Bits & pieces

Απλά μου φάνηκε αστείο!

Μερικές χύμα σκέψεις και γνώμες πριν ξαναπλακώσει δουλειά:

Έρχεται άψογη εβδομάδα, με την πρεμιέρα του 'Generation Kill' απόψε, του 'Project Runway' μεσοβδόμαδα και του 'Dr. Horrible' καθόλη τη διάρκεια της βδομάδας.

Και κάπου εκεί μέσα θα έχουμε και την ανακοίνωση των φετινών υποψηφιοτήτων Έμμυ που φυσικά θα μας τσαντίσουν πάλι με την επιμονή τους οτι το 'Grey's Anatomy' είναι καλύτερο από το 'Wire' και οτι ο James Spader είναι καλύτερος όλων. Γι'αυτό τώρα που ολοκληρώθηκε η σεζόν, σφυρίχτε καμιά γνώμη πάνω δεξιά. Θα βάζω καινούρια κάθε λίγο, πολλαπλές απαντήσεις για να γουστάρουμε, και με μόνο διαχωρισμό αυτόν ανάμεσα σε σειρές καλωδιακής και ελεύθερης τηλεόρασης, όχι αυτή την αηδία με κωμωδίες και δράματα που δεν ξέρεις τι πάει πού και γιατί πρέπει να πάει κάποιο κάπου καλά και ντε.

Το 'Flashpoint' είναι μια Καναδέζικη αστυνομική σειρά που προβάλει το CBS επειδή την είχε αγοράσει καλού-κακού κατά τη διάρκεια της απεργίας, και είναι όσο αδιάφορο ακούγεται από την περιγραφή 'Καναδέζικη αστυνομική σειρά που αγόρασε το CBS καλού-κακού'. Όσο το σκέφτομαι νομίζω οτι αυτό πρέπει να είναι και το πλήρες review για το show. Ήθελα να είναι κάτι πιο ενδιαφέρον λόγω της εμπλοκής του Enrico Colantoni και της Amy 'Felicity' Jo 'Pink Power Ranger' Johnson αλλά δυστυχώς η δεύτερη είναι τραγικά miscast στο ρόλο και ο πρώτος αποδεικνύει πόσο μεγάλη διαφορά κάνει το να σου γράφει τους διαλόγους ο Rob Thomas και όχι κάποιος Καναδός του οποίου τις υπηρεσίες αγόρασε καλού-κακού το CBS.

Αυτές τις μέρες στο TCA press tour ένα κανάλι που ονομάζεται Starz με 'z' παρουσίασε την πρώτη του απόπειρα σε original series, τη διασκευή του 'Crash' για την τηλεόραση το οποίο βασικά δε θα έχει κανέναν απολύτως δεσμό με τις ιστορίες ή τους χαρακτήρες του φιλμ και ούτε θα έχει το οποιοδήποτε input στην πράξη από το συγγραφικό δίδυμο πίσω από εκείνη την ταινία. Το δυστυχές είναι οτι o Glenn Mazzara (ένας από τους 2-3 καλύτερους συγγραφείς του 'Shield') έφτασε στην φριχτή συνειδητοποίηση οτι πρέπει να φάει κι αυτός και αναγκάστηκε να αναλάβει το showrunning gig στην τηλεοπτική διασκευή μιας εκ των πιο μισητών ταινιών της τρέχουσας δεκαετίας, για ένα κανάλι που λέγεται Starz με 'z'. Θα σεβαστώ την ανθρώπινη ανάγκη για το μηνιαίο τσεκ, και θα απέχω απλώς. (Πρωταγωνιστεί ο Dennis Hopper, για όσους την βρίσκουν με κάτι τέτοια.)

Το 'I Survived a Japanese Gameshow' δεν είναι πουθενά όσο ένοχα διασκεδαστικό θα όφειλε να είναι ένα show με τέτοιο τίτλο, και βγαίνει τελικά ως απλώς μια πιο αμήχανη εκδοχή του 'Survivor' όπου αντί για μάχες στη λάσπη και δοκιμασίες ισορροπίας οι παίχτες πρέπει να φοράνε μεγάλα κουστούμια μέλισσας και να βουτάνε μέσα σε πισίνες από πλαστικές πολύχρωμες μπάλες μεγέθους ανθώπινου σώματος. Εν ολίγοις είναι περισσότερο αμερικάνικο ριάλιτι παρά γιαπωνέζικο γκέιμσόου, οπότε why bother βασικά.

Στο 'Weeds' έχω μείνει λίγο πίσω, αλλά θα κάνω catch-up συνοδευόμενο από ένα αντίστοιχο ποστ.

Ο Alan Ball δηλώνει οτι θεωρεί το 'Near Dark' της λατρεμένης Kathryn Bigelow το καλύτερο vampire movie ever, κάτι που με κάνει ακόμα πιο θετικά προκείμενο απέναντι στο 'True Blood'. By the way, δείτε (ξανά) το 'Strange Days' κάποια από αυτές τις μέρες, είναι απίστευτο το πόσο πολύ αντέχει. Υπάρχει άλλος δημιουργός που να έχει τελειοποιήσει τόσο πολύ την τέχνη της παραγωγής αγνοημένων αριστουργημάτων;

To 2009 δε θα είναι εντελώς νεκρό για το 'Doctor Who'. Η παραγωγός Julie Gardner αποκάλυψε οτι 2 από τα 4 specials θα είναι co-written από κάποιον άλλο πέραν του Davies. Mέχρι να επιβεβαιωθεί το αντίθετο, δε θα εγκαταλείψω την ελπίδα οτι το Christmas Special του 2009 θα είναι μια 2-Doctor story από τον Steven Moffat, με τον David Tennant και τον Paul McGann. Επίσης, από τα 2 που γράψει μόνος του ο Davies, το ένα μπορεί να είναι επικεντρωμένο στην domestic life της Rose με τον CloneTen (ή Ten and a Half ή DoctorDonna, όπως προτιμάτε) μιας και η εγκυμοσύνη της Billie Piper θα έδινε ένα ακόμα twist σε ένα ήδη ντροπιαστικό κομματάκι storytelling. (Eίναι από αυτά τα πράγματα που όσο τα σκέφτεσαι, τόσο δε θα έπρεπε.)

National και πάλι την Τρίτη! Woo-hoo!! (Ευχαριστώ, καλό κάρμα του dust road!)

