RIP Community

(πηγή εικόνας)

Well, this is awkward. Το να γράφω δηλαδή ποστ με τέτοιο τίτλο λίγες μέρες μετά τα πανηγύρια για την ανανέωση της σειράς και τους ύμνους για το πώς η τέχνη ακόμα δεν έχει πεθάνει εις βάρος του εμπορίου, και διάφορα άλλα τέτοια ιδεολογικά και ηθικά ανυψωτικά. Το να γράφω ποστ για την απόλυση του Dan Harmon από την ίδια του τη σειρά.

Να πάνε “to the hell” οι κύριοι.

Γράφω με πάθος, γιατί ποτέ δεν αρνήθηκα το τεράστιο πάθος μου για αυτή τη σειρά, αλλά όχι με τυφλό φανατισμό. Γνωρίζω πολύ καλά την πραγματικότητα των αριθμών, και των quarterly στόχων μιας επιχείρησης που ανήκει σε μια πολυεθνική που δίνει απαντήσεις σε πάμπλουτους μετόχους που πιθανότατα χαϊδεύουν παχιές λευκές γάτες μπροστά στο τζάκι τους καπνίζοντας ένα πούρο Αβάνας. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Και έχουμε κάνει άπειρες φορές την ίδια κουβέντα για το τι μπορεί να σημαίνει πρεστίζ για ένα κανάλι, ότι κι αυτό είναι μέρος αυτού που εμπορεύεται. Πως εφόσον μπαίνεις σε μια δουλειά με καλλιτέχνες, με δημιουργούς, με ηθοποιούς και σεναριογράφους και μοντέρ, δε μπορείς να φέρεσαι σα να έχεις τράπεζα. Έχει σημασία το brand σου. Και το brand σου, αν είσαι το NBC, μόνο να κερδίσει έχει από τη συνεχιζόμενη ύπαρξη μιας σειράς σαν το Community.

Όχι, βγάλε το "σαν". Δεν υπάρχει "σαν" το Community. Υπάρχει το Community. To Community του Dan Harmon. Μια κωμωδία που θα μπορούσε να είναι σαν 500 άλλες, αστεία, γλυκιά, έξυπνη, ρομαντική, άψογη ρε παιδί μου, δε σου λέω. Αλλά δεν είναι. Είναι κάτι ΑΛΛΟ. Είναι κάτι που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην τηλεόραση, μια διαρκής άσκηση ύφους και ακροβασίας πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την τάξη από το χάος. Μια παρανοϊκή, παράξενα αστεία, ιδιοφυής, συχνά άνιση, πάντοτε γελοιωδώς φιλόδοξη και ασταμάτητα εφευρετική δήλωση αγάπης πάνω σε όλα όσα μας έφεραν ως εδώ, ποπκουλτουρικά μιλώντας. Το Community του Dan Harmon υπάρχει μόνο στο μυαλό του Dan Harmon, είναι σαν αριστερόχειρη γραφή από έναν άνθρωπο που του λες "κλείσε τα μάτια και μουτζούρωνε το χαρτί για να δω τι θα προκύψει".

Ο Harmon δεν ήξερε τι έκανε όταν ξεκίναγε η σειρά. Τα πρώτα επεισόδια δεν έχουν σχέση με αυτό που έγινε αργότερα - δε σου λέω καλύτερα ή χειρότερα, εμένα όλα μου αρέσαν. Αλλά είναι κάτι διαφορετικό. Ο Harmon επίσης δεν ήξερε στην αρχή πως γράφοντας τον Abed, γράφει τον εαυτό του. Ανακάλυψε έτσι πως έχει κι ο Άσπεργκερ. Για τέτοια ψυχανάλυση μέσω τέχνης μιλάμε. Το Community του Dan Harmon είναι τόσο πολύ Dan Harmon που ακόμα κι ο ίδιος δεν μπορούσε να το σχεδιάσει ή να το προγραμματίσει ή να του καλουπώσει. Όσο το δημιουργούσε, τόσο εκείνο δημιουργείτο.

