Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα super bowl. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα super bowl. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

PromoWatch: The X-Factor



Στη διάρκεια του χθεσινοβραδινού Super Bowl (*) (**) προβλήθηκε το νέο πρόμο της επερχόμενης μεταφοράς του Εξ Φάκτα στην Αμερική, με το οποίο ο Simon Cowell θα κάνει κι επισήμως irrelevant το παρατημένο του μωρό, το American Idol.

(* To most-watched οτιδήποτε στην ιστορία της αμερικάνικης τηλεόρασης, αν δεν το έμαθες.)

(** GO PACK!!!)

Από το κλιπάκι μπορούμε να βγάλουμε μερικά πρώτα συμπεράσματα:

α) Το show θα το χαρακτηρίζει η ίδια αίσθηση μέτρου και λεπτότητας για την οποία έχει γίνει διάσημο και το πρωτότυπο αγγλικό Εξ Φάκτα εξάλλου.
β) Το αμεριάνικο X-Factor θα είναι 'The Simons & Friends Show' ακόμα περισσότερο από ό,τι το αγγλικό.
γ) Το FOX ποντάρει όλα του τα χαρτιά πάνω στο brand του Simon Cowell, δεδομένου ότι ακόμα δεν έχουν καν επισημοποιηθεί οι υπόλοιποι κριτές.
δ) Αυτά.

Όπως θα υποθέσατε, στο εξής για να μην γράφω διαρκώς 'αμερικάνικο' και 'αγγλικό' για να προσδιορίζω για ποιο από τα δύο μιλάω, θα αναφέρομαι στο αμερικάνικο ως X-Factor και στο αγγλικό ως Εξ Φάκτα. Για το Skins ας πούμε δεν έχω παρόμοιο πρόβλημα δεδομένου ότι προσποιούμαι με αναπάντεχη επιτυχία πως το αμερικάνικο δε συνέβη ποτέ.

Anyway, η πρεμιέρα του show αναμένεται κάποια στιγμή το Σεπτέμβριο του 2011. Του X-Factor, όχι του Skins.

.

The Office 5x13 Stress Relief


Λίγα σχόλια μετά το άλμα για το 'Office' της περασμένης Κυριακής. (LOL, ναι, εντάξει :p)

Στην όλο και μεγαλύτερη λίστα πραγμάτων που σκέφτομαι να κάνω στο μπλογκ αλλά δε θα προλάβω να κάνω ποτέ, είναι και μια αναδρομή στις καλύτερες (και χειρότερς) post-Super Bowl στιγμές. Ιδιαίτερα γιατί έχει ενδιαφέρον το cold open του κάθε επεισοδίου, το πώς δηλαδή η κάθε σειρά επιχειρεί να αρπάξει την προσοχή των όποιων δεκάδεων εκατομμυρίων θεατών έχουν αφήσει ανοικτούς τους δέκτες τους μετά το Super Bowl. (Hello Sydney Bristow με τη συλλογή εσωρούχων σου!!)

Tι έκανε λοιπόν το 'Office'; Ενορχήστρωσε το πιο εξωφρενικό και ξεκαρδιστικό slapstick χάος γραφείου, με μια ψεύτικη απειλή φωτιάς και τους πάντες να πανικοβάλονται και να αντιδρούν διαφορετικά συνεισφέροντας σε μια τέλεια timed άσκηση χιούμορ καταστάσεων. (Τι γάτες ανεβοκατέβηκαν ταβάνια, τι ο Kevin όρμησε στα συσκευασμένα κρουασάν, ο κακός χαμός, τέλειο.)

Μετά από αυτό που ήταν το καλύτερο μάλλον cold open της ιστορίας της σειράς (και το οποίο κατάφερε πράγματι να δώσει πάσα στο υπόλοιπο επεισόδιο ένα τεράστιο κοινό της τάξης των 30 μυρίων*) ακολούθησε ένα επεισόδιο πολύ πιο αστείο από το μέσο 'Office', αλλά και σε μεγάλο βαθμό μια απλή συρραφή από γκαγκς μέχρι περίπου τη μέση όταν ξεκίνησε αυτό το λεπτό story thread με τον Michael και τα "Boom, roasted!" του.

