The Oscars: Μας λείπεις, Billy Crystal

Τη βραδιά της παρουσίασης των Όσκαρ, ο James Franco:
α) βαριόταν
β) ντρεπόταν
γ) ήταν μαστουρωμένος
δ) όλα τα παραπάνω.

Η σωστή απάντηση δεν έχει σημασία (αν και όλοι την υποπτευόμαστε), αυό που μετράει είναι πως ήταν κατά κοινή ομολογία ο χειρότερος host που έχουν δει τα ματάκια μας - αναλόγως αν τα ματάκια μας είναι σε ηλικία που είχαν προλάβει και τον Letterman. Το να παρουσιάζεις τα Όσκαρ είναι "thankless job" όπως είχε πει κι ο Jon Stewart, δις παρουσιαστής, ο οποίος προσωπικά με είχε διασκεδάσει και τις δύο φορές. Thankless επειδή σε βάζει στο τιμόνι ενός πλοίου που ξέρεις πως πάει καταπάνω σε παγόβουνο, και δεν έχει καθόλου να κάνει με εσένα το αν θα το γλιτώσει ή όχι. (Μάλλον όχι.) Δουλειά σου είναι να μας κρατάς καλή παρέα μέχρι να βουλιάξουμε.

Ο James Franco και η Anne Hathaway, συμπαθή, φρέσκα πρόσωπα, ανέλαβαν το ρόλο των hosts προφανώς λόγω της θέλησης της Ακαδημίας να τραβήξει λίγο από το νεανικό κοινό που θα έβλεπε μια τελετή στην οποία ο Justin Bieber θα βράβευε το 'Twilight'. Παλικάρια, αυτό δε θα συμβεί. Deal with it. Τα Όσκαρ έχουν αποφασίσει δεκαετίες τώρα ότι δεν είναι βραβεία δημοφιλίας όπως τα Grammy ή βραβεία hype και star power σαν τις Χρυσές Σφαίρες. Είναι κάτι άλλο, που εκφράζει το -γερασμένο, irrelevant, out of touch- σώμα ψηφοφόρων της Ακαδημίας, αλλά δεν είναι τίποτα από τα προαναφερόμενα. Ως εκ τούτου, δε θα προσελκύσει ποτέ το κοινό που απεγνωσμένα ζητάει δίνοντας τη δουλειά του host σε κάποιον σαν τον James Franco ή κάνοντας ό,τι μπορεί για να συμπεριλάβει το 'Harry Potter' σε κάποιο από τα μοντάζ της τελετής.

(Το εν λόγω μοντάζ του auto-tune από την κόλαση ήταν ένα από τα ελάχιστα high points της φετινής βραδιάς των Όσκαρ.)

Μπορείτε να διαβάσετε το εξαιρετικό κομμάτι του Matt Zoller Seitz πάνω στην ψυχολογία του Franco, και σε όλα τα πράγματα που μπορεί να πήγαν λάθος ώστε να δούμε το φρικτό αποτέλεσμα που είδαμε τα χαράματα της Δευτέρας, όμως όποιοι κι αν είναι οι λόγοι, το αποτέλεσμα είναι πως είδαμε ένα ζευγάρι παρουσιαστών που αντί μας συντροφεύσουν ιδανικά μέχρι το παγόβουνο, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μας υπενθυμίζουν πως βρισκόμαστε σε πλοίο που βουλιάζει και πως, διάολε, δεν θέλουν καθόλου να είναι εκεί.

Αν αυτό αδικεί την Anne Hathaway τότε, σόρι, κι αυτό του Franco είναι το φταίξιμο. Για να υπερκαλύψει τη θανάσιμη βαρεμάρα και αδιαφορία του για τα τεκταινόμενα, η Hathaway είχε πιάσει το Cheerleader Mode, χοροπηδώντας και γελώντας και ουρλιάζοντας και φωνάζοντας WOO-HOOOOO!!!!! μετά το όνομα του κάθε παρουσιαστή. Γλυκιά μου ηρέμησε, δεν παρουσιάζεις τα βραβεία του MTV.

Από την άλλη, τα βραβεία του MTV έχουν χαρακτήρα. H cheerleader της Hathaway θα ταίριαζε σίγουρα εκεί, γιατί όμως όχι και στα Όσκαρ; Ποιος είναι ο χαρακτήρας των Όσκαρ; Ξέρουμε ποιος δεν είναι. Δεν είναι οτιδήποτε θα μπορούσε ποτέ να προσβάλει οποιονδήποτε - μετά το, ήδη ιστορικό, hosting του Ricky Gervais στις Χρυσές Σφαίρες, τα Όσκαρ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να απομακρυνθούν στο απέναντι άκρο. Έβαλαν δυο πιτσιρίκια να κάνουν ξενέρωτα αστειάκια προσέχοντας μην και προσβάλουν κανέναν - εκτός του Charlie Sheen. Ναι, αυτός είναι τόσο μεγάλο trainwreck, είναι τόσο ασφαλής σαν στόχος, που μέχρι και τα φετινά Όσκαρ είχαν την άνεση να τον προσβάλουν. Χαχα, τι αιχμηρό, τι έντιμο.

Και την ίδια ακριβώς στιγμή που τα εν λόγω πιτσιρίκια έκαναν σαχλά, κακογραμμένα, κακο-delivered, άχρωμα αστεία, γύρω τους μια ολόκληρη Ακαδημία έκανε ό,τι μπορούσε για να δείξει την ηλικία της. Τιμούσε το ένδοξο κινηματογραφικό παρελθόν της χωρίς να είναι σίγουρη πώς (αυτό το αμήχανο πράγμα με μια ξερή αναφορά σε τυχαίες ταινίες που απλά τις βλέπαμε με μια εικόνα στο background... εε...), έβαζε τον Kirk Douglas να παίξει ξανά τον άβολο ρόλο του "γέρου-που-έχει-πάθει-εγκεφαλικό-και-την-πέφτει-χαριτωμένα-σε-ό,τι-κινείται", άκουγε τον Aaron Sorkin να πετάει χαλαρές αναφορές στον Paddy Chayefsky και στο 'Network', είχε έναν νικητή να υπερηφανεύεται πως είναι ο γηραιότερος στην ιστορία, βράβευε τον Έναν Κάποιον Σκηνοθέτη της πιο ακαδημαϊκής παραγωγής που έχουν δει τα ματάκια μου σε βάρος δημιουργών σαν τον David Fincher, τον Darren Aronofsky ή τον Christopher Nolan (που δεν ήταν καν υποψήφιος). Δεν είναι όλοι αυτοί σκηνοθέτες που γουστάρω τρελά ή σκηνοθέτες που έκαναν φέτος ταινία στην οποία θα έδινα μετά χαράς οσκαρικό χρυσό, αλλά είναι οι δημιουργοί μερικών εκ των σημαντικότερων ταινιών του σύγχρονου αμερικάνικου κινηματογράφου. Και η Ακαδημία έδειξε την αισθητική της και την ηλικία της, αγνοώντας τους. Πάλι.

Όλα αυτά, αν σημαίνουν κάτι, είναι πως τα Όσκαρ έχουν ηλικία και χαρακτήρα που δεν κρύβεται. Και είτε θα παραδώσουν το show σε κάποια φωτεινή εξαίρεση σαν τον Stewart (που δεν ταιριάζει καθόλου με όλα αυτά, αλλά έχει το commitment, την άνεση, τον αυτοσαρκασμό να στηρίξει τη δουλειά με τρόπο που ένας Franco δε θα μπορούσε), είτε θα το δώσουν για πάντα σε ανθρώπους που κάνουν γι'αυτό. Σαν τον Alec Baldwin και τον Steve Martin. Ή, ναι, σαν τον Billy Crystal.

Η πιο ωραία στιγμή της βραδιάς ήταν όταν οι δυο "πάρτε-με-από-δω-μέσα" παρουσιαστές έδωσαν για λίγο τη σκηνή στον Billy Crystal των 8 τελετών, ο οποίος με τη σειρά του έδωσε τη σκηνή (τρόπον τινά) στον Bob Hope των 18 τελετών, ο οποίος με τη βοήθεια της τεχνολογίας προλόγισε την κατηγορία των ειδικών εφέ. Σε αυτό το περίεργα γλυκό και συναισθηματικό πάντρεμα του μοντέρνου με το old school, βρισκόταν όλη η συνταγή της επιτυχίας παλαιότερων οσκαρικών shows. Ο χαρακτήρας των Όσκαρ. Άνθρωποι που έμοιαζαν σα να γεννήθηκαν για να βρίσκονται πάνω σε αυτή τη σκηνή, να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, χωρίς να έχουν άγχος για το πώς βγαίνει προς το κοινό η προσεγμένη περσόνα τους ή για το αν οι νικητές είναι hip και cool ή για το αν σε λίγο πρόκειται να τρακάρουμε στο γαμοπαγόβουνο. Θυμάσαι πως είναι; Βάζω στοίχημα πως ο James Franco σίγουρα το θυμήθηκε - και υποπτεύομαι πως και η Ακαδημία το ίδιο.

Τη στιγμή της εμφάνισής του στην καταπονημένη, νεκρή από αέρα και ζωντάνια, σκηνή των φετινών Όσκαρ, ο Billy Crystal έλαβε standing ovation. Κι αν κρίνω από την δικιά μας παρέα, οι καλεσμένοι στο Kodak Theater δεν ήταν οι μόνοι που χειροκροτούσαν και επευφημούσαν ανακουφισμένοι εκείνη τη στιγμή.

.

Legendary! O NPH κερδίζει τα πρώτα του Emmy

Καθόλου άσχημο αυτό το μικρό σερί που πάνε να στήσουν τα Creative Arts Emmys, βραβεύοντας κάθε χρόνο από έναν long overdue τηλεοπτικό μου ήρωα. Πέρσι βράβευσαν τον Joss Whedon για το Dr. Horrible (με πρωταγωνιστή τον Neil Patrick Harris), φέτος βράβευσαν τον Neil Patrick Harris για το guest spot που έκανε στο Glee, στο γαμάτο επεισόδιο που σκηνοθέτησε ο Joss Whedon. Εκλεκτικές συγγένειες που καταλήγουν στο AWESOME. (O Harris μάλιστα δεν κέρδισε μόνο το πρώτο, αλλά και το δεύτερο Emmy του, ως παρουσιαστής των θεατρικών Tony Awards.)


Την ερχόμενη Κυριακή, στην 'κανονική' τελετή, είναι υποψήφιος σε άλλη μία κατηγορία, για β' ρόλο στο How I Met Your Mother, για το οποίο φυσικά δεν πολυπαίζει να κερδίσει, αλλά πλέον δε με νοιάζει κιόλας. Όπως έχουμε πει πολλές φορές, αυτά τα μικρά πραγματάκια έτσι κι αλλιώς ελάχιστη σημασία έχει για ποιο λόγο τα κερδίζει κανείς. Εμένα μου αρκεί που πλέον μπορώ πχ στα κείμενα που γράφω να συμπεριλαμβάνω την έκφραση "ο βραβευμένος με Emmy, Neil Patrick Harris" ή από πέρσι "ο βραβευμένος με Emmy, Joss Whedon". Οι λεπτομέρειες είναι για να έχει να ασχολείται το Entertainment Weekly :)


Στα υπόλοιπα της τελετής, κέρδισε το μεγαλύτερο φαβορί όλων, ο John Lithgow για το guest στο Dexter. (Και ευχαρίστησε το ΗΒΟ.) Και αν όλοι αναρωτιέστε τώρα πώς είναι δυνατόν να θεωρείτει guest κάποιος που έχει παίξει σε ένα επεισόδιο, και κάποιος που έπαιξε σε όλα τα επεισόδια μιας σεζόν, well, τι να σας πω, την Ακαδημία ρωτήστε που φτιάχνει τους κανόνες. Η ουσία είναι, όπως και με αυτό που λέγαμε πριν, ότι ο Lithgow πήρε μια δίκαιη νίκη (η δουλειά του στο Dexter ήταν φανταστική) απλά είναι λίγο άβολο που επετεύχθη χάρη σε τεχνικότητες.


