Best TV Shows of 2009

Δεν έγραψα φέτος όσο θα ήθελα, αλλά τουλάχιστον είδα. Η αγαπημένη μoυ TV για το 2009 έχει ως εξής:

10. Lost (ABC, Season 5)

Ακολούθησε τη θρυλική 4η σεζόν επιχειρώντας να επαναφέρει μια σταθερότητα (και ίσως λίγη συντηρητικότητα) στην αφήγηση, αλλά οι στιγμές ήταν πάντα εκεί. Όπως κι αυτή η θαυμαστή ικανότητα να φέρει τα πάνω-κάτω (και το σαγόνι σου στο πάτωμα) με μια μόνο σκηνή τη φορά. Jacob, we hardly knew ye.

9. True Blood (HBO, Season 2)

Δεν είναι μια ιδιαίτερα καλή σειρά. Είναι μια αφάνταστα διασκεδαστική σειρά που απέκτησε απόλυτη συναίσθηση της ταυτότητά της, ξεφορτώθηκε όλα τα βαρετά storylines, και έβαλε γύρω από το φρενήρες camp στοιχείο εθιστικές πλοκές για οργασμικούς θεούς και αντι-βαμπιρικές σέχτες. True, όχι μαλακίες.

8. In Treatment (HBO, Season 2)

Μεγαλειώδες ψυχογράφημα και συναρπαστική ανάπτυξη χαρακτήρων, που θα μπορούσε να είναι must-see TV απλώς και μόνο λόγω του Gabriel Byrne και των θαυμάσιων supporting ηθοποιών σε καθηλωτικά one-on-ones. Αστερίσκος για την ενσωματωμένη στην αφήγηση 'υποχρέωση' για άμεσες λύσεις και υπερεπεξηγηματικότητα, αλλά το In Treatment παραμένει σειρά που χαίρεσαι να υπάρχει.

7. Party Down (Starz, Season 1)

Μετά τη μετάλλαξη του Office σε κάτι (όμορφο) εντελώς διαφορετικό, αν υπάρχει πλέον μία πικρή workplace comedy στην τηλεόραση είναι αυτή η δημιουργία του Rob Thomas, με ένα ανίδεο αφεντικό και ensemble γεμάτο από ανθρώπους-παρανοημένες αποτυχίες. Στα όρια του σουρεάλ, αλλά επίπονα ρεαλιστικό.

6. Terminator: The Sarah Connor Chronicles (Fox, Season 2)

Πειραματίστηκε με τη φόρμα και το περιεχόμενο του sci-fi show όσο λίγες σειρές, βολεμένες όλες στον Heroes-esque κόσμο του serialized storytelling που σε πνίγει ώσπου να μη μπορείς να ανασάνεις. Όχι χωρίς τα προβλήματα στο ρυθμό ή τις λάθος εκτίμησεις στη μυθολογία, αλλά σε μια τηλεόραση γεμάτη στα V και τα FlashForward, σειρές σαν αυτή είναι όλο και πιο απαραίτητες.

5. Survivor: Samoa (CBS, Season 19)

Απλώς και μόνο επειδή, 10 χρόνια μετά, εμφανίστηκε ένας παίχτης που ήξερε να διακρίνει τα νήματα και τις ραφές πίσω από το παιχνίδι. Το αποδόμησε και το έφτιαξε ξανά απ'την αρχή. Και στην πορεία παρέδωσε γαμημένα και ένοχα απολαυστική τηλεόραση. Russell, υποκλινόμαστε.

4. Dollhouse (Fox, Seasons 1-2)

Εντελώς hit or miss και με πολλά προβλήματα ειδικά στην αρχή, το Dollhouse παραμένει όμως η δημιουργία ενός ανήσυχου καλλιτέχνη που έθεσε ζόρικα ερωτήματα και εξερεύνησε τον ανθρώπινο παράγοντα. Ρίσκαρε σε φόρμα και δομή, κι αν δεν κατέληξε πουθενά συγκεκριμένα, μας άφησε παρόλ'αυτά πίσω μερικές ώρες αληθινά κλασσικής τηλεόρασης.

3. Breaking Bad (AMC, Season 2)

Αν δεν παρέδιδε ένα τόσο προβληματικό φινάλε θα μιλάγαμε για την απόλυτη TV της χρονιάς. Όμως και πάλι, αυτή η κυνική σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ατέλεια είναι από τα πιο ξεχωριστά δείγματα τηλεόρασης των '00s. Θαρραλεό, μεστό, υπνωτιστικό, δυσβάσταχτο, και με την σπουδαιότερη ερμηνεία (από τον τιτάνα Bryan Cranston) των τελευταίων 5 ετών στο κέντρο της.

2. The Unusuals (ABC, Season 1)

Μια αναπάντεχη oddity με χαρακτήρες σε αβέβαιες προσωπικές διαδρομές προς αναζήτηση απαντήσεων σε ερωτήσεις που δεν ξέρουν καν πώς να θέσουν. Εκεί που το NYPD Blue συναντά το SNL, αυτός ο ύμνος στο bromance και στην αναγκαιότητα του διαφορετικού, σε κερδίζει όχι φωνάζοντάς σου στα μούτρα πόσο σπουδαίο είναι, αλλά γιορτάζοντας την γλυκιά ασημαντότητά του.

1. Community (NBC, Season 1)

Για τον cool Abed, για το "I may be a genius but at least I'm not a lesbian", για το επεισόδιο με την πισίνα, για τη Britta, για τον Chevy Chase, και για την υπέροχη αίσθηση θριαμβευτικής παρακμής. Και για όλες τις φορές που κυληθήκαμε στο πάτωμα από τα γέλια. Quite literally.

.

In Treatment 2x01-05 Week One (Updated)

Η πιο απρόσμενη έκπληξη της φετινής τηλεοπτικής σεζόν ήταν η επιστροφή του In Treatment για δεύτερο γύρο μετά τις ανύπαρκτες θεαματικότητες και την προκλητική για τον συμβατικό θεατή δομή της πρώτης σεζόν. Πώς άρχισε η δεύτερη;

Mε έχει, ακόμα. Και είναι σημαντική παρατήρηση αυτή για μια σειρά από λόγους. Για αρχή, η σειρά έχει νέο showrunner, το πρώην αφεντικό του Law & Order: Criminal Intent. (Δεν έχω άποψη.) Eπιπλέον, η νέα σεζόν δεν αποτελεί κυριολεκτική μεταφορά προϋπάρχοντος show, και είμαι περίεργος να δω πώς θα τα καταφέρουν οι παραγωγοί στη χαρτογράφηση νέων ψυχολογικών περιπετειών για τον Paul αντάξιων της λεπτομερώς σχεδιασμένης πρώτης σεζόν.

Ε, και μετά υπάρχει και το Friday Night Lights. Οπότε εν ολίγοις, well done για την ώρα.

Δεν είμαι απερίφραστα θετικός: έχω μια πολύ μικρή υποψία οτι οι σεναριογράφοι αυτή τη φορά είναι λίιιγο πιο βιαστικοί στο να βάλουν στο στόμα του Paul εξηγήσεις που οι ασθενείς θα έπρεπε να συνειδητοποιήσουν μόνοι τους και ενδεχομένως σε μεγαλύτερη χρονική άπλα. Βέβαια παίζει και να λέω βλακείες, γιατί στην περίπτωση της April τουλάχιστον αυτή η βιασύνη αιτιολογήθηκε πειστικότατα, και μάλιστα βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση ασθενούς την 23χρονη καρκινοπαθή.

Δε θα επεκταθώ για την ώρα, όταν δω το άλλο σετάκι της πρώτης βδομάδας θα συμπληρώσω σκέψεις (για το κατά πόσο νιώθω πως υπάρχει πάλι κάποιο σχέδιο όσο αφορά στην ψυχολογία του Paul, για το κατά πόσο οι νέοι ασθενείς μοιάζουν ενδιαφέροντες) και θα ξανασουτάρω στην κορυφή το ποστ. Γενικά κάπως έτσι νομίζω πως θα πάει γενικότερα, θα δείξει κιόλας.

Συνεχίζεται.

EDIT: Βλέποντας και τα υπόλοιπα επεισόδια της πρώτης εβδομάδας, δε μπόρεσα να μη σταθώ σε δυο παρατηρήσεις που σε πρώτη φάση δεν είναι οτι με αποσπούν ή μου αφαιρούν από την απόλαυση του πάντα εθιστικού show, αλλά σίγουρα με κάνουν να σηκώσω ένα φρύδι περιμένοντας τη συνέχεια.

Κατά πρώτον, όλοι οι ασθενείς μοιάζουν να έρχονται με κάποια δικλείδα στην ιστορία τους που υποχρεώνει τον Paul να φτάσει σε συμπεράσματα, και γρήγορα. Το οποίο βασικά εκλαμβάνω ως αφορμή για να μας εξηγά συχνότερα η σειρά τα συμπεράσματα που πρέπει να βγάλουμε από αυτό που βλέπουμε κάθε φορά. Προφανώς κρατάω μεγάλη πισινή, μιας και μπορεί κάλλιστα πράγματα που δεν είχαμε αντιληφθεί οτι είναι σημαντικά να μπουν στο παιχνίδι 4-5 βδομάδες από τώρα, όπως σε κάθε καλό show μυστηρίου. (Και το In Treatment είναι σαφώς ένα από αυτά.)

Η άλλη παρατήρηση είναι οτι όλοι οι ασθενείς, εκ των οποίων κανείς δε βρίσκεται έστω σε δεύτερη συνεδρία με τον Paul (θα ήθελα έστω ένας να σπάει τη μονοτονία του Year Zero μοτίβου), αποτελούν κάποια συνέχιση περισνού. Το οποίο δεν είναι τόσο έλλειψη έμπνευσης, όσο το θέσιμο ενός πολύ βασικού ερωτήματος: αν μπορούσες να έχεις μια δεύτερη ευκαιρία στο [ΤΑΔΕ], θα έπαιρνες ξανά τις ίδιες αποφάσεις;

Σε μια πρωτη μας γνωριμία, η April είναι ο χαρακτήρας που μάλλον με ενδιαφέρει περισσότερο, καθώς έξυπνα δεν συνδέθηκε με την αρρώστιά της μέχρι αφού την είχαμε γνωρίσει ως άτομο. Καμία έκπληξη: τα επεισόδια της April τα γράφει η υπέροχη Sarah Treem, που πέρσι μας έδινε τα sessions της Sophie. Η ασθενής αυτή μοιάζει η πιο σημαντική και από την πλευρά του Paul, καθώς όχι μόνο έρχεται να γεμίσει το κενό της Sophie (την οποία είχε αγαπήσει, και σώσει με τρόπο που του θυμίζει οτι δε μπορεί να έχει την ίδια επιτυχία και με τα παιδιά του), αλλά ακουμπά και τις ενοχές του για τον θάνατο του Alex.

