#mia_maimou

O πιο μεγάλος σταρ του Animal Practice του NBC είναι μια μαϊμου (και η σειρά είναι, κρίνοντας από τον πιλότο, όσο κακή ακούγεται βάσει αυτής της φράσης). Και μιας και δεν είναι κάθε μέρα που μπορείς να ισχυριστείς ρεαλιστικά πως τα καλύτερα credits σε μια παραγωγή τα έχει ένα ζώο, σκέφτηκα πως έπρεπε κάπως να τιμήσω την Crystal. Την μαϊμού.

'The Hangover 2'

H Crystal στην πρεμιέρα του 'Hangover 2'.

Ποσοστό σημαντικότητας: 51%. Είναι μόνο δίκαιο καθώς θυμόμαστε περισσότερα από τις σκηνές της μαϊμούς από ό,τι από όλων των υπολοίπων χαρακτήρων μαζί. Bradley Cooper: Πλέον, λιγότερο χαρισματικός από μια μαϊμου. #kanena_PEOPLE
Μεγάλη στιγμή: Όταν για μισή μέρα Δυτικού Πολιτισμού υπήρξε όντως σαν πραγματικότητα η ιδέα πως η μαϊμού είχε εθιστεί στη νικοτίνη μετά τα γυρίσματα της ταινίας.
Καλύτερη χημεία: Με το τζην μπουφανάκι της.
Ken Jeong: Ναι.


Community

H Crystal με τον Dan Harmon στο περσινό Comic-Con του Σαν Ντιέγκο.

Ποσοστό σημαντικότητας: 7%. Λατρεύουμε Annie's Boobs, αλλά τι να προωτοξεχωρίσεις από αυτή τη σειρά. (Είναι προφανές πως αυτό το 7% ξεπερνάει σε απόλυτη γαματοσύνη το προηγούμενο 51%.)
Μεγάλη στιγμή: Όταν έκλεψε το στυλό της Annie και είδαμε ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς.
Καλύτερη χημεία: Εντάξει, με τον Chang, να το δώσουμε αυτό.
Ken Jeong: Ναι.


Animal Practice

Η Crystal στο TCA Tour προμοτάροντας το Animal Practice.

Ποσοστό σημαντικότητας: 38%. Θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο, αλλά αντί να πάνε για την τρελίτσα, οι παραγωγοί της σειράς το παίζουν όλο 'σοβαρότητα' και 'υπευθυνότητα'. Dudes, μια μαϊμού με ιατρική ρόμπα κόβει βόλτες πάνω σε ένα ασθενοφόρο-μινιατούρα!
Μεγάλη στιγμή: Μια μαϊμού με ιατρική ρόμπα κόβει βόλτες πάνω σε ένα ασθενοφόρο-μινιατούρα!
Καλύτερη χημεία: Με τον Justin Kirk. Βασικά αν λείπαν όλα τα τριγύρω μπορεί να το έβλεπα.
Ken Jeong: Δε θα απέκλεια να τον δούμε στο μέλλον. Στην πραγματικότητα όσο το σκέφτομαι το θεωρώ στάνταρ.


"Promo pic"

Η Crystal αράζει 'casually' στην πισίνα κάποιου ξενοδοχείου του Μπέβερλι Χιλς. 

Ken Jeong: Ελπίζω όχι.

Ο πιλότος του Animal Practice παίχτηκε χθες μετά την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων και επιστρέφει κανονικά στο πρόγραμμα τέλη Σεπτέμβρη. Νομίζω 26. Βαριέμαι να ανοίγω καινούριο tab τώρα. :)

.

Και ο Charlie Kaufman και ο Dan Harmon και η Anomalisa

Δύο από τους αγαπημένους μου δημιουργούς σε όλα τα μέσα σε όλα τα χρόνια σε όλα τα παράλληλα σύμπαντα, βγήκαν χθες στα ίντερνετς για να ζητήσουν τον τίμιο οβολό του κοινού τους προς παραγωγή ενός τίμιου project πλήρως ανεξάρτητα του Χολιγουντιανού συστήματος, μιας και εντός αυτού "[...] we believe that you, the audience, would never be allowed to enjoy this brilliant work the way it was originally conceived."

Ας το ξανακοιτάξουμε αυτό.

Ο άνθρωπος που γύρισε το 'Synecdoche, New York' μες στο Χόλιγουντ
Ο άνθρωπος που γύρισε το Community μες στο Χόλιγουντ
Ο άνθρωπος που γύρισε το Moral Orel μες στο Χόλιγουντ,

αυτοί οι 3 κύριοι σου λένε "έχουμε κάτι που δε μπορεί να γυριστεί από στούντιο έτσι όπως το θέλουμε εμείς".

ΟΚ, πού υπογράφω; (Εδώ.)

Το σενάριο έχει γράψει ο Charlie Kaufman, παραγωγή θα κάνουν ο Dan Harmon και ο Dino Stamatopoulos, τη σκηνοθεσία θα αναλάβει αν όλα πάνε καλά(*) ο Duke Johnson, δηλαδή ο σκηνοθέτης του 'Abed's Uncontrollable Christmas'.

(*Το οποίο σημαίνει πως πρέπει να μαζευτούν $200,000 ως τις 9 Σεπτεμβρίου. Η σελίδα υπάρχει στο Kickstarter μια μέρα και είμαστε στις $93,776(**). Άρα ξέρεις.)

Γενικά με το Kickstarter ως σύλληψη, ενώ χαίρομαι προφανώς που υπάρχει, έχω πάντα μικρές αμφιβολίες. Δηλαδή δίνω τα λεφτά μου πριν δω τι είναι αυτό που πληρώνω, κάτι που δημιουργεί μια παράξενη σχέση ανάμεσα σε εμένα και τον όποιο δημιουργό. Προσωπικά προτιμώ τη λογική του βλέπω, γουστάρω, τα σκάω, αλλά καταλαβαίνω πως ένα τέτοιου είδους honor system δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι λειτουργικό.

Τελοσπάντων, αυτά είναι θεωρητικά. Διότι εν προκειμένω, όπως προανέφερα, οι άνθρωποι που έχουν δημιουργήσει δύο από τα αγαπημένα μου πράγματα στην ιστορία του οτιδήποτε, είπαν "πληρώνεις για το επόμενό μας project;" κι εγώ σε αυτό απάντησα, "lol καλό".