Emmy πήραν ακόμα: η καρα-cult διαφήμιση του Old Spice, η Betty White, o Jeff Probst και το καπέλο του, η Mia Michaels του So You Think You Can Dance (ξανά), ο Sean Callery για την σταθερά πολύ καλή μουσική στο 24, το Robot Chicken, το FlashForward (LOL), το Pacific ό,τι βρήκε μπροστά του, το Bored to Death δικαιότατα για τους τίτλους αρχής του, ο Colbert στο Ιράκ, το CSI για τη φωτογραφία του (αντί, λέω εγώ τώρα, του Mad Men) και πολλά ακόμα που μπορείτε να βρείτε εδώ.

.

Emmys 2010: sort-of-instant reaction

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει εδώ και χρόνια, δεν έχω πολλά να πω για τις υποψηφιότητες των Έμμυ. 30 Rock και Mad Men είναι ψιλοπαντού, κατά τας Γραφάς, τα Έμμυ όπως αναμενόταν αγκάλιασαν το Glee, το Modern Family, το True Blood και, εχμ, την Betty White- άρα όλα είναι φανταστικά ή φανταστικά ξενέρωτα ανάλογα πώς βλέπετε κάθε μία από αυτές τις σειρές. (Για την Betty White προφανώς δεν τίθεται ζήτημα επιλογής.)

Το αναπάντεχο συνέβη στις μικρολεπτομέρειες, κι εκεί ήταν που τα Έμμυ φέτος δείχνουν να κάνουν τη διαφορά σε σχέση με τη ρουτίνα και την προβλεψιμότητα στην οποία συνήθως μας επιφυλάσσουν. Οπότε, αντί να αναλωθώ στις όποιες αντιρρήσεις μου για την απουσία των προσωπικών μου αγαπημένων σειρών (COMMUNITY ΡΕ ΑΛΗΤΕΣ), που ο καθένας έτσι κι αλλιώς μπορεί να παραθέσει λίστα με τις δικές του, προτιμώ να επικεντρωθώ στις ευχάριστες εκπλήξεις που έκαναν τη φετινή, μια από τις πληρέστερες λίστες υποψηφιοτήτων Έμμυ της πρόσφατης μνήμης.

*Conan. Απλά. Το Tonight Show with Conan O'Brien, παρότι φυσικά και δεν προτάθηκε από το ίδιο το NBC (το οποίο στάθηκε στο πλευρό του Σαγώνια), είναι υποψήφιο σε όλες τις κατηγορίες για Variety Show. Αν κερδίσει κιόλας, θα μιλάμε περί ιστορικού επιτεύγματος.

*Treme. Για σκηνοθεσία. Δεν τους το είχα των σκηνοθετών, αλλά φοβερή επιλογή, ο πιλότος αν ήταν ταινία θα σάρωνε τα Όσκαρ.

*Τρομερή ως είθισται η κατηγορία με τις χορογραφίες. Έχουμε έναν Adam Shankman, έχουμε μια Mia Michaels, έχουμε μια Stacey Tookey (η λατρεμένη, σχετικά-new entry Καναδέζα του SYTYCD), έχουμε μια Chelsie Hightower και τα συγκλονιστικά της πόδια, και έχουμε και τον Derek Hough να συμπληρώνει την πεντάδα. Ο Derek Hough είναι αυτός που πηδάει την Cheryl Cole. Οπότε ίσως το Emmy να μην του λέει και πάρα πολλά αυτή τη στιγμή.

*Η διαφήμιση του Old Spice στην κατηγορία καλύτερου commercial, την οποία όποιος είδε θα αναφώνησε σίγουρα "ΕΝΑ ΟΣΚΑΡ, ΕΝΑ ΟΣΚΑΡ!!!" χωρίς να περιμένει ότι actually αυτό θα έφτανε κοντά στο να γίνει πραγματικότητα.

*Από την όλη -υπερβολική- παρουσία του Glee, ξεχωρίζω τις δύο όντως εξαιρετικές συμμετοχές του, δηλαδή την σκηνοθεσία του Paris Barclay για το υπέροχο επεισόδιο 'Wheels', και φυσικά για την συμμετοχή του Neil Patrick Harris. (Ο οποίος, στις δύο υποψηφιότητες φέτος, το καλό που τους θέλω να του δώσουν κι ένα Emmy επιτέλους.)

*Το Survivor σκανδαλωδώς απουσιάζει από την μεγάλη κατηγορία των Reality, αλλά το εκπληκτικό 'Tonight, We Make Our Move' επεισόδιο, δηλαδή μια από τις ελάχιστες φορές που το αποτέλεσμα του Tribal είναι όντως έκπληξη, είναι υποψήφιο για μοντάζ.

*Είναι υποψήφιο το 'Nothing Suits Me Like a Suit', δηλαδή ό,τι καλύτερο συνέβη φέτος σε μια κακή σεζόν ΗΙΜΥΜ.

*Αναγνωρίστηκε επιτέλους ο δύσμοιρος ο Tony Shalhoub.

*Αναγνωρίστηκε επιτέλους η ύπαρξη του Friday Night Lights και του εξαιρετικού καστ του. Kyle Chandler, Connie Britton, καιρός ήταν.

*Η Leslie Knope οδηγεί την Amy Poehler στην υποψηφιότητα Α' Γυναικείου Ρόλου!!


Και συγγνώμη, αλλά θα κλείσω με το μεγαλύτερο WTF όλων, που είναι η απουσία του Fringe από την κατηγορία καλύτερων ειδικών εφέ. Οι άνθρωποι είναι ξεκάθαρα τυφλοί.

Εσείς τι λέτε για όλα αυτά;

.

Instant (with live delay!) Reaction: Emmy Nominees 2009, Not Horrible

Πλήρης λίστα εδώ.

Τώρα, για μερικά σχόλια. Έχω μάθει αυτά τα βραβεία να τα κρίνω πάντα on a curve, με τον ίδιο τρόπο που θα αναπροσαρμόσεις πχ τόσο αγρίως τις προσδοκίες σου για το Entourage ώστε να βρεις μια χαρά την πρεμιέρα της 6ης σεζόν (true story, btw). Γι'αυτό και πολύ συχνά δεν ασχολούμαι καν, γι'αυτό και όταν το κάνω προτιμώ να εστιάζω σε μικρές (πολύυυυ μικρές) νίκες παρά να γκρινιάζω συνεχώς για το σνομπάρισμα των ένα κάρο αγαπημένων μου shows, το οποίο ειλικρινά δεν έχω την ενέργεια να το κάνω, αλλά και να την είχα, μπορώ να σκεφτώ καλύτερους τρόπους να την ξοδέψω.

With that said, θα πρέπει να πω οτι τα φετινά Έμμυ έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν στα καλύτερα που θα έχουμε δει ποτέ, όχι επειδή θα έρθει μια κοσμική γόμα να σβήσει τις κατά τόπους ξεκαρδιστικές υποψηφιότητες (θα επανέλθω) αλλά επειδή με 2-3 σωστές νίκες-κλειδιά μπορώ να πω οτι, πολύ απλά, τίποτα άλλο τη νύχτα της τελετής δε θα νοιάξει. Που θα πει, πολύ απλά οτι:

THE REIGN OF TERROR IS OVER. Αγαπώ τον Jeremy Piven, αληθινά τον αγαπώ, και αξίζει να έχει και ένα και δύο και τρία Έμμυ στο ράφι του. Αλλά νισάφι πλέον, γιατί ο Neil Patrick Harris αξίζει άλλα τόσα, και το καλό που θέλω των ψηφοφόρων, τώρα που το πεδίο είναι καθαρό με την απουσία του Piven, να το δώσουν στον Neil. Είχε μια φανταστική χρονιά, ανάμεσα στο How I Met Your Mother, το Dr. Horrible και το hosting των Tonys. Θα μπορούσε κάποιος να τον χαρακτηρίσει entertainer of the year και δε θα είχε και πολύ άδικο.

THE MAN WE CALL NEIL. Όχι μόνο θα παρουσιάσει μια τελετή που εδώ και χρόνια έχει γίνει παραδοσιακά ανυπόφορη και θα την διασώσει από την ανυποφοροσύνη της, και όχι μόνο θα σηκώσει και την κούπα, και όχι μόνο το How I Met Your Mother φέτος έσπασε την κατάρα και βρέθηκε υποψήφιο για καλύτερη κωμωδία (όντας, συγγνώμη κιόλας, η καλύτερη της παρέας) αλλά φήμες λένε οτι θα παίξει και κάποιο μουσικό νούμερο μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του από το Dr. Horrible. Θα κλέψει τη βραδιά από την Tina Fey, σας λέω.

SPEAKING OF. Το Dr. Horrible είναι υποψήφιο σε μια κατηγορία που δεν ξέρω καν τι σημαίνει (Outstanding Special Class - Short-format Live-Action Entertainment Programs), αλλά θέλω να ελπίζω πως θα νικήσει τους συνυποψήφιούς του, από τον Kenneth the Page και την ιστοσελίδα του (!) μέχρι τον Bruce Springsteen (!!) και θα δώσει επιτέλους στον Joss Whedon το πρώτο του Έμμυ. Για ένα μιούζικαλ, μάλιστα. Δίκαιο.


NPH/Dr. Horrible/HIMYM aside, οι υποψηφιότητες έχουν, όπως είπα, πολύ γέλιο. Το 30 Rock και το Mad Men προτείνονται στα πάντα και πάλι καλά να λέμε που τουλάχιστον είναι καλές σειρές. Αλλά και πάλι: Να πιάνουν 4/5 slots της κατηγορίας σεναρίου σε κωμωδία και δράμα, αντίστοιχα; Basta. Υπάρχουν κι άλλες σειρές, ξέρετε. Όποιος άλλος έπιασε στυλό στο χέρι του αυτή τη σεζόν ήταν κουλός δηλαδή; Επίσης βλέπω ένα πλήθος υποψηφιοτήτων για καλύτερη σειρά (14 ονόματα, μεταξύ δράματος και κωμωδίας) και αναρωτιέμαι α) για ποιο λόγο τελικά έγινε θέμα το άνοιγμα της Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ σε 10 υποψηφιότητες και β) ποιον θεό πρέπει να έχεις τσαντίσει για να μη βρεθείς υποψήφιος.

Διαγράφτε αυτό το τελευταίο βασικά, γιατί όταν στις 7 θέσεις του καλύτερου δράματος δε μπορούν ένα μάτσο άξεστοι και άσχετοι unemployed ηθοποιοί της συμφοράς που ψηφίζουν για αυτά τα βραβεία, να χωρέσουν την συγκλονιστικότερη τηλεόραση της διετίας (The Shield ντε) αλλά αφήνουν χώρο στις χειρότερες σεζόν του Dexter και του House επειδή έτσι μας μάθανε πέρσι και τα βραβεία πρέπει να παίζουν σε λούπα για τουλάχιστον μισή δεκαετία, ε τότε είναι σαφές οτι δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχολείσαι.

Εκτός, ξέρετε, αν κερδίσει ο Whedon και ο NPH.

.

Today in LEGENDARY!

Μετά τη φορβερή του δουλειά στο αντίστοιχο πόστο των Tonys, o Neil Patrick Harris θα είναι ο host των φετινών Emmy, μετά από δύο συνεχόμενες παρουσίες του Ryan Seacrest στο ρόλο (τη δεύτερη, και επικά, θρυλικά αποτυχημένη, με τη συνοδεία άλλων 4 reality hosts για 5 φορέ το trainwreck της πρώτης).

Άντε με το καλό και στα Όσκαρ για να κλείσει η τριπλέτα. Σαν το grand slam στο τέννις ένα πράμα.

.

πώς είναι οι φετινές υποψηφιότητες Hugo;

Όπως πάντα εξαιρετικές. Στην κατηγορία Short Form η πεντάδα απαρτίζεται από τα εξής:

'The Constant' του Lost, δηλαδή το καλύτερο επεισόδιο που έχει κάνει η σειρά ποτέ, και που έκανε όλους να κλαίμε εκτός από τον t-drom που δεν έχει ψυχή, ως γνωστόν.
Dr. Horrible's Sing-Along Blog, δηλαδή το έργο για το οποίο θα θυμούνται τον Joss Whedon σε 30 χρόνια από σήμερα.
'Revelations' του Battlestar Galactica, δηλαδή εκεί όπου... ξέρετε. Δε λέω, γιατί κόσμος κάνει catch-up για τη σειρά και κρίμα να τους χαλάσω το mid-season 4 finale.
'Silence in the Library'/'Forest of the Dead' του Doctor Who, δηλαδή Moffat goes forth.
'Turn Left' του Doctor Who, το οποίο με παραξένεψε κάπως, καθότι περίμενα μεν αναγνώριση για τον Davies, αλλά μάλλον για το 'Midnight'. In any case, κανένα από τα δύο δε μου πολυάρεσε, οπότε μία η άλλη.