Συλλογή αστείων τώρα δεν ξέρω κατά πόσο έχει νόημα, έχω ξεχάσει τα μισά και κοντεύει να περάσει και καμιά βδομάδα. Απλά ήταν ιδιαίτερα αστείο το σκηνικό με το 'Stayin' Alive' και τον ψυχοπαθή Dwight στη συνέχεια να κόβει το πρόσωπο της κούκλας, ακολουθούμενο αμέσως από το κόψιμο στο γραφείο του Wallace για δεύτερη φορά. Το όλο δίλεπτο ήταν απίστευτα αστείο.

Και γενικά εντάξει, δεν είναι ακριβώς οτι παραπονιέμαι που ήταν λεπτός ο αφηγηματικός ιστός του επεισοδίου. Συνήθως εξάλλου τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα στα ωριαία 'Office': ξεκινάει η πλοκή και μέχρι το τέλος της ώρας έχει τραβηχτεί σε τέτοια επίπεδα που ο Michael καταλήγει λιγότερο ανθρώπινος από τον Homer Simpson. Εδώ τουλάχιστον τα random αστεία πήγαν στην αρχή (και ήταν ΟΛΑ πολύ καλά) και το Michael-centric plot στο πίσω μέρος, πετυχαίονοντας τον ιδανικό συνδυασμό χιούμορ και ανθρωπιάς που έπιανε πάντα η σειρά στις καλύτερες εποχές της.

Σχεδόν οτιδήποτε είχε να κάνει με το roast ήταν κωμικό κέντημα, δεν το συζητώ, και ιδιαίτερα το payoff με τον ίδιο τον Michael να θάβει τους άλλους ("Andy... you're gayer that Oscar!") υπό τους ήχους του ντελιριακού γέλιου του Stanley. Ξεκαρδιστική, συνεπής και πολύ απλά σωστή εισαγωγή ενός τεράστιου κομματιού του κοινού στο σύμπαν της σειράς.

Σε αυτό το πλαίσιο ήταν βέβαια ψιλο-απαραίτητο να έχουμε κι αυτές τις Jim-Pam σκηνές που δε μου έκαναν τίποτα, αλλά σε 40 λεπτά συμπυκνωμένης και αμόλυντης κωμωδίας τα δέχομαι, τι να γίνει. Αυτό για το οποίο δεν είμαι σίγουρος είναι το σοκαριστικά spoilerous preview που έπαιξε μετά, που την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές μπορεί να έχει ήδη παίξει στο χθεσινό επεισόδιο, οπότε, erm, τα ξαναλέμε αργότερα. :P

All in all, απόλυτα πετυχημένο Super Bowl outing κι ένα από τα καλύτερα και αστειότερα επεισόδια της σειράς εδώ και 3 τουλάχιστον χρόνια.

(*30 μύρια! Το μεγαλύτερο κοινό όχι μόνο της σειράς, αλλά και οποιασδήποτε προβολής του NBC εδώ και 4-5 χρόνια! Και #3 κοινό για φέτος μετά τις πρεμιέρες του 'American Idol' για Τρίτες και Τετάρτες αντίστοιχα. Very well done, 'The Office'. Ας δούμε τώρα πόσοι από αυτούς θα επιστρέψουν/επέστρεψαν.)

.

The XLIII: Half-time show


Το περασμένο weekend ήταν εκείνη η πολυαναμενόμενη στιγμή κάθε τηλεοπτικής σεζόν για το απόλυτο αμερικάνικο υπερθέαμα, το Super Bowl. Μια pop culture παράδοση τόσο γερή και παραδοσιακή που δεν έχει ποτέ την παραμικρή σημασία ποιοι στέκονται αντίπαλοι, ποιος τραγουδάει στο ημίχρονο, ποια σποτάκια θα συζητιούνται την επόμενη, ποια σειρά θα λάβει το post-Super Bowl spotlight κι αν θα το δικαιολογήσει ποιοτικά. Τίποτα από αυτά δεν μετράει: όλη η Αμερική θα παρακολουθήσει, όπως και νά'χει. Και κάθε χρόνο κι εγώ μια ματιά τη ρίχνω στο όλο event, ξεκινώντας από το show του ημιχρόνου.