And they all sound just the same...

...not!

Προς τιμήν του opening montage του 'Weeds' που γύρισε αυτή τη βδομάδα στην πρωτότυπη εκδοχή του, ας θυμηθούμε μερικές από τις καλύτερες απ'τις δεκάδες διαφορετικές εκδοχές του που παίχτηκαν κατά την διάρκεια των δύο περασμένων σεζόν. Πλήρης λίστα εδώ, μετά το άλμα τα 6 αγαπημένα μου, προς ψήφισην από δίπλα. Enjoy!

2x07 Ozomatli


2x10 Regina Spektor


3x01 Randy Newman


3x05 Billy Bob Thornton


3x08 Man Man


3x10 The Decemberists

'Weeds': What the hell are we doing here?

Σύντομα σχολιάκια για την πρεμιέρα 'Weeds', μετά το άλμα.

Κατ'αρχάς, επειδή αδυνατώ να ανοίξω αλλιώς αυτό το post: "I saw my grandmother's vagina." Ευχαριστούμε, Andy. Kαλωσήρθατε στον μαγικό κόσμο του 'Weeds'.

Tώρα, όσο αφορά στο actual επεισόδιο... Είναι περίεργο που βαρέθηκα; Δεν είμαι σίγουρος οτι η επιλογή να συνεχιστεί απευθείας από το περσινό φινάλε βοηθά ιδιαίτερα το ρυθμό. Πολύ transition, λίγος χώρος για χιούμορ και για proper ανάπτυξη πλοκής. Θα έχουμε περισσότερα να σχολιάσουμε, είμαι σίγουρος, όταν η Nancy βολευτεί στο νέο της χώρο και πάρει την κάτω βόλτα που υπονοήθηκε εδώ με την πρόταση για διακίνηση ηρωίνης.

(Γιατί την ακολουθούν τα πουλιά; Ίσως είναι φιλαράκια με τις πάπιες του Tony Soprano.)

Εκτός της αναμενόμενης Περαιτέρω Πτώσης της Nancy θα έχουμε και μπόλικο πολιτικό χιούμορ, σύμφωνα με τα λεγόμενα της Jenji Kohan, χιούμορ το οποίο ενώ γενικά στη σειρά έβρισκα πάντα λίγο πιο εύκολο από όσο θα ήθελα, εδώ δίνει πρόσφορο έδαφος για κάτι διαφορετικό, λόγω θεματολογίας. Σίγουρα εδώ θα χωράνε λιγότερα εύκολα αστειάκια εις βάρος των ρεπουμπλικάνων...;

Για τι ανησυχώ; Για το υπόλοιπο καστ. Ο Doug και η Celia είναι για διαφορετικούς λόγους τα δύο καλύτερα στοιχεία του show που δεν λέγονται Mary-Louise Parker. Η Celia λόγω της δυναμικής της με την άσπονδη φίλη της, και ο Doug επειδή είναι ξεκαρδιστικός. Η απομάκρυνση στο Μεξικό με αυτούς πίσω μπορεί να αφήσει το show αγνώριστο.

Όσο για τον Albert Brooks τον οποίον προσκυνάνε και οι πέτρες, εγώ πειράζει που θέλω να τον δω να κάνει κιόλας κάτι πριν πέσω στα πόδια του; Χμ. Ένας ακόμα λόγος να περιμένω τη συνέχεια με περισσότερο ενδιαφέρον από όσο είχα για αυτό το εδώ το μεταβατικό επεισόδιο που, τίγκα στην εισαγωγή του νέου στάτους όπως ήταν, θα μπορούσε κάλλιστα και να έχει παραληφθεί.

(Κρατάω όμως μια όμορφη στιγμή: την παιδική χαρά με την οποία ο Shane αντιμετώπισε την πληροφορία οτι η Nancy έσωσε τις φωτογραφίες από το γκαράζ. Πάνγλυκο, χωρίς πολλά-πολλά.)

Τα ξαναλέμε παρακάτω.

Some pointless votes

Moffat character

Captain Jack Harkness (Season 1, 'The Empty Child')	6 (33%)
Madame De Pompadour (Season 2, 'The Girl in the Fireplace')	2 (11%)
Sally Sparrow (Season 3, 'Blink')	9 (50%)
River Song (Season 4, 'Silence in the Library')	1 (5%)

Barney! (Season 3)

We are going to an after-hours club so after-hours, it's three days from now. (3x01 Wait For It)	9 (18%)
Think of me like Yoda but instead of being little and green I wear suits and I'm awesome. I'm your bro - I'm Broda! (3x05 How I Met Everyone Else)	11 (22%)
The killer does not grab a bull horn and announce: "Attention unsupervised teens here at the lake house. At precisely 3 am, I'm gonna jump outta that closet right there and hack you all up with a machete. PS: Fire is my one weakness." (3x09 Slapsgiving)	9 (18%)
She’s 516. She might dress like she’s 718 and act like she’s 212, but trust me she’s 516. Oh, and her husband letting her out alone on St. Patty’s Day? If that dude’s not 973 I’m 307. Wyoming. (3x12 No Tomorrow)	15 (31%)
You know, if you re-edit there's a tampon commercial in here somewhere. (3x16 Sandcastles in the Sand)	4 (8%)

'Little Boxes' cover

Ozomatli	1 (4%)
Regina Spektor	8 (38%)
Randy Newman	2 (9%)
Billy Bob Thornton	2 (9%)
Man Man	0 (0%)
The Decemberists	7 (33%)
Κάποιο εκ των Elvis Costello, The Shins, Jenny Lewis ή άλλo λατρεμένo act αναγκάστηκα να αφήσω εκτός γιατί θα έβγαινε ολόκληρο ψηφοδέλτιο :(	1 (4%)

Cable Series

Battlestar Galactica	34 (40%)
Dexter	28 (33%)
Doctor Who	9 (10%)
In Treatment	5 (5%)
John from Cincinnati	3 (3%)
Mad Men	6 (7%)
Weeds	13 (15%)
The Wire	17 (20%)
Αλλο, Tyler	8 (9%)

Network Series

30 Rock	6 (6%)
CSI	7 (7%)
Gossip Girl	16 (16%)
House	24 (25%)
How I Met Your Mother	31 (32%)
Lost	35 (36%)
The Office	11 (11%)
Pushing Daisies	20 (20%)
Άλλη λέμε	6 (6%)