Ο Steven Moffat έχει κερδίσει τα 3 τελευταία χρόνια, αλλά φέτος η κατηγορία μάλλον θα επιστρέψει σε εκείνον που τα κέρδιζε αμέσως πριν, τον Joss. (Ο οποίος είναι υποψήφιος και στην κατηγορία των κόμικς για το 'Serenity: Better Days', παρέα με τον Brian Κ. Vaughan για τον τελευταίο τόμο του 'Y: The Last Man'.)

Όλες οι υποψηφιότητες εδώ.

.

he hadn't seen 'the reader'

Έχω υπερβολικά λίγη ενέργεια για να γράψω κανά κατεβατό για τα Όσκαρ (τα 3α χαμηλότερα σε θεαματικότητα στην ιστορία) και ήδη έχουν περάσει δυο μέρες, οπότε για λόγους πληρότητας και μόνο, bullet points για την τελετή ως τηλεοπτικό θέαμα.

The good:

• Το opening number του Hugh Jackman. Η Anne Hathaway κατά τα φαινόμενα ξέρει να τραγουδάει, η ατάκα για τον Frank Langella που καθόταν δίπλα της ήταν αστεία, το Kraftwerk-esque routine του Hugh δεν άφησε άντερο από τα γέλια. ("The Reader... I haven't seen The Reader," ενώ προσπαθούσε να συγκρατήσει τα γέλια του!)
• Το σκετσάκι του Judd Apatow με τον James Franco να κοιτάει τον εαυτό του στο 'Milk', την random παρουσία του Janusz Kaminski, και φυσικά το συνεχιζόμενο κράξιμο στο 'Reader', με τους stoners του 'Pineapple Express' να χέζονται στο γέλιο βλέποντάς το.
• Ο Jack Black που στοιχηματίζει στην Pixar.
• Το βραβείo στον Heath Ledger. Η βεβαιότητα δεν αναιρεί το ίδιο το γεγονός.
• "Sank you, sank you, sank you. Domo arigato, Mr. Roboto." Η πιο random ποπ αναφορά της βραδιάς.
• Το μάζεμα των τριτοτέταρτων κατηγοριών σε θεματικά γκρουπάκια.
• Η MARISA TOMEI.

The bad:

• Kάθε φορά που περνάγαμε σε ερμηνευτική κατηγορία έκλαιγα προκαταβολικά για τα 20 χαμένα λεπτά της ζωής μου.
• Το γενικευμένο snoozefest που ήταν τα actual βραβεία. Όποιος άνθρωπος είχε σύνδεση με το ίντερνετ το τελευταίο δίμηνο ήξερε πού θα πάει το κάθε τι, με μόναδική έκπληξη...
• ...το σταθερά εκτός τόπου και χρόνου βραβείο ξενόγλωσσου, που παραδοσιακά η Ακαδημία απονέμει με εντυπωσιακή αστοχία.
• Ήταν αναμενόμενη, από τη στιγμή που τα βραβεία αυτά για την Ακαδημία αποτελούν περισσότερο πολιτική δήλωση παρά καλλιτεχνική επιβράβευση, αλλά η ήττα του θεού Mickey έβαλε στην βραδιά την ταφόπλακά της.
• Ο Hugh Jackman είναι συμπαθέστατος και ταλαντούχος και όλα αυτά, αλλά κωμικός δεν είναι. Και σε μια τόσο προβλέψιμη βραδιά χρειαζόταν ένας άνθρωπος σαν τον Billy Crystal, τον Jon Stewart ή ακόμα και την Anne Heche για να τραβήξει το show με off-script αστειάκια ανάμεσα στα χασμουρητά των βραβείων. Αν εξαιρέσουμε τα δύο του νούμερα, βασικά ο Hugh ήταν μαϊντανός.

The ugly:

• Το δεύτερό του νούμερο. Λίγο αφού ο Baz Luhrmann φέτος κόντεψε να με κάνει να σιχαθώ τον κινηματογράφο με το 'Australia', το έβαλε πείσμα να με κάνει να μισήσω και το μιούζικαλ ως είδος με αυτό το homage-αχταρμά στα μέσα του show.

Πώς θα μπορούσαν να είχαν σωθεί τα φετινά Όσκαρ:
a) Αν τις κατηγορίες παρουσίαζαν αποκλειστικά η Marisa Tomei και η Diane Lane.
b) Αν ο Mickey κέρδιζε τον α' ρόλο και αποδεχόταν το βραβεία μαζί με τα σκυλιά του.
c) Αν το 'Reader' κέρδιζε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Αυτό ήταν το καλύτερα πράγμα στην ιστορία, βασικά.

.

a quick note on the Golden Globes

Παραμένουν τα πιο random και ασήμαντα μεγάλα βραβεία που τα βλέπουμε μόνο και μόνο για τους μεθυσμένους stars, και η χθεσινή βραδιά δυστυχώς δεν πολυείχε τέτοιους. Αλλά αξίζει να κρατήσουμε μόνο την εμφανισάρα τoυ Ricky Gervais ("SHUSH!!") ο οποίος σταμάτησε τον εαυτό του πριν πει το δεύτερο αστείο του σχετικά με το ολοκαύτωμα, που αργότερα αποκάλυψε: "I was going to say that when I got the DVD of Schindler's List a reviewer on the box said 'Have a box of tissues ready,' and I was going to say, 'That sounds a little bit sick.'"

Ακροβάτης δηλαδή στα όρια του αποδεκτού και μη, γραμμή που πολλοί πέρασαν χθες (Sasha Baron Cohen, cheap shot για τον Guy Ritchie; Αλήθεια;) αλλά πάνω στην οποία η ομάδα του '30 Rock' ως συνήθως χόρεψε εντέχνως, μετατρέποντας την απονομή καλύτερης κωμωδίας σε ένα ακόμα επεισόδιο της σειράς: o Tracy θα γίνει, λέει, το επίσημο πρόσωπο της σειράς στην post-racial, Obama Αμερική, ενώ έπεσε και μια χοντρή σποντάρα για τον άχρηστο πρόεδρο του NBC, Jeff Zucker ή JZ, τον οποίον ο Tracy 'ευχαρίστησε' (κατόπιν 'υπενθύμισης' από τον Alec Baldwin) λίγο μετά τις αντίστοιχες ευχαριστίες προς το κέτερινγκ. Σε αγαπώ, Tina Fey.

Κατά τα άλλα ύπνοι, με ΗΒΟ και 'Slumdog Millionaire' να σαρώνουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. (Αnna Paquin; Αλήθεια;) Ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τα Όσκαρ να βραβεύσουν το 'Shakespeare in Love' των '00s, δηλαδή την ταινία που σε 10 χρόνια από τώρα όλοι θα μετανιώνουν που ψήφισαν.

Instant Reaction: Oscar's 80th

Εξαντλώντας τα τελευταία μου αποθέματα ενέργειας μετά από 6 ώρες Όσκαρ, ρίχνω τα πρώτα random σχόλια που μου έρχονται και συμπληρώνω αύριο ό,τι άλλο.

Joel & Ethan Coen, well deserved, για ένα από τα 3-4 αριστουργήματα της χρονιάς. Σε μια περιέργως indie-spirited βραδιά σαν αυτή βέβαια θα ήταν σπουδαία ευκαιρία να δούμε τον Paul Thomas Anderson να το σηκώνει για την actual καλύτερη ταινία του 2007, αλλά δε θα τα σπάσουμε εδώ.

Μιλώντας για indie: δεν ήταν μόνο η αναμενόμενη νίκη της Diablo Cody στο σενάριο, αλλά κυρίως οι απίστευτες βραβεύσεις της Tilda Swinton και του "Falling Slowly" που έκαναν τη βραδιά αληθινά ξεχωριστή. (Στο άκουσμα του ονόματος "Glen" είχα πεταχτεί όρθιος και φώναζα λες και ήμουν στο γήπεδο. Στις 6 το πρωί τώρα αυτό.)

Βάλτε μέσα την τριπλή νίκη του Bourne Supremacy (για τεχνικά βραβεία, but still, 3 Oscars!) και τις αναμενόμενες για Ratatouille και Daniel-Day Lewis (άντε και το upset victory της Cotillard που είναι κουκλάρα και την αγαπούσα από πριν κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα στο Hollywood) και η συνολική εικόνα της βραδιάς είναι σχεδόν τρομακτικά ικανοποιητική. Ποτέ ξανά ο Oscar δεν έχει βραβεύσει σε μία χρονιά τόσες ταινίες που αγαπώ.

O Jon Stewart πολύ καλύτερος από την πρώτη φορά, κι ας είχε ελάχιστο χρόνο προετοιμασίας. Δεν έλειψε και το lame joke (Harrison Ford car dealership; Ugh.) αλλά ισορρόπησε πολύ ικανοποιητικά τον ελαφρύ πολιτικό σχολιασμό (που να μην ξενίσει τη μεγαλύτερη μερίδα του κοινού όπως πριν 2 χρόνια), τον Hollywood-type αυτοσαρκασμό (που επίσης να μην προσβάλει το κοινό) και φυσικά τις αναφορές στην απεργία της WGA. Standout αστεία όπως μου έρχονται, το κλιπάκι με τα κυάλια και εκείνο με τα άσχημα όνειρα στο καπάκι, ο συνδυασμός αναφορών σε Hannibal Lecter και Dorothy Hamill στο ίδιο αστείο, "The baby goes to Angelina Jolie", η αναφορά στο πάρτυ του Vanity Fair και τη μη πρόσκληση σεναριογράφων σε αυτό ("They won't mingle!") και το "That guy is so arrogant" για τον Glen Hansard. Καλύτερο αστείο της βραδιάς όμως, η Cate Blanchett και το εύρος της: Cate as the pit bull.

Στιγμές:

• O Jon Stewart υποδέχεται πίσω στη σκηνή τη Marketa Irglova για την ευχαριστήρια ομιλία που τόσο άκομψα της είχε στερήσει λίγο πριν η ορχήστρα.
• "Make art, make art, thanks." Glen Hansard.
• Δεν ξέρω, ανέφερα αρκετά πόσο πολύ αγαπώ το Once και το γεγονός οτι κατατρόπωσε τον οδοστρωτήρα μουσικής κακογουστιάς Enchanted;
• H Diablo Cody εξηγεί πως το σενάριο δε θα ήταν τίποτα χωρίς την superhuman Ellen Page. Εκείνη ανασηκώνει τους ώμους. (Την αγαπώ.)
• "Thanks." Ολόκληρη η ευχαριστήρια ομιλία του Joel Coen (ή ήταν ο Ethan;) κατά την παραλαβή του Oscar σκηνοθεσίας.
• Ο Brad Bird και η ιστορία του από το γυμνάσιο.
• Κάθε φορά που ακούγεται η μουσική του Johnny Greenwood για το There Will Be Blood θυμάμαι πόσο εκτός εαυτού είμαι με τους ηλίθιους κανόνες τους. Και μετά πάνε και βραβεύουν την Tilda Swinton και πώς να τους κρατήσεις κακία;
• Χάρη σε αυτά τα επετειακά κλιπάκια για την ιστορία των βραβείων συνειδητοποίησα οτι η τελευταία φορά που είχε κερδίσει Best Picture μια αληθινά σπουδαία ταινία ήταν πριν 15 χρόνια, οι Unforgiven tου Clint Eastwood. Και φέτος είχαμε δύο που κονταροχτυπιόντουσαν! Wow, right; Έχω αυτή την αίσθηση οτι για να ξεπλύνουν τη ντροπή της φετινής ποιοτικής τους στροφής, τα μέλη τη Ακαδημίας θα μοιράσουν τα βραβεία της επόμενης απονομής ανάμεσα στο Shrek 4 και σε ό,τι ετοιμάσει φέτος ο Paul Haggis.
• Το Atonement υπήρχε γενικά απλά για να γεμίζει κατηγορίες, αλλά το σωστό, σωστό: το score του Dario Marianelli ήταν σπουδαίο και δικαίως βραβεύτηκε, από τη στιγμή φυσικά που δε μετράμε το αληθινά μεγαλύτερο επίτευγμα, δηλαδή το There Will Be Blood του Greenwood. Όχι, δεν έχω βαρεθεί να το λέω.
  