Αφού προσπεράσω το γεγονός οτι για πρώτη φορά φέτος αποφάσισα να παρακολουθήσω και το ίδιο το Super Bowl εκτός από όλα του τα περιφερειακά (ΚΑΙ ΠΩΡΩΘΗΚΑ*), ας πούμε δυο λόγια τον Boss, ε; Ο Springsteen πήρε επιθετικά τον έλεγχο του κοινού με τις πρώτες του λέξεις (όπου μας διέταξε να παρατήσουμε τα dips και να ανεβάσουμε την ένταση) και μας κράτησε για όλο του το 12λεπτο. Ούτε στιγμή δεν έχασε την αμέριστη προσοχή μου (εκτός από όταν συνειδητοποίησα οτι αυτός που τραγούδαγε δίπλα του όλη την ώρα ήταν ο Sylvio από τους 'Sopranos' και αφαιρέθηκα για λίγο), από το πρώτο του slide επί σκηνής που φρέναρε μόνο πάνω στην κάμερα, μέχρι το τελευταίο στριφογύρισμα της κιθάρας γύρω από το λαιμό του. Φανταστικό half-time show, και αν και ο Prince παραμένει ακόμα στην κορυφή της σχετικής λίστας, ο Bruce είναι αμέσως εκεί κοντά.

(Μόλις βρω λίγο χρόνο θα γράψω για τα commercials -αν υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα- και για το Super Bowl επεισόδιο του 'Office'.)

(* Σκεφτείτε τώρα πέταγμα σαν ελατήρια με τις απαραίτητες φωνές σε πακετάκι, 5.30 το πρωί, σαν αντίδραση στις αλεπάλληλες ανατροπές και συγκινήσεις του τελευταίου τετάρτου. Μεγάλες στιγμές!)

.

A Very Special Super House


Δεν ξέρω πόσο έντονα μπορώ να πω Μπράβο! στους παραγωγούς του "House". Τη στιγμή που τολμάω να σκεφτώ οτι ενδεχομένως, ίσως, μελλοντικά η σειρά να ρουτινιάσει, πάνε και φτιάχνουν ένα από τα καλύτερά της επεισόδια ever. Spoilers μετά το άλμα.

Μπορούμε να έχουμε τη Mira Sorvino ξανά στο show? Και ξανά? Και ξανά? ΟΚ, ξέρω οτι πιθανή επανεμφάνισή της δε μπορεί παρά να απομυθοποίησει λίγο την εικόνα του χαρακτήρα της αυτή τη στιγμή, αλλά ο εν λόγω χαρακτήρας απλά παραείναι καλός για να μείνει στη χώρα του Patient of the Week.

Να πούμε πώς είναι η τέλεια γυναίκα για τον House? Είναι μακριά τον περισσότερο καιρό (άρα δε θα κουραστούμε να την τρώμε στη μάπα, και άρα θα έχει πάντα κάτι το άφταστο για τον House), είναι του επαγγέλματος (άρα καταλαβαίνει από επαγγελματικές υποχρεώσεις και δεν θα έχει αυτό το κουραστικό κλισέ Νια-νια-νια που ήσουν νια-νια-νια γιατί άργησες νια-νια-νια όλο εγώ το ταϊζω το παιδί νια-νια-νια) και πάνω από όλα? She gets him! Τι σκέφτονταν οι συγγραφείς όταν για μισή σεζόν είχαν τη Stacy να κλαψουρίζει και να προσπαθεί να φέρει τον House στα μέτρα της? Η Cate έρχεται αυτή στα μέτρα του House, καθώς όχι μόνο δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα να τον διαβάσει, αλλά δεν μοιάζει να έχει κανένα πρόβλημα με αυτό που βλέπει! Πώς να μην έχει ενθουσιαστεί ο άνθρωπος?