Αλλά όλα αυτά τα προηγούμενα, περί brand, περί τέχνης, περί μοναδικού προϊόντος, όλα αυτά τελικά τους αφήνουν ασυγκίνητους στο NBC και λένε όχι. Όχι, εμείς δε θέλουμε να συνεχίσουμε να βγάζουμε μια σειρά που θα συζητιέται και θα αγοράζεται και θα στρημάρεται και θα κατεβάζεται παράνομα και θα αγοράζεται κι άλλο και θα λατρεύεται σε conventions και θα αναλύεται και θα σχολιάζεται για δεκαετίες από τώρα ακόμα και στην κουλτούρα υπερπροσφοράς μας. Όχι, δε θέλουμε τη σειρά που όπου κι αν την πάμε, ό,τι ώρα και μέρα τη βάλουμε, όσο κι αν την κρατήσουμε εκτός προγράμματος, οι 5 εκατομμύρια βλαμμένοι που τη βλέπουν, θα την ακολουθήσουν στα πέρατα της Γης. Προτιμούμε να έχουν τον ίδιο αριθμό ανθρώπων που κατά λάθος θα τρακάρει το Whitney ενώ πλένει τα πιάτα.

Δικαίωμά μας, δικό μας είναι το κανάλι.

Τότε κόφτην.

Το να κρατήσει το NBC τη σειρά ζωντανή για να λέει πως την έχει στο πρόγραμμά του (“τι θέλετε, την ανανεώσαμε τη σειρά”), το να κρατήσει η Sony τη σειρά ζωντανή για να φτάσει τα απαιτούμενα επεισόδια για να τη μοσχοπουλήσει για τις επαναλήψεις, αλλά χωρίς τον Dan Harmon, είναι η ύστατη προσβολή. Το να κρατάς ένα zombie Community σαν τον Μπέρνι εκ του Τρελού Γουίκεντ και να το πηγαινοφέρνεις εδώ κι εκεί απλώς για να εκπληρώσεις τους σκοπούς σου, είναι δειλό και άτιμο.

Δε με ενδιαφέρει καθόλου μα καθόλου το spin που οι γραφιάδες περνάνε σε όλα τους τα κείμενα περί του πόσο μαλάκας είναι ο Harmon: είμαι θεατής της σειράς. Δεν θα τον παντρευτώ, δε θα βγω για μπύρες μαζί του (αν και προφανώς, duh, μέσα), δε θα του δώσω την αδερφή μου. Το αν βάζει τις φωνές ή το αν ξοδεύει μεγαλύτερο μπάτζετ είναι θέμα δικό σας. Ή μπορεί να υπάρχει Community του Dan Harmon με ό,τι αυτό συνεπάγεται (αυτός είναι ο Harmon, αυτοί οι τρόποι του, και στην τελική 3 χρόνια τώρα όλα ΟΚ, και οι ηθοποιοί του όλοι πλην του Chevy Chase μια χαρά τον λατρεύουν) είτε δε μπορείς να είναι βιώσιμο το Community του Dan Harmon.

Δεν υφίσταται μέση λύση.

Τους εξήγησα παραπάνω τους λόγους. Το Community ΕΙΝΑΙ ο Dan Harmon κι αυτό είναι εμφανές σε όποιον το έχει αγαπήσει έστω και λίγο, έστω και για κάποιο διάστημα. Δεν είναι το C.S.I. που θα αντικαταστήσεις όλο το staff και δε θα πάρει χαμπάρι κανείς. Δεν είναι franchise το ακραία καλλιτεχνικό όραμα ενός ακραίου auteur.

