PilotWatch: Suburgatory

Όχι pilot ακριβώς γιατί έχω δει και τα δύο επεισόδια, ύστερα από έντοντες πιέσεις που δέχτηκα στα τουίτερς(*). Μου άρεσε πολύ.

(*Και δε μπορώ να θυμηθώ κάποια άλλη περίπτωση μιας τόσο ξεκάθαρα καλής σειράς με τόσο ξεκάθαρα μηδενική διαφήμιση, μηδενικό σπρώξιμο, μηδενικό hype. Τι σκατά, ABC; Ευτυχώς τα πάει πολύ καλά.)

Βασικά για την ακρίβεια με ενθουσίασε, αντίθετα στην κοινή λογική που μου έλεγε ότι όλα αυτά τα έχουμε ξαναδεί, ότι την συνταγή '2 φλυτζάνια 'Mean Girls' και μια κουταλιά 'Easy A' και ανακατεύετε με λίγο Stepford Wives' και μια σταγόνα Scrubs για το επιτυχημένα σαχλό του πράγματος' την βρίσκω προβλέψιμη. Αλλά τι να κάνω. Can't help myself, όπως ακριβώς η Tessa στο δεύτερο επεισόδιο.

-Have you ever seen a foreign film?
-Avatar?
-That's... not a foreign film.
-Takes place on foreign planet...?

Η Tessa της Jane Levy, μια ξεκάθαρη προσπάθεια των παραγωγών να πιάσουν λίγη από τη μαγεία της Emma Stone (και, περιέργως, να τα καταφέρνουν) είναι σκέτη απόλαυση να τη βλέπεις να προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτή την επίγεια Stepford κόλαση των bimbo ξανθιών και των υποχρεωτικών Κυριακάτιων μπάρμπεκιου. Η σειρά βασικά πιάνει αυτό που κοροϊδεύει και του αλλάζει τα φώτα. Θα μου πεις, κάπως εύκολο ίσως, αλλά από την άλλη τα σενάρια είναι γεμάτα πανέξυπνους διαλόγους, η χημεία της Levy με τον single dad Jeremy Sisto είναι φανταστική, σαν κάτι που βγήκε κατευθείαν από κάποια Gilmore-esque τηλεοπτική φαντασίωση, και τόσο σε επίπεδο οπτικό, όσο και σε επίπεδο χιούμορ, η σειρά είναι απλά έξυπνη και διαρκώς εφευρετική.

Κοινώς, νιώθεις πολλά πράγματα πως τα έχεις ξαναδεί, αλλά σου αρέσει που τα βλέπεις και πάλι. Με αυτά τα αστεία, με αυτό το καστ, με αυτούς τους χαρακτήρες.

Είναι αναμενόμενο ότι η σειρά σταδιακά θα επιχειρήσει να εξανθρωπίσει τους χαρακτήρες που εκπροσωπούν αυτό που βασικά κοροϊδεύει (με κύριους εκπροσώπους την Cheryl Hines και τον Alan Tudyk ως χαρακτηριστικά δείγματα ανθρώπων που θα έβρισκες σε ένα τέτοιο suburban σκηνικό) κι εκεί θα κριθεί σε δεύτερο επίπεδο. Αλλά σε πρώτη φάση, το να ακολουθούμε την αγωνία της Tessa και τους καθαρά Νεοϋορκέζικους τρόπους αντιμετώπισης παντελώς ξένων προς αυτήν σκηνικών, είναι σκέτη απόλαυση.

-Okay, THIS was voted the 5th best place in the country to raise kids!
-I don't have kids.

Η σειρά είναι έξυπνη, είναι σπιρτόζικη, φοβερά χαριτωμένη, και πάνω απ'όλα αστεία. Όχι με χαζομάρες, αλλά με έναν ιδανικό συνδυασμό νευρωτικά νεοϋορκέζικου χιούμορ και highschool survival παρατηρήσης, δίχως να αρνείται τη σαχλή διάσταση αυτού που σου παρουσιάζει.

Η μόνη κωμωδία φέτος που μετά τον πιλότο τσακίστηκα να δω και δεύτερο επεισόδιο.

.

PilotWatch: Homeland

Δε θέλω να επεκταθώ πάρα πολύ, γιατί αν όλα πάνε καλά θα τα λέμε και στη διάρκεια της σειράς, αλλά για την ώρα απλώς να πω ότι το Homeland είναι με διαφορά ο καλύτερος φετινός πιλότος.

Η νέα σειρά του Showtime ακολουθεί την ιστορία ενός βετεράνου που γυρνά στο σπίτι μετά από χρόνια αιμαλωσίας στα χέρια της Αλ Κάιντα - από δύο οπτικές γωνίες. Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ενός δράματος που κατά τα άλλα μπορεί να ακούγεται κάπως συνηθισμένο. Αλλά δεν είναι. Τον κεντρικό χαρακτήρα τον παίζει ο φανταστικός Damian Lewis (που ανάλογα τι είδος entertainment σου αρέσει να καταναλώνεις, τον λάτρεψες στο Life ή στις 'Νύφες') και είναι μυστηριώδης και απόμακρος, ενώ προσπαθεί να είναι ζεστός απέναντι στη γυναίκα και την οικογένειά του. Είναι ένα μυστήριο, αλλά καλοδεχούμενο. Είναι ένα μυστήριο που θες να λύσεις.

Αντίπαλο δέος είναι η Claire Danes στο ρόλο της Carrie Mathison, μιας πράκτορα της CIA που έχει λόγους να πιστεύει πως ο Nicolas Brody του Lewis, είναι στην πραγματικότητα διπλός πράκτορας, που πλέον δουλεύει για λογαριασμό των τρομορατών. Αυτό είναι και το twist της σειράς, η οποία αν βασιστούμε σε αυτό τον πιλότο δε μοιάζει να παίρνει θέση. Μας βάζει στη θέση και των δύο ηρώων της, μας κάνει να δούμε την πραγματικότητα με τα μάτια τους, να νοιαστούμε για αυτούς. Ιδίως οι σκηνές του Lewis με την γυναίκα του, με την οποία προσπαθούν να ξαναβρούν σημεία επαφής (και την οποία παίζει υπέροχα η Morena Baccarin του Firefly, επιτέλους ξανά σε ένα ρόλο που της αξίζει, αντί να υποδύεται γιγαντιαία σαυροκεφάλια πάνω από τον πλανήτη Γη) είναι φανταστικές.

Και το αληθινό γλέντι ξεκινάει όταν αρχίζουμε να μαθαίνουμε στοιχεία που μπορεί ή και μπορεί να μη σημαίνουν αυτό που η Carrie θέλει να σημαίνουν. Είναι η κατάλληλη στιγμή για να τονίσω πως το Homeland είναι δημιουργία των Howard Gordon και Alex Gansa, δηλαδή δύο εκ των βασικών ανθρώπων πίσω από το 24. Και που πλέον, μεταφέρουν τα ταλέντα τους σε ένα καλωδιακό κανάλι, με όλα τα πλεονεκτήματα που αυτό μπορεί να έχει.

Το ότι το κανάλι αυτό είναι το Showtime, με έκανε αρχικά λίγο επιφυλακτικό. Πρόκειται για το δίκτυο όπου η Μεγάλη Ιδέα έρχεται πάντα πρώτη, και στη διαδρομή της ισοπεδώνει οτιδήποτε άλλο. Χαρακτήρες, ατμόσφαιρα, θεματικές, τα πάντα. Ούτε που θυμάμαι από πότε έχω να απολαύσω πραγματικά κάτι που έφερε το Showtime. (Το Dexter είναι μια άλλη, μεγάλη κουβέντα. Και το Weeds μια επίσης άλλη, αν και σαφέστα πιο μικρή.)

Αλλά το Homeland ξεχωρίζει ακριβώς επειδή πιάνει μια ιδέα γνώριμη, σχεδόν αδιάφορη. Και την εφαρμόζει πάνω σε συναρπαστικούς χαρακτήρες. Now, that's a twist.

.

Pilot Review: Ringer

Η Sarah Michelle Gellar επιστρέφει στην τηλεόραση 8 χρόνια μετά τη Buffy για να βρεθεί αντιμέτωπη με τον εαυτό της, μια σειρά γουστόζικα (και ελαφρώς προβλέψιμα) σαπουνοπερατικών ανατροπών, με ένα δίκτυο που μάλλον δεν περίμενε, και με πολλούς, πολλούς καθρέφτες.

Στα γρήγορα: H Bridget είναι προβληματική νεαρά που έχει υπάρξει στρίπερ στο παρελθόν, τώρα είναι σερβιτόρα, και κάπου στο ενδιάμεσο έγινε μάρτυρας ενός φόνου σε κάποιο καλόφημο στέκι που σύχναζε, υποθέτω. Όχι και υπόδειγμα ακριβώς. Μπαίνει σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων αλλά φρικάει ότι θα τη φάει λάχανο ο τύπος που πάει να καταδικάσει με τη μαρτυρία της, οπότε σκέφτεται ό,τι ο καθένας μας: Εκείνο τον πανομοιότυπο δίδυμο που έχω, μήπως να τον εκμεταλλευόμουν κάπως; Cut to the Hamptons, όπου επανενώνεται μετά από 6 χρόνια με την ice cold bitch hi-society δίδυμη αδερφή της, Siobhan. Μόνο που η Siobhan εξαφανίζεται σε ανύποπτη στιγμή, αφήνοντας την Bridget να γεμίσει τα κενά και να πάρει τη θέση της, θέλοντας και μη. Φυσικά θα μάθει μυστικά (της Siobhan) αλλά και θα προσπαθήσει να κρύψει αλήθειες (δικές της).

Λοιπόν, δηλώνω ευθύς εξαρχής ότι δεν είμαι σαν τους άλλους Buffy fans. Είμαι χειρότερος. Βλέπετε, η Buffy δεν ήταν απλά η σειρά που λάτρεψα, ήταν η σειρά με την οποία έμαθα να βλέπω τηλεόραση. (Το έχω ξαναπεί, αλλά δεν πειράζει: Αν δεν ήταν αυτή η σειρά, δε θα υπήρχε αυτό το blog.) Και παρόλο που σπανίως αφήνω ηθοποιούς να καθορίζουν το ενδιαφέρον μου για διάφορα projects, είναι κάποιοι για τους οποίους διατηρώ ένα κατανοητό soft spot.

Προφανέστατα, η Sarah Michelle Gellar είναι μια από αυτούς.