Οι δυο ηθοποιοί είχαν χημεία που σπάνια συναντάς σε αντίστοιχα σενάρια. Αυτό το είδος του καταδικασμένου έρωτα χτίζεται κατά κανόνα σε ανύπαρκτες βάσεις, όμως εδώ εκτός από έξοχο ψυχολογικό set-up είχαμε τη Mira Sorvino και τον Hugh Laurie να παίζουν ο ένας απέναντι από τον άλλο λες και οι χαρακτήρες τους ήταν ερωτευμένοι από κάποια άλλη ζωή. Χωρίς σιρόπια και moony faces και puppy eyes και τέτοια σαχλά. Βλέμματα κατανόησης με λίγα λόγια, αλληλοεκτίμηση και ειλικρινής αγωνία. Μετρημένες και μεστές αντιδράσεις. Και το "Let's Get It On" να παίζει κατά τη διάρκεια του ιατρικού striptease της Cate. Χρειάζεται τίποτε άλλο?

Για την ακρίβεια, ναι. Ένα υποδειγματικό επεισόδιο "House" δε μπορεί να είναι όλο γλύκες. Άρα, εσύ τυχαίε τυπάκο που στο τέλος θα πάρεις το κορίτσι, πιες πρώτα τα ούρα της, και κάνε μια τρύπα στο κρανίο της! Καλή φάση, ε? Στη διαρκή προσπάθεια των παραγωγών να σκέφονται όλο και πιο παλαβές περιπτώσεις, εδώ είχαμε κρανία, ούρα, καρκίνους και... ένα τεστ με συνδετήρα, κι όλα επειδή κάποια δε γούσταρε να περπατάει ξυπόλητη. (Ενώ εγώ που βαριέμαι να βάλω μια κάλτσα, ας πούμε, δε θα είχα ποτέ αυτό το πρόβλημα.) Για να τα δέσει όλα, ήρθε το πανέξυπνο gimmick της απομόνωσης της ασθενή που έδωσε στο ιατρικό μυστήριο και κατά συνέπεια στο ίδιο το επεισόδιο έναν αέρα διαφοροποίησης από τη φόρμα στην οποία τόσο πολύ ήμουν σίγουρος πως θα ξανακυλούσε. (Αλλά συνεχίστε ελεύθερα να με διαψεύδετε, παραγωγοί της σειράς!)

Τα άλλα κομμάτια του επεισοδίου ήταν εξίσου αποτελεσματικά, με το plot McGuffin της καλωδιακής (ιδιαίτερα ταιριαστό για έναν άνθρωπο που διατείνεται πως οι έρευνές του έχουν δείξει οτι η τηλεόραση μας κάνει πιο ευτυχισμένους) να στέλνει την ομάδα του House μακριά από την πλοκή για όσο χρειαζόταν, και ταυτόχρονα να δίνει πλατφόρμα στον Kutner για να γίνει επιτέλους σχεδόν ενδιαφέρων. Τι άλλο δούλεψε? Η απουσία του Chase. Γιατί, seriously, τον χρειαζόμαστε ακόμα? Κι όσο για την Cameron... μπορεί όντως να την απέλυσαν? Υπό κανονικές συνθήκες δε θα έδινα σημασία, αλλά φέτος τα περιμένω όλα από τη σειρά.

Όπως αυτό το υπέροχα soapy twist του φινάλε, ας πούμε. Τεχνικά βέβαια, το περίμενα γιατί είχα φάει το spoiler από πολλαπλές πηγές, αλλά και πάλι το απόλαυσα χάρη στο χαμένο βλέμμα πλήρους έκπληξης του House. Σπάνια συμβαίνει αυτό, και πρέπει να το απολαμβάνουμε! Κάποια στοιχεία της δυναμικής House-Wilson tease-αρίστηκαν σε αυτό το επεισόδιο από την ψυχολόγο Cate, κι έχω την αίσθηση πως θα παίξουν ακόμη περισσότερο στο επόμενο, τελευταίο pre-strike. Can't wait.

Super Bowl numbers

To XLII πήγε στους Giants προς μεγάλη ευχαρίστηση όσων από εμάς αγαπούν οτιδήποτε έχει να κάνει με τη Νέα Υόρκη (ακόμα και πράγματα με τα οποία δε θα ασχολούμασταν υπό άλλες συνθήκες) οπότε, ερμ, Go Giants!, υποθέτω.

