To “Rick & Morty” είναι το ενήλικο animation που έψαχνες σε όλες τις παράλληλες διαστάσεις

για το ONEMAN

Ο Ρικ Σάντσεζ είναι μια ιδιοφυία. Επιστήμονας που δε βλέπει περιορισμούς στον κόσμο γύρω του, μόνο αφορμές για να το σκάσει και να ανακαλύψει κάτι νέο και απίστευτο. Όμως πίσω στο σπίτι, περιτριγυρίζεται από την πιο συνηθισμένη οικογένεια του κόσμου. Κανείς δε τον καταλαβαίνει, απώς τον ανέχονται. Έτσι ο Ρικ παίρνει μαζί του στις περιπέτειές του τον εγγονό του, Μόρτι, και μαζί επισκέπτονται τους πιο περίεργους κόσμους.

Και κάτω από όλο αυτό κρύβονται οι πιο επιθετικά παλαβές και ευφάνταστες ιδέες της τηλεόρασης, χαρακτήρες με αληθινό σκοτάδι μέσα τους, και μια αύρα ειλικρινούς πικρίας απέναντι… σε τι; Στο κατεστημένο μάλλον. Απέναντι στην αίσθηση πως ζούμε σε έναν κόσμο που θέλει συστημικά να αφαιμάξει τους ιδιαίτερους ανθρώπους από την όποια ιδιαιτερότητά τους. Έτσι, ο Ρικ αποδρά, και μαζί του κι εμείς.

Η σειρά ξεκίνησε από μια web series του δημιουργού Τζάστιν Ρόιλαντ η οποία ήταν ουσιαστικά ένα spoof πάνω στο “Back to the Future”. Έτσι κι αλλιώς τι είναι ο Ρικ κι ο Μόρτι αν όχι ο Ντοκ Μπράουν και ο Μάρτι, σε πιο καρτουνίστικα τραβηγμένες εκδοχές τους. Κάνε τον Ντοκ λίγο πιο παραιτημένο και κυνικό κι έχεις τον Ρικ, κάνε τον Μάρτι λίγο πιο συνηθισμένο κι έχεις τον Μόρτι. Δεν έχουν Ντελόριαν για να ταξιδεύουν στο χρόνο, αλλά έχουν τις εφευρέσεις του Ρικ, που οδηγούν σε άλλους κόσμους ή ακόμα και σε αθέατες γωνίες του δικού μας.

Στην πορεία μπήκε στην ανάπτυξη της ιδέας κι ο Νταν Χάρμον του “Community”, για το οποίο έχουμε ξαναμιλήσει στο παρελθόν, και για το πώς είναι η πιο εφευρετική σειρά στην τηλεόραση παρότι τυπικά δεν είναι παρά ένα σίτκομ σε κολέγιο. (Θυμήσου ιδέες.)

Και τώρα φαντάσου. Αν ο Χάρμον μπορούσε να βάζει τέτοιες φιλόδοξες ιδέες στο πλαίσιο ενός χαμηλού μπάτζετ σίτκομ, τότε τι θα μπορούσε να κάνει (παρέα με έναν άλλον ημίτρελο σαν τον ίδιο) όταν το μόνο που σε περιορίζει είναι η καλπάζουσα φαντασία σου; “Ένα συνηθισμένο αστείο στο “Community” ήταν πως ο παραγωγός μας ρωτούσε συνέχεια αν μια σκηνή θα μπορούσε να διαδραματίζεται στην καφετέρια,” απλώς και μόνο επειδή υπήρχε εκεί το σκηνικό, λέει ο Χάρμον στο BuzzFeed. Στο animation δεν υπάρχει σκηνικό. Υπάρχει μόνο το Εκεί Έξω. Και ό,τι μπορείς να κάνεις με αυτό.

