Οι διαγωνιζόμενοι του X Factor το θέλουν πάρα πάρα πολύ

Το New York έφτιαξε στο site του ένα επικό μοντάζ από διαγωνιζόμενους του X Factor που τονίζουν ότι αυτό θα αλλάξει τη ζωή τους, και ότι το θέλουν πάρα πάρα πολύ, κι ότι θα αγοράσουν στη μαμά τους ένα μεγάλο σπίτι.

Ανέκαθεν η τσηζιά του X Factor (του αγγλικού φυσικά) έφτανε σε ένα βαθμό που δεν συναντούσες σε κανένα άλλο talent reality. Ο Cowell είχε πάρει όλο το δακρύβρεχτο, βεβιασμένο δράμα του American Idol και του πέρασε από πάνω μια στρώση αγγλικής κατινιάς, φτάνοντάς το σε νέα ύψη. Και φυσικά ήταν πάντα ένας από τους λόγους (*) που το X Factor μου άρεσε πάντα περισσότερο από το American Idol - μην απατάσαι πως αυτό εδώ πρόκειται δηλαδή για ένα αρνητικό ποστ.

(* Αυτός, η παρουσία της Cheryl σε μετέπειτα σεζόν και η ευκαιρία να βλέπω τον Cowell να ξεφτιλίζει τον Louis Walsh.)

Η Αμερικάνικη βερσιόν είναι δυστυχώς λίγο πιο, πώς να το πω, εξαμερικανισμένη, και το δράμα δεν έχει αυτή την απολαυστική του αγγλίλα (επιστημονικά ακριβείς όροι, καταλαβαίνετε φυσικά). Να το πω αλλιώς, η έμφαση για τους συμμετέχοντες είναι λίγο περισσότερο το να γίνουν αστέρια γιατί φυσικά όλοι γεννιούνται ξεχωριστοί σε αυτό τον κόσμο, και λίγο λιγότερο στο να αγοράσουν ένα μεγάλο σπίτι στη μαμά τους που λιώνει όλη τη μέρα με τις φόρμες στο σπίτι σιδερώνοντας καθώς βλέπει EastEnders, αλλά οι μεγάλες στιγμές με τα τσακισμένα όνειρα και τις μεγάλες ελπίδες και τα δάκρυα, δε λείπουν, και παραμένουν απολαυστικές, ειδικά κολλημένες η μία καπάκια με την άλλη.

Α και ορίστε, ναι, κάποιοι όντως θέλουν να αγοράσουν το μεγάλο σπίτι στη μαμά τους.

.

PromoWatch: The X-Factor

Στη διάρκεια του χθεσινοβραδινού Super Bowl (*) (**) προβλήθηκε το νέο πρόμο της επερχόμενης μεταφοράς του Εξ Φάκτα στην Αμερική, με το οποίο ο Simon Cowell θα κάνει κι επισήμως irrelevant το παρατημένο του μωρό, το American Idol.

(* To most-watched οτιδήποτε στην ιστορία της αμερικάνικης τηλεόρασης, αν δεν το έμαθες.)

(** GO PACK!!!)

Από το κλιπάκι μπορούμε να βγάλουμε μερικά πρώτα συμπεράσματα:

α) Το show θα το χαρακτηρίζει η ίδια αίσθηση μέτρου και λεπτότητας για την οποία έχει γίνει διάσημο και το πρωτότυπο αγγλικό Εξ Φάκτα εξάλλου.
β) Το αμεριάνικο X-Factor θα είναι 'The Simons & Friends Show' ακόμα περισσότερο από ό,τι το αγγλικό.
γ) Το FOX ποντάρει όλα του τα χαρτιά πάνω στο brand του Simon Cowell, δεδομένου ότι ακόμα δεν έχουν καν επισημοποιηθεί οι υπόλοιποι κριτές.
δ) Αυτά.