Ο άλλος νικητής της βραδιάς? Tο FOX, γιατί είδε τη θεαματικότητα να φτάνει τα 97.5 μύρια θεατές, που σημαίνει αρχικά οτι το XLII έγινε το most-watched Super Bowl στην ιστορία, και κατά συνέπεια το 2ο most-watched πρόγραμμα στην ιστορία της αμερικάνικης τηλεόρασης, μετά το series finale του M*A*S*H και τα 106 μύρια θεατές του.

Νικητές ακόμα, οι θεατές του "House" (περισσότερα στο σχετικό ποστ), όπως και το ίδιο το show: λαμβάνοντας το σπρώξιμο του Super Bowl σκόραρε 29 εκατομμύρια θεατές (#1 απόδοση στην ιστορία του), τους περισσότερους για οποιοδήποτε show του FOX εδώ και μία δεκαετία. Still, θα περίμενα κάπως περισσότερους-- όχι οτι η σειρά έχει καμία ανάγκη.

Paula does Super Bowl

To "American Idol" εισέβαλε στο Super Bowl χθες, με τον Seacrest να δανείζει τη μετριότητά του σε ακόμα ένα event, και τους Paula Abdul και Randy Jackson να παρουσιάζουν το lip-synching κονσερβαρισμένο ντεμπούτο του νέου single της πρώτης από το νέο άλμπουμ του δεύτερου. (*sigh*)

Δεν ξέρω με τι μούτρα θα τολμήσουν να κριτικάρουν τους ερασιτέχνες του "American Idol" οι δυο τους μετά από αυτό το έκτρωμα. (Προσέχτε τον Randy καθώς προσπαθεί να ροκάρει, είναι ανεκτίμητο visual.) Περιμένω με αγωνία τον πρώτο εξυπνάκια διαγωνιζόμενο που θα τους κάνει τη σχετική σπόντα στα live-- εκτός κι αν προλάβει ο ίδιος ο Simon Cowell. Εγώ στη θέση του δε θα μπορούσα να συγκρατηθώ:

Criminally Awful

Είπα να δω κι εγώ ο άμοιρος τι ήταν πιο αυτό το show που το CBS επέλεξε ως σημαία του, τρόπον τινά, δίνοντάς του το slot μετά το Super Bowl. Διάβολε, θέλω τα 40 λεπτά μου πίσω. Το Criminal Minds είναι το πιο pretentious, σοβαροφανές, προβλέψιμο και αρρωστημένο procedural που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Με ένα καστ ηθοποιών που πατάνε ο ένας πάνω στον άλλο για το ποιος θα φανεί πιο σκεπτικός και σοβαρός στην κάμερα, πλήρη ανυπαρξία της οποιασδήποτε υποψίας χιούμορ στο script, και πλοκή που δεν προσφέρει την παραμικρή λύτρωση στο θεατή ή στους απλοϊκούς χαρακτήρες, το Criminal Minds σου μαυρίζει την ψυχή και το κάνει πουλώντας το ως άποψη. Ως σοβαρή διασκέδαση. Το μυαλό τους και μια λίρα.

Στο επεισόδιο του Super Bowl, λοιπόν, παρακολουθούμε τον Dawson (χωρίς το Creek του) στο ρόλο ενός διαταραγμένου δολοφόνου που κρύβει τρεις περσόνες. Τώρα, αυτό υποτίθεται πως πρέπει να έρθει ως κάποιο twist, αλλά είναι τόσο προφανές οτι το show έχει κατακλέψει το Psycho, που στην "αποκάλυψη" με πιάσαν τα γέλια. Actually, αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να συμβαίνει περισσότερο. Θέλω να πω, άμα είναι να είσαι ένα κακό show, ας είσαι τόσο κακό που να με κάνει να γελάω τουλάχιστον. (όπως στο γελοίο cliffhanger που θυμίζει τις θρυλικές στιγμές του 24 με την Kim και το πούμα)

