Doctor Who: The Name of the Doctor

Γαμημένε Steven Moffat το έκανες ξανά και το έκανες καλύτερα από ποτέ. Τι θα έλεγε η River; Spoilers.

Ήταν εκπληκτικό. Δεν έχει πιο μετρημένη περιγραφή, για αρχή. Δεν λέω πως θα εξιλεώσει τη σεζόν στα μάτια όσων την βρήκαν άνιση και βαρετή (δεν ήμουν ένας από αυτούς) αλλά σίγουρα απέναντι σε ένα τόσο αποφασιστικά ανταποδοτικό φινάλε σε ένα season-long μυστήριο δε μπορείς παρά να ξύσεις λίγο το κεφάλι σου και να παραδεχτείς πως υπάρχει λόγος που οι τηλεοπτικές σεζόν τελειώνουν στο φινάλε κι όχι στα μισά τους.

Το κυριότερο: Πώς είναι επιτέλους, για μια γαμημένη φορά, ένα φινάλε Doctor Who να δημιουργεί κι όχι να σβήνει. Ο Russell T. Davies, ο θεός να τον έχει καλά για όσα μας έδωσε, πήρε το reset button και του άλλαξε τα φώτα, το σοδόμησε, το παράτησε ρετάλι δίπλα σε κάδο σκουπιδιών. Ο Moffat, παρότι τα φινάλε του πολύ μου άρεσαν (το 'Big Bang' περισσότερο από το 'Wedding of River Song') ήταν σε μεγάλο βαθμό ένοχα για το ίδιο πράγμα. Διέφερε η χρήση (μια ανάλυση για άλλη ώρα) αλλά ήταν εκεί. Reset, reset, η ευκολία του reset.

Σκέψου το, είναι η πρώτη φορά στη μοντέρνα ιστορία του Doctor Who που το φινάλε δεν διαγράφει τίποτα. Δεν αλλάζει τίποτα. Όχι μόνο εξηγεί τα ανεξήγητα (θα επανέλθω), αλλά το κάνει με έναν τρόπο που ανατινάζει τη μυθολογία, την κάνει πιο πλούσια, πιο περίπλοκη και πολυεπίπεδη. Δεν σβήνει, προσθέτει. Όχι κυνικά, αλλά με σεβασμό και πολύ συναίσθημα.

Γιατί ας μην ξεχνάμε, ωραία όλα τα τρικ και τα πήγαινε έλα στο χρόνο, αλλά το Doctor Who στα καλύτερά του, είναι η πιο ξεγυμνωμένα συναισθηματική τηλεόραση που υπάρχει εκεί έξω. Γι'αυτό την αγαπάω τόσο πολύ. Και η στιγμή που συνειδητοποιείς τι ακριβώς είναι η Clara και πώς ακριβώς θα σώσει τη ζωή του Doctor είναι μια στιγμή τόσο συναισθηματικά φορτισμένη που, εγώ προσωπικά, είδα τη σεζόν να περνά μπροστά από τα μάτια μου, να φέρνω στο νου μου τις στιγμές που βοήθησε (ή ξερά έσωσε) τον Doctor, και συγκινήθηκα.

Οπότε, ας το πιάσουμε λίγο απ'την αρχή για να βγει άκρη. Η Clara, το impossible girl. Είναι εκεί για να σώσει τον Doctor σε κάθε στιγμή της ιστορίας του που χρειάστηκε βοήθεια, ένας διαρκής, αιώνιος, αγέραστος φύλακας άγγελος, από αναγέννηση σε αναγέννηση. Το μαθαίνουμε αυτό όχι σε κάποια μεγάλη αποκάλυψη, αλλά κυριολεκτικά μέσα στο πρώτο λεπτό του επεισοδίου. ΠΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ COLD OPEN ΕΙΔΑΜΕ;



"What kind of idiot would try to steal a faulty TARDIS;"

Το ελάχιστο που θα πω, δεν ήμουν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο. Πρώτο πλάνο, ακόμα βολεύεσαι με τη μπύρα, σβήνεις τα φώτα, κάνεις "σσσς" στους δίπλα, και ξαφνικά κοιτάς και είναι στην οθόνη σου ο William o Hartnell την ώρα που κλέβει το TARDIS. Περίμενε, τι;; Είναι το 50th Anniversary; Τι βλέπω τι συμβαίνει, πριν προλάβεις να σβήσεις το χαζό nerd χαμόγελο από το πρόσωπό σου την ώρα που επεξεργάζεσαι αυτό που βλέπεις, εμφανίζεται η Clara, είναι εκεί για να τον προστατέψει, και ξαφνικά είναι η Clara ξανά, παντού και πάντα, δίπλα σε όλους τους Doctors, λίγο ξοπίσω τους, εισηγμένη με πανέμοπρφο τρόπο μέσσα σε υλικό της κάθε εποχής.



Είναι εκεί για να τον σώσει. Πάντα. 2 λεπτά μέσα στο επεισόδιο, τα πάντα ήδη βγάζουν νόημα. Και είναι υπέροχα. Ο Moffat όχι απλά είχε εξήγηση για το αίνιγμα της 7ης σεζόν, αλλά το είχε δέσει με όλη την ιστορία του χαρακτήρα, με ένα τρόπο που οι παντός είδους επετειακές ιστορίες -έτσι όπως προσεγγίζουν το υλικό με θαυμασμό και υπόκλιση αντί με θράσος και αίσθηση ανακάλυψης- σπάνια καταφέρνουν ή απλώς τολμούν. Περίμενε. Έχει ακόμα 40 λεπτά αυτό το πράγμα.

Όπως συχνά συμβαίνει με τη σειρά, ο σεναριακός μηχανισμός στο μεσαίο μέρος του επεισοδίου είχε προβλήματα αλλά ειλικρινά δεν με νοιάζει που μαζεύτηκαν όλοι έτσι αμήχανα έξω από τον τάφο του Doctor, γιατί πριν και μετά και τριγύρω συνέβαιναν απίστευτα πράγματα. Ας αναφέρουμε μερικά από αυτά πριν περάσουμε στο τρομερό τελευταίο κομμάτι του επεισοδίου.



* O Strax ξεδίνει στη Γλασκώβη με ένα ντόπιο ΚΔΟΑ. Πέθανα.

* “Mam, I think I've been murdered.” H Jenny στην πιο ανατριχιαστική στιγμή του επεισοδίου, διακόπτει το χωροχρονικό google hangout των Spacetime Scoobies, εισάγει τους εντυπωσιακούς (και σαφέστατα Gentleman-esque) Whispermen και θέτει τα stakes του επεισοδίου. Θα πεθάνουν όλοι, αν ο Doctor δεν τους βρει στο Trenzalore.

* Trenzalore! Το έχουμε ακούσει ξανά και ξανά. Τι είναι; Ο τόπος ταφής του Doctor. Ναι, φυσικά. Κάπου εκεί έξω θα υπήρχε ο τάφος. Και κάποια στιγμή κάποιος θα σκεφτόταν να το εκμεταλλευτεί.

* Το κάνει ο/η/το Great Intelligence, πάλι με τη μορφή του επιβλητικού Richard E. Grant (με τη βοήθεια των creepy Whispermen) που έχει ένα και μοναδικό σκοπό: Να μπει στον τάφο του Doctor και να εκμεταλλευταί αυτό που υπάρχει εκεί μέσα για να τον συνθλίψει, να ξαναγράψει όλη την ιστορία- του Doctor και κατ'επέκταση του σύμπαντος. Σκληρό.

* Το γιγάντιο TARDIS/τάφος. Απίστευτο, απίστευτο, απίστευτο. Φυσικά θα ήταν κι αυτό εκεί νεκρό, στο πλάι του. Και φυσικά θα ήταν πλέον διαλυμένα bigger on the outside.

* Η παρουσία της River Song. Μου άρεσε που ήταν τόσο λεπτογραμμένη, έτσι για αλλαγή κιόλας. (Και το φιλί, φανταστικό.) Σε ένα επεισόδιο που φτάνει από την απαρχή του χαρακτήρα και φτάνει ως το τέλος του, ήταν δίκαιο να υπάρχει εκεί αυτός ο χαρακτήρας με κάποια μορφή, και ήταν ακόμα πιο δίκαιο να είναι εκεί ως ηχώ μιας ακαθόριστης στιγμής του παροντοςμέλλοντος. Ο Doctor μισεί τα φινάλε, λέει ξανά και ξανά, και πώς να τον αδικήσεις. Όλα τα ζει ταυτόχρονα, όπως ευφυώς υπογραμμίζει αυτό το φινάλε.

* Το όλο παιχνίδι με το Όνομα. Φυσικά και θα ήταν παιχνίδι. Δεν πιστεύω να πέρασε στο μυαλό κανενός ποτέ ότι θα μαθαίναμε το ίδιο το όνομα, εξάλλου γιατί να συμβεί αυτό. Άντε να τον λέγανε κι αυτόν John να δω τι θα καταλαβαίναμε. Αντ'αυτού παίζεται κάτι πολύ πιο έξυπνο: To όνομα αυθτό καθ'εαυτό είναι απλώς ένας σεναριακός μηχανισμός (το λέει η River ώστε να ανοίξει ο τάφος***) και να αποκαλύψει τι είναι στην πραγματικότητα το τρομερό μυστικό του Doctor. Πολύ έξυπνα υποθέταμε όλοι πως ήταν το ίδιο το όνομα, αλλά ήταν αυτό στο οποίο οδηγούσε. Ο τάφος. Και μαζί ένα shortcut για όλη την συμπαντική ιστορία.

(***Όταν ειπωθεί το όνομα, Silence will fall. Η River το είπε. Απλά λέω. Μπορεί η όποια τρομακτική συνέπεια αυτού του επεισοδίου να είναι ο ίδιος ο λόγος για τον οποίο συμβαίνουν οι τελευταίες 3 σεζόν;)

Όσο για το όνομα; Το επεισόδιο θα μπορούσε να λέγεται και (In) The Name of the Doctor γιατί προτείνει πως δεν είναι η ίδια η λέξη που έχει σημασία, όσο το τι συμβολίζει. Τον Doctor τον λένε Doctor επειδή επέλεξε να τον λένε Doctor, αυτό κάνει, γιατρεύει την Ιστορία. Αλλά όχι κάθε φορά- apparently.



Στην τελευταία πράξη, ο/η/το Great Intelligence βουτάει στο ανοιχτό timestream/πληγή του Doctor και προχωρά να αρχίσει να διαγράφει και να αλλοιώνει. Η Clara ξέρει λοιπόν τι πρέπει να κάνει. Η στιγμή που το συνειδητοποιεί, το αποφασίζει και χαμογελά ορμώντας ξοπίσω του GI είναι ανατριχιαστική. Είναι εκπληκτικό πώς τα πάντα εδώ βγάζουν νόημα. Επιστρέφουμε στο cold open της μεγάλης αποκάλυψης, αλλά πλέον με περισσότερες πληροφορίες. Συνεισητοποιούμε γιατί η Clara είναι εκεί για να τον σώζει, και πώς. Η μοίρα της είναι τρομακτική αλλά δε γίνεται παρά να θαυμάσεις με το στόμα ανοιχτό τη συγκεκριμένη αποκάλυψη.

Φυσικά μόλις συνέρχεται, ο Doctor τρέχει να τη σώσει. Η συνέπεια του ότι μπήκε μέσα στην ανοιχτή πληγή του timestream του, μέσα στον τάφο του, μοιάζει σχετικά ακίνδυνη, περίμενα ότι θα συνέβαινε κάτι πιο τρομακτικό από το να μπει απλά σε μια σπηλιά και να πιάσει την Clara από το χέρι. Πάνω που πήγα οριακά να απογοητευτώ (παρότι η ίδια η σκηνή ήταν φανταστική- οι σκιές των προηγούμενων Doctors, το 'άσε με επιτέλους, just for the hell of it, να σε σώσω κι εγώ μια φορά') τότε ήρθε και η τελευταία αποκάλυψη που σε κάνει ενδεχομένως να πεις ότι "α ΟΚ, γι'αυτό δεν είναι καλό να παίζουμε με το ανοιχτό μας timestream".