• Έχει κάποια αρρώστια ο Oscar και είναι καταραμένος να βραβεύει τραγικές γυναίκες ηθοποιούς για όλη την αιωνιότητα; Στο σχετικό μοντάζ, κάπου εκεί γύρω σε ένα σερί Gwyneth Paltrow - Julia Roberts - Halle Berry - Charlize Theron ένιωσα μια άσχημη γεύση στο στόμα, μάλλον ήταν η πίτσα που είχε κατασπαραχθεί προηγουμένως. Επαναλαμβάνοντας διαρκώς μέσα στο κεφάλι μου οτι έδωσαν Oscar στην Tilda freakin' Swinton μπόρεσα να ηρεμήσω κάπως. Αυτό το βραβείο θα έχει την ισχύ του άλλοθι για τουλάχιστον δυο απονομές, όπως πριν λίγα χρόνια το αντίστοιχο στον Charlie Kaufman.
• Tilda: πήγε την ομιλία της από τον πισινό του Oscar στις ρώγες του Batman. She did it her way.

Πάω για ύπνο.

ETA: Ολόκληρη η ευχαριστήρια ομιλία της Marketa Irglova--

Hi everyone. I just want to thank you so much. This is such a big deal, not only for us, but for all other independent musicians and artists that spend most of their time struggling, and this, the fact that we’re standing here tonight, the fact that we’re able to hold this, it’s just to prove no matter how far out your dreams are, it’s possible. And, you know, fair play to those who dare to dream and don’t give up. And this song was written from a perspective of hope, and hope at the end of the day connects us all, no matter how different we are. And so thank you so much, who helped us along way. Thank you.

Η όλη στιγμή, απλά, η κορυφαία της βραδιάς. Aπολαύστε ξανά:

Instant Reaction: SAG Awards '08

Καλά που υπήρχε κι αυτή η βραδιά για να δει και λίγους σταρ το μάτι μας, με τις Χρυσές Σφαίρες να έχουν ξεπέσει (ταιριαστά) σε συνέντευξη τύπου νωρίτερα στο μήνα και τα Όσκαρ πιο κοντά σε αποκλεισμό από τους ηθοποιούς κάθε μέρα που περνάει χωρίς να έχει λυθεί η απεργία της WGA. Φυσικά όπως αναμενόταν, η απονομή είχε έντονα πολιτικό χαρακτήρα με πολλά ονόματα να επιβεβαιώνουν ή να υπενθυμίζουν την πίστη τους στον κοινό (ουσιαστικά) αγώνα των δύο σωματείων. (Δε μπορώ να μην αναφέρω σε αυτό το σημείο τον ελληνικό σχολιασμό του Filmnet, όπου η σχολιάστρια έμοιαζε να μην έχει ιδέα για την απεργία και τις αιτίες της, "Έντονα πολιτικοί λόγοι... Κάτι τους έχει φοβίσει τους ηθοποιούς...", με τον Γιώργο Κρασσακόπουλο ευτυχώς να υπάρχει δίπλα για να διορθώνει.)

Χωρίς πολλές εκπλήξεις κατά τη διάρκειά της, η βραδιά είχε τη στιγμή της χωρίς αμφιβολία όταν, κατά τη διάρκεια της βράβευσής του για το "There Will Be Blood", ο Daniel Day-Lewis απέδειξε και πάλι γιατί εκτός από τεράστιος ηθοποιός είναι και μεγάλος άνθρωπος, αφιερώνοντας το βραβείο του στον Heath Ledger. Υπονόησε πως η δουλειά του Ledger στο "Monster's Ball" ήταν από τις ερμηνείες που τον ώθησαν σε μια ακόμα -σπάνια- επιστροφή του στην ενεργό δράση, ενώ μνημόνευσε και τη σκηνή του φινάλε του "Brokeback Mountain" ως μια από τις πιο συγκινητικές που έχει δει.

Κατά τα άλλα ηρεμία, με τα δραματικά τηλεοπτικά βραβεία να πηγαίνουν όλα στους "Sopranos" (κάτι που δεν είναι ποτέ δυνατόν να θεωρηθεί έκπληξη, αν είναι δυνατόν), τα κωμικά στο "30 Rock" (και την Tina Fey να ευχαριστεί τα μέλη του σωματείου που την "μετράνε" ως ηθοποιό) και στο "Office", που ως αναμενόταν κέρδισε βραβείο καλύτερου ensemble για μια ακόμη χρονιά.

Κινηματογραφικά, όλα αναμενόμενα πλην ίσως της Ruby Dee που πήρε το β' γυναικείο ρόλο για το "American Gangster". Daniel Day-Lewis, Javier Bardem, Julie Christie, και "No Country for Old Men", το οποίο σε συνδυασμό με τη νίκη των Coen στα DGA προχθές και τη (δεδομένη?) επικράτησή του στα WGA την άλλη βδομάδα, ενισχύει ακόμα περισσότερο το απολύτως δίκαιο status του "No Country" ως απόλυτης σκούπας των επερχόμενων Όσκαρ.

Και να κλείσω με τον Josh Brolin, γιατί αυτό ήθελα καιρό να το πω. Δεν ξέρω πώς ακριβώς ο Brolin έγινε αληθινός ηθοποιός εν έτει 2007, αλλά άνθρωπος που την ίδια χρονιά έχει πρωταγωνιστήσει σε κάτι σαν το "No Country for Old Men" και σε κάτι σαν το "Planet Terror", δε θα με βρει ποτέ να λυπάμαι για βράβευσή του. (Να σημειώσω οτι το ίδιο ομαδικό "Actor" με τον Brolin μοιράστηκε και ο αγαπημένος Garret Dillahunt, του "Deadwood" και του "John from Cincinnati". Woohoo!)

Instant Reaction: Oscar Nominations 2007

Καλύτερα κι από πέρσι-- από τις 5 καλύτερες ταινίες της οσκαρικής χρονιάς, οι 4 τα πήγαν όσο καλά γινόταν. "No Country for Old Men", "Juno" και "There Will Be Blood" (που δεν έχω δει ακόμα αλλά ΟΚ, θα είναι στην πεντάδα μου) είναι παντού, ενώ το "Ratatouille" πήγε όσο θα μπορούσε να πάει ένα animation (γιατί τέτοια μυαλά κουβαλάνε στην Ακαδημία) με 5 υποψηφιότητες αν μέτρησα καλά.

Σχεδόν θα συγχωρούσα την εγκληματική περιφρόνηση προς το σπουδαίο "Zodiac" αν δεν μας τρίβανε αυτό το "Michael Clayton" μες στα μούτρα. For shame! Oh well, τουλάχιστον αγνοήθηκε επαρκώς το "American Yawnster".

UPDATE: Περισσότερα σχόλια στα... σχόλια.

Bits

To NBC παρήγγειλε ήδη δεύτερη σεζόν για τους "American Gladiators", ενώ στο FOX μάλλον ετοιμάζονται να κάνουν το ίδιο για το "Terminator" που σκόραρε τα μεγαλύτερα νούμερα πρεμιέρας για το δίκτυο εδώ και καμιά δεκαετία. (18 μύρια κόσμος παρακολούθησε.) Ας περιμένουμε και τα σημερινά όμως, καλού-κακού, γιατί το lead-in ήταν τεράστιο και μπορεί να μη σημαίνει τίποτα αυτό το 18άρι.

Αλλού, το ABC είναι το πρώτο δίκτυο που κάνει πράξη τη δυνατότητα επίκλησης ανωτέρας βίας λόγω της απεργίας προκειμένου να τερματίσει συμβόλαια που του είναι ασύμφορα. Καμιά εικοσαριά συμφωνίες λέγεται οτι έπεσαν στα σκουπίδια, μεταξύ των οποίων οι δημιουργοί του "That '70s Show", ο Bill Callahan του "Scrubs", ο Taye Diggs (δηλαδή ο γνωστός Taye Diggs!) του "Private Practice" και ο Larry frakking Charles του "Borat" και του "Curb Your Enthusiasm". Ναι, το ABC απέλυσε τον Larry Charles εκμεταλλευόμενο την απεργία. Στο Hollywood επικρατεί μια άλφα παγωμάρα, και όλοι περιμένουν να δουν ποιος θα κάνει την επόμενη κίνηση και ποια θα είναι αυτή. Ενώ η AMPTP διαπραγματεύεται νέο συμβόλαιο με την DGA, όλα αυτά.

Όσο για τις Χρυσές Σφαίρες? Μετά την αναβολή του επόμενου συγγραφικού έπους του Akiva Goldsman, η σμίκρυνση αυτών των ασήμαντων βραβείων στο μέγεθος που τους αξίζει μπορεί και να είναι ό,τι καλύτερο έχει επιφέρει η απεργία. Χωρίς το πάρτυ με τους μεθυσμένους stars, οι Σφαίρες έφτασαν στο σχεδόν μηδενικό ποσοστό ενδιαφέροντος που δικαιούται να έχει ένα πανηγυράκι random βραβεύσεων σαν αυτό, με τη θεαματικότητα της ανακοίνωσης από το NBC να αγγίζει τα ντροπιαστικά βάθη των 5 εκατομμυρίων θεατών. Βλέπετε, θα χαιρόμουν αν το "Mad Men" κέρδιζε τα δύο σημαντικότερα Έμμυ, όχι γιατί τα εκτιμώ αλλά γιατί η βιομηχανία τους δίνει σημασία. Οι Σφαίρες δεν φέρνουν ούτε θεατές, ούτε αναγνώριση. Κι αφήστε που στην κάψα τους να είναι πάντα το hip awards group της πόλης, πάνε και βραβεύουν ό,τι φρέσκιας σοδειάς υπάρχει τριγύρω, με τα αποτελέσματα πολλές φορές να αγγίζουν τα όρια του τραγελαφικού. (τον Duchovny, ας πούμε, να επικρατεί στην κατηγορία α' ρόλου σε κωμωδία των Alec Baldwin και Steve Carell και Ricky Gervais και Lee Pace. Tέλειο.)

Και του χρόνου με δελτίο τύπου, αδέρφια!

Instant Reaction: Oscars

Ορισμένα random σχόλια για την 79η απονομή των βραβείων Όσκαρ που μόλις ολοκληρώθηκαν.

Αυτή πρέπει να ήταν και η πιο βαρετή απονομή που έχω δει ποτέ μου για οτιδήποτε. Η Ellen ως host δεν απογειώθηκε ποτέ, ομιλία που να ξεχωρίζει δεν υπήρξε, τα clip shows ρούφηξαν και πάλι όλο το οξυγόνο του πλανήτη (και δεν υπήρχε καν ένας Jon Stewart για να τα σχολιάσει) και η γενικότερη προβλεψιμότητα δεν διακόπηκε παρά μια-δυο φορές σε ολόκληρη την τελετή.

Στα συν.

• Jennifer Hudson. Συγχωρήστε μου την έφραση, αλλά είναι ένα αληθινό American Idol. Και μόνο για το solo κορύφωσης "And I Am Telling You I'm Not Going" άξιζε όσα βραβεία θα ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να μαζέψει.
• Martin Scorsese. Ένας γίγαντας που επιτέλους πήρε αυτό που εδικαιούτο ξαναλαφρώνοντας τόσο τον εαυτό του όσο και όλο το Hollywood. (ενδεικτικό αυτού, η αποθέωση μετά την ανακοίνωση του ονόματός του.)
• Forest Whitaker. Τόσο επειδή τον λατρεύω, όσο και για την ομιλία του. Δεν είμαι σίγουρος για τι στα κομμάτια μίλαγε, αλλά μου άρεσε!
• Emily Blunt. Είμαι ερωτευμένος.
• Al Gore. Έκανε το καλύτερο αστείο της βραδιάς (όπου την επίσημη ανακοίνωση έκοψε η μουσική), έδωσε τον καλύτερο λόγο, το Inconvenient Truth του κέρδισε 2 Όσκαρ, και θύμισε σε περισσότερες από μία περιπτώσες γιατί είναι ό,τι πιο cool έχει παράγει ποτέ η πολιτική σκηνή.
• Pan's Labyrinth. Στα 3 αγαλματίδια, ήταν η 2η πιο πολυβραβευμένη ταινία της βραδιάς, αλλά έχασε γελοιωδώς το βραβείο καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ από το -εξαιρετικό- The Lives of Others.
• Μichael Mann. Λάτρεψα το απίστευτα random αλλά κι εμπνευσμένο κλιπ του για την αποτύπωσης της Αμερικής στο σελιλόιντ.
• Meryl Streep. Η παγωμένη ματιά της προς τις Emily Blunt (sigh... Emily Blunt...) και την Anne Hathaway (sigh... Emily Blunt...) ήταν ίσως το κορυφαίο μεμονωμένο highlight της απονομής!

