεισόδιο Kurt Dempsey! Σε λίγο πιο σοβαρό τόνο, ο έτερος lead man είναι ο Julian McMahon (Charmed, Fantastic Four) o οποίος κερδίζει το show με χαρακτηριστική άνεση. Δεν είναι και δε θα γίνει ποτέ ο ερμηνευτικός ογκόλιθος τύπου Hugh Laurie (House) ή Ian McShane (Deadwood) αλλά διαθέτει μια ακαταμάχητη γοητεία, πείθει απόλυτα οτι είναι ο poster boy γιατρός-playboy, αντεπεξέρχεται στις δύσκολες δραματικές στιγμές του ρόλου του (ιδιαίτερα στο σημαντικό για το χαρακτήρα του επεισόδιο με τον παιδεραστή ιερέα) ενώ δίνει και μια αύρα ελαφρότητας σε στιγμές που η σειρά τις χρειάζεται προκειμένου να μη γίνει υπερβολικά σοβαρή.
Από κει και πέρα, το Nip/Tuck δεν κρύβει στιγμή οτι είναι της σχολής του Six Feet Under. Δηλαδή μια εξεζητημένη σαπουνόπερα με "μεγάλο" concept (εκεί ο θάνατος, εδώ η επιφανειακή τελειότητα και πώς πίσω από αυτήν κρύβεται η αλήθεια), ενώ η δυναμική των 2 κεντρικών χαρακτήρων θυμίζει αυτήν του Nate με τον David Fisher. Παρά το γεγονός οτι ο Πιλότος δεν είναι πολύ χαρακτηριστικός της υπόλοιπης σειράς (οι χαρακτήρες βγαίνουν κάπως πιο goofy από όσο είναι, ενώ δίνεται και μια ψευδής αίσθηση closure), πολύ γρήγορα χτίζεται μια γερή συναισθηματική βάση και από κει και πέρα παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον την εξέλιξη των κεντρικών χαρακτήρων. Παρότι, λοιπόν, πρόκειται πρακτικά για μια τεράστιου μήκους ταινία που έχει χωριστεί στα 13, τα επιμέρους επεισόδια στέκονται από μόνα τους λόγω των colourful guests (κάθε φορά που νομίζουμε οτι είδαμε με την πλέον κουφή επέμβαση, έρχεται η επόμενη για να ανεβάσει τον πήχυ-- με αποκορύφωμα τον σκύλο ασθενή του season finale!). Τα μουσικά μοντάζ την ώρα των επεμβάσεων αποτελούν το signature piece της σειράς η οποία έτσι κι αλλιώς φημίζεται για την φρικιαστικά ακριβή καταγραφή της πραγματικότητας. Η ταύτιση με τους ήρωες είναι σχεδόν άμεση και ακόμα και όταν προβαίνουν σε ορισμένες ηθικά αμφισβητήσιμες πράξεις, μας έχουν στο πλευρό τους γιατί καταλαβαίνουμε το σκεπτικό τους.
Το πρόβλημα με το Nip/Tuck είναι οτι είναι κάπως περιορισμένο σε ensem
ble με αποτέλεσμα όταν φτάνει εκεί που ήθελε από πλευράς ανάπτυξης χαρακτήρων, να ξεπέφτει σε φτηνά storylines που ούτε στην 3η σεζόν του Six Feet Under δεν είδαμε. Ξεχωρίζει το τραβηγμένο απ'τα μαλλιά storyline με τους εμπόρους ηρωίνης, ενώ γενικά δε με ικανοποίησε το σημείο που τελικά αφήνουμε τους χαρακτήρες στο τέλος της σεζόν. Εν ολίγοις, η σειρά κάνει πολλά πράγματα, πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα η κορύφωση να έρθει πιο νωρίς από ό,τι έπρεπε. Δεν επιτρέπεται η κορυφαία δραματουργικά στιγμή της σεζόν να είναι στο 10ο επεισόδιο (Adelle Coffin, το καλύτερο των 13) και για τα επόμενα 3 να ασχολούμαστε με ένα spin-off story του έτσι κι αλλιώς αδύναμου πιλότου!Πάντως το καστ υποστηρίζει τις έντονες δραματικές στιγμές, οι διάλογοι είναι φοβερά καλογραμμένοι, η ιστορία με την σχέση του Sean υποδειγματική, εκείνη με τον Matt και την Cara ενδιαφέρουσα (αν και ατελής) και το ενδιαφέρον μένει σε υψηλά επίπεδα ακόμα και στα φάλτσα προς το τέλος.
EXTRAS
Ένα τυπικό αλλά ενδιαφέρον αφιέρωμα στο καστ, στους δημιουργούς και στην ιδέα πίσω από τη σειρά, ένα featurette με στοιχεία επί του αντικειμένου και πλαστικούς χειρούργους να μιλάνε για το επάγγελμά τους (σαν 7λεπτο βιντεάκι επαγγελματικού προσανατολισμού), μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της ιατρικού συμβούλου της σειράς που πάει πακέτο με το αφιέρωμα στα προσθετικά εφέ που χρησιμοποιούνται στις σκηνές χειρουργείου, πολλές κομμένες σκηνές από σχεδόν όλα τα επεισόδια (και σημαντικές, όχι μια ατάκα 5 λέξεων από τον περαστικό extra) και ένα 2λεπτο βιντεάκι με το κομμάτι των εντυπωσιακών τίτλων αρχής. Συγκεντρωτικά, ένα από τα καλύτερα πακέτα που έχει να προσφέρει η Warner Bros.
Κυκλοφορεί σε Region 1 και Region 2, με μοναδική διαφορά το cover και το packaging το οποίο στην ευρωπαϊκή έκδοση είναι κάπως φτηνιάρικο, με κάποια δισκάκια να στερεώνονται πάνω από άλλα. Έλεος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)