Ο John Hurt εισάγεται ως ένας νέος/παλιός Doctor, ένας που μάλλον ήταν εκεί όμως ο δικός μας, ο κανονικός Doctor έχει ξεχάσει/δεν αναγνωρίζει. Γιατί δεν τον έχουμε ξαναδεί; Είναι σβησμένος από τον χρόνο και ζει μόνο μέσα στο προσωπικό timestream πτώμα του Doctor (και τώρα θα βγει έξω;). Είναι ο Doctor 8a; Έκανε αυτό που νομίζουμε ότι έκανε; Το τόσο τρομερό πράγμα που έκανε το Great Intelligence να μπει σε όλο αυτό τον κόπο προκειμένου να πάρει εκδίκηση;

Σε κάθε περίπτωση: Στο τέλος ενός επεισοδίου που καταφέρνει να διατρέχει ολόκληρη (αλλά ολόκληρη) την ιστορία του χαρακτήρα, ο Moffat όχι απλά απαντά παραπάνω από ικανοποιητικά το κεντρικό μυστήριο της σεζόν, αλλά -κλείνοντας ένα σερί επεισοδίων με αποφασιστικά αυτοτελή χαρακτήρα- μας αφήνει πετώντας στα μούτρα μας το μεγαλύτερο cliffhanger που έχει γράψει ως σήμερα, μεγαλύτερο κι από την καταστροφή του σύμπαντος στο 12ο επεισόδιο της 5ης σεζόν, ναι. Γιατί τότε ήξερες πως αυτό που συνέβη θα γύρναγε πίσω. Είχες το αναπόφευκτο reset. Τώρα; Τώρα δεν ξέρουμε τίποτα. Πάνω στην ώρα για την επέτειο των 50 χρόνων της, η σειρά πάει σε ένα μέρος καινούριο, κάπου όπου δεν έχουμε ιδέα τι μας περιμένει.



Διάβασε ξανά την τελευταία πρόταση. Αναλογίσου το. Amazing.

.

Doctor Who: The Angels Take Manhattan

Spoilers και δάκρυα μετά το άλμα για το φινάλε αυτής της, ας πούμε, 7.1 σεζόν Doctor Who.


“I hate endings,” λέει ο Doctor στην αρχή του επεισοδίου σε μια διπλής σημασίας δήλωση: Από τη μία, ένα προφανές κομμάτι τραγικής ειρωνίας για το φινάλε της ιστορίας των Ponds, που ξέρουμε πως θα δούμε - και μαζί, ένα είδος φινάλε και για τον ίδιο τον Doctor και την προσωπική του διαδρομή με αυτούς.

Από την άλλη, έχουμε άλλη μια ειρωνία, που ξεφεύγει από κανέναν μας. Πως το Doctor Who είναι μια σειρά δομικά ανήμπορη να φτάσει σε ένα τέλος. Ακριβώς επειδή εκεί η Χολιγουντιανή ας πούμε νοοτροπία είναι τα διαρκή reboots, το Doctor Who είναι μια σειρά που δεν το έχει ανάγκη, άρα θα τη βλέπουμε να αναγεννάται σε συνέχειες, εις το άπειρο. (Υποθέτω κάποτε θα έρθει βέβαια το Τέλος, αλλά έτσι νόμιζαν και στα τέλη των '80s και να πού είμαστε τώρα. Οπότε ας μην ποντάρει κανείς σε αυτό.)

Οπότε αυτό που μένει, εκτός από επιμέρους γαμάτα επεισόδια, είναι αυτές οι ιστορίες των companions. Είναι ό,τι πιο κοντινό σε αρχή, μέση και τέλος έχει να επιδείξει μια σειρά με αθάνατο ήρωα. Ως τώρα στη σύγχρονη εκδοχή της σειράς, τα φινάλε των ιστοριών των Companions έρχονταν πάντα χέρι-χέρι με το τέλος των σεζόν, οπότε δεν είχε φανεί καθαρά η δύναμη που μπορούν να κουβαλάνε αυτές οι ιστορίες.

Με την αποχώρηση των Ponds σε ένα 5ο επεισόδιο μίας σεζόν, αυτή η δύναμη κυριεύει τα πάντα: Δε μας ενδιαφέρει αν η σειρά επιστρέφει σε κάποιους μήνες, δε μας νοιάζει αν η σεζόν έχει κι άλλα επεισόδια. Αυτή τη στιγμή είναι σαν το Doctor Who, σαν ένα Doctor Who, να έφτασε στο “ending”. Και πώς.

Είναι περίεργο να ξέρεις εκ των προτέρρων ότι έρχεται το τέλος για κάποιους χαρακτήρες, αλλά αυτό ήταν πάντοτε το παιχνίδι με το Doctor Who. Η αξία αυτών των αποχωρήσεων βρίσκεται πάντα στο συναίσθημα και στην σημασία, και φυσικά στον τρόπο. Όπως κι αν το κοιτάξεις, αυτό το επεισόδιο, ως το τέλος της μεγάλης, υπέροχης Pond Saga, ήταν φανταστικό.

Αρχικά επειδή ήταν all about the Ponds. Αυτό που ανέφερα λίγο νωρίτερα, πως αυτή τη στιγμή δε μας νοιάζει αν η σειρά έχει συνέχεια επειδή φτάσαμε σε ένα Τέλος; Ε, κι η ίδια η σειρά έτσι το αντιμετωπίζει. Αυτή η αποχώριση, σε αντίθεση με όσες έχουν προηγηθεί στο σύγχρονο Who, δεν είναι δεμένη με καμία μεγάλη πλοκή, δεν είναι παράπλευρη απώλεια των ενεργειών κάποιου Big Bad, δεν είναι υποσημείωση σε κάποιο season-long arc. Είναι απλά η στιγμή που φεύγουν οι Ponds, και μόνο, ακριβώς, αποκλειστικά αυτό.

Έρχεται στην πλάτη ενός σερί επεισοδίων που, άλλα καλά κι άλλα μέτρια, πάντως ανεξαιρέτως υπογράμμιζαν το πόσα σημαίνουν αυτοί οι 3 χαρακτήρες, ο ένας για τον άλλον, το πόσο μεγάλο κενό αφήνουν όταν απουσιάζει ο ένας ή ο άλλος. Στο τέλος του προηγούμενου, ολοκληρώθηκε το θεώρημα που είχε ξεκινήσει ο Moffat πριν χρόνια, με το 'Eleventh Hour': Αυτή η παιδική δίψα για φαντασία, για περιπέτεια, έχει πάντα θέση, χωρίς αυτή είμαστε τελειωμένοι. Οι Ponds, μετά από ένα μουντό χρόνο παγιδευμένοι στην πραγματικότητα, αποδρούν ξανά με τον Doctor.

Το πληρώνουν; Όχι, γιατί αν και αυτό το φινάλε είναι πολύ στενάχωρο, κρύβει κάτι το φοβερά αισιόδοξο: Η Amy 'θυσιάζεται' και αποχαιρετά τον Doctor με αγάπη και με μια κατακλείδα απέραντης ευγνωμοσύνης. Και ο Doctor μες στη θλίψη ξέρει, μάλλον, πως το να έχει συντρόφους τον κάνει έναν καλύτερο, εχμ, θεό.

Το ίδιο το επεισόδιο είναι φανταστικό, ακριβώς λόγω του μικρού του μεγέθους. Χρησιμοποιεί τους Angels, αλλά με τρόπο περισσότερο κοντά στο old-school του 'Blink', παρά στο universe-consuming έπος της επανεμφάνισής τους στην 5η σεζόν. Φέρνει πίσω τη River, αλλά να παίξει το ρόλο της στην τελευταία επικοινωνία του Doctor με την Amy, για να πει αντίο στη 'μητέρα' της, για να εντοπίσει τον χαμένο Rory - όχι για να βάλει μπροστά κάποιο τεράστιας σημασίας story arc.

Το σκηνικό του προπολεμικού Μαχάταν είναι τέλειο, και η ιδέα του ξενοδοχείου-μπαταρίας για τους Angels ευφυής και ανατριχιαστική την ίδια στιγμή. (Για το Άγαλμα της Ελευθερίας δεν έχω καν κάτι να πω. Απλά ΕΠΡΕΠΕ να συμβεί, και ναι, ήταν απείρως cool και spooky.) Το όλο set-up δίνει στον Moffat την ευκαιρία να γράψει μια ιστορία λίγο ως πολύ περιορισμένη σε ένα σημείο, βασισμένη στον τρόμο, κάτι που ξέρει να το κάνει πολύ καλά. Το ότι εδώ είχαμε επιπλέον και τεράστιο συναισθηματικό δέσιμο, ήταν απλά ένα μπόνους.

Το επεισόδιο κυλούσε με τα γνωστά timey-wimey κολπάκια μέχρι περίπου το μισό του, όταν και άρχισε να διαφαίνεται κάπως το πώς θα παιχτεί αυτή η τελευταία πράξη. (Προς στιγμήν είχα πιστέψει πως το επεισόδιο θα ήταν ένα κυνήγι στο χρόνο προς τα πίσω, με τους Angels να στέλνουν το Rory κάθε φορά και παλιότερα και το TARDIS στο κατόπι του.) Ελάχιστες στιγμές μπορώ να σκεφτώ σε τηλεοπτικά δράματα που να έχουν τόσο πολύ κερδίσει το δικαίωμα σε μια σκηνή σαν την 'αυτοκτονία' των Ponds. Οι δυο τους έχουν ακολουθήσει ή περιμένει ή ξαναβρεί ο ένας τον άλλον μέσα από τις πιο εξωπραγματικές, απίθανες και εμψυχωτικές περιστάσεις: Φυσικά και η ύστατη πράξη τους, θα ήταν κοινή.

Το ότι το παράδοξο λύθηκε με τους 4 ήρωες πίσω στο νεκροταφείο όπου όλα ξεκίνησαν, με έπιασε λίγο απροετοίμαστο, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν ξέραμε πόσο reset θα ήταν αυτό το button. Σίγουρα όχι αρκετά ώστε να σβήσει, προφανώς, όλους τους Angels από τη Νέα Υόρκη (έτσι όπως το κατάλαβα, δηλητηριάστηκαν μόνο εκείνοι που θρέφονταν από το ξενοδοχείο, άρα άλλοι περιφερειακοί παρέμειναν άθικτοι. Μεταξύ αυτών, apparently, και το Άγαλμα της Ελευθερίας. Χοχο), με έναν που είχε ξεμείνει στο νεκροταφείο να στέλνει ξανά πίσω τον Rory.

Εκεί πια όλοι γνωρίζαμ τι θα ακολουθούσε, η Amy Θα τον ακολουθούσε για μια τελευταία φορά, ξαναγράφοντας για την πάρτη του ακόμα και την Ιστορία. Ο “Raggedy man... goodbye” αποχαιρετισμός την ώρα που η River προσέφερε ένα απροσδόκητο “shut up Doctor, yes it is”, απλά με διέλυσε.

Τώρα, οι κανόνες του Doctor Who σχετικά με το πήγαινε-έλα, με το ταξίδι στο χρόνο, με τα fixed points, όλα αυτά, ξέρουμε πολύ καλά πως βασίζονται όλα σε τρομερά αυθαίρετους κανόνες, πρακτικά δεν υπάρχει τίποτα σε αυτή τη σειρά που να μην αυτο-καταρρίπτεται. Αυτό που μετράει για μένα τουλάχιστον, είναι η συναισθηματική αλήθεια. Οι Ponds και ο Doctor είχαν τη στιγμή τους, και τώρα αυτή η στιγμή πέρασε, και τόσο η Amy όσο και ο Doctor μοιάζουν να γνωρίζουν πως οι ιστορίες τους δε θα ξαναδιασταυρωθούν - άρα δεν θα ξαναδιασταυρωθούν. Κατά κάποιο τρόπο, το timeline των Ponds τώρα γίνεται άπροσπέλαστο για τον Doctor, και εκεί το αφήνω. Το πιστεύω, κι αυτό μου αρκεί.

Κι αν υπήρχε ένας τρόπος να γίνει ακόμα πιο συντριπτικός αυτός ο αποχαιρετισμός, ο Moffat τον βρήκε. Ο Moffat για την ακρίβεια τον είχε βρει πριν 3 χρόνια. Η Amy γράφει στον Doctor έναν επίλογο (στο βιβλίο της River τυπικά, αλλά ξέρεις - επίλογο) όπου του ζητάει μια τελευταία χάρη και ταυτόχρονα δίνει την κατακλείδα την ίδιας της ιστορίας της ως τηλεοπτικό χαρακτήρα. Αφηγείται με λίγες λέξεις, κάποια μόνο από τα θαυμαστά πράγματα που έκανε (που είδαμε) σε αυτές τις 2μιση σεζόν, στη μορφή δώρου ελπίδας για τον εαυτό της ως πιτσιρίκι, για εκείνο το κοριτσάκι που περιμένει υπομονετικά στην αυλή να επιστρέψει ο Raggedy Man.

Πριν δω το φινάλε, έκατσα και είδα για χιλιοστή φορά το 'Eleventh Hour', οπότε είχα πολύ φρέσκο το πλάνο με το οποίο κλείνει η ιστορία της Amy, με την σκηνή όπως υπάρχει αυτούσια σε εκείνη την πρεμιέρα. Με την μικρή Amy να κάθεται στη βαλίτσα της και ακούγωοντας τον ήχο του TARDIS, να σηκώνει το κεφάλι γεμάτη ελπίδα, αλλά τελικά να βλέπουμε την Amy να ξυπνάει, χρόνια μετά.