Οπότε με το καλημέρα, το Ringer έμοιαζε να ικανοποιεί την πλέον στοιχειώδη προσδοκία που είχα από αυτό. Sarah Michelle Gellar! Σε διπλό ρόλο! Τι άλλο να ζητήσω;

Μόνο που. Ο διπλός ρόλος αυτός μοιάζει σε πρώτη φάση να μην προσφέρει κανένα challenge. Οι δύο διαφορετικές αδερφές, είναι διαφορετικές σε κωμικό επίπεδο. Η κάθε μία είναι τόσο μονοδιάστατη και αδιάφορη που δεν προσφέρουν ούτε για την Gellar κάποια πρόκληση, ούτε για τον θεατή κάποιο ενδιαφέρον. Και κάπου στο βάθος του μυαλού μου δε μπορώ να διώξω τη σκέψη πως η Gellar, όταν συμφώνησε να κάνει αυτή τη σειρά (που τότε προοριζόταν για το CBS), πίστευε μέσα της πως είχει βρει τον αβανταδόρικα Emmy-worthy ρόλο της. Έναν υποβιβασμό δικτύου και μια απλοϊκή σκιαγράφηση ρόλου/ρόλων μετά, μάλλον θα τα βλέπει αλλιώς τα πράγματα. Η σειρά σπρώχτηκε στο CW για να κάνει παρέα στα εφηβικά βαμπιροδράματα και η Gellar βρέθηκε να παίζει χαρακτήρες που μαζί, δε φτάνουν ούτε στο δαχτυλάκι μιας Buffy που μπορούσε να σε κάνει να κλάψεις, να γελάσεις, να τρομάξεις και να συγκλονιστείς μέσα σε ένα διάστημα λίγων λεπτών.

Όλα αυτά δε σημαίνουν πως δεν είναι ευχάριστος ο πιλότος. (Ευχάριστος όχι με την έννοια πως έχει καθόλου fun, απλά πως βλέπεται ευχάριστα, εύκολα, θες να δεις παρακάτω.) Αν και περνάμε όλο το 40λεπτο προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη με το concept και βάζοντας όλα τα κομμάτια στη θέση τους, η διαδικασία δεν είναι βαρετή. Η Siobhan τα έχει κάνει κάπως σκατά, για να το πούμε απλά, και από ένα σημείο και μετά θες να δεις σε τι άλλο αδιέξοδο θα βρει τον εαυτό της η Bridget καθώς υποδύεται τον εαυτό της. Οι περιφερειακοί χαρακτήρες βέβαια μοιάζουν ακόμα πιο χάρτινοι, αλλά σειρά είναι, δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά.

Όμως όσο κι αν ικανοποιείται σε ένα στοιχειώδες επίπεδο η ευχαρίστηση του "να δω τι γίνεται παρακάτω", η απουσία γκρι αποχρώσεων γονατίζει το όλο εγχείρημα. Η σειρά δεν μοιάζει να έχει δικό της ύφος ή ταυτότητα (όπως φανταστικά εξήγησε σε αυτό το κείμενό του ο Dan Fienberg), oι περιφερειακοί χαρακτήρες δεν έχουν καμία προσωπικότητα (και είναι ποτέ μη-άχρωμος σε οτιδήποτε ο Ioan Gruffudd;), ενώ οι δύο αδερφές Gellar είναι τόσο απογυμνωμένα ακριβείς αντανακλάσεις(*) η μία της άλλης που απλά δε μπορείς να δεις το όλο σύστημα να συντηρείται για πολλά ακόμη επεισόδια.

(*GET IT????)

Το Ringer τελικά ανήκει σε αυτή την κατηγορία σειρών που ούτως ή άλλως δε μπορείς να τις φανταστείς να έχουν ιδιαίτερα μεγάλη ζωή - για λόγους περισσότερο δημουργικούς παρά εμπορικούς. Σκηνές στημένες με τόσο προφανή και αθέλητα κωμικό τρόπο όπως η τελευταία του πιλότου σίγουρα δεν σε εμπνέουν και με πολλή εμπιστοσύνη. Έστω κι αν σε κάνουν προσωρινά να θες να δεις 'τι θα γίνει παρακάτω'.

Μετά από μια δεκαετία προσπάθειας για μια εν τέλει non-starter κινηματογραφική καριέρα, και μια ασύνετη επιστροφή στην τηλεόραση, δε σταματώ να πιστεύω πως η Sarah Michelle Gellar μπορεί, και αξίζει, καλύτερα.

.

Pilot: Running Wilde

Τρέχτε για τη ζωή σας όμως.

Ας μην το πολυλογήσουμε το θέμα. Ο πιλότος είναι κακός. Ναι, ο άνθρωπος πίσω από το Arrested Development επιστρέφει με νέα κωμωδία, με τον Will Arnett πάλι να πρωταγωνιστεί μάλιστα, και την αγαπημένη Keri Russell να γεμίζει την οθόνη με συμπάθεια και αγάπη, και το αποτέλεσμα είναι μια νερόβραστη βλακεία.

Το χειρότερο είναι ότι δεν έχω ιδέα γιατί δεν λειτουργούσε τίποτα- όμως είμαι σίγουρος ότι δεν λειτουργούσε. Το επιχείρημα πως ο Hurwitz έχει γίνει προβλέψιμος (ας μην ξεχνάμε και το περσινό του, οικτρό animation Shut Up, Sit Down) δεν βρίσκω πως έχει βάση, διότι και που τα ξέρουμε τα αστεία του Arrested Development, και πάλι αστεία τα βρίσκουμε. You know?

Όχι, εδώ υποπτεύομαι πως το πρόβλημα έχει περισσότερο να κάνει με το κωμικό timing, το οποίο είναι πολύ μεγάλη μαγκιά. Που μπορεί να κάνει όλη τη διαφορά ανάμεσα στο να είσαι η Palladino των Gilmore Girls και στο να είσαι η Palladino του Jezebel James.

Εδώ οι ρυθμοί και η χημεία είναι εντελώς off. Φταίει και ο Arnett που ξέρει να παίζει μόνο μία νότα, και φταίει και ο Hurwitz που θεώρησε πως ο Arnett θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει ως πρωταγωνιστής, ως straight man. Την ίδια στιγμή, η Keri Russell είναι η τύπισσα που πάει και τρέχει στις ζούγκλες για χρόνια. Πολύ απλά, δεν υπάρχει στο Running Wilde απολύτως τίποτα στο οποίο να μπορείς να αντιπαραβάλεις κάτι δικό σου, ώστε να νιώσεις το κωμικό μέγεθος του σουρεαλισμού. Δεν υπάρχει κανενός είδους άγκυρα με την πραγματικότητα, με καταστάσεις ελαφρώς έστω αναγνωρίσιμες, οπότε το Running Wilde καταλήγει να είναι απλώς μια συρραφή quirky και over-the-top προβλέψιμων αστείων.

(Πράγματα όπως το 'μικρό μου πόνι' σίγουρα δε βοηθήσανε.)

Τελοσπάντων, το πρώτο και πιο βασικό είναι ότι δεν πέτυχαν τα αστεία, το Α και το Ω μιας κωμωδίας. Αλλά από εκεί και πέρα, νιώθω πως επίσης δεν πέτυχε και τίποτε άλλο. Ίσως βρει τον ρυθμό του στην πορεία βέβαια. Τον Hurwitz δεν τον εγκαταλείπω, αλλά κι αυτός σίγουρα έκανε την παραμονή μου δύσκολη.

.

Pilot: Lone Star

Είναι -με χαώδη διαφορά- ο καλύτερος πιλότος της φετινής τηλεοπτικής σεζόν. Και φυσικά ανήκει στην πρώτη σειρά που θα κοπεί.

Ένας απατεώνας κατηγορίας Sawyer-του-Lost ζει διπλή ζωή, προσπαθώντας να βρει το δρόμο του προς τα έσω μιας μεγάλης οικογενειακής Τεξανής επιχείρησης. Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν κάτι που έχουμε ξαναδεί (όχι πάντως αρκετά συχνά ώστε να κουράζει ως κεντρική ιδέα), αλλά η μαγεία είναι στην εκτέλεση.

Κοινώς, εδώ το point δεν είναι το σαπούνι. Δεν είναι το "ένας άντρας, δύο γυναίκες". Η σειρά θέτει έντεχνα ένα ερώτημα εξαιρετικά επίκαιρο στην εποχή των social media και της εικονικής περσόνας: Πού και πώς ακριβώς διαχωρίζεται το ψέμα της διπλής ταυτότητας με την συναισθηματική της αλήθεια;

Η εσωτερική και διαπροσωπική (με τον πιεστικό πατέρα του) πάλη του Robert δε σταματάει σε κανένα απολύτως σημείο αυτών των 40 λεπτών να είναι απολύτως καθηλωτική, ακόμα και δίχως να υπάρχει κάποιο γεγονός ιδιαιτέρως κραυγαλέο. Κι αυτό συμβαίνει επειδή αυτό το εξαιρετικό character study, που στηρίζεται στην συναρπαστικά αβέβαιη ερμηνεία του χαρισματικού James Wolk, χτίζεται πάνω σε μικρές σιωπηλές στιγμές:

Στις μικρολεπτομέρειες της διπλής καθημερινότητας του Robert, στο πώς πακετάρει τα διαφορετικά κινητά του, τα πορτοφόλια του. Στο μπρελόκ-μαϊμού. Σε μια άυπνη βραδιά γεμάτη ενοχές. Στην υπέροχη σκηνή στο ψιλικατζίδικο με τον αγροίκο πατέρα του πιτσιρικά ταμία.

Στην θεωρία, θα είχε νόημα ένα ερώτημα της λογικής του κατά πόσον αυτή η σειρά κρύβει μέσα στο concept της μακρά ζωή. Για πόσο μπορείς να τραβήξεις αυτό το διπλό παιχνίδι πριν γίνει γελοίο ή πριν αναγκαστείς να συνθλίψεις την κεντρική σου ιδέα μεταμορφώνοντας την σειρά σε κάτι άλλο; (Ενδεχομένως με τον Robert να διαλέγει την ζωή με τον έγγαμο βίο και να τρέχει κανονικά την οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά είπαμε- άλλη σειρά, εντελώς.)