Όπως θα υποθέσατε, στο εξής για να μην γράφω διαρκώς 'αμερικάνικο' και 'αγγλικό' για να προσδιορίζω για ποιο από τα δύο μιλάω, θα αναφέρομαι στο αμερικάνικο ως X-Factor και στο αγγλικό ως Εξ Φάκτα. Για το Skins ας πούμε δεν έχω παρόμοιο πρόβλημα δεδομένου ότι προσποιούμαι με αναπάντεχη επιτυχία πως το αμερικάνικο δε συνέβη ποτέ.

Anyway, η πρεμιέρα του show αναμένεται κάποια στιγμή το Σεπτέμβριο του 2011. Του X-Factor, όχι του Skins.

.

American Idol: Bizarro World

Πώς είναι να βλέπεις το American Idol δίχως τον Simon Cowell; Η αλήθεια είναι ότι το πάλαι ποτέ show-οδοστρωτήρας είχε πληγεί, αναπάντεχα, και από την αποχώρηση της Paula Abdul, της οποίας η loopy χαζοχαρά σε συνδυασμό με τον κυνισμό του Cowell έδιναν στο πάνελ των κριτών ακριβώς τις σωστές αναλογίες που χρειάζεται ένα τέτοιο show. (Ο Randy Jackson στο ρόλο της γλάστρας.)

Η Paula όμως έφυγε, ο Simon βρισκόταν στην τελευταία του χρονιά (και μάλιστα με έναν τρόπο "βαριόμαστε στα παρασκήνια και αυτό περνάει και στον κόσμο"), η Kara και η Ellen ήταν νεκρός χρόνος (ο Randy Jackson παρέμενε γλάστρα), το Idol πέρσι γενικώς υπέφερε. Ήταν η μόνη χρονιά που δεν το παρακολούθησα καν όλο.

Φέτος έχουμε το reboot. O Simon έχει φύγει για να κάνει το X Factor και το show έχει φέρει σαν αντικαταστάτες όλου του πάνελ που έχει αποχωρήσει, την J-Lo και τον Steven Tyler. (Ο Randy Jackson παραμένει στο ρόλο της γλάστρας.) Τώρα, ο Tyler πετάει την περιστασιακή αστεία ατάκα του και έχει μπόλικη ενέργεια (και δε θα κακολογήσω ποτέ κάποιον τηλεοπτικό ήρωα ονόματι Tyler), αλλά αν αυτός είναι η Paula, και ο Randy είναι ο Randy, τότε ο Simon ποιος είναι; Σίγουρα όχι η chica latina, η οποία πέρασε τα πρώτα επεισόδια ρωτώντας τον εαυτό της και τους τριγύρω "αχ πώς το κάνετε αυτό το πράγμα είναι τόσο δύσκολοοοοοοο" σουφρώνοντας τα χειλάκια της σα να ήταν 15χρονο που παίρνει φωτογραφία για το facebook.

Κοινώς, αυτό το πάνελ δεν παρουσιάζει σαν σύνθεση κανένα ενδιαφέρον. Το να αντικατασταθεί ο Simon θα ήταν ούτως ή άλλως μεγάλο μανίκι για το Fox, αλλά τελικά ίσως να είχε νόημα η ακραία άποψη που είχε διατυπωθεί στη διάρκεια του καλοκαιριού: Με τον Simon παρελθόν, και έτοιμο να ξεκινήσει το δικό του American Idol, πάλι στο Fox, ίσως είχε έρθει η ώρα το πρωτότυπο Idol να ανέλθει στους ουρανούς. Έτσι, και το brand θα προστατευόταν, και η αναμονή για το original recipe ΜΕ τον Cowell θα ήταν μεγαλύτερη.

Αντ'αυτού, η νέα, γλυκύτερη, αδιαφορότερη εκδοχή του American Idol που δεν ξέρει ούτε να λέει "όχι", ούτε να το κάνει με ενδιαφέροντα τρόπο, έκανε πρεμιέρα με νούμερα του στυλ "24% πιο κάτω από την περσινή πρεμιέρα" (βασικά η μεγαλύτερη πρώτη στην 10χρονη ιστορία του franchise), επιτρέποντας για πρώτη φορά σε όλους τους timeslot αντιπάλους του να βγουν αλώβητοι και να διηγηθούν την ιστορία.