Όλοι είχαμε τότε υποθέσει πως ήταν απλά ένα όνειρο και το είχαμε αφήσει εκεί. Αδιανόητα, φαίνεται πως ο Moffat ήξερε πάντα πως ο Doctor θα επέστρεφε από το μέλλον (του) για να δώσει ελπίδα στη μικρή Amelia (και να κάνει εμάς να θέλουμε να βάλουμε τα κλάμματα).

Ο τρόπος που το τέλος δένει με την αρχή σε αυτή την ιστορία δεν είναι τίποτα λιγότερο από υπέροχος. Ο λόγος που αγαπήσαμε τόσο πολύ την Amy ήταν ότι τη γνωρίσαμε, όπως κι ο Doctor, όταν ήταν παιδί. Δεν υπήρχε ωραιότερο κλείσιμο από αυτή, μια ύστατη νότα απόλυτης συναισθηματικής αλήθειας στη χρήση του continuity, την ίδια στιγμή πρόλογος κι επίλογος μιας φανταστικής ιστορίας.

Ο Doctor μπορεί να μισεί τα endings, αλλά δεν είπε τίποτα για επιλόγους.

.

Doctor Who: The Power of Three

Πάμε spoilers για το προτελευταίο Doctor Who 'για τώρα'. Spoilers μετά το άλμα.


Αυτό ήταν βασικά η RTD version της σειράς μέσα από το πρίσμα της Moffat version της σειράς, γραμμένη από τον Chris Chibnall. Ωραία. Είχαμε δηλαδή το invasion, τη ματιά στην οικογενειακή ζωή, τα talking heads στην τηλεόραση, ανήσυχους γονείς, κλπ. Απλά αντί για σαχλό ήταν βαθιά συγκινητικό.

Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που κάνει η σειρά αυτή τη στιγμή. Θέλω να πω, προφανώς, αυτά δεν είναι ακριβώς τα πιο συναρπαστικά επεισόδια που έχει κάνει ποτέ, αλλά εξυπηρετούν κάτι άλλο. Βλέπω αυτό το ματσάκι επεισοδίων ως έναν mini-season επίλογο στην ιστορία των Ponds, παρά ως ξέρωγώ 'το πρώτο κομμάτι της 7ης σεζόν'. Λες κι έχει νόημα μια τέτοια δομή όταν πια αυτά τα μάτσα επεισοδίων απέχουν μεταξύ τους μήνες και χρόνια.

Η ιστορία των Ponds θα μπορούσε λίγο-πολύ να έχει τελειώσει και στο τέλος της 6ης με το 'ζήσαν αυτοί καλά κι αυτός καλύτερα' κλείσιμό της. Δεν έχω ιδέα πώς σκοπεύει ο Moffat να ολκληρώσει τώρα την ιστορία τους, όμως μου αρέσει που δεν το άφησε απλώς εκεί, παρά εξερευνά σε ένα λίγο πιο βαθύ επίπεδο τις συνέπειες αυτής της διετούς (για εμάς) φιλίας.

Σαν επίλογος, μπορεί και παίρνει την εξής ελευθερία: Δεν ακολουθεί κάποια λογική εβδομαδιαίων περιπετειών, αλλά προσπερνά τους χρονικούς ρυθμούς που είχε θέσει, με τον τρόπο που το κάνει κι ένας 3σέλιδος επίλογος ενός βιβλίου. Σου λέει, Και μετά συναντήθηκαν ξανά ύστερα από μήνες. Και μετά, ύστερα από χρόνια. Και μετά, ήρθε ο καιρός ο Peter Pan να βρει νέους companions γιατί η Wendy είχε μεγαλώσει.

Αυτό είναι που απολύτως λάτρεψα σε αυτό το επεισόδιο: Επιστρέφει στην ιδέα του πώς αυτοί οι 3 χαρακτήρες έχουν ουσιαστικά αποχωρήσει ο ένας από τη ζωή των άλλων, και οι άλλοι από τη ζωή του ενός, αλλά με έναν τρόπο όπου είναι ακόμα παρόντες.

Η σκηνή με τον Doctor και την Amy στην ταράτσα είναι μια από τις ωραιότερες που έχει κάνει ποτέ η σειρά, καθώς οι δυο τους επισκέπτονται αυτά ακριβώς τα συναισθήματα. Όλο το επεισόδιο περιστρέφεται γύρω από αυτή τη μπανάλ ιδέα της 'ωρίμανσης' αλλά με αυτό τον εντελώς ψεύτικο και κλισέ τρόπο που ας πούμε σου κοπανάνε το κεφάλι sitcoms όπως το latter day-HIMYM. Όμως δες τι γίνεται μετά:

Μετά, ο Doctor λέει στην Amy πως δεν τρέχει να ξεφύγει από τίποτα, αλλά το ακριβώς αντίθετο.

“I'm not running away from things, I'm running to them,
before they flare and fade for ever.”

Ο Doctor είναι αιώνια ενθουσιώδης έφηβος επειδή θέλει διαρκώς να μαθαίνει, να ανακαλύπτει, να συναρπάζεται. Αυτή η ιδέα είναι απλά υπέροχη. Σα να λέει πως, Σταματάς να τρέχεις όταν κουράζεσαι να ανακαλύπτεις.

Και ακόμα πιο μετά, η Amy κι ο Rory τρέχουν ξανά μαζί του για να ανακαλύψουν κάτι νέο. Ύστερα μάλιστα από παρότρυνση του φανταστικού μπαμπά Williams, ο οποίος κάνει την προφανή διαπίστωση, πως όσο κι αν έχουν απομακρυνθεί οι Ponds με τον Doctor, δε γίνεται να μην είναι μαζί.

(Ο μπαμπάς Williams είναι πιθαανώς ο αγαπημένος μου μη-πρωταγωνιστικός χαρακτήρας της εποχής Moffat. Δεν κάνω πλάκα. Ο άνθρωπος έκατσε 4 μέρες μες στο TARDIS για να προσέχει μην κουνηθεί ο κύβος.)

Και πρόσεξε: Η διαπίστωση συμβαίνει αφότου έχει ρωτήσει ευθέως τον Doctor, τι παθαίνουν οι σύντροφοί του. Ερώτηση την οποία ο Doctor απάντησε με ειλικρίνεια, και με τον Matt Smith να βγάζει πίκρα, στεναχώρια, πόνο.

Όμως κάποια πράγματα είναι αυτά που είναι και είναι, πολύ απλά, μαλακία να τα αλλάξεις.

Γι'αυτό το λόγο αυτό, ήταν ένα από πιο όμορφα επεισόδια που έχει κάνει η σειρά. Σίγουρα, η RTD-esque πλοκή ήταν ξεχάσιμη, αν και -ταιριαστά με το κλίμα της Moffat era- είχε το chilling twist της ('The Long Invasion', δηλαδή πόσο γαμάτο). Και το resolution ήταν χαζομάρα. Αλλά δε με ενδιέφερε καθόλου, γιατί ήταν απλώς ένα όχημα ώστε να δούμε τους Ponds στη δική τους έδρα. Και, κυριότερα, να τους δει εκεί κι ο Doctor. Να τους ζήσει. Και να κοιτάξει βαθιά μέσα του, κι αυτός κι εκείνοι, για να δουν τι σημαίνει ο ένας για τον άλλο.

Αυτή η αναζήτηση ξεφεύγει από τα πλαίσια των φορμουλαϊκών companions arcs που είχε ως τώρα η σύγχρονη εκδοχή της σειράς, και με κάνει ειλικρινά να ΤΡΕΜΩ ενόψει της Pond era του ερχόμενου επεισοδίου. Όμως για την ώρα, χάρη σε επεισόδια σαν αυτό, θυμάμαι όλα τα πράγματα που αγάπησα σε αυτούς, και στη χημεία τους με τον Doctor μας.

Υπέροχο.

.

Firefly: Ένας εορτασμός

Στη σελίδα που έχω ανοίξει για το blog στο facebook έκανα τις προάλλες το πρώτο πραγματικά απολαυστικό πράγμα που δε θα μπορούσε ας πούμε να γίνει απλώς από εδώ. Σε όλη τη διάρκεια της μέρας στις 20 Σεπτεμβρίου (την 10η επέτειο δηλαδή από την πρεμιέρα του Firefly), πόσταρα διάφορα επετειακά πραγματάκια, από εικόνες και βίντεο μέχρι κείμενα παλιές διαφημίσεις.

Στη φάση μπήκαν και οι σχολιαστές που άρχισαν να ποστάρουν κι αυτοί πράγματα (ή Κινέζικες βρισιές, εξίσου κουλ) και γενικά ήταν 'μια όμορφη φάση'.

Τα συγκεντρώνω εδώ για να μη χαθούν στο αέναο wall του facebook.

*Η ανακοίνωση

*Η cover photo

*Τα κείμενα: To Firefly ως #1 των '00s και Το 'Objects in Space' στο πλαίσιο των 12 Days of Whedon.

*Οι σκηνές: Ένα πρόχειρο top-5 αγαπημένων σκηνών από τη σειρά.
5, Η River σηκώνει το όπλο
4, Jayne, Hero of Canton
3, O χορός της River
2, "I'll be in my bunk"
1, O Wash και τα δεινοσαυράκια του

*Τα ρετρό: H διαφήμιση που πλήρωσαν οι Browncoats στο Variety, H έντυπη διαφήμιση της σειράς πριν την πρεμιέρα, Μια φωτογραφία από τα γυρίσματα και O Joss Whedon τραγουδά το theme της σειράς.

*Συνεισφορές εκτός των σχολίων στα παραπάνω:
t-shirt
xkcd
browncoats

*Το συγκινητικό φινάλε

Ελπίζω πως θα κάνουμε συχνά τέτοιες γαμάτες σαχλαμαρίτσες στο page, εννοείται και πως οι προτάσεις πάντα δεκτές.

Κι όπως έλεγε κι η Μαρία Αλιφέρη, "Και μην ξεχνάτε, can't stop the signal."

.

Firefly: Ten 他妈的 years

Φέτος το φθινόπωρο κλείνει 10 χρόνια η σειρά μετέπειτα της οποίας καμία άλλη δεν αγάπησα περισσότερο.

Στο SDCC φέτος θα γίνει το αναμενόμενο reunion του cast και των ανθρώπων υπεύθυνων για αυτό το αριστούργημα, τον Whedon και τον Minear δηλαδή. Ακόμα καλύτερα, κάποιος θα το φιλμάρει. Και θα το κάνει ωριαίο αφιέρωμα για την τηλεόραση.

Εμείς από τις καρέκλες του υπολογιστή μας δε μπορούμε δυστυχώς να κάνουμε κάτι εξίσου εντυπωσιακό, όμως με αφορμή όλα τα παραπάνω, θα κάνουμε το κατά δύναμην. Περισσότερα σύντομα.

.

"Ουφ."

Αποκλείεται να μη σου έχει τύχει: Θα είσαι σε μια παρέα με φίλους (ή, για πιο άβολα, με λιγότερο φίλους ή απλώς γνωστούς) και κάποιος θα πετάξει μια τρομερή αλήθεια, από αυτές που πάντα ντρεπόσουν να παραδεχτείς δημόσια, αλλά σου συμβαίνει. Και είναι κάτι τόσο προσωπικό που προφανώς αν δε το περιγράψεις στον άλλον δεν έχεις τρόπο να ξέρεις αν συμβαίνει μόνο σε εσένα ή αν είναι κάτι που συμβαίνει και σε άλλους.

Η στιγμή όμως που το ακούς από τα χείλη ενός άλλου, που με άγνοια κινδύνου το τοποθετεί δημόσια, και επιτέλους ξέρεις πως είναι μια αλήθεια λιγότερη την οποία πρέπει να κουβαλάς μόνος σου, παρέα με τον εαυτό σου, για πάντα; Πόσο απελευθερωτική;

~~~

Νωρίτερα σήμερα με πήραν τηλέφωνο από την εταιρεία κινητής όπου είχα συμβόλαιο για τα τελευταία 2 χρόνια. Χθες πήγα στους ανταγωνιστές τους με σκοπό να κάνω συμβόλαιο εκεί. Από την εταιρεία μου με πήραν αμέσως τηλέφωνο, μου πρότειναν ένα πολύ καλό πρόγραμμα αντί αυτού που μαλακωδώς πλήρωνα 2 χρόνια, και περίμεναν απάντηση.

Εγώ είχα αποφασίσει οριστικά να φύγω βέβαια, αλλά δεν πήρα πίσω. Μέχρι που σήμερα, τηλεφώνησαν ξανά.

-Σας μίλησε χθες ο συνάδελφος για την προσφορά μας;
-Νννναι....
-Το σκεφτήκατε;
-...μμμάλιστα....
*σιωπή*
-Καταλάβατε, είναι η προσφορά με το -55%.
-....ναι, νννναι.....
*κι άλλη σιωπή*
-Θέλετε να προχωρήσετε με την μεταφορά;
-Ναι.
-Μάλιστα. Καλησπέρα σας.
*γκλακ*

Μου έκλεισε απότομα το τηλέφωνο κι εγώ έβγαλα ένα βαθύ ξεφύσημα.

