Shall I uncap the sharpie?

To απαραίτητο βιαστικό και χύμα post με ό,τι είδα και δεν σχολίασα μες στη βδομάδα. Κατά σειρά 'Fringe', 'Life', '30 Rock', 'The Office', 'Skins' και 'Grey's Anatomy'.

~-~

Fringe, 1x14 'Ability': Το καλύτερο ως τώρα; Επιτέλους η σειρά μοιάζει να αποκαλύπτει τον εαυτό της ως μια σκοτεινότερη -αλλά ψιλοπανομοιότυπη- εκδοχή του 'Alias', και μιας και η γαρνιτούρα έτσι κι αλλιώς μου άρεσε (η Torv και ο χαρακτήρας της, η χημεία του Pacey με τον μπαμπά του, ο Mr. Jones, τα φρικιαστικά εγκλήματα) τώρα που η ουσία αποδεικνύεται εξίσου συναρπαστική είμαι εντελώς μέσα. Well done, people.

Moυ άρεσε ειδικότερα η υποψία παραλλήλων διαστάσων (κάτι τέτοιο πήρε το μάτι μου σε μια από τις φορές που μας έδειξαν τη βίβλο των γερμανών-- είναι γερμανοί; Ασαφές μου έμεινε), όλες οι σκηνές της Olivia με τα φωτάκια, και το πώς ξαφνικά όλα τα ενοχλητικά hints που είχαν πέσει κατά καιρούς εδώ εξηγήθηκαν πλήρως αποτελεσματικά ανοίγοντας εντυπωσιακά τη μυθολογία. Ένα μόνο παράπονο, πόσο πιο ενδιαφέρουσα θα ήταν η σειρά αν το ρόλο του ηλίθιου και χάρτινου πράκτορα Harris έπαιζε σε κάποιο βαθμό ο Lance Reddick, δηλαδή ήταν εκείνος που άθελά του δυσκόλευε την Olivia, a la A.D. Skinner; Τώρα έχουμε ένα χάρτινο κακό, κι έχουμε κι ένα αδιάφορο αφεντικό. Oh well δε μπορείς να τα έχεις όλα. Αλλά ο Harris πρέπει να φύγει. Να φύγει. Για να επικεντρωθούμε στο αληθινό ερώτημα, δηλαδή τι στα κομμάτια είναι αυτό στο επίκεντρο του οποίου βρέθηκε η Olivia...

~-~

Life, 2x14 'Mirror Ball': Awesome. Αυτό είναι το απόλυτα μέσο επεισόδιο της σειράς, και περιέχει όλους τους λόγους για τους οποίους τη λάτρεψα, κι ας είχε μηδενική εξέλιξη στη μυθολογία. Τέλεια χημεία Crewes/Reese ("Doc; Doc Reese;"), λίγες και καλές σκηνές με τον Tidwell (δηλαδή εκείνη που αδειάζει τα ουϊσκια του για να συμπαρασταθεί στη Dani), γιούχου έγκλημα (εξαφανισμένος hair metal-άς που δολοφονεί τον cover-ά του!), όσο quirky πρέπει χαρακτήρες (ο οδοντίατρος με το uncapping του sharpie του, η διχασμένη προσωπικότητα της κοκκινομάλλας φαν) και σκηνές κωμικού χρυσού (όλος ο αριστουργηματικός διάλογος των Crewes/Ted/μπαμπά Crewes για την Olivia: "Who is this guy;!"). Kαι πόσο απίθανα random ήταν η επιστροφή του αγνώριστου πλέον αυτοκινήτου στον Crewes από την τυχαία γκόμενα στην οποία το είχε δώσει πριν κάμποσα επεισόδια;

~-~

30 Rock, 3x11 'St. Valentine's Day': Δεν το διασκέδασα όσο το 'Generalissimo', αλλά κι εδώ ο Jon Hamm ήταν αστείος, και η Salm Hayek όλο και λιγότερο distracting ("Patron saint of all the judgmental statues!"), και ήταν ξεκαρδιστικά random το πόσο μεγάλο ρόλο έπαιζαν τα McDonald's στο επεισόδιο χωρίς καν να πρόκειται περί product placement. Κορυφή όλων φυσικά το απίστευτα λάθος (με κάθε πιθανή έννοια) ραντεβού της Liz με τον Don Draper όπου οι καταστροφές μεγευθύνονταν εκθετικά. Και ο Kenneth με την τυφλή, όλα τα λεφτά. Προβλέψιμο, αλλά αστείο. Τέλος, έχω την υποψία οτι κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης του Jack, ο Baldwin πρέπει να περιέγραψε και τον ρόλο του στο 'Malice' του Aaron Sorkin, αλλά έχω να το δω χρόνια και δεν παίρνω και όρκο...