Τι κάναν λοιπόν οι Χάρμον και Ρόιλαντ; Συνέλαβαν μια ξέφρενη περιπέτεια δίχως κανόνες ή σύνορα. Οι παράλληλες διαστάσεις είναι άπειρες, αλλά δε μας τις αδειάζουν όλες στα μούτρα υπερφορτώνοντάς μας. Αντιθέτως, ψηλαφίζουν τον αχανή κόσμο του Ρικ, μέσα από τα μάτια του Μόρτι. Όπως ανακαλύπτει εκείνος, έτσι ακολουθούμε κι εμείς. Συναντάμε έναν κόσμο που μοιάζει να βγήκε από τους εφιάλτες του Κρόνενμπεργκ, έναν κόσμο όπου οι πάντες μοιάζουν με τον Έρικ Στολτζ, έναν κόσμο όπου οι άντρες είναι βίαιοι γορίλες και ο πολιτισμός είναι αυστηρά γυναικεία υπόθεση, ένα πάρκο διασκέδασης μέσα μας, έναν κόσμο ονείρων βαθύτερο από κάθε άλλον, έναν άντρα που κουβαλάει την κοσμοθεωρία του Λίνκολν και του Χίτλερ και δεν ξέρει πώς να σκεφτεί.

Αυτό που ξεκινά σαν ένα κάπως άρρωστη πλάκα (ο Ρικ θέλω να πω, έχει εμφανέστατα πρόβλημα, αληθινό, και η σειρά δεν του φέρεται σαν αστείο-- κάτι παρόμοιο έχει πετύχει ο Χάρμον και με τον Άμπεντ στο “Community”) εξελίσσεται διαρκώς με νέους αναπάντεχους τρόπους, από οικογενειακό δράμα μέχρι θρίλερ υπαρξιακών προεκτάσεων κι από εφιαλτικά whodunnit μέχρι καρτουνίστικο κοινωνικό dramedy ηθικής αναζήτησης. Όλα αυτά γίνονται τόσο γρήγορα (χωράνε ανάμεσα σε ντουζίνες από ιδέες που η κάθε μία από μόνη της θα σήκωνε ολόκληρη σεζόν κάποιας άλλης σειράς), μέσα σε σφιχτά 20λεπτα τη φορά, που σχεδόν δεν το καταλαβαίνεις. Το προσπερνάς εύκολα, αλλά η γεύση που σου αφήνει πίσω το κάθε επεισόδιο ξεπερνά τόσο πολύ το απλό ‘χα, πέρασα καλά’ που θα περίμενες.

Είναι εκπληκτικό τι μπορεί να σου δώσει μια λευκή παλέτα και μια υπόσχεση δίχως σύνορα. Στον πραγματικό κόσμο, θα υπήρχαν χίλιοι λόγοι για τους οποίους οι Χάρμον και Ρόιλαντ θα έπρεπε να κάνουν έκπτωση στην ευφυία τους. Αλλά στον κόσμο του “Rick & Morty”, θριαμβεύουν επί του αφεντικού, όντας οτιδήποτε παρά συνηθισμένοι.

5 επεισόδια που δείχνουν για τι είναι ικανή η σειρά

Το να διαλέγεις 5 από τα 11 επεισδόδια καταλαβαίνω πως είναι κάπως γελοίο, αλλά στην πραγματικότητα η αρχική επιλογή ήταν 9. Οπότε ναι.

Lawnmower Dog

Στο 2ο επεισόδιο, ο Ρικ κι ο Μόρτι μπλέκονται σε μια τύπου "Inception" περιπέτεια προκειμένου ο Ρικ να πείσει τον καθηγητή του Μόρτι να του βάλει καλύτερο βαθμό. (Γιατί όχι;) Περιττό να πούμε πως όταν χάνονται στο υποσυνείδητο του καθηγητή βρίσκουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα και τουλάχιστον μια άψογη ποπ αναφορά. Στο μεταξύ στον έξω κόσμο, ο σκύλος του Τζέρι (του πατέρα της οικογένειας) αποκτά συνείδηση και αρχίζει να χτίζει τη δική του κοινωνία. Θυμίζουμε. 20λεπτα επεισόδια.

