ABC 2010-2011

Τι θα βλέπουμε του χρόνου στο ABC; Ό,τι βλέπαμε και φέτος, συν έναν Michael Chiklis. Για περισσότερα κάνε κλικ.

Στα γρήγορα, γιατί είναι και το πιο αδιάφορο πρόγραμμα, βασικά ό,τι ξέραμε πέρσι, όπου το ξέραμε, συν μια-δυο ενδιαφέρουσες προσθήκες.

ΔΕΥΤΕΡΑ
Dancing + Castle. Άσχημη κουβέντα για τηλεοπτική νύχτα που περιλαμβάνει τον Nathan Fillion δε θα πω ποτέ μου.

ΤΡΙΤΗ
Στο φρέσκο αστυνομικό δράμα Detroit 1-8-7, o Michael Imperioli είναι, εμ, αστυνομικός. Δεν με βλέπω να ενδιαφέρομαι. Το άλλο νέο entry της βραδιάς είναι κι εκεί που εστιάζεται το ενδιαφέρον του προγράμματος, με το No Ordinary Family του Greg -Everwood, Brothers & Sisters- Berlanti. Το οποίο είναι βασικά μια περισσότερο urban και λιγότερο cosmic εκδοχή του Fantastic Four, με τον Michael Chiklis σε ένα ρόλο που δε θα είναι ο Vic Mackey (και άντε τώρα να μη σου φαίνεται περίεργο) και την Julie Benz σε ένα ρόλο που θα είναι η γνωστή hot Julie Benz και αυτό προσωπικά μου αρκεί. (Και η Autumn Reeser! Μου αρκεί και η Autumn Reeser!)

ΤΕΤΑΡΤΗ
Το comedy line-up μένει αναλλοίωτο (και, επειδή συζητιόταν το θέμα, το Cougar Town κρατάει τον τίτλο του) και στην ουρά της νύχτας έρχεται να προστεθεί το νέο συναρπαστικό προϊόν του Εργοστασίου Bruckheimer με τίτλο The Whole Truth. Βασικά ένα απλό δικαστικό procedural με gimmick το ότι κάθε υπόθεση παρουσιάζεται κι από τις δύο πλευρές, κατήγορου και υπεράσπισης, και στο τέλος μαθαίνουμε ποιος είχε δίκιο. Έχει παγοκόφτη κάτω από το κρεβάτι ή μήπως δεν έχει παγοκόφτη κάτω από το κρεβάτι; Αυτό θα είναι το ερώτημα, βδομάδα μετά τη βδομάδα. Pass.

ΠΕΜΠΤΗ
Το ζευγάρι Grey's/Private Practice μένει ως έχει, αλλά τη νύχτα θα ανοίγει το νέο δράμα My Generation, το οποίο για μισό λεπτάκι, έχει περάσει απαρατήρητο αλλά μπορεί να γαμάει. Όχι επειδή ψιλοσαπουνέ dramedy σε στυλ faux-documentary τύπου Office ή ξέρωγώ quarterlife., αλλά επειδή έρχεται από τον Noah Hawley, δημιουργό των Unusuals. ΠΟΥ ΓΑΜΑΓΑΝΕ, ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ.

ΚΥΡΙΑΚΗ
Desperate Housewiuves, Brothers & Sisters, Yawn.

Midseason: Οι δύο κυριότερες σειρές που το ABC φυλάει για να έχει, είναι το Mr. Sunshine, μια κωμωδία με τον Matthew Perry που πάντα μου αρέσει να βλέπω να επιστρέφει στην τηλεόραση, και το Off the Map, τη νέα σαπουνόπερα της Shonda Rhimes, που μας ενδιαφέρει πρώτον επειδή είναι της Shonda Rhimes (ό,τι και να λέμε, ό,τι και να γίνεται, still a fan) και δεύτερον επειδή πρωταγωνιστεί και η Caroline Dhavernas των Wonderfalls.

.

Best TV Shows of 2009

Δεν έγραψα φέτος όσο θα ήθελα, αλλά τουλάχιστον είδα. Η αγαπημένη μoυ TV για το 2009 έχει ως εξής:

10. Lost (ABC, Season 5)

Ακολούθησε τη θρυλική 4η σεζόν επιχειρώντας να επαναφέρει μια σταθερότητα (και ίσως λίγη συντηρητικότητα) στην αφήγηση, αλλά οι στιγμές ήταν πάντα εκεί. Όπως κι αυτή η θαυμαστή ικανότητα να φέρει τα πάνω-κάτω (και το σαγόνι σου στο πάτωμα) με μια μόνο σκηνή τη φορά. Jacob, we hardly knew ye.

9. True Blood (HBO, Season 2)

Δεν είναι μια ιδιαίτερα καλή σειρά. Είναι μια αφάνταστα διασκεδαστική σειρά που απέκτησε απόλυτη συναίσθηση της ταυτότητά της, ξεφορτώθηκε όλα τα βαρετά storylines, και έβαλε γύρω από το φρενήρες camp στοιχείο εθιστικές πλοκές για οργασμικούς θεούς και αντι-βαμπιρικές σέχτες. True, όχι μαλακίες.