~-~

The Office, 5x15 'Lecture Circuit, Part 2': Eh. Τα γνωστά προβλήματα όλων των φουσκωμένων 'Office'. Το b-story με τον Jim και τον Dwight κούρασε πολύ πριν καταλήξει κάπου, ο Michael και αναζήτησή του της Holly δεν έδωσε πολλές κωμικές στιγμές, το c-story της Angela με τις γάτες της ήταν ταιριαστά creepy αλλά ελάχιστα αστείο. Highlight όμως η σκηνή που ο Michael χάνει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας ρωτώντας τον AJ τα προσωπικά του (απλά ό,τι πιο άβολο έχει κάνει φέτος η σειρά) ακολουθούμενη από την Pam που προσπαθούσε να επαναλάβει παρελθοντικές ερμηνείες του αφεντικού της, αποτυχάνοντας οικτρά. Καλό πεντάλεπτο σε ένα μέτριο επεισόδιο.

Όσο για το γράμμα "Dear Michael" που διάβασε η Pam, αμφιβάλει κανείς οτι του είπε ψέμματα και πως η Holly έχει πράγματι προχωρήσει με τη ζωή της; (By the way, εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα προχωράνε σε αυτή τη σειρά όσοι χαρακτήρες φύγουν από το καστ! Πρώτα η Karen, μετά η Holly... Ελπίζω όταν ξαναδούμε τον Roy να μην κουβαλάει 2-3 κουτσούβελα μαζί του.)

~-~

Skins, 3x-4 'Pandora': Πολύ συναισθηματικό επεισόδιο μέσα από την σχεδόν παιδική ματιά ενός χαρακτήρα που πριν από ένα μήνα θα αρνιόμουν να δεχτώ οτι μπορεί και να συμπαθήσω. Όμως το επεισόδιο το πήρε κι έφυγε με αυτό η Effy, και η Kaya Scodelario που συνεχίζει να δίνει εσωτερικές και μετρημένες ερμηνείες με ελάχιστα λόγια, και μόνο τα απαραίτητα βλέμματα. Χωρίς την παραμικρή υπερβολή μας είπε ό,τι χρειάζεται να ξέρουμε για το πώς η Effy νιώθει προδομένη από τους ανθρώπους της και το πώς βλέπει τον εαυτό της σε σχέση με αυτούς. (Και μην ξεχάσω: απίστευτη, απίστευτη δουλειά στη μουσική επιμέλεια.)

Στην αρχή της σεζόν πίστευα πως θα βαρεθώ μέχρι να φτάσουμε στο -μακρινό ακόμα- Effy-centric επεισόδιο, όμως όχι μόνο οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν γίνει ενδιαφέροντες από μόνοι τους, αλλά επιπλέον το arc της Effy αναπτύσσεται μια χαρά και μέσω των υπολοίπων επεισοδίων, α λα Sid στις 2 πρώτες σεζόν. Ο μόνος για τον οποίον δεν είμαι ακόμα πεπεισμένος αν τον έχουν πετύχει όπως επιθυμούσαν είναι ο ενοχλητικός emoγκρινιάρης κολλητός του Cook και του JJ, αλλά η τελευταία σκηνή του επεισοδίου άφησε υποσχέσεις.

~-~

Grey's Anatomy, 5x15 'Before and After': Συνεχίζει το καλό του σερί το show, με ένα υπέροχο επεισόδιο για τις αναπόφευκτες αλλαγές που όλοι υφίστανται στη ζωή τους και το πώς επιστρέφουν από αυτές. Υπήρχε κάτι πολύ δυνατό στις σκηνές όλων των παλιόφιλων καθώς πέρναγαν υπέροχα μεταξύ τους χωρίς καν να προσπαθούν, στον Owen να εξηγεί γιατί αποφεύγει να κοιτάξει στα μάτια την προ-Ιράκ ζωή του (και επιτέλους υλικό αντάξιο του Kevin McKidd), καθώς και οι Cristina-Meredith να κοιτούν από μακριά χωρίς να είναι σίγουρες αν ταιριάζουν στην εικόνα.