Actress

Marcia Cross, Desperate Housewives	16 (17%)
Dana Delaney, Desperate Housewives	11 (11%)
Tina Fey, 30 Rock	10 (10%)
Sally Field, Brothers & Sisters	8 (8%)
Mary McDonnell, Battlestar Galactica	34 (36%)
Mary-Louise Parker, Weeds	22 (23%)
Catherine Tate, Doctor Who	12 (13%)
Άλλη, Tyler	10 (10%)

Actor

Alec Baldwin, 30 Rock	17 (12%)
Gabriel Byrne, In Treatment	10 (7%)
Steve Carell, The Office	18 (12%)
Kyle Chandler, Friday Night Lights	5 (3%)
Michael C. Hall, Dexter	40 (28%)
Jon Hamm, Mad Men	7 (5%)
Hugh Laurie, House	47 (33%)
Edward James Olmos, Battlestar Galactica	31 (22%)
James Spader, Boston Legal	4 (2%)
Άλλος ρε Tyler	9 (6%)

Supporting Actor

Michael Emerson, Lost	33 (34%)
Neil Patrick Harris, How I Met Your Mother	50 (51%)
Michael Hogan, Battlestar Galactica	24 (24%)
Clark Johnson, The Wire	1 (1%)
Chi McBride, Pushing Daisies	11 (11%)
Ed O'Neill, John from Cincinnati	2 (2%)
John Slattery, Mad Men	3 (3%)
Michael K. Williams, The Wire	5 (5%)
Rainn Wilson, The Office	2 (2%)
Άλλος, Tyler	5 (5%)

Supporting Actress

Kristin Chenowith, Pushing Daisies	26 (21%)
Anne Dudek, House	13 (10%)
Christina Hendricks, Mad Men	10 (8%)
Yunjin Kim, Lost	32 (26%)
Leighton Meester, Gossip Girl	37 (30%)
Mia Wasikowska, In Treatment	8 (6%)
Diane Wiest, In Treatment	4 (3%)
Άλλη ρε Tyler	19 (15%)

Back to Work

Η προσωρινή συμφωνία της WGA με τη Lionsgate επιβεβαιώθηκε πριν 2 μέρες, αλλά ήθελα να καρα-τσεκάρω αυτό που θα πω πριν ανοίξω τις σαμπάνιες, και τώρα που το έκανα, well, τις ανοίγω:

Το "Mad Men" και το "Weeds" ανοίγουν ξανά τα δωμάτια των συγγραφέων τους από αυτή τη Δευτέρα. Επρόκειτο να συμβεί μέσα Νοέμβρη, αλλά η λογική λέει πως οι δύο μήνες καθυστέρηση δε θα εμποδίσουν τις σεζόν 2 και 4, αντίστοιχα, των αγαπημένων shows να είναι έτοιμες για το καλοκαίρι. Μπροστά στο ενδεχόμενο της απόλυτης ξεραϊλας που θα αντικρύσουμε αυτή την άνοιξη, η προοπτική ενός καλοκαιριού με πλήρεις σεζόν "Shield", "Weeds" και "Mad Men" είναι καλύτερη από όσο θα τολμούσα να φανταστώ.

More, please.

The Best of 2007: Hell to Pay

Κόλαση για αυτούς τους τρεις χαρακτήρες, παράδεισος για τους θεατές. Ο Vic Mackey, η Nancy Botwin και ο Dexter Morgan προσέφεραν τρεις διαφορετικές εκδοχές του αντιήρωα τη χρονιά που πέρασε, καθώς βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια του ταξιδιού τους προς την εξιλέωση ή απλώς, την θεία τιμωρία. Πρώτος, καλύτερος (δηλαδή χειρότερος) και πιο κοντά στο τέλος της διαδρομής του, ο Vic Mackey του "Shield". Σε μια σεζόν-γέφυρα ο Shawn Ryan τον έβαλε ιδιοφυώς στη θέση του self-righteous απογυμώνοντας έτσι στο κοινό τον ήρωά του και το σαθρό του ηθικό οικοδόμημα. Ο Vic είναι το χειρότερο είδους τέρατος: όχι ακριβώς κοινωνιοπαθής (αισθάνεται οργή, λύπη, χαρά) αλλά περισσότερο το είδους ανθρώπου που αναπροσαρμόζει τις αρχές του ανάλογα με το πού θα τον οδηγήσουν οι πράξεις του. Και τώρα πλέον, βλέποντας απέναντί του μια νεότερη, διεστραμμένη εκδοχή του εαυτού του στο πρόσωπο του Shane (ένας Walton Goggins αποκάλυψη), προσπαθεί να πείσει όλους, ακόμα και τον ίδιο, οτι ο ίδιος είναι διαφορετικός, είναι καλύτερος. Αλλά ευθύνεται διπλά γιατί όχι μόνο καλλιέργησε την εγκληματική περσόνα του ελισσόμενος διαρκώς σα φίδι, αλλά και γιατί αυτός ο Shane είναι αποκλειστικά δικό του δημιούργημα. Καμία τιμωρία δε θα είναι αρκετή για τον Vic Mackey.

Αντιθέτως, ο Dexter Morgan είναι ο ορισμός του κοινωνιοπαθούς, και ό,τι κοντινότερο στον Tony Soprano υπάρχει πλέον στην τηλεόραση. Μπορεί η ηθική τους να διαφέρει (ο Dexter ακολουθεί τον Κώδικά του, ο Tony κανέναν απολύτως) όμως και οι δυο τους ξεκίνησαν από το ίδιο σημείο της παντελούς απάθειας προς τον εξωτερικό κόσμο, προς οτιδήποτε δεν αφορούσε άμεσα το (ευ) ζην τους. Και όπως και ο Tony, έτσι και ο Dexter εξελίσσεται με προσοχή, σχέδιο και λεπτομέρεια από τους συγγραφείς του show σε ένα πλάσμα που, αρχίζοντας να συνδέει την ύπαρξή του με αυτήν της οικογένειάς του, διακινδυνεύει να αλλοιώσει τα πιστεύω του και να μπασταρδεύσει το worldview του σε κάτι ολότελα νέο και πολύ πιο επικίνδυνο. Περισσότερα λόγια για τη δεύτερη σεζόν του "Dexter" είπα πρόσφατα, οπότε εδώ θα περιοριστώ απλώς σε ένα: όσο κι αν το κλείσιμο δείλιασε και δεν απάντησε το θεμελιώδες ερώτημα που είχε στήσει ολόκληρη η σεζόν, η πορεία του χαρακτήρα δε μπορεί να αρνηθεί κανείς οτι αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα arcs του σημερινού τηλεοπτικού τοπίου. Επιπλέον, τον Michael C. Hall θα τον έβλεπα να παίζει και τον τηλεφωνικό κατάλογο ή ακόμα και κάποιον ήρωα του Paul Haggis.