Meeseeks and Destroy

Ο Ρικ συμφωνεί να διευθύνει ο Μόρτι μια περιπέτειά τους, αναμενόμενα καταλήγει στην πιο βαρετή όλων, όμως το φινάλε είναι συγκινητικό. Παράλληλα, η οικογένεια του Μόρτι χρησιμοποιεί ένα κάτι-σαν-τζίνι που τους δίνει ο Ρικ, για να εκπληρώσουν από μια ευχή τους, κι αυτή η αλυσιδωτή σλάπστικ έκρηξη που προκύπτει, είναι μια από τις πιο αναπάντεχες καταθέσεις που κάνει η σειρά υπέρ της ατομικότητας.

Rick Potion #9

Αυτό που κάνει τρομερά το "Rick & Morty" είναι να παίρνει βασικές ιδέες από τα πρωτοσέλιδα της ποπ κουλτούρας και να προχωρά μέχρι το σημείο που μπορούν να φτάσουν πριν σπάσουν. Και λίγο αφού σπάσουν. Έτσι, το στάνταρ 'το μοναχικό αγόρι χρησιμοποιεί μαγικό φίλτρο αγάπης για να κάνει την κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένος να τον αγαπήσει' στόρι, εξελίσσεται σε έναν αδιανόητο εφιάλτη με ένα από τα πιο ανατριχιαστικά φινάλε της σεζόν, την πρώτη στιγμή που η σειρά αληθινά σε κάνει να αισθανθείς τις δυνατότηες που κρύβει πίσω από το απλού animation προσωπείο της.

Rixty Minutes

Το αγαπημένο μου επεισόδιο της 1ης σεζόν. Ο Ρικ φέρνει στην οικογενειακή τηλεόραση έναν αποκωδικοποιητή που πιάνει όλα τα κανάλια όλων των διαστάσεων(!) με αποτέλεσμα στην τηλεόραση να περνάνε άπειρες ιδέες για άπειρα πράγματα, σαν απλά αστειάκια ενός b-story. Το αληθινό ζουμί βρίσκεται στην κουζίνα, όπου οι γονείς του Μόρτι αφήνονται σε μια δραματική διαμάχη για τις επιλογές που έκαναν στη ζωή τους, σε ένα μεγάλου βάρους στόρι που δεν περιμένεις συνήθως να δεις σε ένα τέτοιο επεισόδιο τέτοιας σειράς.

Close Rick-Counters of the Rick Kind

Οι Ρικς από όλες τις παράλληλες διαστάσεις συλλαμβάνουν τον δικό μας Ρικ επειδή υποπτεύονται πως είναι υπεύθυνος για ένα μπαράζ δολοφονιών άλλων Παράλληλων Ρικς. Εδώ μαθαίνουμε την αλήθεια για τον Μόρτι σε ένα κατά τόπους συγκλονιστικό επεισόδιο που κρύβει όσο συναίσθημα είναι ικανός να μοιράσει ο Νταν Χάρμον πριν αυτοκαταστραφεί, προφανώς. Πικρό, αλλά και αληθινό, κυνικό αλλά και συναισθηματικό. Και τρελά ευφάνταστο. Όπως όλη η σειρά δηλαδή.

*Το “Rick & Morty” έχει ως τώρα μία σεζόν 11 επεισοδίων και θα επιστρέψει για 2η σεζόν μες στην ερχόμενη σεζόν.

Και ο Charlie Kaufman και ο Dan Harmon και η Anomalisa

Δύο από τους αγαπημένους μου δημιουργούς σε όλα τα μέσα σε όλα τα χρόνια σε όλα τα παράλληλα σύμπαντα, βγήκαν χθες στα ίντερνετς για να ζητήσουν τον τίμιο οβολό του κοινού τους προς παραγωγή ενός τίμιου project πλήρως ανεξάρτητα του Χολιγουντιανού συστήματος, μιας και εντός αυτού "[...] we believe that you, the audience, would never be allowed to enjoy this brilliant work the way it was originally conceived."