Η Melissa George επιτέλους μας αδειάζει τη γωνιά και η Izzie κατά τα φαινόμενα επίσης. Λάτρεψα την αβεβαιότητα του Alex για το τι πρέπει να κάνει τώρα, διασκέδασα με το παιχνίδι των interns, ενώ βούρκωσα στην υπέροχη σκηνή όπου η Callie εξηγεί στην Addison για ποιο λόγο είναι σημαντική ("You save babies. God knows who you are.") σε μια από αυτές τις αναπάντεχες μικρές στιγμές που για την ύπαρξή τους και μόνο ξέρω οτι ποτέ δε θα κόψω αυτή τη σειρά.

Τώρα, το crossover με το 'Private Practice'; Δείτε το, I guess, αλλά είναι παντελώς ανούσιο. Μέχρι το τέλος του επεισοδίου η κατάσταση είναι ακριβώς εκεί που ήταν με το τέλος του πρώτου μέρους, απλά στο ενδιάμεσο έγιναν δυο παρακάμψεις ώστε: a) Με το μεν scare του αδερφού της Addison να βρεθεί αφορμή για να αλληλεπιδράσει περισσότερο το καστ της άλλης σειράς και b) Με το ενδιάμεσο σύμπτωμα της εγκύου να έχει κάτι να κάνει και η Addison ως πρωταγωνίστρια αυτής της άλλης σειράς. Ασήμαντο, και δίχως την όποια θεματική βαρύτητα έκανε το επεισόδιο του 'Grey's' όσο υπέροχο ήταν.

.

TV Bits

-> To CW ανανέωσε ήδη 6 σειρές του για τη νέα σεζόν, μεταξύ αυτών και το Gossip Girl. Aλλά και το One Tree Hill, που δε θα πεθάνει ποτέ. (The Futon Critic)

-> H Kate Walsh θα επιστρέψει στο Grey's Anatomy αυτή την άνοιξη. Ακόμα δεν είναι γνωστό αν θα παίζει το ρόλο της Addison από το Grey's ή το ρόλο της Addy! από το Private Practice. (Εntertainment Weekly)

-> To American Idol ανακοίνωσε μερικά από τα ονόματα που θα εμφανιστούν στο φετινό Idol Gives Back. H επανεμφάνιση του George Bush μάλλον ακόμα παίζεται, ενώ ο Obama τηρεί ύποπτα χαμηλό προφίλ. (The Futon Critic)

-> To FOX ετοιμάζει spin-off για το Family Guy, μεταξύ διαφόρων ακόμα animated projects που αναπτύσσονται παράλληλα. Δε θα αργήσει η μέρα που το πλήρες πρόγραμμα του δικτύου θα αποτελείται από reality, animation και επαναλήψεις House. WGA, σου λέει μετά. (Ηοllywood Reporter)

-> H Mischa Barton είναι απεγνωσμένη. Γενικώς. (Ausiello)

Aυτά.

Shondaland

Επειδή ο χρόνος αυτές τις μέρες δε μου περισσεύει καθόλου, κι επειδή δεν έχω και πολλά να πω για αυτά τα δύο shows αυτή τη στιγμή, πετάω μαζί στο ίδιο post και τις δύο πρεμιέρες της Shonda. Έτσι κι αλλιώς το 80% που βλέπει Grey's θα είδε και το Private Practice, κι αυτοί που δεν το έκαναν θα ήταν γιατί ένιωσαν πως η ζωή είναι μικρή και πολύτιμη και δεν αξίζει να τη σπαταλάνε έτσι. In fact, από απόψε θα τους κάνω παρέα. Ακολουθούν spoilers για την πρεμιέρα 4ης σεζόν του Grey's Anatomy και την πρεμιέρα σκέτη του Private Practice.

Οτιδήποτε Shonda έχει εδώ και κάποιο διάστημα αρχίσει να μου φέρνει κακή γεύση στο στόμα, και είναι υποθέτω κάποιος νόμος της φύσης οτι όσο πιο καυτό είναι ένα show στις καλές του, τόσο πιο επώδυνα θα πέσει στις κακές του. (Exhibit A: Desperate Housewives.) Τώρα, οι νοικοκυρές εν τέλει σταθεροποιήθηκαν σε μια limbo σταθερότητας και μικρών προσδοκιών όπου κανείς δε νοιάζεται όσο παλιότερα, αλλά στην πραγματικότητα περιμένω το Grey's να επιζήσει του backlash για δυο λόγους. Πρώτον, είναι πολύ καλύτερο show ό,τι και να λέμε. Δεύτερον, υπάρχει το Private Practice για να βγάζουν το άχτι τους οι επικριτές, οπότε το mother show γλιτώνει πολλή bad faith.

