Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα skins. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα skins. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα λίγο έξω απ'τη δεκάδα


Μόλις με μια μέρα καθυστέρηση συνεχίζουμε την αναδρομή σε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της περσινής χρονιάς. Οτιδήποτε βρίσκεται εδώ είναι βασικά με τον ένα τρόπο ή τον άλλο τρομερή ώρα τηλεόρασης. Για πολλά από αυτά πεθαίνω λίγο μέσα μου που τα άφησα εκτός δεκάδας but there you have it. Θέσεις 25 ως 11.


25> Awkward. 1x09 My Super Bitersweet Sixteen
John Hughes #1. Είδα όλη τη σεζόν σε μια 4ωρη καθισιά οπότε δεν ξεχώρισα επεισόδια. Εκτός από αυτό, μια γλυκόπικρη αφιέρωση σε Εκείνες τις βραδιές που όλα πηγαίνουν άβολα και χάλια και σκατά και ΑΒΟΛΑ.

24> Skins 5x01 Franky
John Hughes #2. Αγαπημένη πάλαι ποτέ, λατρεμένη εκ νέου με μια εντελώς φρέσκια οπτική.

23> Suburgatory 1x01 Pilot
John Hughes #3. Πολύ έξυπνη και πολύ αστεία αυτή η τηλεοπτική μετάφορά του 'Easy A'.

22> Fringe 3x17 Stoaway, 3x19 Lysergic and Diethylamide
Να κλέψω λίγο, βάζω δύο μαζί. Στην αρχή με είχε ξενίσει, αλλά τελικά αυτή η κούκου παρένθεση στη μυθολογία της 3ης σεζόν είναι ό,τι πιο αξιομνημόνευτο έκανε η σειρά εδώ και 2 χρόνια. Η Anna Torv στο ρόλο της Olivia στο ρόλο του William Bell του Leonard Nimoy ποτέ δεν ήταν όχι-θεότητα.

21> Louie 2x07 Oh Louie/Tickets
Η φάση με τον Dane Cook είναι λίγο τηλεοπτική ιστορία. Μόνο ο Louis CK μπορεί να τα κάνει αυτά τα πράγματα.

20> The Chicago Code 1x04 Cabrini-Green
Το πρώτο επεισόδιο με αληθινό focus στον "κακό" του, όχι μόνο δίνει βάρος στο αντίπαλο δέος των ηρώων μας, αλλά σου δίνει αληθινή αίσθηση της πόλης, της ιστορίας της και των δεσμών της με αυτόν τον χαρακτήρα.

19> Spartacus: Gods of the Arena 1x05 Reckoning
Παράνοια #1. ΠΑΡΑΝΟΙΑ.

18> The Vampire Diaries 2x18 The Last Dance
Παράνοια #2. Με στυλ '60s!

17> V 2x10 Mother's Day
Παράνοια #3. Pulp masterpiece.

16> Doctor Who 6x08 Let's Kill Hitler
Γιατί ο Χίτλερ πέρασε το επεισόδιο μες στη ντουλάπα ρε φίλε.

15> Breaking Bad 4x13 Face Off
Να φτάνει το τέλος και να τρέμεις, αλλά μόνο μέσα σου, γιατί απέξω έχεις παγώσει.

14> The Simpsons 23x09 Holidays of Future Passed
Στο μέλλον, η πιο σπουδαία κυνική κωμωδία των ημερών μας, θα έχει καρδιά.

13> Community 2x19 Critical Film Studies
Ο Abed προσπαθεί να επικοινωνήσει με έναν άνθρωπο και το κάνει με το μόνο τρόπο που καταλαβαίνει: Τους κινηματογραφικούς κώδικες. Δε μου θυμίζει τίποτα αυτό, όχι.

12> South Park 15x07 You're Getting Old
Ένα επεισόδιο που έκανε τους πάντες να αναρωτηθούν αν η σειρά απλά θα τελείωνε επί τόπου, έστω κι αν μέσα μας ξέραμε πως προφανώς όχι. Κοιτάχτε, όχι να το παίξω κυνικός τώρα από το πουθενά, και προφανώς οι Parker και Stone κάνουν εδώ το point τους μέσω κωμικής υπερβολής, αλλά αν δε σου μίλησε έστω και σε κάποιο επίπεδο αυτό το επεισόδιο, τότε σε ζηλεύω λίγο. Χαζοχαρούμενε.

11> Parks and Recreation 4x06 End of the World
Αυτή η αίσθηση πως όταν όλα πάνε να τελειώσουν έρχεται η πλήρης απελευθέρωση και μπορείς να ζήσεις έστω για μια στιγμή αυτό που πάντα ήθελες.


'Αύριο' το τοπ-10.


.

Το Top-10 του 2011, λίγο πριν εκπνεύσει το 2012

Πάνω στην ώρα και πάντα συνεπής, ακριβώς τη στιγμή που το 2012 μπαίνει με full force, εγώ ανεβάζω τη 10άδα μου για το 2011! Τι είναι ο χρόνος εξάλλου. Μια σύμβαση είναι.

(ETA: Επειδή πολύς κόσμος αφήνει τα τοπ-10 του στα σχόλια, όσοι θέλετε προσθέστε το κι εσείς για να κάνουμε μια ανεπίσημη σούμα στο τέλος από περιέργεια.)

Ελπίζω τις επόμενες μέρες να μπορέσω να κάνω κάποια κείμενα με ηρεμία και από χρονική απόσταση για μερικές από τις σειρές που ακολουθούν, αλλά ως τότε βαράτε εδώ.


11>


The Chicago Code του Shawn Ryan
Είπα 10; Συγγνώμη, εννοούσα 11. Δηλαδή 10 εννοούσα, αλλά δε μου πήγαινε με τίποτα να αφήσω έξω ένα ακόμα (εν τέλει) mini-series για διαφθαρμένο σύστημα και ιδεολόγους μπάτσους από τον Shawn Ryan. Ένιωθα το Σικάγο να ζωντανεύει στην οθόνη μου κάθε βδομάδα.


10>
Homeland των Howard Gordon και Alex Gansa (βασισμένη στην σειρά του Gideon Raff)
Σασπένς τύπου 24 αλλά το οποίο προκύπτει άμεσα από τους χαρακτήρες. Η Claire Danes στη γυναικεία ερμηνεία της σεζόν, διατηρώντας μια φανταστική ισορροπία (μέχρι που δεν την διατήρησε), και τρομερό φινάλε σε ένα πολιτικό θρίλερ 'από τα παλιά'. Αλλά ταυτόχρονα αδιαμφισβήτητα 'τώρα'.


9>
Skins των Brian Elsley και Jamie Brittain

+
Awkward. της Lauren Lungerich
Κι άλλη κλεψιά, very nice. Όμως σκεφτείτε το: Και οι δύο αυτές σειρές (ειδικά φέτος, όσο αφορά το Skins) ήταν heightened εκδοχές ιστοριών ξεκάθαρης John Hughes-esque χροιάς. Το Awkard. ήταν λίγο πιο γλυκό και λίγο πιο έξυπνο, το Skins λίγο πιο character-driven και σαφώς πιο φιλόδοξο. (Άσε που έφερε πίσω τη σειρά από τη μαύρη τρύπα που είχε πέσει.) Τα αγαπάμε και τα δύο.


8>
The Vampire Diaries του Kevin Williamson
Γιατί πουθενά αλλού δε θα συναντήσουμε τόσο πλούσια πλοκή να κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς, σπάζοντας στην πορεία σχεδόν κάθε μας αντίληψη σχετικά με το τι είδους ιστορίες μπορούν να λειτουργήσουν ή όχι στην τηλεόραση.


7>
Parks and Recreation των Greg Daniels και Michael Schur
Το απόλυτο τηλεοπτικό feelgood. Τόσο απλά.


6>
The League του Jeff Shaffer
Ίσως ό,τι πιο αγνά laugh out loud υπάρχει αυτή τη στιγμή. Το ότι δεν αφήνουν ούτε ιερό όρθιο την κάνει απλώς άλλο τόσο πιο απολαυστική. Plus: Random cameo της Eliza Dushku! Βεβαίως, γιατί όχι.


5>
Game of Thrones των David Benioff και D.B. Weiss, με ευχαριστίες σε έναν κύριο George RR Martin
Αν υπάρχει οποιαδήποτε σειρά αυτή τη στιγμή με τη δυνατότητα να αγγίξει το 'φαινόμενο Lost', είναι αυτή. Ακόμα κι αν ξέρεις τι ξημερώνει (εγώ σίγουρα δεν ξέρω και ούτε σκοπεύω να μάθω γι'αυτό κρατάμε τη σχετική σιγή), η σειρά είναι τόσο απολαυστικά φτιαγμένη και τόσο γεμάτη με "ΓΑΜΗΣΕ ΜΕ, ΤΟ ΕΙΔΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ;" στιγμές που δε θες να σταματήσεις να βλέπεις ή να μιλάς γι'αυτήν. Υπό μία έννοια, καλύπτει την ανάγκη μου για σειρές τύπου ΗΒΟ, για σειρές τύπου Spartacus, για σειρές τύπου Lost, όλα σε ένα.


4>
Breaking Bad του Vince Gilligan
Η καλύτερη σεζόν ως τώρα. Τα είπαμε και αναλυτικότερα, αλλά ας κρατήσουμε το ότι η διαδρομή ενός χαρακτήρα προς την κόλαση, σπάνια υπήρξε πληρέστερα και εθιστικότερα κινηματογραφημένη.


3>
Community του Dan Harmon
Χρειάζεται να γραφτεί άλλη λέξη για το Community μες στο 2011; (Καλά, ναι, αλλά για τις ανάγκες ενός τέτοιου ποστ εννοώ.) Και μόνο για τη συλλογή απίστευτα ευρηματικών, back-to-back επεισοδίων, η σειρά έχει εξασφαλισμένη την υστεροφημία της ως TV classic.


2>
Louie του Louis CK
Όταν ο Louis CK σταμάτησε να διαμελίζει τις συμβάσεις του πώς πρέπει να γράφεται και να εξελίσσεται μια τηλεοπτική κωμωδία, άρχισε να κάνει το ίδιο ακόμα στον εαυτό του. Από πλευράς κωμωδίας, η χρονιά του ανήκε.


1>
Doctor Who του Steven Moffat, ουσιαστικά
Ομοίως με τον Louie, έτσι κι ο Moffat στο δεύτερο χρόνο του στη σειρά ξεπέρασε κάθε προκατάληψη σχετικά με το πώς μοιάζει μια σεζόν Doctor Who και δημιούργησε κάτι νέο. Έναν γρίφο πάνω στην παραδοχή της απώλειας και την πίστη σε κάτι σπουδαιότερο, όπου κάθε κομμάτι του παζλ όχι μόνο συμπλήρωνε την -φανταστική- μεγάλη εικόνα, αλλά και αποτελούσε κάτι ξεχωριστό, διαφορετικό και πανέμορφο από μόνο του. Ο θρίαμβος του μέσου.


.

Skins: Everyone


Με τυπική καθυστέρηση, λίγα λόγια για το φινάλε του φετινού Skins.

Το οποίο δυστυχώς δε με ενθουσίασε όσο όφειλε, δεδομένης της έξοχης σεζόν που είχε προηγηθεί ως εκείνο το σημείο. Το όλο μοτίβο του "χανόμαστε στο δάσος/ερωτικό τρίγωνο σε απόδραση στην εξοχή" το έχουμε ξαναδεί από τη σειρά, και μάλιστα όχι σε κάποια από τις καλές σεζόν της. Γενικά το επεισόδιο είχε ένα έντονο Effy/Cook/Αποτέτοιος vibe, το οποίο είναι το χειρότερα πράγμα που μπορείς να μου κάνεις μετά από μια σεζόν τόσο δυνατή και τόσο απομακρυσμένη από τα βάθη της 2ης γενιάς.

Τα προβλήματά μου φτάνουν κι αλλού: Η Mini από πότε είναι τόσο αγαπημένη με την Franky, σε σημείο που να αναδύουν μερικά κιλά σεξουαλικής έντασης στις κοινές σκηνές τους; Καμία αντίρρηση με αυτό από μόνο του. Η εξέλιξη των χαρακτήρων έδειχνε προς μια τέτοια εξέλιξη, όπου η μία κοπέλα κατέληγε εξαρτημένη από την άλλη. Ξεκίνησαν ως εχθροί, κατέληξαν φίλες γιατί ήταν η κάθε μία ό,τι έλειπε από την άλλη. Πολύ ωραία, όμως από τη μία αυτό το έξτρα παραπάνω βηματάκι της σχέσης τους ένιωσα πως έλειψε από τη σειρά. Κι από την άλλη, παραπεταμένο μέσα στο ελαφρώς αχρείαστο μελόδραμα ενός ερωτικού τριγώνου που ήλπιζα πως θα είχε εξελιχθεί εντελώς διαφορετικά, η φιλία της Franky με τη Mini περνά εκ των πραγμάτων σε δεύτερη μοίρα.