Στα πλην.

• Little Miss Sunshine vs. United 93, Children of Men, Borat. Στο βαθύ μέλλον, σε 20 χρόνια από σήμερα, θα κοιτάζουμε τα ιστορικά των Όσκαρ και θα ανακαλύπτουμε οτι 3 από τις σπουδαιότερες αμερικάνικες ταινίες του νέου αιώνα (τα αριστουργήματα των Paul Greengrass, Alfonso Cuaron και Larry Charles) είχαν φύγει με άδεια χέρια. Την ίδια στιγμή, θα προσπαθούμε να θυμηθούμε τι στα κομμάτια ήταν αυτό το Little Miss Sunshine που κέρδισε 2 βραβεία. Get some perspective, people.
• The Departed. Στην Οσκάρεια λογική, το Departed είναι η μεγαλύτερη ταινία που δημιούργησε ποτέ ο Martin Scorsese. Όμορφα.
• Beyonce. Έκλαψε δάκρυα που δεν έπεισαν κανέναν ενώ η J-Hud παρελάμβανε το βραβείο της, ερμήνευσε το υπερβολικό "Listen" με τη χάρη και την υποβλητικότητα μιας Άννας Βίσση στο "Everything I Am" (δηλαδή σκούζοντας και κάνοντας συνεχείς μορφασμούς), προσπάθησε ανεπιτυχώς να out-sing την Hudson σε κάθε ευκαιρία.
• Diane Keaton. Εμ, ήταν μεθυσμένη?
• Ellen DeGeneris. Φέρτε μας πίσω τον Jon Stewart. 4 βαρετές ώρες δεν περνάνε άμα ο οικοδεσπότης δε μπορεί να κάνει το κοινό να γελάσει.
• Happy Feet. No Cars Go? WTF?
  
• Jack Nicholson. ΟΚ, επειδή κάποιος πρέπει να το πει: τι μαλάκας.
• Paul Haggis. Τι? Ήταν εκεί. Πάντα εκεί.
• Clips. Όχι. Άλλο Κάρβουνο.

A quick note on the Grammy Awards

Woo-hoo! Best New Artist (αυτό έλειπε, να χάναμε κι από τον James Blunt) + Best Country Performance η νικήτρια του 4ου American Idol, Carrie Underwood, συν άλλο ένα βραβειάκι στο πρώτο της single ("Jesus, Take the Wheel") για Best Country Song. Μετά την Kelly Clarkson και τα δύο της περσινά Grammy, το Idol μετράει τώρα δύο βραβευμένους φιναλίστ, που λίαν συντόμως θα γίνουν τρεις με το επερχόμενο Oscar της Jennifer Hudson. Ο Chris Daughtry μάλλον θα πρέπει να αρχίσει από τώρα να ετοιμάζεται για του χρόνου...

Κατά τα άλλα, boo για την ήττα του "Crazy" στο Record of the Year αλλά yay για τη βράβευση του "SexyBack" στις dance κατηγορίες. Πάντως, μεταξύ των 3 βραβείων της Carrie και των 647,000 των Dixie Chicks (μεταξύ των οποίων τα 3 μεγάλα: Album, Record και Song of the Year) αυτά δεν ήταν Grammy αλλά CMA.

Δυστυχώς χωρίς τη Faith Hill να ουρλιάζει πάλι αλαφιασμένη για την ήττα της από την Carrie. "What?!?" στα μούτρα σου!

A quick word on the Oscar nominations

United 93, Children of Men, Borat και Pan's Labyrinth (οι 4 αγαπημένες μου ταινίες για το 2006) σκόραραν το καθένα από τουλάχιστον μία υποψηφιότητα σε μεγάλη κατηγορία.

My work here is done.

Instant Reaction: Golden Globes

Borat! Betty! ...Babel?!

Είχε πολλά χαριτωμένα η απονομή, πρακτικά χειροκρόταγα μπροστά στο PC μου για τη νίκη του Cohen (και ακούω πως ο λόγος του ήταν ξεκαρδιστικός-- όχι οτι θα περίμενα κάτι λιγότερο), άντε με το καλό υποψήφιος για Όσκαρ. Να το δω κι αυτό... Ο Marty σήκωσε ένα ακόμα βραβείο σκηνοθεσίας, η Mirren έκανε το αναμενόμενο διπλό, ο Whitaker πήρε άλλο ένα βραβείο στο δρόμο για το Μεγάλο, η θεά Emily Blunt μαζί με τον θεό Bill Nighy έδωσαν δύο βραβεία στο Gideon's Daughter που θα πρέπει να δω A.S.A.P., η Jennifer Hudson του American Idol πήρε (σαν τους Mirren & Whitaker) άλλη μια τυπική βράβευση που οδηγεί στο αναπόφευκτο, σε ένα από τα 3 βραβεία του Dreamgirls για τη βραδιά (Eddie Murphy και Καλύτερη Ταινία- Κωμωδία ή Μιούζικαλ τα άλλα δύο), το Letters From Iwo Jima στην Ξενόγλωσση κατηγορία αποτέλεσε την Υποχρεωτική Βράβευση του Clint Eastwood για τη χρονιά, ενώ η Meryl Streep πήρε το εξίσου προφανές βραβείο για την φανταστική της εμφάνιση στο Devil Wears Prada. Το μεγάλο σοκ, όμως, ήρθε στο φινάλε, με το Babel να έρχεται από το πουθενά για να κερδίσει Καλύτερη Ταινία, κάνοντας πλέον την αντίστοιχη κατηγορία των Όσκαρ να μοιάζει με ανοιχτό πεδίο βολής για οποιαδήποτε ταινία εκ των Letters From Iwo Jima, Dreamgirls, Babel (οι 3 βραβευθείσες στις Σφαίρες), United 93 (που έχει σαρώσει σε ενώσεις κριτικών και guilds) και το Departed (αν μη τι άλλο γιατί ο Scorsese έχει σίγουρο το Όσκαρ Σκηνοθεσίας).

Στα καθαρά τηλεοπτικά, η Ugly Betty ξεχώρισε με δύο βραβεύσεις για Καλύτερη Κωμωδία και ερμηνευτική διάκριση για τη φοβερή America Ferrara, το Grey's Anatomy βγήκε Καλύτερο Δράμα, ο Hugh Laurie πήρε το δεύτερο συνεχόμενο (και οι Σφαίρες συνεχίζουν να ξεφτιλίζουν τα Έμμυ βραβεύοντάς τον) και ο Alec Baldwin πήρε μια πανάξια νίκη στους κωμικούς ρόλους για το 30 Rock, το οποίο αξίζει μόνο και μόνο για αυτόν. Αναλυτικά όλες οι βραβεύσεις μετά το άλμα.

Best Motion Picture - Drama

Babel
Anonymous Content Production/Una Producción De Zeta Film/Central Films Production; Paramount Pictures/Paramount Vantage

Bobby
Michel Litvak Productions/Bold Films; MGM/The Weinstein Company

The Departed
Warner Bros. Pictures

Little Children
New Line Cinema

The Queen
Granada; Miramax Films


Best Performance by an Actress in a Motion Picture - Drama
Penélope Cruz – Volver
Judi Dench – Notes On A Scandal
Maggie Gyllenhaal – sherrybaby
Helen Mirren – The Queen
Kate Winslet – Little Children


Best Performance by an Actor in a Motion Picture - Drama
Leonardo DiCaprio – Blood Diamond
Leonardo DiCaprio – The Departed
Peter O'Toole – Venus
Will Smith – The Pursuit Of Happyness
Forest Whitaker – The Last King Of Scotland


Best Motion Picture - Musical Or Comedy

Borat: Cultural Learnings Of America For Make Benefit Glorious Nation Of Kazakhstan
One America; Twentieth Century Fox

The Devil Wears Prada
Twentieth Century Fox

Dreamgirls
DreamWorks Pictures/Paramount Pictures

Little Miss Sunshine
Big Beach/Bona Fide Productions; Fox Searchlight Pictures

Thank You For Smoking
Room 9 Entertainment/David O. Sacks Production/Contentfilm; Fox Searchlight Pictures


Best Performance by an Actress in a Motion Picture - Musical or Comedy
Annette Bening – Running With Scissors
Toni Collette – Little Miss Sunshine
Beyoncé Knowles – Dreamgirls
Meryl Streep – The Devil Wears Prada
Renée Zellweger – Miss Potter


Best Performance by an Actor in a Motion Picture - Musical Or Comedy
Sacha Cohen – Borat: Cultural Learnings Of America For Make Benefit Glorious Nation Of Kazakhstan
Johnny Depp – Pirates Of The Caribbean: Dead Man's Chest
Aaron Eckhart – Thank You For Smoking
Chiwetel Ejiofor – Kinky Boots
Will Ferrell – Stranger Than Fiction


Best Performance by an Actress In A Supporting Role in a Motion Picture
Adriana Barraza – Babel
Cate Blanchett – Notes On A Scandal
Emily Blunt – The Devil Wears Prada
Jennifer Hudson – Dreamgirls
Rinko Kikuchi – Babel


Best Performance by an Actor In A Supporting Role in a Motion Picture
Ben Affleck – Hollywoodland
Eddie Murphy – Dreamgirls
Jack Nicholson – The Departed
Brad Pitt – Babel
Mark Wahlberg – The Departed


Best Animated Feature Film

Cars
Walt Disney Pictures/Pixar Animation Studio; Buena Vista Pictures Distribution

Happy Feet
Kingdom Pictures, LLC; Warner Bros. Pictures/Village Roadshow Pictures

Monster House
Columbia Pictures; Sony Pictures Releasing


Best Foreign Languge Film

Apocalypto (United States)
Touchstone Pictures/Icon Productions; Buena Vista Pictures Distribution

Letters From Iwo Jima (Japan, United States)
Warner Bros. Pictures/DreamWorks Pictures; Warner Bros. Pictures

The Lives Of Others (Germany)
Wiedemann & Berg/Bayerischer Rundfunk/ARTE/Creado Film; Sony Pictures Classics

Pan's Labyrinth (Mexico)
Tequila Gang/Esperanto Filmoj/Estudios Picasso; Picturehouse

Volver (Spain)
El Deseo; Sony Pictures Classics


Best Director - Motion Picture

Clint Eastwood – Flags Of Our Fathers

Clint Eastwood – Letters From Iwo Jima

Stephen Frears – The Queen

Alejandro Iñárritu – Babel

Martin Scorsese – The Departed


Best Screenplay - Motion Picture

Babel
Written by Guillermo Arriaga

The Departed
Written by William Monahan

Little Children
Written by Todd Field, Tom Perrotta

Notes On A Scandal
Written by Patrick Marber

The Queen
Written by Peter Morgan


Best Original Score - Motion Picture

The Painted Veil (Desplat)
Composed by Alexandre Desplat

The Fountain (Mansell)
Composed by Clint Mansell

Babel (Santaolalla)
Composed by Gustavo Santaolalla

Nomad (Siliotto)
Composed by Carlo Siliotto

The Da Vinci Code (Zimmer)
Composed by Hans Zimmer


Best Original Song - Motion Picture

"A Father's Way" – The Pursuit Of Happyness
Music By: Seal and Christopher Bruce
Lyrics By: Seal

"Listen" – Dreamgirls
Music & Lyrics By: Anne Preven, Scott Cutler, Beyoncé Knowles and Henry Krieger

"Never Gonna Break My Faith" – Bobby
Music & Lyrics By: Andrea Remanda, Bryan Adams and Eliot Kennedy