Κι εδώ έρχεται η πρεμιέρα της 4ης σεζόν, την οποία έβαλα να δω ψιλοαγκομαχώντας και φοβούμενος (σε συνδυασμό με το άλλο το trainwreck) οτι οι μέρες που υπέμεινα την Shonda είχαν φτάσει σε ένα τέλος και οτι παρακολουθώντας το, θα συνειδητοποιούσα πόσο πολύ έχω ξεπεράσει το show. Και ξέρετε κάτι? Μου άρεσε. Διασκέδασα. Γέλασα. Ένιωσα ζεστασιά, κατά τόπους. Θυμήθηκα γιατί το αγαπούσα, γιατί το αγαπώ. Χωρίς να βρω στιγμή τον εαυτό μου να καίγεται και να πεθαίνει γι'αυτό (όπως ακριβώς τέτοιο καιρό πέρσι) συνειδητοποίησα πως δεν είμαι ακόμα έτοιμος να ξεπεράσω το Grey's Anatomy.

Συγκινητικοί μονόλογοι τέλος, αμάν, λες και είμαι χαρακτήρας της Shonda κάνω κι εγώ τώρα. Πάμε μια στα γρήγορα τι μου άρεσε και τι όχι.

Καταρχάς, η Lexie, που όπως αυθόρμητα της είπε και ο George, είναι kinda awesome. Ένα μικρό έρωτα για την Chyler Leigh τον είχα από πάντα, και πέρσι όταν έγινε η δεύτερη "γυναίκα στο μπαρ" για τον Derek δε βοήθησε και πολύ να την ξεπεράσω! Η Lexie που βλέπουμε τώρα μου μοιάζει κάπως λιγότερο ατρόμητη, και έχει τα συνήθη ενοχλητικά tics της Shonda (είναι για παράδειγμα το είδος ανθρώπου που θα σταματήσει ένα κινούμενο φορείο για να συστηθεί στην αδερφή της) αλλά την ίδια στιγμή μοιράζεται με τον George την πιο όμορφη σκηνή του επεισοδίου, το είδος της σκηνής που μες στην απλότητά της θα με έκανε να αγαπήσω το show αν έπεφτα πάνω του για πρώτη φορά, γιατί θα αγαπούσα τους δυο χαρακτήρες, και θα με συγκινούσαν αυτά που θα έλεγαν. Ταυτόχρονα, η Lexie ξεγυμνώμει τη Meredith για το πόσο ενοχλητικός άνθρωπος είναι, για να μη σχολιάσω το οτι πολύ απλά της αφήνει ελάχιστο screen time. Grey's Anatomy, indeed, αλλά αυτή τη στιγμή θα μπορούσαμε κάλλιστα να μην έχουμε καν τη Meredith στα πόδια μας.

Είπα οτι θα ήταν σύντομα τα spoilers και τώρα έχω ξεφύγει σε ένα παραλήρημα για έναν χαρακτήρα που ξέρουμε για δύο δευτερόλεπτα, αλλά κοιτάχτε μωρέ πώς στήριξε τον George όταν όλοι οι άλλοι ήταν απασχολημένοι με τις μεγάλες καριέρες τους, και ΣΥΓΓΝΩΜΗ δηλαδή, αλλά τι δουλειά έχει η Izzie να είναι resident? Μη με παρεξηγήσετε, δεν ξέρω από αυτά τα πράγματα, αλλά βλέπετε, σκότωσε έναν άνθρωπο, so yeah, τη δεχτήκανε πίσω στο νοσοκομείο, καλά ως εδώ, λάθη είμαστε, ανθρώπους κάνουμε, αλλά resident? Oh no. Hell no! Γιατί να τώρα τι παθαίνεις όταν κάνεις την Izzie attending, την έχεις στο πάρκινγκ να κάνει εγχειρήσεις σε ελάφια. Την αγαπώ και τη λατρεύω, αλλά κάπου πρέπει κι εγώ να τραβήξω μια γραμμή και να ρωτήσω What Were They Thinking?, σωστά?