Περισσότερα, καθώς μαθαίνουμε περισσότερα.

.

.

2008 / #3 / In Treatment

ΗΒΟ | Season One
To παιχνίδι της ψυχολογικής αναζήτησης ως ένα αίνιγμα που αποκαλύπτει μπροστά μας ένα-ένα τα κομμάτια του. Πέντε αφηγήσεις, πέντε παράλληλες διαδρομές, πέντε διαφορετικές πτυχές που συνθέτουν ένα πρόσωπο. Το πρόσωπο του Paul, που αναζητώντας τα αίτια των ρωγμών στις ψυχές των ασθενών του, ανακαλύπτει σπασμένα κομμάτια και του ίδιου του του εαυτού. Μεγαλειώδης Gabriel Byrne, σπουδαίο βοηθητικό καστ ηγούμενο από την έμπειρη Diane Wiest και την ανερχόμενη Mia Wasikowska, συναρπαστικές ματιές στις σκοτεινές γωνιές του υποσυνείδητου, σε μια σειρά περίτεχνα δομημένη, σκοτεινή κι ελπιδοφόρα, βαριά και πανάλαφρη, και εθιστική σε βαθμό ενοχής. Ελάχιστοι το είδαν, αλλά είναι τηλεόραση που θα μνημονεύεται ως σταθμός σε 15 χρόνια από τώρα.

~

Σχετικά:
Season 1 write-ups

.

Emmys 2008: Why care?

H πλήρης λίστα μπορεί να βρεθεί εδώ, γενικές σκέψεις μετά το άλμα για τις υποψηφιότητες Έμμυ με αφορμή το γεγονός οτι, για τελευταία φορά, το σπουδαιότερο κατά γενική ομολογία δράμα στην ιστορία της τηλεόρασης βρέθηκε με λιγότερες υποψηφιότητες από το 'Smallville'.

Ως συνήθως οι κατηγορίες σεναρίου είναι αυτές που αναγνωρίζουν και τιμούν τα σημαντικότερα επιτεύγματα (τρανή παράδοση είτε μιλάμε για Όσκαρ είτε για Έμμυ) κι έτσι ουδεμία έκπληξη από το γεγονός οτι το 'Wire' πήρε φέτος τη μοναδική του (και μόλις 2η στην ιστορία του) υποψηφιότητα για το σενάριο του series finale του. Όχι οτι έχει καμιά πιθανότητα να κερδίσει, για τον ίδιο λόγο που δεν το συναντά κανείς σε καμία άλλη κατηγορία. Και ο λόγος αυτός είναι οτι η βιομηχανία θα αγνοεί για πάντα ένα show που επιλέγει να είναι τέχνη και όχι διασκέδαση, και το οποίο επιλέγει συνειδητά να ζει και να αναπνέει στην καρδιά της πόλης που απεικονίζει, και όχι σε κάποιο backlot της Universal μασκαρεμένο ως Βαλτιμόρη.

Έξω από το L.A. σημαίνει ελάχιστοι δεσμοί με τη βιομηχανία, και ως εκ τούτου η βιομηχανία δε δίνει μία για το show. Μαύροι ημι-ερασιτέχνες ηθοποιοί σημαίνει οτι ο μέσος άνεργος Joey Tribbiani που πάει και χαζοπωρώνεται με τις φτηνιάρικες ανατροπές του 'Damages' θα προτιμήσει να ψηφίσει αυτό έναντι του 'Wire' γιατί δεν ξέρει κανέναν από τους μη-ηθοποιούς του αριστουργήματος του David Simon, αλλά ξέρει την Glenn Close από δω κι από κει, και θα έχει συναντήσει τον Ted Danson σε κανά πάρτυ και νομίζει οτι είναι κολλητάρια, και θα είναι και μπατζανάκης του τρίτου βοηθού οπερατέρ. Αυτό το πράγμα είναι τα Έμμυ (και τα Όσκαρ δηλαδή, μη γελιόμαστε, γιατί νομίζετε οτι κέρδισε Καλύτερη Ταινία το 'Crash', για τα ωραία τα μάτια του Paul Haggis;), και κάτι σαν το 'Wire' δε θα μπορούσε ποτέ να αγγίξει τη βιομηχανία, όχι αληθινά. Το επερχόμενο 'Treme' του David Simon; Θα είναι αριστούργημα. Duh. Θα πνιγεί στα βραβεία; Ερ, με γυρίσματα στη Νέα Ορλεάνη; Μην κρατήσετε την ανάσα σας.

Ε κατά τα άλλα όλα τέλεια: το '30 Rock' προτάθηκε σε ό,τι έβρισκε μπροστά του (γιατί αν δεν άξιζε υποψηφιότητα πχ ο Steve Buscemi τότε ποιος άξιζε; /THIS WAS AN IRONIC STATEMENT), το 'Battlestar Galactica' μέσα από 3-4 κομψοτεχνήματα πήγε κι έβγαλε υποψήφιο για Έμμυ τον Michael Frakkin' Angeli, και ο James Spader με τον Tony Shalhoub είναι πάλι, πάντα, για πάντα υποψήφιοι. Όλα στον κόσμο είναι στη θέση τους.

Yστερόγραφα:

1. Όταν η βιομηχανία αποφάσισε να πάρει το 'Arrested Development' υπό την προστασία της, ήταν ένας λόγος για πανηγύρι: χάρη στα Έμμυ του, το show έζησε δυο χρόνια περισσότερο του αναμενόμενου. Με το 'Mad Men' απλά δε μπορώ να δω να χαίρομαι εξίσου: η σειρά είναι μια τεράστια νίκη prestige που έβαλε το AMC στο χάρτη και δεν θα υπήρχε ποτέ θέμα συνέχισής του ή όχι. Κι επιπλέον ξέρουμε πολύ καλά οτι οι ψηφοφόροι γουστάρουν τα κουστούμια, τους καπνούς, τη σαπουνόπερα, το ποιος θα πηδήξει ποια γραμματέα και δε δίνουν μία για την Ayn Rand, οπότε αν αντί για Madison Avenue η ίδια σειρά διαδραματιζόταν στο Detroit κανείς δε θα έδινε μία. Μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους που εξακολουθούν να θεωρούν το 'Entourage' ως μια από τις 5 καλύτερες κωμωδίες της αμερικάνικης τηλεόρασης.

2. Όμως ο Glynn Thurman του 'In Treatment'; Αν υπάρχει μία αυθεντικά ευχάριστη έκπληξη, χωρίς ατζέντα, χωρίς flashlights, χωρίς τίποτα, είναι η υποψηφιότητα του βετεράνου ηθοποιού στην one-off εμφάνισή του στο ρόλο του πατέρα του Blair Underwood, η οποία συγκλόνισε ακόμα και τα διπλώματα στον τοίχο του Paul (Gabriel Byrne, επίσης -δικαιωματικά- υποψήφιος). Ίσως η κορυφαία ερμηνευτικά στιγμή ολόκληρης της σεζόν. Τόσο όμορφο να επιβραβεύεται.

3. O Jonathan από την 'Buffy' είναι υποψήφιος για Έμμυ! (LOL)

4. Και στην πάντα πιο αξιόπιστη όλων κατηγορία; Υποψήφιοι χορογράφοι από το 'So You Think You Can Dance' είναι ο Wade Robson για το συγκλονιστικό Hummingbird and Flower routine του, ο Shane Sparks για το jaw-dropping Transformer hip-hop με τη Lauren να κλείνει στόματα, και η Mandy Moore με την ιδιοφυή Table jazz routine της. Τι να πρωτοδιαλέξεις! Πάρα πολύ καλή επιλογή υποψηφιοτήτων, νομίζω.

Δυο πραγματάκια

Πρώτον, το 'In Treatment' ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν. Yay, I guess, αρκεί να γίνει σωστά. Ήδη έχουν επιβεβαιωθεί Gabriel Byrne και Diane Wiest για επιστροφή, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει είναι το κατά πόσο θα ακολουθεί το ίδιο format και με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Θα με ενδιέφερε φοβερά ένα twist κατά το οποίο η Gina θα γινόταν ο κεντρικός αφηγηματικός άξονας, με τον Paul να συνεχίζει να είναι ασθενής της τις Παρασκευές. Anyway, θα δείξει, έχουμε καιρό ακόμα.

Το δεύτερο πραγματάκι είναι οτι έχω φυσικά αντιληφθεί κι εγώ τους διάφορους πιλότους που έχουν σκάσει μύτη, αλλά για διάφορους λόγους δεν έχω πολυμπει στον κόπο να τους τσεκάρω. Το 'Life on Mars' θα ξαναγυριστεί από νέους παραγωγούς με κάποιους διαφορετικούς ηθοποιούς, οπότε κομματάκι ανούσιο. Το 'True Blood' είναι πολυαναμενόμενος νέος Alan Ball για ΗΒΟ και καθώς πρόκειται για καλωδιακή, και άρα λειτουργεί υπό διαφορετικούς κανόνες, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το δω τώρα, όταν η πρεμιέρα δεν είναι καν προγραμματισμένη ακόμα. Αφήστε που υποτίθεται λείπουν κάποιες σκηνές. Kάτι άλλους network pilots μπορεί να τους τσεκάρω σε κάποια φάση, αλλά έτσι χύμα όπως είναι φέτος η κατάσταση λόγω της απεργίας, περισσότερο με βλέπω να ασχολούμαι on a case-by-case basis, όπως έγινε με το 'Fringe' που περιμέναμε φυσικά όλοι.

Αν δει κανείς κάτι γαμάουα κι εγώ το έχω χάσει, θα ήμουν υπόχρεος αν μου (μας) το σφύριζε! Μέχρι να leak-άρει το 'Dollhouse', λοιπόν... ;)

'In Treatment', Week Nine

Αυτά λοιπόν από τον Paul. Spoilers μετά το άλμα για τα τελευταία 3 επεισόδια 'In Treatment'.