Όμως πρακτικά αυτό το ερώτημα δε θα χρειαστεί ποτέ να τεθεί. Τα νούμερα του Lone Star ήταν αποκαρδιωτικά, κι έτσι θα καταλήξουμε μάλλον με ένα έξοχο mini-series στα χέρια μας, το οποίο για να είμαι ειλικρινής δε με χαλάει καθόλου. Διότι ως προς την οικονομία των πραγμάτων, θα έχουμε μια ιστορία δίχως κοιλιές ή επαναλήψεις. Που ρωτάει, κρίνοντας από αυτό τον πιλότο, ορισμένα βασικά ερωτήματα πάνω στο τι είναι αυτό ακριβώς που καθορίζει την προσωπικότητά μας, το ποιοί είμαστε, το τι αισθανόμαστε. Για την αφοσίωση, για τις δεύτερες ευκαιρίες, για τον έρωτα.

Το πώς θα επιλέξει να τα εξερευνήσει αυτά η σειρά, θα είμαστε εδώ για να το διαπιστώσουμε. Και στην -σύντομη, λογικά- πορεία θα μπορούμε να πούμε περισσότερα, για το θαυμάσιο καστ, για τις θαυμάσιες μουσικές επιλογές (Mumford & Sons και τα μυαλά στο μπλέντερ), και για τη θαυμάσια σκιαγράφηση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα. Όπως όμως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα, ένα είναι το σίγουρο, όπως έγραψα και στην κορυφή του ποστ:

Το Lone Star είναι δίχως αμφιβολία, η καλύτερη νέα τηλεοπτική σειρά.

.

Not For Me: Shit My Dad Says & Hellcats

Την παραμικρή σχέση δεν έχουν οι δύο σειρές, αλλά είναι οι δύο πιλότοι που ξεκίνησα να βλέπω και δεν κατάφερα καν να τους φτάσω ως το τέλος (ή το έκανα με ff) και που δε σκοπεύω να δω δεύτερο επεισόδιο. Το μεν Shit παίρνει ατάκες που στο twitter φαίνονταν αστείες και χώνει άτσαλα και άτεχνα μέσα ένα καρα-κλισέ sitcom σκηνικό ακυρώνοντας την αιχμή τους, το δε Hellcats προσπαθεί να σε κάνει να αισθανθείς με ένα πιο-trashy-πεθαίνεις set-up πέφτοντας στη μία κοινοτοπία μετά την άλλη, για να μη σχολιάσω πόσο τραγικά αδιάφορη είναι η πρωταγωνίστρια.

Ποιος από τους φετινούς πιλότους σας κούρασε πιο πολύ και (μέχρι να γράψω πιο αναλυτικά για τους 2-3 που με εντυπωσίασαν, ιδίως το φανταστικό Lone Star, αλλά και το Nikita) ποιος σας άρεσε περισσότερο;

.

THIS POST IS NOT AN EVENT

Βαριέμαι οικτρά να γράψω οτιδήποτε για το Event, κυρίως επειδή νιώθω πως ό,τι έχω να πω το έχω ήδη ξαναγράψει ένα κάρο φορές στο παρελθόν, απλά για άλλες σειρές.

Αν θες θυμήσου τι είχα γράψει για το FlashForward, και λίγο ως πολύ ισχύουν και για το Event τα ίδια πράγματα.

Όπως και για το FlashForward φυσικά, έτσι και στο Event δύο ακόμα επεισόδια τα δίνω- αν μη τι άλλο γιατί είχε cool φινάλε. Αν με πιάσει, με έπιασε. Αλλά χλωμό το κόβω.

.

Δυο πραγματάκια

Πρώτον, το 'In Treatment' ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν. Yay, I guess, αρκεί να γίνει σωστά. Ήδη έχουν επιβεβαιωθεί Gabriel Byrne και Diane Wiest για επιστροφή, αλλά αυτό που με ενδιαφέρει είναι το κατά πόσο θα ακολουθεί το ίδιο format και με τον ίδιο πρωταγωνιστή. Θα με ενδιέφερε φοβερά ένα twist κατά το οποίο η Gina θα γινόταν ο κεντρικός αφηγηματικός άξονας, με τον Paul να συνεχίζει να είναι ασθενής της τις Παρασκευές. Anyway, θα δείξει, έχουμε καιρό ακόμα.

Το δεύτερο πραγματάκι είναι οτι έχω φυσικά αντιληφθεί κι εγώ τους διάφορους πιλότους που έχουν σκάσει μύτη, αλλά για διάφορους λόγους δεν έχω πολυμπει στον κόπο να τους τσεκάρω. Το 'Life on Mars' θα ξαναγυριστεί από νέους παραγωγούς με κάποιους διαφορετικούς ηθοποιούς, οπότε κομματάκι ανούσιο. Το 'True Blood' είναι πολυαναμενόμενος νέος Alan Ball για ΗΒΟ και καθώς πρόκειται για καλωδιακή, και άρα λειτουργεί υπό διαφορετικούς κανόνες, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το δω τώρα, όταν η πρεμιέρα δεν είναι καν προγραμματισμένη ακόμα. Αφήστε που υποτίθεται λείπουν κάποιες σκηνές. Kάτι άλλους network pilots μπορεί να τους τσεκάρω σε κάποια φάση, αλλά έτσι χύμα όπως είναι φέτος η κατάσταση λόγω της απεργίας, περισσότερο με βλέπω να ασχολούμαι on a case-by-case basis, όπως έγινε με το 'Fringe' που περιμέναμε φυσικά όλοι.

Αν δει κανείς κάτι γαμάουα κι εγώ το έχω χάσει, θα ήμουν υπόχρεος αν μου (μας) το σφύριζε! Μέχρι να leak-άρει το 'Dollhouse', λοιπόν... ;)

PilotWatch '08: 'Fringe' (Fox)

Συντελεστές. Uber-producer JJ Abrams πίσω από όλα, Alex Kurtzman & Roberto Orci συν-δημιουργοί (είναι στα καλά τους όταν δουλεύουν με τον JJ, χάλια κατά τα άλλα), Jeff Pinkner στο τιμόνι ως showrunner (έτρεχε και το 'Alias' για κάποια χρόνια), Alex Graves πίσω από την κάμερα. (είναι ίσως ο καλύτερος τηλεοπτικός σκηνοθέτης αυτή τη στιγμή.) Του καστ ηγούνται o πάντα καλοδεχούμενος Joshua Jackson και η άγνωστη Anna Torv που έρχεται να προστεθεί στο εντυπωσιακό σερί πρωταγωνιστριών που ανακαλύπτει ο JJ από το πουθενά. Coolness points προσθέτει ο Lance Reddick του 'Wire' και εσχάτως του 'Lost'.

Premise. Αυτή πιστεύει, αυτός όχι. Τους ενώνει ο πατέρας αυτού, μισο-τρελαμένη ιδιοφυία στο χώρο του παραφυσικού. Όλοι μαζί, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν την αναπόφευκτη μεγαλο-συνωμοσία που κρύβεται πίσω από όλα, ακόμα κι αν ακόμα δεν ξέρουμε κάν ποια είναι αυτά τα 'όλα'.

Yada-Yada. Τα 'X-Files' μου λείπουν πάρα πολύ από την τηλεόραση, κι ως εκ τούτου είμαι πολύ χαρούμενος που τα βλέπω να επιστρέφουν. Ο JJ Abrams έχει σερί επιτυχιών με σειρές μυθολογίας, οπότε λογικά τώρα που πιάνει ένα show με πολλά self-contained πατήματα, θα τα πάει ακόμα καλύτερα. Ο πιλότος στήνει εξαιρετικά τον τόνο του show και τη δυναμική των χαρακτήρων, έστω κι αν το κάνει σε βάρος του τελευταίου act, όπου το σενάριο σα να πετάει πράματα στον τοίχο όσο προλαβαίνει ακόμα. Το καστ είναι τέλειο και η Torv ειδικά παίζει αποφεύγοντας όλα τα character κλισέ που νιώθω οτι της έχει φορτώσει ως ένα σημείο το σενάριο. Το επίπεδο παραγωγής θυμίζει 'Lost' όχι μόνο επειδή οι πιλότοι κόστισαν εξίσου πολλά χρήματα, αλλά κι επειδή τα πάντα, από εφέ μέχρι σκηνές δράσης, μοιάζουν υπερβολικά άρτια για network τηλεόραση. Αν υπάρχει κάποιο έντονο αρνητικό στοιχείο είναι οτι σα να τα έχουμε ξαναδεί όλα αυτά, αλλά επειδή όπως είπα και παραπάνω η όλη εμπειρία των 'X-Files' είναι μία που θέλω να εμπεριέχει η εβδομαδιαία ρουτίνα μου, δεν θα με χαλάσει κιόλας αν το 'Fringe' είναι απλά μια νέα βερσιόν αυτού του show. Κι επιπλέον, δεν περίμενα σε κανένα σημείο του κύκλου παραγωγής αυτού του πιλότου να προκύψει κάτι που θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπω τηλεόραση, οπότε αν κι εσείς δεν περιμένετε παπάδες, δεν θα απογοητευτείτε.

Moonlight: Lowering the stakes

Ξεκίνησα να παρακολουθώ τον πιλότο, αλλά γύρω στο δεκάλεπτο το ξεκαρδιστικό θέαμα μου είχε δημιουργήσει μια ακατανίκητη επιθυμία να έρθω εδώ και να σχολιάσω όλο το επεισόδιο, σκηνή προς σκηνή.

Περάστε μετά το άλμα λοιπόν, gentle readers, για ένα recap που μου αρέσει να αποκαλώ Slayer of the Vampyre Genre. (Όποιος δεν έχει παρακολουθήσει την 7η σεζόν της Buffy δε θα έχει την παραμικρή ιδέα από πού ήρθε αυτή η τελευταία πρόταση, απλά ας την αγνοήσει.)

"Being a vampire sucks." Ωραία αρχίσαμε. Επειδή ομολογείς μετά οτι ήταν κακό το αστείο, Mick μου, δε σημαίνει οτι γίνεται λιγότερο sucky, mmmkay? Oύτε και ο βασιλιάς του self-aware διαλόγου, ο Josh Schwartz, δεν ξεκίνησε το O.C. με κάτι τόσο κραυγαλέα cheesy.