Πέραν αυτών, μου άρεσαν οι στιγμές του Derek και του Mark όπως πάντα, σχεδόν με σκότωσε η αλληλοεξομολόγηση των Alex και Cristina στο τέλος (κι εμένα μου λείπει ο Burke!), μου άρεσε πάρα πολύ η χρήση της Bailey για μια φορά μετά από δεν ξέρω κι εγώ πόσους μήνες, μίσησα το πώς έχουν κάνει την Callie, και εκτίμησα παραπάνω από ό,τι συνήθως τις μουσικές επιλογές που εδώ κυμαίνοντας από τη λατρεμένη Lily Allen μέχρι τους λατρεμένους Blonde Redhead. Όμορφα, όμορφα. Και γενικά, ξέρετε τι? Αν κρατήσουμε λίγο την ανάσα μας μέχρι να περάσει η δυσοσμία του backlash και του Private Practice, και αν προσαρμόσουμε λίγο τις προσδοκίες μας (τα κόλπα της Shonda τα μάθαμε, δε θα μας ξαναεκπλήξει όπως τότε, στην αρχή, αλλά παραμένει μια πολύ καλή πένα) τότε νομίζω οτι φετινό Grey's θα το διασκεδάσουμε. Η δημιουργός υποσχέθηκε επιστροφή στο fun, και η πρεμιέρα μέσα στη Shond-ίλα της, ήταν λίγο-πολύ αυτό. Κι επίσης, ανέφερα την Lexie?



Kαι για να μη νομίσει κανείς οτι ξέχασα όλα εκείνα στα οποία μας υπέβαλε η Rhimes στο β' μισό της περσινής σεζόν, ιδού τα τελευταία λόγια που θα πω για το Private Practice: είναι η χειρότερη έκφραση γυμνασιακών απωθημένων από μια συγγραφέα που τελικά δεν έχει τη συναισθηματική ωριμότητα να μιλήσει για τίποτα διαφορετικό, ακόμα κι όταν γράφει τα λόγια και τις σκέψεις 40χρονων ανθρώπων. Ό,τι με ενόχλησε στον περσινό backdoor pilot είναι και πάλι εδώ, και ενώ όσο πέρναγε η ώρα έπιασα τον εαυτό μου να παραμιλάει "Τι κάνω?" κάμποσες φορές, σε σκηνές όπως αυτή που κοτζάμ άνθρωποι χαχανίζουν σαν 14χρονα αγοράκια επειδή ένας ασθενής, χο χο μαλάκα μου, την παίζει, *snort*, τα όριά μου ξεπεράστηκαν κάπου στη μέση. Όταν δύο ώριμοι άνθρωποι, γιατροί, υποτίθεται, έπαιζαν ανώριμα παιχνιδάκια ισχύος με αντικείμενο το σπέρμα ενός νεκρού, και εις βάρος μιας γυναίκας που μόλις είχε χάσει τον άνθρωπό της. Εκεί αναφώνησα "Πραγματικά, τι κάνω?" και ξεκίνησα να γράψω το post για να μη χάσω χρόνο επιπλέον του 40λέπτου.

I'm out, καλά να περνάτε, και στείλτε μου μια κάρτα στο Seattle Grace όταν αποκαλυφθεί οτι ο χαρακτήρας του Taye Diggs! πράγματι είναι gay. ;)

Grey's Anatomy: The Addison spin-off

Επειδή έχασα ήδη μιάμιση ώρα από τη ζωή μου, θα προσπαθήσω να το κρατήσω αυτό σύντομο για να μη χάσω άλλη τόση. Σχόλια για τον back-door πιλότο του "Private Practice" μετά το άλμα.

Αγαπώ το Grey's Anatomy, λατρεύω την Addison Montgomery και δηλώνω εντυπωσιασμένος από το all-star cast αυτού του spin-off. Τι πήγε λοιπόν τόσο στραβά και το αποτέλεσμα ήταν τόσο βροντερά αδιάφορο, έως κακό?

Εν συντομία, αυτό το spin-off μοιάζει με μια λιγότερο αστεία, λιγότερο έξυπνη, σίγουρα περισσότερο απεγνωσμένη, βερσιόν του original. Και αν από το ίδιο το Grey's Anatomy αφαιρέσει κανείς το χιούμορ, τα κλεισίματα του ματιού στο θεατή και αυτή την ευχάριστη ελαφρότητα, τι μένει τελικά? Um, βασικά το "Melrose Place," αλλά επιπλέον με αυτή την εξυπνακίστικη μουσικούλα που σου υποδεικνύει σε ποια σημεία πρέπει να γελάς. Χα. Χα.