Για μια στιγμή εκεί φοβήθηκα και πίστεψα οτι είχα πέσει τόσο, μα τόσο έξω. Μπορεί ο Paul τελικά να έκανε τη μητέρα των λαθών και να πήγαινε με τη Laura; Την αντιπαθή, sex-crazed, προβληματική, ασθενή του Laura; Θα έκανε ξανά το ίδιο ακριβώς λάθος που έχει αποτελέσει στη half-life που ζει σήμερα; Θα πήγαιναν χαμένες οι περήφανες αερογροθιές μου όταν δεν την είχε φιλήσει πριν μερικές βδομάδες;

Όσο πέρναγαν αυτές οι σκέψεις τρόμου και πανικού από το μυαλό μου, πρόσεξα κάτι πολύ απλά που με ησύχασε. Κανείς από τους δυο τους δεν ήθελε να συμβεί κάτι μεταξύ τους. Τόσο μηδενική κι ανύπαρκτη χημεία δε μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού, σωστά; Σωστά. Εκεί δυο άνθρωποι, στον ίδιο καναπέ, να προσπαθούν να αποδείξουν κάτι ο ένας στον άλλον και απλά να μην τα καταφέρνουν. Μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το επεισόδιο 'Friends' όπου ο Chandler και η Phoebe προσπαθούν υπό την "υπόσχεση" του σεξ να σπάσουν ο ένας τον άλλον πριν προδωθούν από μόνοι τους. Σχεδόν η ίδια σκηνή κι εδώ, μόνο αντί να γελάω τράβαγα τα μαλλιά μου στη σκέψη και μόνο.

Όμως φυσικά δε συνέβη τίποτα, με την αίσθηση ευθύνης του Paul να τον κρατάει μακριά, έστω και υποσυνείδητα. Χαίρομαι που η σειρά δεν προσέφερε κάποια εύκολη απάντηση στο γάμο του με την Kate, αλλά το οριστικό κλείσιμο με τη Laura ήταν απλά σωστό.

Επίσης δίχως κάποια ξεκάθαρη κατεύθυνση, η ιστορία του Jake και της Amy. O Jake είδε καθαρά πολλά πράγματα μετά τη συνεδρία της περασμένης εβδομάδας, εδώ ήταν για πρώτη φορά χαλαρός και αποφασισμένος, ξέροντας οτι είναι επιτέλους ο εαυτός του. Μέχρι το τέλος οι δυο τους κατάφεραν ίσως για πρώτη φορά όσο είναι παντρεμένοι (αν όχι στη ζωή τους) να δουν το έτερόν τους ήμισυ όπως πραγματικά είναι, κι αυτό δεν είμαι σίγουρος αν σημαίνει οτι χωρίζουν οριστικά ή οτι προσπαθούν πάλι από την αρχή, για χάρη και του γιου τους.

Πρέπει να πω, έστω και την τελευταία δυνατή στιγμή, το ζευγάρι (κι ο Jake ιδιαίτερα) με κέρδισε σε βαθμό που να θέλω, αν υπάρξει δεύτερη σεζόν, να τους ξαναδούμε. Η ιστορία του εξάλλου μοιάζει κάθε άλλο παρά ολοκληρωμένη.

Σε αντίθεση με της Sophie, που πήρε ακριβώς αυτό που έπρεπε. Αναρωτιόμουν στο προηγούμενο write-up τι έχει μείνει ακόμα να κλείσει, μετά το άνοιγμα που έκανε προς τη μητέρα της. Duh! Ο Michael Bay πατέρας της μικρής έρχεται (φυσικά) απροσδόκητα γιατί άκουσε από τα πουλιά οτι η κόρη του δεν τον αγαπάει πια. Και έτρεμα κάθε φορά που της δήλωνε απερίφραστα την -εξ αποστάσεως- αγάπη του γιατί φοβόμουν οτι η Sophie θα τσίμπαγε. Και όπως έγραψα και την προηγούμενη, δεν έχω θελήσει ποτέ μου ένας fictional χαρακτήρας να βρει happy end όσο το έχω θελήσει για τη Sophie.

Εκεί φάνηκε η τεράστια συνεισφορά του Paul όμως, καθώς από το στόμα της μικρής έβγαιναν φιλτραρισμένα τα λόγια του ψυχιάτρου της, ο οποίος απλώς καθόταν σιωπηλός στη γωνία παρακολουθώντας το έργο του σε πλήρη ανάπτυξη. Η Sophie απαίτησε από τον πατέρα της να είναι εκεί, του βούλωσε το στόμα αποκαλύπτοντάς του την απόπειρα αυτοκτονίας της και άρα το πόσο λίγα ξέρει για εκείνη, και τον άδειασε μεγαλειωδώς λέγοντάς του οτι αυτός που την ξέρει είναι ο Paul.

Ο Paul στο μεταξύ χειρίστηκε υποδειγματικά την όλη υπόθεση, από το σώσιμο της άβολης στιγμή με μπαλόνια, μέχρι το πώς ηρέμησε τον πατέρα αντιδρώντας πιο ήρεμα από όσο εκείνος περίμενε (όταν τον δέχτηκε στη συνεδρία, ας πούμε), κι από τη σιωπή του όσο η Sophie ξέσπαγε, μέχρι την παραδοχή του στον πατέρα της οτι δεν είναι δυνατόν η πατρική φροντίδα να αντικατασταθεί από κάτι άλλο.

Αν στις 8 περασμένες εβδομάδες είχε στρώσει το έδαφος για τη Sophie να βρει μέσα της όσα αληθινά απαιτούσε από τον πατέρα της (αλλά δεν τολμούσε να πει στον εαυτό της), εδώ με το λεπτό και προσεκτικό χειρισμό του μιας επικίνδυνης κατάστασης, μπόρεσε να φέρει τους δύο κοντά και πάλι, κάνοντάς τον πατέρα να ακούσει τι του λέει η κόρη του.

Bottom line, μια φανταστική κι εθιστική σειρά, με μια συναρπαστική εξερεύνηση (μέσω των ασθενών) ενός χαρακτήρα με σαφέστατα προβλήματα στη ζωή του και στις σχέσεις του, που όμως τελικά δε μπορώ παρά να λατρεύω. Όχι γιατί στη ζυγαριά έκανε περισσότερο καλό από ό,τι κακό ή γιατί είναι απλώς ένας πατέρας που προσπαθεί και δε μπορεί ή γιατί κάνει τα ίδια ανθρώπινα λάθη με όλους. Και για αυτά δηλαδή, αλλά πιο πολύ αγαπώ τον Paul για ένα απλό λόγο.

Έσωσε τη Sophie.

'In Treatment', Week Eight

Δώστε μου λίγο ακόμα και τελειώνω. Παρότι δεν έχω παρακολουθήσει τα τελευταία 3 επεισόδια ακόμη, νιώθω λίγο χαζός για την προσπάθεια αναφοράς στα προτελευταία επεισόδια της Sophie ή του Jake (ίσως μια μικρούλα) οπότε θα αναφερθώ κυρίως στο closure για τους δύο χαρακτήρες της σειράς που το έλαβαν. Spoilers μετά το άλμα, και ελπίζω μέσα στη μέρα να ποστάρω και για το φινάλε.

Τι απαντάς σε έναν πατέρα που ρωτάει αν έχει σκοτώσει το παιδί του; Πάνε κοντά δύο εβδομάδες από τη μέρα που είδα την επίσκεψη του πατέρα του Alex, αλλά ακόμα δε μπορώ να ξεχάσω τη συναισθηματική γροθιά που ήταν. Ο Glynn Turman παρέδωσε αυτό που με το καθαρό μυαλό των δέκα ημερών που έχουν μεσολαβήσει, εξακολουθώ να θεωρώ μια από τις καλύτερες ερμηνείες που έχω δει ποτέ μου στην τηλεόραση: οργισμένο κλάμα δίχως τον λυτρωτικό χαρακτήρα που συνήθως συναντάται σε τέτοια ξεσπάσματα, κάτι που υπογραμμίζεται από το πώς οι λέξεις αρνούνται να βγουν μέσα από το στόμα του πατέρα, ενός πατέρα που θυμίζει το γιο του με κάθε λέξη που τονίζει και κάθε αβέβαιο βλέμμα ρίχνει στον Paul. Απέναντι, ο Gabriel Byrne αντιδρά στον συναισηματικό τυφώνα του Turman με ανεπαίσθητα τικ, στιγμιαίες αποστροφές ματιών, άβολη γλώσσα σώματος. Η όλη σκηνή είναι ερμηνευτικό masterclass.

Επιπλέον, ο διάλογος που ερμηνεύεται εδώ αποτελεί σπουδαίο υλικό, καθώς οι δύο σημαντικότερες δυνάμεις της ζωής του Alex ρίχνουν σιωπηλά το μπαλάκι της ευθύνης ο ένας στον άλλον, μέχρι ο ένας να σπάσει, αυτός που πιθανώς αισθάνεται τις περισσότερες ενοχές για αυτό που συνέβη. Ή αυτός που ξέρει να τις κρύβει λιγότερο αποτελεσματικά: o Paul μυθοποιεί τον Alex όταν αργότερα μες στη βδομάδα συναντά τη Gina, πράξη που αφήνει να εννοηθεί οτι οι ενοχές υπάρχουν, απλώς εκφράζονται με διαφορετικό τρόπο.

Είναι ενδιαφέρον το πώς ο Paul αμφισβητεί τον εαυτό του και το ίδιο του το λειτούργημα μπροστά στο πρόσωπο μιας τέτοιας τραγωδίας. Χάνει ασθενή του για πρώτη φορά (και μαζί και τη Laura, οριστικά) και το σοκ τον οδηγεί σε σκέψεις σχεδόν αιρετικές. Η ουσία δεν είναι αν έχει δίκιο ή όχι, αν η θεραπεία είναι απαραίτητη ή όχι (κάποιος θα μπορούσε να βρει επιχειρήματα υπέρ και των δύο απόψεων ανάμεσα στους ασθενείς του Paul), αλλά το ίδιο το γεγονός της αμφισβήτησης. Δεν είναι βέβαιος αν πιστεύει σε αυτό που κάνει, και αυτό συχνά είναι ένδειξη προσέγγισης κάποιας σημαντικής ανακάλυψης. Είναι συχνό φαινόμενο ο Paul να αναπαράγει τις αντιδράσεις των ασθενών του, αλλά αυτή εδώ (δηλαδή η αμφισβήτηση της όλης διαδικασίας της ψυχανάλυσης λίγο πριν τη μεγάλη ανακάλυψη) λειτουργεί σε επίπεδο ακόμα υψηλότερο από τις συνήθεις κατηγορίες προς τη Gina.