(**Τώρα είναι $99,311.)

~~~
Σχετικά:
Μην τον λες Starburns: Συνέντευξη με τον Dino Stamatopoulos
'Synecdoche, New York': Η αγαπημένη μου ταινία των '00s
Dan Harmon στο Attack of the Show: Η πρώτη συνέντευξη μετά το Community
'Abed's Uncontrollable Christman': H 'Anomalisa' μάλλον θα μοιάζει κάπως έτσι
Community: Τα πάντα όλα

.

Είναι ο Dan Harmon και είναι καλά

Ο σύγχρονος ήρωας του μπλογκ, Dan Harmon, εμφανίστηκε χτες στο Attack of the Show και μίλησε για περίπου ένα δεκάλεπτο σχετικά με τα πάντα που έχουν να κάνουν τη συμπεριφορά του, το Community, το NBC, τις ανάγκες ενός τηλεοπτικού προϊόντος, το πώς περνάει το χρόνο του όντως απολυμένος από τη σειρά που δημιούργησε κλπ.

Δεν τον είχα ξαναδει να μιλάει, οπότε είναι μάλλον σοκαριστικό το πόσο είναι ο Abed, βασικά. Αλλά προσπερνώντας αυτό, χαίρομαι που τον βλέπω καθόλου bitter σχετικά με τις δυσάρεστες εξελίξεις (ή έστω λίγο bitter, όσο είναι τελοσπάντων υγιές να είσαι όταν σου παίρνουν από τα χέρια κάτι δικό σου) και αρκετά προσγειωμένο και aware των αναγκών του μέσου και του πώς λειτουργούσε ο ίδιος σε σχέση με αυτές.

Ως θεατής μπορώ να πω ότι ήταν πάντα εμφανές αυτό που ο ίδιος εξηγεί από την πλευρά του σχετικά με το ότι στην 1η σεζόν προσπάθησε ουσιαστικά να κάνει ένα συμβατικό sitcom, αλλά όσο προχώραγε ο καιρός ένιωθε τσιγκλήματα από την σκοτεινή πλευρά, μέχρι που στην 3η σεζόν απλά το παράτησε. Με την έννοια πως απελευθερώθηκε πλήρως. Και φαίνεται. Στην 1η σεζόν η σειρά ψάχνει τα πατήματά της, στη 2η αποκτά την ταυτότητά της (γίνεται αυτό που σκεφτόμαστε όταν ακούμε Community), στην 3η είναι που εκτοξεύεται στο διάστημα και κάνει πράγματα εκτός κάθε ορίου.

Ο Harmon τα γνωρίζει όλα αυτά, και υποστηρίζει εδώ πως θέλει να δοκιμάσει να κάνει κάτι εντελώς συμβατικό, απλά για να αποδείξει πως δεν χρειάζεται αυτό να σημαίνει 'μηδενική ποιότητα'. Προσωπικά αμφιβάλλω. (Όχι στα περί ποιότητας, αλλά στο αν μπορεί ο Harmon να πετύχει κάτι τέτοιο.) Αλλά θα είμαι εκεί, ό,τι κι αν κάνει στη συνέχεια, για να το διαπιστώσω.

Όλη η συνέντευξη είναι εδώ, αξίζει τον κόπο.

.

Community: Season 3 finale

Θα ακολουθήσουν κι άλλα κείμενα μες στη βδομάδα για το Community, πρώτον γιατί μετά την επιστροφή του δεν έχω καταφέρει να το γράφω ως όφειλα και δεύτερον επειδή η φάση είναι πολύ #MYEMOTIONS αυτή τη στιγμή. Πρώτα όμως, το κυριότερο: μετά το άλμα spoilers για το season 3 finale της σειράς, που αν θες, δεν ξέρω γιατί να το θες, αλλά άμα το θες ρε παιδί μου, είναι κι ενα φανταστικό series finale.

Σε όλη τη διάρκεια της σεζόν η θεματική που εξερευνούσε ο Harmon αφορούσε την αναζήτηση του νορμάλ: τι σημαίνει, πώς επιτυγχάνεται και γιατί είναι εν τέλει υπερεκτιμημένο. Η κύρια αναζήτηση έγινε μέσα από ένα προσωπικό arc του Abed, που πολύ ταιριαστά κορυφώθηκε στο τέλος της σεζόν. Το εύρημα με τον evil Abed ήταν πανέξυπνο, τόσο συμβολικά, όσο και καθαρά σαν πλοκή. Δες πώς μια σειρά που εξελίσσεται αποκλειστικά στο δικό μας επίπεδο πραγματικότητας, μπορεί να εισάγει με απόλυτη πειστικότητα την ιστορία για evil doppelgangers από ένα παράλληλο σύμπαν που εισβάλουν στο δικό μας.

Όχι ότι χρειάζεται σε αυτό το σημείο να μιλήσουμε για το ιδιοφυία του Harmon βέβαια, αλλά ναι, αυτό δε θα μπορούσε να έχει συμβεί σε άλλη σειρά. Ο Abed χάνει τον εαυτό του διότι του κοστίζει η απώλεια των σταθερών του. Πρώτα το Greendale, μετά o Troy. Χωρίς τους ανθρώπους μας, παύουμε να είμαστε αυτοί που είμαστε. Και ο Abed γίνεται κάτι διαφορετικό.

Στο τελικό σερί-ξεφόρτωμα επεισοδίων του NBC, είδαμε μια απίστευτη ακολουθία 3, λίγο πολύ, αριστουργημάτων. Το highlight ήταν αναμφίβολα η 8-bit αναζήτηση της παρέας στα έγκατα της κόλασης Hawthorne. Το homage στο heist movie ήταν επίσης εκπληκτικό, και αρκούντως γλυκό, καθώς ο Dean Pelton γίνεται πρακτικά μέλος της ομάδας (συναισθηματικά τουλάχιστον) και ο Chang επιτέλους έχει πάλι κάτι να κάνει. Όμως θεματικά όλη η σεζόν, όλη η σειρά μη σου πω, καταλήγει στο τελευταίο αυτό επεισόδιο.

Η δομή του, παρότι θεωρητικά ένα sitcom δεν μπορεί να υποστηρίξει κάτι τέτοιο, θυμίζει το κλασσικό κρεσέντο ensemble περιπετειών τύπου Buffy, όπου μαζεύεται όλη η ομάδα για να αντιμετωπίσει τον εχθρό και όλοι κάνουν από κάτι awesome ώστε να τα καταφέρουν, κάτι που έχει χτιστεί μεθοδικά σε όλη τη σεζόν πως αποτελεί τη δύναμή του.

Έτσι, η Britta χρησιμοποιεί τη lame ψυχολογία για να βάλει τους πρώτους σπόρους ανθρωπιάς στον evil Abed, ο Jeff βγάζει έναν ακόμα λόγο περί φιλίας και αλληλοϋποστήριξης, η Shirley τα βάζει με τον κακό πολυεθνικό κολοσό που τυγχάνει σπόνσορας της σειράς (Χριστέ μου γιατί αμφιβάλαμε ποτέ πως αυτή η σειρά δεν είχε μέλλον;), την ώρα που ο Troy ολοκληρώνει ένα προσωπικό arc που τον στέλνει πίσω στην αγκαλιά της παρέας του. Στο τέλος είναι όλοι ξανά μαζί, είναι όλοι ίδιοι, αλλά λίγο πιο σοφοί.

Αυτό, στο Community δε σημαίνει διδακτικά λογύδρια για το πώς "πρέπει" να ωριμάσεις, να αλλάξεις, να προσαρμοστείς ή οτιδήποτε τέτοιο. Ο Abed στο τέλος έχει ακόμα το προσωπικό του Dreamatorium. Θα το έχει για πάντα. Αυτός είναι. Αν για άλλους είναι τρελός, για τους ανθρώπους του είναι απλά αυτός ακριβώς που είναι, και τον αγαπάνε ακριβώς επειδή είναι αυτός που είναι.

