Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα supernatural. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα supernatural. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

R.I.P. Kim Manners


Όχι πολλά λόγια, απλά θλίψη για το θάνατο (από καρκίνο) ενός εκ των ανθρώπων που έκαναν τα 'X-Files' αυτό που ήταν, υπογράφοντας τη σκηνοθεσία σχεδόν 50 επεισoδίων μεταξύ των οποίων το φινάλε και τα περισσότερα pivotal της σειράς σαν το 'Two Fathers', το 'The Beginning' ή το 'Redux II'. Η σκηνοθετική του ματιά έφερε στη σειρά του Chris Carter ένα διαφορετικό τόνο συχνά υπόγεια συγγενή ως προς το uber-cult 'The Adventures of Brisco Country, Jr.' (στο οποίο επίσης ήταν σκηνοθέτης) σε αξέχαστα classic επεισόδια σαν το 'Monday', ή το 'Folie a Deux', ενώ σκηνοθέτησε και το αριστουργηματικό 'Mind's Eye', εκ των προσωπικών μου αγαπημένων. Υπήρξε υποψήφιος για 4 Έμμυ Καλύτερης Δραματικής Σειράς ως μέλος της ομάδας παραγωγής των 'X-Files'.

Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν στο 'Supernatural', για του οποίου την αισθητική είναι ουσιαστικά υπεύθυνος, και του οποίου επίσης σκηνοθέτησε περισσότερα επεισόδια από κάθε άλλον. (Συμπεριλαμβανομένων όλων των season finale.) Ο Εric Kripke εξέδωσε αυτή τη δήλωση:
"Everyone at 'Supernatural' is walking around in a daze, shocked and absolutely devastated. Kim was a brilliant director; more than that, he was a mentor and friend. He was one of the patriarchs of the family, and we miss him desperately. He gave so much to 'Supernatural,' and everything we do on the show, now and forever, is in memory of him."
O Manners ήταν 59 ετών.

.

Damn fine guest stars!

Σήμερα σχολιάζω εν συντομία τα τελευταία επεισόδια δύο σειρών που δεν παρακολουθώ, E.R. και Supernatural, πακετάκι με λίγα σχόλια για τους λόγους που το έκανα ξαφνικά τώρα.

Mε το πέρασμά του ως Jon Kavanaugh στο περσινό Shield, ο Forest Whitaker έπρεπε όχι απλά να έχει προταθεί για Έμμυ β' ρόλου, αλλά να το έχει πάρει σπίτι του άνευ αγώνος. Ξεχάστε προέδρους Logan, ξεχάστε George Hearst, ξεχάστε Alan Alda, ξεχάστε οτιδήποτε άλλο υπήρξε στη μικρή οθόνη τα τελευταία χρόνια. Ο Whitaker έδωσε την ερμηνεία της καριέρας του, την ερμηνεία της σεζόν, και δεν προτάθηκε καν. Και όπως τα φέρνει καμιά φορά η τύχη, φέτος μπορεί να είναι η χρονιά που τα χρωστούμενα θα τα εισπράξει και με τόκο: η ερμηνεία του ως Idi Amin στο Last King of Scotland τον έχει φέρει αυτή τη στιγμή στη θέση του φαβορί της κούρσας για το Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου, ενώ το 6-episode arc του στο παλαιολιθικό δράμα E.R. μπορεί επιτέλους να τον φέρουν στην προσοχή των ψηφοφόρων για τα Έμμυ. Όσκαρ και Έμμυ μέσα στην ίδια χρονιά? He only deserves them.