Όσο για την ίδια τη θεραπεία, είναι ειρωνικό οτι αυτό το ξέσπασμά του έρχεται σε μια βδομάδα κατά την οποία έλαμψε ως ψυχολόγος. Ο Jake ανοίχτηκε για πρώτη φορά και επιτέλους προσέγγισε ανθρώπινο ον, ανοίγοντας το δρόμο για ένα λιγότερο καταπιεσμένο αύριο για τον εαυτό του. Η Laura πήρε επιτέλους το μήνυμα και ξεκουμπίστηκε. Η αντιμετώπιση του πατέρα του Alex από τον Paul εξασφαλίζει στα μάτια μου μια ενηλικίωση για εγγονό πολύ λιγότερο πιεστική και ψυχοφθόρα από αυτήν που έζησε ο ίδιος ο Alex. Και φυσικά η Sophie...

Και πάλι, δεν αισθάνομαι άνετα να επεκταθώ ξέροντας πως το φινάλε υπάρχει εδώ στο PC μου ήδη, αλλά θα πω για το επεισόδιο που είδα το εξής: ελάχιστες φορές έχω νιώσει χαρακτήρα που να αξίζει το happy end περισσότερο από τη Sophie, και τον Paul σε συνάρτηση με αυτήν. Η παραδοχή ενός καλά κρυμμένου μίσους για τον πατέρα της, το πηγαίο φιλί προς τον Paul, η πρόταση για καφέ με τη μητέρα της... το επεισόδιο έκλεισε με μια σειρά κορυφώσεων που ένιωθαν όλες κερδισμένες με κόπο και αγώνα, όλες πανάξιες. Κατά προφανή τρόπο τα δάκρυά μου δεν είχαν πολλές ελπίδες να συγκρατηθούν, και σε αυτό το σημείο ελπίζω απλώς να μη συμβεί κάτι που θα ανατρέψει την -επιτέλους- καλή πορεία που φαίνεται να παίρνει η ζωή της Sophie. Ελάχιστες φορές στη ζωή μου έχω θελήσει τόσο πολύ ένας fictional χαρακτήρας να βρει το happy end του.

Κάπου μέσα σε αυτό το κείμενο θα έπρεπε να αναφέρω και λίγο πιο αναλυτικά την εξαιρετική ερμηνεία της Diane Wiest στη σκηνή του ξεσπάσματός της, καθώς και τα όσα αυτό σήμαινε, αλλά ειλικρινά θέλω απλά να δω πώς τελειώνει και να κρατήσω τα σχόλια για μετά. Αλλά πάντως ναι, η Wiest ήταν εξαιρετική, και το ξέσπασμα της Gina ξεγύμνωσε ολοκληρωτικά και ανεπιστρεπτί έναν Paul που προσπαθούσε απεγνωσμένα να πείσει εαυτόν και αλλήλους για τον εκφυλισμό της ψυχανάλυσης σε κάτι περιττό, ακόμα και βλαβερό, μπροστά στην αδυναμία του να ελέγξει τον εαυτό του και τις ενοχές του. Για τη Laura, για την Kate, για τον Alex.

Θα ήταν βολικά αν μπορούσε να ρίξει το φταίξιμο για όλα στην ανάλυση, όμως αν ήταν έτσι απλά τα πράγματα και τίποτα δεν είχε σημασία, η Sophie πιθανότατα θα μεγάλωνε για να γίνει μια ακόμα Laura, ο Alex θα ήταν ακόμα ζωντανός αλλά ο γιος του θα μεγάλωνε για να ζήσει μια ζωή εξίσου καταπιεσμένη με αυτόν, ο Jake και η Amy θα ήταν μαζί χωρίς κανείς να έχει αυτό που θέλει από τον άλλον ή από τον εαυτό του, και ο ίδιος θα επαναλάμβανε το ίδιο ακριβώς λάθος που έκανε με την Kate, αυτή τη φορά με τη Laura. Αναρωτιέμαι αν ο Paul θα μπορέσει να δει και να εκτιμήσει όλα αυτά ή αν βρίσκεται πολύ κοντά στην εικόνα για να δει καθαρά τα patterns της.

'In Treatment', Week Seven

Kαθώς η σειρά μπαίνει στην τελευταία δεκάδα επεισοδίων της, ορισμένα arcs αρχίζουν να κορυφώνονται, τη στιγμή που άλλα μοιάζουν να ολοκληρώνονται. Spoilers μετά το άλμα.

Για πρώτη φορά από την έναρξη της σειράς δεν ένιωσα μια βδομάδα να αποτελεί βελτίωση επί της προηγούμενης. Έχω την αίσθηση πως αυτή η 5άδα επεισοδίων έπαιξε κατά κύριο λόγο το ρόλο μιας δραματοποιημένης σύνοψης για τα όσα έχουν προηγηθεί, εν όψει των εξελίξεων που θα οδηγήσουν στο φινάλε.

Το off-format επεισόδιο της Δευτέρας αποτέλεσε μια ενδιαφέρουσα πρόταση, αλλά δεν προσέφερε κάτι καινούριο. Είδαμε τα παιδιά του Paul να βάζουν πρόσωπα και λόγια σε καταστάσεις και συναισθήματα που υποπτευόμασταν, όσο όμως κι αν αγαπώ την Mae Whitman (και ο τόνος της φωνής της Rosie καθώς απαιτεί από τον πατέρα της να φτιάξει την κατάσταση σχεδόν κάνει από μόνος του το 20λεπτο να αξίζει) στο τέλος δεν ένιωσα πως το επεισόδιο μου άνοιξε μια νέα πόρτα στην ψυχή των χαρακτήρων.

Το session της Sophie ένιωσα για πρώτη φορά πως ήταν κάπως προφανώς γραμμένο, υπογραμμίζοντας ξανά (πρώτα με στυλό) και ξανά (ύστερα με μαρκαδόρο) και ξανά (και τέλος με κόκκινη μπογιά) το κύριο point της εγκατάλειψης της Sophie από τον πατέρα της αφού για χρόνια την εκμεταλλευόταν και την εξέθετε σε ένα lifestyle που τη στιγμάτισε. Εδώ υπήρχε μια πολύ λεπτή γραμμή στην οποία έπρεπε να ισορροπήσει η Sarah Treem, καθώς στα πλαίσια της συνεδρίας η μικρή Sophie πράγματι ήταν φυσιολογικό να επαναλαμβάνει συνεχώς τις ίδιες φράσεις, γιατί ξέρει οτι ο Paul έχει δίκιο και κάνει μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να πείσει τον εαυτό της για το αντίθετο. Όμως ένιωσα οτι κάπου ξεπεράστηκε ένα όριο, κάτι που όμως δεν το αφήνει να με στεναχωρήσει:

το σιωπηλό κλείσιμο του επεισοδίου, με τη Sophie να έχει φτάσει στην αποδοχή, τους δυο τους να κοιτάζονται ήρεμα, και την επικοινωνία να μη χρειάζεται πλέον λόγια αλλά να γίνεται με τις εκφράσεις τους, ήταν πολύ απλά η αγαπημένη μου και πιο ουσιαστική στιγμή της σειράς ως τώρα. Περιμένω με αγωνία να δω υπό ποιες συνθήκες η Sophie θα επιστρέψει αυτή τη βδομάδα.

Ο Alex, για παράδειγμα, είχε κι αυτός ένα εξίσου μεγάλο breakthrough στο προηγούμενο session του, αλλά εδώ γύρισε αποφασισμένος να τα σκουπίσει όλα κάτω από το χαλί. Έτσι όμως δεν είναι χειρότερα; Καλύτερη είναι η άγνοια, παρά η σχετικά πλήρης συναίσθηση του εαυτού σου, συνοδευόμενη από την επίγνωση του κουκουλώματος του κάθε τι σε έφερε στην όλη διαδικασία εξαρχής. Γι'αυτό και πιστεύω οτι το τηλεφώνημα που έλαβε ο Paul στο τέλος της βδομάδας αφορούσε τον πιλότο. (Αλλά μπορεί την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο να έχω ήδη διαψευστεί. Για να μάθω να τα αργώ!)

Κι ενώ το arc του Alex μοιάζει να απέχει έναν μικρό επίλογο από το κλείσει οριστικά, δεν είμαι σίγουρος αν το ίδιο ισχύει και με τη Gina. O Paul και η Kate έφτασαν σίγουρα σε ένα επιθυμητό επίπεδο, αλλά η σχέση τους εξακολουθεί να είναι τόσο δηλητηριασμένη που και μόνο η υποψία χαρούμενης ανάμνησης τους φέρνει στεναχώρια. (προσέξτε το cold open του επεισοδίου, σχετικά.) Αν οι δυο τους αποφασίσουν να δουλέψουν μόνοι τους πλέον με βάση τα όσα αποκόμισαν από τη θεραπεία, και αν η Laura παραμείνει εκτός εικόνας (όπως και θα έπρεπε, για μένα) τότε δεν ξέρω τι θέση θα έχει η Gina στη συνέχεια.

Βασικά, δεν γίνεται οι 8 ώρες που απομένουν να είναι όλες Sophie-centric; Και μόνο στη σκέψη οτι πρέπει να υποστώ τουλάχιστον μια ακόμα συνεδρία της παθολογικής ψεύτρας (και εκθετικά αντιπαθούς) Amy όταν έχουμε ακόμα τόσο λίγη Sophie, θλίβομαι.

Το πιο εντυπωσιακό πάντως στοιχείο αυτή τη στιγμή στο In Treatment, είναι για μένα το πώς μια σειρά τόσο έντονα περιορισμένη από τη φόρμα της μου δίνει αυτή τη στιγμή την αίσθηση πως στα τελευταία της επεισόδια μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε. Can't wait.

In Treatment, Week Six

Τυπικά καθυστερημένα, spoilers μετά το άλμα για την 6η εβδομάδα In Treatment.

Αυτό μάλιστα, αυτό ήταν τέλειο. Σε σύλληψη και σε εκτέλεση. Και δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένο ασθενή, αλλά σε όλη την εβδομάδα στο σύνολό της. Μάλιστα, πρέπει να ήταν η πρώτη φορά από την αρχή της σειράς που είδαμε τον Paul να λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά με κάθε έναν από τους ασθενείς του, και φυσικά στο session με τη Gina ήρθε το γκρεμοτσάκισμα του Paul, ο οποίος έκανε το ένα μετά το άλλο τα λάθη από τα οποία έσωνε τους ασθενείς του. (Με εντονότερη "παρουσία", αυτή του Jake, τρομακτικά.)