Τελικά ήταν αναπάντεχο αλλά κάπως υπέροχο που η σειρά έληξε ουσιαστικά με αυτό τον σχετικά low-key (για τα δεδομένα της) τρόπο. Μου θύμισε κάπως το φινάλε του Deadwood, που όταν γυριζόταν κανείς δεν το περίμενε για φινάλε, αλλά τελικά λειτουργούσε ως τέτοιο με έναν τρόπο που δύσκολα μπορώ να φανταστώ καλύτερο. Έτσι και το Community του Harmon. Στην πλάτη ενός εκ των πιο παραγωγικών (στα όρια του παραληρήματος) σερί μοναδικών, ιδιαίτερων επεισοδίων (heist, 8-bit, Law & Order, Ken Burns documentary, Dreamatorium, άλλο ένα fake clip-show), κλείνει με μια χαμηλών τόνων ιστορία ενός evil doppelganger που μαθαίνει τι σημαίνει αδερφική αγάπη.

Και ναι, μόνο και για μόνο για το ότι αυτή η σειρά μου επέτρεψε να πληκτρολογήσω αυτή την φράση, σημαίνει πως δε θα μπορούσε παρά να είναι μια από τις αγαπημένες μου ever. Απλά υπέροχο.

.

RIP Community

(πηγή εικόνας)

Well, this is awkward. Το να γράφω δηλαδή ποστ με τέτοιο τίτλο λίγες μέρες μετά τα πανηγύρια για την ανανέωση της σειράς και τους ύμνους για το πώς η τέχνη ακόμα δεν έχει πεθάνει εις βάρος του εμπορίου, και διάφορα άλλα τέτοια ιδεολογικά και ηθικά ανυψωτικά. Το να γράφω ποστ για την απόλυση του Dan Harmon από την ίδια του τη σειρά.

Να πάνε “to the hell” οι κύριοι.

Γράφω με πάθος, γιατί ποτέ δεν αρνήθηκα το τεράστιο πάθος μου για αυτή τη σειρά, αλλά όχι με τυφλό φανατισμό. Γνωρίζω πολύ καλά την πραγματικότητα των αριθμών, και των quarterly στόχων μιας επιχείρησης που ανήκει σε μια πολυεθνική που δίνει απαντήσεις σε πάμπλουτους μετόχους που πιθανότατα χαϊδεύουν παχιές λευκές γάτες μπροστά στο τζάκι τους καπνίζοντας ένα πούρο Αβάνας. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Και έχουμε κάνει άπειρες φορές την ίδια κουβέντα για το τι μπορεί να σημαίνει πρεστίζ για ένα κανάλι, ότι κι αυτό είναι μέρος αυτού που εμπορεύεται. Πως εφόσον μπαίνεις σε μια δουλειά με καλλιτέχνες, με δημιουργούς, με ηθοποιούς και σεναριογράφους και μοντέρ, δε μπορείς να φέρεσαι σα να έχεις τράπεζα. Έχει σημασία το brand σου. Και το brand σου, αν είσαι το NBC, μόνο να κερδίσει έχει από τη συνεχιζόμενη ύπαρξη μιας σειράς σαν το Community.

Όχι, βγάλε το "σαν". Δεν υπάρχει "σαν" το Community. Υπάρχει το Community. To Community του Dan Harmon. Μια κωμωδία που θα μπορούσε να είναι σαν 500 άλλες, αστεία, γλυκιά, έξυπνη, ρομαντική, άψογη ρε παιδί μου, δε σου λέω. Αλλά δεν είναι. Είναι κάτι ΑΛΛΟ. Είναι κάτι που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην τηλεόραση, μια διαρκής άσκηση ύφους και ακροβασίας πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την τάξη από το χάος. Μια παρανοϊκή, παράξενα αστεία, ιδιοφυής, συχνά άνιση, πάντοτε γελοιωδώς φιλόδοξη και ασταμάτητα εφευρετική δήλωση αγάπης πάνω σε όλα όσα μας έφεραν ως εδώ, ποπκουλτουρικά μιλώντας. Το Community του Dan Harmon υπάρχει μόνο στο μυαλό του Dan Harmon, είναι σαν αριστερόχειρη γραφή από έναν άνθρωπο που του λες "κλείσε τα μάτια και μουτζούρωνε το χαρτί για να δω τι θα προκύψει".

Ο Harmon δεν ήξερε τι έκανε όταν ξεκίναγε η σειρά. Τα πρώτα επεισόδια δεν έχουν σχέση με αυτό που έγινε αργότερα - δε σου λέω καλύτερα ή χειρότερα, εμένα όλα μου αρέσαν. Αλλά είναι κάτι διαφορετικό. Ο Harmon επίσης δεν ήξερε στην αρχή πως γράφοντας τον Abed, γράφει τον εαυτό του. Ανακάλυψε έτσι πως έχει κι ο Άσπεργκερ. Για τέτοια ψυχανάλυση μέσω τέχνης μιλάμε. Το Community του Dan Harmon είναι τόσο πολύ Dan Harmon που ακόμα κι ο ίδιος δεν μπορούσε να το σχεδιάσει ή να το προγραμματίσει ή να του καλουπώσει. Όσο το δημιουργούσε, τόσο εκείνο δημιουργείτο.

Αλλά όλα αυτά τα προηγούμενα, περί brand, περί τέχνης, περί μοναδικού προϊόντος, όλα αυτά τελικά τους αφήνουν ασυγκίνητους στο NBC και λένε όχι. Όχι, εμείς δε θέλουμε να συνεχίσουμε να βγάζουμε μια σειρά που θα συζητιέται και θα αγοράζεται και θα στρημάρεται και θα κατεβάζεται παράνομα και θα αγοράζεται κι άλλο και θα λατρεύεται σε conventions και θα αναλύεται και θα σχολιάζεται για δεκαετίες από τώρα ακόμα και στην κουλτούρα υπερπροσφοράς μας. Όχι, δε θέλουμε τη σειρά που όπου κι αν την πάμε, ό,τι ώρα και μέρα τη βάλουμε, όσο κι αν την κρατήσουμε εκτός προγράμματος, οι 5 εκατομμύρια βλαμμένοι που τη βλέπουν, θα την ακολουθήσουν στα πέρατα της Γης. Προτιμούμε να έχουν τον ίδιο αριθμό ανθρώπων που κατά λάθος θα τρακάρει το Whitney ενώ πλένει τα πιάτα.

Δικαίωμά μας, δικό μας είναι το κανάλι.

Τότε κόφτην.

Το να κρατήσει το NBC τη σειρά ζωντανή για να λέει πως την έχει στο πρόγραμμά του (“τι θέλετε, την ανανεώσαμε τη σειρά”), το να κρατήσει η Sony τη σειρά ζωντανή για να φτάσει τα απαιτούμενα επεισόδια για να τη μοσχοπουλήσει για τις επαναλήψεις, αλλά χωρίς τον Dan Harmon, είναι η ύστατη προσβολή. Το να κρατάς ένα zombie Community σαν τον Μπέρνι εκ του Τρελού Γουίκεντ και να το πηγαινοφέρνεις εδώ κι εκεί απλώς για να εκπληρώσεις τους σκοπούς σου, είναι δειλό και άτιμο.

Δε με ενδιαφέρει καθόλου μα καθόλου το spin που οι γραφιάδες περνάνε σε όλα τους τα κείμενα περί του πόσο μαλάκας είναι ο Harmon: είμαι θεατής της σειράς. Δεν θα τον παντρευτώ, δε θα βγω για μπύρες μαζί του (αν και προφανώς, duh, μέσα), δε θα του δώσω την αδερφή μου. Το αν βάζει τις φωνές ή το αν ξοδεύει μεγαλύτερο μπάτζετ είναι θέμα δικό σας. Ή μπορεί να υπάρχει Community του Dan Harmon με ό,τι αυτό συνεπάγεται (αυτός είναι ο Harmon, αυτοί οι τρόποι του, και στην τελική 3 χρόνια τώρα όλα ΟΚ, και οι ηθοποιοί του όλοι πλην του Chevy Chase μια χαρά τον λατρεύουν) είτε δε μπορείς να είναι βιώσιμο το Community του Dan Harmon.

Δεν υφίσταται μέση λύση.

Τους εξήγησα παραπάνω τους λόγους. Το Community ΕΙΝΑΙ ο Dan Harmon κι αυτό είναι εμφανές σε όποιον το έχει αγαπήσει έστω και λίγο, έστω και για κάποιο διάστημα. Δεν είναι το C.S.I. που θα αντικαταστήσεις όλο το staff και δε θα πάρει χαμπάρι κανείς. Δεν είναι franchise το ακραία καλλιτεχνικό όραμα ενός ακραίου auteur.