Έχοντας λοιπόν υποσχεθεί πως δε θα χάσω οτιδήποτε άλλο κάνει ποτέ στη ζωή του ο υποτιμημένος ηθοποιός, παρακολούθησα E.R. για πρώτη φορά. Εver. Εδώ υποδύεται έναν ασθενή που εισήχθη στην ενταντική με επίμονο βήχα και κατά την παραμονή του στο νοσοκομείο έπαθε πνευμονία, εγκεφαλικό και τελικά έμεινε παράλυτος στο δεξί του χέρι. Προσωπικά όλες αυτές οι πονεμένες και δακρύβρεχτες ιστορίες ιατρικής αμέλειας με κάνουν να πονάω από αδιαφορία, αλλά το καλό εδώ είναι πως το μισό και πλέον επεισόδιο διαδραματίζεται στο παρελθόν, όπου και παρακολουθούμε τα εν λόγω γεγονότα. Ο Whitaker χρωματίζει το πρόσωπό του με όλα τα στάδια, ξεκινώντας από αφελή ανησυχία, και περνόντας στο άγχος, στην απορία, στο θυμό, στο ξέσπασμα, για να καταλήξει στην οργισμένη αποδοχή. Οι σκηνές του στο παρόν, στο δικαστήριο, είναι δυναμίτης και το γεγονός οτι παρακολουθούσα ένα επεισόδιο 13ης σεζόν μιας σειράς με την οποία δεν είχα ποτέ την παραμικρή επαφή χωρίς να το συνειδητοποιήσω καν, λέει πάρα πολλά για το πόσο καθηλωτική ήταν η ερμηνεία του αγαπημένου ηθοποιού. Είναι ευτύχημα που μια σειρά διαφημίζει τη συμμετοχή ενός μεγάλου ονόματος και, επιτέλους, παραδίδει αυτό ακριβώς για τουλάχιστον τα 30 από τα συνολικά 40 λεπτά της διάρκειάς της.

Παραπέρα, στο Supernatural, η Amber Benson υποδύεται ένα βαμπίρ, είδος που ως Tara Maclay το κυνηγούσε για χρόνια, σε μια μικρή και ασήμαντη σειρά που δεν έχει επηρεάσει κανέναν. Φυσικά δε θα μπορούσα να λείψω, αλλά δυστυχώς εδώ σε αντίθεση με το E.R. η βασική ατραξιόν εμφανίζεται μετά το μέσον του επεισοδίου και δεν είναι για περισσότερα από 5-10 λεπτά onscreen παρουσίας. I was robbed!! Όχι πως ήταν επίπονο το επεισοδιάκι- για τα δεδομένα της σειράς ενδιαφέρον ήταν. Φυσικά αυτή η κακή συνήθεια των χαρακτήρων να αναλύουν τα ψυχολογικά τους προβλήματα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας στα 3/4 του επεισοδίου ώστε να βαδίσουν ενωμένοι στη μάχη, είναι ακόμα εκεί. Αλλά το twist σχετικά με το σε ποιον τελικά αναφέρεται ο τίτλος Bloodlust είχε πλακίτσα, και γενικά ένιωσα πολύ περήφανος που το show χαμήλωσε λίγο τα AORάδικα γκαρίσματα και έπιασε τον εαυτό του να αναρωτιέται αν ο ρατσισμός είναι κακό πράγμα- σαν τον μικρό 14χρονο ανηψιό σου που επιτέλους μπαίνει στην εφηβεία, ένα πράμα. Χαριτωμένο, αλλά τη σειρά δεν την ξαναπιάνω. Ίσως αν προβιβαζόταν σε series regular η Amber Benson...

DVD releases: September

Release of the month
Grey's Anatomy (Season 2)
Για την καλύτερη σειρά μη καλωδιακού καναλιού, η υπέροχη δημιουργός Shonda Rhimes ακολούθησε ευλαβικά τον πρώτο και σημαντικότερο κανόνα της whedonesque γραφής-- "Fall in love with your characters." Μέσα από μια σεζόν επική (σε μέγεθος, αλλά και σε storytelling φιλοδοξίες) γίνεται σαφές οτι η Rhimes έχει ερωτευτεί κάθε πτυχή κάθε ενός από τους χαρακτήρες της. Και όταν αναπόφευκτα θα κάνουν το λάθος, τους ερωτεύεται ακόμα περισσότερο. Και μαζί κι εμείς, γιατί μέσα από τις αδυναμίες τους, γίνονται όλο και πιο ανθρώπινοι. Όσο πιο κοντά γίνεται να έρθει ένας fictional χαρακτήρας στο να αποκτήσει σάρκα και οστά, αυτοί οι γιατροί του Seattle Grace αντιμετωπίζουν με το ίδιο πάθος ό,τι κι αν έρθει στο δρόμο τους, είτε αυτό είναι ένα one night stand ικανό να καταστρέψει μια φιλία, είτε είναι μια βόμβα ικανή να καταστρέψει ένα νοσοκομείο. Με το hype να έχει -όσο είναι δυνατόν- κάπως καταλαγιάσει, μπορεί τώρα κάποιος με περισσότερη ψυχραιμία να κοιτάξει πίσω στη δεύτερη σεζόν της σειράς και να θαυμάσει το πόσο μακριά έχουν έρθει όλοι οι χαρακτήρες μέσα σε ένα μόνο χρόνο, και το πόσο πολύ αυτά από τα οποία πέρασαν (από το ατύχημα του τρένου μέχρι τη βόμβα, και από το συναισθηματικά φορτισμένο "Pick me" λογύδριο της Meredith, στη σχέση της Izzie με τον Denny) θα μείνουν για πάντα γραμμένα με χρυσά γράμματα στην ιστορία της τηλεόρασης. Μπορεί σειρές σαν το Deadwood, το The Wire ή το The Shield να είναι αψεγάδιστες από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο και να έχουν πολύ περισσότερα επίπεδα ανάγνωσης, αλλά στο τέλος της μέρας αν μπορούσα να σώσω μόνο μία σειρά από τη σεζόν που πέρασε, θα ήταν το Grey's Anatomy. Για τον Denny, ρε γαμώτο!