Οι χαρακτήρες του "Private Practice" είναι σαν τους συναδέλφους τους από το Seattle αλλά πιο ώριμοι, πιο ωμοί. Εδώ δεν έχει τα πρώιμα εκείνα παιχνιδάκια ανάμεσα στον Alex και την Izzie, εδώ οι απεγνωσμένοι 40ρηδες έχουν σοβαρευτεί. Σκέφονται μόνο σεξ, αστειεύονται μόνο για σεξ, μιλάνε μόνο για σεξ. Όπως είπα και πιο πάνω, απόγνωση. Ugh.

Το πιο σοκαριστικό από όλα είναι το οτι μέσα από ένα τέτοιο καστ, σχεδόν κανείς δεν γράφει στην οθόνη. Ο Taye Diggs αδυνατεί να παραδώσει μια αστεία ατάκα, (γιατί, ως γνωστόν, είναι ο Taye Diggs!) ο Paul Adelstein βγαίνει ως ξεκάθαρα αντιπαθητικός αντικοινωνικός βλάκας, ο Tim Daly απλώς περιφέρεται κουβαλώντας αυτό το generic manly χαμόγελο που τόσο πολύ αρέσει στη Shonda, και ο Piz μέσα σε μια βδομάδα φίλησε τη Veronica Mars και παρήλασε γυμνός μπροστά στις Kate Walsh, Amy Brenneman και Merrin Dungey των οποίων έτρεχαν τα σάλια, και σιγά ποιος είσαι ρε φίλε?

Από όλο το νέο αυτό καστ η μόνη που μου άρεσε ήταν η Brenneman αλλά ο ρόλος της είναι by default ενοχλητικός: στο original Grey's έχουμε τις υποθέσεις της κάθε εβδομάδας να λειτουργούν ως απλοϊκές μεταφορές για τη συναισθηματική κατάσταση των πρωταγωνιστών (Penis fish, hello!) αλλά στο spin-off θα υπάρχει η ψυχολόγος για να μας τα περιγράφει. Ποιος κάθεται να σκέφτεται αναλογίες τώρα μωρέ!

Διάφορα άλλα ενοχλητικά πραγματάκια: Η μετάλλαξη της Addison σε μια χαζογκόμενα που μονολογεί σε hot τύπους μέσα σε ασανσέρ. Ασανσέρ που μιλάνε. (αυτή είναι τώρα η ιδέα της Shonda για το "cute/weird"?) Γυμνοί 20αρηδες σε slow-motion μπροστά σε πεινασμένες 35άρες. Άντρες-φαντασιώσεις. (τη μία φορά συγχωρείται, Shonda. Τη δεύτερη, απλά θα υποθέσω πως δεν ξέρεις πώς είναι οι άντρες. Έλεος.) Και άλλα. Πολλά.

Αν δε βιαζόμουν θα καθόμουν να το ξεσκίσω κι άλλο, για αυτό το τραγικό new agey feel, τους κακούς διαλόγους, την έλλειψη χιούμορ, και να επεκταθώ λίγο πάνω στο -και πάλι- πόσο πολύ απεγνωσμένο βγαίνει προς τα έξω. Αλλά βιάζομαι και επιπλέον έχασα ήδη τόση ώρα, αρκετή είναι νομίζω. Κρίμα, κρίμα, πολύ κρίμα.

(Και βλέποντας το μαζικό κράξιμο που έχει φάει ο πιλότος από κοινό και κριτικούς, είμαι περίεργος να δω αν θα συμβεί το αδιανόητο, δηλαδή το ABC να κάνει πίσω...)

UPDATE: Στα πλαίσια του γενικότερου re-haul των περισσότερων πιλότων αυτή την περίοδο, το ABC αποφάσισε οτι τα προβλήματα του "Private Practice" ξεκινούσαν από τη Merrin Dungey κι έτσι προχώρησαν σε re-cast του χαρακτήρα: τo ρόλο θα ερμηνεύει στη σειρά η άγνωστη (αλλά υποψήφια για Emmy :P) Audra McDonald. Φυσικά όλο το υπόλοιπο καστ παραμένει στη θέση του, παρά τη μηδενική του χημεία. (Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν πιάνεις όποιο όνομα έχει συμφωνία με το studio και τα πετάς όλα στον ίδιο πιλότο.)