Με διασκεδάζει αφάνταστα το πόσο εύκολα η βιομηχανία έχει χρεώσει το "Weeds" ως κωμωδία, τη στιγμή που θεματικά ακολουθεί τις παραπάνω σειρές και δεν παίρνει τον εαυτό του καθόλου στην πλάκα. Υπάρχει το περιστασιακό αστείο, αλλά στο τέλος κάθε επεισοδίου νιώθω κυρίως μια μαυρίλα να με περιβάλει καθώς αναλογίζομαι το downward spiral στο οποίο έχει βρεθεί (ανεπιστρεπτί?) η Nancy. Πιο κωμικό θεωρώ οτι είναι το "Dexter" ή το "Sopranos" έτσι όπως καυτηριάζουν κοινωνικές συμπεριφορές, παρά η σειρά της Jenji Kohan, αλλά μάλλον ξεφεύγω. Η ουσία εδώ είναι οτι η Nancy, ερμηνευμένη με νεκρό πάθος από τη Mary-Louise Parker (δεν ξέρω αν αυτή η έκφραση ήταν valid μέχρι πριν λίγα δευτερόλεπτα, αλλά στο μυαλό μου περιγράφει ιδανικά τη σπουδαία παρουσία της Parker), στοχεύει κι αυτή τον ίδιο προορισμό με τους παραπάνω κυρίους, αλλά σε αντίθεση με τον Vic αντιλαμβάνεται την πορεία της (αλλά διαρκώς αποτυγχάνει να τη διορθώσει, κάνοντας την περσόνα της ένα walking and talking δράμα, και το season finale εν δυνάμει λυτρωτικό) και σε αντίθεση με τον Dexter δεν καταφεύγει ούτε για μια στιγμή σε χρυσούς ηθικούς κώδικες για να βρει κάτι να πιαστεί-- είναι πολύ ικανή να αισθανθεί για τους γύρω της, και αυτό την κάνει ακόμα πιο συγκλονιστική: καθώς πέφτει όλο και πιο βαθιά, βλέπουμε την ανθρωπιά της να χάνεται ουγιά μετά την ουγιά. Ο Dexter ήταν πάντα τέρας, ο Vic νομίζει οτι δεν είναι-- η Nancy έχει πλήρη συναίσθηση της κατάστασής της, και ανήμπορη βλέπει τον εαυτό της να εξαφανίζεται αργά και βασανιστικά. Η επί γης κόλαση του φινάλε θα αποτελέσει wake-up call, ή άραγε μια Soprano-esque χαμένη δεύτερη ευκαιρία-καταδίκη?

(The Shield, Season 6)
(Dexter, Season 2)
(Weeds, Season 3)

Weeds (Season Three)

3x01 Doing The Backstroke
3x02 A Pool and His Money
3x03 The Brick Dance
3x04 Shit Highway
3x05 Bill Sussman
3x06 Grasshopper
3x07 He Taught Me How to Drive By
3x08 The Two Mrs. Scottsons
3x09 Release the Hounds
3x10 Roy Till Called
3x11 Cankles
3x12 The Dark Time
3x13 Risk
3x14 Protection
3x15 Go

Weeds: Majestic Inferno

Spoilers για το season finale του "Weeds".

Eνδιαφέρον. Η Jenji Kohan εδώ επέλεξε την ακριβώς αντίθετη προσέγγιση από το περσινό φινάλε, και νομίζω πως συμφωνώ. Πρώτον γιατί δε μπορείς να επαναλμβάνεις την ίδια φόρμουλα και δεύτερον γιατί εκείνο το cliffhanger όσο μεγάλο ήταν το σοκ που μας προκάλεσε, άλλο τόσο μεγάλο ήταν το κομμάτι της 3ης σεζόν που κατάπιε. Οπότε εδώ έχουμε κάτι σαν κενό, έχουμε τη λευκή σελίδα. Τώρα η Kohan μπορεί να πάει όπου θέλει.

Αυτό είμαι σίγουρος θα κάνει πολύ κόσμο να θεωρήσει το επεισόδιο ταιριαστό και για series finale. Η βολική φωτιά καίει όλα τα περίπλοκα storylines μαζί με το Agr-- erm, Majestic, η Nancy πληρώνει τις επιλογές της χάνοντας τα πάντα, κενό, νέα αρχή. Με μια διαφορά, όμως: είναι αυτή η νέα αρχή που είναι πιο σημαντική από την πρώτη. Είναι η δεύτερη ευκαιρία που δικαιούται κάθε εγκληματίας για να ακούσει τη συνείδησή του ή να επιστρέψει στα παλιά του κόλπα, και η προοπτική μιας 4ης σεζόν με αυτό σαν μοτίβο με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Εξακολουθώ φυσικά να θεωρώ οτι αυτή η τεράστια φωτιά που έκαψε τα πάντα ήταν υπερβολικά βολικό deus ex machina, αλλά τέτοιος ήταν ο γόρδιος δεσμός των storylines που φοβάμαι πως μόνο μια τέτοιου τύπου λύση ήταν εφικτή. Όμως ακόμα κι εν μέσω μιας τέτοιας ευκολίας, η σεζόν έκλεισε με ένα visual που βρήκα ιδιαίτερα ανατριχιαστικό, της Nancy να βάζει φωτιά στο σπίτι της λίγες στιγμές αφού είχε ψελλίσει μια συγγνωήμ στον απόντα άντρα της. "I tried." Είχε έναν λυτρωτικό χαρακτήρα αυτή η σκηνή που δεν έχουμε ξαναδεί στο "Weeds", και που προήλθε ακριβώς από την απελευθέρωση από τα δεσμά του Majestic.