Όπως και οτιδήποτε άλλο, δυστυχώς. Όσο αυτή η περίεργη εμμονή της Franky με τον Matty (και τούμπαλιν) έπαιζε διακριτικά στο background, δεν με ένοιαζε, ίσα-ίσα το έβρισκα και κάπως γοητευτικό. Όμως ο τρόπος που ήρθε στο προσκήνιο με χάλασε τελείως απέναντι σε αυτό το ζευγάρωμα, και στο τι σημαίνει για τη δυναμική της παρέας.

Βλέπεις, στη διάρκεια αυτών των επεισοδίων κατέληξα κάπως να αγαπώ κάθε έναν από αυτούς τους χαρακτήρες, αυτούς τους misfits που ψάχνουν να βρουν πρώτα τον εαυτό τους και μετά το πώς θα σοκάρουν τους γονείς της Γηραιάς Αλβιώνας. Και ξαφνικά καπελώνονται όλα από ένα αταίριαστο blast from the past. Δεν ξέρω, απλώς περίμενα κάτι διαφορετικό.

Από εκεί και ύστερα, οι υπόλοιπες επιμέρους σκηνές της παρέας ήταν αγαπημένες - η Franky ειδικά με τη Mini, όπως προείπαμε. (Η 9/11 ατάκα της ήταν τόσο πολύ ταιριαστή και προκλητική και in character.) Ο Rich που κουρεύτηκε και η Grace που του είπε να μην το ξανατολμήσει, ο πατέρας-καρικατούρα που βάζει (κυριολεκτικά) κοριό στην κόρη του, ο Nick και ο Alo σε unlikely pairing, η παρέα που απομένει να διασκεδάζει στο ημίφως - όλα όμορφα.

Απλώς το κομμάτι του επεισοδίου που δε μου άρεσε, δε μου άρεσε στο βαθμό που με κάνει να ανησυχώ πως όλα όσα αγάπησα φέτος στο Skins, θα δουν την πόρτα της εξόδου στην επόμενη σεζόν. Ελπίζω αυτό να μη συμβεί, και η σειρά να προχωρήσει στην ολοκλήρωση αυτής της θαυμάσιας εξερεύνησης που ξεκίνησε φέτος.


.

Skins: Grace

Spoilers για το προτελευταίο φετινό Skins.

Καταρχάς να πούμε πόσο γαμάτο ήταν όλο αυτό το setting με την σεξπιρική παράσταση και τους χαρακτήρες σε κουστούμια εποχής. Very nice. To ανακάτεμα των ρόλων που επέβαλε η Grace στους φίλους της έδωσε στην παράστασή της το έξτρα edge που επεδίωκε και ταυτόχρονα είχε σαν αποτέλεσμα η Liv και η Franky να δώσουν συνταρακτικές ερμηνείες λόγω του real-life tension μεταξύ τους.

Καταστάσεις που σε άλλη σειρά θα μπορούσαν να μοιάζουν βεβιασμένες, εδώ προκύπτουν με τρόπο συνεπή ως προς τη ματιά του κάθε χαρακτήρα. Είναι λογικό για το επεισόδιο που 'αφηγείται' η Grace μια μέρα να ξεκινάει με τους γονείς της να χορεύουν ενώ η boyfriend κάνει ηρωική έξοδο, και είναι λογικό μια νύχτα να τελειώνει με τον boyfriend να της απαγγέλει κάτω από το μπαλκόνι της και μετά να σκαρφαλώνει για να τη σώσει από το κάστρο της. Και είναι συνεπές, οι αντιμαχίες να έρχονται σε κλιμάκωση μέσα από ένα θεατρικό, μέσα από μια ιστορία.

Αυτό συμβαίνει όσο η Grace προσπαθεί κι αυτή με τη σειρά της καταλάβει ποιο κομμάτι του εαυτού της είναι αληθινό και ποιο ακολουθεί το storyline που προσπαθούν να επιβάλλουν οι γονείς της. Στην τελική, μοιάζει να μας λέει το Skins, η αλήθεια του καθενός μας είναι πράγμα απολύτως σχετικό. Η αλήθεια εν τέλει απλά καθορίζεται από το ποια ιστορία επιλέγεια να ακολουθήσεις ως το τέλος της. Για την Grace, το storyline που έχουν γράψει γι'αυτήν οι γονείς της είναι πεζό, ενώ εκείνο που επιλέγει τελικά, το σεξπιρικό, εκείνο όπου ο ηρωικός boyfriend σκαρφαλώνει στο παράθυρό της και τη ζητάει σε γάμο, είναι αυτό που επιλέγει να εκπληρώσει. Αυτό είναι που το κάνει και αληθινό.

Και μόνο για στιγμές σαν αυτές, το επεισόδιο κερδίζει τη θέση του μέσα σε αυτή την αψεγάδιαστη σεζόν - έστω κι αν σε σημεία έμοιαζε κάπως άτεχνο, κυρίως στον τρόπο με τον οποίον εμφανέστατα κουνούσε κάποια πιόνια για να φέρει τους χαρακτήρες στην απαιτούμενη θέση ενόψει του φινάλε (και φυσικά αναφέρομαι εδώ στην τριπλέτα Matt/Liv/Franky, και στο πώς η Grace διαρκώς έχανε και ξαναμάζευε κόσμο για το καταραμένο θεατρικό. Εντάξει, στα βραβεία ρυθμού αυτό το επεισόδιο δε θα είναι υποψήφιο.

Αλλά εκπλήρωσε άψογα το δικό του storyline, αυτό της Grace. Και όπως και το 'Effy' της 2ης σεζόν, έριξε διακριτικές ματιές στο ίδιο το κοινό, ανοίγοντας ένα μικρό παραθυράκι στον τέταρτο τοίχο. Τώρα πια δεν έχει ανάγκη να μας υπενθυμίσει ότι είναι έργο τέχνης. Απλά ότι οι χαρακτήρες του αποκτούν συναίσθηση της ιστορίας που -όπως όλοι μας- υπηρετούν. Κι αυτό τους κάνει πέρα για πέρα αληθινούς.

Την επόμενη βδομάδα, στο φινάλε: Ένας γάμος; Όντως;


.

Skins: Nick & Alo

Εν συντομία τα δύο πιο πρόσφατα επεισόδια Skins, σταθερά υπέροχα, καθώς η σεζόν φτάνει στο τέλος της.

To κλειδί στο να φτιάχνεις ενδιαφέροντες, αληθινούς, relatable χαρακτήρες κρύβεται στις μικρές τους αντιφάσεις, κι αυτό είναι κάτι που το είδαμε και στα δύο τελευταία επεισόδια των Skins. Κάνοντας έτσι φοβερή τηλεόραση πάνω στους δύο χαρακτήρες που, ας το παραδεχτούμε, μας ενδιέφεραν λιγότερο από όλους από την νέα φουρνιά.

Στου Nick το επεισόδιο είδαμε έναν έφηβο που ταυτόχρονα αγαπά τον αδερφό του, τον θαυμάζει κάπως, αλλά και τον ζηλεύει. Τρομερά. Ίσως ακριβώς επειδή μπόρεσε να αφήσει το δικό του στίγμα, να κάνει τα δικά του πράγματα με τον δικό του τρόπο, όσο ο Nick ήταν το παιδί που όλοι τον περίμεναν να είναι. Ο Matt είναι εκείνος που τραβάει τα πράγματα στα άκρα, ενδεχομένως γιατί με τον πατέρα ρομποτάκι δεν βλέπει άλλο τρόπο.

(Στιχομυθία του επεισοδίου:
-Every step you take, every move you make... I'll be watching you.
-Isn't that The Police?
-It will be my boy, if you fuck up.)

Μέχρι το τέλος της ώρας ο Nick έχει αναλάβει κι εκείνος τις ευθύνες του. Απέναντι στους ενήλικες που τον παρατηρούν (το σχολείο, τον πατέρα του), απέναντι στον αδερφό του, απέναντι στον εαυτό του. Το κάψιμο του συμβολαίου ήταν μοναδική στιγμή λύτρωσης, σε μια έτσι κι αλλιώς φανταστική καταγραφή μιας σχέσης μεταξύ αδερφών.

Σε παρόμοια λογική, ο Alo είναι κι αυτός ένα σύνολο αντικρουόμενων συναισθημάτων. O ύπνος του συνοδεύεται από γλυκιές folk μελωδίες αλλά στο τρακτέρ χώνει dubstep (*). Θέλει απεγνωσμένα να δραπετεύσει (στο πάρτι, στο σχολείο, μακριά από το σπίτι-φρούριο) αλλά αγαπάει τους γονείς του, φιλάει στο μάγουλο της μητέρα του, είναι ρετάλι όταν συνειδητοποιεί τι έκανε στον πατέρα του. Κάνει ό,τι μπορεί για να σπρώξει τον Rich στην αγκαλιά της Grace, αλλά για μια φευγαλέα στιγμή κάτι διαλύεται μέσα του όταν μαθαίνει πως έκαναν σεξ - γρήγορα όμως επανέρχεται και αστειεύεται όπως ο Alo θα αστειευόταν.

(* Και στο ενδιάμεσο, η καλύτερη σκηνή αυνανισμού ever;)

Πώς τα ισορροπείς όλα αυτά μέσα σου; Και πώς τα ισορροπεί και η σειρά: Η σκηνή που κάθεται μαστουρωμένος στον καναπέ και απλά λέει “And I said... Hey, mom. Mom! Mom. Μom. Μooooom. Μoooo-oooom” είναι ταυτόχρονα πολύ αστεία αλλά και τόσο δραματική. Είναι ακριβώς η μεγάλη μάχη που συμβαίνει μέσα σε κάθε έφηβο που μεγαλώνει (και θα μπορούσα και χωρίς την αυτούσια δήλωσή του στο τέλος του επεισοδίου, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες) και το Skins φέτος έχει βρει το κάλεσμά του σε τέτοιες ακριβώς παραλλαγές του JohnHughes-ικού μοτίβου.

Είναι σαν ένα season-long, τηλεοπτικό ριμέικ του 'Breakfast Club', για την πρώτη γενιά των '10s. Αλλά όπως μας έμαθε κι ο ίδιος ο Hughes, αυτά για τα οποία μιλάει, είναι παγκόσμια και παντοτινά.


.

Skins: Liv

Σύντομα σχόλια για ένα ακόμα φανταστικό Skins.

Όχι σύντομα επειδή του λείπει κάτι σε ποιότητα - απλώς θέμα χρόνου. Εξάλλου το επεισόδιο ήταν πλήρης και ουσιαστική επιστροφή στο σήμα κατεθέν των Skins, τον καθαρά ονειρικό χαρακτήρα. (Δεν έλειπε αυτό κι από τα προηγούμενα επεισόδια, ιδίως του Rich, αλλά εδώ ήταν η κύρια αίσθηση που άφηνε.) Καμία μα καμία σειρά δεν κάνει ιστορίες εφηβικής απόδρασης όπως το Skins, και το ξέσπασμα της Liv στη μορφή μιας ονειρικής/ονειρεμένης μέρας με τον Μαγικό Χαρακτήρα ήταν κάτι το απλά τέλειο.

Οι σεναριογράφοι έκαναν πολύ καλή δουλειά στο να υπογραμμίσουν το βασικό χαρακτηριστικό της Liv, της περσόνας της, την γενικότερης αύρας της, που είναι μια ατελείωτη απογοήτευση. Η απογοήτευση που αισθάνεται η ίδια για τους δικούς της, η απογοήτευση που αισθάνονται οι δικοί της για εκείνην. Είναι καταθλιπτικά μαγικό ακόμα και πριν μπουν λόγια σε αυτό το συναίσθημα, ήδη σαφές από ατάκες σαν της μάνας, “I don't know why any of you do any of the things that you do.”

Όσο συνεχίζεται το επεισόδιο μοιάζει όλο και πιο απαραίτητη αυτή η απόδραση, σε ένα μακρινό μέρος, με έναν χαρακτήρα-περίγραμμα, όπου τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά, όπου κανείς δε μπορεί να απογοητεύσει κανέναν. Εκεί όπου δεν υπάρχουν απαιτήσεις, δεν υπάρχουν ονόματα, υπάρχει μόνο ο χορός, η μουσική, ο Simon, o Garfunkel, η μαγεία, οι στολές κουνελιών.

Η μικρή στιχομυθία στο τελευταίο act του επεισοδίου ήταν όλα τα λεφτά, ανάμεσα στην Liv και τον Matty:

-Olivia.
-That's my name.
-It's lovely.

Lovely, indeed.