Οι συγγραφείς που μετέθεσε η Sony από το Happy Endings στο Community για να το 'τρέχουν' (μετέθεσε, ναι, αυτή είναι η λέξη - δούλευαν στο υποκατάστημα της Εθνικής στο Σύνταγμα και τους έστειλαν στο Χαλάνδι, για αυτό ακριβώς πρόκειται) μπορεί να είναι μια χαρά ικανά παιδιά, μπορεί και να μην είναι, τελοσπάντων δε με ενδιαφέρει. Ήρθαν να εκτελέσουν μια παραγγελία εκεί που δεν είχαν καμία δουλειά να μπαίνουν παραγγελίες. Αυτό που θα γράφουν (εύχομαι μόνο για τα 13 επίπονα επεισόδια που έχει ήδη δυστυχώς παραγγείλει το NBC στο πλαίσιο του πιο αργού και βασανιστικού θανάτου σειράς ever) μπορεί να είναι έξυπνο, χαριτωμένο, σε πολλούς θα φαίνεται και πιο ανθρώπινο και πιο αστείο από το Community του Dan Harmon, και θα έχει και έξυπνες αναφορές, και γενικά όλα τέλεια.

Μόνο που δε με ενδιαφέρει, γιατί θα είναι μια επιτυχημένη συνταγή για μια σειρά που υπάρχει κι αλλού, έχει υπάρξει και θα ξαναϋπάρξει. Αν ήθελα να δω το Happy Endings, θα έβλεπα το Happy Endings. Αν ήθελα να δω το Big Bang Theory, θα έβλεπα το Big Bang Theory. Όμως δεν θέλω. Εγώ ήθελα να βλέπω το Community του Dan Harmon. Το Community δηλαδή.

Και το Community ολοκληρώθηκε, ιδανικά, πριν λίγες μέρες με ένα από τα καλύτερα σερί επεισοδίων στην τριετή διάρκεια ζωής του.

Όσο αφορά αυτό το blog, 4η σεζόν Community ('Community: Season Faux';) δεν θα υπάρξει, με τον ίδιο τρόπο που όσο κι αν ψάξεις δε θα βρεις την παραμικρή αναφορά σε εκείνη τη φρικτή ιδέα να κάνουν νέα Buffy χωρίς τον Joss Whedon. Ας είναι όσο καλό θέλει. Ας είναι όσο ΚΑΚΟ θέλει. Ας ζήσει ακόμα για 5 σεζόν. Ας ζήσει ακόμα για 13 επεισόδια. Ας αρχίσουν να βγαίνουν οι πρώτες "hey! δεν είναι και άσχημο τελικά!" φήμες. Ας βγει και πλήρες μίσος. One way or another, μου είναι πλήρως αδιάφορο.

We've had an amazing run.

.

#fourfullseasons?

To NBC μας ξενύχτησε το βράδυ πριν επιτέλους ανακοινώσει ψυχοβγαλτικά πως ανανεώνει το Community για μια ακόμα σεζόν, αυτή τη φορά 13 επεισοδίων. Έγραψα κάποιες παραπάνω σκέψεις εδώ σχετικά το background της απόφασης, για τα χάλια του NBC κλπ, τίποτα που δεν γνωρίζουμε ήδη.

Φαντάζομαι η ουσία του θέματος είναι το κατά πόσον αυτή θα είναι η τελευταία σεζόν του Community ή όχι. Ο Sepinwall έγραψε ότι αν είναι (και πιστεύει πως θα είναι), τα 4 χρόνια θα είναι ταιριαστά με τον κύκλο σπουδών των ηρώων μας. Εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως αυτή η σεζόν θα είναι η τελευταία - εκτός κι αν το NBC παραγγείλει περισσότερα επεισόδια.

Όπως και νά'χει είναι πολύ νωρίς για αυτή την ιστορία. Η αρχική αντίδραση εξάλλου ήταν μεγάλης χαράς, γιατί αν και πολύ καιρό τώρα θεωρούσαμε την ανανέωση δεδομένη (παρά την περιπέτεια του χειμώνα), το NBC είχε πιάσει να επιλέγεια κωμωδίες με το κιλό ενόψει των upfronts και είχα αρχίσει να ανησυχώ. Τελικά δεν ήταν κάποιο σχέδιο εξόντωσης του υπάρχοντος line-up. (Εξάλλου περιμένουμε όμοιας λογικής ανανέωση και για το Parks and Recreation.) Αλλά περισσότερο σπασμωδική κίνηση της λογικής "αγόρασε τα πάντα κι αν λήξουν τα πετάμε ρε αδερφέ".

Επειδή το NBC παραμένει NBC, εγώ παραμένω αισιόδοξος πως η σειρά δεν θα τελειώσει με αυτά τα 13 επεισόδια. Όμως όπως και νά'χει: Είναι 13 -ακόμα- επεισόδια περισσότερα από όσα ρεαλιστικά περιμέναμε ποτέ πως θα βλέπαμε από μια τέτοια σειρά.

#fourfullseasons λοιπόν. Ο επόμενος άμεσος στόχος, συνεχίζοντας ένδοξα στο δρόμο για τι άλλο, τις #sixseasonsandamovie.

.

#TylersMove

Λόγω αυτού που λέει ο τίτλος (παρέα με 2-3 άλλα πράγματα που έκαναν τον Μάρτιο ασυνήθιστα busy), κατάφερα να μείνω πίσω ακόμα και στο Community, πχ το χθεσινό δεν καν ακόμα.

Αλλά αυτό που θέλω να πω, καθώς ευελπιστώ να μπω κάπως άμεσα σε κάτι που να μοιάζει με κανονικούς ρυθμούς και πάλι, είναι πως είδα το 'Pillows vs. Blankets' και εκτός από απίστευτο επεισόδιο γενικώς -ως homage στα πολεμικά ντοκιμαντέρ τύπου Ken Burns-, στο τέλος με έκανε να κλάψω.

Όχι από τα γέλια, κι όχι σε φάση βούρκωμα ή συγκίνηση. Πολύ κυριολεκτικά και εντελώς απροειδοποίητα, τη στιγμή που ο Jeff αφηγείται ότι για κάποιον ανεξήγητο λόγο πήγε μέχρι το γραφείο όπου είχε πετάξει τα imaginary friendship hats για να τα επιστρέψει, εμένα με έπιασαν τα κλάμματα. Το χρεώνω στο πόσο αυθεντικά συναισθήματα μπορεί να χωρέσει αυτή η σειρά μέσα ακόμα και στα πιο υπολογισμένα της επεισόδια, και δεν ανησυχώ -ακόμα- για την ψυχική μου υγεία. Ή ίσως είχε να κάνει με το ότι η αγαπημένη μου τηλεοπτική φιλία πέρασε πολλά σε αυτό το επεισόδιο, και βρήκα πολύ έντονη την ιδέα πως ακόμα και ο μεγαλύτερος κυνικός όλων μπορεί προς χάριν αυτής της φιλίας να πιστέψει σε κάτι αληθινό.

Επίσης, το running joke με την ανικανότητα της Britta να βγάλει μια φωτογραφία με είχε γονατίσει από τα γέλια.

Γενικά τέλειο επεισόδιο. Περιμένω πρώτα να ηρεμήσουν λίγο τα πράγματα και να κάνω catch-up σε όσα θέλω, αλλά μετά θα επανέλθω στο Community και ασχέτως εβδομαδιαίων posts, γιατί βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την κατεύθυνση της σειράς από την επιστροφή της και μετά.

.

human beings rock out too

Κι εκεί που χάζευα το stream από την φετινή Coachella (#couchella) απολαμβάνοντας τον αδερφό μας τον Childish Gambino a.k.a. Donald Glover a.k.a. Troy a.k.a. #MYEMOTIONS, συνέβη αυτό.

Τι να πω, ελπίζω τουλάχιστον να έβγαλε κανά meet & greet το παλικάρι για τον κόπο του.

.