'Must' Releases
Battlestar Galactica (Season 2.5)
Με το επεισ
όδιο 'Downloaded', όπου το focus περνάει στην κοινωνία των Cylons, να είναι το απόλυτο highlight, αυτό το πίσω μισό της δεύτερης σεζόν του BSG συνεχίζει στο εξαιρετικά υψηλό επίπεδο που μας έχει συνηθίσει η σειρά. Από την πρεμιέρα, όπου το πλήρωμα του πολεμικού εξετάζει την περίπτωση συνομωσίας σε βάρος συμπολεμιστών τους, μέχρι το αξέχαστο φινάλε και τις στημένες εκλογές, το sci fi έπος επεκτείνει τις θεματικές του και αμφισβητεί θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας, με τον πιο εποικοδομητικό τρόπο. Στη μέση αυτού του 10-episode run θα βρείτε κάποια λιγοστά clunkers, αλλά όταν αυτή η σειρά είναι καλή, είναι πολύ καλή. ΗΒΟ-καλή. Άντε να έρχεται η πρεμιέρα της 3ης σεζόν τώρα, γιατί αυτό το cliffhanger μας έχει πεθάνει.

Gilmore Girls (Season 6)
Αστείο όπως πά
ντα, αλλά πιο ώριμο από ποτέ, το οικογενειακό δράμα της Amy Sherman-Palladino ολοκλήρωσε την controversial 6η σεζόν του με μια γροθιά στο στομάχι χάρη σε ένα θαρραλέο σενάριο της δημιουργού και την κορυφαία ερμηνεία της Lauren Graham. Αυτός ο χρόνος στάθηκε ιδιαίτερα επίπονος για τη Lorelai, που πρώτα είδε να χάνει από κοντά της τη Rory (με το payoff αυτού του storyline να φέρνει το θεατή στο πιο ειλικρινές, ίσως, ξέσπασμα σε δάκρυα- κάτι όχι ασυνήθιστο με αυτή τη σειρά) και ύστερα να μπαίνει σε κίνδυνο ο αρραβώνας της. Πιστή στους ολοένα και πιο περίπλοκους χαρακτήρες της, αυτή η σεζόν αποτέλεσε δυστυχώς και την αξέχαστη έξοδο της δημιουργού. Αλλά ταυτόχρονα αφήνει κληρονομιά στους νέους συγγραφείς ένα πρώτης τάξεως υλικό, ώστε να μπορέσουν να πάνε τους χαρακτήρες ακόμα παραπέρα...

Also this month



















The good:
Και κάπως έτσι η διασκευή The Office (Season 2) ξεπερνάει το πρωτότυπο, καθώς ο Michael Scott του ανεπανάληπτου Steve Carell γίνεται ο πιο multilayered κωμικός ήρωας της μικρής
οθόνης και καθώς οι περιφερειακοί ήρωες της βαρετής καθημερινότητας αυτού του γραφείου αποκτούν πνοή και ξεχωριστή φωνή ο καθένας. Αλλά κυρίως, καθώς το υποδειγματικό storyline της Pam και του Jim οδεύει σε ανεξερεύνητα (ακόμα και για το πρωτότυπο βρετανικό Office) μονοπάτια, ύστερα από το fan-favorite cliffhanger αυτής της σεζόν... Το Brotherhood (Season 1) του αγαπημένου Philip Noyce βρίσκεται ακόμα στα μισά, αλλά όλα δείχνουν πως πρόκειται για μια έξοχη παραγωγή στην παράδοση των καλύτερων στιγμών των Sopranos. Πολιτική ίντριγκα, συμφέροντα, ηθικά διλήμματα, οικογενεικές υποχρεώσεις, και ένας Jason Isaacs που κλέβει την παράσταση. Ανησυχώ απλά γιατί η υπερβολικά χαμηλή τηλεθέαση μάλλον θα επιφέρει το πρόωρο κόψιμο της ενδιαφέρουσας σειράς. Θα έχουμε τουλάχιστον κάποιο closure?