Eπειδή λοιπόν βρισκόμαστε στο CBS και οι θεατές δεν πρέπει να συγχύζονται με πράγματα που απαιτούν μνήμη χρυσόψαρου και πάνω, η πρώτη αυτή σκηνή είναι σχεδιασμένη ώστε να θέσει με το καλημέρα όλους τους κανόνες, καθαρά και ξάστερα. Με εξυπνακίστικο υφάκι και χαρισματικότητα κούτσουρου, λοιπόν, ο Alex O'Loughlin μας δίνει μια σύντομη ξενάγηση στην κατά Moonlight ύπαρξη του βαμπίρ. Oι μόνες τους αδυναμίες? Φωτιά και αποκεφαλισμός και, όπως θα διαπιστώσουμε παρακάτω, οι κακοί μονόλογοι.

Το proper επεισόδιο ξεκινά αμέσως μετά, με τον Mick να πετυχαίνει ένα online ρεπορτάζ της Δυναμικής Ανεξάρτητης Γυναίκας Που Θα Ερωτευτεί, σχετικά με το φόνο μιας άγνωστης κοπέλας. Σε αυτό το σημείο πρέπει δυστυχώς να σχολιάσω πως όχι όλοι οι Άγγλοι ηθοποιοί προσποιούνται εξίσου πειστικά πως είναι Αμερικάνοι. Η Michelle Ryan έχει εξαιρετική προφορά στο Bionic Woman, για παράδειγμα, αλλά η Sophia Myles... την αγαπώ, την εκτιμώ, την λάτρεψα στο Doctor Who, αλλά λυπάμαι, τα "r" της εδώ είναι τόσο off που μου θυμίζουν την faux αμερικάνικη προφορά του Spike στη Buffy. ("Ah'm a frrriend of Xah-nderrrr's.")

Ο Μick λοιπόν gets his stalker on, και κάθεται και χαζεύει την κοπέλα από μακριά. Θα μου άρεσε κι εμένα να "ερευνώ" έτσι, Mick, well done. And just like that, εξαφανίστηκε! Ω! Είσοδος κακού graphic τίτλων, έτοιμη η πρώτη ανατριχίλα. Here we go.

Μετά από μια ανούσια σκηνή στο γραφείο της Beth, περνάμε σε μια βίλλα όπου ο Logan από τη Veronica Mars λέει στο τηλέφωνο μια meta ατάκα ("You don't get to change the rules of the game after the game's started") πριν εμφανιστεί πάλι ο Mick για να κάνει το ένα-δύο του κακού pun μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. ("He's 400 growing up οn 30" και "Living... well, unliving proof that--") Σοβαρά, τι τρέχει με αυτό τον τύπο? Η Carrie Bradshaw τον έκανε βαμπίρ?

Ο Logan λέει σκληρά λόγια στο τηλέφωνο, σε κάποιον τύπο που δε θα δούμε ποτέ, και μετά πιάνει το γνωστό υφάκι του καθώς μιλάει στον παλιόφιλό του. Βασικά είναι ο Logan που απλά φοράει πουκάμισο, γραβάτα και τιράντες. Αν είχα δυο-τρεις λόγους να ανεχτώ αυτή τη σειρά, ένας από αυτούς ήδη κατέστη ανούσιος-- αν ήταν να δω τον Jason Dohring να παίζει τον Logan, θα παρακολουθούσα ξανά τη Veronica Mars που έχει και διάλογο που δε ματώνει τα αυτιά σου.

Ακολουθεί βαρετή έρευνα της υπόθεσης στο νεκροτομείο, η οποία οδηγεί στην πρώτη σκηνή ουρλιαχτών γέλιου. Βλέπουμε τον Mick να οδηγεί ένα κάμπριο μπροστά από green screen που δεν ήταν τόσο εμφανής ούτε στις ταινίες της αγγλικής περιόδου του Alfred Hitchcock. Θα μπορούσε κάλλιστα να στέκεται μπροστά από ένα περιστρεφόμενο πανί, το οποίο περιφέρεται επειδή είναι στερεωμένο στις κάτω άκρες του σε ένα μηχανικό τρενάκι. Κι ενώ η πόλη από πίσω κινείται μέσα στη νύχτα, ο Ο'Loughlin κοιτάζει σε ένα ακαθόριστο σημείο πάνω δεξιά όπως βλέπουμε εμείς, και σχηματίζει στο πρόσωπό του την έκφραση που ο Joey Tribbiani δίδασκε ως fart smelling. "Mμμμμ, εδώ πρέπει να είναι το σημείο where I ponder my mysteeeerious paaaast."

Cue said mysterious past. Ο Mick θυμάται μια περίπτωση απαγωγής που δεν έχει κανένα λόγο να θυμάται αυτή τη στιγμή εκτός κι αν ξέρει πώς τελειώνει, όμως αν ξέρει ήδη πώς τελειώνει τότε το context είναι λάθος. Αnyhoo, συνεχίζει τώρα την έρευνα και συναντιέται με την Beth και πάλι, ανακαλύπτει ένα φυλαχτό που θα κρύβει την απάντηση του μυστηρίου, αφήνεται σε ένα βαρετό δίλεπτο exposition και ύστερα αποχωρεί με τον ίδιο swoosh τρόπο που, αν βαμπίρ υπήρχαν στα αλήθεια, θα σκότωναν όποιον συνέχιζε να τον γράφει στα σενάριά του.

Ώρα της κηδείας, και νάτος καμαρωτός μπροστά μπροστά ο τύπος που έκανε τον Δράκουλα στην Buffy. Subtle! Kαι αυτό το πουλμανάκι που είναι μαζεμένο πάνω από τον τάφο, δε θα ήταν κάποιο cult by any chance...? "I smell fresh blood in the air, blood I'd smelled before," μονολογεί ο Mick όταν το επόμενο θύμα του καθηγητή Δράκουλα (oops, spoiler alert) του σκίζει τον λαιμό. Ο Μick ύστερα αποκαλύπτει οτι το αίμα στο φυλαχτό είναι του καθηγητή, κάτι που ίσως να ερχόταν ως ελαφρό twist αν δεν υπήρχε η παραπάνω αχρείαστη μονολόγηση. CBS: Φροντίζοντας τους πιο αργούς viewers του since 1939.

"I'm able to smell the past, glimpse the future... and I can hear a marriage go down the drain from 100 yards." Ναι, η Mary-Alice Young πήρε τηλέφωνο από την Κόλαση για να υπενθυμίσει στον Mick οτι είναι η μόνη νεκρή του prime time που δικαιούται να χρησιμοποιεί τόσο κακό narration. Kαθώς συνέρχομαι από την ατάκα, βλέπω τον Mick να κάνει ερωτήσεις στην κυρία Δράκουλα, αλλά πριν καλά-καλά βρω το φως μου, το ξαναχάνω: η Δημόσιο Ιντερνετικό Πρόσωπο Beth επιχειρεί να πάει undercover στο cult του καθηγητή Δράκουλα. Really? Το undercover ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να σκεφτούν, ειδικά από τη στιγμή που είναι πολύ πιθανό κάποιος να την γνωρίζει? Αυτά παθαίνεις όταν αναθέτεις τον ίδιο πιλότο σε 3 διαφορετικούς ανθρώπους, Joel Silver.

H Beth τώρα γλύφει τον Δράκουλα λέγοντάς του πόσο ενδιαφέρουσα βρήκε την ιδέα του, οτι τα βαμπίρ λειτουργούν ως μεταφορές για την επιθυμία. Μιλάμε έχει αλλάξει ο κόσμος μου τώρα, δεν ξέρω πώς κανείς δεν το είχε προτείνει αυτό ως τώρα, καλά που έχουμε και τον καθηγητή Δράκουλα. Και ω, θεέ μου, αυτός την ενθαρρύνει: "You did read my book, huh?" Αναρωτιέμαι αν αυτό μπορεί να πιάσει και στα δικά μου ιδιαίτερα: "Βλέπω έχεις υπόψη σου το Πυθαγόρειο Θεώρημα, Κωστάκη. Μάλλον διάβαζες το βιβλίο μου, εεε? Χα!"

Neverheless, οι δυο τους τα βρίσκουν μια χαρά ανταλάσσοντας νηπιακού επιπέδου literary ερμηνείες, και ο Δράκουλας συστήνει την Beth στον Τ.Α. του, που είναι ο αληθινός κακός αν δεν το καταλάβατε. Κόβουμε σε ένα πλάνο του Mick καθώς ατενίζει την πόλη και μονολογεί ηλιθίως κάτι για το κακό που δεν κοιμάται. Ατάκα που ξεχωρίζει: "You don't have to be a vampire to get a taste for blood." Aνατριχίλες και πάλι.

Ο Mick και ο Δράκουλας επιτέλους συναντώνται τώρα, με ανούσιο διάλογο και ανταλλαγές αδιάφορων απόψεων πάνω στο τι είναι βαμπίρ. Το theme του επεισοδίου είναι το πώς όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα βαμπίρ, σε περίπτωση που κάποιος δεν το είχε αντιληφθεί. Πάμε παρακάτω, η Beth συνεχίζει την έρευνα σε μια ακόμα σκηνή που μοιάζει να ανήκει περισσότερο στο Without a Trace (αν το έγραφαν πίθηκοι με σύνδρομο Tourette) παρά σε ένα vampire show, και κατόπιν μεταφερόμαστε στη σουίτα του Logan, όπου ο εν λόγω Logan συνεχίζει να παίζει τον Logan που φοράει τα ρούχα του χρηματιστή θείου του.

Cut στη δολοφονία που κανείς μας δεν είχε δει να έρχεται, και καπάκι στο γραφείο του Mick, όπου αυτός μαλώνει με εντελώς "Ατίθασα Νιάτα" βλέμμα την Beth για την επιλογή της να πάει undercover στην cult του Δράκουλα. Έι, μην είσαι άδικος μαζί της, οι συγγραφείς την ανάγκασαν να το κάνει! Η Beth μετά επιμένει για δεύτερη φορά (hint, hint, nudge, nudge!) οτι κάπου έχει ξαναδεί τον Mick, οπότε βασικά είναι το κοριτσάκι από το παρελθόν του Mick. Πριν βυθιστεί σε ένα ακόμη oh so mysterious flashback, αυτός μονολογεί "Sometimes, the past doesn't just catch up with you; it haunts you." Πραγματικά, είναι λες και το σενάριο το έχει γράψει ένας 12χρονος που μετά το κοιτάει και προφανώς αισθάνεται περήφανος για αυτά που σκέφτηκε. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, θυμάμαι κι εγώ στην πρώτη γυμνασίου είχα αποδείξει μόνος μου ένα θεώρημα του Pascal χωρίς να γνωρίζω οτι υπήρχε ήδη, και θυμάμαι πόσο μεγάλη χαρά είχα μέχρι να μάθω πως επρόκειτο να το διδαχτούμε την επόμενη βδομάδα. Η διαφορά είναι οτι ο δικός μου καθηγητής μου είπε "μπράβο!" αλλά μετά δεν με έβαλε να το ανακοινώσω μπροστά σε όλο το σχολείο, ακούς Joel Silver?