~~~

Παρακολουθώντας την πρεμιέρα της 3ης σεζόν του Louie είχα πολλά πράγματα να θαυμάσω.

Το εναρκτήριο αστείο με τη μεταμόσχευση πέους, το οποίο παρέδωσε το απίθανο punchline του ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε ώστε να με κάνει να θυμηθώ γιατί ποτέ δεν πρέπει να τρώω βλέποντας αυτή τη σειρά.

Η στιγμή που ο CK βλέπει αβοήθητος το αμάξι του να γίνεται παλιοσίδερα έφερε στο νου την απόδρασή του με ελικόπτερο από τον πιλότο, μια διαρκής υπενθύμιση πως αυτή η σειρά ζει σε έναν ονειρεμένο χώρο κάπου ανάμεσα στον στυγνό ρεαλισμό και την καρτουνίστικη υπέρβασή του.

Η εισαγωγή αφηγηματικών στοιχείων που φτάνουν πέρα από το παρόν επεισόδιο αποκαλύπτουν τη διάθεση του CK να πειραματιστεί κι άλλο, ξανά, με κάθε πιθανό κανόνα της σειράς - ακριβώς επειδή εξαρχής ήταν σαφές πως αυτή η σειρά δεν ζει βάσει κανενός απολύτως κανόνα, είναι σαν τηλεοπτικό freestyle.

Τόσα πολλά πράγματα. Ήταν απλά μια φανταστική πρεμιέρα για τη νέα σεζόν μιας εκ των 3 αγαπημένων μου σειρών στην τηλεόραση την τελευταία, δεν ξέρω, πενταετία;

~~~

Όμως πάνω από όλα, θέλοντας και μη, εστίασα πάλι σε αυτό: Η ευκολία με την οποία ο Louis CK γίνεται εκείνος ο τύπος στην παρέα που δεν έχει κανένα φόβο, καμία δυσκολία, με το να μοιραστεί μμεγάλες, δύσκολες, άβολες αλήθειες με όλους μας. Να μας λυτρώσει από την καταδίκη του να την κουβαλάμε μέσα μας.

Το κάνει 3 χρόνια τώρα. Η σειρά του ήταν εξαρχής ένα παράξενο υβρίδιο κωμωδίας, stand-up παρουσίασης και ψυχανάλυσης. Ένα Seinfeld όπου η παρατήρηση δεν αφορούσε επιφανειακές συμπεριφορές ανεκδοτολογικού χαρακτήρα από την ουρά του σούπερ μάρκετ (not that there's anything wrong with that), αλλά κατάμαυρες, σκληρές, ξεκαρδιστικές αλήθειες από έναν άντρα που απλώς κοιτάζει τον καθρέφτη, μέρα μετά τη μέρα, και τρομάζει με αυτό που βλέπει. Το αγκαλιάζει.

Στην πρεμιέρα 'Something Is Wrong', το μεγαλύτερο μέρος του επεισόδιου αφορά σε μία σχέση που πρόκειται να λήξει, αλλά ο Louie δεν έχει τα κότσια να τελεσιδικήσει, παρά οδηγεί την συζήτηση με έναν τρόπο που υποχρεώνει την 'αντίπαλό' του να την λήξει εκείνη.

Δύο φορές.

Θα ήμουν τεράστιος ψεύτης αν δεν παραδεχόμουν πως σε αυτό τον επίπονα άβολο χωρισμό (σε 2 μέρη!) δεν αναγνώρισα πάρα πολλά στοιχεία του εαυτού μου. Αλλά από την άλλη, δεν έχει υπάρξει επεισόδιο της σειράς ως σήμερα που να μη με έχει κάνει να σκεφτώ κάτι παρόμοιο.

Η αληθινή σπουδαιότητα του Louie είναι ότι λέει όλα εκείνα τα πράγματα που, όπως κι ο ήρωάς του, δεν έχεις τα κότσια να πεις εσύ ο ίδιος. Ούτε καν στον εαυτό σου.

~~~

(Απόψε παίζεται το 3ο επεισόδιο της σεζόν, σκοπεύω να φτάσω εκεί μες στο Σαββατοκύριακο. Προς το παρόν έχω προλάβει να δω μόνο την πρεμιέρα. Είναι μια αρχή.)

Some assembly required

Όταν είδα αυτό το ονειρώδες, ηδονικό, πανέμορφο, πανέμορφο πράγμα μπροστά μου συνέβησαν δύο πράγματα:

α) Πήγα στο amazon και το αγόρασα από τώρα, ποντάροντας στο ότι ως τις 25 Σεπτεμβρίου που θα μου το στείλουν θα έχω μαζέψει τα απαιτούμενα $152, και
β) Αποφάσισα να σταματήσω να βαριέμαι.