Ας το ξανακοιτάξουμε αυτό.

Ο άνθρωπος που γύρισε το 'Synecdoche, New York' μες στο Χόλιγουντ
Ο άνθρωπος που γύρισε το Community μες στο Χόλιγουντ
Ο άνθρωπος που γύρισε το Moral Orel μες στο Χόλιγουντ,

αυτοί οι 3 κύριοι σου λένε "έχουμε κάτι που δε μπορεί να γυριστεί από στούντιο έτσι όπως το θέλουμε εμείς".

ΟΚ, πού υπογράφω; (Εδώ.)

Το σενάριο έχει γράψει ο Charlie Kaufman, παραγωγή θα κάνουν ο Dan Harmon και ο Dino Stamatopoulos, τη σκηνοθεσία θα αναλάβει αν όλα πάνε καλά(*) ο Duke Johnson, δηλαδή ο σκηνοθέτης του 'Abed's Uncontrollable Christmas'.

(*Το οποίο σημαίνει πως πρέπει να μαζευτούν $200,000 ως τις 9 Σεπτεμβρίου. Η σελίδα υπάρχει στο Kickstarter μια μέρα και είμαστε στις $93,776(**). Άρα ξέρεις.)

Γενικά με το Kickstarter ως σύλληψη, ενώ χαίρομαι προφανώς που υπάρχει, έχω πάντα μικρές αμφιβολίες. Δηλαδή δίνω τα λεφτά μου πριν δω τι είναι αυτό που πληρώνω, κάτι που δημιουργεί μια παράξενη σχέση ανάμεσα σε εμένα και τον όποιο δημιουργό. Προσωπικά προτιμώ τη λογική του βλέπω, γουστάρω, τα σκάω, αλλά καταλαβαίνω πως ένα τέτοιου είδους honor system δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι λειτουργικό.

Τελοσπάντων, αυτά είναι θεωρητικά. Διότι εν προκειμένω, όπως προανέφερα, οι άνθρωποι που έχουν δημιουργήσει δύο από τα αγαπημένα μου πράγματα στην ιστορία του οτιδήποτε, είπαν "πληρώνεις για το επόμενό μας project;" κι εγώ σε αυτό απάντησα, "lol καλό".