Επιστέφουμε στο flashback του Mick, και πείτε μου οτι δεν είδα μόλις τώρα την Shannyn Sossamon να προσγειώνεται από ύψος 15 εκατοστών σε slow motion φορώντας ένα λευκό φόρεμα. Είναι κούκλα η άτιμη, αλλά θα με συγχωρέσει αν γελάω χωρίς σταματημό καθόλη τη διάρκεια της σκηνής της.

Τώρα λίγη δράση! καθώς ο Mick ανακαλύπτει τη νεκρή γκοθού #2 και τρέχει εν μέσω ξεκαρδιστικών εφέ να σώσει την Katherine, ερμ, Beth από τον Δράκουλα και τον διαβολικό Τ.Α. του. Έχει πλάκα το πόσο προφανές είναι ποιο κομμάτι του πιλότου αυτού είναι του δημιουργού Ron Koslow, και ποιο του προσωρινού showrunner David Greenwalt. Υποψία μυθολογίας με τον Mick και την υπεραιωνόβια παρέα του των Joseph και Coraline? Ίχνη της δυναμικής Spike-Angel-Drusilla. Αλλά ο Mick καθώς διαισθάνεται τον κίνδυνο της Αγαπημένης και τρέχει να τη σώσει μουγκρίζοντας ενώ πετά τους Κακοποιούς σε σκουπιδοντενεκέδες, στύλους και ό,τι άλλο μεταλλικό υπάρχει τριγύρω? That's vintage Beauty & the Beast, baby! Δεν το πιστεύω πόσο '80s είναι αυτό το show!

Το καλό νίκησε λοιπόν, και ο Mick έχει ένα ακόμα βολικά τοποθετημένο flashback που μας αποκαλύπτει τη σοκαριστική! αλήθεια για την Beth. OK, αυτό το πλάνο με την Sossamon και τον O'Loughlin να φιλιούνται ενώ ξεσκίζουν ο ένας τα χείλη του άλλου και η Coraline σκούζει σαν κοράκι? Θα μπορούσα να κάνω και χωρίς αυτό το visual στη ζωή μου, αλλά τελοσπάντων. Turns out, η Coraline ήθελε αυτή και ο Mick να υιοθετήσουν τρόπον τινά τη μικρή Beth, κάτι που δίνει ένα layer creepiness στον επερχόμενο έρωτα του βαμπίρ με την ιντερνετκή δημοσιογράφα. Όχι όσο creepy ήταν ο έρωτας μια δικηγόρου για ένα ανθρώπινο λιοντάρι, however, οπότε εκτιμώ την πρόοδο που έχει κάνει ο Ron Koslow στις φαντασιώσεις του.

Oh, HELL no! Ήμουν έτοιμος να κλείσω ήπια, με αυτό τον παραλληλισμό με το αφελές και αγαπημένο Beauty & the Beast, αλλά έπρεπε να πάνε και να ντύσουν τον apparent θάνατο της Coraline στην πυρκαγιά με... Evanescence. Πραγματικά, αδυνατώ να ξεκινήσω να απαριθμώ τους τρόπους με τους οποίους αυτό είναι λάθος. Γι'αυτό λοιπόν και μόνο, θα κλείσω αντ'αυτού με τον αποψινό νικητή Κακής Ατάκας: (emphasis added) "Sixty years is a long time to deny yourself the touch of another. But you do it, because you can't bear the thought of seeing yourself as a monster in someone else's eyes."!!!!!!!

Διαβάστε ξανά την τελευταία αυτή ατάκα. Καλή σας νύχτα.

Dirty Sexy Money

Μια εβδομάδα πριν δεν είχα καν εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο να παρακολουθήσω το νέο οικογενειακό δράμα του ABC, γιατί μέσα στην γενικότερη πρόσφατη βαρεμάρα μου για το genre απέρριψα στο μυαλό μου όλες τις φετινές αντίστοιχες σειρές χωρίς πολλά-πολλά. Αυτό που μεσολάβησε ήταν η παρακολούθηση του Brothers & Sisters (για το οποίο ελπίζω να γράψω δυο λόγια μέσα στο weekend πριν την πρεμιέρα της 2ης σεζόν) το οποίο βασικά ανανέωσε τις ελπίδες μου για τη σαπουνόπερα.

Οι δυο αυτές σειρές μοιράζονται executive producer τον Greg Berlanti του Everwood, το οποίο δε βρήκα ποτέ μου κακό αλλά από την άλλη ούτε αρκετά συναρπαστικό για να καταφέρω να το παρακολουθήσω με συνέπεια. Δεν ξέρω αν το Dirty Sexy Money θα γείρει προς την πλευρά του Everwood ή του Brothers & Sisters, αλλά ο πιλότος του με έπεισε τουλάχιστον να του δώσω αρκετό χρόνο. Μερικά σύντομα σχόλια μετά το άλμα.

Oι Darlings είναι μια πανίσχυρη και πάμπλουτη οικογένεια της Νέας Υόρκης της οποίας κάθε μέλος αποτελεί δημόσια φιγούρα για κάποιν διαφορετικό λόγο. Πολιτικοί, επιχειρηματίες, ιερείς, It girls... αυτή η οικογένεια έχει τα πάντα. Εκτός από δικηγόρο. Έτσι, όταν ο Dutch George σκοτώνεται υπό μυστήριες συνθήκες (που πολύ φοβάμαι οτι θα αποτελέσουν αντικείμενο ενός κουραστικού, Ugly Betty/Fey Summers-like ongoing storyline για μια σειρά που δεν το χρειάζεται) o γιος του προσλαμβάνεται από τους Darlings για να συνεχίσει το έργο του.

Ο Peter Krause είναι από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς της γενιάς του και στον πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ αποτελεί λίγο-πολύ τον straight man μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο παλαβούς χαρακτήρες που έντεχνα ακροβατούν στα όρια καρικατούρας και αντιπροσώπους quirky dramedy. Από τη μία δε με ενθουσιάζει να βλέπω ουσιαστικά τους Walkers του Brothers & Sisters απλώς με περισσότερα λεφτά, αλλά από την άλλη η οικογενειακή δυναμική που έχουν πετύχει με αυτούς οι Craig Wright & Greg Berlanti είναι εξαιρετική και δε θα διαμαρτυρηθώ αν τη δω να αναπαράγεται στα ίδια επίπεδα σε ένα άλλο show.

Oι προσωπικές ιστορίες των χαρακτήρων για τις οποίες πήραμε εδώ δείγματα μοιάζουν αρκετά υποσχόμενες για το μέλλον, και η ισορροπία χιούμορ και δράματος προσδίδει έναν τόνο ελαφρότητας που δεν επιτρέπει στη σειρά να πάρει τόσο σοβαρά τον εαυτό της διότι, στην τελική, παραμένει μια σαπουνόπερα για μια οικογένεια τόσο ισχυρή που δε θα ήταν ποτέ δυνατόν να αποτελείται από τόσο συμπαθείς χαρακτήρες.

Έχω μόνο ένα αληθινό πρόβλημα με τον πιλότο που παρακολούθησα, κι αυτό είναι η φρικτή ερμηνεία της συμαπθέστατης κατά τα άλλα Samaire Armostrong στο ρόλο της Paris Hilton-like κόρης της οικογένειας. Overplayed μέχρι χαζομάρας, αλλά όχι αρκετό για να με στραβώσει απέναντι στο show.

Gossip Girl: Welcome to the N.Y., bitch!

Υπάρχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για τα shows που δεν επιχειρούν να είναι όλα τα πράγματα για όλους τους ανθρώπους, παρά επιλέγουν το συγκεκριμένο τους target audience και αποσκοπούν στο να διασκεδάσουν αυτό και μόνον αυτό: οτι μπορεί και να προκύψουν εξίσου focused και αποτελεσματικά με το Gossip Girl.

Ο Josh Schwartz φέτος κατά κάποιο τρόπο χώρισε τον εαυτό του στα δύο, διοχετεύοντας όλο του το χιούμορ, τις pop αναφορές, το geek appeal, και την χαριτωμένη self-awareness των χαρακτήρων του στο Chuck του NBC (το οποίο είδα και αγάπησα μέσα στο καλοκαίρι), αφήνοντας όλο το teen angst για το Gossip Girl του CW. Εγώ που λάτρευα και τις δύο πλευρές της δημιουργικότητάς του όταν έκανε το O.C., είμαι προφανώς διπλά ευχαριστημένος καθώς θα έχω διπλή δόση σε σχέση με τις προηγούμενες σεζόν. Εγγυάται όμως κανείς οτι αυτά που δούλευαν (συνήθως) συνδυαζόμενα, θα διατηρήσουν τις αρετές τους και μεμονωμένα? Το Chuck έδωσε μια πρώτη απάντηση, και το Gossip Girl την επιβεβαιώνει.

Η σειρά αποτελεί διασκευή μιας ομώνυμης σειράς βιβλίων που προσωπικά μου είναι άγνωστη, και η οποία επικεντρώνεται γύρω από τη σχολική ζωή μιας Queen Bee και του περιβάλλοντός της. Σε αυτό συναντάμε κάθε καρυδιάς καρύδι, από τον ατημέλητο γιο ενός ξεβρασμένου ροκά μέχρι την πρώην Queen Bee και πρώην BFF της τωρινής πριγκήπισσας, η οποία επιστρέφει στη Νέα Υόρκη μετά από ένα χρόνο self-imposed εξορίας. Πάθη, ίντριγκες, πισώπλατα μαχαιρώματα, όμορφοι 24ρηδες που υποδύονται τα 16ρικα, ξενοπηδήματα, χόρτο που πάει σύννεφο, αλκοόλ που ρέει άφθονο, και χρήμα αρκετό για να σκουπίζονται με αυτό όχι μόνο οι ήρωές μας, αλλά και οι υπηρέτες τους. Κι αν νομίζετε πως όλο αυτό το έχετε ξαναδεί σε διάφορες παραλλαγές και συνδυασμούς, μαντέψτε ξανά, κι ακολουθήστε με μετά το άλμα.