Ένα μεγάλο lead για την επόμενη σεζόν το έχουμε ήδη, με την Celia να καρφώνει τη Nancy, κι ένα εξίσου μεγάλο hint για το πού θα οδεύσουν οι Botwins. (Pittsburgh?) Aναρωτιέμαι όμως σε τι βαθμό είναι διατεθειμένη η Kohan να επανεφεύρει το show της, αν και σε αυτή τη φάση είμαι απλώς ικανοποιημένος που ακολούθησε τη λογική εξέλιξη της σεζόν και της Nancy, προς τον ηθικό πάτο. Εγώ, τον Kevin Nealon να κρατήσουμε και δε με νοιάζει τίποτα άλλο. Κάφτα όλα, Jenji!

Και μια που τελειώσε η σεζόν, ας κάνω και την ερώτηση που με τρώει εδώ και κάμποσες εβδομάδες: ποιο ακριβώς το νόημα της ύπαρξης της Mary-Kate? Just sayin'...

edit: By the way, μπορεί κανείς να σκεφτεί κάποιο τραγούδι πιο πολυδιασκευασμένο από το "Little Boxes" της Malvina Reynolds? Και μια που το ανέφερα, πόσο πανέξυπνη ήταν αυτή η τελευταία ακολουθία πλάνων με τους deserted τίτλους αρχής? Πραγματικά σε κάνει να νιώσεις πως η σειρά έχει κάνει full circle...

Literally! Spoiler alert!...

...για δύο θαυμάσια επεισόδια, κατά σειρά "How I Met Your Mother" και "Weeds".

How I Met Your Mother:
Μπορεί να είχαμε μεμονωμένα awesome-ότερες στιγμές φέτος, και μπορεί τέτοιες ακόμα να επίκεινται (τσεκάρετε τον μετρητή!) αλλά σε διάρκεια αυτό το επεισόδιο πρέπει να ήταν το πιο αστείο της σεζόν ως τώρα. Βασικά από τη στιγμή που έσπασε το πρώτο γυαλί μέχρι το τελευταίο (ξεκαρδιστικά, επρόκειτο για το βουβό σπάσιμο) και μετά, δε σταμάτησα να γελάω. Και ειδικά τη στιγμή που ο Ted διόρθωσε το "literally" της Robin, κυριολεκτικά σηκώθηκα όρθιος και χειροκρόταγα ενώ γελούσα, καθότι πρόκειται για το απόλυτο γραμματικοσυντακτικό φετίχ μου. (Όπως συμπτωματικά διαβεβαίωσε και ο dim πριν λίγες μέρες, προσφέροντας αυτό το διαμάντι προς απόλαυση του κοινού.)

Highlights ήταν οτιδήποτε είχε να κάνει με τη Lily και το μασούλημα ("Why do you think I call her Chewbacca?") και φυσικά το obligatory Canada joke ("Don't they teach vocabulary in Canada?" "They literally don't!"), και όσο για παράπονα έχω ένα και μοναδικό, αλλά είναι σημαντικό, σχετικά. Ενώ κάποιες από τις αποκαλύψεις γνωρίζουμε πως αποτελούν πραγματικότητα (τα catch-phrases του Barney) ή έστω είναι απόλυτα συνεπείς με τους χαρακτήρες (οι διορθώσεις του Ted), με ψιλοενόχλησε το οτι πήγαν και δημιούργησαν αδυναμίες από το πουθενά, όπως το μασούλημα της Lily, που αν και ξεκαρδιστικό... ξέρετε, παρακολουθώ τη σειρά δυόμισι χρόνια και ξέρω πολύ καλά οτι δε μασουλάει έτσι, you know?

Weeds:
Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σχολιάσω για αυτό το προτελευταίο επεισόδιο, και αυτό νομίζω ενισχύει τις πιθανότητες για ένα εκρηκτικό φινάλε, καθότι για όλη την ώρα εδώ παρακολουθούσαμε ουσιαστικά wheel-spinning. Η Nancy ολοκληρώνει την πορεία της προς την (τον) U-Turn με τη θριαμβευτική συμμαχία της, ο Shane τα έχει χάσει τελειώς σε ένα subplot που μπορεί και να αποτελέσει το μέσο της συνειδησιακής αναγέννησης της Nancy στο φινάλε, όποιος άνθρωπος έχει ανταλλάξει δυο κουβέντες μαζί της αυτή τη στιγμή βρίσκεται με κάποιο τρόπο μπλεγμένος στην παραγωγή/διακίνηση, το FBI βρήκε το σταυρό της εκκλησίας, και μια φωτιά απειλεί να κάψει τα πάντα.

Η αίσθηση κρεσέντου που νιώθω αυτή τη στιγμή από τη σειρά είναι τόσο μεγάλη και σχεδόν αποκλειστικά character-driven, που αν δεν είχε ήδη ανανεωθεί για 4η σεζόν θα θεωρούσα απολύτως πιθανό αυτή η φωτιά να κάψει μέχρι και την ίδια τη Nancy, η οποία έχει φτάσει σε τόσο σκοτεινά βάθη, που το μόνο που μπορεί να κάνει αυτή τη στιγμή είναι να συνειδητοποιήσει το βάθος και το σκοτάδι-- για σκαρφάλωμα, ούτε λόγος. Τώρα, ίσως το "φάντασμα" του Judah να την ταρακουνήσει και να την υποχρεώσει να δει τον U-Turned εαυτό της. Ίσως να αποχωριστεί οικειοθελώς αυτά που με βρώμικο χρήμα έχει καταφέρει να χτίσει. Και ίσως να πληρώσει το ηθικό της ολίσθημα με μια εγκυμοσύνη, ή απώλεια αυτής. Γιατί ειλικρινά, πότε ήταν η τελευταία φορά που σχετική αναφορά σε τηλεοπική σειρά απεδείχθη false alarm? Η ουσία είναι πως ψοφάω από ανυπομονησία αυτή τη στιγμή...

I see dead people

Spoilers για Weeds και Chuck (και τους νεκρούς τους) μετά το άλμα.

Weeds:
Wow, φαντάζομαι οτι θα έπρεπε να περιμένουμε κάτι τέτοιο να συμβεί αργά ή γρήγορα με τον τρόπο που η Nancy έχει ξερριζώσει κάθε έννοια αθωότητας από τα δύο παιδιά της, αλλά διάβολε αυτό το τελευταίο πλάνο του Shane με έκανε να ανατριχιάσω σύγκορμος. Αν ο μικρός χάσει τελειώς τα λογικά του χάρη στην εγκατάλειψη της μητέρας του, αυτό θα είναι μια ένδειξη του πόσο σοβαρά σκοπεύει να πάρει η σειρά τον εαυτό της, όταν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για το πώς οφείλει να κλείσει. (Για την ώρα αυτές οι σκέψεις αργούν, βέβαια. Το "Weeds" ανανεώθηκε για 4η σεζόν την περασμένη βδομάδα.)