(Και δε μου είναι πάντα εύκολο να καταλάβω -λόγω των στυλιστικών ιδιαιτεροτήτων της σειράς- πότε κάποια ερμηνεία είναι όντως καλή ή απλά ταιριαστά καρτουνίστικη ή απαραίτητα over-the-top. Αλλά εδώ Laya Lewis ως Liv με εντυπωσίασε. Προσγειωμένη και ξεκομμένη από την πραγματικότητα την ίδια στιγμή, απλά υπέροχη.)

Το τέλος αυτό έδωσε στα πράγματα μια εντονότερη αίσθηση κατεύθυνσης, καθώς φτάσαμε ήδη στα μισά της σεζόν. Δε βλέπω την ώρα για το πού θα μας ταξιδέψουν τα υπόλοιπα 4.


.

Skins: Mini


Mini ήρθε η σειρά σου.

Θα έφτανε η ώρα να στρέψει το Skins το βλέμμα του σε έναν από τους 'mainstream' χαρακτήρες, από εκείνους όπου δεν χρειάζεται να ακολουθήσει άβολα βλέμματα και αμήχανες σιωπές και αναζήτηση ταυτότητας και το μη-σεξ που απολαμβάνουν. Έναν χαρακτήρα σαν τη Mini. Με τη διαφορά πως όλα τα παραπάνω, συνεχίζουν να ισχύουν και για αυτήν.

Όπως προκύπτει από τις πρώτες κιόλας σκηνές του επεισοδίου, η Queen Bee είναι κι αυτή άτομο με βαθύτατα ζητήματα αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης. Ζει σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που απέχει παρασάγγας από αυτό που θα φανταζόσουν βάσει της εικόνας και της συμπεριφοράς της στο σχολείο. Ό,τι της λείπει σε ποιότητα ζωής, προσπαθεί να το ισορροπήσει σε έλεγχο. Στη Mini αρέσει να ελέγχει με ακρίβεια τα πάντα.

Τι τρώει (πόσο τρώει), ποιος είναι φίλος με ποιον, ποιος κάνει κουμάντο σε τι. Οι επιλογές της, οι φιλίες της, οι έρωτές της, προκύπτουν βάσει αυτής της απεγνωσμένη προσπάθειας για καταξίωση στο σχολικό περιβάλλον. Μετράει η εικόνα. Η αίσθηση που δίνει. Ο τύπος, το προφίλ, η ταμπέλα που έχει επιλέξει η ίδια για τον εαυτό της.

Για μια σειρά που έχτισε το brand της πάνω στις επιδεικτικές σκηνές σεξ, η νέα γενιά έτσι κι αλλιώς φαινόταν παραδόξως συγκρατημένη. Ακόμα πιο αναπάντεχη όμως, ήταν η προσέγγιση που επιχειρείται εδώ. Όπου ο σταρ-αθλητής-γκόμενος προσπαθεί με το ζόρι να ρίξει τη Mini στο κρεβάτι κι εκείνη δεν έχει τη δύναμη, τη σιγουριά να αποφασίσει τι θέλει να κάνει βάσει της δικής της αισθητικής/θέλησης/ηθικής, αλλά βάσει του τι προσμένεται από την περσόνα της.

Η 'Mini' οφείλει να είναι ένα λαμπερό, υπερσεξουαλικό πλάσμα, ακόμα κι αν η Mini είναι παρθένα. Και στο τέλος κάνει μια επιλογή. Και επιλέγει να γίνει οριστικά 'Mini'. Όχι επειδή υποκύπτει και κάνει σεξ με τον γκόμενό της. Αλλά επειδή δεν το ήθελε.

Στα προηγούμενα επεισόδια είδαμε χαρακτήρες να προσπαθούν να ανακαλύψουν ποιοι είναι στην πραγματικότητα και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τα καταφέρνουν - με όποιο κόστος. Όμως εδώ παρακολουθήσαμε το περίγραμμα ενός χαρακτήρα να διαγράφει συνειδητά όλα όσα θα μπορούσε να είναι. Γιατί έτσι 'πρέπει να είναι'.


~-~

Σχόλια:

> Όλα ωραία στο προφίλ της Mini, όμως αυτή η τελευταία σκηνή που συναντά τη μάνα της σαν σε καθρέφτη ήταν τόσο on the nose που με πέταξε βίαια έξω από το επεισόδιο. Δηλαδή με τα τακούνια στο χέρι και οι δύο; Σοβαρευτείτε λιγάκι ρε παιδιά.

> Από την άλλη μου άρεσε πάρα πολύ η μικρή, σχεδόν non-event στιγμή όπου η Grace λέει στον Rich πως θέλει να είναι παραπάνω από φίλοι. Συνεχίζω να βλέπω το Skins ως μια σειρά της οποίας η αλήθεια δεν είναι αντικειμενική αλλά εξαρτάται από τη ματιά του κεντρικού χαρακτήρα του εκάστοτε επεισοδίου. Οπότε ένα γεγονός σαν το παραπάνω θα ήταν απλά μια μικρή υποσημείωση στο επεισόδιο της Mini, την ώρα που στην 'αντικειμενική' πραγματικότητα (την οποία δε βλέπουμε ποτέ στη σειρά) θα ήταν ενδεχομένως και ολόκληρο επεισόδιο.

> Αυτός ο Μαγικός Γκόμενος που βλέπει η Franky να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται θα αρχίσει σύντομα να με τσαντίζει.

> Με τις αλλαξοκωλιές της Liv με τον γκόμενο της Mini και τον Άλλον Τύπο δε θα πολυασχοληθώ. Αναμενόμενα πραγματάκια προκειμένου να έρθει η Mini στο αμήν και να κάνει την επανάστασή της. Άλλο που, τραγικά, δεν την έκανε.

> Kelly Brook. Yes please. More please.


.

Skins: Rich


O καλύτερος τρόπος να κάνεις εμφατική την επιστροφή σου φόρμα: Μια επεισοδιάρα μετά από μια επεισοδιάρα.

Κατ'αρχάς πρέπει κάποιος να δώσει τα εύσημα στους συγγραφείς γιατί δε νομίζω να έχει ξαναπάει δύο συνεχόμενα επεισόδια στην ιστορία της η σειρά δίχως κάποια σκηνή σεξ. Ναι, ακόμα για το Skins μιλάω, μη φεύγετε.

Αυτό είναι και η καλύτερη απόδειξη πως μπήκαν στο παιχνίδι αποφασισμένοι, πως επέλεξαν μια νέα κατεύθυνση που να διαφοροποιείται από όσα έχουν κάνει στο παρελθόν, και θα μείνουν πιστοί σε αυτή τους την επιλογή. Την επιλογή να μιλήσουν με ηρεμία και ειλικρίνεια, δίχως να βρίσκονται σε αγώνα δρόμου και εντυπωσιασμού με τους εαυτούς τους. Όχι πως θα συνεχιστεί για πολύ η αφλογιστία, εξάλλου είναι εμφανές πως αργά ή γρήγορα ο μεταλλάς Rich θα κοιμηθεί με την μπαλαρίνα Grace. Όμως τη διαφορά πάντα σε αυτές τις ιστορίες την κάνει ο χειρισμός αυτού του υλικού.

Και το Skins, σε αυτό το δεύτερο επεισόδιο της τρίτης του γενιάς, παραδίδει και πάλι μαθήματα τηλεοπτικής ποίησης, της ίδιας ποίησης που έκανε τις πρώτες σεζόν essential TV. Το πιο απίστευτο είναι πως το κομψό επεισόδιο εδώ και χρόνια, είναι εκείνο που ακολουθεί τον μεταλλά της παρέας. Μια από τις βασικές αρχές της σειράς είναι πως κάθε επεισόδιο διαφέρει σε ρυθμό και σε στυλ, αναλόγως ποιου χαρακτήρα τη ματιά δανειζόμαστε, και εδώ οι μουσικές επιλογές, τα απότομα κοψίματα, τα κιθαριστικά ουρλιαχτά σε κάθε κενό διαλόγου, όλα μας μετέφεραν την οπτική του Rich.

(Υποσημείωση. Ενώ ποτέ δεν άκουγα metal -ούτε μου είναι δυσάρεστο ή ανυπόφορο, από την άλλη- αναγνώρισα έναν ανησυχητικά μεγάλο αριθμό κομματιών αυτού του επεισοδίου. Ίσως αυτό να συνεισέφερε λίγο και στον ενθουσιασμό μου για τις εντελώς διαφορετικές, από τις συνήθεις, μουσικές επιλογές της σειράς.)

Το προηγούμενο θαυμάσιο επεισόδιο μίλησε με ιδανικό τρόπο για τη σύγχυση ενός νεαρού κοριτσιού σχετικά με το ποια είναι πραγματικά. Η γενναία απόφαση της Franky καθόρισε την αληθινή της ταυτότητα, και μετά από ένα τέτοιο επεισόδιο μου αρέσει που το Skins όχι απλά επανέρχεται με παρόμοια θεματική (δίνοντας ταυτότητα, αν μη τι άλλο στην σεζόν) αλλά το κάνει με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Ο Rich επιμένει κι εκείνος στην αυθεντικότητα του χαρακτήρα του, αλλά σε αντίθεση με την Franky η σειρά τον βγάζει και λιγάκι μαλάκα. Όχι επειδή η σειρά αγκαλιάζει το ένα στυλ και απορρίπτει το άλλο, αλλά επειδή διαφέρουν οι λόγοι και επειδή διαφέρουν τα αποτελέσματα. Ο Rich, για να το θέσω απλά, δε νιώθει. Και λάτρεψα λάτρεψα λάτρεψα που στο τέλος κατάπιε τη γλώσσα του και κόμπλαρε μπροστά στην Grace - οτιδήποτε άλλο θα έμοιαζε ψεύτικο και υπερβολικά γρήγορο και εύκολο ως εξέλιξη. Όμως για δες: Μπορεί να κώλωσε, όμως αποδέχτηκε την ομορφιά στην κουλτούρα της Grace, κι εκείνη στην δική του. (Όπως φάνηκε από τη χειρονομία που του έκανε φεύγοντας με την Mini.)

Είναι απίστευτο, αλλά στα μάτια του Rich η Grace δεν ήταν καν όμορφη μέχρι εκείνο το σημείο. Ή ίσως ήταν, αλλά σε ένα διαφορετικό επίπεδο, που δεν είχε κανένα σημείο τομής με το δικό του. Αυτές οι ασύμβατες ευθείας ήρθαν σε επαφή στην ονειρώδη σκηνή της συναυλίας των Napalm Death, όπου δύο τόσο διαφορετικά πράγματα ήρθαν μαζί δημιουργώντας την τέλεια βουβή αρμονία. Ο Rich και η Grace παραμένουν αυτό που ήταν, αλλά μαζί είναι κάτι διαφορετικό.

Το επεισόδιο ήταν πολύ αστείο, ήταν απολαυστικά εξοργιστικό (χάρη στις συμπεριφορές του Rich εδώ κι εκεί), ήταν όμως φοβερά γλυκό, αληθινό, και συνέχισε την δύσκολη αναζήτηση που ξεκίνησε η πρεμιέρα της προηγούμενης βδομάδας. Στο ίντερνετ πέτυχα την φανταστική περιγραφή “If last week's opener was Mean Girls starring La Roux, then this week is Pretty In Pink with Ozzy Osbourne.

Ε, ναι. Πώς να μην είμαι ενθουσιασμένος.


.

Skins the Third: Be yourself

Πώς είναι η νέα-νέα γενιά των Skins;

Παραλίγο δε θα το ήξερα ποτέ, αλλά είναι μια χαρά. Δηλαδή, ας το παραδεχτούμε, μεταξύ μας είμαστε: Η 2η γενιά των Skins ήταν χάλια. Μια απεγνωσμένη απόπειρα να ξεπεράσουν δημιουργοί και καστ τον θρύλο των 2 πρώτων σεζόν, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, χωρίς στιγμές που έκαναν την υπέρβαση, χωρίς χαρακτήρες που σε τράβαγαν από τη μύτη. Τελικά, την 3η σεζόν την είδα ευχάριστα (απλά αποδεχόμενος ότι είναι κάτι άλλο από τις 2 πρώτες) και την 4η την παράτησα στη διαδρομή.

Μέσα σε όλα είχαμε κι αυτό το παντελώς αχρείαστο όσο και παντελώς λάθος, πιστό ριμέικ της σειράς από το αμερικάνικο MTV, και κάπου εκεί άρχισα να νιώθω πως το Skins είχε πια πεθάνει για μένα.

Αλλά όχι, γιατί ένας καταπιεσμένος κλώνος της Elly των La Roux που ψάχνει να βρει τη θέση της στον κόσμο, αρκούσε για να με τραβήξει ξανά πίσω.