Δεν ξέρω πώς συνδέεται η κυκλοφορία του Marvel Cinematic Universe: Phase One - Avengers Assembled (10-Disc Limited Edition Six-Movie Collector's Set) (Ο Υ Φ) με την επιστροφή στο ποστάρισμα, αλλά whatever, γιατί όχι, πάμε, φύγαμε.

~~~
Σχετικά:

• Γνώμη και bullets για το ‘Avengers’
• Αντίδραση μετά τα εισπρακτικά ρεκόρ
• 12 Days of Whedon
• 'The Avengers': Ισχύς εν τη ενώσει

.

Community: Season 3 finale

Θα ακολουθήσουν κι άλλα κείμενα μες στη βδομάδα για το Community, πρώτον γιατί μετά την επιστροφή του δεν έχω καταφέρει να το γράφω ως όφειλα και δεύτερον επειδή η φάση είναι πολύ #MYEMOTIONS αυτή τη στιγμή. Πρώτα όμως, το κυριότερο: μετά το άλμα spoilers για το season 3 finale της σειράς, που αν θες, δεν ξέρω γιατί να το θες, αλλά άμα το θες ρε παιδί μου, είναι κι ενα φανταστικό series finale.

Σε όλη τη διάρκεια της σεζόν η θεματική που εξερευνούσε ο Harmon αφορούσε την αναζήτηση του νορμάλ: τι σημαίνει, πώς επιτυγχάνεται και γιατί είναι εν τέλει υπερεκτιμημένο. Η κύρια αναζήτηση έγινε μέσα από ένα προσωπικό arc του Abed, που πολύ ταιριαστά κορυφώθηκε στο τέλος της σεζόν. Το εύρημα με τον evil Abed ήταν πανέξυπνο, τόσο συμβολικά, όσο και καθαρά σαν πλοκή. Δες πώς μια σειρά που εξελίσσεται αποκλειστικά στο δικό μας επίπεδο πραγματικότητας, μπορεί να εισάγει με απόλυτη πειστικότητα την ιστορία για evil doppelgangers από ένα παράλληλο σύμπαν που εισβάλουν στο δικό μας.

Όχι ότι χρειάζεται σε αυτό το σημείο να μιλήσουμε για το ιδιοφυία του Harmon βέβαια, αλλά ναι, αυτό δε θα μπορούσε να έχει συμβεί σε άλλη σειρά. Ο Abed χάνει τον εαυτό του διότι του κοστίζει η απώλεια των σταθερών του. Πρώτα το Greendale, μετά o Troy. Χωρίς τους ανθρώπους μας, παύουμε να είμαστε αυτοί που είμαστε. Και ο Abed γίνεται κάτι διαφορετικό.

Στο τελικό σερί-ξεφόρτωμα επεισοδίων του NBC, είδαμε μια απίστευτη ακολουθία 3, λίγο πολύ, αριστουργημάτων. Το highlight ήταν αναμφίβολα η 8-bit αναζήτηση της παρέας στα έγκατα της κόλασης Hawthorne. Το homage στο heist movie ήταν επίσης εκπληκτικό, και αρκούντως γλυκό, καθώς ο Dean Pelton γίνεται πρακτικά μέλος της ομάδας (συναισθηματικά τουλάχιστον) και ο Chang επιτέλους έχει πάλι κάτι να κάνει. Όμως θεματικά όλη η σεζόν, όλη η σειρά μη σου πω, καταλήγει στο τελευταίο αυτό επεισόδιο.

Η δομή του, παρότι θεωρητικά ένα sitcom δεν μπορεί να υποστηρίξει κάτι τέτοιο, θυμίζει το κλασσικό κρεσέντο ensemble περιπετειών τύπου Buffy, όπου μαζεύεται όλη η ομάδα για να αντιμετωπίσει τον εχθρό και όλοι κάνουν από κάτι awesome ώστε να τα καταφέρουν, κάτι που έχει χτιστεί μεθοδικά σε όλη τη σεζόν πως αποτελεί τη δύναμή του.

Έτσι, η Britta χρησιμοποιεί τη lame ψυχολογία για να βάλει τους πρώτους σπόρους ανθρωπιάς στον evil Abed, ο Jeff βγάζει έναν ακόμα λόγο περί φιλίας και αλληλοϋποστήριξης, η Shirley τα βάζει με τον κακό πολυεθνικό κολοσό που τυγχάνει σπόνσορας της σειράς (Χριστέ μου γιατί αμφιβάλαμε ποτέ πως αυτή η σειρά δεν είχε μέλλον;), την ώρα που ο Troy ολοκληρώνει ένα προσωπικό arc που τον στέλνει πίσω στην αγκαλιά της παρέας του. Στο τέλος είναι όλοι ξανά μαζί, είναι όλοι ίδιοι, αλλά λίγο πιο σοφοί.

Αυτό, στο Community δε σημαίνει διδακτικά λογύδρια για το πώς "πρέπει" να ωριμάσεις, να αλλάξεις, να προσαρμοστείς ή οτιδήποτε τέτοιο. Ο Abed στο τέλος έχει ακόμα το προσωπικό του Dreamatorium. Θα το έχει για πάντα. Αυτός είναι. Αν για άλλους είναι τρελός, για τους ανθρώπους του είναι απλά αυτός ακριβώς που είναι, και τον αγαπάνε ακριβώς επειδή είναι αυτός που είναι.

Τελικά ήταν αναπάντεχο αλλά κάπως υπέροχο που η σειρά έληξε ουσιαστικά με αυτό τον σχετικά low-key (για τα δεδομένα της) τρόπο. Μου θύμισε κάπως το φινάλε του Deadwood, που όταν γυριζόταν κανείς δεν το περίμενε για φινάλε, αλλά τελικά λειτουργούσε ως τέτοιο με έναν τρόπο που δύσκολα μπορώ να φανταστώ καλύτερο. Έτσι και το Community του Harmon. Στην πλάτη ενός εκ των πιο παραγωγικών (στα όρια του παραληρήματος) σερί μοναδικών, ιδιαίτερων επεισοδίων (heist, 8-bit, Law & Order, Ken Burns documentary, Dreamatorium, άλλο ένα fake clip-show), κλείνει με μια χαμηλών τόνων ιστορία ενός evil doppelganger που μαθαίνει τι σημαίνει αδερφική αγάπη.

Και ναι, μόνο και για μόνο για το ότι αυτή η σειρά μου επέτρεψε να πληκτρολογήσω αυτή την φράση, σημαίνει πως δε θα μπορούσε παρά να είναι μια από τις αγαπημένες μου ever. Απλά υπέροχο.

.

RIP Community

(πηγή εικόνας)

Well, this is awkward. Το να γράφω δηλαδή ποστ με τέτοιο τίτλο λίγες μέρες μετά τα πανηγύρια για την ανανέωση της σειράς και τους ύμνους για το πώς η τέχνη ακόμα δεν έχει πεθάνει εις βάρος του εμπορίου, και διάφορα άλλα τέτοια ιδεολογικά και ηθικά ανυψωτικά. Το να γράφω ποστ για την απόλυση του Dan Harmon από την ίδια του τη σειρά.

Να πάνε “to the hell” οι κύριοι.

Γράφω με πάθος, γιατί ποτέ δεν αρνήθηκα το τεράστιο πάθος μου για αυτή τη σειρά, αλλά όχι με τυφλό φανατισμό. Γνωρίζω πολύ καλά την πραγματικότητα των αριθμών, και των quarterly στόχων μιας επιχείρησης που ανήκει σε μια πολυεθνική που δίνει απαντήσεις σε πάμπλουτους μετόχους που πιθανότατα χαϊδεύουν παχιές λευκές γάτες μπροστά στο τζάκι τους καπνίζοντας ένα πούρο Αβάνας. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Και έχουμε κάνει άπειρες φορές την ίδια κουβέντα για το τι μπορεί να σημαίνει πρεστίζ για ένα κανάλι, ότι κι αυτό είναι μέρος αυτού που εμπορεύεται. Πως εφόσον μπαίνεις σε μια δουλειά με καλλιτέχνες, με δημιουργούς, με ηθοποιούς και σεναριογράφους και μοντέρ, δε μπορείς να φέρεσαι σα να έχεις τράπεζα. Έχει σημασία το brand σου. Και το brand σου, αν είσαι το NBC, μόνο να κερδίσει έχει από τη συνεχιζόμενη ύπαρξη μιας σειράς σαν το Community.

Όχι, βγάλε το "σαν". Δεν υπάρχει "σαν" το Community. Υπάρχει το Community. To Community του Dan Harmon. Μια κωμωδία που θα μπορούσε να είναι σαν 500 άλλες, αστεία, γλυκιά, έξυπνη, ρομαντική, άψογη ρε παιδί μου, δε σου λέω. Αλλά δεν είναι. Είναι κάτι ΑΛΛΟ. Είναι κάτι που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην τηλεόραση, μια διαρκής άσκηση ύφους και ακροβασίας πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την τάξη από το χάος. Μια παρανοϊκή, παράξενα αστεία, ιδιοφυής, συχνά άνιση, πάντοτε γελοιωδώς φιλόδοξη και ασταμάτητα εφευρετική δήλωση αγάπης πάνω σε όλα όσα μας έφεραν ως εδώ, ποπκουλτουρικά μιλώντας. Το Community του Dan Harmon υπάρχει μόνο στο μυαλό του Dan Harmon, είναι σαν αριστερόχειρη γραφή από έναν άνθρωπο που του λες "κλείσε τα μάτια και μουτζούρωνε το χαρτί για να δω τι θα προκύψει".

Ο Harmon δεν ήξερε τι έκανε όταν ξεκίναγε η σειρά. Τα πρώτα επεισόδια δεν έχουν σχέση με αυτό που έγινε αργότερα - δε σου λέω καλύτερα ή χειρότερα, εμένα όλα μου αρέσαν. Αλλά είναι κάτι διαφορετικό. Ο Harmon επίσης δεν ήξερε στην αρχή πως γράφοντας τον Abed, γράφει τον εαυτό του. Ανακάλυψε έτσι πως έχει κι ο Άσπεργκερ. Για τέτοια ψυχανάλυση μέσω τέχνης μιλάμε. Το Community του Dan Harmon είναι τόσο πολύ Dan Harmon που ακόμα κι ο ίδιος δεν μπορούσε να το σχεδιάσει ή να το προγραμματίσει ή να του καλουπώσει. Όσο το δημιουργούσε, τόσο εκείνο δημιουργείτο.

Αλλά όλα αυτά τα προηγούμενα, περί brand, περί τέχνης, περί μοναδικού προϊόντος, όλα αυτά τελικά τους αφήνουν ασυγκίνητους στο NBC και λένε όχι. Όχι, εμείς δε θέλουμε να συνεχίσουμε να βγάζουμε μια σειρά που θα συζητιέται και θα αγοράζεται και θα στρημάρεται και θα κατεβάζεται παράνομα και θα αγοράζεται κι άλλο και θα λατρεύεται σε conventions και θα αναλύεται και θα σχολιάζεται για δεκαετίες από τώρα ακόμα και στην κουλτούρα υπερπροσφοράς μας. Όχι, δε θέλουμε τη σειρά που όπου κι αν την πάμε, ό,τι ώρα και μέρα τη βάλουμε, όσο κι αν την κρατήσουμε εκτός προγράμματος, οι 5 εκατομμύρια βλαμμένοι που τη βλέπουν, θα την ακολουθήσουν στα πέρατα της Γης. Προτιμούμε να έχουν τον ίδιο αριθμό ανθρώπων που κατά λάθος θα τρακάρει το Whitney ενώ πλένει τα πιάτα.

Δικαίωμά μας, δικό μας είναι το κανάλι.

Τότε κόφτην.

Το να κρατήσει το NBC τη σειρά ζωντανή για να λέει πως την έχει στο πρόγραμμά του (“τι θέλετε, την ανανεώσαμε τη σειρά”), το να κρατήσει η Sony τη σειρά ζωντανή για να φτάσει τα απαιτούμενα επεισόδια για να τη μοσχοπουλήσει για τις επαναλήψεις, αλλά χωρίς τον Dan Harmon, είναι η ύστατη προσβολή. Το να κρατάς ένα zombie Community σαν τον Μπέρνι εκ του Τρελού Γουίκεντ και να το πηγαινοφέρνεις εδώ κι εκεί απλώς για να εκπληρώσεις τους σκοπούς σου, είναι δειλό και άτιμο.

Δε με ενδιαφέρει καθόλου μα καθόλου το spin που οι γραφιάδες περνάνε σε όλα τους τα κείμενα περί του πόσο μαλάκας είναι ο Harmon: είμαι θεατής της σειράς. Δεν θα τον παντρευτώ, δε θα βγω για μπύρες μαζί του (αν και προφανώς, duh, μέσα), δε θα του δώσω την αδερφή μου. Το αν βάζει τις φωνές ή το αν ξοδεύει μεγαλύτερο μπάτζετ είναι θέμα δικό σας. Ή μπορεί να υπάρχει Community του Dan Harmon με ό,τι αυτό συνεπάγεται (αυτός είναι ο Harmon, αυτοί οι τρόποι του, και στην τελική 3 χρόνια τώρα όλα ΟΚ, και οι ηθοποιοί του όλοι πλην του Chevy Chase μια χαρά τον λατρεύουν) είτε δε μπορείς να είναι βιώσιμο το Community του Dan Harmon.

Δεν υφίσταται μέση λύση.

Τους εξήγησα παραπάνω τους λόγους. Το Community ΕΙΝΑΙ ο Dan Harmon κι αυτό είναι εμφανές σε όποιον το έχει αγαπήσει έστω και λίγο, έστω και για κάποιο διάστημα. Δεν είναι το C.S.I. που θα αντικαταστήσεις όλο το staff και δε θα πάρει χαμπάρι κανείς. Δεν είναι franchise το ακραία καλλιτεχνικό όραμα ενός ακραίου auteur.

Οι συγγραφείς που μετέθεσε η Sony από το Happy Endings στο Community για να το 'τρέχουν' (μετέθεσε, ναι, αυτή είναι η λέξη - δούλευαν στο υποκατάστημα της Εθνικής στο Σύνταγμα και τους έστειλαν στο Χαλάνδι, για αυτό ακριβώς πρόκειται) μπορεί να είναι μια χαρά ικανά παιδιά, μπορεί και να μην είναι, τελοσπάντων δε με ενδιαφέρει. Ήρθαν να εκτελέσουν μια παραγγελία εκεί που δεν είχαν καμία δουλειά να μπαίνουν παραγγελίες. Αυτό που θα γράφουν (εύχομαι μόνο για τα 13 επίπονα επεισόδια που έχει ήδη δυστυχώς παραγγείλει το NBC στο πλαίσιο του πιο αργού και βασανιστικού θανάτου σειράς ever) μπορεί να είναι έξυπνο, χαριτωμένο, σε πολλούς θα φαίνεται και πιο ανθρώπινο και πιο αστείο από το Community του Dan Harmon, και θα έχει και έξυπνες αναφορές, και γενικά όλα τέλεια.

Μόνο που δε με ενδιαφέρει, γιατί θα είναι μια επιτυχημένη συνταγή για μια σειρά που υπάρχει κι αλλού, έχει υπάρξει και θα ξαναϋπάρξει. Αν ήθελα να δω το Happy Endings, θα έβλεπα το Happy Endings. Αν ήθελα να δω το Big Bang Theory, θα έβλεπα το Big Bang Theory. Όμως δεν θέλω. Εγώ ήθελα να βλέπω το Community του Dan Harmon. Το Community δηλαδή.

Και το Community ολοκληρώθηκε, ιδανικά, πριν λίγες μέρες με ένα από τα καλύτερα σερί επεισοδίων στην τριετή διάρκεια ζωής του.

Όσο αφορά αυτό το blog, 4η σεζόν Community ('Community: Season Faux';) δεν θα υπάρξει, με τον ίδιο τρόπο που όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις την παραμικρή αναφορά σε εκείνη τη φρικτή ιδέα να κάνουν νέα Buffy χωρίς τον Joss Whedon. Ας είναι όσο καλό θέλει. Ας είναι όσο ΚΑΚΟ θέλει. Ας ζήσει ακόμα για 5 σεζόν. Ας ζήσει ακόμα για 13 επεισόδια. Ας αρχίσουν να βγαίνουν οι πρώτες "hey! δεν είναι και άσχημο τελικά!" φήμες. Ας βγει και πλήρες μίσος. One way or another, μου είναι πλήρως αδιάφορο.

We've had an amazing run.

.

#fourfullseasons?

To NBC μας ξενύχτησε το βράδυ πριν επιτέλους ανακοινώσει ψυχοβγαλτικά πως ανανεώνει το Community για μια ακόμα σεζόν, αυτή τη φορά 13 επεισοδίων. Έγραψα κάποιες παραπάνω σκέψεις εδώ σχετικά το background της απόφασης, για τα χάλια του NBC κλπ, τίποτα που δεν γνωρίζουμε ήδη.

Φαντάζομαι η ουσία του θέματος είναι το κατά πόσον αυτή θα είναι η τελευταία σεζόν του Community ή όχι. Ο Sepinwall έγραψε ότι αν είναι (και πιστεύει πως θα είναι), τα 4 χρόνια θα είναι ταιριαστά με τον κύκλο σπουδών των ηρώων μας. Εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως αυτή η σεζόν θα είναι η τελευταία - εκτός κι αν το NBC παραγγείλει περισσότερα επεισόδια.

Όπως και νά'χει είναι πολύ νωρίς για αυτή την ιστορία. Η αρχική αντίδραση εξάλλου ήταν μεγάλης χαράς, γιατί αν και πολύ καιρό τώρα θεωρούσαμε την ανανέωση δεδομένη (παρά την περιπέτεια του χειμώνα), το NBC είχε πιάσει να επιλέγεια κωμωδίες με το κιλό ενόψει των upfronts και είχα αρχίσει να ανησυχώ. Τελικά δεν ήταν κάποιο σχέδιο εξόντωσης του υπάρχοντος line-up. (Εξάλλου περιμένουμε όμοιας λογικής ανανέωση και για το Parks and Recreation.) Αλλά περισσότερο σπασμωδική κίνηση της λογικής "αγόρασε τα πάντα κι αν λήξουν τα πετάμε ρε αδερφέ".

Επειδή το NBC παραμένει NBC, εγώ παραμένω αισιόδοξος πως η σειρά δεν θα τελειώσει με αυτά τα 13 επεισόδια. Όμως όπως και νά'χει: Είναι 13 -ακόμα- επεισόδια περισσότερα από όσα ρεαλιστικά περιμέναμε ποτέ πως θα βλέπαμε από μια τέτοια σειρά.

#fourfullseasons λοιπόν. Ο επόμενος άμεσος στόχος, συνεχίζοντας ένδοξα στο δρόμο για τι άλλο, τις #sixseasonsandamovie.

.

Fury! Do the dance of joy.

Αν και υπάρχει ήδη ένα ποστ για τους 'Avengers' (και άλλα 11 για τον Whedon και το έργο του), κάνω ξεχωριστό γιατί αξίζει τον κόπο.

Όπως θα έχεις πιθανώς πληροφορηθεί, οι 'Avengers' ξεπέρασαν τις προσδοκίες των περισσότερων και άνοιξαν στις ΗΠΑ με κάτι ψιλά συν/πλην των $200 εκατομμυρίων (τη στιγμή που γράφω αυτό το post η Nikki Finke πήγε από το $200.3 στα $205 και μόλις το άλλαξε ξανά σε $207.1), νούμερο που αποτελεί μακράν το μεγαλύτερο άνοιγμα στην ιστορία του box office. Τόσο μακράν που δεν έχει καν νόημα να μιλάμε για 3D εισιτήρια και πληθωρισμούς και άλλα τέτοια. Πολύ απλά, όποιος άνθρωπος θέλησε να πάει σινεμά, πήγε και είδε αυτή την ταινία το περασμένο τριήμερο. Ξανά και ξανά.