Η βασική τομή του Schwartz στο genre, πράγμα που δεν θα περίμενε ίσως κανείς από τον άνθρωπο που δημιούργησε το απόλυτο teen soap νέας γενιάς, είναι το οτι παίρνει το υλικό του απολύτως στα σοβαρά. Μια σύντομη αναδρομή στη σαπουνόπερα θα μας φέρει αντιμέτωπους με camp (από το Dallas μέχρι το Ugly Betty), με tongue-in-cheek υφάκι (The O.C.), με quirky στοιχεία που δρουν απενοχοποιητικά (Grey's Anatomy), ή με μια σειρά ποπ αναφορών και μιας ατράνταχτης self-awareness που κάνουν το πακέτο τελικά να μη θυμίζει καν απουνόπερα. (hello, Gilmore Girls!) Κανείς δεν έχει σεβαστεί ξανά τόσο πολύ το υλικό του, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να μοιάζει τόσο λίγο με τηλεόραση.

Ο Schwartz διαποτίζει το σενάριο με έναν κυνισμό που μπορεί να απωθήσει μέρος του κοινού που έχει συνηθίσει τους χαρακτήρες να μιλάνε όλοι σαν τον Seth Cohen, αλλά δίνει στα γεγονότα μια αιχμή που λείπει από σχεδόν οτιδήποτε άλλο έχουμε δει στο genre εδώ και χρόνια. Οι χαρακτήρες είναι πάμπλουτοι και κακομαθημένοι, αλλά καθόλου self-aware about it, κι εκεί είναι η γοητεία τους. Το Gossip Girl δεν είναι wish fulfillment, δεν είναι μια ακόμα νεανική σαπουνόπερα με πάμπλουτους χαρακτήρες που τελικά έχουν όλοι τους χρυσή καρδιά και προσεγγίζουν τον λαουτζίκο που παρακολουθεί κλείνοντάς του το μάτι και λέγοντάς του πως κι αυτοί τις ίδιες ταινίες βλέπουν, τα ίδια προβλήματα έχουν, όλοι μαζί στον αγώνα είμαστε ρε αδερφέ!

Όχι, τα κακομαθημένα 16χρονα εδώ σκορπάνε χρήμα σα να μην υπάρχει αύριο, κάνουν σεξ με τον γκόμενο της καλύτερής τους φίλης ανά πάσα στιγμή ανάμεσα σε ποτό και ναρκωτικό, βρίσκονται ένα βήμα μακριά από το date-rape, έχουν γονείς που πρακτικά εκπορνεύουν τα παιδιά τους στο όνομα μιας εμπορικής συμφωνίας, και ζουν μια ζωή της οποίας οι αναφορές δεν έχουν τίποτα από την αφελή γοητεία του pop culture-driven παραλλήλου σύμπαντος ενός O.C.-- αντ'αυτού, η αυτοαναφορικότητά τους εξαντλείται στην από κοινού ανάγνωση γκοσιπάδικων blogs, κυρίως εκείνου που δίνει και τον τίτλο του στη σειρά: "Gossip Girl", που μας μετεφέρεται με τη φωνή της Kristen Bell.

Γιατί τότε να παρακολουθήσει κανείς? Διότι ανήκει στο target audience κι έχει βαρεθεί να βλέπει πλούσιους και ισχυρούς να συμπεριφέρονται σαν κινούμενα after-school specials. Η απουσία οποιουδήποτε είδους ηθικής από τη ζωή των ζάπλουτων οικογενειών του Gossip Girl μπορεί να μην αναιρείται από κάποιο λογύδριο που σπάει βιαίως τον τέταρτο τοίχο και κουνάει διδακτικά το δάχτυλό του προς την πιτσιρικαρία, αλλά τιμωρείται με τον πιο υπόγειο και αποτελεσματικό τρόπο: όλοι αυτοί οι κενοί άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να ζουν με τους εαυτούς τους και με τους γύρω τους, σε αυτή την κυνική και στείρα μίνι-κοινωνία.

(Η χρήση του πρωτότυπου score σε συνδυασμό με τα γυρίσματα on location στη Νέα Υόρκη, καθώς και ντυσίματα, τεχνοτροπίες, κτίρια, ακόμα και συμπεριφορές που παραπέμπουν σε περασμένες δεκαετίες, δίνουν στο όλο εγχείρημα μια αίσθηση ταινιών σαν το "Dangerous Liaisons". Mπορεί τα power plays ανάμεσα σε ευγενείς περασμένων αιώνων να έχουν μετατραπεί τώρα σε bitch-fights ανάμεσα στην ελίτ της άρχουσας τάξης, αλλά η ουσία κάθε αντιπαράθεσης παραμένει ίδια, είτε μιλάμε για την άκρως πολιτικής βαρύτητας συνάντηση σε ουδέτερο έδαφος των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, είτε για πώς η δύναμη εξισώνεται με το σεξ.)

Φυσικά μπορεί εύκολα κανείς να διακρίνει μοτίβα που δανείζεται το GG από το OC, συνεπώς η λογική λέει πως αργά ή γρήγορα όλοι οι χαρακτήρες θα ζήσουν τη στιγμή της επιφοίτησής τους. Εμπιστεύομαι τους Josh Schwartz και Stephanie Savage (άλλη μια παραγωγός του O.C.) πως θα μπορέσουν να πετύχουν μια μετάβαση πιστή στο πνεύμα που οι ίδιοι καθόρισαν με το καλημέρα για τη νέα τους σειρά.

Pilot Watch '07: Journeyman (NBC)

Συντελεστές. O άψογος Kevin McKidd ("Rome") πλαισιώνεται από τον Reed Diamond ("Homicide", "The Shield"), την εντυπωσιακή Moon Bloodgood ("Day Break") και μερικές άλλες ασήμαντες φάτσες. Γράφει ο Kevin Falls, σκηνοθετεί ο Alex Graves, και οι δύο εκ του "West Wing", και ο Graves και του "The Nine".

Premise. Απλά αρνούμαι να το αναπτύξω. Σκεφτείτε "Quantum Leap" meets "Day Break", και αυτά είναι όλα όσα θα πω.

Yada-Yada. Αν είναι να μου βγει η ψυχή για να καταλάβω το κεντρικό concept μιας σειράς, συγγνώμη, αλλά θα αρχίσω να ζητάω επίδομα από το NBC. Τα ταξίδια στο χρόνο δεν εξηγούνται, συμβαίνουν ακαθόριστα σε διάρκεια και τοποθέτηση, ο σκοπός τους έχει κάτι να κάνει με τη σωτηρία ενός τύπου ή μπορεί με τη διατήρηση του μελλοντικού status quo που δεν έχει επέλθει ακόμη, ή μπορεί να μην έχει να κάνει με αυτόν καθόλου και να αφορά την επανένωση με μια M.I.A. πρώην του πρωταγωνιστή, της οποίας μια δεύτερη βερσιόν εμφανίζεται αναπάντεχα σε ένα από τα ταξίδια στο παρελθόν αλλά δεν ξέρουμε από ποιο timeline προήλθε και που πήγε ή τι ήθελε και ποια η σχέση της με όλο αυτό.

Εμ, εντάξει. Τα επίδομα που λέγαμε? Θα τα ήθελα τώρα.

Λυπάμαι δηλαδή, αλλά είδα ήδη μια σειρά που είχε να κάνει με ταξίδι στο παρελθόν για τη σωτηρία της Moon Bloodgood (το προαναφερθέν "Day Break") και τουλάχιστον εκεί καταλάβαινα τι συνέβαινε. Το "Journeyman" έχει δυνατότερο πρωταγωνιστή (ο Lucius Vorenus είναι λατρεμένος. Κι ας μην είναι δα και ο... Taye Diggs!), έχει στον πιλότο τραγούδι της Sarah McLachlan (αλάνθαστη εγγύηση οτι θα παρακολουθήσω μια ολόκληρη ώρα τηλεόρασης, ανεξαρτήτως ποιότητας), ιδιοφυές casting με τον Reed Diamond ως αδερφό του McKidd, και έχει μια όμορφη σκηνή στο φινάλε, με τον Dan να εκμεταλλεύεται τις δυνάμεις του για να αποδείξει την αφοσίωσή του στη γυναίκα του, αλλά! Αλλά, αλλά, αλλά... Αν καταφέρατε να διαβάσετε όλη την παράγραφο με την υπόθεση, σας συγχαίρω. Εγώ δε θέλω καν να τη σκέφτομαι. Επιπλέον, τα γνωστά κλισέ του time travel είναι όλα εδώ, και εννοώ όλα, κι επιπλέον η περσινή κατάρρευση του "Nine" μετά τον έξοχο πιλότο δε με γεμίζει ακριβώς αυτοπεποίθηση για τη νέα δουλειά του Alex Graves, ασχέτως αν είναι ένας από τους 2-3 καλύτερους τηλεοπτικούς σκηνοθέτες. Τι να πω, θα το προσπαθήσω, αλλά το κεφάλι μου πονάει και μόνο στη σκέψη.

Pilot Watch '07: Life (NBC)

Συντελεστές. Πρωταγωνιστεί ο Damian Lewis ("Keane", "Band of Brothers", erm, "Νύφες") και από γύρω συναντάμε την Sarah Shahi ("The L Word", "Alias"), τον Adam Arkin ("Chicago Hope", "The West Wing") και την Robin Weigert ("Deadwood"). Aπό το δημιουργικό γνωρίζω μόνο δύο σκηνοθέτες executive producers, τον Daniel Sackheim ("The X-Files") και τον γελοιωδώς αξιόπιστο David Semel. (Οι μισοί πιλότοι στην ιστορία της ανθρωπότητας.)

Premise. Ο μπάτσος Charlie Crews φυλακίζεται αδίκως σε ισόβια, κι αφού έχει χάσει τα πάντα στη ζωή του, αθωώνεται και αποφυλακίζεται. Τώρα έχει να αντιμετωπίσει μια διαφορετική ισόβια κάθειρξη, αυτή της επανένταξής του στην κοινωνία, ή κάτι παρεμφερώς ανόητα ποιητικό.