The so-so: Με απογοήτευσε πέρσι το Lost (Season 2), με το ασυνεπές characterization, την τυχαιότητα με την οποία συμβαίνουν τα γεγονότα, και την προχειρότητα ορισμένων εξελίξεων στη μυθολογία. Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είναι μια σειρά που δε με βλέπω ποτέ να εγκαταλείπω και που περιστασιακά δίνει ακόμα τα σπάνια διαμάντια της, όπως το διασκεδαστικό και χωρ
ίς ανάσα season finale ή το εύστοχα ενοχλητικό 'The Other 48 Days'... Πιο σταθερό, αλλά περιέργως λιγότερο διασκεδαστικό αν και κωμωδία, το My Name is Earl (Season 1) προσφέρει συγκεκριμένα πράγματα στο θεατή αλλά δεν τον εκπλήσσει. Ο χαρισματικός Jason Lee είναι όλα τα λεφτά (κι όχι το τσόκαρο Jamie Pressly) ως καράβλαχος με χρυσή καρδιά... Και παραμένοντας σε χαρακτήρες που δε θα ήθελα να τους ξέρω προσωπικά, το The Unit (Season 1) έδωσε τις δυνατές του σκηνές δράσης, καθήλωσε -απρόσμενα- με κάποια από τα storylines των συζύγων των στρατιωτών, αλλά με την τεστοστερόνη να ρέει άθφονη χωρίς έλεγχο, και την πινελιά του Shawn Ryan στους χαρακτήρες να είναι απούσα, δεν ξέρω κατά πόσο θα παραμείνω στη σειρά μόνο και μόνο για τους διαλόγους του Mamet. Oh wait, με την Summer Glau να προστίθεται στο καστ δίπλα στους Dennis Haysbert, Scott Foley και Robert Patrick? Διάολε, count me in.

The bad: Να ξεράσω λιγουλάκι? Το Smallville (Season 5) άρχισε διασκεδαστικά, με επεισόδια-φόρους τιμής σε Buffy και Dukes και με εκείνο το στριπτήζ της Erica Durance, αλλά προχώρησε ερασιτεχνικά με σερί πολλών κακών επεισοδίων, τραγική ανάπτυξη χαρακτήρων και μυθολογία που δεν έλεγε να εξελιχθεί στρωτά. Στον κουβά, κι ας παίζει ο James Marsters. (υποθέτω πως ο καθένας πρέπει να βγάλει και το ψωμί του)

Trash of the Month
Supernatural (Season 1)
Ξεκίνησε ως ένα testosterone-upped X-Files με λιγοστές αναλαμπές ('Bloody Mary'), αλλά στην προσπάθεια του Eric Kripke να πλαισιώσει την classic rock-heavy σειρά του με μια υποψία μυθολογίας, τα πάντα εξελίχθηκαν σε ένα μεγάλο αστείο. Ο αγνοούμενος πατέρας με τα κρυπτικά μηνύματα (ω, Jeffrey Dean Morgan, γιατί μου τo κάνεις αυτό? Πώς μπορείς να παίζεις νευραλγικό ρόλο στην καλύτερη και τη χειρότερη σειρά της τηλεόρασης, ταυτόχρονα? Γιατί με υποχρεώνεις να ξαναγυρίσω σε αυτό το σκουπίδι και του χρόνου?), ένα όπλο που σκοτώνει τα πάντα (γιατί έτσι) και ένα storyline που δε λέει να κορυφωθεί (διότι εμφανώς οι παραγωγοί δεν έχουν ιδέα τι θα κάνουν μετά). Το cliffhanger είναι τόσο κακό που με πούλησε στο να προμοτάρω τη σειρά σε σκουπίδι, από απλώς μετριότατη που ήταν πριν από αυτό. Και εις κατώτερα.