Μαζί με το (επίσης αστρονομικά υψηλό) διεθνές box office, η ταινία βρίσκεται ήδη στα $650 εκατομμύρια μετά από 12 μέρες στις αίθουσες και -αν ληφθεί μάλιστα υπόψη το εξαιρετικά σπάνιο Α+ στις αντιδράσεις του κοινού- δεν αποκλείεται να φτάσει το δισεκατομμύριο ήδη από την ερχόμενη Κυριακή. Το 'Avengers' δε σταματά να κάνει over-perform στα πάντα, ακόμα και στα επιμέρους ημερήσια estimates. Θα γίνει η ταινία που ξεπερνά το $δις. στο συντομότερο διάστημα από όλες, και μόλις η 12η συνολικά. Βάσει όλων των παραγόντων, η 3η θέση στο Αμερικάνικο και παγκόσμιο box office (πίσω από τις 2 άπιαστες ταινίες του James Cameron) είναι ένα ρεαλιστικό στοίχημα. Και ακόμα πιο θαυμαστό δεδομένου ότι μιλάμε για υπερηρωική ταινία, και οι υπερηρωικές ταινίες δεν ταξίδευαν ποτέ στον υπόλοιπο κόσμο όσο καλά έχει ταξιδέψει ετούτη. (Παράδειγμα: To 'Dark Knight' είναι 3ο σε εισπράξεις στην Αμερική, αλλά 11ο στο παγκόσμιο box office.)

Παρόλο που γενικά με διασκεδάζει να παρακολουθώ το box office ως παιχνίδι κυρίως, το ενδιαφέρον μου για τις επιδόσεις του 'Avengers' δεν εξανλτείται εκεί. Υπάρχουν επιτυχίες, και υπάρχουν Επιτυχίες. Το 'Iron Man' ήταν επιτυχία, αλλά το 'Dark Knight' ήταν Επιτυχία, αν καταλαβαίνετε το διαχωρισμό. Μια επιτυχία του μεγέθους του 'Dark Knight' (την οποία το 'Avengers' θα ξεπεράσει, αρκετά σοκαριστικά) εξασφαλίζει στον δημιουργό που η βιομηχανία αντιλαμβάνεται ως εγκέφαλο, ένα είδος λευκής κάρτας, τουλάχιστον για κάποιο άμεσο χρονικό διάστημα.

Να μιλήσουμε και πάλι με παραδείγματα. Ο Nolan μπόρεσε να βάλει τη Warner να σκάσει $200 εκατομμύρια μπάτζετ για το 'Inception', μια ταινία που δε βασιζόταν σε τίποτα και δεν ήταν καν σαφές σε κανέναν τι στα κομμάτια ήταν πριν τη δούμε. Η δημιουργική ελευθερία που έρχεται με μια τέτοια κολοσσιαία επιτυχία, ειδικά όταν στην αντίληψη όλων ο δημιουργός έχει κάνει ουσιαστική διαφορά, είναι κάτι που τον κάθε φαν ενός ανθρώπου με όραμα (όπως τον Nolan τότε, όπως τον Whedon τώρα) πρέπει να τον ενθουσιάζει. Ο Nolan πήρε τη λευκή επιταγή της Warner και γύρισε μια ταινία χωρίς προηγούμενο στο σύγχρονο εμπορικό σινεμά. Ο Whedon, αναμφίβολα, θα τύχει ίδιας αντιμετώπισης μετά τη σκηνοθεσία όχι μόνο μιας από τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών, αλλά και μίας που συνδυάζει τεράστιες επιστροφές στο box office με αποδοχή από κοινό και κριτική, χωρίς κανέναν αστερίσκο, χωρίς κανέναν περιορισμό σε ηλικίες ή φύλο ή τάξη.

Το Hollywood τα μελετάει όλα αυτά τα πράγματα - συχνά δεν έχει ιδέα τι να κάνει με αυτά τα στοιχεία, όμως σίγουρα θα ξέρει πώς να φροντίσει και να επιβραβεύσει τον άνθρωπο που, σύμφωνα με κάθε πιθανό δείκτη μέτρησης, σκηνοθέτησε την αποθέωση του action blockbuster.

Και εδώ έγκειται το ενδιαφέρον μου/μας. Ο Whedon έχει ήδη έτοιμη την επόμενη ταινία του, εντάξει, όμως τι θα κάνει έπειτα; Ξέροντας πως, για τα επόμενα -ας πούμε- δύο χρόνια μπορεί να πάρει πράσινο φως σε οτιδήποτε προτείνει οπουδήποτε;



Είναι δεδομένο πως η Marvel θα τον θέλει πίσω για το, εξίσου δεδομένο, 'Avengers 2' όμως ο ίδιος έχει δηλώσει πως ύστερα από μια διετία όπου έπαιζε με παιχνίδια άλλων, θέλει ξανά να κάνει κάτι δικό του. Χαίρομαι. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ναι ή όχι για το υπερ-σίκουελ (μακάρι να χωρέσουν όλα, δεν παραπονιέμαι), αλλά αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει ως θαυμαστή του, είναι να εκμεταλλευτεί αυτή τη Στιγμή για να κάνει κάτι ξεχωριστό, κάτι σημαντικό, κάτι σπουδαίο. Εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους μας τι θα είναι αυτό.

Η Maureen Ryan έγραψε ένα συγκινητικό κείμενο που πηγάζει από την ίδια "ο Joss μας επιτέλους είχε την επιτυχία που του άξιζε, σνιφ" συναισθηματική βάση από όπου έχει προέλθει και κάθε δική μου χαζοχαρούμενη αντίδραση το περασμένο διήμερο. Κάνει ενδιαφέρουσες προτάσεις, αλλά προσωπικά δε μπορώ να δω τον Whedon ως κάποιου είδους μίνι-εργοστάσιο τύπου Apatow ή Abrams. Πολύ απλά, είναι υπερβολικά invested σε ό,τι κάνει για να μπορέσει απλώς να δίνει ΟΚ σε σενάρια και ιστορίες.

Όλοι μοιάζουν να θεωρούν δεδομένο ότι ο Whedon θα κάνει τώρα αποκλειστικά σινεμά, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ήδη δουλεύει πάνω στο 'Dr. Horrible 2' και στο 'Wastelanders'. Προσωπικά θα τον θέλω πάντα στην τηλεόραση, και δε θα μου φαινόταν αδιανόητο να επανερχόταν το θέμα του γνωστού του δείπνου με τον John Landgraf του FX. Έστω όσο περιμένουμε το ενδεχόμενο 'Avengers 2' ή τις ενδιάμεσες indie/web παραγωγές του.

Το μέλλον θα δείξει. Αλλά η στιγμή είναι σίγουρα σπάνιας χαράς. Γράφει η Ryan:

“As a years-in-the-planning tent-pole film, "The Avengers" was about as commercial a project as could be, and yet, with this film, TV fans got what we have wanted for years: Whedon was left more or less alone to do his thing. Note to entertainment industry (especially clueless television executives): That seems to have gone pretty well.”

Έχουμε σίγουρα δύο χρόνια.

.

12 Days of Whedon #11, Xander: Ο Whedon και ο εαυτός του

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

Αν κάθε δημιουργός έχει πάντα την τάση να βάζει έντονα στοιχεία του εαυτού του μέσα στα έργα του, συνήθως μέσω χαρακτηριστικών και λόγου των ηρώων, ο Whedon πάντοτε είχε ταλέντο στο να τους γράφει όλους αρκετά διακριτούς μεταξύ τους, ώστε να μην έχεις ποτέ την αίσθηση πως είναι ο ίδιος άνθρωπος. Και τον εαυτό του πάντα εκφράζει κυρίως μέσω ενός συγκεκριμένου τύπου χαρακτήρα, που πάντα συναντάμε στα ensemble των σειρών του.

Πρόκειται για τον ‘Xander χαρακτήρα’: Επειδή η Buffy ήρθε πρώτη ως σειρά, κι επειδή διαδραματίζεται σε σχολείο, οι αναλογίες με το αρχέτυπο του μοναχικού geek είναι πεντακάθαρες και άμεσες, σε αντίθεση με την εξέλιξη αυτού του είδους ήρωα. Ο Xander είναι ο πλακατζής, ο geek που κάνει αναφορές σε κόμικς, ο ανασφαλής loner που κάπου ίσως προσπάθησε ελαφρώς να πιάσει καμιά φιλία με κανάν popular συμμαθητή αλλά δεν κόλλησαν. Και σταδιακά, εξελίσσεται στον μοναδικό εντελώς ανθρώπινο και προσβάσιμο ήρωα, ακριβώς επειδή μένει ο απλός, τίμιος ‘Zeppo’ που πάντα ήταν, την ώρα που γύρω του οι άλλοι γίνονται μάγισσες, βαμπίρ, παντοδύναμες οντότητες κλπ.

O Xander είναι ο Whedon, αλλά το πιο συναρπαστικό δεν είναι αυτό. Είναι το πώς ο ‘Xander χαρακτήρας’ εξελίχθηκε στην πορεία του έργου του Whedon, μαρτυρώντας πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για το πώς βλέπει τον εαυτό του, την τέχνη του, τον κόσμο γύρω του.

Ακολουθώντας την εξέλιξη του ‘Xander’ διακρίνουμε μια σαφή τάση προς το σκοτάδι και προς μια υπαρξιακή αναζήτηση που εκφράζεται μέσα από τη βία, τον θάνατο και την καταστροφή. Δεν κάνω πλάκα:

Xander (Buffy, the Vampire Slayer)

Η Buffy τα ξεκίνησε όλα, και ως εκ τούτου πρέπει να βλέπουμε κάθε επόμενο έργο του Whedon μέσα από ένα πρίσμα σύγκρισης με αυτή τη σειρά. Όλοι οι δημιουργοί επιστρέφουν διαρκώς στην πρώτη, ενστικτώδη τους δημιουργία, αλλά πιο πολύ ενδιαφέρον έχει να ψάχνεις να βρεις πώς (και αν) εξελισσονται επί αυτής.

Ο Xander είπαμε ήδη ποιο αρχέτυπο ήρωα αντιπροσωπεύει. Και ως εκείνο που βρίσκεται κοντινότερα στο πώς ο ίδιος ο Whedon αντιλαμβάνεται τον εαυτό του (δε χάνει ευκαιρία για να θυμίζει πώς το σχολείο ήταν κόλαση για αυτόν, ότι ποτέ δεν ήταν popular, δεν φιλούσε τις ωραίες της τάξης κλπ), αποτυπώνει τον εαυτό του εκεί. Με αυτό δεν προσπαθώ να υπονοήσω πως ο Whedon βρισκόταν σε κάποιο εγωιστικό παραλήρημα βάζοντας τον Xander να σώζει τον κόσμο σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις (μία στο τέλος της 1ης και μία στο τέλος της 6ης σεζόν, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και το επεισόδιο ‘The Zeppo’ όπου μέσω χιουμοριστικής παραίτησης παραδέχεται πως δε θα είναι ποτέ Δημοφιλής αλλά είναι εκεί και κάνει αυτό που κάνει, και αν αλλάξει κάτι, άλλαξε), όμως δείχνει πως τότε, στην αρχή, ήταν ακόμα πιο αγνός.

Στην 1η σεζόν ο Xander είναι απλά εκείνος που αγαπάει τη Buffy (αλλά εκείνη δεν τον βλέπει έτσι), κι αν δεν παίρνει τελικά το κορίτσι, τουλάχιστον του σώζει τη ζωή. “Είμαι ο Joss και είμαι καλά με τον εαυτό μου.”

Wash (Firefly, 'Serenity')

Το Firefly διέθετε ένα μάτσο χαρακτήρες μέσω του θανάτου των οποίων θα μπορούσε να έχει αποδοθεί το paying the price του όλου ζητήματος. Ο Whedon σκότωσε, δευτερόλεπτα μετά από μια θριαμβευτική κορύφωση του ‘Serenity’, τον Wash. Τον Wash που έπαιζε με τα δεινοσαυράκια του (geek), που έλεγε τα αστεία, που φόραγε το χαβανέζικο πουκαμισάκι του Xander, που είχε παντρευτεί όχι την σέξι/δημοφιλή/quirky, αλλά την πιο σκληρή και δυναμική γυναίκα του ensemble.

Όχι τυχαία, σκόπευε να σκοτώσει τον Xander στο τέλος της Buffy, αλλά τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη. (Αλλά το ένα μάτι του το έφαγε παρόλ'αυτά.) Στο Firefly πήγε ένα βήμα παραπέρα. Η ιδέα του Whedon για κορύφωση του δράματος, είναι ο τραγικός θάνατος του ιδίου.

Marty ('The Cabin in the Woods')

Το βάζω εδώ το ‘Cabin’ γιατί παρόλο που βγήκε φέτος, γράφτηκε πριν την απεργία των σεναριογράφων και αυτό που με ενδιαφέρει είναι να ακολουθησω την πορεία της ωρίμανσης του σε μια χρονολογική σειρά. Ο Marty είναι ο ξεκάθαρος Xander της παρέας των παντελώς stock χαρακτήρων, και τι συμβαίνει με αυτόν;

Ο Marty καταστρέφει τον κόσμο αρνούμενος να θυσιαστεί για τις ορέξεις κάποιων απρόσωπων θεσμικών θεών. Επειδή βέβαια η ταινία είναι κατά βάση κωμική και πολύ συμβολική, το δράμα δεν κουβαλάει ακόμα ιδιαίτερη βαρύτητα. Είναι περισσότερο αστείο, αλλά ως δήλωση παραμένει σαφής: O Marty, o Xander, o Whedon, είναι έτοιμος να ανατινάξει και όλο το σύστημα αν χρειαστεί και αν μπορέσει. Κι ας πάει και άκλαφτος.

Dr. Horribe ('Dr. Horrible’s Sing-Along Blog')

Εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν. Γιατί για πρώτη φορά ο Xander είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας. (Όχι τυχαία, η ιστορία είναι αυτή που προέκυψε όταν ο Whedon δεν είχε κανέναν πάνω από το κεφάλι του, δεν έκανε κανένα pitch πουθενά, απλά γύρισε ό,τι είχε μες στο κεφάλι του.) Επειδή είναι πρωταγωνιστής, όσο παρακολουθούμε δε μας περνάει καν από το μυαλό η πιθανότητα να πετύχει όντως τον αντικειμενικά φρικτό σκοπό του: Είναι απλά υπερβολικά συμπαθής και relatable για να μην είμαστε με το μέρος του.

Μόνο που ο Dr. Horrible σε αυτή τη ιστορία είναι ο villain. Μας το λέει επί 40 λεπτά, αλλά το συνειδητοποιούμε απόλυτα μόνο στο τέλος.

Ο Whedon έχει πλέον περάσει από το σημείο όπου απλώς βλέπει τον εαυτό του ως κεντρικό δραματουργικό σημείο. Τώρα είναι ο κακός της ιστορίας του, είναι ο εχθρός του ίδιου του εαυτού του. Είναι συγχυσμένος, δεν ξέρει ποια είναι η θέση του απέναντι στους φανατικούς του, απέναντι στη βιομηχανία, στο κατεστημένο, απέναντι σε όλα. Απεικονίζει τους φαν ως άβουλες cheerleaders που γυρνούν υπέρ του αφότου γίνει villain - τι λέει αυτό για σένα και για μένα; Απεικονίζει τον εαυτό του ως μια καλή καρδιά που ξεκινά από μια αγνή, αντικαθεστωτική, αντι-status-quo θέση, χάνοντας όμως στην πορεία τις έννοιες (“anarchy, that I run!”) και καταλήγοντας πως η θέση του ως ανεξάρτητου δημιουργού μπορεί αν μείνει ανεξέλεγκτη να είναι μόνο η απευθείας σύγκρουση με τα κουστούμια, με την βιομηχανία (ο Captain Hammer).

Εδώ πλέον στην κορύφωση δεν είναι ο ίδιος που πεθαίνει. Είναι η Penny, δηλαδή η αθωότητα. Ο ίδιος είναι χειρότερα από νεκρός: Villain. Και ο χειρότερος εχθρός των ίδιων των ονείρων του.

Topher (Dollhouse)

Εδώ πλέον η σχέση του Whedon με τον εαυτό του φτάνει στο απόλυτα ακραίο σημείο της. Αν ο Xander είναι το αρχέτυπο, άρα τον εξαιρούμε από την ακόλουθη εξίσωση, ο Topher είναι το άθροισμα όλων των προηγούμενων εκφάνσεων του Whedon ως χαρακτήρα στα έργα του. Ως συναισθηματική κορύφωση της σειράς, πεθαίνει, όπως ο Wash. Το κάνει εξαγνίζοντας τον κόσμο που βρισκόταν σε ηθικό εκφυλισμό, όπως ο Marty. Και, κυρίως, έχοντας υπάρξει αδιαμφισβήτητα, ο απόλυτος villain του κομματιού, όπως ο Dr. Horrible. Κι όπως κι ο Dr. Horrible, όχι απλά ήταν ο villain, αλλά και δεν είχε ιδέα.

Στο Dollhouse όμως δεν έχουμε απλά το πιο δραματικό από όλα αυτά τα στάδια. (Εξάλλου αυτό είναι φυσιολογικό, καθότι πρόκειται για το τελευταίο που μπορούμε να πάρουμε ως δείγμα μέχρι σήμερα - το “Avengers” είναι υπερβολικά mainstream και work-for-hire περίπτωση για να καταλήξει ΤΟΣΟ προσωπική δουλειά.) Έχουμε κι εκείνο στο οποίο ο ίδιος ο Whedon προσφέρει το κλειδί για την αποκωδικοποίηση της παραπάνω ανάγνωσης του έργου του.

Ο Topher, ο ντε φάκτο πλακατζής/nerd/Xander της σκιώδους οργάνωσης, έχει μια βασική αποστολή ως εργαζόμενος εκεί: Να παίρνει μοντέλα ανθρώπων και να τα γεμίζει ζωή.

Να πλάθει χαρακτήρες.

Ο Τopher είναι ένας δημιουργός ιστοριών που δουλεύει για τους κακούς, χάνει τον έλεγχο των χαρακτήρων του, βλέπει τον εαυτό του να διαφθείρεται μέσα στο Σύστημα, γίνεται συνένοχος στην πτώση (ή και κύριος υπαίτιος, μιας και ο Whedon είναι απόλυτος σε θέματα ευθύνης και ηθικής) και τελικά ανατινάζει εαυτόν και σύστημα για να μπορέσει να απελευθερωθεί.

 H σχέση του Whedon με τη βιομηχανία, με την ηθική και με τον εαυτό του είναι δεδομένα συναρπαστική, όμως αν κοιτάξεις προσεκτικά, τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα έχει να τα πει μέσα από τις ίδιες του τις ιστορίες.