Yada-Yada. Πρέπει να αρχίσουν να βγάζουν τον Hugh Laurie σε κουκλάκια α λα Barbie. O House Δικηγόρος! (Interns sold separately.) O House Μπάτσος! (Hot partner sold separately.) What's next? O House Σκουπιδιάρης? Όλοι αυτοί οι ρόλοι-καρμπόν υποστηρίζονται από εξαιρετικούς ηθοποιούς (ο Damian Lewis είναι φανταστικός στο ρόλο) αλλά πραγματικά, enough is enough. Το μυστήριο του πιλότου δεν ήταν αρκετά ενδιαφέρον, οι quirky αποχρώσεις του κεντρικού χαρακτήρα έχουν τη γνωστή χάρη αμονιού που πέφτει στο κεφάλι σου (ο Charlie ουσιαστικά συμπεριφέρεται σαν τον Arthur Weasley από το "Harry Potter" όταν βρίσκεται κοντά σε αντικείμενα αναπτυγμένης τεχνολογίας. Ή σε φρούτα, για κάποιο λόγο) και η υποψία και μόνο μιας συνωμωσίας πίσω από την εξαρχής φυλάκισή του μου φέρνει τάση για εμετό. Το περιφερειακό καστ είναι αλλού γι'αλλού, με τον Adam Arkin να βρίσκεται ουσιαστικά σε μια εντελώς άλλη σειρά, τη Shahi και πάλι να μην πείθει στον όποιον ρόλο έχει (σας λέω, η μόνη φορά που την πίστεψα αυτή την κοπέλα, ήταν όταν έπαιξε το one-off screw του Tony Soprano) και τη Robin Weigert να μπορεί να κάνει πολύ καλύτερα από αυτό, αν και είναι πάντα ευχάριστο να συναντώ τους παλιούς μου αγαπημένους από το "Deadwood". Δεν υπάρχει περίπτωση να υπομείνω αυτή την τυπικότητα βδομάδα μετά τη βδομάδα, μόνο και μόνο για να κοιτάω το πρόσωπο της Sarah Shahi. Ούτε καν για τις -no doubt- φοβερές ερμηνείες που θα προσφέρει ο Lewis.

Pilot Non-Watch: Moonlight (CBS)

Μιας και η σειρά αυτή δεν είχε ακριβώς πιλότο (απλώς ένα μικρότερης διάρκειας presentation) και ακόμα κι αν είχε θα είχε αλλάξει ολοκληρωτικά, είπα να γράψω δυο λόγια με βάση τις όσες πληροφορίες έχουμε ήδη διαθέσιμες.

Καταρχάς είναι στο CBS. Που σημαίνει φτηνιάρικο look που ζέχνει τηλεόραση (βλέπε και σχετικά μου παράπονα για το "Cane") και επίσης όχι μεγάλη διάθεση για πειραματισμούς. Κάποιοι προβληματισμοί κάμφθηκαν με την πρόσληψη του David Greenwalt (συν-δημιουργός του "Angel") ως showrunner, και στη συνέχεια με την αλλαγή ολόκληρου του αρχικού αδιάφορου καστ, πλην του εξίσου αδιάφορου πρωταγωνιστή. (O O'Laughlin πρέπει να είναι ο λιγότερο χαρισματικός leading man της νέας σοδειάς σειρών για φέτος.) Έτσι, σε ρόλους-κλειδιά θα βρούμε τώρα αγαπημένες φάτσες σαν τους Jason Dohring ("Veronica Mars"), Sophia Myles ("Doctor Who"), Shannyn Sossamon ("The Rules of Attracion"). Όλα αυτά με είχαν προετοιμάσει για κάτι αναπάντεχα καλό, μέχρι που άρχισαν οι κεραμίδες.

Νωρίτερα στη βδομάδα ο Greenwalt παραιτήθηκε με τη δικαιολογία της υπερκόπωσης. Και μπορεί ο άνθρωπος να είχε όντως ιατρικό πρόβλημα κι εγώ να είμαι ο εκνευριστικός συνωμοσιολόγος, αλλά αν αρχικά είχα απλώς υπόννοιες για δημιουργικές διαφορές με τα κουστούμια του CBS, δείτε κάτι διαμαντάκια που ειπώθηκαν κατά την παρουσίαση του show στο Comic-Con:

“It only deals with vampires in 2007, who walk among us.” The show is “based on realism, not otherworldly creatures.”

Τι έλεγα παραπάνω? Οτι φοβάμαι το CBS γιατί δεν παίρνει ρίσκα? Ναι. Εδώ ο Joel Silver βασικά μας λέει οτι το "Moonlight" δε θα έχει μυθολογία, και τώρα εγώ θα είμαι κακός αν θεωρήσω πως σε αυτό το σημείο γεννήθηκε η "υπερκώπωση" του Greenwalt?

O'Laughlin described it as “well-balanced” with “romance” and “action.” He finished with, “The whole show is full of heart.”

Ωχ ωχ ωχ. Κοιτάχτε, αγαπώ το "Beauty & the Beast" όσο κάθε άνθρωπος που το παρακολούθησε όταν ήταν 8 χρονών. Αλλά αν υποψιαστώ οτι ο δημιουργός τόσο εκείνου του show, όσο και του "Moonlight", Ron Koslow, θα γυρίσει το ακριβώς ίδιο πράγμα 18 χρόνια μετά, θα βάλω τα κλάμματα. Μέχρι το 8ο επεισόδιο ο Mick θα έχει γρυλίσει σε συμμορίες του δρόμου, βρώμικους δημοσιογράφους και αδηφάγες πολυεθνικές επιχειρήσεις, και όλα στο όνομα ενός έρωτα απαγορευμένου και ω! τόσο ρομαντικού! Τι έπαθε ο Greenwalt είπαμε?

“Joss [Whedon] does more conventional vampire fare. In this world, there are no demons.”

Τη μέρα που θα ανεχθώ τον Joel Silver (τον παραγωγό που απέτυχε να καταλάβει επί δύο χρόνια οτι ο Whedon δεν ήταν αυτό που έψαχνε η Warner για το "Wonder Woman") να χαρακτηρίζει conventional τη δουλειά του ανθρώπου που έδωσε νέα πνοή στο genre, θα είναι ακριβώς η μέρα που θα αγαπήσω ένα procedural σαχλο-ρομάντζο που παίρνει σοβαρά διαλόγους σαν "I'm a monster." - "You saved me." - "We saved each other."

Φυσικά θα το τσεκάρω, γιατί αγαπώ την Myles και γιατί υπάρχει μια μικρή περίπτωση όλα αυτα να μη σημαίνουν τίποτα και απλά ο Silver και ο O'Loughlin να μην έχουν ιδέα από τηλεόραση. (Which doesn't bode well, αλλά τελοσπάντων.) Αλλά πρέπει να το πω... doesn't look too good.

Pilot Watch '07: Aliens in America (The CW)

Συντελεστές. O μοναδικός άνθρωπος που είχα ξαναδεί από όλο το καστ ήταν ο Patrick Breen (character actor με guest spots στις μισές αμερικάνικες σειρές) αλλά τον αντικατέστησαν με τον Scott Patterson ("Gilmore Girls"). Οι δημιουργοί έχουν υπάρξει μέλη του staff παλαιότερων sitcoms σαν τα "Just Shoot Me" και "Mad About You".

Premise. Οι γονείς ενός κοινωνικά απόβλητου παιδιού στο σχολείο του, αποφασίζουν να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών ελπίζοντας ο "alien" να βοηθήσει το γιο τους να φανεί πιο cool στους συμμαθητές τους. Αντ'αυτού, βρίσκονται με την ευθύνη της φροντίδας ενός 16χρονου μουσουλμάνου από το Πακιστάν.

Yada-Yada. Δεδομένου οτι στην ουσία δεν γνώριζα τίποτα για κανέναν συντελεστή αυτού του πιλότου, το είδα δίχως την παραμικρή προκατάληψη, και αυτό που είδα μου άρεσε. Ωραίο premise, με το οποίο πολλοί από εμάς θα νιώσουν μια κάποια σύνδεση. Αντιμετώπιση υλικού με ωριμότητα και καθαρή σκέψη. Δε θα βρείτε τα κλασικά εύκολα αστεία επιπέδου κλανιάς, από αυτά που απλώς δείχνουν έναν άνθρωπο διαφορετικής κουλτούρας και γελάνε μαζί του. Αντ'αυτού, αν η σειρά κοροϊδεύει κάποιον, είναι οι στενοκέφαλοι κάτοικοι της αμερικάνικης δύσης, και γι'αυτό και μόνο παραδέχομαι τους συγγραφείς. Το εικοσάλεπτο κυλάει ευχάριστα, με κάμποσα γέλια (όχι κάποιο βροντερό όμως) και τουλάχιστον μία στιγμή ιδιοφυούς χιούμορ που από μόνη της θα αρκούσε για να με φέρει πίσω για τη συνέχεια (μιλάω για το νεκρό κλόουν στο σαλόνι, ίσως η single καλύτερη ιδέα που είδα οπουδήποτε σε αυτή την pilot season εξαιρώντας το "Pushing Daisies".)


Προσπερνώντας το γεγονός οτι τα πάντα μου άρεσαν αλλά σχεδόν τίποτα δε με ενθουσίασε (το λέω αυτό "Everybody Hates Chris" effect) το μοναδικό αρνητικό που βρίσκω αυτή τη στιγμή στο "Aliens" είναι η αναγκαστική, λόγω συμβολαίου του ηθοποιού με τη Warner, αντικατάσταση του πολύ καλού εδώ Patrick Breen από τον Scott Patterson. Ο Patterson είναι συμπαθέστατος, και η εμπλοκή του με το "Gilmore Girls" τον έχει βάλει στη λίστα των αιώνια αγαπημένων, αλλά αστείος δεν είναι, και συνεπώς δε βλέπω πώς μπορεί να αντικαταστήσει επάξια τον Breen. Κρίμα.

Pilot Watch '07: Cane (CBS)

Συντελεστές. Οι δημιουργοί και οι παραγωγοί μου είναι όλοι παντελώς άγνωστοι, αλλά το καστ λάμπει. Jimmy Smits ("NYPD Blue", "The West Wing"), Hector Elizodo ("Pretty Woman"), Nestor Carbonell ("Lost"), Polly Walker ("Rome"), Rita Moreno ("West Side Story"), Alona Tal ("Veronica Mars") και άλλοι.

Premise. Το "Godfather" αν επικεντρωνόταν σε μια ισχυρή οικογένεια latinos που διατηρούν επιχείρηση παραγωγής ζάχαρης.