Οι συγγραφείς που μετέθεσε η Sony από το Happy Endings στο Community για να το 'τρέχουν' (μετέθεσε, ναι, αυτή είναι η λέξη - δούλευαν στο υποκατάστημα της Εθνικής στο Σύνταγμα και τους έστειλαν στο Χαλάνδι, για αυτό ακριβώς πρόκειται) μπορεί να είναι μια χαρά ικανά παιδιά, μπορεί και να μην είναι, τελοσπάντων δε με ενδιαφέρει. Ήρθαν να εκτελέσουν μια παραγγελία εκεί που δεν είχαν καμία δουλειά να μπαίνουν παραγγελίες. Αυτό που θα γράφουν (εύχομαι μόνο για τα 13 επίπονα επεισόδια που έχει ήδη δυστυχώς παραγγείλει το NBC στο πλαίσιο του πιο αργού και βασανιστικού θανάτου σειράς ever) μπορεί να είναι έξυπνο, χαριτωμένο, σε πολλούς θα φαίνεται και πιο ανθρώπινο και πιο αστείο από το Community του Dan Harmon, και θα έχει και έξυπνες αναφορές, και γενικά όλα τέλεια.

Μόνο που δε με ενδιαφέρει, γιατί θα είναι μια επιτυχημένη συνταγή για μια σειρά που υπάρχει κι αλλού, έχει υπάρξει και θα ξαναϋπάρξει. Αν ήθελα να δω το Happy Endings, θα έβλεπα το Happy Endings. Αν ήθελα να δω το Big Bang Theory, θα έβλεπα το Big Bang Theory. Όμως δεν θέλω. Εγώ ήθελα να βλέπω το Community του Dan Harmon. Το Community δηλαδή.

Και το Community ολοκληρώθηκε, ιδανικά, πριν λίγες μέρες με ένα από τα καλύτερα σερί επεισοδίων στην τριετή διάρκεια ζωής του.

Όσο αφορά αυτό το blog, 4η σεζόν Community ('Community: Season Faux';) δεν θα υπάρξει, με τον ίδιο τρόπο που όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις την παραμικρή αναφορά σε εκείνη τη φρικτή ιδέα να κάνουν νέα Buffy χωρίς τον Joss Whedon. Ας είναι όσο καλό θέλει. Ας είναι όσο ΚΑΚΟ θέλει. Ας ζήσει ακόμα για 5 σεζόν. Ας ζήσει ακόμα για 13 επεισόδια. Ας αρχίσουν να βγαίνουν οι πρώτες "hey! δεν είναι και άσχημο τελικά!" φήμες. Ας βγει και πλήρες μίσος. One way or another, μου είναι πλήρως αδιάφορο.

We've had an amazing run.

.

The Oscars: Μας λείπεις, Billy Crystal

Τη βραδιά της παρουσίασης των Όσκαρ, ο James Franco:
α) βαριόταν
β) ντρεπόταν
γ) ήταν μαστουρωμένος
δ) όλα τα παραπάνω.

Η σωστή απάντηση δεν έχει σημασία (αν και όλοι την υποπτευόμαστε), αυό που μετράει είναι πως ήταν κατά κοινή ομολογία ο χειρότερος host που έχουν δει τα ματάκια μας - αναλόγως αν τα ματάκια μας είναι σε ηλικία που είχαν προλάβει και τον Letterman. Το να παρουσιάζεις τα Όσκαρ είναι "thankless job" όπως είχε πει κι ο Jon Stewart, δις παρουσιαστής, ο οποίος προσωπικά με είχε διασκεδάσει και τις δύο φορές. Thankless επειδή σε βάζει στο τιμόνι ενός πλοίου που ξέρεις πως πάει καταπάνω σε παγόβουνο, και δεν έχει καθόλου να κάνει με εσένα το αν θα το γλιτώσει ή όχι. (Μάλλον όχι.) Δουλειά σου είναι να μας κρατάς καλή παρέα μέχρι να βουλιάξουμε.