Το πρόβλημα στο Community

Έχει ξεκινήσει πάλι το Community κι εγώ δυστυχώς πνίγομαι σε κάθε πιθανό επίπεδο και δεν έχω προλάβει να γράψω λέξη. (Ελπίζω να λήξει σύντομα αυτό το πράγμα.) Όμως πρέπει να ειπωθεί μια κουβέντα για την άσχημη κατάσταση που συμβαίνει στα παρασκήνια της σειράς.

Για όποιον το έχασε, η σύντομη εκδοχή είναι πως ο Chevy Chase δημιουργούσε προβλήματα στα γυρίσματα κατ'επανάληψη και γενικά δεν πολυγούσταρε καν τη φάση. Η ασχήμια κορυφώθηκε στο τέλος των γυρισμάτων της 3ης σεζόν, όταν ο Pierce-is-a-b αποχώρησε χωρίς να δεχτεί να γυρίσει τις τελευταίες σκηνές του, δημιουργώντας πρόβλημα στους σεναριογράφους και τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Νομίζω αυτό είναι μια απολύτως νορμάλ συμπεριφορά. Όλοι μας στη δουλειά μας αν μια μέρα απλά δε γουστάραμε να κάνουμε κάτι, θα λέγαμε ένα μεγαλοπρεπές "screw you guys, I'm going home" και θα φεύγαμε πριν τελειώσει η βάρδια/η δουλειά μας. Και κανείς δε θα έκανε τίποτα γι'αυτό.

Ο Harmon προφανώς φορτώνοντας από καιρό, βγήκε στο wrap party κάνοντας μια πρόποση του στυλ "τράβα γαμήσου, Chevy Chase" μπροστά στην οικογένειά του. Είναι classy; Όχι. Είναι δικαιολογημένο; Δεν ξέρω, γιατί ευτυχώς δεν έχει χρειαστεί ποτέ μου να ανεχτώ ντίβες ηθοποιούς στη ζωή μου. Δικαιολογώ τον Harmon καθαρά και μόνο επειδή είναι ο nerd δημιουργός της αγαπημένης μου σειράς; Ναι. Εντελώς. Απολύτως, ναι.

Όλα αυτά τα πράγματα δε θα είχαν γίνει γνωστά -όπως δεν γίνονταν γνωστά τόσο καιρό- αν ο Dan Harmon δεν έπαιζε σε ένα μικρό comedy show ένα άσχημο voice-mail που του άφησε ο Chevy ύστερα από αυτό το περιστατικό. Shit happens.

Πολλοί έπιασαν να ανησυχούν ότι αυτού του είδους η αρνητική δημοσιότητα μπορεί να βλάψει τη σειρά, αλλά κάτι τέτοιο απλώς δεν ισχύει. To Community θα επιστρέψει για 4η σεζόν you guys.

(Όχι, δεν έχω κάποιο scoop πριν από το Deadline, απλά διαβάζω τους ίδιους αριθμούς που διαβάζουν όλοι.

Όμως αν αυτός ο κακός χαμός πετύχει κάτι, θα είναι αυτό που σημείωσε ο φανταστικός blogger Ken Levine, δηλαδή να γείρει ακόμη περισσότερο την πλάστιγγα στο πλευρό των showrunners αντί της κάθε ντίβας.

When showrunners clash with stars and one has to go, usually it’s the showrunner. This pendulum is starting to swing the other way. Charlie Sheen was fired from TWO AND A HALF MEN, not Chuck Lorre. And in this case Dan Harmon will surely prevail.

O Chase πολύ απλά δεν αξίζει τον κόπο, αν δημιουργεί τέτοιου είδους ζητήματα.

(Τα οποία όπως πολλοί έχουν σχολιάσει τις τελευταίες μέρες, και δεδομένου του πόσο meta σειρά είναι το Community, δίχως αμφιβολία έχουν κατευθύνει πολλές από τις ιστορίες που αφορούν τον Pierce. Όταν το έπαιζε κι ο ίδιος ντίβα, όταν γινόταν full-on villain, είχαμε ιστορίες που ακόμα κι αν η ύπαρξή τους ήταν συμπτωματική, δε θα μπορούμε πλέον ποτέ ξανά να τις δούμε με αυτό τον τρόπο.)

Το καστ του Community είναι ένα από τα πιο ταλαντούχα σύνολα ανθρώπων που έχει υπάρξει ποτέ στην τηλεόραση. Ο Donald Glover γράφει φανταστική μουσική. Ο Jim Rash πήρε Όσκαρ Σεναρίου. Ο Dino Stamatopoulos ξεπετάει μικρά animated αριστουργήματα. O Joel McHale παρουσιάζει lifestyle εκπομπή ατάκας. Η Allison Brie (εκτός από το ότι μοιάζει όπως μοιάζει) μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στις δύο πιο πολυτραγουδισμένες σειρές της τηλεόρασης την τελευταία 5ετία.

Αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν μαγεία. Και υπάρχει κι εκείνος ο πρώην σταρ που όποτε δε γουστάρει, φεύγει και πάει στο καμαρίνι του.

Χτες αργά το βράδυ, ο Dan Harmon έγραψε μια εγκάρδια απολογία στο προσωπικό του tumblr για την όλη δυσάρεστη κατάσταση. Δίχως να δικααιολογηθεί, δίχως να παρουσιάσει τη θέση του, δίχως τίποτα: Δέχτηκε όλη την ευθύνη και απλά ζήτησε συγγνώμη.

Όμως όχι από τον Chevy Chase. Ζήτησε συγγνώμη από κάθε έναν από εμάς.

It feels dishonest not to acknowledge it, it feels rude to the caring fans of the show, people who are tweeting me their concerns that I’ve jeopardized something they fight to protect, those are the sentiments that are [rightfully] the most painful because every choice I make, I try to make for the good of the show, and the show is not an expression of my ego or entitlement, it’s an expression of my desire to make strangers happy. When that’s not happening, when I’ve done something that hurts an audience, it’s always an accident. So I have to just acknowledge my mistake and apologize for it to the fans.

Ποιος άλλος είναι για group hug;

.

Αυτό που έχω να πω για τα φετινά Όσκαρ

Καλημέρα σε έναν κόσμο όπου ο Jim Rash είναι βραβευμένος με Όσκαρ.

Τα 10 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011

Μετά το περσινό 1-2 του Community εξεπλάγην όταν διαπίστωσα πόσο δύσκολο μου ήταν φέτος να βάλω σε σειρά την πρώτη μου 5άδα. Επίσης τι μου άρεσε: Πόσο πολλή φανταστική κωμωδία είχαμε φέτος. Απόλυτα λογικό να γεμίζει κατά τέτοιο τρόπο τις κορυφαίες θέσεις.

Η δεκάδα:

10> Homeland 1x07 The Weekend
To επεισόδιο που μας έπεισε όλους ότι βλέπουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Δύο συναρπαστικοί χαρακτήρες, δύο φανταστικοί ηθοποιοί, ένα σκηνικό, μια φανταστική εξερεύνηση της ψυχοσύνθεσής τους.

9> Friday Night Lights 5x10 Don't Go
Tim Riggins. Πολύ απλά.

8> The Office 7x19 Garage Sale
Michael Scott. Πολύ απλά.

7> Game of Thrones 1x09 Baelor
Lord Stark!! ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΑ!

6> The Good Wife 2x17 Ham Sandwich