(**Τώρα είναι $99,311.)

~~~
Σχετικά:
Μην τον λες Starburns: Συνέντευξη με τον Dino Stamatopoulos
'Synecdoche, New York': Η αγαπημένη μου ταινία των '00s
Dan Harmon στο Attack of the Show: Η πρώτη συνέντευξη μετά το Community
'Abed's Uncontrollable Christman': H 'Anomalisa' μάλλον θα μοιάζει κάπως έτσι
Community: Τα πάντα όλα

.

Είναι ο Dan Harmon και είναι καλά

Ο σύγχρονος ήρωας του μπλογκ, Dan Harmon, εμφανίστηκε χτες στο Attack of the Show και μίλησε για περίπου ένα δεκάλεπτο σχετικά με τα πάντα που έχουν να κάνουν τη συμπεριφορά του, το Community, το NBC, τις ανάγκες ενός τηλεοπτικού προϊόντος, το πώς περνάει το χρόνο του όντως απολυμένος από τη σειρά που δημιούργησε κλπ.

Δεν τον είχα ξαναδει να μιλάει, οπότε είναι μάλλον σοκαριστικό το πόσο είναι ο Abed, βασικά. Αλλά προσπερνώντας αυτό, χαίρομαι που τον βλέπω καθόλου bitter σχετικά με τις δυσάρεστες εξελίξεις (ή έστω λίγο bitter, όσο είναι τελοσπάντων υγιές να είσαι όταν σου παίρνουν από τα χέρια κάτι δικό σου) και αρκετά προσγειωμένο και aware των αναγκών του μέσου και του πώς λειτουργούσε ο ίδιος σε σχέση με αυτές.

Ως θεατής μπορώ να πω ότι ήταν πάντα εμφανές αυτό που ο ίδιος εξηγεί από την πλευρά του σχετικά με το ότι στην 1η σεζόν προσπάθησε ουσιαστικά να κάνει ένα συμβατικό sitcom, αλλά όσο προχώραγε ο καιρός ένιωθε τσιγκλήματα από την σκοτεινή πλευρά, μέχρι που στην 3η σεζόν απλά το παράτησε. Με την έννοια πως απελευθερώθηκε πλήρως. Και φαίνεται. Στην 1η σεζόν η σειρά ψάχνει τα πατήματά της, στη 2η αποκτά την ταυτότητά της (γίνεται αυτό που σκεφτόμαστε όταν ακούμε Community), στην 3η είναι που εκτοξεύεται στο διάστημα και κάνει πράγματα εκτός κάθε ορίου.

Ο Harmon τα γνωρίζει όλα αυτά, και υποστηρίζει εδώ πως θέλει να δοκιμάσει να κάνει κάτι εντελώς συμβατικό, απλά για να αποδείξει πως δεν χρειάζεται αυτό να σημαίνει 'μηδενική ποιότητα'. Προσωπικά αμφιβάλλω. (Όχι στα περί ποιότητας, αλλά στο αν μπορεί ο Harmon να πετύχει κάτι τέτοιο.) Αλλά θα είμαι εκεί, ό,τι κι αν κάνει στη συνέχεια, για να το διαπιστώσω.

Όλη η συνέντευξη είναι εδώ, αξίζει τον κόπο.

.

RIP Community

(πηγή εικόνας)

Well, this is awkward. Το να γράφω δηλαδή ποστ με τέτοιο τίτλο λίγες μέρες μετά τα πανηγύρια για την ανανέωση της σειράς και τους ύμνους για το πώς η τέχνη ακόμα δεν έχει πεθάνει εις βάρος του εμπορίου, και διάφορα άλλα τέτοια ιδεολογικά και ηθικά ανυψωτικά. Το να γράφω ποστ για την απόλυση του Dan Harmon από την ίδια του τη σειρά.

Να πάνε “to the hell” οι κύριοι.

Γράφω με πάθος, γιατί ποτέ δεν αρνήθηκα το τεράστιο πάθος μου για αυτή τη σειρά, αλλά όχι με τυφλό φανατισμό. Γνωρίζω πολύ καλά την πραγματικότητα των αριθμών, και των quarterly στόχων μιας επιχείρησης που ανήκει σε μια πολυεθνική που δίνει απαντήσεις σε πάμπλουτους μετόχους που πιθανότατα χαϊδεύουν παχιές λευκές γάτες μπροστά στο τζάκι τους καπνίζοντας ένα πούρο Αβάνας. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Και έχουμε κάνει άπειρες φορές την ίδια κουβέντα για το τι μπορεί να σημαίνει πρεστίζ για ένα κανάλι, ότι κι αυτό είναι μέρος αυτού που εμπορεύεται. Πως εφόσον μπαίνεις σε μια δουλειά με καλλιτέχνες, με δημιουργούς, με ηθοποιούς και σεναριογράφους και μοντέρ, δε μπορείς να φέρεσαι σα να έχεις τράπεζα. Έχει σημασία το brand σου. Και το brand σου, αν είσαι το NBC, μόνο να κερδίσει έχει από τη συνεχιζόμενη ύπαρξη μιας σειράς σαν το Community.