Καθώς η σειρά εξελίσσεται γίνεται όλο και σαφέστερο το πώς όλοι οι ασθενείς είναι εκεί για να κρατήσουν έναν καθρέφτη απέναντι από τον Paul, με το δράμα του καθενός όχι απλώς να αποτελεί παράλληλο σχόλιο σε εκείνο του γιατρού, αλλά να το ενισχύει. Οι αντιδράσεις του είναι το κλειδί, και λέει περισσότερα για τη σχέση του με τη γυναίκα του το πώς στέκεται ψύχραιμος απέναντι σε μια Amy έτοιμη να απατήσει τον Jake, όταν μια βδομάδα πριν κόντεψε να πνίξει τον Alex επειδή τόλμησε να μειώσει τη Laura.

Περιμένω πως μέχρι την ολοκλήρωση της σεζόν τα προβλήματα όλων των χαρακτήρων με τους πατεράδες τους θα αλληλοσυμπληρώνονται με τρόπο που να έχουμε πλέον μια εικόνα της αντίστοιχης σχέσης του Paul με τον δικό του, αλλά όπως έχουμε ξαναπεί, το σημαντικό εδώ είναι η ανάπτυξη του καθενός και πέραν του ρόλο του ως παραλλήλου του Paul. Και αυτή τη βδομάδα είχαμε σημαντικά breakthroughs για τον κάθε έναν από τους 4. (το αντίστοιχο για τον Jake συνέβη την περασμένη φορά, όταν υποβιβάστηκε σε ένα ανθρωπάκι που έτρεμε στη σκέψη του να μείνει μόνος του.)

Τυπικά, το session της Sophie πάλι με καθήλωσε, κάθε λεπτό του μια συναρπαστική εμπειρία που μου ξέσκιζε την καρδιά. Η ατμόσφαιρα μεταξύ των δυο τους όταν ο Paul έφερε στο τραπέζι το βιβλίο του πατέρα της ήταν πιο τεταμένη από όσο έχει υπάρξει ποτέ στη σειρά, και ενώ φοβήθηκα για μια στιγμή οτι ο Paul πίεσε περισσότερο και συντομότερα από όσο έπρεπε, είναι σαφές οτι πλέον οι συνεδρίες τους αποτελούν τόσο μεγάλη απόδραση για τη Sophie, που μια ήρεμη παράκλησή του έχει επάνω της ηρεμιστική επίδραση ακόμα και κατόπιν ενός σοκ μεγάλου σαν αυτό που είδαμε εδώ. Αναρωτιόμουν πότε θα έμπαιναν στη συζήτηση του απόντα πατέρα της μικρής, και ένα κομμάτι πίτσα σε συνδυασμό με τη λέξη "gusto" (από όλα τα πράγματα) έδωσαν στον Paul όλο το παράθυρο που χρειαζόταν για να χιμήξει. Και εν τέλει νομίζω οτι καλά έκανε, γιατί η μικρή την οποία τόσο πολύ αγαπά και νοιάζεται δεν απέχει πολύ από το να γίνει μια νέα βερσιόν της Laura.

Και αυτό δε μπορεί να μην το ξέρει ο Paul. Φυσικά και το ξέρει, γι'αυτό και καταφέρνει κατ'επανάληψη και αντίθετα σε κάθε παρόρμησή του, να μην εκμεταλλεύεται τη Laura. Aκόμα κι αν είχε ποτέ του αμφιβολία για το τι επιτρέπει στον εαυτό του να κάνει, τώρα πλέον όλα είναι ξεκάθαρα, εξ ου και η σιγουριά με την οποία κινήθηκε απέναντί της στο απρογραμμάτιστο session τους. Στο πρώτο μισό του επεισοδίου τον έβριζα και τον μούτζωνα, μέχρι που έγινε εμφανές τι ήταν αυτό που έκανε, οπότε και έμεινα με το στόμα ανοιχτό για την τόλμη και τη σιγουριά του. Για την ιστορία, προσωπικά θεωρώ οτι ποτέ δεν είχε αμφιβολία για το σωστό και το λάθος αυτής της ιστορίας, και γι'αυτό ακριβώς πήγε στην Gina, επειδή ήξερε οτι επρόκειτο να κάνει κάτι πέραν των ορίων και ήθελε κάποιον να τον συγκρατήσει.

Υπό αυτή την έννοια είναι σαν τον Alex, τον κατεξοχήν ασθενή του που ήρθε στον Paul με ένα ξεκαθαρισμένο σετ προβλημάτων και ερωτήσεων θέλοντας τον καλό γιατρό να πάρει όλες τις αποφάσεις για εκείνον. H γενική αντίληψη είναι πως ο Paul κάνει πολύ καλή δουλειά με την Sophie και μόνο, αλλά εγώ εξακολουθώ να θεωρώ οτι κάνει εξίσου μεγάλη πρόοδο με τον Alex, όπου η έκρηξη του περασμένου επεισοδίου απλώς αποτελεί επιβεβαίωση αυτού. Ο Alex ήρθε νομίζοντας πως ξέρει τα πάντα, κι όταν είδε τον έλεγχο του εαυτού να ξεγλιστρά από τον ίδιο, έφτασε στα άκρα προκειμένου να αποκτήσει μια ψευδαίσθηση ελέγχου επί του Paul.

Τώρα γυρνά μετανιωμένος, και σχεδόν σπασμένος πια αναλύει τον εαυτό του με μια τόλμη που ως τώρα δεν πίστευα οτι είχε μέσα του. Ο Blair Underwood επιτέλους σε μια ερμηνεία διαφορετική από αυτές που παραδίδει όπου παίζει, και όσο για τον χαρακτήρα έχουμε ακόμα δρόμο να διαβούμε αλλά πλέον ομολογώ οτι δεν είμαι όσο σίγουρος ήμουν για το αν πράγματι είναι gay ή όχι. Ίσως κατά βάθος να το ήθελε, να θαυμάζει την ελευθερία ενός τέτοιου concept απέναντι στην κοντρολαρισμένη περσόνα του, αλλά στην πραγματικότητα να είναι απλώς όπως είναι, και να πρέπει να αναζητήσει άλλες καταπιεσμένες ορμές του.

Για την Amy συνεχίζω να μη δίνω μία, διάολε! Καταλαβαίνω απολύτως το ρόλο της στα πλαίσια του show, αλλά εμφανέστατα ο συγγραφέας που δουλεύει τις δικές της συνεδρίες δεν έχει κάνει εξίσου καλή δουλειά, πχ, με της Sarah Treem η οποία έχει πάρει τη Sophie και την έχει κάνει ό,τι συναρπαστικότερο υπάρχει στη σειρά. Και οι δύο γυναίκες παραλλήλους αποτελούν, απλώς η μία μοιάζει αληθινή και η άλλη όχι. Ή αν μοιάζει κι αυτή αληθινή, δε με ενδιαφέρει η ύπαρξή της.

Κλείνοντας, θέλω απλώς να αναφέρω την παρουσία της Mae Whitman στο ρόλο της κόρης του Paul. Χωρίς να έχω δει το σημερινό επεισόδιο, η μόνη της εμφάνιση ως τώρα ήταν στο teaser της περασμένης Δευτέρας, αλλά η δύναμή της ως ηθοποιού (καθώς και το πόσο νιώθουμε ήδη να γνωρίζουμε το χαρακτήρα της χάρη στα επεισόδια της Sophie κυρίως) με προετοιμάζουν για βαρύ δράμα. Και δε βλέπω την ώρα να έρθει, ομολογώ, γιατί τη Whitman τη λατρεύω-- είτε όταν επιδεικνύει τα comedy chops της (Who, her; Yes, her!) είτε τα δραματικά της (στο υποτιμημένο Thief). Mάλιστα, θα τολμήσω να πω οτι αν το Bionic Woman δεν την είχε ηλιθιωδώς αντικαταστήσει με μια bland γκομενίτσα (στον unaired πιλότο έπαιζε την κωφάλαλη αδερφή της Jamie) τώρα θα περιμέναμε καινούρια επεισόδια τον Απρίλιο.

In Treatment, Week Five

Και φτάσαμε στη μεσαία εβδομάδα που ενώ ήταν η πρώτη που έβλεπα κυριολεκτικά κάθε πρωί με το που κυκλφορούσε το κάθε επεισόδιο, ειρωνικά είναι αυτή που έχω καθυστερήσει περισσότερο από όλες λόγω διαφόρων υποχρεώσεων. Spoilers μετά το άλμα λοιπόν, αγνοώντας το ό,τι έχει ήδη βγει από την 6η εβδομάδα, την οποία και δεν έχω ξεκινήσει ακόμα.

Γενικά νομίζω οτι η σειρά κινείται περίφημα, αλλά θέλω να ξεκινήσω από το πιο προβληματικό της κομμάτι για αυτό το σετ επεισοδίων, δηλαδή το session του Alex. Όπου βλέπω απόλυτα από πού έρχεται ο Garcia και τον βάζει να περάσει ξεκάθαρα τα όρια. Μιλάμε για ένα ανεπανάληπτο control freak, με τις καφετιέρες του και τις έρευνές του και τη Laura/Ασθενή Του Paul του, και τα όλα του, συνεπώς με τη θεραπεία να πηγαίνει τόσο καλά και τον Paul να ανακαλύπτει πτυχές του εαυτού του που ήταν κρυμμένες για ένα λόγο (τι θα γίνει όταν ο Alex αναγκαστεί να αντιμετωπίσει ευθέως το οτι είναι closeted gay;) ήταν μόνο λογικό οτι θα συνέβαινε μια τέτοια έκρηξη.

Όμως ο χειρισμός της ήταν παιγμένες με έναν αθέλητα over-the-top τρόπο, με τον Alex να συμπεριφέρεται τόσο arch που αναρωτιόμουν σε ποιο σημείο θα αποκαλυπτόταν ως Sylar. Με νεύρο σκηνοθετημένο από τον εξαιρετικό Paris Barclay, το επεισόδιο σίγουρα ταρακουνάει το θεατή όπως και το συμβάν ταρακούνησε τον Paul, αλλά κάτι από τις προθέσεις χάνεται στην προβληματική εκτέλεση.