"The Song Of The Heart" – Happy Feet
Music & Lyrics By: Prince

"Try Not To Remember" – Home Of The Brave
Music & Lyrics By: Sheryl Crow


Best Television Series - Drama

24 (FOX)
Real Time Productions/Imagine Television/Twentieth Century Fox Television; FOX

Big Love (HBO)
Anima Sola/Playtone Productions/HBO Entertainment; HBO

Grey's Anatomy (ABC)
Touchstone Television; ABC

Heroes (NBC)
NBC Universal Television Studio/Tailwind Productions; NBC

Lost (ABC)
Touchstone Television; ABC


Best Performance by an Actress In A Television Series - Drama

Patricia Arquette – Medium (NBC)
Edie Falco – The Sopranos (HBO)
Evangeline Lilly – Lost (ABC)
Ellen Pompeo – Grey's Anatomy (ABC)
Kyra Sedgwick – The Closer (TNT)


Best Performance by an Actor In A Television Series - Drama

Patrick Dempsey – Grey's Anatomy (ABC)
Michael C. Hall – Dexter (SHOWTIME)
Hugh Laurie – House (FOX)
Bill Paxton – Big Love (HBO)
Kiefer Sutherland – 24 (FOX)


Best Television Series - Musical Or Comedy

Desperate Housewives (ABC)
Touchstone Television; ABC

Entourage (HBO)
Leverage/Closest to the Hole/HBO Entertainment; HBO

The Office (NBC)
Deedle Dee Productions/Reveille/NBC Universal Television Studio; NBC

Ugly Betty (ABC)
Touchstone Television; ABC

Weeds (SHOWTIME)
Showtime/Lionsgate Television/Tilted Productions, Inc.; SHOWTIME


Best Performance by an Actress In A Television Series - Musical Or Comedy
Marcia Cross – Desperate Housewives (ABC)
America Ferrera – Ugly Betty (ABC)
Felicity Huffman – Desperate Housewives (ABC)
Julia Louis-Dreyfus – The New Adventures Of Old Christine (CBS)
Mary-Louise Parker – Weeds (SHOWTIME)


Best Performance by an Actor In A Television Series - Musical Or Comedy
Alec Baldwin – 30 Rock (NBC)
Zach Braff – Scrubs (NBC)
Steve Carell – The Office (NBC)
Jason Lee – My Name Is Earl (NBC)
Tony Shalhoub – Monk (USA)


Best Mini-Series Or Motion Picture Made for Television
Bleak House (PBS)
Masterpiece Theatre/BBC/WGBH Boston/Deep Indigo; PBS

Broken Trail (AMC)
Butchers Run Films/Once Upon a Time Films/Sony Pictures Television; AMC

Elizabeth I (HBO)
Company Pictures/channel 4/HBO Films; HBO

Mrs. Harris (HBO)
Killer Films/Number 9 Films/John Wells Productions/HBO Films; HBO

Prime Suspect: The Final Act (PBS)
Masterpiece Theatre/Granada/WGBH Boston; PBS


Best Performance by an Actress In A Mini-series or Motion Picture Made for Television
Gillian Anderson – Bleak House (PBS)
Annette Bening – Mrs. Harris (HBO)
Helen Mirren – Elizabeth I (HBO)
Helen Mirren – Prime Suspect: The Final Act (PBS)
Sophie Okonedo – Tsunami, The Aftermath (HBO)


Best Performance by an Actor in a Mini-Series or Motion Picture Made for Television
André Braugher – Thief (FX)
Robert Duvall – Broken Trail (AMC)
Michael Ealy – Sleeper Cell: American Terror (SHOWTIME)
Chiwetel Ejiofor – Tsunami, The Aftermath (HBO)
Ben Kingsley – Mrs. Harris (HBO)
Bill Nighy – Gideon's Daughter (BBC)
Matthew Perry – The Ron Clark Story (TNT)


Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Series, Mini-Series or Motion Picture Made for Television
Emily Blunt – Gideon's Daughter (BBC)
Toni Collette – Tsunami, The Aftermath (HBO)
Katherine Heigl – Grey's Anatomy (ABC)
Sarah Paulson – Studio 60 On The Sunset Strip (NBC)
Elizabeth Perkins – Weeds (SHOWTIME)


Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Series, Mini-Series or Motion Picture Made for Television
Thomas Haden Church – Broken Trail (AMC)
Jeremy Irons – Elizabeth I (HBO)
Justin Kirk – Weeds (SHOWTIME)
Masi Oka – Heroes (NBC)
Jeremy Piven – Entourage (HBO)


Cecil B. DeMille Award
Warren Beatty

Golden Globes Nominations

Ανακοινώθηκαν πριν λίγα λεπτά οι φετινές υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες, και σε μια πρώτη ανάγνωση οι λίστες μοιάζουν πολύ πιο λογικές από εκείνες των Έμμυ. Φυσικά εμφανίζονται παντού τα πιο δημοφιλή shows με ελάχιστες εκπλήξεις από dark horses, αλλά προτιμώ να βλέπω το Lost να προτείνεται σε μια αδύναμη χρονιά παρά τον Chris Meloni να παίρνει υποψηφιότητα αντί του Hugh Laurie ή τον Kevin James έναντι του Zach Braff. Το κωμικό lineup του NBC μοιάζει απόλυτος νικητής, με τους πρωταγωνιστές των 4 κωμωδιών της Πέμπτης να πλαισιώνουν τον μόνιμο Tony Shalhoub στην κατηγορία καλύτερου κωμικού ρόλου. Κατά τα άλλα οι συνήθεις ύποπτοι Lost, Grey's Anatomy, Desperate Housewives, 24 επικρατούν σε όλες τις κατηγορίες, και η Helen Mirren ξεχωρίζει με 3 προσωπικές υποψηφιότητες. Αναλυτικότερα οι κατηγορίες της τηλεόρασης, και κάποια σχόλια για τα κινηματογραφικά:

Television

Best Drama
24
Big Love
Grey's Anatomy
Heroes
Lost

OK, στην παράδοση των Σφαιρών προτείνεται οτιδήποτε συζητιέται πολύ. Τα 3 εξαιρετικά network δράματα πλαισιώνει το hot hot hot Heroes (η πιο ευχάριστη σαχλαμάρα της σεζόν) και το Big Love που είναι με διαφορά το πιο αδύναμο δράμα του ΗΒΟ. Πώς το κατάφεραν αυτό?

Best Actor, Drama
Patrick Dempsey (Grey's Anatomy)
Michael C. Hall (Dexter)
Hugh Laurie (House)
Bill Paxton (Big Love)
Kiefer Sutherland (24)

Here's the thing. Τα οπίσθια του Bill Paxton έκλεψαν την υποψηφιότητα του Matthew Perry, και αυτό με εκνευρίζει. Κατά τα άλλα πολύ σωστή κατηγορία, με τον κάτοχο της Σφαίρας Laurie να είναι ξανά υποψήφιος παρά το γελοίο σνομπάρισμα των Έμμυ, τον κάτοχο του Έμμυ Kiefer φυσικά παρόντα, και τον αγαπημένο Hall να αναγνωρίζεται για το Dexter που δυστυχώς δεν έχω δει ακόμα. Και ο Dempsey ίσως έκλεψε τη θέση από τον Gandolfini ή έστω έναν εκ των δύο Matthews (Perry, Fox), αλλά μου αρέσει πολύ στο Grey's οπότε είμαι ΟΚ.

Best Actress, Drama
Patricia Arquette (Medium)
Edie Falco (The Sopranos)
Evangeline Lilly (Lost)
Ellen Pompeo (Grey's Anatomy)
Kyra Sedgwick (The Closer)

Καταρχάς υποκλίνομαι στις Σφαίρες γιατί επιτέλους ήταν καιρός κάποιος να προτείνει την Pompeo για βραβείο. Η ερμηνεία της ως Meredith Grey είναι γενναία και αδίκως αγνοείται συνήθως εις βάρος άλλων συμπρωταγωνιστριών της μόνο και μόνο επειδή παίζουν πιο συμπαθείς χαρακτήρες. Άλλος λόγος χαράς είναι η έτερη περίπτωση όπου οι Σφαίρες "διορθώνουν" τα Έμμυ, με την υποψηφιότητα της σπαρακτικής Edie Falco. Έχω βαρεθεί να το λέω, αλλά για μία ακόμα φορά είναι γελοίο το γεγονός οτι αγνοήθηκε η Lauren Graham για την 6η σεζόν του Gilmore Girls, ειδικά όταν προτείνεται η Lilly. Seriously? Από όοολο το καστ του Lost προτάθηκε αυτή? Seriously!

Best Comedy
Desperate Housewives
Entourage
The Office
Ugly Betty
Weeds

Πολύ καλή κατηγορία, με μόνη σημαντική απουσία το Scrubs που θα μπορούσε να πάρει τη θέση των Housewives οι οποίες έτσι κι αλλιώς είναι σε λάθος κατηγορία. Αλλά ΟΚ, 5 δυνατά entries, είμαι εντελώς cool με αυτή τη λίστα. Ειδικά για την αναγνώριση του Weeds και την γρήγορη άνοδο του Ugly Betty σε award-material status.

Best Actor, Comedy
Alec Baldwin (30 Rock)
Zach Braff (Scrubs)
Steve Carell (The Office)
Jason Lee (My Name is Earl)
Tony Shalhoub (Monk)

Aυτά είναι!! ΟΛΟ το comedy block της Πέμπτης είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό! 4 θεοί της κωμωδίες εκπροσωπούν τις κωμωδίες τους, αγαπώ και τους 4, θα είναι άξιοι νικητές και οι 4, αλλά φυσικά θα κερδίσει ο Tony Shalhoub γιατί νομίζω έτσι λέει στους νέους κανονισμούς.

Best Actress, Comedy
Marcia Cross (Desperate Houswives)
America Ferrara (Ugly Betty)
Felicity Huffman (Desperate Housewives)
Julia Louis-Dreyfus (The New Adventures of Old Christine)
Mary-Louise Parker (Weeds)

Άψογο.

Best Supporting Actor
Thomas Hayden Church (Broken Trails)
Jeremy Irons (Elizabeth I)
Justin Kirk (Weeds)
Masi Oka (Heroes)
Jeremy Piven (Entourage)

Αστεία η υποψηφιότητα του Oka (πλάκα έχει το παλικαράκι, αλλά είπαμε), λόγος πανηγυριών αυτή του Kirk (ήταν χαζό το οτι πήγαινε τόσο καιρό χωρίς αναγνώριση- είναι η ψυχή του Weeds και πηγή του 90% των γέλιων) και φυσικά απόλυτα σωστή του Piven. H πεντάδα συμπληρώνεται από δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς σε αυτό που μπορώ μόνο να φανταστώ οτι είναι δύο πολύ καλοί ρόλοι.

Best Supporting Actress
Emily Blunt (Gideon's Daughter)
Toni Collette (Tsunami, the Aftermath)
Katherine Heigl (Grey's Anatomy)
Sarah Paulson (Studio 60 on the Sunset Strip)
Elizabeth Perkins (Weeds)

Katherine Heigl!!! Δεν έχω κρύψει καθόλου οτι η Heigl και ο χαρακτήρας της είναι σταθερά το αγαπημένο μου στοιχείο του Grey's Anatomy και επιτέλους αναγνωρίζεται η σταθερά σπαρακτική της παρουσία στη σειρά. Για τον Denny, ρε γαμώτο! Από κοντά και η Perkins, πάντα σπουδαία, ενώ η υποψηφιότητα της Emily Blunt με χαροποιεί γιατί στο Devil Wears Prada την ερωτεύτηκα, so, there. H Collette σταθερή αξία, ενώ η παρουσία της Paulson είναι το single πιο περίεργο πράγμα αυτών των υποψηφιοτήτων. Να αποκλείεται ο Matt Perry και να προτείνεται αυτή? So random!


