Εντάξει, σήμερα κυκλοφορεί η δεύτερη σεζόν κι εγώ γράφω για την πρώτη, αλλά δεν πειράζει! Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα -και απίστευτα σέξι- σειρά του καλωδιακού καναλιού FX, η οποία περιστρέφεται γύρω από τις ζωές δύο πλαστικών χειρούργων που εκτός από συνεργάτες είναι και κολλεγιακοί φίλοι.ΟΚ, πρώτα 2 λόγια για το καστ. Ο πρωταγωνιστής λέγεται Dylan Walsh. Dylan Walsh?! Για κάποιον που μεγάλωσε με το 90210 αυτό αποτελεί το απόλυτο όνομα! Καλά δηλαδή που την πρωταγωνίστρια δεν τη λένε Brenda Martin. Kαι σα να μην έφτανε αυτό, η Gabrielle -Andrea Zuckerman!- Carteris εμφανίζεται στο επεισόδιο Kurt Dempsey! Σε λίγο πιο σοβαρό τόνο, ο έτερος lead man είναι ο Julian McMahon (Charmed, Fantastic Four) o οποίος κερδίζει το show με χαρακτηριστική άνεση. Δεν είναι και δε θα γίνει ποτέ ο ερμηνευτικός ογκόλιθος τύπου Hugh Laurie (House) ή Ian McShane (Deadwood) αλλά διαθέτει μια ακαταμάχητη γοητεία, πείθει απόλυτα οτι είναι ο poster boy γιατρός-playboy, αντεπεξέρχεται στις δύσκολες δραματικές στιγμές του ρόλου του (ιδιαίτερα στο σημαντικό για το χαρακτήρα του επεισόδιο με τον παιδεραστή ιερέα) ενώ δίνει και μια αύρα ελαφρότητας σε στιγμές που η σειρά τις χρειάζεται προκειμένου να μη γίνει υπερβολικά σοβαρή.
Από κει και πέρα, το Nip/Tuck δεν κρύβει στιγμή οτι είναι της σχολής του Six Feet Under. Δηλαδή μια εξεζητημένη σαπουνόπερα με "μεγάλο" concept (εκεί ο θάνατος, εδώ η επιφανειακή τελειότητα και πώς πίσω από αυτήν κρύβεται η αλήθεια), ενώ η δυναμική των 2 κεντρικών χαρακτήρων θυμίζει αυτήν του Nate με τον David Fisher. Παρά το γεγονός οτι ο Πιλότος δεν είναι πολύ χαρακτηριστικός της υπόλοιπης σειράς (οι χαρακτήρες βγαίνουν κάπως πιο goofy από όσο είναι, ενώ δίνεται και μια ψευδής αίσθηση closure), πολύ γρήγορα χτίζεται μια γερή συναισθηματική βάση και από κει και πέρα παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον την εξέλιξη των κεντρικών χαρακτήρων. Παρότι, λοιπόν, πρόκειται πρακτικά για μια τεράστιου μήκους ταινία που έχει χωριστεί στα 13, τα επιμέρους επεισόδια στέκονται από μόνα τους λόγω των colourful guests (κάθε φορά που νομίζουμε οτι είδαμε με την πλέον κουφή επέμβαση, έρχεται η επόμενη για να ανεβάσει τον πήχυ-- με αποκορύφωμα τον σκύλο ασθενή του season finale!). Τα μουσικά μοντάζ την ώρα των επεμβάσεων αποτελούν το signature piece της σειράς η οποία έτσι κι αλλιώς φημίζεται για την φρικιαστικά ακριβή καταγραφή της πραγματικότητας. Η ταύτιση με τους ήρωες είναι σχεδόν άμεση και ακόμα και όταν προβαίνουν σε ορισμένες ηθικά αμφισβητήσιμες πράξεις, μας έχουν στο πλευρό τους γιατί καταλαβαίνουμε το σκεπτικό τους.
Το πρόβλημα με το Nip/Tuck είναι οτι είναι κάπως περιορισμένο σε ensem
ble με αποτέλεσμα όταν φτάνει εκεί που ήθελε από πλευράς ανάπτυξης χαρακτήρων, να ξεπέφτει σε φτηνά storylines που ούτε στην 3η σεζόν του Six Feet Under δεν είδαμε. Ξεχωρίζει το τραβηγμένο απ'τα μαλλιά storyline με τους εμπόρους ηρωίνης, ενώ γενικά δε με ικανοποίησε το σημείο που τελικά αφήνουμε τους χαρακτήρες στο τέλος της σεζόν. Εν ολίγοις, η σειρά κάνει πολλά πράγματα, πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα η κορύφωση να έρθει πιο νωρίς από ό,τι έπρεπε. Δεν επιτρέπεται η κορυφαία δραματουργικά στιγμή της σεζόν να είναι στο 10ο επεισόδιο (Adelle Coffin, το καλύτερο των 13) και για τα επόμενα 3 να ασχολούμαστε με ένα spin-off story του έτσι κι αλλιώς αδύναμου πιλότου!Πάντως το καστ υποστηρίζει τις έντονες δραματικές στιγμές, οι διάλογοι είναι φοβερά καλογραμμένοι, η ιστορία με την σχέση του Sean υποδειγματική, εκείνη με τον Matt και την Cara ενδιαφέρουσα (αν και ατελής) και το ενδιαφέρον μένει σε υψηλά επίπεδα ακόμα και στα φάλτσα προς το τέλος.
EXTRAS
Ένα τυπικό αλλά ενδιαφέρον αφιέρωμα στο καστ, στους δημιουργούς και στην ιδέα πίσω από τη σειρά, ένα featurette με στοιχεία επί του αντικειμένου και πλαστικούς χειρούργους να μιλάνε για το επάγγελμά τους (σαν 7λεπτο βιντεάκι επαγγελματικού προσανατολισμού), μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της ιατρικού συμβούλου της σειράς που πάει πακέτο με το αφιέρωμα στα προσθετικά εφέ που χρησιμοποιούνται στις σκηνές χειρουργείου, πολλές κομμένες σκηνές από σχεδόν όλα τα επεισόδια (και σημαντικές, όχι μια ατάκα 5 λέξεων από τον περαστικό extra) και ένα 2λεπτο βιντεάκι με το κομμάτι των εντυπωσιακών τίτλων αρχής. Συγκεντρωτικά, ένα από τα καλύτερα πακέτα που έχει να προσφέρει η Warner Bros.
Κυκλοφορεί σε Region 1 και Region 2, με μοναδική διαφορά το cover και το packaging το οποίο στην ευρωπαϊκή έκδοση είναι κάπως φτηνιάρικο, με κάποια δισκάκια να στερεώνονται πάνω από άλλα. Έλεος.