Παρόμοιο πρόβλημα δεν υπάρχει με τα διαρκώς τελειότερα sessions της Sophie, μια τηλεοπτική ώρα τόσο ανεκτίμητη που θα έμπαινα στον πειρασμό να ευχηθώ να ήταν ανεξάρτητη σειρά μέχρι να συνειδητοποιήσω οτι είναι και οι αντιθέσεις με την υπόλοιπη εβδομάδα που κάνουν αυτήν, τόσο συγκλονιστική. Δεν σταματά ποτέ να συναρπάζει ο τρόπος με τον οποίον ο Paul πετυχαίνει με τη Sophie όλες τις σωστές νότες τις οποίες συνεχίζει να χάνει με αξιοθαύμαστη συνέπεια όταν πρόκειται για τη δική του οικογένεια.

Πρέπει να πω οτι με ικανοποίησε η ομολογία του στη μικρή γυμνάστρια για το δίλημμά του σχετικά με το αν πρέπει να καταδώσει τον Cy ή οχι, δίλημμα που θα με βασάνιζε κι εμένα στη θέση του. Από τη μία έχεις ένα τέρας, έναν άνθρωπο που ενδεχομένως και να καταδίκασε μια νέα κοπέλα σε μια βαθύτατα προβληματική ζωή, αλλά από την άλλη ο τρόπος που χειρίζεται ο Paul την "ανάρρωσή" της αφήνει ίσως περιθώρια μέσα από λεπτούς χειρισμούς και ισορροπίες, σωτηρίας της Sophie. Και η ταραχή που θα έφερνε μια δημοσιοποίηση της πράξης του Cy νομίζω πως θα έδινε το τελειωτικό χτύπημα στην έτσι κι αλλιώς ασταθή αυτή προσωπικότητα.

Συγκεκριμένα, με τη Sophie τρεμώ πως το παραμικρό μπορεί να της στείλει και πάλι εκτός τροχιάς, αλλά αυτός που μοιάζει πιο σίγουρος είναι ο Paul, κι αυτό έχει σημασία. Ακόμα και τη στιγμή που μέσα μου σκέφτηκε πως όλη η προσπάθεια πήγε στράφι (όταν η μητέρα της όρμησε μέσα στο γραφείο απαιτώντας πως η κόρη της δε θα ξαναπάει στο γυμναστήριο) ο Paul μπόρεσε να επιβάλλει την πατρική φιγούρα του στη μικρή και να την κάνει να υποσχεθεί πως θα τηρήσει τη συμφωνία τους.

Γενικά αυτή ήταν μια μεγάλη βδομάδα για τον Paul, από την αρχή ως το τέλος. Στο πρώτο κιόλας session είχαμε μια πολύ μεγάλη στιγμή, με τη Laura να τον δοκιμάζει και να τον τεστάρει, κι αυτός να στέκεται στο ύψος του. Ορκίζομαι οτι στα τελευταία δευτερόλεπτα του επεισοδίου μίλαγα στην οθόνη μου, με ολοένα αυξανόμενης έντασης "Μην το κάνεις!" να βγαίνουν από το στόμα μου. Και όταν έπεσε μαύρο με τον Paul, πράγματι, να μην το έχει κάνει, ύψωσα και μια γροθιά στον αέρα, και αν είχα καμιά μπύρα τριγύρω θα την έπινα στην υγειά του.

Στο τέλος της βδομάδας τώρα, μπόρεσε να βρει τη δύναμη να φέρει την Kate στο session του με τη Gina, πράξη που δίχως άλλο θα γνώριζε τι συνέπειες θα είχε, και όταν πράγματι αυτές οι συνέπειες έκαναν μια πρώτη εμφάνιση, δεν έτρεξε μακριά από τις ευθύνες. Δεν έκρυψε την κατάσταση με τη Laura, ούτε την παρουσίασε πιο μαλακή-- αλλά από την άλλη πρέπει να δώσω δίκιο και στην Kate. Όχι επειδή θυμώνει στον Paul για τη Laura. (εκεί πιστεύω οτι εν τέλει έχει ενεργήσει με σωστό τρόπο, αλλά μπορεί και να είμαι επηρεασμένος από την αντίστασή του τη Δευτέρα.) Αλλά επειδή βλέπει τον αληθινό λόγο που ο σύζυγός της έγινε ποτέ σύζυγός της. Κοιτάω αυτούς του δύο, και μεταξύ τους δε βλέπω πάθος, δε βλέπω αγάπη. Βλέπω μόνο τον έναν να συμπληρώνει ανάγκες του άλλου. Έτσι, πεζά.

(Μια καλή ερώτηση εδώ θα ήταν αν υπάρχει, στην πραγματικότητα, ποτέ τίποτα άλλο πέρα από αυτό, μπαίνοντας έτσι σε Patrick Marber-esque αναζητήσεις που σίγουρα θα μας απασχολήσουν κι άλλο παρακάτω στη σειρά.)

Υπό αυτό το πρίσμα, ταιριάζει επιτέλους απόλυτα στη μεγάλη εικόνα και το session των Jake & Amy. Σε αυτούς ο Paul βλέπει ένα ζευγάρι που απλώς αλληλοσυμπληρώνει τις προσωπικές ανασφάλειες του έτερου ήμισυ του καθενός. Όμως πώς αποτυγχάνει να δει το ίδιο ακριβώς πράγμα και στον εαυτό του; Ίσως το session με τη Gina να τον βοηθήσει να δει αλήθειες που περνούν μπροστά του σε εβδομαδιαία βάση αλλά αρνείται να τις προσαρμόσει στον εαυτό του. Έχουμε δρόμο ακόμα.

In Treatment, Week Four

Spoilers μετά το άλμα για την 4η εβδομάδα του shrink show, πιθανώς την καλύτερη όλου αυτού του πρώτου μήνα.

Mε πόσους διαφορετικούς τρόπους αγαπώ τη Sophie; Τα δικά της sessions είναι αυτά που, βδομάδα με τη βδομάδα, με ενδιαφέρουν όλο και περισσότερο, αυτά που με στεναχωρούν πιο πολύ όταν κάτι δεν πάει καλά, αυτά που με χαροποιούν όταν σημειώνεται κάποια σημαντική πρόοδος. Ή και τα δύο μαζί, σε περιπτώσεις σαν αυτή προς το τέλος του επεισοδίου όπου η μικρή γυμνάστρια επέτρεψε επιτέλους στον εαυτό της να θυμηθεί καθαρά τη στιγμή του ατυχήματος και αποφαισμένη να δηλώσει πως ήθελε να δώσει τέλος στη ζωή της.

Ο Paul ξεκάθαρα νοιάζεται υπερβολικά για τη Sophie, εμφανές από τον τρόπο που συμπεριφέρεται απέναντί της. Όχι τόσο ως αναλυτής, αλλά περισσότερο ως πατέρας: αφήνει τα συναισθήματά του στην επιφάνεια, ανταλλάζει μαζί της δίχως διασταγμό θέσεις, σπάει το φράγμα γιατρού-ασθενή αγκαλιάζοντάς την στοργικά, αποκαλεί καθίκι το αρχίδι που της είπε την τρομακτική ατάκα "You fuck like you've been sexually abused."

Η Gina θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα στον Paul, κατά πόσο θεωρεί πως η αμεσότητα τον κάνει αποτελεσματικότερο στη δουλειά του, κι αυτός μοιάζει να είναι σίγουρος για την καταφατική απάντηση, έτσι όωπς ξεσπά σε μια σύγκριση των μεθόδων τους. Φυσικά το αποτέλεσμα θα δείξει αν ο Paul έχει δίκιο, αλλά για την ώρα πιστεύω πως η δουλειά του με τη Sophie είναι αξιοθαύμαστη. Όχι οτι ξέρω οτιδήποτε έχει να κάνει με την ψυχολογία, αλλά στα μάτια μου αυτή η απόπειρα αυτοκτονίας της Sophie με υπνωτικά χάπια έμοιαζε πράγματι περισσότερο με δοκιμασία παρά με αυθεντική απόπειρα. Το σημαντικότερο όμως, σε αντίθεση με το ατύχημα με το ποδήλατο, εδώ η Sophie είχει πλήρη συναίσθηση του εαυτού και των πράξεών της, και δεν ήταν το υποσυνείδητο που την κατηύθυνε σα μαριονέτα. Πιστεύω και ελπίζω πως θα τα καταφέρει, τελικά.

Το session της Sophie ήταν ανυπέρβλητο, συναισθηματικά, και γι'αυτό επισκίασε ακόμα και το τυπικά σημαντικότερο γεγονός της εβδομάδας, δηλαδή την εξομολόγηση του Paul. Αν και ήταν ξεκάθαρο πως είναι καψουρεμένος με τη Laura, δεν περίμενα πως ήταν τόσο ερωτευμένος μαζί της-- το κλείσιμο του επεισοδίου της Gina με άφησε εξίσου άναυδο με εκείνη. Τελικά φαίνεται πως ο Paul πράγματι είχε συγκεκριμένο στόχο για αυτά τα sessions εξαρχής, και οδηγούσε πάντα την συζήτηση προς τη Laura με σκοπό να κάνει τη Gina να του αποσπάσει την ομολογία που ο ίδιος δεν ήταν έτοιμος να κάνει από μόνος του.

Αυτή λοιπόν είναι η κατάσταση. Η Laura έχει πιάσει και πηδάει έναν closet gay ασθενή του Paul μόνο και μόνο για να τον κάνει να ζηλέψει, και διάολε λειτουργεί. Το ύφος του Paul καθώς έδιωχνε ουσιαστικά τον Alex από τη θεραπεία ήταν ανεκτίμητο και σχεδόν θα με στεναχωρούσε αν δεν έβρισκα τη Laura τόσο ανυπόφορο άτομο. Σοβαρά τώρα, αν δεν ήταν για την ξεκάθαρη hotness της, ποιον άλλο λόγο θα είχε ο Paul να την ερωτευτεί; 4 μισάωρα έχουμε περάσει μαζί της, και ένα στοιχείο που να μου αρέσει σε αυτό το άτομο δεν έχω καταφέρει να βρω. Ακόμα και στον Alex θαύμασα το πόσο καλύτερος άνθρωπος γίνεται από βδομάδα σε βδομάδα, και είχα βρει πολύ γλυκό το πώς αποδέχτηκε τον outsider γιο του και κατάφερε να νιώσει και μια περηφάνια γι'αυτόν κιόλας, παρότι είναι όλα όσα μισούσε ο ίδιος ο Alex. Η Laura μοιάζει απλά υπερβολικά υστερική ως άνθρωπος, και κάποια που σίγουρα κάποια που θέλει να ελέγχει τα πάντα. Ugh.