H La Roux-alike είναι η Dakota Blue Richards, εκείνο το απίστευτο μούτρο από το Golden Compass. Εδώ παίζει την Franky, μια έφηβη που έχει κλειδαμπαρωθεί στον εαυτό της λόγω ενός πολύ άσχημου περιστατικού που κρύβει στο πρόσφατο παρελθόν της. Γεμίζει τον χρόνο της βλέποντας (υποθέτουμε λόγω μιας αφίσας) γαμάτες ταινίες, ακούγοντας (duh) La Roux και (σε μια πιο σοβαρή νότα) αναπαριστώντας το εχθρικό, όπως η ίδια το αντιλαμβάνεται, περιβάλλον της με γαμάτα stop-motion animation βιντεάκια που σκηνοθετεί στο δωμάτιό της.



Η σειρά κάνει την κίνηση-ματ να εισάγει αυτή την 3η γενιά μέσα από τα μάτια της Franky, έναν χαρακτήρα που δε μοιάζει με κανέναν από όσους έχουμε δει στο παρελθόν. Δεν είναι φωνακλού, δεν επιζητά την προσοχή, δεν είναι σεξομανής, δεν είναι εκνευριστική, δεν κάνει χαζά αστεία, δεν είναι τρελή. Είναι κάτι άλλο. Ακόμα πιο συναρπαστικά, δεν ξέρει ούτε η ίδια τι είναι, και θέλει να το μάθει. Όχι στην αρχή, αλλά μετά από μια -αναμενόμενη- προδοσία, που την πεισμώνει.

Η Franky είναι πληγωμένη, αλλά δεν γκρινιάζει. Και ούτε έχει νευράκια όλη την ώρα, ούτε αλλάζει τη διάθεσή της με τρόπο εκνευριστικό και τυχαίο. Δοκιμάζει να αλλάξει, να δώσει μια νέα ευκαιρία στον εαυτό της, αλλά η αλλαγή έρχεται δικαιωματικά και καθόλου εύκολα. Και τελικά δεν ξέρεις πού οδηγεί. Το ερώτημα που επαναλαμβάνεται είναι αν καθορίζουν οι επιλογές μας το ποιοι είμαστε, και αυτή η απάντηση που έδωσε η σειρά (έστω κι αν δεν της έδωσε λόγια) με βρίσκει σύμφωνο.

Γενικά όλη η ώρα με κράτησε κολλημένο στην πολυθρόνα μου, γιατί ένιωθες πως κρύβονται πράγματα πίσω από κάθε τι που συνέβαινε ή λεγόταν. Και κάθε μικρή ανατροπή, με κέρδιζε όλο και πιο πολύ. Η κακιά Mini θα έκανε την Tina Fey περήφανη, και αν κρίνουμε από τα σύντομα ενοχικά της βλέμματα, δεν είμαι απολύτως βέβαιος πως την ευχαρίστησαν τα καψώνια που επέβαλε στην Franky. Η Grace φαινόταν πως έχει μια διαφορετική ευαισθησία από τις υπόλοιπες plastics, αλλά αυτό που με ευχαρίστησε πραγματικά ήταν το πόσο γρήγορα επέτρεψε στον εαυτό της να το δείξει. Η σκηνή του τέλος στην πισίνα με τους άλλους δύο χαζούλιακες εφήβους* (που δε συγκράτησα τα ονόματά τους) και την Franky είναι ήδη πιο συναισθηματικά πλήρης από όλα τα επεισόδια 2ης γενιάς μαζί.

(* Και να, btw, πώς γίνεται απλά κι ωραία να έχεις ανώριμα αγγλάκια στο ensemble σου χωρίς να είναι α) η πιο εκνευριστική ύπαρξη του σύμπαντος ή/και β) η πιο βαρετή)

Όλα όμως αρχίζουν και ξεκινάνε στην εμφατική αλλαγή ταχυτήτων που επεδίωξε και πέτυχε η σειρά, εισάγοντας την 3η γενικά μέσα από τα μάτια της Franky. Νιώθω επιτέλους πως έχει κάτι καινούριο να πει, κάτι διαφορετικό να αναζητήσει, από το να προσπαθεί απλώς να ξεπεράσει τον ίδιο της τον εαυτό, δίχως σκοπό ή συναίσθημα. Η Franky τι θα έλεγε για όλα αυτά;


.

Midseason 2011 Preview



Η καλύτερη σειρά του σύμπαντος, που ως γνωστόν είναι το Wipeout, έχει ήδη ξεκινήσει (και σε χειμερινό setting κιόλας, χιόνι, κρύο, περισσότερες γλύστρες). Όμως τι άλλο μας επιφυλάσσουν οι πρώτοι μήνες του 2011;

Well, κυρίως διασκευές ξένων σειρών. Απίστευτο, βαρέθηκα να τις μετράω. Παρακάτω το πλήρες μενού, και όταν λέω πλήρες στην πραγματικότητα δεν το εννοώ γιατί έχω παραλείψει τις σειρές για τις οποίες -πώς να το θέσω κομψά- βαριόμουν να γράψω. Πιστέψτε με, δε χάνει τίποτα ο κόσμος αν δεν ασχοληθούμε ποτέ με ένα procedural δικαστικό δράμα με την Dana Delany.

Αντ'αυτού, θα ασχοληθούμε με αυτά:


Κυριακή 9 Ιανουαρίου

The Cape (NBC)
Μπάτσος που όλοι νομίζουν νεκρός αποκτά υπερδυνάμεις και πολεμά το έγκλημα με τους δικούς του κανόνες, ντυμένος ως ο υπερήρωας που θαυμάζει ο γιος του.
(+) Παίζει η Summer Glau. ΚΑΙ Ο VINNIE JONES. Υποπτεύομαι ότι θα είναι καλύτερο από το No Ordinary Family...
(-) ...για τον τίτλο του Καλύτερου Υπερηρωικού Show Που Πραγματικά Δεν Υπάρχει Κανένας Λόγος Να Βλέπεις. To γράφει ο σεναριογράφος του επερχόμενου Παπουτσωμένου Γάτου (!), που θα είναι Shrek spin-off (!!) Αλλά βασικά βρωμάει lame sci-fi procedural.
*Η σειρά ξεκινά με δίωρο επεισόδιο την Κυριακή και μετακινείται μετά στην κανονική της μέρα, Δευτέρα.

Episodes (Showtime)
Ο Matt LeBlanc επιστρέφει στην τηλεόραση παίζοντας τον Matt LeBlanc που επιστρέφει στην τηλεόραση.
(+) Ωραία ιδέα, συμπαθώ τον Joey, βάζει μέσα στο mix τον παράγοντα αγγλική τηλεόραση. Θυμίζει Comeback.
(-) Είναι στο Showtime. Έχω ξεχάσει την τελευταία φορά που μου άρεσε καινούρια σειρά του Showtime.

Shameless (Showtime)
Οικογενειακό δράμα. Δεν έχω βρει κάποια περιγραφή πιο συναρπαστική από αυτή.
(+) Δεν είναι απαραίτητα θετικό, αλλά με διασκεδάζει αφάνταστα το ότι το Showtime ζευγαρώνει μια καινούρια του σειρά που σατιρίζει το hack-job που κάνει το Hollywood διασκευάζοντας αγγλικές σειρές (Episodes), με μία διασκευή αγγλικής σειράς. Brilliant! A, επίσης το καστ δεν το λες κακό. William H. Macy, Emmy Rossum, Joan Cusack.
(-) Είναι στο Showtime. Το γράφει ο John Wells.

Επιστρέφουν: Californication (Showtime)


Τρίτη 11 Ιανουαρίου

Lights Out (FX)
Πρωταθλητής πυγμαχίας σκέφτεται να επιστρέψει.
(+) Είναι στο FX. Οι άνθρωποι έχουν να κάνουν λάθος όσο καιρό έχει το Showtime να βγάλει καλή σειρά. Ένα δράμα πυγμαχίας για την τηλεόραση είναι πολύ καλή ιδέα. Ακριβώς επειδή έχουμε δει άπειρες φορές την ίδια ακριβώς ταινία, το μέσο της τηλεόρασης επιτρέπει να γίνει μια διαφορετική προσέγγιση/εμβάθυνση.
(-) Εξακολουθεί το είδος να μη με ενδιαφέρει τρομερά, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα. Η σειρά είμαι σίγουρος ότι θα είναι πολύ καλή.

Onion SportsDome (Comedy Central)
Παρωδία αθλητικών εκπομπών από το Onion.
(+) Παρωδία αθλητικών εκπομπών από το Onion.
(-) Σοβαρολογούμε; Παρωδία αθλητικών εκπομπών από το Onion! Πώς ΔΕΝ θα γαμάει αυτό το πράγμα;

Επιστρέφουν: Tosh.0 (Comedy Central)


Τετάρτη 12 Ιανουαρίου

Off the Map (ABC)
Ιατρικό δράμα που διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Νοτίου Αμερικής. Αν και κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται στην επίσημη περιγραφή, παίρνω όρκο ότι οι ερωτικές αλλαξοκωλιές θα έχουν περισσότερο screen time από τις actual ιατρικές υποθέσεις.
(+) Μερικές πολύ συμπαθείς φάτσες στο καστ. Η Caroline Dhavernas του λατρεμένου Wonderfalls, o Zach Gilford του Friday Night Lights, η Rachel Lefevre του, εχμ, Twilight. Είναι παραγωγής Shonda Rhimes.
(-) Αλλά δεν θα το τρέχει η Shonda Rhimes.


Παρασκευή 14 Ιανουαρίου

Επιστρέφουν: Funny or Die Presents (HBO), The Ricky Gervais Show (HBO), Real Time with Bill Maher (HBO)


Κυριακή 16 Ιανουαρίου

Επιστρέφουν: Big Love (HBO) *τελευταία σεζόν


Δευτέρα 17 Ιανουαρίου

Being Human (Syfy), Skins (MTV)
Δύο γαμάτες αγγλικές σειρές σε αμερικάνικα ριμέικ. Στο πρώτο ένας λυκάνθρωπος, ένα φάντασμα, ένα βαμπίρ κι ένας Πόντιος συγκατοικούν, στο δεύτερο μια παρέα νέων το ζει κανονικότατα κι εμείς το ζούμε μαζί τους, κάθε φορά μέσα από τα μάτια άλλου χαρακτήρα.
(+) Οι πρωτότυπες αγγλικές σειρές είναι φανταστικές.
(-) Αυτές δεν είναι οι πρωτότυπες αγγλικές σειρές.


Τετάρτη 19 Ιανουαρίου

American Idol (Fox)
Το μεγαλύτερο μουσικό ριάλιτι του κόσμου επιστρέφει για τη χιλιοστή σεζόν του, αλλά μετά την αποχώρηση των 3/4 του περσινού πάνελ κριτών, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια νέα σειρά.
(+) Η φόρμουλα είναι δοκιμασμένη, δύσκολα αποτυγχάνει, η ο Nigel Lythgoe έχει επιστρέφει ως παραγωγός. Οι Jennifer Lopez και Steven Tyler ως νέοι κριτές θα δώσουν ένα -αρχικό έστω- ενδιαφέρον στην όλη φάση.
(-) Αλλά Idol χωρίς τον Simon Cowell βασικά σημαίνει πως δεν υπάρχει λόγος να δει κανείς. Just cancel it, να μη χρειάζεται να ακούμε και τα ακατανόητα παραληρήματα του Randy "Dawg" Jackson.


Πέμπτη 20 Ιανουαρίου

Επιστρέφουν: Parks and Recreation (NBC)


Παρασκευή 21 Ιανουαρίου

Spartacus: Gods of the Arena (Starz)
Τα πολλά λόγια περιττεύουν. Prequel της γαμιστερής σειράς Spartacus, προορισμένο να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε στον προγραμματισμό λόγω της ασθένειας του πρωταγωνιστή Andy Whitfield.
(+) Είναι βασικά Spartacus season 0.
(-) Είναι μόνο 6 επεισόδια.

Portlandia (IFC)
Χιουμοριστική σειρά με σκετσάκια στη λογική του SNL.
(+) Το οποίο όντως έρχεται από ανθρώπους του SNL.
(-) Αλλά δεν είναι ότι πεθαίνω κιόλας για SNL.

Επιστρέφουν: Kitchen Nightmares (Fox)


Πέμπτη 27 Ιανουαρίου

Επιστρέφουν: Archer (FX)


Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου

The Chicago Code (Fox)
Αστυνομικό δράμα, όπου ένας σκληρός αστυνομικός κάνει ό,τι μπορεί για να καθαρίσει τους δρόμους του Σικάγο.
(+) Η σειρά είναι του Shawn Ryan, του ανθρώπου που μας έχει δώσει Shield και Terriers, κι εκεί μάλλον λήγει η συζήτηση. Πρωταγωνιστεί ο πολύ καλός Jason Clarke (του Brotherhood αν θυμάστε, πίσω τότε που το Showtime έκανε ακόμα καλές σειρές), η Jennifer Beals, ο Matt Lauria (του Friday Night Lights) και ο Delroy Lindo. Executive producer o Tim Minear, κι εκεί μάλλον ξαναλήγει η συζήτηση.
(-) Ο Shawn Ryan δεν έχει κάνει σπουδαία πράγματα μακριά από το FX. Όχι ότι το Unit ή το πέρασμά του από το Lie to Me έδωσαν κακή τηλεόραση, αλλά σίγουρα δεν τα λες must-see TV.