Φαντάζομαι θα τσεκάρω την πρόοδο της 10ης αυτής σεζόν στη διάρκεια της άνοιξης (μου είναι αδύνατον να αντισταθώ στο format) αλλά χωρίς τον Cowell, το American Idol μπορεί μεν να παραμένει -έστω και λιγότερο εμφατικά- το #1 show της τηλεόρασης, αλλά πλέον έπαψε να είναι must-see TV, όπως κι αν το δεις το θέμα.

To X Factor, αυτό μάλιστα. Και το καλύτερο; Εκείνο το show δε θα έχει Randy Jackson.

.

End of an era: O Simon Cowell φεύγει απ'το American Idol

Στο χθεσινό 9ο τελικό του American Idol το όνομα του νικητή έμοιαζε στοιχείο δευτερεύον. Τα φώτα και η συγκίνηση αφορούσε όλη τον Simon Cowell και το δικό του κύκνειο άσμα, προτού φύγει για να αναπτύξει το X Factor για την αμερικάνικη τηλεόραση. (Fox, Σεπτέμβριος 2011)

(Από αριστερά προς τα δεξιά: Jordin Sparks, Carrie Underwood, Paula Abdul,

Ruben Studdard, Kelly Clarkson, Simon Cowell, Fantasia Barrino, Taylor Hicks,

Ryan Seacrest, Justin Guarini, Ξανθιά Γκόμενα, Κωνσταντίνος Μαρούλης)

⇝Μετά το άλμα: Χωρίς τον Cowell δεν υπάρχει 24, δεν υπάρχει Kelly Clarkson, δεν υπάρχει House και Glee, δεν υπάρχει Όσκαρ για την Jennifer Hudson.

~-~-~

Προς το τέλος του live show, και αφού είχαν προηγηθεί μισή ντουζίνα βιντεάκια και αφιερώσεις στον κριτή-σταρ, όλοι οι περασμένοι νικητές (πλην του David Cook) συν δεκάδες άλλοι διαγωνιζόμενοι, ανέβηκαν στη σκηνή και τραγούδησαν όλοι μαζί. Μιλάμε ήταν οι πάντες εκεί, από την Kelly Clarkson και την Carrie Underwood μέχρι τον αξιαγάπητα άμπαλο νικητή-ανέκδοτο Taylor Hicks, κι από τον κλόουν Justin Guarini και το φρικιαστικό παιδί-ρομπότ David Archuleta μέχρι τον... Κωνσταντίνο Μαρούλη.

Και η Paula Abdul! Η οποία επέστρεψε ένα χρόνο μετά στο show για να δώσει τον δικό της συγκινητικό και αστείο (και που αναπάντεχα έβγαζε νόημα) αποχαιρετισμό στον Simon. Και που όταν τραγούδησε η μικτή Idol, τον ανέβασε στη σκηνή, όπου όοοολο μαζί το 'καστ' αγκαλιάστηκε και έκλεισε με δάκρυα (ή σχεδόν) στα μάτια το πιο επιτυχημένο reality competition στην ιστορία. Πώς είπατε, το American Idol συνεχίζεται και του χρόνου; Εκτός του ότι αυτό εμένα μου έμοιαζε με ό,τι κοντινότερο φτάνεις σε αποχαιρετισμό, το να συνεχιστεί το show χωρίς τον Cowell και μάλιστα μετά από μια καταστροφική χρονιά σαν τη φετινή (αν υπάρχει ακόμα ταλέντο σε αυτή τη χώρα, σίγουρα δεν πάει πια στο Idol), μου φαίνεται ανούσιο.

Το να εκτιμήσουμε βέβαια σε αυτό το σημείο την επίδραση του Cowell στην αμερικάνικη τηλεόραση και την ποπ κουλτούρα γενικότερα, είναι κάτι που πιθανώς δεν χρειάζεται. Εκτός του ότι κάθε talent show που σεβόταν τον εαυτό του είχε πάντα τον Κακό Κριτή με μοντέλο τον Simon, ήταν ακριβώς η αυθεντικότητά του και το στοιχεία του αυθεντικού σοκ που ήρθε αρχικά ("Μαμά, αυτός ο κύριος με την αστεία προφορά έκανε την κοπέλα με την κακή φωνή να κλάψει!") που τον έκαναν μοναδική φιγούρα στο τηλεοπτικό τοπίο.