Από το είδος των επεισοδίων που storylines μιας ντουζίνας επεισοδίων δένουν σε μια μακρά σκηνή δικαστηρίου κι όλων των τριγύρω, και που όμως παρόλο που παρακολουθείς για 40 λεπτά με την ψυχή στο στόμα, το καλό ακόμα δεν έχει έρθει, γιατί το καλό το φυλάει κρυφό ο Jason Street στο γκαράζ και αφήνει την Kalinda, για πρώτη φορά σε όλη τη σειρά, ανίκανη να αντιδράση. ΣΟΚ.

5> Community 2x21 Paradigms of Human Memory
Αν δεν θυμόσουν πώς μοιάζει η ιδιοφυία: Το Community έκανε ένα ψεύτικο clip-show επεισόδιο ως σχόλιο των θεματικών και των χαρακτήρων του. Και κυρίως: Ιδέες! Τόσες. Πολλές. Ιδέες.

4> The League 3x08 Thanksgiving
Οι κάφροι του League έπιασαν κάθε πιθανή κλισέ θεματική των εορταστικών επεισοδίων (network σειρών κυρίως) και την βίασε με κάθε πιθανό τρόπο, ασέλγησε πάνω στο νεκρό κορμί της, την έκαψε ζωντανή. Δεν ξέρω καν με ποια σειρά τα έκανε όλα αυτά, όμως όχι μόνο δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο απολαυστικά ανίερο μες στο 2011, αλλά και επίσης δεν έχω γελάσει τόσο, μα τόσο, μα τόσο, μα τόσο πολύ. Τύπου, τους πατάς μήνυση ρε παιδί μου.

3> Doctor Who 6x04 The Doctor's Wife
Ο Neil Gaiman μας ταξιδεύει καπού αλλου, με τα απλούστερα συστατικά (όπως συνηθίζει) κάνοντας το στοιχειώδες: Εξερευνά το μεγαλύτερο love story της ζωής του Doctor, εκείνο με ένα άψυχο κομμάτι μέταλλο. Που είναι κάθε άλλο παρά άψυχο. "I wanted to see the universe, so I stole a Time Lord and I ran away. And you were the only one mad enough."

2> Community 3x04 Remedial Chaos Theory
Τι λέγαμε για ιδιοφυία; Ναι, ψέματα, τελικά κάπως έτσι μοιάζει. Με ένα σενάριο που επαναλαμβανόμενης δομής που στήνει αστεία σε μία βερσιόν και κάνει pay-off σε επόμενη, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα μια σπουδαία ματιά στον κάθε επιμέρους χαρακτήρα αυτού του συνόλου, και στο τι μοναδικό δίνει ο καθένας στη δυναμική του γκρουπ. Αυτό το σενάριο ανήκει σε μουσείο.

1> Louie 2x11 Duckling
Όπου ο πιο πολύτιμος κωμικός των ημερών μας σπάει τους μη-κανόνες της ίδιας του της one-man-show σειράς, πετάει στην άκρη το μανδύα του stand-up κωμικού και απομένει ένας απλός άνθρωπος στο μέσο μιας αληθινής κατάστασης. Μέσα από ένα κολάζ στιγμών όπου ένα μικρό παπάκι ενώνει χαρακτήρες που εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικά επίπεδα ζωής, διαφορετικές κοινωνικές διαδρομές, το Louie σταματά να είναι απλώς το ουμανιστικά κυνικό ημερολόγιο της φυσικής φθοράς μας, και γίνεται ένας λιτός ύμνος στο να είσαι εκεί, μέρα μετά τη μέρα. Ποτέ ξανά η εξύμνηση του lowest common denominator δεν πραγματοποιήθηκε με τόση ειλικρίνεια και τόση ψυχή, από έναν άνθρωπο που δεν απευθύνεται σε αυτόν αλλά χαμογελά γλυκά στο αναπόφευκτό του. Ο Louis CK είναι, πολύ απλά, ο στυγνός ποιητής του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Και γαμώ το κέρατό του αν δε με πιάσαν τα κλάματα στο τέλος αυτού του στίχου του.

.

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα λίγο έξω απ'τη δεκάδα

Μόλις με μια μέρα καθυστέρηση συνεχίζουμε την αναδρομή σε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της περσινής χρονιάς. Οτιδήποτε βρίσκεται εδώ είναι βασικά με τον ένα τρόπο ή τον άλλο τρομερή ώρα τηλεόρασης. Για πολλά από αυτά πεθαίνω λίγο μέσα μου που τα άφησα εκτός δεκάδας but there you have it. Θέσεις 25 ως 11.


25> Awkward. 1x09 My Super Bitersweet Sixteen
John Hughes #1. Είδα όλη τη σεζόν σε μια 4ωρη καθισιά οπότε δεν ξεχώρισα επεισόδια. Εκτός από αυτό, μια γλυκόπικρη αφιέρωση σε Εκείνες τις βραδιές που όλα πηγαίνουν άβολα και χάλια και σκατά και ΑΒΟΛΑ.

24> Skins 5x01 Franky
John Hughes #2. Αγαπημένη πάλαι ποτέ, λατρεμένη εκ νέου με μια εντελώς φρέσκια οπτική.

23> Suburgatory 1x01 Pilot
John Hughes #3. Πολύ έξυπνη και πολύ αστεία αυτή η τηλεοπτική μετάφορά του 'Easy A'.

22> Fringe 3x17 Stoaway, 3x19 Lysergic and Diethylamide
Να κλέψω λίγο, βάζω δύο μαζί. Στην αρχή με είχε ξενίσει, αλλά τελικά αυτή η κούκου παρένθεση στη μυθολογία της 3ης σεζόν είναι ό,τι πιο αξιομνημόνευτο έκανε η σειρά εδώ και 2 χρόνια. Η Anna Torv στο ρόλο της Olivia στο ρόλο του William Bell του Leonard Nimoy ποτέ δεν ήταν όχι-θεότητα.

21> Louie 2x07 Oh Louie/Tickets
Η φάση με τον Dane Cook είναι λίγο τηλεοπτική ιστορία. Μόνο ο Louis CK μπορεί να τα κάνει αυτά τα πράγματα.

20> The Chicago Code 1x04 Cabrini-Green
Το πρώτο επεισόδιο με αληθινό focus στον "κακό" του, όχι μόνο δίνει βάρος στο αντίπαλο δέος των ηρώων μας, αλλά σου δίνει αληθινή αίσθηση της πόλης, της ιστορίας της και των δεσμών της με αυτόν τον χαρακτήρα.

19> Spartacus: Gods of the Arena 1x05 Reckoning
Παράνοια #1. ΠΑΡΑΝΟΙΑ.

18> The Vampire Diaries 2x18 The Last Dance
Παράνοια #2. Με στυλ '60s!

17> V 2x10 Mother's Day
Παράνοια #3. Pulp masterpiece.

16> Doctor Who 6x08 Let's Kill Hitler
Γιατί ο Χίτλερ πέρασε το επεισόδιο μες στη ντουλάπα ρε φίλε.

15> Breaking Bad 4x13 Face Off
Να φτάνει το τέλος και να τρέμεις, αλλά μόνο μέσα σου, γιατί απέξω έχεις παγώσει.

14> The Simpsons 23x09 Holidays of Future Passed
Στο μέλλον, η πιο σπουδαία κυνική κωμωδία των ημερών μας, θα έχει καρδιά.

13> Community 2x19 Critical Film Studies
Ο Abed προσπαθεί να επικοινωνήσει με έναν άνθρωπο και το κάνει με το μόνο τρόπο που καταλαβαίνει: Τους κινηματογραφικούς κώδικες. Δε μου θυμίζει τίποτα αυτό, όχι.

12> South Park 15x07 You're Getting Old