Yada-Yada. Από τη μία υπάρχει το δυνατό καστ. Ιδίως ο Smits έχει μια ποιότητα σπάνια ως ηθοποιός που του επιτρέπει να δημιουργεί ξεχωριστούς χαρακτήρες ακόμα και όταν δεν υπάρχουν στο χαρτί, και ποτέ να μη μοιάζουν μεταξύ τους. Δε θα ήταν υπερβολή αν τον χαρακτήριζα ως έναν από τους αγαπημένους μου leading men, και δεν αποκλείω το γεγονός να παρακολουθούσα τη σειρά και μόνο γι'αυτόν. Από την άλλη όμως, δε μου φεύγει αυτή η αίσθηση πως όλο αυτό το σοβαροφανές κλίμα και οι καλοί ηθοποιοί και τα "Godfather"-inspired themes, υπάρχουν απλά για να καλύψουν την αληθινή ψυχή της σειράς, δηλαδή ένα "Dallas" που παίρνει πιο σοβαρά τον εαυτό του και δεν είναι campy. Σαπουνόπερα με ισχυρές οικογένειες, από αυτές που υπάρχουν ήδη (και φέτος θα μπουν κι άλλες), αλλά στο CBS που βασικά σημαίνει χαμηλότερα production values. Η σκηνή του πάρτυ στην αυλή της έπαυλης ουρλιάζει τηλεόραση, καθώς με την κάμερα ασφυκτικά κολλημένη πάνω στους ηθοποιούς δίνεται η αίσθηση πως αυτοί είναι όλοι κι όλοι οι καλεσμένοι-- αν στρίψουμε και κοιτάξουμε πίσω, δε θα δούμε παρά καλώδια και τα σύνεργα του μπάρμπεκιου. Τα plotlines των νεότερων μελών της οικογένειας είναι εντελώς απεγνωσμένα, σα να προσπαθούν αμήχανα να πιάσουν ένα νεότερο κοινό αλλά να μην έχουν ιδέα πώς. Τουλάχιστον η αντιπαλότητα των δύο οικογενειών στο επίπεδο των μεσήλικων, αλλά και η έχθρα των δύο μπατζανάκηδων, μου κράτησαν το ενδιαφέρον. Πρέπει να πω πάντως, δε βλέπω πώς δεν θα κοπεί αυτή η σειρά μέσα στο δεύτερο μήνα (με target groups τους κριτικούς, την πιτσιρικαρία, τους φαν του "Godfather" και τη μεινότητα των ισπανόφωνων, κανένα εκ των οποίων δεν είναι παραδοσιακό κοινό του δικτύου), και καλά θα κάνει γιατί θέλω τον Carbonell πίσω στο "Lost".

Pilot Non-Watch '07: Cavemen (ABC)

O X I .

Αυτό το έκτρωμα με το οποίο το ABC επέλεξε για κάποιο λόγο να μολύνει το πρόγραμμά του, κρύβει πίσω του όλα τα στραβά της τηλεόρασης. Είναι προσβλητικά lazy και contemporary, με το όλο του concept στην ουσία να αποτελεί spin-off μιας σειράς διαφημίσεων ασφαλιστικής εταιρείας. Ο Steve McPherson του ABC χτυπιέται οτι αυτή η "κωμική" (αν και όσοι το έχουν δει, έχουν μόνο τα χειρότερα να πουν για το επίπεδο του χιούμορ) απεικόνιση της ζωής μιας ομάδας ανθρώπων των σπηλαίων στη σύγχρονη Αμερική, θα αποτελέσει μια εξερεύνηση της διαφυλετικών σχέσεων στη σύγχρονη κοινωνία. Uh-huh. Το spin-off διαφημίσεων μιας πολυεθνικής μεγαλοεταιρείας, γραμμένο από λευκούς συγγραφείς και παιγμένο από λευκούς ηθοποιούς, θα εξερευνήσει τις διακρίσεις κατά των ισπανόφωνων. Wow, καλά που υπάρχουν κι αυτές οι πολυεθνικές για να ευαισθητοποιούν τους θεατές ρε παιδί μου. Με αρκετούς τρόπους (όλους άσχετους με το γεγονός οτι ουδείς έχει βγει να πει θετικό λόγο γι'αυτό), το "Cavemen" αποτελεί το χαμηλότερο σημείο της ποπ κουλτούρας, this side of "If I Did It".

Φυσικά αρνούμαι να δω έστω ένα λεπτό, και αυτό σε μια pilot season όπου βλέπω τα πάντα. Και όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα. Κάθε φορά που κάποιος βλέπει αυτό το τεράστιο conceptual λάθος, ένας θεατής του "Wire" πεθαίνει. Σας παρακαλώ, και είμαστε τόσοι λίγοι...

Pilot Watch '07: The Big Bang Theory (CBS)

Συντελεστές. O Chuck Lorre ("Two and a Half Men") δημιουργεί, η Kaley Cuoco ("Charmed") κόβει βόλτες, και 4 άγνωστοι τύποι διαβάζουν τα "αστεία" από το teleprompter.

Premise. Ευπαρουσίαστη νεαρά χαμηλής ευφυίας μετακομίζει σε διαμέρισμα απέναντι από εκείνο δύο science nerds που φυσικά δεν διακρίνονται για τις επικοινωνικές τους αρετές.

Yada-Yada. Το concept ή παραλλαγές αυτού το έχουμε δει προηγουμένως από reality versions ("Beauty and the Geek") μέχρι κωμωδίες των '80s ("Weird Science") και ήταν πάντα πιο ενδιαφέρον και καλύτερα εκτελεσμένο. Το format του παραδοσιακού sitcom φυτοζωεί εδώ και κάμποσα χρόνια, αλλά το CBS επιμένει σε αυτό, δίνοντας το πράσινο φως σε ολοένα και χειρότερα δείγματά του. Εύκολο χιούμορ, κατάλευκο καστ, πλοκή που φέρνει την hot chick να κάνει ντους στο διαμέρισμα των nerds επειδή χάλασε το δικό της (!). Ναι, είναι το καλύτερο που τα sitcoms των '70s έχουν να σας προσφέρουν! Θα το είχα παρατήσει μετά το πρώτο πεντάλεπτο (όταν είχα ήδη κουραστεί από το φτηνό χιούμορ και τους εύκολους στόχους του) αλλά πιθανότατα είχε καεί κάθε εκατοστό του εγκεφάλου μου καθιστώντας με ανίκανο για την παραμικρή κίνηση. Αν είχατε δει κάποιο επεισόδιο του περσινού "The Class" του CBS, τότε προειδοποιώ: μποστά σε αυτό εδώ, μοιάζει τουλάχιστον "How I Met Your Mother".

Pilot Watch '07: Lipstick Jungle (NBC)

Συντελεστές. Βασισμένο σε βιβλίο της Candace Bushnell ("Sex & the City"), με τις Kim Raver ("24"), Lindsay Price ("Beverly Hills, 90210") και Brooke Shields ("Nip/Tuck", εφιάλτες του Tom Cruise) στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Τη στιγμή αυτή το NBC έχει απολύσει τις 2 showrunners και συγγραφείς του πιλότου, επιχειρώντας να στείλει το show σε διαφορετική κατεύθυνση. (όπως θα διαβάσετε παρακάτω, πολύ καλά κάνει.) Κατά συνέπεια, όσα ακολουθούν μπορεί εν τέλει να αποδειχτούν άχρηστα. Ή και όχι.

Premise. Τρεις όμορφες, επιτυχημένες, ισχυρές Νεοϋορκέζες βρίσκουν το χρόνο μέσα στο πηγμένο τους πρόγραμμα να παίρνουν μια ανάσα για να τα λένε. "Sex & the City"-style. Ahem.

Yada-Yada. Άουτς, αυτό δεν πήγε καθόλου καλά. Δεν ξέρω αν σε μια σεζόν τόσο πηγμένη σε δράματα με όμορφους, επιτυχημένους, ισχυρούς 40άρηδες θα μπορέσει να έχει επιτυχία ένα ακόμα τέτοιο, ειδικά αν (εκτός των μισών νέων shows της χρονιάς) θυμίζει τόσο έντονα και ένα από τα σημαντικότερα dramedies στην ιστορία. Από την άλλη μπορεί να ευνοηθεί από το οτι η SatC-mania (αν υπάρχει ακόμα τέτοιο πράγμα) θα είναι φέτος ξανά στα ύψη, με την παραγωγή της ταινίας από την New Line. Εν τέλει όλα αυτά είναι άσχετα, αλλά πραγματικά δεν έχω τι να πω για το "Lipstick Jungle". Δεν είναι απλά πως όλα τα έχουμε ξαναδεί χιλιάδες φορές, και σίγουρα όχι μόνο στο "Sex & the City". Τα αστεία δεν είναι καθόλου αστεία, οι δραματικές καταστάσεις είναι ανυπόφορα κλισαρισμένες, και το καστ χωρίς την παραμικρή υποψία χαρίσματος. (πολύ απλά, μου είναι αδύνατο να δω σαν επιτυχμένες Νεοϋορκέζες την Audrey του "24", την τύπισσα που παντρεύτηκε τον Steve Sanders στο "Beverly Hills, 90210" και την... Brooke Shields.) Η πλήρης κατάρρευση έρχεται εκεί που η Bushnell αντιγράφει ξεδιάντροπα τον εαυτό της, στη σκηνή-σήμα κατατεθέν του "Sex", όπου οι φίλες κάθονται γύρω από ένα τραπέζι και συζητούν τα ερωτικοεπαγγελματικά τους. Π ό ν ο ς . Μηδενική χημεία, ανύπαρκτος ρυθμός και διάλογοι που, αντί να κυλούν φυσικά, ακούγονται σαν πρόβα όπου κάθε ηθοποιός περιμένει τον άλλον να τελειώσει την ατάκα του, και παίρνει ανάσα για να πει τη δική του. Δεν αναδύεται άρωμα "Sex & the City"-- περισσότερο αυτό που βλέπουμε μοιάζει με 3 τυχαίες τύπισσες που προσπαθούν να αναπαραστήσουν σκηνές εκείνου του show. Αποτυχημένα. Επίσης, πόσο αστείο ήταν που η πλοκή του πιλότου έχει να κάνει με τη γνωστή κατάρα/μανία του Hollywood να τα παράγει όλα εις διπλούν, τη στιγμή που από το ABC έρχεται ένα πανομοιότυπο show από τον έτερο δημιουργό του "Sex", Darren Star?

(By the way ναι, στη σκηνή όπου ο χαρακτήρας της Brooke Shields αποφασίζει να απολύσει τον προβληματικό σκηνοθέτη, παίζει από πίσω το "Miss Independant". Ούτε η subtlety ανήκει στις αρετές αυτού του show, κατά τα φαινόμενα.)