Film

O Marty είναι παντού και αυτό λίγο-πολύ μου αρκεί, αλλά λίγα ακόμα σχόλια: το Babel σκίζει στις ερμηνευτικές κατηγορίες με την συγκλονιστική τριπλέτα Pitt-Barraza-Kikuchi να είναι 100% μέσα. Clint Eastwood-Leonardo DiCaprio αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους, και ενώ για τον Leo χαίρομαι (καιρός ήταν να θριαμβεύσει σε κάποια βράβευση. Είναι με διαφορά ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του.), για τον Clint αφρίζω. Όσο κι αν περιμένω πώς και πώς το Letters From Iwo Jima, με τη διπλή του υποψηφιότητα έκλεψε μια θέση σκηνοθεσίας που θα μπορούσε να έχει πάρει ο Paul Greengrass του οποίου το United 93 απουσιάζει ολοκληρωτικά και σκανδαλωδώς από τις υποψηφιότητες, σε ένα χρονικό σημείο που ερχόταν με φόρα από τις λίστες ενώσεων κριτικών. Κατά τα άλλα επιτρέψτε μου να γίνω εντελώς fanboy και να πανηγυρίσω για τις υποψηφιότητες των Forest Whitaker (του αρνήθηκαν γελοιωδώς το περσινό Έμμυ? Σιγά μη σκάσει- θα πάρει Όσκαρ.), Penelope Cruz (στη γυναικεία ερμηνεία της χρονιάς), Emily Blunt, Meryl Streep, Sacha Baron Cohen (is very niiice! High five!!), Mark Wahlberg (να δω τον Marky Mark να κερδίζει Χρυσή Σφαίρα για Scorsese και θα τα έχω δει όλα στη ζωή μου) και φυσικά την εντελώς από το πουθενά εμφάνιση του Chiwetel -Serenity- Ejiofor για το ξεχασμένο Kinky Boots. Αλλά πάνω από όλα, όλη μου η θετική ενέργεια πηγαίνει στην Jennifer Hudson, πρώιμα αποκλεισμένη της 3ης σεζόν του American Idol, και πλέον απόλυτο φαβορί για Σφαίρα και Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου. Έτσι, για να το βουλώνουν οι snobs...

Όλες οι υποψηφιότητες. Η απονομή θα γίνει τη Δευτέρα (Δευτέρα?!) 15 Ιανουαρίου.

26/2-5/3: The Oscar goes to... Jon Stewart

Κάντε πίσω Paul Haggis, Ang Lee, George Clooney! Ο παρουσιαστής του Daily Show, Jon Stewart, ήταν ο μεγάλος νικητής της χθεσινοβραδινής 78ης απονομής των βραβείων Oscar. Με το βιτριολικό του χιούμορ να είναι παρόν σε κάθε στροφή της βραδιάς, ο εξαιρετικός κωμικός μας βοήθησε να τα βγάλουμε πέρα σε μια ακόμα ατελείωτη βραδιά που όπως ακριβώς και αυτές των προηγούμενων χρόνων διέθετε περισσότερη φλυαρία και λιγότερες εκπλήξεις από όσες θα θέλαμε.

Φυσικά το γελοίο της υπόθεσης είναι οτι η μόνη έκπληξη στις τελευταίες 3x8=24 απονομές μεγάλων βραβείων, συνέβη εις βάρος του 'Brokeback Mountain' και υπέρ του υπερεκτιμημένου 'Crash'. Δείγμα, αυτό, της "τόλμης" μιας Ακαδημίας η οποία αγνοώντας Χρυσές Σφαίρες, BAFTA και Σωματεία Παραγωγών, Σκηνοθετών και Σεναριογράφων (!), βράβευσε την πιο συντηρητική -για μια ακόμη φορά- επιλογή, ξεκαθαρίζοντας οτι η ριζοσπαστική της διάθεση δεν πρόκειται να ξεπεράσει την αναγνώριση χιπ χοπ τραγουδιών, κάπου στο άμεσο μέλλον. Φυσικά του χρόνου μεγάλος νικητής θα είναι το 'Flags of our Fathers' των Eastwood/Haggis, ενώ με κομμένη την ανάσα περιμένουμε να μάθουμε το θριαμβευτή της μεθεπόμενης απονομής. Η απορία μας θα απαντηθεί φυσικά όταν ανακοινωθεί ποιο θα είναι, μετα την Ευθανασία, τον Ρατσισμό, και τον Πόλεμο, το επόμενο Μεγάλο Θέμα με το οποίο θα καταπιαστεί ο πομπώδης textbook σεναριογράφος Paul Haggis.

Μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της βραδιάς είχαμε υπομείνει ένα δίωρο red carpet που συναγωνιζόταν σε βαρεμάρα αυτό μιας τυχαίας βραδιάς στο Μέγαρο Μουσικής (υποπτεύομαι οτι φέτος η σοβαροφάνεια δε χτύπησε μόνο στο καθαρά δημιουργικό κομμάτι, αλλά επεκτάθηκε), ένα ανελέητο σερί αφιερωμάτων της Ακαδημίας σε ακαθόριστα είδη ταινιών (δε λέω, "ενδιαφέρουσα" η συνύπαρξη της Nora Ephron με τον Syndey Lumet στο ίδιο κλιπάκι) και μια ανεπανάληπτη κοιλιά στα τεχνικά βραβεία, που εντεινόταν από το γεγονός οτι για πρώτη φορά οι μεγάλες και οι τεχνικές κατηγορίες ήταν τόσο ξεκάθαρα διαχωρισμένες. Η εξιλέωση από ψηφιακούς θριάμβους τύπου 'Return of the King' δεν έρχεται με το αποκλείσουμε κάθε ταινία με μπάτζετ από τις σημαντικές κατηγορίες για μια χρονιά, παλικάρια.

Ο Stewart δεν περιόρισε καθόλου τον εαυτό του, και σατίρισε ανηλεώς τους πάντες, από τον εαυτό του και την ίδια την Ακαδημία, μέχρι τις διασημότητες και τους πολιτικούς, την πολιτική και την Πολιτική. Οι κορυφαίες του στιγμές περιελάμβαναν αναφορές στo φόρεμα-κύκνο της Bjork, στην μοναδική ευκαιρία του Hollywood να ψηφίσει για κάποιον νικητή, στην πειρατεία, στο ταμπεραμέντο του Russell Crowe και στα παιδιά του Steve Martin. Το ξενέρωτο κοινό, πιθανώς επειδή έβλεπε στη σκηνή έναν άνθρωπο να τους θάβει χωρίς σταματημό, δεν του απέδωσε όσο έπρεπε τα εύσημα. Πέραν του βασικού παρουσιαστή, την παράσταση έκλεψαν: ο Ben Stiller ως green screen man στην απονομή του βραβείου καλύτερων εφέ-- η εκθαμβωτική Keira Knightley-- ο μεγάλος Ang Lee σε μια από τις καλύτερες acceptance speeches που μπορώ να θυμηθώ, στην οποία ευχαρίστησε τους χαρακτήρες του (!)-- οι Meryl Streep και Lily Tomlin δίνοντας το τιμητικό βραβείο στον Robert Altman σα να ήταν κομμάτι κάποιας δημιουργίας του-- ο πάντα cool George που αυτοσαρκάστηκε όταν, χαριστικά και αδίκως, παρέλαβε το βραβείο β' ανδρικού ρόλου.

Αξέχαστο θα μου μείνει επίσης το άθλιο φόρεμα της πανέμορφης Charlize Theron, η εντελώς camp μορφή της Dolly Parton και το γεγονός οτι ευχές έστειλαν στη Felicity Huffman οι άλλες 4 desperate housewives από διαφορετικά παράθυρα (γιατί πώς να καταδεχτεί τώρα ολόκληρη Teri Hatcher να μιλήσει δίπλα στις -θεές- Eva Longoria και Marcia Cross?). Η παρουσία του Χρήστου Μήτση στον σχολιασμό της ελληνικής μετάδοσης ήταν διακριτική και περιοριζόταν λίγο-πολύ στα απαραίτητα, σε αντίθεση με τον over-the-top Ορέστη Ανδρεαδάκη ο οποίος έκανε διαγωνισμό άστοχου σχολίου με τον εαυτό του, για να μας πληροφορήσει τελικά περιχαρής αν κέρδισε ή όχι το Στοίχημα (χεστήκαμε). Περιττός.

Και για κλείσιμο, οι δύο μεγάλες παραλείψεις της βραδιάς. Πρώτη η απουσία του John Spencer από το μοντάζ όσων μας άφησαν μες στο 2005 (η Mary-Louise Parker τον ανέφερε στην νικητήρια ομιλία της στις Χρυσές Σφαίρες, αλλά για την Ακαδημία δεν ήταν αρκετά σημαντικός...), και δεύτερη η αθέτηση της υπόσχεσης του Philip Seymour Hoffman στον David Letterman οτι θα γάβγιζε στο πρώτο του Oscar. Δεν πειράζει όμως, διότι έτσι κι αλλιώς κάθε νικητής Oscar που σέβεται τον εαυτό του ξεφτιλίζει την καριέρα του ουκ ολίγες φορές μετά την πολυπόθητη νίκη, συνεπώς δεν ήταν ανάγκη να το κάνει από τώρα. Philip, άκουσέ με καλά. Βλέπεις τον Robert DeNiro και τον Al Pacino που σε χαιρετάνε? Γύρνα την πλάτη, και προχώρα με γρήγορο βηματισμό προς την άλλη μεριά. Ό,τι κι αν συμβεί, μην ακολουθήσεις το φως.

Fuck Paul Haggis!
Ah, Crash... Makes me wanna be a better racist...

This Week
Το ξέρουμε το γνωστό κλισέ. Όποτε μια σειρά θέλει να αφιερώσει επεισόδιο σε έναν περιφερειακό χαρακτήρα, ή σε κάποιον villain, το κάνει δείχνοντάς τον μας να πλένει τα δόντια του το πρωί που ξυπνάει. Στο Shield βλέπουμε τον Kavanaugh του Forest Whitaker να τα πλένει δύο φορές! Μικρές λεπτομέρειες σαν αυτή είναι που έχουν ανυψώσει τον χαρακτήρα του σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση, και διατηρούν την ίδια τη σειρά στην must list. Εντάξει, βοήθησε εδώ και η Gina Torres. To φινάλε του Kavanaugh-centric επεισοδίου είχε τέτοιο ηλεκτρισμό που πιθανότατα θα στείλει στον Forest Whitaker συστημένο το πρώτο του Έμμυ.

Αυτή η πρόταση γάμου στο Gilmore Girls ήρθε εντελώς από το πουθενά! Είναι υπέροχο όταν μια σειρά συνεχίζει στην 6η της χρονιά να εκπλήσσει σταθερά το θεατή. Όσο για την ερμηνεία του 'Ηollaback Girl' από τον Gil του Sebastian Bach, αυτή μπαίνει στις μεγάλες στιγμές της τηλεοπτικής σεζόν.

Το ίδιο ισχύει και για την αποστομωτική σκηνή του πρώτου ever Suit Up του Barney στο How I Met Your Mother! Πραγματικά, πόσες αναφορές μπορούν να χωρέσουν σε 10'' χωρίς διάλογο? Από Rambo στον James Bond, κι από εκεί στον Darth Vader, η Γέννηση του πιο λατρεμένου κωμικού μου ήρωα περιελάμβανε όλα εκείνα που τον κάνουν αυτό που είναι σήμερα! Ναι, ήταν Legendary.

Fuck Paul Haggis!
I think I've just stumbled onto a metaphor for something. Possibly a sequel to Crash. Like, um, Trash.

Still to Come
Της κακομοίρας γίνεται αυτή την εβδομάδα. Σημείωνετε γιατί χανόμαστε!

Το Battlestar Galactica κλείνει τη δεύτερη σεζόν του με ένα δίωρο shocker που προσφέρει απαντήσεις, ανατροπές, αποκαλύψεις και μια εκπληκτική νέα κατεύθυνση για τη σειρά! Παρασκευή 10/3.

Οι T-1000 και Πρόεδρος Palmer προσλαμβάνουν τον Noel Crane του Felicity στην covert ομάδα τους, η οποία απαντάει απευθείας στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, στο νέο πολυαναμενόμενο μιλιταριστικό δράμα των David Mamet και Shawn Ryan (The Shield, Angel). Τρίτη 7/3.

Ο 'Citizen Kane' των τηλεοπτικών σειρών, οι ανυπέρβλητοι Sopranos, επιστρέφουν για τελευταία φορά. Η ιστορία συνεχίζεται πολλούς μήνες μετά τα γεγονότα της 5ης σεζόν, και διαθέτει μετυαξύ άλλων την Julianna Margulies (E.R.) και τον Sir Ben Kingsley ('BloodRayne' :p) στο ρόλο του εαυτού του. Κάποια στιγμή θα δούμε και την Fergie των Black Eyed Peas ως στρίπερ. Εύγε. Κυριακή 12/3.