Τρίτη 8 Φεβρουαρίου

Traffic Light (Fox)
Αμερικάνικη διασκευή ενός ισραηλινού sitcom για την οποία το μόνο που γνωρίζω είναι ότι θα πρωταγωνιστούν η κοπελίτσα που έκανε τη βοηθό του Topher στο Dollhouse και ο τύπος που έκανε τον δαίμονα Skip στο Angel και τον αρραβωνιαστικό της Pam στους πρώτους κύκλους Office. Ναι, αυτά. Το US TV συνεχίζει να σας φέρνει την ενημέρωση, α γιέα.


Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου

Mr. Sunshine (ABC)
O διαχειριστής μιας αρένας αντιμετωπίζει το mid-life crisis του.
(+) Ήταν από τα πιο πρότζεκτ που όλα τα δίκτυα κυνηγούσαν πριν ένα χρόνο, αποτελεί πρακτικά one-man show του Matthew Perry ο οποίος είχε την αρχική ιδέα, είναι παραγωγός, συν-γράφει και πρωταγωνιστεί. Ο οποίος Perry έχει αποδείξει ότι το dramedy το κατέχει, ήταν φανταστικός στο Studio 60. Σκηνοθετεί ο Thomas Schlamme, του West Wing και του Studio 60. Συμπρωταγωνιστεί η υπέροχη Allison Janney του West Wing. Παραγωγός είναι η Jamie Tarses, μια πολύ καλή executive η οποία ήταν σύμβουλος παραγωγής στο Studio 60, και πάνω στην οποία ήταν βασισμένος ο χαρακτήρας της Amanda Peet.
(-) Όλα αυτά ακούγονται υπέροχα αλλά με κάνουν να αναπολώ τον Aaron Sorkin. Επίσης τα πρώτα σχόλια που έχουν ακουστεί, ενθαρρυντικά δεν τα λες.

Επιστρέφουν: Justified (FX)


Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου

Survivor: Redemption Island (CBS)
Νέα σεζόν Survivor μετά το άθλιο Nicaragua. Το twist θα είναι ότι κάθε παίκτης που ψηφίζεται για αποχώρηση, θα έχει άλλη μια ευκαιρία να παραμείνει στο παιχνίδι, αν νικήσει αρκετές μονομαχίες με τους επόμενους που ψηφίζονται. Φημολογούμενη επιστροφή για Russell και Boston Rob.
(+) Η ιδέα του Redemption Island μου αρέσει, προσθέτει νέα διάσταση στο στρατηγικό κομμάτι του παιχνιδιού. Η πιθανή επιστροφή των Russell και Rob εν τέλει μου αρέσει γιατί η προηγούμενη σεζόν, στρατηγικά, ήταν το απόλυτο μηδέν.
(-) Αλλά παραμένει πρόβλημα το να έχουμε Russell σε 3 από τα 4 τελευταία editions του παιχνιδιού. Και πόσες φορές πια θα παίξει αυτό το παιχνίδι ο Boston Rob; Έχει νόημα μόνο αν υπάρξει twist που τους θέτει με κάποιο τρόπο αντιμέτωπους.

Criminal Minds: Suspect Behavior (CBS)
Spin-off του Criminal Minds, ό,τι ακριβώς έλειπε από τον κόσμο.


Κυριακή 20 Φεβρουαρίου


Επιστρέφουν: The Amazing Race: Unfinished Business (CBS)


Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου

Mad Love (CBS)
Τέσσερις φίλοι αναζητούν τον έρωτα στη Νέα Υόρκη.
(+) Ωραίο ensemble. Θα μου άρεσε να υπάρχει μια καλή σειρά με τους Judy Greer, Jason Biggs, Sarah Chalke, Tyler Labine.
(-) Αλλά πιο generic concept πεθαίνεις. Και το CBS δεν αποτελεί ακριβώς εγγύηση σε κάτι τέτοια genres.


Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου

Επιστρέφουν: America’s Next Top Model (Τhe CW)


Μια μέρα τον Μάρτιο

The Killing (AMC)
Σπονδυλωτού τύπου αστυνομικό δράμα που ακολουθεί τρία storylines τα οποία σχετίζονται με τη δολοφονία ενός μικρού κοριτσιού. Διασκευή δανέζικης μίνι σειράς.
(+) Η Michelle Forbes είναι καλή σε οτιδήποτε. Ακούγεται πάρα πολύ ενδιαφέρον, και το AMC ακόμα δεν έχει κάνει αληθινά κακή σειρά.
(-) Αλλά από την άλλη, ελπίζω να μην αντικατέστησαν το Rubicon με ένα ακόμα Rubicon.


Παρασκευή 1 Απριλίου

Camelot (Starz)
Το γνωστό.
(+) Το Starz έχει παντελώς ηλίθιο όνομα αλλά έχει χτίσει ωραίο σερί με Spartacus, Party Down και το Torchwood το οποίο παράγει πλέον μισό-μισό με το BBC America. Γράφει ο Michael Hirst του Elizabeth και των Tudors, που πάντα κάτι ψιλοενδιαφέρον έχει να δώσει στο historical fiction. Παίζουν μπόλικοι ενδιαφέροντες αλλά βασικά η Eva Green.
(-) Ταυτόχρονα πρωταγωνιστεί ο Joseph Fiennes, που ως κεντρικός χαρακτήρας του FlashForward βάζει γερή υποψηφιότητα για Πιο Άχρωμος Πρωταγωνιστής Του 21ου Αιώνα. Επίσης, όλα καλά για τον Michael Hirst, αλλά και το Tudors κατέληξε ανοησία, και το σίκουελ (...) του Elizabeth ήταν μπούρδα.


Τετάρτη 27 Απριλίου

Επιστρέφουν: South Park (Comedy Central)


Κυριακή 17 Απριλίου

Game of Thrones (HBO)
Δυναστείες αντιμάχονται για τον θρόνο.
(+) ΗΒΟ. Διάσημα, λατρεμένα από πολύ κόσμο, βιβλία. Μεγάλο, εξαιρετικό καστ. Γράφει ο David Benioff του 25th Hour. ΗΒΟ.
(-) Το ενδεχόμενο πάντα υπάρχει να μην μεταφραστεί αποτελεσματικά μια υπερφιλόδοξη σειρά βιβλίων σε ένα άλλο μέσο.


Αυτά. Συν εκείνη η σειρά με την Dana Delany.


.

τρία

Πράγματα που με ενθουσίασαν σήμερα.



1. Το βλέπεις στο βιντεάκι. Ο τύπος παίζει το θέμα του Doctor Who μόνο με ηλεκτρισμό. [via
io9]

2. To ABC πανικοβάλλεται που του τελείωσε το Lost και δεν του κάθισε το FlashForward (και, ας μη γελιόμαστε, δε θα έπρεπε καν να υπολογίζει το V) και σκέφτεται, λέει, να βάλει μπροστά στα γρήγορα μια νέα βερσιόν του Alias αλλά χωρίς τη μυθολογία περί του Ramabldi. Ή αλλιώς, το Lost χωρίς το νησί, το Fringe χωρίς τις παράλληλες διαστάσεις, τα X-Files χωρίς το μαύρο λάδι και τον Krycek (Krycek! Da man!), το Twin Peaks χωρίς τον δαίμονα Bob. Κι όμως, περιέργως, θέλω να συμβεί. [
E! Online]

3. Πολλά νέα για τους Skins. Πρώτα απ'όλα, ανανεώθηκαν για άλλα 2 χρόνια, λέει, αλλά μπορεί να είναι γνωστό αυτό και να μην το είχα πάρει χαμπάρι. Μετά, το MTV ξεκινάει λέει τον Ιούλιο τα γυρίσματα για την αμερικάνικη εκδοχή που θα ξεκινήσει να προβάλλεται τον Ιανουάριο και σηκώστε χέρια όσοι πιστεύετε ότι θα έχει για πρωταγωνίστριες κάτι τσόκαρα τύπου Heidi Montag και θα απευθύνεται σε παντελώς καθυστερημένους. Α και ναι, τίποτα σημαντικό, αλλά το Channel 4 ετοιμάζει κινηματογραφική μεταφορά της σειράς με συνδυασμό καστ και από τις δύο γενιές! Σκέψεις; [
Deadline Hollywood Daily]

.

The Zeros: My number 9, Skins (Series 1-2)


E4 (2007-2008)
Created by Jamie Brittain & Bryan Elsley

Σαν το Gossip Girl να είχε δημιουργηθεί από τον David Chase, αυτό το νεανικό δράμα όμοιο του οποίου δεν έχει ξαναδεί η τηλεόραση απεικονίζει με ανατριχιαστική ακρίβεια, και μέσα από ονειρώδεις one-off περιπέτειες πρώτου προσώπου, την πεμπτουσία της heightened reality της εφηβείας. Δηλαδή, ένα ασταμάτητο όνειρο πυρετού που δε γνωρίζει όρια ή λογική. Μόνο ακραία συναισθήματα και larger-than-life (κάθε βραδιά) εμπειρίες. Αυτό το λέμε τέχνη.

~-~-~

essential episodes:

1x01 Tony
1x02 Cassie
1x05 Sid
2x02 Sketch
2x07 Effy
2x09 Cassie
2x10 Final Goodbyes

.

Grey's Anatomy & Skins: Best in soap


To Galactica μου πήρε το χρόνο που θα έτρωγε το ποστάρισμα όλων των σειρών της εβδομάδας, οπότε better late than never σχόλια για Grey's Anatomy & Skins ακολουθούν.

~-~

Grey's Anatomy 5x18 'Stand By Me'
: Είμαι στα όρια του να συγχωρήσω τα πάντα σε αυτή τη σεζόν, με το απίθανο σερί που πάει να χτίσει προς το season finale. Το τελευταίο δεκάλεπτο με είχε να κλαίω σκηνή παρά σκηνή, μαρκάροντας την 3η βδομάδα σερί που με παίρνουν τα ζουμιά με το show. Συγκεκριμένα οι σκηνές της Cristina και η εσωτερική της μάχη με το τεράστιο βάρος που πέταξε στους ώμους της η Izzie μου φάνηκαν ό,τι πιο αληθινό έχει κάνει η σειρά φέτος- το payoff φυσικά ήρθε ως απόλυτα κερδισμένο, με όλη την ομάδα των φίλων της Izzie να στέκονται στο πλευρό της, έτοιμοι όλοι να αντιμετωπίσουν τις πιθανότητες. Αυτό το μάζεμα φίλων μου έφερε στο μυαλό μεγάλες season finale στιγμές fantasy σειρών με τους ήρωες έτοιμους να τεθούν απέναντι σε κάποιον εχθρό.

Μέτρα και το υπαρξιακό του Derek, που περιέργως δε μοιάζει καθόλου 'υποχρεωτικό' και στην πραγματικότητα με ψιλοκαθήλωσε κιόλας χάρη στον τρόπο που έφερε τον Owen και την Callie μέσα στον ίδιο κύκλο. Η κρίση του Derek συνέπεσε με την κρίση του Chief, η Meredith έξαφνα μοιάζει με κανονικό άνθρωπο (αν και ομολογουμένως αυτό ισχύει για όλες τις σκηνές της με τον Derek από τότε που οριστικά τα βρήκαν πέρσι), ο George όχι μόνο πήρε πάνω από ένα λεπτό air-time αλλά υπήρξε και σημαντικός για την Izzie, και τέλος συγγνώμη, αλλά ό,τι σκηνή ενέπλεκε τον ασθενή με το στόμα-για-μάγουλο με τους ιντερνετικούς φίλους του με είχε στα όρια του πλαντάγματος.

Ειλικρινά, είναι στιγμές που αυτή η σειρά δείχνει πόσο μεγάλη καρδιά έχει και θες να ξεχάσεις τα εγωκεντρικά rants συχνά αντιπαθητικών χαρακτήρων και όλα τα σεξ με φαντάσματα και όλα αυτά τα γελοία. Μέχρι που τα ξανακάνουν, αλλά αυτό δεν είναι της ώρας.

~-~


Skins 3x09 'Katie and Emily': Καθώς μια ακόμα απίθανη σεζόν οδεύει στο φινάλε της, όλες οι πλοκές φυσικά κλιμακώνονται με τρόπο ταιριαστά και αναμενόμενα over the top, σε ένα φανταστικό επεισόδιο που έντεχνα αφήνει τις δύο δίδυμες αδερφές να γλυστρήσουν για λίγο η μία στην ταυτότητα της άλλης για να ανακαλύψουν όλους τους τρόπους με τους οποίους μοιάζουν και ταυτόχρονα διαφέρουν ριζικά. Κάνοντας έτσι ένα έξοχο case υπέρ του οτι ο καθένας μας μπορεί να ανακαλύψει στοιχεία του εαυτού του φορώντας περσόνες που δεν είχε διανοηθεί ποτέ πως θα του ταίριαζαν.