Α, και εξακολουθώ να μη μπορώ ένα λόγο να νοιαστώ για τον Jake και την Amy. Η τοποθέτησή τους ανάμεσα στα δύο πιο ενδιαφέροντα επεισόδια κάθε βδομάδας δε βοηθάει την κατάσταση, επίσης.

In Treatment, Week Three

Spoilers για τα ολοένα και εντονότερα sessions του In Treatment, βδομάδας τρίτης.

Τα επεισόδια της Sophie συνεχίζουν να είναι ό,τι δυνατότερο επιχειρεί το show, και έχει ενδιαφέρον που ο Paul επέλεξε να αναφερθεί σε όλους τους άλλους ασθενείς του εκτός από τη μικρή γυμνάστρια. Ίσως να υπάρχει κάτι στη σκέψη της Gina οτι προσπαθεί να της φορτώσει όλες του τις ευθύνες, κι απλώς τη Sophie δεν τη βλέπει ως βάρος. Νοιάζεται αληθινά για αυτό το κορίτσι, είναι η μόνη ασθενής του που η θεραπεία μαζί της δουλεύει (ίσως και ο Alex, αλλά αυτό νομίζω έλαβε τέλος) και η μόνη για την οποία ο Paul δείχνει αρκετά βέβαιος για το τι σκοπεύει να κάνει.

Αντίθετα, καθώς η προσωπική του ζωή καταρρέει, συμπαρασύρει και την επαγγελματική. Μη μπορώντας να σώσει το γάμο του, οδηγεί με σειρά λάθος χειρισμών στην καταστροφή και εκείνον του Jake και της Amy. Ακόμα, είμαι σχεδόν βέβαιος πως η αδιαμφισβήτητη πρόοδος που έχει κάνει με τον Alex θα πάει στράφι όταν τα sessions του πιλότου θα αρχίσουν κι αυτά να περιστρέφονται γύρω από τη Laura, την οποία ο Paul ξεκάθαρα δε μπορεί να κουμαντάρει.

Ίσως να έχουν κάποια αλήθεια αυτά που έλεγα την περασμένη βδομάδα για τον Paul και το πώς προσπαθεί να κατευθύνει τη Gina σε θέματα που θέλει μεν να θίξει, αλλά δεν έχει την τόλμη να το κάνει ευθέως. Εδώ γυρνάει συνεχώς το session του στη Laura, παραδεχόμενος επιτέλους οτι τη γουστάρει. Και δε μένει εκεί, παρά δοθείσας της ευκαιρίας από τη Gina, ουσιαστικά κάνει ερωτική εξομολόγηση για την ασθενή του.

H Laura έχει πάρει ψιλοξεκάθαρα τον έλεγχο από τον Paul, και η βεβαιότητά του οτι γνωρίζει πια τόσο καλά τη Laura και οτι είναι τόσο σίγουρος για το πώς λειτουργεί, ενδεχομένως να κρύβει την πλήρη αδυναμία του να ελέγξει τον εαυτό του. Στο τέλος της περασμένης εβδομάδας το αντιμετώπιζα διαφορετικά το ζήτημα, θεωρώντας πως ο Paul θα μείνει με την Kate για να σώσει το γάμο του και την κόρη του. (εξ ου και η συμπάθειά του προς τη Sophie.) Αλλά στο μεταξύ η Kate δήλωσε πως θα πάει Ρώμη με το μορφονιό (στην ψύχρα! Σιγά κοπέλα μου!) και ο Paul παραδέχτηκε ανοιχτά τα αισθήματά του για τη Laura, οπότε ίσως να πρέπει να αναθεωρήσω.

Σε κάποιο σημείο θα πρέπει να υμνήσω καταλλήλως και τον Gabriel Byrne, by the way. Ο τύπος εδώ σηκώνει στους ώμους του ένα σχεδόν αδιανόητο project, και είναι σπουδαίος μέρα μετά τη μέρα. Λατρεύω το πώς αφήνει την Ιρλανδική προφορά του να βαρύνει κάθε φορά που συγχύζεται ή νιώθει πως χάνει τον έλεγχο, και θαυμάζω την μανιασμένη οργή του που ορισμένες φορές μοιάζει να γεννιέται από την απόλυτη ηρεμία. Είναι λεπτός και δυναμικός, και μπορεί στα μάτια του να υπάρχει πατρική αγάπη ή βαθύ, φλεγόμενο μίσος. Μια τόσο απαιτητική σειρά είχε ανάγκη έναν εξαιρετικό leading man, και ο Byrne ως τώρα στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, κι ας τον φοβόμουν στην αρχή.

In Treatment, Week Two

Μετά το άλμα, λίγα λόγια για τη 2η βδομάδα επεισοδίων "In Treatment", με καθυστέρηση λόγω κακής συνεννόησης με τον θείο.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο πολύ ο Paul όχι μόνο αποκτά τις ίδιες συμπεριφορές με τους ασθενείς του κατά τη διάρκεια του session του με τη Gina, αλλά παραποιεί την αλήθεια με χειρουργική ακρίβεια ώστε να κρύψει κάποιο κομμάτι της αλήθειας. Βλέποντάς τον να παίρνει ελαφρώς αμυντική στάση υποστηρίζοντας, πχ, πως ήταν η Kate που εισέβαλε στον χώρο του (ενώ ήταν εκείνος που την είχε καλέσει) έχουμε μια ακόμα πιο σφαιρική ματιά για το πώς λειτουργεί ο ασθενής σε τέτοιες περιπτώσεις. Ποιος ξέρει πόσες παρόμοιες εκπτώσεις έχουν κάνει στις περιγραφές τους οι ασθενείς του Paul.

To άλλο εντυπωσιακό στοιχείο του session με τη Gina ήταν η ευκολία με την οποία ανατράπηκαν οι ισορροπίες ακριβώς όταν ο Paul το θέλησε. Η μεταφορά του θέματος σε κάποιον Charlie του παρελθόντος μάζεψε την ως τότε ήρεμα επιθετική ψυχολόγο, βάζοντας τον Paul σε θέση ισχύος. Σε κάνει να αναρωτηθείς αν είναι πράγματι όσο έρμαιο είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε πως είναι, ή αν απλά οδηγεί τη Gina σε κρυμμένες πτυχές του εαυτού του που ο ίδιος δεν θέλει να ξεδιπλώσει μόνος του. Η διαπίστωση πως ενδεχομένως να σαμποτάριζε υποσυνείδητα το γάμο του για κάποιον απώτερο σκοπό, υπογραμμίζει τη δυνατότητά του να κατευθύνει γεγονότα. (Με τρόπο που αρνείται φυσικά να παραδεχτεί.)

Ένα άλλο στοιχείο που έχω σκεφτεί αρκετά καθώς παρακολουθώ τη σειρά, είναι το γιατί επελέγησαν αυτοί οι ασθενείς. Γιατί βλέπουμε αυτούς, και γιατί ο Paul μιλάει μόνο για αυτούς στην Gina. Eίναι ξεκάθαρο οτι στη Sophie προβάλει τη σχέση που θα ήθελε να έχει με την κόρη του, και γι'αυτό είναι τόσο ζεστός και ειλικρινής, με τρόπο που δεν αντιμετωπίζει κανέναν άλλον, ούτε καν την οικογένειά του. (Τα Sophie sessions είναι τα αγαπημένα μου όλων, και ιδιαίτερα το τέλος του περασμένου με την ενστικτώδη αγκαλιά της μικρής με την Kate, συναισθηματικά με γονάτισε.) Τα βαθιά, βαθιά προβλήματα του Jack και της Amy προφανώς καθρεφτίζουν τα δικά του και της Kate (και πόσο ενδιαφέρον που αληθινά μισεί τον παράλληλο εαυτό του σε εκείνο το ζευγάρι, βρίσκοντάς τον ένοχο για ένα αμάρτημα που διαπράττει κατ'επανάληψη κι ο ίδιος), ενώ η Laura είναι ενδεχομένως όλα όσα θα ήθελε να είναι η Kate αλλά δεν είναι. Είναι ο πειρασμός, για να το θέσω πεζά.

Προβληματίζομαι ακόμα για το ρόλο του Alex σε αυτή την αναλογία, αν και υποπτεύομαι πως δεν είναι παρά η χαμένη συνείδηση του Paul, ένας άνθρωπος που έχει φτάσει να μισεί τη ζωή του γιατί αδυνατεί να νιώσει ενοχές. Και πόσο καθόλου τυχαίο που, όπως και τον Jack, ο Paul σιχαίνεται και τον Alex, δηλαδή την έτερη αναλογία του εαυτού του!

Δεν είναι όλα τα sessions το ίδιο καθηλωτικά (λατρεύω Sophie όπως είπα, ενώ βαριέμαι το ζευγάρι που βολικότατα απέβαλε τη στιγμή που τα είχαν βρει μεταξύ τους) όμως είναι εντυπωσιακό το πόσο καλά λειτουργούν ως αλληλουχία όλα τα κομμάτια ως προς τη σκιαγράφηση του κεντρικού χαρακτήρα. Διάολε, υπάρχουν ολόκληροι χαρακτήρες και τα arcs τους να λειτουργούν ως σχόλιο πάνω σε διαφορετικούς συναισθηματικούς τομείς του Paul! Τρομακτικά φιλόδοξο, και σταθερά εντυπωσιακό.

Στο μεταξύ, δεν ξεχνάν οι συγγραφείς να μη χάνουν την ισορροπία τους. Θα ήταν πολύ εύκολο κάτω από το βάρος της τόσο εκτενούς σκιαγράφησης του Paul, η Kate να είναι μια υποσημείωση, μια generic αντιπαθητική σύζυγος. Όμως προσέξτε πόσο μελετημένα και φροντισμένα, η Kate γίνεται άμεσα συμπαθής στο κοινό στο αμέσως προηγούμενο από το session των αποκαλύψεων, όταν συνδέεται άμεσα με τη Sophie και γίνεται κομμάτι της πιο γλυκιάς στιγμής της σειράς ως τώρα. Μπορείς πια να την ακούσεις να εκρήγνυται απέναντι στον άντρα της και να μην πιστέψεις οτι έχει δίκιο σε αυτά που του λέει? Όχι, και ο ίδιος ο Paul το επιβεβαίωσε στην Gina και κατά συνέπεια σε εμάς.