Η επιλογή του απίστευτου "Scenic World" του Beirut για την τελευταία σκηνή, και η πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά του Paul Feig με την κάμερα σε αυτή, καθώς και την προηγούμενη σκηνή του Shane, μου πούλησαν την απόγνωση-in denial του μικρού τέλεια. (Ο Feig έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο αξιόπιστους κι ενδιαφέροντες τηλεοπτικούς σκηνοθέτες, το νείχα εκθειάσει ξανά προσφάτως.) Κατά τα άλλα το επεισόδιο ήταν -good- business as usual, με τη Nancy να εξακολουθεί στη μεταμορφωσή της σε U-Turn και τους σεναριογράφους να σπάνε πλάκα με τους θρησκόληπτους λευκούς της suburbia. Δε μπορώ να γκρινιάξω για τίποτα-- 2 επεισόδια πριν το φινάλε, νιώθω το κρεσέντο και γελάω με τα αστεία. All is well.

Chuck:
Δεν πέθανα για αυτό το επεισόδιο-- 40λεπτη κωμωδία που πέφτει όλη flat για να δοθεί ώθηση στο δράμα είναι λίγο ζόρικο concept, ομολογώ. Παρ'όλ'αυτά δεν έλειπαν μερικές γλυκές στιγμές με τον Chuck, κυρίως η αποκάλυψη του κινήτρου του Bryce, έστω κι αν μάλλον την είχαμε δει να έρχεται. Να σημειώσω εδώ άλλη μια εξαιρετική μουσική επιλογή με το "Don't Look Back in Anger" των Oasis, την οποία και βρήκα ιδιαίτερα refreshing για έναν πολύ απλό λόγο. 99 στις 100 φορές στην network τηλεόραση, τραγούδια χρησιμοποιούνται δίχως να νοιάζεται κανείς για το περιεχόμενό τους. Αν έχουμε flashback θα μπει ένα τυχαίο χιτ της εποχής, αν είμαστε στο παρόν θα μπει ένα εντελώ$ τυχαίο χιτ τη$ εποχή$, επίση$. Ο Schwartz είναι σχεδόν πάντα αυτό το 1%, και είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που τον αγαπώ, τον άτιμο. Το εν λόγω κομμάτι των Oasis περιέγραφε ιδανικά τη δεδομένη στιγμή, συναισθηματικά, και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από το αν είναι ωραίο τραγούδι out of context. (Κι αν γράφω τόσα πολλά για τη σωστή χρήση ενός κομματιού, φανταστείτε σε τι σημείο έχει φτάσει η Grey's Anatomitis.)

Anyway, το υπόλοιπο επεισόδιο στο κατάστημα είχε τις στιγμές του, με την ασυμμάζευτη sexuality της τέτοιας (ξεχνώ, συγγνώμη) που δε μπορώ να καταλάβω γιατί δε θέλω να την πνίξω εδώ αντίθετα με τα stints της σε "Studio 60" και "O.C.", με τον Tang που είναι πάντα απολαυστικός, και με την αυτοαναφορική υπεράσπιση του Schwartz στον εαυτό του. ("The O.C., season 2. Underrated." For the record, συμφωνώ.) Θα ήθελα βέβαια το όλο b-story να μην είχε ξεφουσκώσει τόσο απογοητευτικά, αλλά ήταν αρκετά χαριτωμένο εν γένει. Και μια παράκληση για το μέλλον, καλύτερη χρήση του Captain Awesome, παρακαλώ.

You're not ready for the Arcade Fire

Δεν ξέρω, ο συνδυασμός των Fire με αυτό το πλάνο του Doug μου έκαναν ένα κάποιο κλικ. Anyway, αν το Chuck δεν ήταν ήδη μια από τις δυο αγαπημένες μου νέες σειρές, οι πολλαπλές μουσικές αναφορές αυτού του επεισοδίου θα έκαναν τη δουλειά. Μαζί με δύο δυνατά entries από How I Met Your Mother και Weeds, συνέθεσε μια γαμάτη Δευτεριάτικη νύχτα κωμωδίας. Spoilers μετά το άλμα.

Chuck:
Nαι, ναι, όλα ωραία και καλά, η δράση είχε ενδιαφέρον, ο συναισθηματικός πυρήνας του επεισοδίου ήταν και πάλι καλογραμμένος, ο Captain Awesome επέστρεψε, o Casey τιμωρήθηκε ξεκαρδιστικά στο τέλος, και ο Chuck δεν πήρε τη δουλειά. Όλα καλά και υπέροχα (το τελευταίο επειδή θα απομάκρυνε τον πρωταγωνιστή από το φυσικό του περιβάλλον, δηλαδή τους NerdHerders) αλλά την παρτίδα κέρδισαν δύο σκηνές τέλειες για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Πριν λίγες βδομάδες ένα επεισόδιο είχε κλείσει με το "Slow Show" των National, και τώρα σε άλλη μια απόδειξη του εξαιρετικού μουσικού γούστου του Josh Schwartz, o Chuck κάνει την τελειότερη αναφορά που έχω δει να γίνεται στους Arcade Fire (τίποτα λιγότερο από το αγαπημένο μου συγκρότημα αυτή τη στιγμή, και πράγματι ηχητικό aphrodisiac) και μάλιστα ακολουθούμενη από πανέξυπνο και subtle slam στους Editors! Go, Josh!

Η άλλη instant classic σκηνή ήταν φυσικά εκείνη με μουσικό χαλί το "Dice" του Finley Quaye καθώς ο Chuck επανενώνεται με τον Morgan, σε ένα ξεκαρδιστικό spoof του Schwartz στον εαυτό του. (Αναμνήσεις, ε? The shark named Oliver! Η νεκρή Marissa! H λατρεία η Rachel Bilson, σύντομα και στο Chuck! H Samaire Armstrong όταν ακόμη μου άρεσε!)