Και εκτός του ότι έχει πολύ μεγάλο μέρος της 'ευθύνης' για την ανάδειξη ενός σεβαστού μέρους του σημερινού star system (για την Kelly και μόνο εγώ τον έχω στα θετικά), η μοναδικότητα του Cowell ήταν αυτό το στοιχείο (το X Factor, ναι) που έκανε το American Idol must-see TV. Με την προσοχή και τη φροντίδα του Fox, το American Idol γίνεται κολοσός, ένας πλανήτης με δική του βαρύτητα που καταφέρνει να στηρίζει από μόνος του το πρόγραμμα ενός ολόκληρου τηλεοπτικού δικτύου.

Καλλιεργώντας προσεκτικά τα μελλοντικά τους hits τοποθετώντας τα στρατηγικά στην ουρά του American Idol, το Fox καταφέρνει μέσα σε μια δεκαετία να γίνει το #1 δίκτυο γεννώντας τεράστια τηλεοπτικά σουξέ σαν το 24, το House, το Bones, το Glee, και στηρίζοντας έπειτα πάνω σε αυτά τις επόμενες προσπάθειες και τα -ομολογουμένως πολλά- καλλιτεχνικά ρίσκα που παίρνει. (Να είστε σίγουροι- αν δεν υπάρχει το Idol και το House, δεν υπάρχει Fringe, και δεν υπάρχει η πολυτέλεια για 2 σεζόν Dollhouse.)

Αλλά πέραν του ότι μια τηλεοπτική αυτοκρατορία στηρίχτηκε στις πλάτες του, η παρουσία του Cowell αξίζει και για έναν ακόμα βασικό λόγο. Γιατί σε μια ποπ κουλτούρα εθισμένη στο να καταπίνει αμάσητες και δίχως κρίση, τις προσωπικές σαπουνόπερες πίσω από την -όποια- τέχνη (Τι σημασία έχει αν η Crystal είναι μίλια μπροστά από οποιονδήποτε άλλον; O Lee έχει 'καλύτερη ιστορία'), ο Cowell δε σταμάταγε να βαράει ηλεκτροσόκ κατ'επανάληψη, έχοντας διάθεση να φέρνει βδομάδα μετά τη βδομάδα, λίγα λεπτά αληθινής (και καυστικής, και ιερόσυλης, και συχνά politically incorrect) κριτικής στο τραπέζι. Που για το κοινό που μεγαλώνει με MTV reality crap και παπαρατσικές ματιές στις ζωές των διάσημων από το E! Entertainment, θα πρέπει να έμοιαζαν κάτι ανάμεσα σε Roger Ebert και Βασίλη Ραφαηλίδη.

Σε μια εποχή που βλέπει ακόμα και ένα ιστορικό show κριτικής σαν το At the Movies να κόβεται, και κριτές-cheerleaders τύπου Ellen (ή παντελώς βλάκες, τύπου Randy) να επιβιώνουν στο τραπέζι του American Idol, είναι απαραίτητη η συνεχιζόμενη ύπαρξη μιας περσόνας σαν του Cowell. Ακόμα κι αν είναι κυνικός μπάσταρδος. Κι ακόμα κι αν το chest hair του είναι συχνά επίπονο. Γιατί χωρίς αυτόν ο Jack Bauer θα μας είχε αποχαιρετήσει στα μισά της πρώτης του μέρας. Και, κυριότερα, γιατί μπορεί και να είναι ο τελευταίος αληθινός κριτικός που υπάρχει στην τηλεόραση.

~-~-~

⇝Αυτό για το οποίο πάντα θα τον θυμόμαστε βέβαια, είναι οι επικές προσβολές του. Δείτε και διαβάστε μερικές από τις καλύτερες: 1 | 2 | 3.

.