~~~
Επόμενο: ‘The Avengers’

.

human beings rock out too

Κι εκεί που χάζευα το stream από την φετινή Coachella (#couchella) απολαμβάνοντας τον αδερφό μας τον Childish Gambino a.k.a. Donald Glover a.k.a. Troy a.k.a. #MYEMOTIONS, συνέβη αυτό.

Τι να πω, ελπίζω τουλάχιστον να έβγαλε κανά meet & greet το παλικάρι για τον κόπο του.

.

12 Days of Whedon, intro

Κανένα Χριστούγεννα και κανένα Πάσχα!

Δύο πράγματα:

1) Όπως κατ’επανάληψη έχω γράψει και ξαναγράψει και ξαναγράψει και ξαναγράψει, ο Joss Whedon είναι όχι απλά ένας δημιουργός που αγαπώ πολύ, αλλά και εκείνος που μέσα από τις σειρές του με έμαθε να βλέπω και να κατανοώ TV series με έναν τρόπο που οι επαναλήψεις του Friends στο Star ή τα γραμμένα σε βιντεοκασσέτες επεισόδια του Beverly Hills, 90210 ποτέ δε θα μπορούσαν. Η Buffy ήταν και παραμένει η μία σειρά που θα κοίταγα να σώσω αν τα ράφια μου έπιαναν φωτιά και προλάβαινα να βουτήξω ένα μόνο πράγμα. Το Firefly είναι πιθανώς η τέλεια τηλεόραση. Οι ιδέες και οι ευαισθησίες πίσω από τα έργα του Whedon είναι τόσο κοντά στις δικές μου που είναι πια δύσκολο να διακρίνω αν τα αγάπησα επειδή ταυτιζόμουν ή αν με διαμόρφωσαν κι εκείνα βλέποντάς τα.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό το blog δε θα είχε υπάρξει ποτέ αν δεν ήταν αυτός.

2) Μες στις επόμενες 12 μέρες βγαίνουν στις ελληνικές αίθουσες δύο ταινίες του Joss Whedon.

~~~

Για κάθε μια από αυτές τις 12 μέρες, θα ανεβάζω στο blog ένα κειμενάκι εμπνευσμένο κάθε φορά από ένα διαφορετικό στοιχείο του έργου του που λατρεύω (επεισόδια, σειρές, ταινίες, χαρακτήρες -μέχρι και μια ατάκα- απαρτίζουν αυτή τη 12άδα). Ξεκινώντας φυσικά από το ‘Cabin in the Woods’ αργότερα σήμερα και ολοκληρώνοντας με τους ‘Avengers’ στις 26 του μήνα. Δες το σαν φόρο τιμής ή και σαν αφορμή για να γράψω μαζεμένα όσα πράγματα ανέφερα σκόρπια όλα αυτά τα χρόνια μιας και το blog δεν πρόλαβε καμία από τις παλιές του σειρές.

~~~

Καθότι εισαγωγικό post, λινκάρω και σε ένα αντίστοιχα εισαγωγικό και γενικό κείμενο για τον Whedon που έγραψα πριν λίγες μέρες για το flix, υπό τον μετριοπαθή τίτλο “Ένας auteur της τηλεόρασης κάνει σινεμά”.