How I Met Your Mother:
Δεν πέθανα όπως την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά κάθε επεισόδιο που δίνει το A-story του στον Marshall είναι προορισμένο να αγαπηθεί. Οι παραλληλισμοί της τακτικής του John Cho με τις μεθόδους του Barney ήταν αρκετά Seinfeld-esque με καλό τρόπο, και χωρίς να μοιάζει το αστείο forced, ενώ η τελική έκβαση κατάφερνε να ακροβατεί ανάμεσα στις δύο δυσάρεστες επιλογές που είχαν ήδη γίνει established. (να πάρει ο Marshall μια δουλειά που μισεί, ή να εξακολουθεί να πνίγεται στα χρέη η Lily.)

Το porn sub-plot του Ted θα ήταν υπερβολικά sitcom-y αν οι Bays & Thomas δεν το αντιπαρέβαλαν έξυπνα με την ιστορία του Marshall καθ'όλη τη διάρκεια του επεισοδίου. Σε αντίθεση δηλαδή με σχεδόν οτιδήποτε έχει κάνει η Robin από την αρχή της σεζόν, η πορνοπεριπέτεια του Ted εδώ δεν έμοιαζε αποκομμένη από το υπόλοιπο επεισόδιο, με τρόπο που να γίνεται, τελικά, filler. Kαι ο Lance, Sex Architect? Χρυσός!

Weeds:
Kαι η κάθοδος συνεχίζεται για τη Nancy, που λίγο αφού την έκανε με τα λεφτά της Valerie θεωρώντας πως ήταν μάλιστα και ηθικά σωστή, τώρα απείλησε ευθύτατα και πειστικότατα την πρώην BFF της με τίποτα λιγότερο από θάνατο. Και σα να μην έφτανε αυτό, το έκανε μέρα-μεσημέρι, στην κουζίνα του σπιτιού της, μπροστά στα μάτια του Shane. Wow, εκεί που βρίσκεται τώρα η Nancy δε μπορεί καν να καταλάβει πόσο βαθιά έχει χωθεί. Ή μήπως μπορεί? Λίγο πριν κάνει την dirty deed με τον Conrad, στάθηκε για μια στιγμή να αμισβητήσει τον εαυτό της, τις επιλογές της, τα ψέμματα... αλλά κάτι μου λέει πως θα τα έχει ξεχάσει όλα μέχρι την επόμενη παραλαβή.

Κι όσο η Nancy της όλο και πιο καθηλωτικής Mary-Louise Parker (δικαιούται ένα Έμμυ για κάθε επεισόδιο αυτής της σεζόν) κατευθύνεται ολοταχώς προς τα βάθη της Σκοτεινής Πλευράς, ο Doug συνεχίζει να αποτελεί το κωμικό αντίβαρο που διατηρεί τη σειρά δροσερή. Ειλικρινά, 3 λεπτά Kevin Nealon: Back With a Vengeance αρκούν για να με φτιάξουν, και εδώ είχα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και μόνο με τη σκέψη πως κάθισε και έκλεψε το σταυρό της εκκλησίας. Ανάμεσα στη βεντέτα του με την Majestic, την εμπλοκή της Celia, το ερωτικό τετράγωνο αυτής με Nancy, Conrad και Sullivan, και τη μετατροπή της Nancy σε U-Turn, η σεζόν δείχνει κάλλιο αργά παρά ποτέ να οδεύει σε άλλη μία εκρηκτική κορύφωση.

The Brooke Smith double-bill

Την αγαπώ από τότε που είδα το "In Her Shoes" και το season 2 finale του Grey's Anatomy μέσα στην ίδια εβδομάδα, οπότε το να την έχω ταυτόχρονα σε δύο από τα shows που παρακολουθώ τακτικά αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη. Spoilers για τα latest Grey's Anatomy και Weeds.

Grey's Anatomy:
Πολύ καλά νέα λοιπόν η έλευση της Dr. Hahn και όχι μόνο γιατί συμπαθώ πολύ την ηθοποιό που την ερμηνεύει, αλλά και διότι ως χαρακτήρας έμοιαζε ενδιαφέρουσα από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε, πριν δυο χρόνια. Για να μην σχολιάσω δηλαδή και την ενδεχόμενη κατεύθυνση όπου η Cristina τα φτιάχνει ΚΑΙ με αυτήν-- αν ήρθε ο καιρός το show να προσθέσει επιτέλους έναν gay χαρακτήρα στους regulars του, ας είναι η Hahn αυτός ο χαρακτήρας. Καιρός να βγουν ξανά από τη ντουλάπα (no pun intended!) όλες αυτές οι φήμες περί bisexuality της Cristina...

Κατά τα άλλα το επεισόδιο μου άρεσε πολύ σε γενικές γραμμές, για τη βίαιη αντίδραση που είχαν όλοι στο άκουσμα των νέων για τον George και την Izzie, για την επιστροφή της Ava ή όπως τη λένε, για το φλερτάρισμα της Callie με τον Sloan (yes, please!), για το humanizing της Meredith που πραγματικά το είχε ανάγκη, και για το τέλος -υποθέτω- της παρουσίας του Edward Herrmann. Ο χαρακτήρας του δεν έβγαζε νόημα, και ο αποχαιρετισμός ήταν ταιριαστά random, αλλά τον απόλαυσα για τον πολύ απλό λόγο οτι τον Herrmann θα τον έβλεπα να πρωταγωνιστεί στο "Phone Book: The Movie."

Έχω όμως δύο τεράστια παράπονα που χαλάνε κάπως την ευχάριστη γεύση. Το ένα αφορά το οτι η Shonda θεωρεί φαινομενικά ένα και το αυτό τη σχέση της Meredith με τον Derek με αυτήν της Izzie και του George. Κάπου έχω την εντύπωση οτι το να κοιμάσαι με κάποιον που είναι σε διάσταση με τη γυναίκα του (κι οταν λέμε διάσταση εννοούμε διάσταση απόστασης Seattle-L.A.) δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να τον ωθείς να απατήσει τη γυναίκα του με την οποία έχουν μόλις παντρευτεί, μένουν μαζί, και συν τοις άλλοις την βλέπετε κι οι δύο καθημερινά στη δουλειά. Ήλεος!