Τρέχω να δω την Week Three της Laura, γιατί είμαι σε αναμμένα κάρβουνα σχετικά με το πού θα οδηγηθεί αυτή η συνεχιζόμενη αμαρτία του Paul. (Που, by the way, φυσικά και οφείλει να παραπέμψει τη Laura σε άλλον ψυχολόγο, και αυτό είναι κάτι που σκεφτόμουν όλη τη βδομάδα. Όχι γιατί θα έχει εκείνη πρόβλημα, αλλά διότι αυτός δε μπορεί πλέον να την κουμαντάρει.)

In Treatment, Week One

Πρόλαβα οριακά πριν την έναρξη της 2ης βδομάδας! Μετά το άλμα, spoilers για την πρώτη γνωριμία μας με τον Paul, τους ασθενείς του, και την shrink του.

Νιώθω οτι πρέπει να ξεκινήσω από το τέλος. Το session του Paul με τη Gina ήταν συναρπαστικό όσο κανένα από όσα είχαν προηγηθεί (κι αυτό λεει πολλά γιατί ως εκείνο το σημείο δεν είχα βαρεθεί ούτε λεπτό με τη σειρά) τόσο γιατί αποκάλυψε πτυχές του που δεν περιμέναμε, όσο και γιατί τον έφερε στην ευάλωτη θέση του ασθενή, διαγράφοντας μεμιάς την όποια του πείρα.

Θα περίμενε κανείς έχοντας συνηθίσει τους ψυχολόγους-ιδιοφυίες στους οποίους μας έχει συνηθίσει το popular fiction, οτι ο Paul θα ήταν περισσότερο self-conscious κατά τη διάρκεια του session, αλλά προσωπικά βρήκα κάτι σχεδόν ντροπιαστικά (και υπέροχα) ανθρώπινο στη μετάλλαξή του. Έπεσε στις ίδιες παγίδες που ο ίδιος περιέγραφε οτι έστηνε στους ασθενείς του, αποτυγχάνοντας να τις αναγνωρίσει όταν η Gina κατάφερε να ρίξει έναν από τους τοίχους της άμυνάς του. Σίγουρα, η υπερβολή θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί σε κάποια σημεία (οι πολλαπλές επαναλήψεις του ονόματος Linda αντί Laura, ας πούμε) αλλά το point και η ιδεά κερδίζουν την παρτίδα.

Απρόσμενο στοιχείο για μένα ήταν το πώς ο Paul αποφάσισε να απευθυνθεί εκ νέου στην πρώην μέντορά του. Θεωρούσα πως την έβλεπε τακτικά, όμως στην πραγματικότητα την πήρε τηλέφωνο κατόπιν ενός φορτισμένου session με το προβληματικό ζευγάρι, μόνο για να διαπιστώσουμε στη συνέχεια πως ο αληθινός λόγος που χρειάζεται βοήθεια είναι η Laura. Και όπως και οι ασθενείς του πήγαν σε αυτόν πεπεισμένοι πως δεν χρειάζονται βοήθεια, παρά με μια ερώτηση κρεμασμένη στο γιακά τους (Μπορώ να διαγωνιστώ? Να πάω στο μνήμα των νεκρών παιδιών? Να κάνουμε έκτρωση?), έτσι κι ο Paul είχε έτοιμη την πρόφασή του, πρόφαση που φυσικά κατέρρευσε λίγα λεπτά μέσα στη θεραπεία.

Σημειώστε πώς η μόνη από όλους τους ασθενείς που δεν προσπάθησε να ξεγελάσει τον εαυτό της, ήταν η ίδια η Laura-- σε πρώτη ματιά έμοιαζε η πιο ασταθής και έτοιμη να διαλυθεί, αλλά εν τέλει ήταν το πιο self-conscious άτομο που είδαμε, συμπεριλαμβανομένου και του γιατρού της. Έχω την αίσθηση πως θα δούμε μια εντελώς διαφορετική Laura αυτή την εβδομάδα.

Από τους υπόλοιπους ασθενείς, ενώ απολαμβάνω για την ώρα τις ιστορίες όλων, ξεχωρίζω την Sophie γιατί μας δίνει το μεγαλύτερο παράθυρο στον χαρακτήρα του Paul. Βλέπουμε στις αντιδράσεις του μικρές εκλάμψεις του πατέρα που -θέλει να?- είναι, και την ειλικρινή του αγωνία για το μέλλον αυτής της κοπέλας. Όμως όλα τα sessions δίνουν τα σιωπηλά τους insights. Εκεί που ο λόγος διαχωρίζεται από την εικόνα, εκεί που το ψέμα διαχωρίζεται από την αλήθεια, φανερώνονται οι περισσότερες πτυχές του κάθε ανθρώπου. Έτσι κι εδώ, με το πώς ο Paul αντιδρά απέναντι σε έναν άνθρωπο σαν τον Alex και τις τάσεις αυτοκτονίας που του έχει επιφέρει μια ενοχή που δεν θέλει καν να παραδεχτεί.

Αρκετές από αυτές τις μικρές, character-defining στιγμές μας εξηγούνται στο session με τη Gina, αλλά με αρκετά μεγάλο κομμάτι του κεντρικού χαρακτήρα να παραμένει μυστήριο ώστε να μην νιώθω πως τον γνωρίζω όσο θα ήθελα. Εξάλλου, οι χαρακτήρες σε αυτή τη σειρά ξεδιπλώνονται με την ακρίβεια και τη μεθοδικότητα που ένα show μυθολογίας τύπου "Lost" θα όφειλε εξαρχής να λύνει τους γρίφους και τα μυστήριά του. Κινείται αντίστροφα, θέτοντας νέες ερωτήσεις για κάθε απάντηση που δίνεται, παρασύροντάς μας στην αγωνία της σκιαγράφησης ανθρώπων-αινίγματα.

Για να κλείσει μια εβδομάδα συναρπαστικών one-on-ones (ή two-on-ones) ήρθε την Παρασκευή το καθηλωτικό capper με την Gina της έξοχης Diane Wiest, επιβεβαιώνοντας πως (εκτός συναρπαστικού απροόπτου) θα είμαι εκεί μέχρι τέλους της αποκρυπτογράφησης.

'In Treatment': Season One

1x01-1x05 Week One
1x06-1x10 Week Two
1x11-1x15 Week Three
1x16-1x20 Week Four
1x21-1x25 Week Five
1x26-1x30 Week Six
1x31-1x35 Week Seven
1x36-1x40 Week Eight
1x41-1x43 Week Nine

In Treatment

Ήθελα να βεβαιωθώ για δύο πράγματα πριν αφιερώσω ποστ στη νέα σειρά του ΗΒΟ. Πρώτον, οτι θα μας την έστελνε ο θείος. (ελπίζω να συνεχίσει να το κάνει.) Δεύτερον, οτι θα μου άρεσε.

Για όσους απορούν σε τι αναφέρομαι, το "In Treatment" είναι η αμερικάνικη διασκευή ενός ισραηλινού show, από τον πολύ ταλαντούχο Rodrigo Garcia (σκηνοθέτη στα μισά shows του ΗΒΟ, και σεναριογράφο/σκηνοθέτη του πολύ γλυκού φιλμ "Nine Lives") το οποίο ακολουθεί την καθημερινή επαγγελματική ρουτίνα ενός ψυχολόγου. Κυριολεκτικά. Και ξέρετε (?) πόσο anal είμαι με τη χρήση αυτής της λέξης, οπότε το εννοώ.

Κυριολεκτικά, λοιπόν! Το "In Treatment" ακολουθεί ένα πειραματικό format που το θέλει να μας φέρνει νέο επεισόδιο καθημερινά, και για τις επόμενες 9 εβδομάδες, ως εξής: κάθε μέρα της εβδομάδας παρακολουθούμε το αντίστοιχο session του Paul (o πρωταγωνιστής ψυχολόγος, ερμηνευμένος έξοχα από τον Gabriel Byrne), τις Δευτέρες με τη Laura, την Τρίτη με τον Alex κτλ, ενώ τις Παρασκευές γινόμαστε μάρτυρες του session με τη δική του ψυχολόγο, την οποία ενσαρκώνει η Diane Wiest. Θεωρητικά δηλαδή οι 9 Δευτέρες θα σχηματίσουν έναν ενιαίο αφηγηματικό ιστό που θα ακολουθεί την ιστορία της Laura και μόνο αυτής, όμως είναι βέβαιο πως η σκιαγράφηση του κεντρικού χαρακτήρα θα είναι πλήρης μόνο κατόπιν παρακολούθησης όλων των 5x9=45 ημίωρων επεισοδίων που το ΗΒΟ θα προβάλει σε 2 μόλις μήνες.

Και ωραία τα πειράματα, ωραίο και το καστ (ακόμα πρωταγωνιστούν ως ασθενείς οι Melissa George, Josh Charles, Embeth Davidz, Blair Underwood) αλλά το βασικό ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί να είναι συναρπαστικό ένα ημίωρο μονόπρακτο με δύο ανθρώπους να μιλάνε μεταξύ τους. Πάρα πολύ, περιέργως. Ο Garcia ξεδιπλώνει έντεχνα την ιστορία της Laura μέσα από διαλόγους που τα κάνουν τα ζιγκ τους εκεί που περιμένεις να κάνουν ζαγκ, έστω κι αν δεν αποφεύγει πάντα την εγγενή παγίδα του concept, δηλαδή της υπερβολικά self-conscious αυτοανάλυσης.

Από τη μία όμως ποντάρω στο οτι πρόκειται για το πρώτο session που παρακολουθούμε μεταξύ μιας ήδη τεταμένης σχέσης ασθενή-γιατρού, και έπρεπε κάπως να έρθουμε up-to-date, κι από την άλλη στο οτι άλλοι ασθενείς θα είναι καινούριοι και για τον Paul, άρα δε θα καταφεύγουμε συχνά σε exposition. Σε κάθε περίπτωση όμως, το γεγονός παραμένει οτι αυτός ο 30λεπτος διάλογος μεταξύ δύο πρακτικά ακίνητων ανθρώπων με καθήλωσε σε σημείο που να μη θέλω να τελειώσει. Καταλαβαίνω οτι άλλος μπορεί να βαρεθεί μέχρι δακρύων, αλλά για εμένα το καθημερινό ραντεβού του "In Treatment" είναι ακριβώς ό,τι ζητούσα, ειδικά μέσα εν μέσω αυτών των ξηρών μηνών της απεργίας.

Θείου εξ Αμερικής θέλοντος και χρόνου επιτρέποντος, με βλέπω να κάνω κάποιο συγκεντρωτικό ποστ κάθε φορά το weekend για τα sessions της εβδομάδας, γιατί το καθημερινό σα να παραείναι.