[Το κείμενο αυτό είναι ασφαλές, όλα τα υπόλοιπα όμως που θα ακολουθήσουν αυτές τις μέρες θα περιλαμβάνουν spoilers για τον Complete Whedon.]

~~~

Επόμενο: ‘The Cabin in the Woods’

Το πρόβλημα στο Community

Έχει ξεκινήσει πάλι το Community κι εγώ δυστυχώς πνίγομαι σε κάθε πιθανό επίπεδο και δεν έχω προλάβει να γράψω λέξη. (Ελπίζω να λήξει σύντομα αυτό το πράγμα.) Όμως πρέπει να ειπωθεί μια κουβέντα για την άσχημη κατάσταση που συμβαίνει στα παρασκήνια της σειράς.

Για όποιον το έχασε, η σύντομη εκδοχή είναι πως ο Chevy Chase δημιουργούσε προβλήματα στα γυρίσματα κατ'επανάληψη και γενικά δεν πολυγούσταρε καν τη φάση. Η ασχήμια κορυφώθηκε στο τέλος των γυρισμάτων της 3ης σεζόν, όταν ο Pierce-is-a-b αποχώρησε χωρίς να δεχτεί να γυρίσει τις τελευταίες σκηνές του, δημιουργώντας πρόβλημα στους σεναριογράφους και τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Νομίζω αυτό είναι μια απολύτως νορμάλ συμπεριφορά. Όλοι μας στη δουλειά μας αν μια μέρα απλά δε γουστάραμε να κάνουμε κάτι, θα λέγαμε ένα μεγαλοπρεπές "screw you guys, I'm going home" και θα φεύγαμε πριν τελειώσει η βάρδια/η δουλειά μας. Και κανείς δε θα έκανε τίποτα γι'αυτό.

Ο Harmon προφανώς φορτώνοντας από καιρό, βγήκε στο wrap party κάνοντας μια πρόποση του στυλ "τράβα γαμήσου, Chevy Chase" μπροστά στην οικογένειά του. Είναι classy; Όχι. Είναι δικαιολογημένο; Δεν ξέρω, γιατί ευτυχώς δεν έχει χρειαστεί ποτέ μου να ανεχτώ ντίβες ηθοποιούς στη ζωή μου. Δικαιολογώ τον Harmon καθαρά και μόνο επειδή είναι ο nerd δημιουργός της αγαπημένης μου σειράς; Ναι. Εντελώς. Απολύτως, ναι.

Όλα αυτά τα πράγματα δε θα είχαν γίνει γνωστά -όπως δεν γίνονταν γνωστά τόσο καιρό- αν ο Dan Harmon δεν έπαιζε σε ένα μικρό comedy show ένα άσχημο voice-mail που του άφησε ο Chevy ύστερα από αυτό το περιστατικό. Shit happens.

Πολλοί έπιασαν να ανησυχούν ότι αυτού του είδους η αρνητική δημοσιότητα μπορεί να βλάψει τη σειρά, αλλά κάτι τέτοιο απλώς δεν ισχύει. To Community θα επιστρέψει για 4η σεζόν you guys.

(Όχι, δεν έχω κάποιο scoop πριν από το Deadline, απλά διαβάζω τους ίδιους αριθμούς που διαβάζουν όλοι.

Όμως αν αυτός ο κακός χαμός πετύχει κάτι, θα είναι αυτό που σημείωσε ο φανταστικός blogger Ken Levine, δηλαδή να γείρει ακόμη περισσότερο την πλάστιγγα στο πλευρό των showrunners αντί της κάθε ντίβας.

When showrunners clash with stars and one has to go, usually it’s the showrunner. This pendulum is starting to swing the other way. Charlie Sheen was fired from TWO AND A HALF MEN, not Chuck Lorre. And in this case Dan Harmon will surely prevail.

O Chase πολύ απλά δεν αξίζει τον κόπο, αν δημιουργεί τέτοιου είδους ζητήματα.

(Τα οποία όπως πολλοί έχουν σχολιάσει τις τελευταίες μέρες, και δεδομένου του πόσο meta σειρά είναι το Community, δίχως αμφιβολία έχουν κατευθύνει πολλές από τις ιστορίες που αφορούν τον Pierce. Όταν το έπαιζε κι ο ίδιος ντίβα, όταν γινόταν full-on villain, είχαμε ιστορίες που ακόμα κι αν η ύπαρξή τους ήταν συμπτωματική, δε θα μπορούμε πλέον ποτέ ξανά να τις δούμε με αυτό τον τρόπο.)

Το καστ του Community είναι ένα από τα πιο ταλαντούχα σύνολα ανθρώπων που έχει υπάρξει ποτέ στην τηλεόραση. Ο Donald Glover γράφει φανταστική μουσική. Ο Jim Rash πήρε Όσκαρ Σεναρίου. Ο Dino Stamatopoulos ξεπετάει μικρά animated αριστουργήματα. O Joel McHale παρουσιάζει lifestyle εκπομπή ατάκας. Η Allison Brie (εκτός από το ότι μοιάζει όπως μοιάζει) μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στις δύο πιο πολυτραγουδισμένες σειρές της τηλεόρασης την τελευταία 5ετία.

Αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν μαγεία. Και υπάρχει κι εκείνος ο πρώην σταρ που όποτε δε γουστάρει, φεύγει και πάει στο καμαρίνι του.

Χτες αργά το βράδυ, ο Dan Harmon έγραψε μια εγκάρδια απολογία στο προσωπικό του tumblr για την όλη δυσάρεστη κατάσταση. Δίχως να δικααιολογηθεί, δίχως να παρουσιάσει τη θέση του, δίχως τίποτα: Δέχτηκε όλη την ευθύνη και απλά ζήτησε συγγνώμη.

Όμως όχι από τον Chevy Chase. Ζήτησε συγγνώμη από κάθε έναν από εμάς.

It feels dishonest not to acknowledge it, it feels rude to the caring fans of the show, people who are tweeting me their concerns that I’ve jeopardized something they fight to protect, those are the sentiments that are [rightfully] the most painful because every choice I make, I try to make for the good of the show, and the show is not an expression of my ego or entitlement, it’s an expression of my desire to make strangers happy. When that’s not happening, when I’ve done something that hurts an audience, it’s always an accident. So I have to just acknowledge my mistake and apologize for it to the fans.

Ποιος άλλος είναι για group hug;

.

I would have words.

Δε θέλω να επεκταθώ πολύ, αλλά ο Σπάρτακος επιτέλους (μετά από μια χλιαρή αρχή) πυροβολάει και πάλι με κάθε πιθανό τρόπο από κάθε πιθανή γωνία. (Φαντάσου να έβλεπε κάποιος σερί τα επεισόδια 5-6-7. ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ. #EPIC)

6 λόγοι τίγκα στο spoiler μετά το άλμα.

1. ΕΚΑΨΑΝ ΤΗΝ ΑΡΕΝΑ.

2. Gannicus returns και είναι κακόκεφος. Αλλά είναι alpha male κακόκεφος, όχι emo κακόκεφος. Ένοχα μυστικά εκτοξεύονται, λεπίδες το ίδιο, παρεξηγήσεις και συνεπακόλουθο ξύλο, γενικά υπέροχα πράγματα. Απολαυστικό loose cannon ο Greek Colin Farrell.

3. Απλά πεθαίνω για τον ξεκαρδιστικό πρώιμο φεμινισμό που παρουσιάζει η σειρά μέσα από ατάκες της Σπαρτάκαινας τύπου "να προσπαθείς να κάνεις εντύπωση με αυτά που λες κι όχι ανοίγοντας τα πόδια σου" ή βλέποντάς τη να οδηγεί τους άντρες του Σπάρτακου σε κομμάτι έστω της αποστολής. Ανεκτίμητο, τόσο σαν εικόνα όσο και σαν κομμάτι του context του.

4. Το “I would have words.” έχει αντικαταστήσει το “Jupiter's cock!” ως η αγαπημένη μου φράση της σειράς. Το 'words' προφέρεται κάπως σαν 'γουέεουντς' και επισήμως πλέον το χρησιμοποιώ ακόμα και όταν παίρνω τηλέφωνο για να κανονίσω καφέ.

5. Είμαι μόνος μου σε αυτό ή λατρεύετε όλοι τα σεξουαλικοπολιτικά power plays στον Οίκο της Ηλίθιας; Ούτε Good Wife τέτοια ένταση φίλοι μου. Και δεν το λέω μόνο επειδή το νέο girl toy του Γκλάμπερ, η Σέπια (λατρεύω τα ονόματά τους, όλων), μοιάζει όπως μοιάζει. Αλλά κι επειδή αυτό το ποντικάκι, ο Γκλάμπερ, επεισόδιο με το επεισόδιο, ανηθικότητα με την ανηθικότητα, απιστία με την απιστία, εξελίσσεται σε έναν εχθρό που θα είναι τόσο μα τόσο απολαυστικό όταν τον ξεπατώνει ο Σπάρτακος.

6. Κοίτα ξανά την κορυφή του ποστ.

(Πλην 1. Βρείτε όμως κάτι cool και ενδιαφέρον να κάνετε με την Xena. Έφεραν πίσω τη Lucy Lawless για αυτό;)

(Πλην 2. Να συζητήσουμε λίγο το μαλλί του Κρίξου.)

.

<λογοπαίγνιο με άλογα, τύχη, θάνατο>

Σε ένα τέλος πιο σουρεάλ και εξωφρενικό και απλά weird από ό,τι κι ο ίδιος ο David Milch θα μπορούσε να είχε γράψει σε κάποιο από τα σενάριά του, το ΗΒΟ εξέδωσε μια ανακοίνωση (την οποία βαριέμαι να βρω) σύμφωνα με την οποία λυπάται που μας ανακοινώνει ότι η παραγωγή του Luck σταματάει δια παντός ύστερα κι από το 3ο θανάσιμο ατύχημα για άλογο της σειράς.

Θυμίζω ότι το Luck είχε ανανεωθεί για 2η σεζόν, σύμφωνα με την πάγια τακτική του ΗΒΟ εσχάτως, προτού καν γίνει σαφές το πόσο όχι-νούμερα έκανε. Έτσι ο μεγαλύτερος ποιητής/δημιουργός/συγγραφέας στην ιστορία της τηλεόρασης(*) βλέπει τις 3 τελευταίες του σειρές να έχουν ένα άθροισμα 55 επεισοδίων, το οποίο ανάλογα με τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο είναι είτε 55 ώρες ψυχικής ανάτασης που η ύπαρξή τους και μόνο είναι το δώρο του θεού στον ηθικά παρηκμασμένο και συναισθηματικά εξαθλιωμένο σύγχρονο δυτικό κόσμο, είτε σύντομα λιγότερες από τα επεισόδια του True Blood και μόνο και εμφανώς βρισκόμαστε ήδη στην κόλαση και κάποιος ξέχασε να μας ενημερώσει.

(*Στην ιστορία. Της τηλεόρασης.)

Από σεβασμό στα άλογα που έπεσαν στο καθήκον δεν ονόμασα του ποστ με το σύνηθες "RIP <τάδε>", παρόλο που αυτό το σχόλιο του Jim Beaver θα πρέπει να κάνει αρκετό κόσμο να μη βιαστεί να ρίξει ευθύνες (ή έστω να μη τις ρίξει δυσανάλογα), ενώ οι τελευταίες μετρήσεις της σειράς (κάπου στο θλιβερό μισό εκατομμύριο γυρόφερναν) μιλούν για μια άλλη πιθανή υποκρισία, εκείνη του ΗΒΟ, το οποίο κανείς υποπτεύεται πως δε θα είχε κόψει με την ίδια ευκολία (ή και καθόλου, προφανώς) το True Blood αν πέθαιναν νυχτερίδες στα γυρίσματα.

Τελοσπάντων, όπως είπε κι ένας αποψινός σοφός,

David Milch could kill three children in a season, and I'd still watch.
— Frank Beaton (@frankbeaton) March 14, 2012

(Το Luck ολοκληρώνεται με τα επόμενα δύο επεισόδιά του, όταν και ελπίζω να κάνω ένα συγκεντρωτικό ποστ για τη σειρά.)

.

Το νεκρό ζωντανό σενάριο

Το io9 έχει τσιμπήσει μια άψογη ιστορία για ένα σχέδιο του Frank Darabont που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα στο Walking Dead. Ο Darabont λέει σκόπευε να γυρίσει ένα επεισόδιο που θα ήταν όλο από την οπτική ενός εκ των ζόμπι - φυσικά όχι αφότου είχε γίνει ζόμπι (αν και, χμ) αλλά πριν. Τα γεγονότα που τον οδήγησαν στη θέση που τον πρωτογνωρίσαμε, στον πιλότο της σειράς. Και θα έδενε άμεσα με το κεντρικό συμβάν από το φινάλε της πρώτης σεζόν.

Γενικά η ιδέα σκίζει, διάβασε εδώ πώς το εξήγησε ο Darabont στον Sam Witwer (του Being Human), που έπαιξε αυτό το ζόμπι:

"Ιt would be really cool to tell a prequel story about how Atlanta fell. Do 'Black Hawk Down', but with zombies. And have a few main characters pass through, like a Twilight Zone episode [and] the lead will be you. And your character will go through and you're a soldier and all these horrible things happen, the chain of command breaks down, and eventually you have to take out your superior officer to save a bunch of people. Then, eventually in the end, you get bit."

"You're crawling and you crawl into this tank and you have this grenade and you're going to blow yourself up. But you set the grenade next to you and you die. Then, we reprise the scene from the pilot, where Rick crawls in the tank and there's a zombie there."

Βασικά θα ήταν η ιστορία του ζόμπι, η ιστορία της πτώσης της Ατλάντα, η ιστορία του κόσμου πριν, η ιστορία της χειροβομβίδας που έσωσε τη μέρα. Ακούγεται φανταστικό, και δε θα γίνει ποτέ, και γενικά ας μη γίνουμε χυδαίοι αλλά σκέψου τι θα έλεγε ο Ron Burgundy.

Αλλά δεν πειράζει γιατί ο Matt Weiner πήρε το συμβόλαιο που ήθελε.

.

The darkest timeline

(Από το twitter της Megan Ganz, writer της σειράς)

Μεταξύ διαρροών, ανακοινώσεων και ενός γενικευμένου χαλασμένου τηλεφώνου, μαθαίνουμε πως μετά το 11ο, Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο της τρέχουσας 3ης σεζόν, το NBC αποσύρει το Community από το πρόγραμμά του μέχρι τον Απρίλιο(;).

Και τα 22 επεισόδια της 3ης σεζόν θα γραφτούν και θα γυριστούν. Από εκεί μετά, ο Abed κι η ψυχή του.

.

Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια η Buffy τραγούδησε Once More, With Feeling

Σαν σήμερα πριν 10 χρόνια, στο πάλαι ποτέ UPN, προβλήθηκε το αγαπημένο μου επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Γραμμένο, σκηνοθετημένο, με μουσική και στίχους από τον δημιουργό της σειράς Joss Whedon, το 'Once More, With Feeling', το μιούζικαλ επεισόδιο της Buffy, οδήγησε στο κέντρο όλες τις θεματικές και το mission statement της σειράς, προχώρησε την ανάπτυξη των χαρακτήρων όχι με βήματα αλλά με (χορογραφημένα) άλματα, σύσφιξε σχέσεις, έβαλε δοκιμασίες σε ακόμα περισσότερες, κι έβαλε τον πιο cool κακό στην ιστορία της μιούζικαλ TV να υποχρεώνει τους πάντες να τραγουδήσουν όσα τους ήταν αδύνατο να επικοινωνήσουν ως τώρα.

Την ίδια στιγμή, κάθε τραγούδι είναι και homage σε κάποιο άλλο υπο-είδος του μιούζικαλ. Ο θρύλος θέλει τον Whedon να έμαθε να γράφει και να διαβάζει μουσική μόνο και μόνο για να μπορέσει να γράψει αυτό το επεισόδιο. (Και λέγοντας ο θρύλος, εννοώ τον ίδιο τον Whedon που το είπε στο commentary του επεισοδίου.)

Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησε απλά να βάλω ένα βίντεο και ένα κειμενάκι 100 λέξεων απλά για την περίσταση, και έχω καταλήξει να βλέπω ξανά και ξανά όλα τα τραγούδια εδώ και μία ώρα. Προτού επεκταθώ και στο Dr. Horrible και χαθεί όλη η μέρα, ας το αφήσουμε εδώ.

Τιμή και δόξα στο πιο cool, έξυπνο, αστείο, κολλητικά singalong-y 60λεπτο που έχει δει ποτέ η τηλεόραση.

Δες, διάβασε, και άκου επίσης:

10 χρόνια από την πρεμιέρα της Buffy
Απολογισμός των '00s
Dr. Horrible's Sing-Along Blog
Κι άλλος Dr. Horrible
Ακόμα λίγος Dr. Horrible
To commentary του Dr. Horrible είναι κι αυτό μιούζικαλ
Ο Joss Whedon σκηνοθετεί Glee
O Joss Whedon κερδίζει Emmy για το Dr. Horrible με τον Neil Patrick Harris
O Neil Patrick Harris κερδίζει Emmy για το Glee που σκηνοθέτησε ο Joss Whedon
H Amber Benson τραγουδάει 'Rocky Horror Picture Show'
Ακόμα καλύτερα, και ο Anthony Stewart Head επίσης
Το theme του Firefly που έγραψε ο Joss Whedon, τραγουδισμένο από τον Joss Whedon

.