8. In Treatment (HBO, Season 2)

Μεγαλειώδες ψυχογράφημα και συναρπαστική ανάπτυξη χαρακτήρων, που θα μπορούσε να είναι must-see TV απλώς και μόνο λόγω του Gabriel Byrne και των θαυμάσιων supporting ηθοποιών σε καθηλωτικά one-on-ones. Αστερίσκος για την ενσωματωμένη στην αφήγηση 'υποχρέωση' για άμεσες λύσεις και υπερεπεξηγηματικότητα, αλλά το In Treatment παραμένει σειρά που χαίρεσαι να υπάρχει.

7. Party Down (Starz, Season 1)

Μετά τη μετάλλαξη του Office σε κάτι (όμορφο) εντελώς διαφορετικό, αν υπάρχει πλέον μία πικρή workplace comedy στην τηλεόραση είναι αυτή η δημιουργία του Rob Thomas, με ένα ανίδεο αφεντικό και ensemble γεμάτο από ανθρώπους-παρανοημένες αποτυχίες. Στα όρια του σουρεάλ, αλλά επίπονα ρεαλιστικό.

6. Terminator: The Sarah Connor Chronicles (Fox, Season 2)

Πειραματίστηκε με τη φόρμα και το περιεχόμενο του sci-fi show όσο λίγες σειρές, βολεμένες όλες στον Heroes-esque κόσμο του serialized storytelling που σε πνίγει ώσπου να μη μπορείς να ανασάνεις. Όχι χωρίς τα προβλήματα στο ρυθμό ή τις λάθος εκτίμησεις στη μυθολογία, αλλά σε μια τηλεόραση γεμάτη στα V και τα FlashForward, σειρές σαν αυτή είναι όλο και πιο απαραίτητες.

5. Survivor: Samoa (CBS, Season 19)

Απλώς και μόνο επειδή, 10 χρόνια μετά, εμφανίστηκε ένας παίχτης που ήξερε να διακρίνει τα νήματα και τις ραφές πίσω από το παιχνίδι. Το αποδόμησε και το έφτιαξε ξανά απ'την αρχή. Και στην πορεία παρέδωσε γαμημένα και ένοχα απολαυστική τηλεόραση. Russell, υποκλινόμαστε.

4. Dollhouse (Fox, Seasons 1-2)

Εντελώς hit or miss και με πολλά προβλήματα ειδικά στην αρχή, το Dollhouse παραμένει όμως η δημιουργία ενός ανήσυχου καλλιτέχνη που έθεσε ζόρικα ερωτήματα και εξερεύνησε τον ανθρώπινο παράγοντα. Ρίσκαρε σε φόρμα και δομή, κι αν δεν κατέληξε πουθενά συγκεκριμένα, μας άφησε παρόλ'αυτά πίσω μερικές ώρες αληθινά κλασσικής τηλεόρασης.

3. Breaking Bad (AMC, Season 2)

Αν δεν παρέδιδε ένα τόσο προβληματικό φινάλε θα μιλάγαμε για την απόλυτη TV της χρονιάς. Όμως και πάλι, αυτή η κυνική σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ατέλεια είναι από τα πιο ξεχωριστά δείγματα τηλεόρασης των '00s. Θαρραλεό, μεστό, υπνωτιστικό, δυσβάσταχτο, και με την σπουδαιότερη ερμηνεία (από τον τιτάνα Bryan Cranston) των τελευταίων 5 ετών στο κέντρο της.

2. The Unusuals (ABC, Season 1)

Μια αναπάντεχη oddity με χαρακτήρες σε αβέβαιες προσωπικές διαδρομές προς αναζήτηση απαντήσεων σε ερωτήσεις που δεν ξέρουν καν πώς να θέσουν. Εκεί που το NYPD Blue συναντά το SNL, αυτός ο ύμνος στο bromance και στην αναγκαιότητα του διαφορετικού, σε κερδίζει όχι φωνάζοντάς σου στα μούτρα πόσο σπουδαίο είναι, αλλά γιορτάζοντας την γλυκιά ασημαντότητά του.

1. Community (NBC, Season 1)

Για τον cool Abed, για το "I may be a genius but at least I'm not a lesbian", για το επεισόδιο με την πισίνα, για τη Britta, για τον Chevy Chase, και για την υπέροχη αίσθηση θριαμβευτικής παρακμής. Και για όλες τις φορές που κυληθήκαμε στο πάτωμα από τα γέλια. Quite literally.

.

The Unusuals: This show is not Important.

Kαμιά φορά σε χτυπάνε από εκεί που δεν το περιμένεις. Εκεί που το NYPD Blue συναντά το Office και το SNL, το Unusuals ήταν σίγουρα η πιο περίεργη σειρά της σεζόν. Σημαντική ή όχι δεν ξέρω και δε με νοιάζει αν είναι, γιατί την έχω στην καρδιά μου.