Ταυτόχρονα υπέροχα ευαίσθητη ιστορία για την εύθραστη όσο και τρυφερή -στην καρδιά της- σχέση ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κοπέλες που ως αδερφές αγαπούν η μία την άλλη με τρόπο αβέβαιο αν και όχι πάντοτε ανιδιοτελή. Mε την οικογένειά τους, έναν μοναδικά πλασμένο κόσμο με γονείς-καρικατούρες όπως μόνο το Skins ξέρει να δημιουργεί.

Το φινάλε έσπειρε φυσικά, καθώς τι είναι ένα year-capping σχολικό πάρτι χωρίς λίγες γροθιές. Για αλλαγή όμως, τα πάντα εδώ ήταν γένους θηλυκού, ενώ μπόνους πόντοι προήλθαν από την πιο σωστά συναισθηματική χρήση τραγουδιού των Glasvegas στην ιστορία. (Που φαντάζομαι δεν είναι και τρομερά μεγάλη, ΟΚ, but still.)

Και για όποιον νομίζει οτι αυτό είναι το resolution, ας περιμένει καλύτερα και το season finale της Πέμπτης, του οποίου το ποιητικό και αφαιρετικό preview με καθήλωσε με τρόπο που μόνο τα trailers ταινιών του JJ Abrams καταφέρνουν να κάνουν. Δεν έχω την παραμικρή ιδεά πού το πάνε το θέμα της -παντελώς απούσας από αυτό το επεισόδιο- Effy. Can't wait.


.

a bunch of stuff


Δηλαδή κατά σειρά Grey's Anatomy, Skins, Survivor και Terminator.

~-~

Grey's Anatomy 5x17 'I Will Follow You Into the Dark': Δε χρειάζεται να το πολυλογήσουμε το ζήτημα. Εκείνη η τελική ακολουθία σκηνών με την Izzie να φιλάει τον Alex αφού αυτός έχει μόλις σώσει μια ζωή, την Cristina να μην απομακρύνεται από τον Owen, και τέλος την Izzie να πηγαίνει την Cristina στο σημείο όπου ο Owen την είχε πάει πριν κάμποσα επεισόδια (τέλειο pay-off) για να της πει τα άσχημα νέα, μου έκλεψε όχι απλά ένα, αλλά κάμποσα δάκρυα. Ένα μικρό ποταμάκι κύλησε. Το έχουμε πει πολλές φορές πια, αλλά όσες μαλακίες κάνει η σειρά που σε κάνουν να θες να τραβήξεις όλες σου τις τρίχες και να τις φας, απλά ξέρεις οτι θα τις ακολουθήσει όλες με κάποιο pay-off σαν αυτό και θα μετανιώνεις που σκέφτηκες ποτέ να την παρατήσεις. Μόνο μη κάνουν τελικά να εύχομαι να ζήσει η Izzie...

Όσο για νωρίτερα στο επεισόδιο, συνήθως βαριέμαι αφάνταστα αυτά τα arcs χαρακτήρων που τους τρώει το σκοτάδι τους αλλά 5 χρόνια μέσα στη σειρά η Rhimes έχει κερδίσει το δικαίωμα να το επιχειρήσει με τον Derek. Και όχι μόνο η αμφισβήτηση του εαυτού του ήρθε ως αποτέλεσμα μιας σειράς εξαιρετικών επεισοδίων, και όχι μόνο έχει δραματικό βάρος, αλλά ο τρόπος που έχει χειριστεί το show τους περιφερειακούς του χαρακτήρες (ως προς αυτόν) τελευταία είναι πολύ ενδιαφέρων και έχω αληθινή περιέργεια για το τι θα συμβεί παρακάτω. Πώς θα το αντιμετωπίσει ο Chief, πώς θα ξεπεράσει η Meredith ένα δράμα που δεν έχει αυτή στο κέντρο της για αλλαγή, πώς θα παίξει ρόλο σε αυτό ο Mark, δεδομένου κιόλας οτι υπήρξε και η αφορμή για το ξέσπασμα του Derek. Αλλά και οτι τα interacions των δυο τους ήταν πάντα το μόνο στάνταρ ποιότητας του show.
~-~

Skins 3x08 'Effy': Ε και φυσικά η οπτική της Effy σε αυτό το σημείο θα προσέγγιζε αυτήν ενός νεανικού slasher movie. Απόλυτα ταιριαστό ένα homage σε αυτό το σημείο, πλήρες με το φορτηγό-καταδιώκτη, τους creepy hillbillies, τον ενοχλητικό χαρακτήρα που λέει αλήθειες που πονάνε, την παρέα όμορφων νεαρών που διατηρούν μυστικά μεταξύ τους, ακόμα και την ηρωίδα που καταλήγει σε δυστυχές ατύχημα και το ηθικό δίλημμα που προκύπτει.

Μετά από μια σειρά ικανοποιητικών επεισοδίων που όλα όμως έκλειναν με μια ελαφρώς πιο ευχάριστη από όσο θα ήθελα νότα (σκατόψυχος!), εδώ ήρθε το απαραίτητο γκρίζο καθώς πλησιάζουμε το τέλος της σεζόν. Τις περασμένες δύο σεζόν τα επεισόδια της Effy έχουν φέρει μαζί τους υπέροχες συναισθηματικές ανατάσεις, ανάσες απαραίτητες για τους κεντρικούς χαρακτήρες που πνίγονταν στα δράματά τους. Τώρα, ως κέντρο της σειράς, η Effy κουβαλάει πάνω της όλο το αίσθημα μη-εκπλήρωσης που αισθάνονται οι 16άρηδες και η φορτισμένη heightened reality τους. Και παραμένει συναρπαστική όσο πάντοτε.

~-~

Survivor: Δεν έχω γράψει πολύ για αυτή τη σεζόν, αλλά η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια από τις απολαυστικές που έχω παρακολουθήσει. Απλώς ακόμα τώρα γνωρίζουμε σιγά-σιγά τους βασικούς παίχτες, ενώ μεγάλες στρατηγικές δεν έχουν εκπληρωθεί για την ώρα. Καθώς βέβαια αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά αυτή η κρυφή συμμαχία των 4 (οι Exile Four, στο εξής) τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα. Αυτό που ως τώρα ήταν απλά ξεσκαρτάρισμα κι από τις δύο πλευρές του -ισορροπημένου- παιχνιδιού τώρα εξελίσσεται σε nail-biter για το αν το φιλόδοξο σχέδιο θα μπορέσει να οδηγήσει κάπου.

Η μαντεψιά μου είναι πως λογικά ναι, αλλιώς γιατί θα έριχναν τόσο έντονο focus πάνω του οι παραγωγοί; Από την άλλη, μπορεί απλά να μην είχαν με τι άλλο να γεμίσουν αυτά τα πρώτα επεισόδια. Πόσο μακριά να σε πάει δηλαδή μόνος του ο Coach (που είναι τόσο φρικτός που από την πολλή μου αγάπη-να-τον-μισώ έχω φτάσει πια απλώς να τον μισώ) και ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ SIERRA; Um, ξεχάστε το, μπορούμε να έχουμε ένα ολόκληρο επεισόδιο αφιερωμένο στα πόδια της Sierra; Πολύ το προτιμώ από το επερχόμενο για τη διεύθυνση ορχήστρας από τον Coach (huh;) το οποίο με φέρνει και στο λόγο που ξενέρωσα. Οτι δηλαδή πάνω που η σεζόν αρχίζει να παίρνει μπροστά, έχουμε τώρα μια βδομάδα κενό και μετά το κλασικό βαρετό επεισόδιο με τις κομμένες σκηνές. Κοινώς, τα ξαναλέμε σε τρεις βδομάδες. Boo.
~-~

Terminator: Όχι για συγκεκριμένο επεισόδιο αυτό, αλλά γενικά για την εξέλιξη της σειράς, η οποία παραμένει μια ψιλομοναδική περίπτωση στο genre. Ακόμα και στα επεισόδια όπου 'γίνονται πράγματα' δεν το έχει σε τίποτα να αφεθεί σε ένα νηφάλιο υπαρξιακό 20λεπτο με την Cameron να προσεγγίζει το οτιδήποτε στο περιβάλλον της με την αποδοχή πως 'έχει 49% πιθανότητα να το σκοτώσει'. Συνεχίζει να με μαγεύει αυτό στη σειρά, όπως και το οτι ακόμα κι όταν μπαίνει στη λογική εξέλιξης της πλοκής, δεν προδίδει το ύφος της περνώντας σε αταίριαστα ξεσπάσματα μπουκώματος πλοκής. (Αυτό ήταν πρόκα για αλλού. Subtle. :p)

Από εκεί και μετά μιλώντας συγκεκριμένα, το σχέδιο της Jesse δείχνει ενδιαφέρον τελικά, και μαζεύει αρκετά όλο αυτό που παρακολουθούμε ολόκληρη τη σεζόν, και επίσης είχε ως αποτέλεσμα και το ξεπάστρεμα της Riley που την βαριόμουν, οπότε yay. Αλλά την έχω ακόμα την απορία ΓΙΑΤΙ τόσο μεγάλη δηλαδή καούρα να μην καταλήξει ο John με την Cameron, και ελπίζω να εξηγηθεί πειστικά η οπτική της. Γιατί αλλιώς παραείναι cardboard villain για τα γούστα μου. Α, και η Shirley Manson; Το καλό που τους θέλω μην κοπεί η σειρά και δε μας έχουν εξηγήσει τι προσπαθεί να κάνει, ε;

.

House / 24 / Skins


Ξέρω οτι έχουν μείνει πίσω οι κωμωδίες και 2-3 άλλα shows, αλλά με αυτό το ποστ είμαι ΟΚ για την ώρα σχετικά με τα χρωστούμενα. Για τα υπόλοιπα ελπίζω να κάνω catch-up posts μέχρι το weekend που λογικά θα είμαι λίγο πιο χαλαρός, για την ώρα πάμε δυο λόγια για House, 24 και Skins.

~

House 5x17 'The Social Contract': Ωραία, καλό επεισόδιο για να το ξαναπιάσω. Δεν έχω κάτι φοβερό να γράψω, απλά οτι ακόμα και το πιο συνηθισμένο επεισόδιο της σειράς θα με κρατήσει παλουκωμένο αν είναι τόσο εστιασμένο στον House, στη σχέση του με τον Wilson, και με ασθενή-μεταφορά που να παίζεται από κάποιον ηθοποιό τόσο καλό και αγαπημένο όσο τον Jay Karnes. Θεματικά δεν ήταν κάτι που δεν έχουμε συναντήσει ξανά 8,000 φορές, αλλά ακριβώς το οτι ήταν καλό παρά την απουσία αίσθησης καινοτομίας, πρέπει να κάνει τους σεναριογράφους να αναρωτιούνται γιατί δεν κάνουν κάτι τέτοιο συχνότερα φέτος.

Γιατί η γοητεία της σειράς πάντα θα βρίσκεται σε φάρσες σαν αυτή όπου ο House φωνάζει την Cuddy μπροστά στον ασθενή που δε μπορεί να συγκρατήσει την αλήθεια, ή όπου βάζει τον Taub να του αποδείξει οτι ξέρει να παίζει racquetball, ή που πολύ απλά θα φέρει τον εαυτό του στη θέση του ασθενή του. (Και θα βάλει τον Kutner να κάνει αναφοράρα στο Harry Potter!) Το οποίο ακούγεται κατακουρασμένο, αλλά δεν είναι και ποτέ δε θα γίνει, γιατί ο Hugh Laurie πάντα βρίσκει τρόπους να κάνει συναρπαστική την παθολογία του House, σε αντίθεση με όλους τους άλλους ηθοποιούς/χαρακτήρες αυτής της σειράς. Οι οποίοι είναι τόσο καλύτερα τα πράγματα όταν περιορίζονται στους δευτεροτριτεύοντες ρόλους για τους οποίους ο θεός της τηλεόρασης εξαρχής τους είχε πλάσει. Καλό, καλό επεισόδιο.

(Και για την θεαματικότητα, που σχολιάστηκε σε άλλο ποστ, δεν είναι κάτι συνταρακτικό πλέον. Η σειρά έτσι κι αλλιώς είχε χάσει σημαντικό κομμάτι τηλεθέασης φέτος όπως και οποιοδήποτε μη-CBS show, και ήταν λογικό οτι με την είσοδο του Dancing With the Stars στο παιχνίδι θα έχανε ακόμα περισσότερο. Εντάξει.)