Ο James Franco και η Anne Hathaway, συμπαθή, φρέσκα πρόσωπα, ανέλαβαν το ρόλο των hosts προφανώς λόγω της θέλησης της Ακαδημίας να τραβήξει λίγο από το νεανικό κοινό που θα έβλεπε μια τελετή στην οποία ο Justin Bieber θα βράβευε το 'Twilight'. Παλικάρια, αυτό δε θα συμβεί. Deal with it. Τα Όσκαρ έχουν αποφασίσει δεκαετίες τώρα ότι δεν είναι βραβεία δημοφιλίας όπως τα Grammy ή βραβεία hype και star power σαν τις Χρυσές Σφαίρες. Είναι κάτι άλλο, που εκφράζει το -γερασμένο, irrelevant, out of touch- σώμα ψηφοφόρων της Ακαδημίας, αλλά δεν είναι τίποτα από τα προαναφερόμενα. Ως εκ τούτου, δε θα προσελκύσει ποτέ το κοινό που απεγνωσμένα ζητάει δίνοντας τη δουλειά του host σε κάποιον σαν τον James Franco ή κάνοντας ό,τι μπορεί για να συμπεριλάβει το 'Harry Potter' σε κάποιο από τα μοντάζ της τελετής.

(Το εν λόγω μοντάζ του auto-tune από την κόλαση ήταν ένα από τα ελάχιστα high points της φετινής βραδιάς των Όσκαρ.)

Μπορείτε να διαβάσετε το εξαιρετικό κομμάτι του Matt Zoller Seitz πάνω στην ψυχολογία του Franco, και σε όλα τα πράγματα που μπορεί να πήγαν λάθος ώστε να δούμε το φρικτό αποτέλεσμα που είδαμε τα χαράματα της Δευτέρας, όμως όποιοι κι αν είναι οι λόγοι, το αποτέλεσμα είναι πως είδαμε ένα ζευγάρι παρουσιαστών που αντί μας συντροφεύσουν ιδανικά μέχρι το παγόβουνο, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μας υπενθυμίζουν πως βρισκόμαστε σε πλοίο που βουλιάζει και πως, διάολε, δεν θέλουν καθόλου να είναι εκεί.

Αν αυτό αδικεί την Anne Hathaway τότε, σόρι, κι αυτό του Franco είναι το φταίξιμο. Για να υπερκαλύψει τη θανάσιμη βαρεμάρα και αδιαφορία του για τα τεκταινόμενα, η Hathaway είχε πιάσει το Cheerleader Mode, χοροπηδώντας και γελώντας και ουρλιάζοντας και φωνάζοντας WOO-HOOOOO!!!!! μετά το όνομα του κάθε παρουσιαστή. Γλυκιά μου ηρέμησε, δεν παρουσιάζεις τα βραβεία του MTV.

Από την άλλη, τα βραβεία του MTV έχουν χαρακτήρα. H cheerleader της Hathaway θα ταίριαζε σίγουρα εκεί, γιατί όμως όχι και στα Όσκαρ; Ποιος είναι ο χαρακτήρας των Όσκαρ; Ξέρουμε ποιος δεν είναι. Δεν είναι οτιδήποτε θα μπορούσε ποτέ να προσβάλει οποιονδήποτε - μετά το, ήδη ιστορικό, hosting του Ricky Gervais στις Χρυσές Σφαίρες, τα Όσκαρ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να απομακρυνθούν στο απέναντι άκρο. Έβαλαν δυο πιτσιρίκια να κάνουν ξενέρωτα αστειάκια προσέχοντας μην και προσβάλουν κανέναν - εκτός του Charlie Sheen. Ναι, αυτός είναι τόσο μεγάλο trainwreck, είναι τόσο ασφαλής σαν στόχος, που μέχρι και τα φετινά Όσκαρ είχαν την άνεση να τον προσβάλουν. Χαχα, τι αιχμηρό, τι έντιμο.