Στο πιο παραπεταμένο αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης, οι πιο περιθωριακοί χαρακτήρες που θα συναντήσετε ποτέ σε cop show κάνουν μέρα με τη μέρα και επεισόδιο με επεισόδιο τη δουλειά τους, αγωνιζόμενοι πρώτα και κύρια να τα βρουν με τον εαυτό τους. Ξεχάστε τους συνήθεις τύπους που έχετε μάθει να συναντάτε σε όλες αυτές τις σειρές. Το Unusuals τιμά τον τίτλο του, δίνοντας μια εντελώς φρέσκια προσέγγιση στη συνήθη δομή του procedural όχι ανατρέποντάς το, αλλά στελεχώνοντάς το με τους πιο υπέροχους και αγαπημένους outsiders που έχει δει τελευταία η τηλεόραση.

H Casey (της Amber Tamblyn) είναι πλουσιοκόριτσο που σιχαίνεται τους μη-κανόνες της ζωής της και την απαρνείται, επιλέγοντας μια καριέρα που θα την κάνει χρήσιμη σε κάποιον. Ο Alvarez είναι ο τύπος ανθρώπου που αυτο-φυλακίζεται πείθοντας τον εαυτό του πως είναι καλύτερος από τους γύρω του. Οι Leo Banks και Eric Delahoy (Harold Perrinau και Adam Goldberg, αντίστοιχα, καλύτεροι από ποτέ) είναι η καρδιά του show: υπέροχα αταίριαστο ζευγάρωμα, ο πρώτος είναι υποχόνδριος που φοβάται πως θα πεθάνει στα 42, και ο δεύτερος παραιτημένος από τη ζωή, με αυτοκτονικές τάσεις, έχοντας μόλις διαγνωστεί με όγκο στον εγκέφαλο.

Οι υποθέσεις, όταν δεν είναι εντελώς γιούχου αστειάκια (στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς, το αστυνομικό τμήμα βρίσκεται στο κυνήγι ενός αρρωστημένου διαρρήκτη που αντί να κλέβει τα σπίτια που ανοίγει, τα μετατρέπει σε πλατό για τσόντες που γυρίζει), είναι κατασκευασμένες ώστε να στέλνουν τους χαρακτήρες σε ταξίδια ψυχής. Όχι με τον πλαστό τρόπο που βλέπουμε κάθε βδομάδα σε κάτι σαν το Grey's Anatomy. Δε θα βρείτε εδώ προφανείς παραλληλισμούς που οδηγούν σε self-aware μονολόγους στο τέλος κάθε επεισοδίου. Εδώ οι διαδρομές είναι ειλικρινείς, είναι βιωματικές. Δεν είναι ανόητες checklists συμπτώσεων.

Υπάρχει επεισόδιο που ο Leo έρχεται αντιμέτωπος με τη φοβία του, αλλά δεν είναι έτοιμος γι'αυτήν. Ο Eric θα οδηγήσει σε λύτρωση ένα ζόμπι που ακροβατεί ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών παρέα με τις φιλοσοφίες του Kurt Vonnegut. Η Casey θα εμπλακεί με τον φυσικό της περίγυρο πριν αποφασίσει ποια θέλει να είναι. Όλοι οι υπέροχοι χαρακτήρες θα ζήσουν τις πολύ προσωπικές του περιπέτειες, αλλά αυτό δε σημαίνει πως ξέρουν τις απαντήσεις. Αυτό που μετράει για αυτούς τους Unusuals είναι το οτι σε κάθε στιγμή έχουν δίπλα τους ανθρώπους τους. Όχι εκείνους που διατάζει το DNA, αλλά αυτούς που έχει ξεβράσει δίπλα τους η ζωή.

Ένας αληθινός ύμνος στο bromance (με εκείνο των Banks-Delahoy να είναι ένα από τα υπεροχότερα που έχω δει ποτέ), το Unusuals είναι αστείο, είναι γλυκό, είναι έξυπνο, είναι πάνω από όλα άκρως ανθρώπινο. Δεν καθηλώνει με μεγάλες θεματικές, δεν επιχειρεί ούτε για μια στιγμή να προσποιηθεί πως είναι σημαντικότερ ή βαθύτερο (ή καλύτερο) από ό,τι είναι. Είναι απλώς... αυτό. Μια αναπάντεχη oddity που εξαφανίστηκε όσο ήσυχα ήρθε, που θα την αγαπήσεις παρά (ή ίσως χάρη) στις αδυναμίες της και που οι βλέψεις της ήταν απλώς να ζεστάνει και να διασκεδάσει τους λίγους θεατές που θα την αγκάλιαζαν.

Προσωπικά την είχα προσπεράσει όταν φάνηκε πως θα πήγαινε για κόψιμο (και όταν οι κριτικές την αγνόησαν), αλλά ένας πολύ καλός φίλος επέμενε να την παρακολουθήσω, και ευτυχώς. Γιατί στα 10 επεισόδια που διήρκεσε, το Unusuals μου αφήνει σίγουρα μια σειρά από μικρές στιγμές που χαίρομαι που έχω δει.

Όπως αυτή:


Να το τσεκάρετε. Θα σας κάνει καλό.

.