Ένα επεισόδιο που έκανε τους πάντες να αναρωτηθούν αν η σειρά απλά θα τελείωνε επί τόπου, έστω κι αν μέσα μας ξέραμε πως προφανώς όχι. Κοιτάχτε, όχι να το παίξω κυνικός τώρα από το πουθενά, και προφανώς οι Parker και Stone κάνουν εδώ το point τους μέσω κωμικής υπερβολής, αλλά αν δε σου μίλησε έστω και σε κάποιο επίπεδο αυτό το επεισόδιο, τότε σε ζηλεύω λίγο. Χαζοχαρούμενε.

11> Parks and Recreation 4x06 End of the World
Αυτή η αίσθηση πως όταν όλα πάνε να τελειώσουν έρχεται η πλήρης απελευθέρωση και μπορείς να ζήσεις έστω για μια στιγμή αυτό που πάντα ήθελες.

'Αύριο' το τοπ-10.

.

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα δεύτερα 25

Πέρναγα σήμερα από το διπλανό γραφείο κι έκοβαν ακόμα πίτα για το 2012, οπότε λέω κι εγώ, γιατί να μην ανεβάσω τώρα την παραδοσιακή μου 50άδα επεισοδίων, ακόμα έγκυρος είμαι.

(Disclaimer: Δεν έκοβαν καμία πίτα σε κανένα διπλανό γραφείο αλλά α) θα μπορούσαν και β) τώρα πρόλαβα να έχω έτοιμη τη λίστα. So, there!)

Επειδή φέτος δεν είχα καθόλου χρόνου για πολυτέλειες, η 50άδα στριμώχνεται περισσότερο, οπότε μετά το άλμα ένα λιτό σεντόνι με τις θέσεις 50-26. Spoilers αριστερά και δεξιά για ένα μάτσο σειρούλες αλλά έλεος, Φλεβάρη του '12 μπήκαμε, αν ακόμα δεν ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο πλάνο της 1ης σεζόν του Game of Thrones τι να σε κάνω πια;

Τα υπόλοιπα μέρη της λίστας είναι ήδη έτοιμα, το υπόσχομαι(*). Θα ανέβουν αύριο και μεθαύριο.

(*Δεν είναι έτοιμα.)

50> Revenge 1x01 Pilot
Δεν την ακολούθησα τη σειρά γιατί έχω ένα όριο στις ένοχες σαπουνόπερες ανά σεζόν, αλλά παρά τις ενστάσεις, αυτός ήταν ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσεις ένα απολαυστικό soapy drama. Ή έχθρα της hot ανέκφραστης νεαράς και του πλαστικού προσώπου της Madeleine Stowe θα με συντροφεύει στους πιο camp εφιάλτες μου.


49> Parks and Recreation 3x09 Fancy Party
Έχουμε πει πόσο γλυκιά είναι αυτή η σειρά; Έχουμε πει; Λιώνω. Andy + April = LFE ρε.

48> New Girl 1x05 Cece Crashed
Θα μπορούσα να βλέπω το σπαστικό χορό του Schmidt στην αιωνιότητα.

47> Shameless 1x01 Pilot
Όπου δεν αντιστέκεσαι και απλά αγαπάς την Emmy Rossum. Ποια τώρα, την Emmy Rossum.

46> Community 2x14 Advanced Dungeons & Dragons
Μετά από κόπου, βάσανα και ιδρώτα, περιόρισα το Community σε 4 εμφανίσεις σε αυτή τη λίστα. Εδώ είχαμε το αντι-'Abed's Uncontrollable Christmas'. Υπάρχει τίποτα που δε μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι να λειτουργήσει.

45> 30 Rock 5x16 TGS Hates Women
Η Liz Lemon προσπαθεί να κάνει ένα μετα-φεμινιστικό point την ώρα που ο Jack Donaghy μπλέκεται σε mind games με την Chloë Moretz. Ανεκτίμητα και τα δύο.

44> The Good Wife 3x01 A New Day
Η Alicia απολαμβάνει τον οργασμό της στην οθόνη μας.

43> How I Met Your Mother 6x14 Last Words
Εντάξει, έχω βαρεθεί τα ζουμιά και τα σιρόπια της σειράς, αλλά ο αποχαιρετισμός του Marshall στον πατέρα του ήταν συγκινητικός.

42> True Blood 4x03 If You Love Me, Why Am I Dyin'?
Ο Erik τρώει την fairy godmother της Sookeh. Καλή χώνεψη παιχταρά μου.

41> The Chicago Code 1x12 Greylord & Gambat
Ποτέ δε σταματάω να απολαμβάνω τα "forces gather" επεισόδια των σειρών του Shawn Ryan.

40> Game of Thrones 1x10 Fire and Blood
Dragons! Khaleesi! Dragons!

39> Spartacus: Gods of the Arena 1x06 The Bitter End
Όλοι οι μονομάχοι σε ένα ring of fire! Εύκολο; Cheesy; Μας νοιάζει;

38> Louie 2x06 Subway/Pamela
Το Subway κομμάτι, παρανοϊκή νεοϋορκέζικη αλήθεια. (Όποτε έμπαινα στο μετρό σκεφτόμουν τον γέρο που γδυνόταν. Άβολο.) Το Pamela κομμάτι, μεγαλειωδώς άβολη αλήθεια. Γενικώς, μόνο αλήθειες. Ο Louie είναι ο ήρωάς μου. Έχω κι άλλους Λούηδες στη λίστα όπως θα υποπτεύεσαι.

37> Once Upon a Time 1x02 The Thing You Love the Most
Σε αυτό το επεισόδιο υπήρξε ένας μονόκερως αλλά μη σε πάρω και στο λαιμό μου, παίζει και να τον είδα σε LSD-induced παραισθήσεις. Όχι ότι παίρνω LSD, αλλά καμιά φορά αυτή η σειρά έχει παρόμοια αποτελέσματα.

36> House 8x03 Charity Case
Olivia Wilde και Odette Yustman στο ίδιο επεισόδιο, δηλαδή τι θες να κάνω.

35> Alphas 1x04 Rosetta
Τίμιο αν και όχι ground-breaking το show, αλλά αυτό το επεισόδιο ήταν το μόνο που με έκανε να προσέξω πραγματικά. Ωραία η ανάπτυξη της σχέσης με την κοπέλα του τίτλου και πολύ δυνατό twist.

34> Saturday Night Live 37x10 Jimmy Fallon/Michael Bublé
To γνωστό Tebow σκετσάκι.

33> The Late Late Show with Craig Ferguson - Alex Kingston
To επεισόδιο που έπαιξε επιτέλους στον αέρα το τρομερό Doctor Who musical opening που είχε ετοιμάσει ο Craig για το παλιότερο επεισόδιο με τον Matt Smith. Also, Alex Kingston.

32> Episodes 1x07 Episode Seven
Αστείο και κυνικό σε σωστές δόσεις, ήταν το πρώτο, ερμ, Επεισόδιο που με έκανε να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχει μια πραγματικά σωστή σειρά εκεί μέσα.

31> Survivor: South Pacific 23x05 Taste the Victory
Ο wannabe Geek mastermind κατατροπώνει τον wannabe Μόγλη δίωχνοντας την κοπέλα του. Πάντα απολαυστικό σε αυτό το παιχνίδι όταν βλέπεις γεμάτα έπαρση χαμόγελα να σβήνουν κάτω από πολλαπλασιαζόμενα ερωτηματικά.

30> Gossip Girl 4x13 Damien Darko
Το επεισόδιο που κατάφερε να με κάνει shipper. I'm too old for this shit, αλλά πραγματικά,
-“Scorpio Rising” was a great film.
-That dreck puts the “ick” in “esoteric.”
RIGHT? Όλα τα back-and-forths των δυο τους ήταν απλά ανεκτίμητα.

29> Homeland 1x12 Marine One
Λοιπόν, το φινάλε ήταν τρομερό, μην ακούω τρέλες τώρα. Απίστευτα αγωνιώδες εκεί που έπρεπε, απίστευτα θεοσκότεινο εκεί που δεν το πίστευες. Very well done για αυτό το αριστουργηματικό mini-series... τι, θα έχει 2η σεζόν; Α, τώρα καταλαβαίνω γιατί τσαντιστήκατε.