Aλλά όχι. Το Criminal Minds πιστεύει οτι επιτελεί ένα τέτοιο έργο που δεν επιτρέπει σε χαρακτήρες ή θεατές να χαλαρώσουν δευτερόλεπτο, μοστράροντας συνέχεια συνοφρυωμένες μουτσούνες, παραδίδοντας πομπώδη πλάνα (ορκίζομαι, άλλο ένα traveling της κάμερας υπό αυξανόμενης έντασης φασαρία να έβλεπα, θα είχα σπάσει την οθόνη) και πασάροντας αριστερά και δεξιά smug ατάκες. ("Μurder as entertainment", λέει απηυδυσμένος ο Patink καθώς κατακεραυνώνει την κουλτούρα του YouTube-- στο Criminal Minds τώρα όλα αυτά, όπου οι όχι-αρκετά-καλοί-για-το-CSI αρρωστημένοι δολοφόνοι έρχονται για να πεθάνουν.)

Το πώς αυτό το πράμα πιάνει σταθερά 16 εκατομμύρια θεατές κάθε εβδομάδα είναι κάτι που με ξεπερνά. Ο καθένας με τα γούστα του βέβαια, αλλά δίχως υπερβολή το Criminal Minds πρέπει να είναι ό,τι χειρότερο έχω παρακολουθήσει στον ενάμιση χρόνο ζωής αυτού του blog. Αν μη τι άλλο, θα μου μείνει αξέχαστο.

Super Bowl Halftime Show


Αν μη τι άλλο, ξέρουν να φτιάχνουν υπερθεάματα...

Φαντάζομαι υπάρχει λόγος που ένα αθλητικό γεγονός καθηλώνει κάθε χρόνο γύρω στα 90 εκατομμύρια ανθρώπους μπροστά από τους δέκτες τους, και στο show του Prince στο ημίχρονο μπορεί κανείς να δει το γιατί. Ξεκινάει δυνατά, με ένα καθαρό rock performance, και αν και δε λείπουν τα πυροτεχνήματα, οι μουσκεμένες χορεύτριες και η ασταμάτητη κίνηση πάνω, όσο και γύρω, από την εντυπωσιακή εξέδρα, το show δε χάνει ποτέ τη μουσική του ουσία. H κορύφωση έρχεται όταν o Purple One τραγουδάει, φυσικά, το Purple Rain κάτω από δυνατή βροχή (μια ευχάριστη καλλιτεχνική συγκυρία, αν και οι αθλητές δεν πρέπει να το χάρηκαν εξίσου), παίζoντας το solo πίσω από ένα σεντόνι που προβάλει τη σκιά του στο κοινό.

Extravagance at its finest! Δείτε το.

HIMYM: Monday Night Football


Σχόλια για το Super Bowl-themed επεισόδιο How I Met Your Mother.

Μου ήταν δύσκολο να απολαύσω το επεισόδιο μιας και κάθε φορά που κοίταγα την Robin σκεφτόμουν πόσο καλή Wonder Woman θα ήταν για τον Joss, αλλά τελοσπάντων. Μου ήταν επίσης δύσκολο να απολαύσω το επεισόδιο γιατί συνέχεια σκεφτόμουν πόσο ανόητα φέρθηκε το CBS που δεν έβαλε αυτή τη σειρά μετά το Super Bowl, δεδομένου και του θέματος του επεισοδίου. Ένα love letter στην παράδοση του Super Bowl, το 'Monday Night Football' χτύπησε ευαίσθητες χορδές βάζοντας τους ήρωές του να προσπαθούν να περάσουν μια ολόκληρη εργάσιμη μέρα δίχως να πληροφορηθούν το αποτέλεσμα του αγώνα. Βέβαια το outcome ήταν δυστυχώς κάπως προβλέψιμο, αλλά δεν έκλεψε τίποτα από τη γοητεία του επεισοδίου.