Όχι, βγάλε το "σαν". Δεν υπάρχει "σαν" το Community. Υπάρχει το Community. To Community του Dan Harmon. Μια κωμωδία που θα μπορούσε να είναι σαν 500 άλλες, αστεία, γλυκιά, έξυπνη, ρομαντική, άψογη ρε παιδί μου, δε σου λέω. Αλλά δεν είναι. Είναι κάτι ΑΛΛΟ. Είναι κάτι που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην τηλεόραση, μια διαρκής άσκηση ύφους και ακροβασίας πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την τάξη από το χάος. Μια παρανοϊκή, παράξενα αστεία, ιδιοφυής, συχνά άνιση, πάντοτε γελοιωδώς φιλόδοξη και ασταμάτητα εφευρετική δήλωση αγάπης πάνω σε όλα όσα μας έφεραν ως εδώ, ποπκουλτουρικά μιλώντας. Το Community του Dan Harmon υπάρχει μόνο στο μυαλό του Dan Harmon, είναι σαν αριστερόχειρη γραφή από έναν άνθρωπο που του λες "κλείσε τα μάτια και μουτζούρωνε το χαρτί για να δω τι θα προκύψει".

Ο Harmon δεν ήξερε τι έκανε όταν ξεκίναγε η σειρά. Τα πρώτα επεισόδια δεν έχουν σχέση με αυτό που έγινε αργότερα - δε σου λέω καλύτερα ή χειρότερα, εμένα όλα μου αρέσαν. Αλλά είναι κάτι διαφορετικό. Ο Harmon επίσης δεν ήξερε στην αρχή πως γράφοντας τον Abed, γράφει τον εαυτό του. Ανακάλυψε έτσι πως έχει κι ο Άσπεργκερ. Για τέτοια ψυχανάλυση μέσω τέχνης μιλάμε. Το Community του Dan Harmon είναι τόσο πολύ Dan Harmon που ακόμα κι ο ίδιος δεν μπορούσε να το σχεδιάσει ή να το προγραμματίσει ή να του καλουπώσει. Όσο το δημιουργούσε, τόσο εκείνο δημιουργείτο.

Αλλά όλα αυτά τα προηγούμενα, περί brand, περί τέχνης, περί μοναδικού προϊόντος, όλα αυτά τελικά τους αφήνουν ασυγκίνητους στο NBC και λένε όχι. Όχι, εμείς δε θέλουμε να συνεχίσουμε να βγάζουμε μια σειρά που θα συζητιέται και θα αγοράζεται και θα στρημάρεται και θα κατεβάζεται παράνομα και θα αγοράζεται κι άλλο και θα λατρεύεται σε conventions και θα αναλύεται και θα σχολιάζεται για δεκαετίες από τώρα ακόμα και στην κουλτούρα υπερπροσφοράς μας. Όχι, δε θέλουμε τη σειρά που όπου κι αν την πάμε, ό,τι ώρα και μέρα τη βάλουμε, όσο κι αν την κρατήσουμε εκτός προγράμματος, οι 5 εκατομμύρια βλαμμένοι που τη βλέπουν, θα την ακολουθήσουν στα πέρατα της Γης. Προτιμούμε να έχουν τον ίδιο αριθμό ανθρώπων που κατά λάθος θα τρακάρει το Whitney ενώ πλένει τα πιάτα.

Δικαίωμά μας, δικό μας είναι το κανάλι.

Τότε κόφτην.

Το να κρατήσει το NBC τη σειρά ζωντανή για να λέει πως την έχει στο πρόγραμμά του (“τι θέλετε, την ανανεώσαμε τη σειρά”), το να κρατήσει η Sony τη σειρά ζωντανή για να φτάσει τα απαιτούμενα επεισόδια για να τη μοσχοπουλήσει για τις επαναλήψεις, αλλά χωρίς τον Dan Harmon, είναι η ύστατη προσβολή. Το να κρατάς ένα zombie Community σαν τον Μπέρνι εκ του Τρελού Γουίκεντ και να το πηγαινοφέρνεις εδώ κι εκεί απλώς για να εκπληρώσεις τους σκοπούς σου, είναι δειλό και άτιμο.