Oι κυκλοφορίες του Αυγούστου.

Season Finale: Supernatural (s1)

SPOILERS = FAIR GAME

Dude, τι απογοήτευση. Δεν είναι οτι βλέποντας μια επιλογή επεισοδίων της σειράς πίστεψα ξαφνικά οτι είχαμε στα χέρια μας το νέο fantasy αριστούργημα, αλλά το build-up με είχε προετοιμάσει για ένα δυνατό φινάλε.

Το, ιδιαίτερα έντονο, πρώτο δεκάλεπτο παραθέτει την τελική μάχη των Winchester με την Meg, και μπορεί ο εξορκισμός της να είναι δυνατός ως σκηνή, αλλά σπαταλά κάθε ευκαιρία να μας δώσει κάποια παραπάνω πληροφορία για αυτόν τον δαίμονα που ξέρουμε μόνο ως Δαίμονα. Και μια που το έφερε η κουβέντα, θα ήθελα να κάνω μια παράκληση. Αρκετά με αυτά τα πομπώδη "The" ως ονομασίες. Μια μονάδα με την ονομασία The Unit, μια εταιρεία με την ονομασία The Company, έμας δαίμονας με το όνομα The Demon... διάολε, δε μάθαμε τίποτα από τον The Captain του Warren Ellis? Με αυτή τη λογική, το Rabbit's Foot στο "M:I-3" θα έπρεπε να ονομάζεται The McGuffin. Jeez, λίγη δημιουργικότητα ρε παιδιά, σκεφτείτε ένα όνομα. Πείτε τον Bob, έστω, ξέρω γω? Α, όχι, αυτό είναι πιασμένο. You get the idea, πάντως.

Στη δεύτερη ενότητα του επεισοδίου έχουμε τα αδέρφια να καταφέρνουν τη διάσωση του πατέρα τους από τα χέρια Του Δαίμονα (...) στην επίσης λειτουργικότατη σεκάνς της εφόδου τους στο ξενοδοχείο. Καθώς όμως εκτελείται και αυτή η αποστολή, οι απορίες για τα κίνητρα και το modus operendi Του Δαίμονα πολλαπλασιάζονται κι έτσι όλα πέφτουν στο τελευταίο act το οποίο οφείλει
να δώσει απαντήσεις και να μας φέρει ένα closure.

Εκεί λοιπόν, με τους τρεις Winchester κλεισμένους σε ένα δωμάτιο, στήνεται το τελευταίο σκηνικό, το οποίο δυστυχώς αποτυγχάνει παταγωδώς σε κάνει πιθανό επίπεδο. Η ανατροπή είναι προβλέψιμη και οι απαντήσεις δεν έρχονται (ποιους καταλαμβάνει Ο Δαίμονας? Γιατί θέλει τον Sam? Γιατί δεν τον καταλαμβάνει για να τελειώνουμε? Πώς σκοτώνεται? Τι γίνεται μετά τον εξορκισμό?) αφήνοντας εκνευριστικά vague το μυθολογικό aspect γύρω από τον Μεγάλο Κακό της σεζόν.

Και το χειρότερο όλων? Δεν υπάρχει closure! Δεν αναφέρομαι στο απίστευτα κουρασμένο cliffhanger που αφήνει τους 3 πρωταγωνιστές σε θανάσιμο κίνδυνο (πόσο μπορείς πια να σοκαριστείς από ένα gimmick που το έχουν χρησιμοποιήσει τελευταία οι πάντες, από το Alias μέχρι το O.C.?), αλλά στο οτι απουσιάζει η παραμικρή υπόνοια κλεισίματος ή κατεύθυνσης. Η σεζόν όλη ήταν αρκετά έξυπνα στημένη γύρω από το δεδομένο -τουλάχιστον για μένα- οτι στο φινάλε θα ξεπαστρεύανε τον-- συγγνώμη, Τον Δαίμονα και από του χρόνου θα άνοιγαν πανιά για νέες περιπέτειες με μια πιθανώς expanded μυθολογία και ρόστερ. Εδώ δε συνέβη τίποτα από τα δύο-- και μόνο στη σκέψη οτι η τελική μάχη προορίζεται για το τέλος της σειράς, είμαι έτοιμος να εγκαταλείψω το πλοίο. Και κρίμα, γιατί μεμονωμένα τα περισσότερα επεισόδια είναι αρκετά καλά.