28> Grey's Anatomy 8x08 Heart-Shaped Box
Η Cristina εμπνέεται από μια καρδιά σε ένα κουτί και η μαμά του George ζητάει από την Callie να της δείξει φωτογραφίες του μωρού της και αν σε αυτή τη σκηνή δεν έμπηξες κλάματα ευτυχίας θέλω να πάρεις τη μαύρη τρύπα που έχεις για ψυχή και να κάνεις παραπέρα.

27> Game of Thrones 1x06 A Golden Crown
Αυτός, από την άλλη, δεν ήταν δράκος. Άουτς.

26> Doctor Who 6x01 The Impossible Astronaut
Όταν τελείωσε δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι στα κομμάτια είχε συμβεί. Το λάτρεψα.

Αύριο οι θέσεις 25-11.

.

Και το Όσκαρ για καλύτερη cross-dressing μπανάνα Τσικίτα πάει στον

Ένα φανταστικό RT από τον Dan Harmon - μπορεί να πανηγυρίσαμε όλοι οι Community-κοί την υποψηφιότητα του Jim "Dean Pelton" Rash για Όσκαρ Σεναρίου (για το 'Descendants' του Alexander Payne) αλλά είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι είχαμε σκεφτεί αυτή τη διάσταση του θέματος.

Θα περιμένω εναγωνίως το μετα-σχολιαστικό επεισόδιο της σειράς για αυτό γεγονός, με τον Dean να επιδίδεται σε ακόμα γελοιότερες πράξεις και outfits φυσικά.

Φίλοι αναγνώστες, ο υποψήφιος για Όσκαρ Jim Rash:

(via)

(via)

.

Το Top-10 του 2011, λίγο πριν εκπνεύσει το 2012

Πάνω στην ώρα και πάντα συνεπής, ακριβώς τη στιγμή που το 2012 μπαίνει με full force, εγώ ανεβάζω τη 10άδα μου για το 2011! Τι είναι ο χρόνος εξάλλου. Μια σύμβαση είναι.

(ETA: Επειδή πολύς κόσμος αφήνει τα τοπ-10 του στα σχόλια, όσοι θέλετε προσθέστε το κι εσείς για να κάνουμε μια ανεπίσημη σούμα στο τέλος από περιέργεια.)

Ελπίζω τις επόμενες μέρες να μπορέσω να κάνω κάποια κείμενα με ηρεμία και από χρονική απόσταση για μερικές από τις σειρές που ακολουθούν, αλλά ως τότε βαράτε εδώ.


11>

The Chicago Code του Shawn Ryan
Είπα 10; Συγγνώμη, εννοούσα 11. Δηλαδή 10 εννοούσα, αλλά δε μου πήγαινε με τίποτα να αφήσω έξω ένα ακόμα (εν τέλει) mini-series για διαφθαρμένο σύστημα και ιδεολόγους μπάτσους από τον Shawn Ryan. Ένιωθα το Σικάγο να ζωντανεύει στην οθόνη μου κάθε βδομάδα.


10>

Homeland των Howard Gordon και Alex Gansa (βασισμένη στην σειρά του Gideon Raff)
Σασπένς τύπου 24 αλλά το οποίο προκύπτει άμεσα από τους χαρακτήρες. Η Claire Danes στη γυναικεία ερμηνεία της σεζόν, διατηρώντας μια φανταστική ισορροπία (μέχρι που δεν την διατήρησε), και τρομερό φινάλε σε ένα πολιτικό θρίλερ 'από τα παλιά'. Αλλά ταυτόχρονα αδιαμφισβήτητα 'τώρα'.


9>
Skins των Brian Elsley και Jamie Brittain

+
Awkward. της Lauren Lungerich
Κι άλλη κλεψιά, very nice. Όμως σκεφτείτε το: Και οι δύο αυτές σειρές (ειδικά φέτος, όσο αφορά το Skins) ήταν heightened εκδοχές ιστοριών ξεκάθαρης John Hughes-esque χροιάς. Το Awkard. ήταν λίγο πιο γλυκό και λίγο πιο έξυπνο, το Skins λίγο πιο character-driven και σαφώς πιο φιλόδοξο. (Άσε που έφερε πίσω τη σειρά από τη μαύρη τρύπα που είχε πέσει.) Τα αγαπάμε και τα δύο.


8>
The Vampire Diaries του Kevin Williamson
Γιατί πουθενά αλλού δε θα συναντήσουμε τόσο πλούσια πλοκή να κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς, σπάζοντας στην πορεία σχεδόν κάθε μας αντίληψη σχετικά με το τι είδους ιστορίες μπορούν να λειτουργήσουν ή όχι στην τηλεόραση.


7>
Parks and Recreation των Greg Daniels και Michael Schur
Το απόλυτο τηλεοπτικό feelgood. Τόσο απλά.


6>
The League του Jeff Shaffer
Ίσως ό,τι πιο αγνά laugh out loud υπάρχει αυτή τη στιγμή. Το ότι δεν αφήνουν ούτε ιερό όρθιο την κάνει απλώς άλλο τόσο πιο απολαυστική. Plus: Random cameo της Eliza Dushku! Βεβαίως, γιατί όχι.


5>
Game of Thrones των David Benioff και D.B. Weiss, με ευχαριστίες σε έναν κύριο George RR Martin
Αν υπάρχει οποιαδήποτε σειρά αυτή τη στιγμή με τη δυνατότητα να αγγίξει το 'φαινόμενο Lost', είναι αυτή. Ακόμα κι αν ξέρεις τι ξημερώνει (εγώ σίγουρα δεν ξέρω και ούτε σκοπεύω να μάθω γι'αυτό κρατάμε τη σχετική σιγή), η σειρά είναι τόσο απολαυστικά φτιαγμένη και τόσο γεμάτη με "ΓΑΜΗΣΕ ΜΕ, ΤΟ ΕΙΔΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ;" στιγμές που δε θες να σταματήσεις να βλέπεις ή να μιλάς γι'αυτήν. Υπό μία έννοια, καλύπτει την ανάγκη μου για σειρές τύπου ΗΒΟ, για σειρές τύπου Spartacus, για σειρές τύπου Lost, όλα σε ένα.


4>
Breaking Bad του Vince Gilligan
Η καλύτερη σεζόν ως τώρα. Τα είπαμε και αναλυτικότερα, αλλά ας κρατήσουμε το ότι η διαδρομή ενός χαρακτήρα προς την κόλαση, σπάνια υπήρξε πληρέστερα και εθιστικότερα κινηματογραφημένη.


3>
Community του Dan Harmon
Χρειάζεται να γραφτεί άλλη λέξη για το Community μες στο 2011; (Καλά, ναι, αλλά για τις ανάγκες ενός τέτοιου ποστ εννοώ.) Και μόνο για τη συλλογή απίστευτα ευρηματικών, back-to-back επεισοδίων, η σειρά έχει εξασφαλισμένη την υστεροφημία της ως TV classic.


2>
Louie του Louis CK
Όταν ο Louis CK σταμάτησε να διαμελίζει τις συμβάσεις του πώς πρέπει να γράφεται και να εξελίσσεται μια τηλεοπτική κωμωδία, άρχισε να κάνει το ίδιο ακόμα στον εαυτό του. Από πλευράς κωμωδίας, η χρονιά του ανήκε.


1>
Doctor Who του Steven Moffat, ουσιαστικά
Ομοίως με τον Louie, έτσι κι ο Moffat στο δεύτερο χρόνο του στη σειρά ξεπέρασε κάθε προκατάληψη σχετικά με το πώς μοιάζει μια σεζόν Doctor Who και δημιούργησε κάτι νέο. Έναν γρίφο πάνω στην παραδοχή της απώλειας και την πίστη σε κάτι σπουδαιότερο, όπου κάθε κομμάτι του παζλ όχι μόνο συμπλήρωνε την -φανταστική- μεγάλη εικόνα, αλλά και αποτελούσε κάτι ξεχωριστό, διαφορετικό και πανέμορφο από μόνο του. Ο θρίαμβος του μέσου.

.