Και την ίδια ακριβώς στιγμή που τα εν λόγω πιτσιρίκια έκαναν σαχλά, κακογραμμένα, κακο-delivered, άχρωμα αστεία, γύρω τους μια ολόκληρη Ακαδημία έκανε ό,τι μπορούσε για να δείξει την ηλικία της. Τιμούσε το ένδοξο κινηματογραφικό παρελθόν της χωρίς να είναι σίγουρη πώς (αυτό το αμήχανο πράγμα με μια ξερή αναφορά σε τυχαίες ταινίες που απλά τις βλέπαμε με μια εικόνα στο background... εε...), έβαζε τον Kirk Douglas να παίξει ξανά τον άβολο ρόλο του "γέρου-που-έχει-πάθει-εγκεφαλικό-και-την-πέφτει-χαριτωμένα-σε-ό,τι-κινείται", άκουγε τον Aaron Sorkin να πετάει χαλαρές αναφορές στον Paddy Chayefsky και στο 'Network', είχε έναν νικητή να υπερηφανεύεται πως είναι ο γηραιότερος στην ιστορία, βράβευε τον Έναν Κάποιον Σκηνοθέτη της πιο ακαδημαϊκής παραγωγής που έχουν δει τα ματάκια μου σε βάρος δημιουργών σαν τον David Fincher, τον Darren Aronofsky ή τον Christopher Nolan (που δεν ήταν καν υποψήφιος). Δεν είναι όλοι αυτοί σκηνοθέτες που γουστάρω τρελά ή σκηνοθέτες που έκαναν φέτος ταινία στην οποία θα έδινα μετά χαράς οσκαρικό χρυσό, αλλά είναι οι δημιουργοί μερικών εκ των σημαντικότερων ταινιών του σύγχρονου αμερικάνικου κινηματογράφου. Και η Ακαδημία έδειξε την αισθητική της και την ηλικία της, αγνοώντας τους. Πάλι.

Όλα αυτά, αν σημαίνουν κάτι, είναι πως τα Όσκαρ έχουν ηλικία και χαρακτήρα που δεν κρύβεται. Και είτε θα παραδώσουν το show σε κάποια φωτεινή εξαίρεση σαν τον Stewart (που δεν ταιριάζει καθόλου με όλα αυτά, αλλά έχει το commitment, την άνεση, τον αυτοσαρκασμό να στηρίξει τη δουλειά με τρόπο που ένας Franco δε θα μπορούσε), είτε θα το δώσουν για πάντα σε ανθρώπους που κάνουν γι'αυτό. Σαν τον Alec Baldwin και τον Steve Martin. Ή, ναι, σαν τον Billy Crystal.

Η πιο ωραία στιγμή της βραδιάς ήταν όταν οι δυο "πάρτε-με-από-δω-μέσα" παρουσιαστές έδωσαν για λίγο τη σκηνή στον Billy Crystal των 8 τελετών, ο οποίος με τη σειρά του έδωσε τη σκηνή (τρόπον τινά) στον Bob Hope των 18 τελετών, ο οποίος με τη βοήθεια της τεχνολογίας προλόγισε την κατηγορία των ειδικών εφέ. Σε αυτό το περίεργα γλυκό και συναισθηματικό πάντρεμα του μοντέρνου με το old school, βρισκόταν όλη η συνταγή της επιτυχίας παλαιότερων οσκαρικών shows. Ο χαρακτήρας των Όσκαρ. Άνθρωποι που έμοιαζαν σα να γεννήθηκαν για να βρίσκονται πάνω σε αυτή τη σκηνή, να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, χωρίς να έχουν άγχος για το πώς βγαίνει προς το κοινό η προσεγμένη περσόνα τους ή για το αν οι νικητές είναι hip και cool ή για το αν σε λίγο πρόκειται να τρακάρουμε στο γαμοπαγόβουνο. Θυμάσαι πως είναι; Βάζω στοίχημα πως ο James Franco σίγουρα το θυμήθηκε - και υποπτεύομαι πως και η Ακαδημία το ίδιο.

Τη στιγμή της εμφάνισής του στην καταπονημένη, νεκρή από αέρα και ζωντάνια, σκηνή των φετινών Όσκαρ, ο Billy Crystal έλαβε standing ovation. Κι αν κρίνω από την δικιά μας παρέα, οι καλεσμένοι στο Kodak Theater δεν ήταν οι μόνοι που χειροκροτούσαν και επευφημούσαν ανακουφισμένοι εκείνη τη στιγμή.

.