Διότι σε κάθε περίπτωση, ως κάποιος που ζει μέσα στην pop κουλτούρα, είναι άπειρες οι φορές που έχω βρεθεί σε παρόμοια θέση με τον Ted και την παρέα του, οπότε ένα άλφα επίπεδο ταύτισης το ένιωσα. Τα ίδια τα gags που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της μέρας αποκλεισμού από τα media έπαιζαν από το προφανές (ο Marshall και το 10χρονο που τον εκβίαζε για να μην του αποκαλύψει το σκορ), στο ξεκαρδιστικό (η ατάκα του teleprompter για τη Robin: "The mayor of the losing team city had to pay up sending the mayor of the winning team city fifteen pounds of a delicacy his or her city is famous for. Better fire up whatever type of grill, steamer or fryer one might use to cook that delicacy, winning team's mayor!"), και από το instant classic (το Sensory Deprivatory 5000 του Ted) στο παντελώς random (η εμφάνιση του Emmit και η αναφορά στη νίκη του στο Dancing with the Stars: "Dance, my friend. Dance!").

Άλλα αξέχαστα σημεία ήταν φυσικά η ομαδική αντίδραση καθώς είδαν το πρόσωπο του Mark και κατάλαβαν ποιος είναι, τα flashbacks σε προηγούμενα Super Bowls που έδειξαν πώς η Robin ταίριαξε τέλεια με την υπόλοιπη ομάδα, ο Marshall τιμωρία στη γωνία, τα γκαρίσματα του Ted, η σαστισμένη Robin που έβγαλε στον αέρα τον μετεωρολόγο τη στιγμή που αυτός έτρωγε ένα ντόνατ, η συζήτηση του Barney με τον bookie του στο τηλέφωνο ("You hang up!"), η αναφορά στο Nipplegate. Έστω κι έτσι λοιπόν, η αγαπημένη κωμωδία μπόρεσε να γίνει μέρος της γιορτής (όπως το χαρακτηρίζει και ο Future Ted στο teaser) που είναι το Super Bowl. Mε ένα μικρό classic.

EDIT: H version που είδα είχε πετσοκομμένη την τελευταία ατάκα του Future Ted, οπότε μόλις την διάβασα κάπου και δε μπορώ να μην την αναφέρω: "Kids, sometimes even if you know how something's going to end, doesn't mean you can't enjoy the ride." Λατρεύω αυτές τις meta εξυπνάδες!

Super Bowl numbers

Tέτοιο καιρό πέρσι, ένα φαινόμενο γεννήθηκε. Ευτυχώς δεν πρόκειται να συμβεί το ίδιο και φέτος. Μιλάω για το show που προβάλλεται μετά το Super Bowl, αυτό το μαγνήτη θεατών, και ιδανικό μέσο για ένα δίκτυο να μεγιστοποιήσει τα νούμερα ενός show του. Πέρσι, το ABC πήρε το καυτό Grey's Anatomy και το μετέτρεψε σε φαινόμενο. Από την Κυριακή του περσινού Super Bowl, το Grey's είναι σταθερά το #1 show στην τηλεόραση, και το CBS πολύ θα ήθελε να πετύχει κάτι παρόμοιο και φέτος. Η επιλογή τους ήταν το Criminal Minds, ένα procedural το οποίο μισεί σύσσωμη η κριτική. Το αποτέλεσμα? Eh. Ναι, η σειρά πέτυχε τα μεγαλύτερα νούμερα της ιστορίας της (26 εκατομμύρια) αλλά αυτό μοιάζει με ψίχουλα μπροστά στο 40άρι που είχε χτυπήσει το Grey's πέρσι, ειδικά αν αναλογιστούμε οτι το φετινό Super Bowl έπιασε ακόμα μεγαλύτερα νούμερα από το περσινό. (με 93 εκατομμύρια θεατές, η φετινή μετάδοση είναι πλέον το 3ο σε θεαματικότητα πρόγραμμα στην ιστορία της τηλεόρασης, πίσω μόνο από το Super Bowl του 1996 -αν υπολογίζω σωστά- και το series finale του M*A*S*H)

Γιατί με νοιάζουν όλα αυτά? Γιατί είμαι τσαντισμένος που το CBS δεν χρησιμοποίησε αυτό το γεγονός για να προωθήσει μια πανάξια σειρά σαν το How I Met Your Mother που θα μπορούσε με το σπρώξιμο του Super Bowl να γίνει πράγματι το νέο FRIENDS, παρά το σπατάλησε πάνω σε ένα procedural του σωρού το οποίο από την επόμενη εβδομάδα θα επιστρέψει στα συνήθη του νούμερα. Άσχετοι.