Δε με ενδιαφέρει καθόλου μα καθόλου το spin που οι γραφιάδες περνάνε σε όλα τους τα κείμενα περί του πόσο μαλάκας είναι ο Harmon: είμαι θεατής της σειράς. Δεν θα τον παντρευτώ, δε θα βγω για μπύρες μαζί του (αν και προφανώς, duh, μέσα), δε θα του δώσω την αδερφή μου. Το αν βάζει τις φωνές ή το αν ξοδεύει μεγαλύτερο μπάτζετ είναι θέμα δικό σας. Ή μπορεί να υπάρχει Community του Dan Harmon με ό,τι αυτό συνεπάγεται (αυτός είναι ο Harmon, αυτοί οι τρόποι του, και στην τελική 3 χρόνια τώρα όλα ΟΚ, και οι ηθοποιοί του όλοι πλην του Chevy Chase μια χαρά τον λατρεύουν) είτε δε μπορείς να είναι βιώσιμο το Community του Dan Harmon.

Δεν υφίσταται μέση λύση.

Τους εξήγησα παραπάνω τους λόγους. Το Community ΕΙΝΑΙ ο Dan Harmon κι αυτό είναι εμφανές σε όποιον το έχει αγαπήσει έστω και λίγο, έστω και για κάποιο διάστημα. Δεν είναι το C.S.I. που θα αντικαταστήσεις όλο το staff και δε θα πάρει χαμπάρι κανείς. Δεν είναι franchise το ακραία καλλιτεχνικό όραμα ενός ακραίου auteur.

Οι συγγραφείς που μετέθεσε η Sony από το Happy Endings στο Community για να το 'τρέχουν' (μετέθεσε, ναι, αυτή είναι η λέξη - δούλευαν στο υποκατάστημα της Εθνικής στο Σύνταγμα και τους έστειλαν στο Χαλάνδι, για αυτό ακριβώς πρόκειται) μπορεί να είναι μια χαρά ικανά παιδιά, μπορεί και να μην είναι, τελοσπάντων δε με ενδιαφέρει. Ήρθαν να εκτελέσουν μια παραγγελία εκεί που δεν είχαν καμία δουλειά να μπαίνουν παραγγελίες. Αυτό που θα γράφουν (εύχομαι μόνο για τα 13 επίπονα επεισόδια που έχει ήδη δυστυχώς παραγγείλει το NBC στο πλαίσιο του πιο αργού και βασανιστικού θανάτου σειράς ever) μπορεί να είναι έξυπνο, χαριτωμένο, σε πολλούς θα φαίνεται και πιο ανθρώπινο και πιο αστείο από το Community του Dan Harmon, και θα έχει και έξυπνες αναφορές, και γενικά όλα τέλεια.

Μόνο που δε με ενδιαφέρει, γιατί θα είναι μια επιτυχημένη συνταγή για μια σειρά που υπάρχει κι αλλού, έχει υπάρξει και θα ξαναϋπάρξει. Αν ήθελα να δω το Happy Endings, θα έβλεπα το Happy Endings. Αν ήθελα να δω το Big Bang Theory, θα έβλεπα το Big Bang Theory. Όμως δεν θέλω. Εγώ ήθελα να βλέπω το Community του Dan Harmon. Το Community δηλαδή.

Και το Community ολοκληρώθηκε, ιδανικά, πριν λίγες μέρες με ένα από τα καλύτερα σερί επεισοδίων στην τριετή διάρκεια ζωής του.

Όσο αφορά αυτό το blog, 4η σεζόν Community ('Community: Season Faux';) δεν θα υπάρξει, με τον ίδιο τρόπο που όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις την παραμικρή αναφορά σε εκείνη τη φρικτή ιδέα να κάνουν νέα Buffy χωρίς τον Joss Whedon. Ας είναι όσο καλό θέλει. Ας είναι όσο ΚΑΚΟ θέλει. Ας ζήσει ακόμα για 5 σεζόν. Ας ζήσει ακόμα για 13 επεισόδια. Ας αρχίσουν να βγαίνουν οι πρώτες "hey! δεν είναι και άσχημο τελικά!" φήμες. Ας βγει και πλήρες μίσος. One way or another, μου είναι πλήρως αδιάφορο.

We've had an amazing run.

.