~

24 7x13: Υποθέτω αυτός ήταν όσο καλός τρόπος για να φύγει ο Bill όσο γινόταν, αλλά και πάλι ρε γαμώτο, κρίμα. Είχε καιρό να πεθάνει στο 24 κάποιος αληθινά αγαπημένος χαρακτήρας και μάλλον είχα αρχίσει να συνηθίζω στην ασφάλεια. Όμως η αλήθεια είναι οτι αυτό το μίνι-στόρι με την κατάληψη του Λευκού Οίκου ήθελε κάποιον να πεθάνει για να το θυμόμαστε στο μέλλον ως "Όταν πέθανε ο Τάδε στην κατάληψη του Λευκού Οίκου", και τουλάχιστον χαίρομαι που δεν ήταν ο Aaron.

O οποίος ο Aaron έπιασε τρελές φιλίες με την κόρη Taylor σε βαθμό που, όταν αυτή ξεσπάθωσε απέναντι στον Ethan για την εκδίκηση που θέλει να πάρει κτλ κτλ, ένα λαμπάκι μέσα μου άναψε, το ίδο που άναβε στις σκηνές του Dutch με τον Billings στο The Shield, το Λαμπάκι Spin-off με λίγα λόγια. (FX, Shawn Ryan, ακόμα περιμένω by the way.) Kαι ωραίος τρόπος για να tease-άρουν τις μοίρες των Logans. Δε μας έφτανε που είμαστε στο σκοτάδι για τον Charles, τώρα θα ανησυχούμε και για την Martha; Μήπως ετοιμάζεται κι άλλη τηλεταινία, The Logans; Tελοσπάντων, καλό επεισόδιο, ο Jon Voight δίνει κι άλλα δείγματα villainous απολαυστικότητας που ποτέ ξανά δεν έχουμε δει σε αυτή τη σειρά, αλλά ελπίζω αυτό το framing of Jack Bauer να μην πολυτραβήξει γιατί είμαι too old for this ship.

~

Skins 3x07 'JJ': Και, το κάνουν και πάλι, ντύνοντας το επεισόδιο του JJ με έντονη κλασικίζουσα μουσική και εντείνοντας την αίσθηση κοινωνικής ασυμβατότητάς του. Η σειρά καταφέρνει πάντα να απεικονίζει τα πιο περίπλοκα συναισθήματα με τους πιο απλούς και αναπάντεχους τρόπους. Στην πραγματικότητα αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα μου επεισόδια για τη σεζόν χάρη στους τρόπους με τους οποίους ζωγράφισε το πορτρέτο ενός παιδιού που πολύ-πολύ συχνά παρουσιάζεται ως τίποτα περισσότερο από ένα κλισέ στην τηλεόραση και το σινεμά. Θα πρέπει να πάμε πίσω σε κάτι σαν το Freaks and Geeks για να βρούμε μια αντίστοιχη σκιαγράφηση.

Κρίμα λοιπόν που οδήγησαν όλα σε ένα τόσο προβλέψιμο και εύκολο φινάλε, όσο κι αν το επεισόδιο είχε στηθεί έντεχνα γύρω από αυτό, και όσο κι αν το βρήκα αρκετά τρυφερό. Δεν ξέρω αν όντως εδώ και κάμποσα συνεχόμενα επεισόδια η σειρά λύνει εύκολα τις επιμέρους καταστάσεις που δημιουργεί ή αν απλά τα τελευταία επεισόδια δημιούργησαν υπερβολικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες (και άρα την επιθυμία για πιο δυνατά φινάλε) ή αν πρόκειται για συνδυασμό των δύο. Πάντως ανεξαρτήτως αυτού, υπάρχει κάτι πολύ δυνατό στο μικρό quest του JJ και την απαίτηση να γίνει πρωταγωνιστής στην ίδια του τη ζωή. Quest στο οποίο πολύ συχνά στέλνει το Skins του ήρωές του, αλλά εδώ εντονότερα από οποιαδήποτε άλλη πρόσφατη φορά.

Άντε, φτάσαμε στο 'Effy' τώρα, που παραδοσιακά είναι το επεισόδιο που οι πάντα καλές σεζόν απογειώνονται οριστικά. (βλέπε και #2 επεισόδιο του 2008 για το μπλογκ.) Can't wait λέμε.


.

Turning UK TV up to eleven!


'Skins' και 'Moving Wallpaper', δηλαδή οι δυο πιο εφευρετικές σειρές που παίζονται αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση. Συμπτωματικά είναι και οι δύο αγγλικές.

Moving Wallpaper, 2x01: Εγκληματικά, δεν έγραφα για αυτό το αριστούργημα όσο παιζόταν πέρσι, αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ για να εξιλεωθώ τώρα που παίζεται η συντομότατη δεύτερη σεζόν. Ανησυχούσα για το πώς θα λειτουργούσε το show χωρίς το πακετάκι του ξεκαρδιστικού 'Echo Beach', αλλά πανέξυπνα έβαλαν το κόψιμο εκείνης της σειράς μέσα στην πλοκή ετούτης, κάνοντας όλο το πρώτο επεισόδιο μια αγωνιώδη προσπάθεια εξασφάλισης νέας δουλειάς. Ο πιλότος που καταφέρνουν να εξασφαλίσουν (που ακούγεται ΤΟΣΟ αστείος, by the way) θα προβληθεί σε date TBC κάνοντας ουσιαστικά όλη αυτή τη μίνι-season 2 μια meta πιλοτική δοκιμή για την υποθετική 3η. Θα δει ο κόσμος το 'Renaissance'; Αν ναι, οι γραφιάδες του 'Moving Wallpaper' θα συνεχίσουν να έχουν δουλειά και η σειρά θα συνεχίσει να υπάρχει.

Πάντως το μειωμένο episode order δε με χαλάει απαραιτήτως. Η πρώτη σεζόν ήταν λατρεμένη, αλλά κάπου ένιωσα οτι εξαντλήθηκε μετά τη μέση της, οπότε 6 επεισόδια ακούγονται απλώς σωστά. Συν του οτι μετά την σάτιρα της διαδικασίας συγγραφής σειράς, τώρα ο Tony Jordan και οι συνεργάτες του θα σατιρίσουν τη διαδικασία παραγωγής ενός πιλότου. Kelly Brook μέσα, πάμε τώρα για Alan Dale. Can't wait!

~-~

Skins, 3x06 'Naomi': Αυτό βέβαια δεν ήταν από τις αγαπημένες μου ώρες που έχει κάνει η σειρά. Από τη μία μου άρεσε η διαφορετική ματιά του show πάνω στην πολυκοσμική απομόνωση, στο πώς η Naomi κρατούσε τον εαυτό της σε απόσταση ασφαλείας από το περιβάλλον της ακριβώς επειδή αυτό το περιβάλλον της επέβαλε την διαρκή παρουσία του στη ζωή της. Και φυσικά πρόκειται για μια ακόμη περίπτωση επεισοδίου όπου το 'Skins' χτίζει με φροντίδα και επιμονή στη λεπτομέρεια ένα ξεχωριστό και απόλυτα λειτουργικό και ατομικό σύμπαν για τον κάθε έναν από τους ήρωές του.

Αλλά αυτή τη φορά ένιωσα μια κάπως υπερβολική και άτσαλη προσπάθεια από την πλευρά του σεναριογράφου (δεν κοιτάω ποιος γράφει τι σε αυτή τη σειρά, νομίζω θα έπρεπε) να καταλήξει στο σημείο που ξέραμε οτι θα κατέληγε το επεισόδιο έτσι κι αλλιώς, δηλαδή την απόφαση της Naomi να ξεχωρίσει τους ανθρώπους της παρά να τους χώνει όλους στο ίδιο σακούλι, αφήνοντας κάποιον σαν την Emily να την πλησιάσει. Οι παράλληλοι που στήνονταν καθόλη τη διάρκεια του επεισοδίου παραήταν προφανείς και βάραγαν το point τόσο πολύ που περίμενα πως θα πήγαιναν τελικά για κάποια μπλόφα και η Naomi θα τους έχεζε όλους κάνοντας κάτι χαρακτηριστικά Skins-esque ακραίο. Τελικά φτάσαμε σε μια περίεργη μέση κατάσταση που δραματουργικά σαφώς με ικανοποιεί (όπως και όλο το επεισόδιο), απλώς έχω μάθει να θέτω αυτή τη σειρά σε υψηλότερα στάνταρ από το μέσο δράμα.

.

χύμα


Μου τη δίνουν αυτά τα ποστ αλλά τι να κάνω. Το weekend θα παίξει αναβάθμιση του PC οπότε δεν ξέρω καν αν θα προλάβω να δω Galactica και Dollhouse αύριο. Σε κάθε περίπτωση, πάμε σύντομες αναφορές σε 'Grey's Anatomy', 'Survivor', 'Life' και 'Skins'.

~-~

Grey's Anatomy, 5x16 An Honest Mistake: Είναι σε μίνι σερί η σειρά τελευταία, και απόψε τα κατάφερε ακόμα και με την mission: impossible του να βγάλει καλό επεισόδιο με πολύ και βαρύ focus στην Izzie. Φυσικά συνέβη αυτό που περιμέναμε εδώ και βδομάδες, οτι όντως δηλαδή η χειρότερη intern στα ιστορικά της σειράς μπέρδεψε τα δείγματα και η Iz έχει καρκίνο. Γούσταρα πολύ το callback στο dermatology episode, αλλά με το γέλιο να γίνεται πικρό όταν συνειδητοποιούμε οτι αυτή τη φορά δεν είναι εκεί για να χαλαρώσει.

Το κεντρικό στόρι με τον Derek ήταν φυσικά το κυρίως πιάτο, και καταφερε να κουβαλήσει μπόλικο συναίσθημα προς το ξέσπασμα του ξύλου με τον Mark. Φαντάζομαι πως ήταν λογικό αργά ή γρήγορα οι δυο τους να αφήνανε στην επιφάνεια ό,τι καταπίεζαν εδώ και χρόνια, και η αφορμή ήταν ταιριαστή. Έξτρα πόντοι από το γεγονός οτι οι σκηνές του είναι πάντα χρυσός (στις χειρότερες εποχές της σειράς, οι δυο τους ήταν ό,τι με κράταγε) οπότε περιμένω πώς και πώς το reconciliation. Τέλος, τρελοί πόντοι στην Faye Dunaway, γιατί το έχει ακόμα. Δεν πολυπέθανα με το story, αλλά η Oh με την Dunaway το κουβαλήσανε μεγαλειωδώς.

~-~

Survivor, 18x01/02: Αμέλησα να γράψω για την πρεμιέρα η οποία ήταν από τις καλύτερες που έχει κάνει η σειρά χάρη στο αρχικό twist της επί τόπου ψηφοφορίας, βασιζόμενης στις πρώτες εντυπώσεις. Το δεύτερο επεισόδιο δεν ήταν τίποτα συγκλονιστικό, αλλά επιβεβαίωσε τυος χαρακτήρες που με είχαν κερδίσει από την αρχή: Η Sierra, που μου αρκεί απλά να υπάρχει για να είμαι ειλικρινής, αλλά κι έξω από αυτό είναι διασκεδαστικό να τη βλέπουμε να σέρνει τον pouty εαυτούλη της γύρω-γύρω και να προσπαθεί-προσπαθεί-προσπαθεί αλλά τίποτα να μην καταφέρνει στις δοκιμασίες. Η τρελοκαμπέρο θείτσα που δεν ξέρει τι είναι τα paces, αλλά ξέρει πολύ καλά να τραβάει τις αντιπάλους της από το μαγιώ και να τις περνάει γύρω από το λαιμό τα buffs τους. Η γυναίκα είναι άρρωστη. Και φυσικά ο Coach. Για τον οποίον δε χρειάζεται να πούμε τίποτα, γιατί είναι ο Coach.

Από του δευτέρου επεισοδίου, γούσταρα την insta-δικαιολογία της Sierra για το σκάψιμο (fire pit!), την υπερβολική αφέλεια/ηλιθιότητα της Taj να αποκαλύψει οτι βασικά πνίγεται στο χρήμα όντας παντρεμένη με apparently μεγάλο πρώην αμερικάνο footballer,και φυσικά τη δοκιμασία που είχε πολλή δράση και πολλές άγριες μάχες κάτω από τη βροχή. Always a plus. Για τα υπόλοιπα, περιμένουμε τη συνέχεια, αλλά η αρχή μοιάζει καλή.

~-~

Life, 2x15 I Heart Mom: Όσο πάνε ξεφεύγουν όλο και περισσότερο στις κεντρικές πλοκές, ε; Και καλά κάνουν, βασικά. Αυτό το show πρακτικά αποτελεί διασταύρωση του 'NYPD Blue' με το 'Pushing Daisies'! Χάρηκα που ξαναείδαμε τον Mr. Friendly, καραγούσταρα την επιστροφή του William Atherton (ειδικά όταν έπαιξε το νεκρό) και διασκεδάζω με τις συνεχιζόμενα σοκαριστικά ανούσιες b-stories του Ted. Βασικά το 40λεπτο του 'Life' πρέπει να είναι από τις καλύτερες εγγυήσεις διασκέδασης που παίζουν αυτή τη στιγμή.