Ο Bill Paxton υποδύεται έναν πολύγαμο μορμόνο στο νέο δράμα Big Love του ΗΒΟ, ενώ τις 3 γυναίκες του υποδύονται οι Jeanne Tripplehorn, Chloe Sevigny και Ginnifer Goodwin ('Walk the Line'). Παίζει και η Amanda Seyfried ('Mean Girls', Lilly Kane στη Veronica Mars). Κυριακή 12/3.

Υπάρχουν όμως και αρκετές σειρές που ούτε αρχίζουν ούτες τελειώνουν! Αλήθεια! Όπως το House, που αυτή την εβδομάδα φιλοξενεί τον uber-cool Greg Grunberg (Felicity, Alias) και τον Adam Busch (Warren στη Buffy) που πολύ μου είχε λείψει. Έκανε καιρό φαίνεται να ξεπεράσει τα τραύματα που του άφησε η Willow, γιατί όσο νά'ναι...

Το 24 συνεχίζει να σπέρνει. Μας δείχνει το POV των τρομοκρατών, έχει Julian Sands και Sean Austin (εκπληκτικό payoff για το χαρακτήρα του), αυτή τη βδομάδα είδαμε Peter Weller και μείναμε και μαλάκες κιόλας, είχαμε αναφορά στην Jane Espenson (σεναριογράφος σε Buffy, Gilmore Girls), ενώ προσωπικά έκανα κι ένα standing ovation για τον πράκτορα Aaron Pierce και τον Curtis Manning, τους δύο unsung heroes που επιτέλους πήραν ένα κομμάτι της δόξας που εδικαιούντο. Και πάνω που το κεντρικό στόρι έχει πάρει για τα καλά φωτιά, στο διπλό επεισόδιο αυτής της εβδομάδας ξυπνάει ο θεός από το κώμα για να πάρει εκδίκηση (όοοοοοοοοοολε), επιστρέφει η Kimberly (το μεγάλο ρίσκο των showrunners) ενώ εμφανίζεται ο αντιπρόεδρος του Logan (που υποδύεται ο Ray -Twin Peaks, 'Good Night, and Good Luck.'- Wise) και καιρός ήταν, γιατί σε λίγο αυτός ο ανίκανος θα βουλιάξει τη χώρα. Αφήστε αυτόν να προσεύχεται, και βρείτε κάποιον άλλον για να μιλάει με τους τρομοκράτες!

Fuck Paul Haggis!
Όχι, δεν έχω κάτι να προσθέσω, απλά το θυμίζω για να μην ξεχνιόμαστε.

Quotes
How could I be so stupid?
(H ατάκα που δεν περιμέναμε οτι θα ερχόταν ποτέ η στιγμή που ο Jack του 24 θα έλεγε στον εαυτό του)

Here's the mini-cherry on top of the regular cherry on top of the sundae of awesomeness that is my life: after Shannon and I talked, I nailed her.
(O Barney του How I Met Your Mother εξιλεώνεται για το ντροπιαστικό παρελθόν του)

Maybe because I'm a Cylon and I've never seen you at any of the meetings.
(Έτσι καθησυχάζουν στο Battlestar Galactica αυτούς που φοβούνται πως είναι Cylons)

The president is at a loss for words.
(Αμέσως μετά, ο Mike Novick του 24 θα μας παρουσιάσει τον τροχό)

When your life is sucking you get drunk and sleep with inappropriate men. It's your thing. Whatever. I find it charming.
(O Alex του Grey's Anatomy περιγράφει στη Meredith τον εαυτό της)

Golden Globe Awards

Σε μια απονομή που κρίνοντας από τις υποψηφιότητες μύριζε σπάσιμο τραπεζιών από εκνευρισμό, όλα τα έπιπλα του δωματίου κατάφεραν να τη βγάλουν καθαρή. Γιατί, όσο κι αν δαγκωνόμουν όταν οι Desperate Housewives κέρδισαν γελοιωδώς το βραβείο της Καλύτερης Κωμικής Σειράς, στο τέλος δε μπορούσα παρά να κρατήσω το υπέροχο συναίσθημα που μου άφησε το δίδυμο νικητών Steve Carell / Mary-Louise Parker! H διπλή νίκη των δύο λατρεμένων ηθοποιών παραμέρισε και την απέχθειά μου προς την Geena Davis η οποία επικράτησε της Glenn Close στην κούρσα για την Καλύτερη Δραματική Ηθοποιό, βράβευση που συνοδεύτηκε και από έναν πομπώδη όσο και κουραστικό λόγο.

Η βραδιά είχε ξεκινήσει με την αδιάφορη επικράτηση του απόντος Paul Newman επί των σπουδαίων Jeremy Piven ("πράκτορα" στο Entourage κατά τον Χρήστο Μήτση) και Naveen Andrews στην κατηγορία Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου, για την εμφάνισή του στο Empire Falls. Τα καλά ξεκίνησαν αμέσως μετά, όταν η συμπαθέστατη Sandra Oh του Grey's Anatomy έκανε την έκπληξη και, εμφανώς τρακαρισμένη, παρέλαβε με τρέμουλο το βραβείο του Καλύτερου Β' Γυναικείου Ρόλου.

Στις κωμικές κατηγορίες ο διπλός θριάμβος των Carell και Parker επισκίασε λίγο-πολύ όλο το υπόλοιπο τηλεοπτικό κομμάτι της βραδιάς. Ο πρωταγωνιστής του The Office άρχισε επιτέλους να μαζεύει βραβεία (προσωπικά τον θεωρώ ως τον καλύτερο κωμικό αυτή τη στιγμή, ψηλότερα και από τον Will Ferrell) και επιπλέον διάβασε και τον αστειότερο λόγο από όλους τους βραβευθέντες. Η ομιλία του είχε concept (ναι, ναι) οτι ο ίδιος ο Carell δεν είχε ετοιμάσει τίποτα γιατί δεν πίστευε οτι θα νικούσε, και αντ'αυτού την έγραψε η γυναίκα του. Μετά από αρκετά female empowerment κομμάτια, ελάχιστες αναφορές στον εαυτό του και 4 (!) ευχαριστίες προς τη γυναίκα του, ο Carell αποχώρησε και η τελετή συνεχίστηκε με το θέατρο να αποθεώνει τον κωμικό.

Αργότερα ήταν η σειρά της Parker να κάνει την έκπληξη, παραμερίζοντας τις 4 overhyped νοικοκυρές (μεταξύ των οποίων την κουκλάρα, και στα όρια της μέθης, Eva Longoria) για να πάρει ένα απόλυτα δίκαιο βραβείο για το εξαιρετικό Weeds. Τέτοια ήταν η χαρά της που στην ομιλία της ευχαρίστησε εγκαρδίως και τους σεναριογράφους, ξεχνόντας οτι ενώ η σειρά παιζόταν το καλοκαίρι ήταν η ίδια που κόντεψε να την στείλει πριν της ώρας της, απαιτώντας μεταξύ άλλων την απόλυση ορισμένων από αυτούς. Περασμένα ξεχασμένα, I guess.

Δυστυχώς οι Housewives πήραν την εκδίκησή τους λίγο αργότερα, παραμερίζοντας τα φοβερά Entourage και Weeds για να κερδίσουν για δεύτερη χρονιά το βραβείο Καλύτερης Κωμωδίας. Κι αυτό προς μεγάλη ευχαρίστηση των σχολιαστών του Filmnet, κύριους Μήτση και Ανδρεαδάκη που εντελώς οπαδικά πανηγύριζαν για τη νίκη του καναλιού τους, εν μέσω μιας γενικότερα ελλιπούς, άστοχης και εξυπνακίστικης μετάδοσης. Προς θεού, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να έχει γνώμη επί των πάντων, αλλά τότε
1) Δεν έχει δουλειά να κάνει τη μετάδοση και, κυρίως
2) Δεν έχει δικαίωμα να σχολιάζει κριτικά.
Αλλά ποιος νοιάζεται. Αφού κέρδισε το Housewives που μεταδίδεται από το Filmnet, όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς, τα έμαθε από τη λαμπρή μετάδοση των κυρίων.

Και μιλώντας για τη μετάδοση των Μήτση-Ανδρεαδάκη, να πούμε και για τα δράματα. Πέραν της Geena Davis, τα πράγματα δεν ήταν άσχημα. Ο εκ των δύο κορυφαίων ηθοποιών αυτή τη στιγμή σε όλη την τηλεόραση, Hugh Laurie, κέρδισε επιτέλους το βραβείο που αξίζει και μάλιστα το συνόδευσε με μια πολύ αστεία ομιλία αποδοχής. Και, εντάξει, το Lost δεν είναι ούτε με σφαίρες το Καλύτερο Δράμα αυτή τη στιγμή, αλλά δεδομένων των υποψηφιοτήτων δεν υπήρχε κάποιο αισθητά ανώτερο. Το Grey's Anatomy μάλλον θα περιμένει του χρόνου, όπως ακριβώς και το Lost περίμενε ένα χρόνο για να πάρει αυτό που άξιζε πέρσι. Ένας ακόμα λόγος που χάρηκα αυτή τη νίκη, ήταν η εικόνα του καθηλωτικού καστ σε παράταξη πίσω από παραγωγούς και δημιουργούς. Α, και ο Damon Lindelof ευχαρίστησε, μεταξύ άλλων, και τη γυναίκα του Steve Carell. Πρέπει να εκτιμήσεις έναν άνθρωπο που εκτός από φαντασία έχει και χιούμορ. Να μας το έδειχνε και συχνότερα στη σειρά όμως, τι καλά που θα ήταν...

Επόμενο ραντεβού τώρα, οι υποψηφιότητες των Emmy σε περίπου 5 μήνες από τώρα. Ακολουθούν οι κατηγορίες των Golden Globes, με highighted φυσικά τους νικητές.
Go Steve! Go MP!

BEST TELEVISION SERIES - DRAMA
Commander in Chief (ABC)
Grey's Anatomy (ABC)
Lost (ABC)
Prison Break (FOX)
Rome (HBO)

BEST PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A TELEVISION SERIES - DRAMA
Patricia Arquette (Medium)
Glenn Close (The Shield)
Geena Davis (Commander in Chief)
Kyra Sedgwick (The Closer)
Polly Walker (Rome)

BEST PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A TELEVISION SERIES - DRAMA
Patrick Dempsey (Grey's Anatomy)
Matthew Fox (Lost)
Hugh Laurie (House)
Wentworth Miller (Prison Break)
Kiefer Sutherland (24)

BEST TELEVISION SERIES - MUSICAL OR COMEDY
Curb your Enthusiasm (HBO)
Desperate Housewives (ABC)
Entourage (HBO)
Everybody Hates Chris (UPN)
My Name is Earl (NBC)
Weeds (Showtime)

BEST PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A TELEVISION SERIES - MUSICAL OR COMEDY
Marcia Cross (Desperate Housewives)
Teri Hatcher (Desperate Housewives)
Felicity Huffman (Desperate Housewives)
Eva Longoria (Desperate Housewives)
Mary-Louise Parker (Weeds)

BEST PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A TELEVISION SERIES - MUSICAL OR COMEDY
Zach Braff (Scrubs)
Steve Carell (The Office)
Larry David (Curb your Enthusiasm)
Jason Lee (My Name is Earl)
Charlie Sheen (Two and a Half Men)

BEST PERFORMANCE BY AN ACTRESS IN A SUPPORTING ROLE IN A SERIES, MINI-SERIES OR MOTION PICTURE MADE FOR TELEVISION
Candice Bergen (Boston Legal)
Camryn Manheim (Elvis)
Sandra Oh (Grey's Anatomy)
Elizabeth Perkins (Weeds)
Joanne Woodward (Empire Falls)

BEST PERFORMANCE BY AN ACTOR IN A SUPPORTING ROLE IN A SERIES, MINI-SERIES OR MOTION PICTURE MADE FOR TELEVISION
Naveen Andrews (Lost)
Paul Newman (Empire Falls)
Jeremy Piven (Entourage)
Randy Quaid (Elvis)
Donald Sutherland (Commander in Chief)