Τώρα, σχετικά με το arc έχω να πω οτι εξακολουθεί να είναι για μένα κάτι δευτερεύον σε σχέση με τη χημεία των Crewes/Reese (και το πώς παραμένει 100% μη ερωτική) αλλά έχω την περιέργεια να δω πώς θα εξελιχθεί αυτή η λίμνη αίματος. Είναι πράγματι νεκρός ο Atherton, και αν ποιος τον σκότωσε; Και κυρίως, τι πρόλαβε να πει στον Charlie;

~-~

Skins, 3x05 Freddie: Περίμενα πώς και πώς τη στιγμή που κάποιος, κάπου, σε κάποιο μέσο, θα έγραφε μια ιστορία για έναν χαρακτήρα που έτσι casually έχει εμφανιστεί σε reality/talent show. Ήταν μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή πάνω στα γνωστά μοτίβα της αποδοχής μιας δύσκολης κατάστασης, και ταυτόχρονα ένα στόρι που συγκριτικά μας παρουσίασε τον Freddie υπό γωνία που να μη μπορείς να μην τον συμπαθήσεις έστω και λίγο. (Ως τώρα μου γύριζε τα άντερα, by the way.)

Πολλές οι υπέροχες και πανέμορφες στιγμές και πάλι, από το άραγμα στην αποθήκη (πριν γίνει χώρος για τις πρόβες της Karen) μέχρι το άγγιγμα των δύο χεριών και το ανατρίχιασμα ου Freddie, σε μια εν γένει γλυκιά απεικόνιση της γέννησης ενός έρωτα. (Παρόμοιο θέμα και σκηνή συναντάμε στο αριστουργηματικό μικρού μήκους 'Love You More' των Sam Taylor-Wood και Patrick Marber που είχε παιχτεί φέτος στις Νύχτες Πρεμιέρας.) Το φινάλε ήταν ψιλο-χαστουκάκι, αλλά έχουμε δρόμο ακόμα. Το σίγουρο είναι οτι μέσα από μια σειρά επεισοδίων περιφερειακών αυτής, βρίσκω πως η Effy γίνεται όλο και πιο συναρπαστική ως χαρακτήρας. Ιδιαίτερα χάη στο πώς, όσο περισσότερο χρόνο περνάμε μαζί της, τόσο περισσότερο αρνείται να μιλήσει για τον εαυτό της διαλύοντας τη μαγεία. Amazing.


.

Shall I uncap the sharpie?


To απαραίτητο βιαστικό και χύμα post με ό,τι είδα και δεν σχολίασα μες στη βδομάδα. Κατά σειρά 'Fringe', 'Life', '30 Rock', 'The Office', 'Skins' και 'Grey's Anatomy'.

~-~

Fringe, 1x14 'Ability': Το καλύτερο ως τώρα; Επιτέλους η σειρά μοιάζει να αποκαλύπτει τον εαυτό της ως μια σκοτεινότερη -αλλά ψιλοπανομοιότυπη- εκδοχή του 'Alias', και μιας και η γαρνιτούρα έτσι κι αλλιώς μου άρεσε (η Torv και ο χαρακτήρας της, η χημεία του Pacey με τον μπαμπά του, ο Mr. Jones, τα φρικιαστικά εγκλήματα) τώρα που η ουσία αποδεικνύεται εξίσου συναρπαστική είμαι εντελώς μέσα. Well done, people.

Moυ άρεσε ειδικότερα η υποψία παραλλήλων διαστάσων (κάτι τέτοιο πήρε το μάτι μου σε μια από τις φορές που μας έδειξαν τη βίβλο των γερμανών-- είναι γερμανοί; Ασαφές μου έμεινε), όλες οι σκηνές της Olivia με τα φωτάκια, και το πώς ξαφνικά όλα τα ενοχλητικά hints που είχαν πέσει κατά καιρούς εδώ εξηγήθηκαν πλήρως αποτελεσματικά ανοίγοντας εντυπωσιακά τη μυθολογία. Ένα μόνο παράπονο, πόσο πιο ενδιαφέρουσα θα ήταν η σειρά αν το ρόλο του ηλίθιου και χάρτινου πράκτορα Harris έπαιζε σε κάποιο βαθμό ο Lance Reddick, δηλαδή ήταν εκείνος που άθελά του δυσκόλευε την Olivia, a la A.D. Skinner; Τώρα έχουμε ένα χάρτινο κακό, κι έχουμε κι ένα αδιάφορο αφεντικό. Oh well δε μπορείς να τα έχεις όλα. Αλλά ο Harris πρέπει να φύγει. Να φύγει. Για να επικεντρωθούμε στο αληθινό ερώτημα, δηλαδή τι στα κομμάτια είναι αυτό στο επίκεντρο του οποίου βρέθηκε η Olivia...

~-~

Life, 2x14 'Mirror Ball': Awesome. Αυτό είναι το απόλυτα μέσο επεισόδιο της σειράς, και περιέχει όλους τους λόγους για τους οποίους τη λάτρεψα, κι ας είχε μηδενική εξέλιξη στη μυθολογία. Τέλεια χημεία Crewes/Reese ("Doc; Doc Reese;"), λίγες και καλές σκηνές με τον Tidwell (δηλαδή εκείνη που αδειάζει τα ουϊσκια του για να συμπαρασταθεί στη Dani), γιούχου έγκλημα (εξαφανισμένος hair metal-άς που δολοφονεί τον cover-ά του!), όσο quirky πρέπει χαρακτήρες (ο οδοντίατρος με το uncapping του sharpie του, η διχασμένη προσωπικότητα της κοκκινομάλλας φαν) και σκηνές κωμικού χρυσού (όλος ο αριστουργηματικός διάλογος των Crewes/Ted/μπαμπά Crewes για την Olivia: "Who is this guy;!"). Kαι πόσο απίθανα random ήταν η επιστροφή του αγνώριστου πλέον αυτοκινήτου στον Crewes από την τυχαία γκόμενα στην οποία το είχε δώσει πριν κάμποσα επεισόδια;

~-~

30 Rock, 3x11 'St. Valentine's Day': Δεν το διασκέδασα όσο το 'Generalissimo', αλλά κι εδώ ο Jon Hamm ήταν αστείος, και η Salm Hayek όλο και λιγότερο distracting ("Patron saint of all the judgmental statues!"), και ήταν ξεκαρδιστικά random το πόσο μεγάλο ρόλο έπαιζαν τα McDonald's στο επεισόδιο χωρίς καν να πρόκειται περί product placement. Κορυφή όλων φυσικά το απίστευτα λάθος (με κάθε πιθανή έννοια) ραντεβού της Liz με τον Don Draper όπου οι καταστροφές μεγευθύνονταν εκθετικά. Και ο Kenneth με την τυφλή, όλα τα λεφτά. Προβλέψιμο, αλλά αστείο. Τέλος, έχω την υποψία οτι κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης του Jack, ο Baldwin πρέπει να περιέγραψε και τον ρόλο του στο 'Malice' του Aaron Sorkin, αλλά έχω να το δω χρόνια και δεν παίρνω και όρκο...

~-~

The Office, 5x15 'Lecture Circuit, Part 2': Eh. Τα γνωστά προβλήματα όλων των φουσκωμένων 'Office'. Το b-story με τον Jim και τον Dwight κούρασε πολύ πριν καταλήξει κάπου, ο Michael και αναζήτησή του της Holly δεν έδωσε πολλές κωμικές στιγμές, το c-story της Angela με τις γάτες της ήταν ταιριαστά creepy αλλά ελάχιστα αστείο. Highlight όμως η σκηνή που ο Michael χάνει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας ρωτώντας τον AJ τα προσωπικά του (απλά ό,τι πιο άβολο έχει κάνει φέτος η σειρά) ακολουθούμενη από την Pam που προσπαθούσε να επαναλάβει παρελθοντικές ερμηνείες του αφεντικού της, αποτυχάνοντας οικτρά. Καλό πεντάλεπτο σε ένα μέτριο επεισόδιο.

Όσο για το γράμμα "Dear Michael" που διάβασε η Pam, αμφιβάλει κανείς οτι του είπε ψέμματα και πως η Holly έχει πράγματι προχωρήσει με τη ζωή της; (By the way, εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα προχωράνε σε αυτή τη σειρά όσοι χαρακτήρες φύγουν από το καστ! Πρώτα η Karen, μετά η Holly... Ελπίζω όταν ξαναδούμε τον Roy να μην κουβαλάει 2-3 κουτσούβελα μαζί του.)

~-~

Skins, 3x-4 'Pandora': Πολύ συναισθηματικό επεισόδιο μέσα από την σχεδόν παιδική ματιά ενός χαρακτήρα που πριν από ένα μήνα θα αρνιόμουν να δεχτώ οτι μπορεί και να συμπαθήσω. Όμως το επεισόδιο το πήρε κι έφυγε με αυτό η Effy, και η Kaya Scodelario που συνεχίζει να δίνει εσωτερικές και μετρημένες ερμηνείες με ελάχιστα λόγια, και μόνο τα απαραίτητα βλέμματα. Χωρίς την παραμικρή υπερβολή μας είπε ό,τι χρειάζεται να ξέρουμε για το πώς η Effy νιώθει προδομένη από τους ανθρώπους της και το πώς βλέπει τον εαυτό της σε σχέση με αυτούς. (Και μην ξεχάσω: απίστευτη, απίστευτη δουλειά στη μουσική επιμέλεια.)

Στην αρχή της σεζόν πίστευα πως θα βαρεθώ μέχρι να φτάσουμε στο -μακρινό ακόμα- Effy-centric επεισόδιο, όμως όχι μόνο οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν γίνει ενδιαφέροντες από μόνοι τους, αλλά επιπλέον το arc της Effy αναπτύσσεται μια χαρά και μέσω των υπολοίπων επεισοδίων, α λα Sid στις 2 πρώτες σεζόν. Ο μόνος για τον οποίον δεν είμαι ακόμα πεπεισμένος αν τον έχουν πετύχει όπως επιθυμούσαν είναι ο ενοχλητικός emoγκρινιάρης κολλητός του Cook και του JJ, αλλά η τελευταία σκηνή του επεισοδίου άφησε υποσχέσεις.

~-~

Grey's Anatomy, 5x15 'Before and After': Συνεχίζει το καλό του σερί το show, με ένα υπέροχο επεισόδιο για τις αναπόφευκτες αλλαγές που όλοι υφίστανται στη ζωή τους και το πώς επιστρέφουν από αυτές. Υπήρχε κάτι πολύ δυνατό στις σκηνές όλων των παλιόφιλων καθώς πέρναγαν υπέροχα μεταξύ τους χωρίς καν να προσπαθούν, στον Owen να εξηγεί γιατί αποφεύγει να κοιτάξει στα μάτια την προ-Ιράκ ζωή του (και επιτέλους υλικό αντάξιο του Kevin McKidd), καθώς και οι Cristina-Meredith να κοιτούν από μακριά χωρίς να είναι σίγουρες αν ταιριάζουν στην εικόνα.

Η Melissa George επιτέλους μας αδειάζει τη γωνιά και η Izzie κατά τα φαινόμενα επίσης. Λάτρεψα την αβεβαιότητα του Alex για το τι πρέπει να κάνει τώρα, διασκέδασα με το παιχνίδι των interns, ενώ βούρκωσα στην υπέροχη σκηνή όπου η Callie εξηγεί στην Addison για ποιο λόγο είναι σημαντική ("You save babies. God knows who you are.") σε μια από αυτές τις αναπάντεχες μικρές στιγμές που για την ύπαρξή τους και μόνο ξέρω οτι ποτέ δε θα κόψω αυτή τη σειρά.

Τώρα, το crossover με το 'Private Practice'; Δείτε το, I guess, αλλά είναι παντελώς ανούσιο. Μέχρι το τέλος του επεισοδίου η κατάσταση είναι ακριβώς εκεί που ήταν με το τέλος του πρώτου μέρους, απλά στο ενδιάμεσο έγιναν δυο παρακάμψεις ώστε: a) Με το μεν scare του αδερφού της Addison να βρεθεί αφορμή για να αλληλεπιδράσει περισσότερο το καστ της άλλης σειράς και b) Με το ενδιάμεσο σύμπτωμα της εγκύου να έχει κάτι να κάνει και η Addison ως πρωταγωνίστρια αυτής της άλλης σειράς. Ασήμαντο, και δίχως την όποια θεματική βαρύτητα έκανε το επεισόδιο του 'Grey's' όσο υπέροχο ήταν.

.