Επιπλέον, αν η κατάσταση με τη Bailey πάει εκεί που όλοι νομίζουμε οτι πάει, θα τσαντιστώ πάρα πολύ. Ένας χαρακτήρας υπήρχε στο show με νορμάλ συζυγική κατάσταση, αλλά φαίνεται οι συγγραφείς της σειράς δεν ξέρουν να διατηρούν τέτοιους χαρακτήρες ενδιαφέροντες, εξ ου και ο ρόλος-background extra που είχε η Bailey σε όλη την 3η σεζόν. Ίσως θα έπρεπε να πάρουν συμβουλές από τον Jason Katims και το πώς γράφει τους Taylors στο Friday Night Lights.

Weeds:
Wow, η Nancy έχει πραγματικά χάσει τον εαυτό της, ε? Η σκηνή που βγαίνει και από πάνω με την χήρα του Peter (η ever-awesome Brooke Smith) ήταν τρομακτική. Μπορεί να σκιαγραφεί την πορεία της προς την κόλαση δίχως επιστροφή? Όχι οτι το να βάζει τα ανήλικα παιδιά της να τη βοηθούν να εμπορεύεται ναρκωτικά δεν αρκούσε, αλλά ως τώρα ήταν αρκετά self-conscious σχετικά με το πόσο ασυγχώρητες είναι οι αποφάσεις της. Τώρα επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως ηθικότερο από την Valerie? Nαι, συγγνώμη που θίξαμε την ακεραιότητα της Αυτού Μαριχουανότητάς σας!

Η εν λόγω σκηνή (με μια ακόμα αποστομωτική παράδοση διαλόγου από τη Mary-Louise Parker) εδραιώνει σε μεγάλο βαθμό αυτό που νιώθω πως είναι μια οριστική κατεύθυνση της σειράς προς το τέλος της σεζόν σε 4 επεισόδια. Η έλλειψη κατεύθυνσης ήταν και το μεγάλο μου πρόβλημα φέτος από τη στιγμή που πέθανε ο U-Turn. Η Nancy έχει εμφανώς τσιμπήσει αρκετά από τα κολπάκια του, και περιμένω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την επερχόμενη κορύφωση σε σχέση με την πορεία του χαρακτήρα της.

Κατά τα άλλα, το επεισόδιο έδωσε περισσότερους λόγους στον Doug να θέλει να εκδικηθεί κόσμο, και ένας ξαμολυμένος Kevin Nealon ελεύθερος να εξαπολύει καφρίλες στα Jesus freaks της Majestic είναι σχεδόν wet dream, as far as b-stories go. "Cankles!" More, please!

Diamonds with flaws

O τίτλος φαντάζομαι βγάζει νόημα μόνο για όσους παρακολουθούν το Chuck, κι από την άλλη η φωτογραφία είναι από το How I Met Your Mother. (αλλά πραγματικά, γινόταν να μη βάλω αυτό το screencap? Eίναι ανεκτίμητο!) Χύμα ακολουθούν όλα τα shows της Δευτέρας, γιατί είναι κι αυτά πολλά και η κούρασή μου πολύ μεγαλύτερη, οπότε ας αποκαλέσουμε αυτό "The Monday Post" (κι ας γίνεται, εμ, την Τετάρτη) και πάμε για spoilers και σχόλια κατά σειρά για: How I Met Your Mother, Chuck, Heroes και Weeds.

How I Met Your Mother:
Περίεργο επεισόδιο για μένα αυτή τη βδομάδα. Αστειότερο από τα δύο προηγούμενα μεν, αλλά αυτό κυρίως χάρη σε ένα αναπάντεχο πάτημα γκαζιού στο τελευταίο act, το οποίο γύρισε το A-story εντελώς από την ανάποδη. Δεν είναι δηλαδή μόνο οι mini-Teds και mini-Barneys που έφτιαξαν το 20λεπτο για μένα, αλλά και η υπενθύμιση αυτού που οι Bays & Thomas κάνουν καλύτερα από οποιονδήποτε συγγραφέα κωμωδίας στην αμερικάνικη τηλεόραση (και τονίζω το "αμερικάνικη", γιατί αν επεκταθούμε τότε ο Steven Moffat με το Coupling πίνει άνετα το αίμα όλων) δηλαδή τα παιχνίδια με το timeline και το continuity. Oι αποκαλύψεις του Barney ισοσκέλισαν, μη σου πω κι έσβησαν, το και πάλι νεκρό 8λεπτο της Robin. (το ίδιο πέτυχε και το συνεχές σνομπάρισμα προς το "game" του Marshall, καθώς και η ερώτηση του για το ποιο τραγούδι των Chumbawamba εννοούσε ο Barney.)

Το πρόβλημα όμως παραμένει οτι η Robin είναι εκεί, και ειλικρινά δε με ενδιαφέρει να τη βλέπω να πηγαίνει τόσο απεγνωσμένα από ραντεβού σε ραντεβού. Δε θέλει δεσμεύσεις, hello? Ας πάει κι ένα επεισόδιο χωρίς γκόμενο, δε θα πάθει και τίποτα. Ο χαρακτήρας και η ηθοποιός μου αρέσουν, και τους θέλω εκεί, αλλά περισσότερο ως κομμάτι της παρέας, και λιγότερο ως καθρέφτισμα των ιστοριών του Ted που γίνονται παρομοίως επαναλαμβανόμενες. Κι από πότε ο Ted προκαλεί τον Barney, παρακαλώ? Εμ, θέλω τον περσινό Ted πίσω, κι όταν λέω πίσω μπορεί και να εννοώ οτι τον θέλω στο background. Περισσότερο Marshall, please, και είναι επίσης καιρός ο original Captain Awesome να κερδίσει his groove back, mmm?

Chuck:
Μιλώντας για Captain Awesome, μου έλειψε το συμπαθές κομμάτι κρέας σε αυτό το επεισόδιο. Blame the tango! Επίσης θέλω περισσότερο Adam Baldwin, περισσότερα αστεία και λιγότερο all over the place πλοκές. (μη υπερβολική σημασία είναι ένα πράγμα, αλλά εδώ βλέπαμε πρακτικά παρωδία, και το Chuck υποτίθεται πως είναι κάτι ενδιάμεσο. Και γιατί ήταν αναγκαία η παρουσία της Carina, anyway?) Τέλος με τα παράπονα όμως, γιατί αυτό το επεισόδιο επιτέλους μου πούλησε την Strahovsky. Όχι οτι είχα πρόβλημα να την κοιτάω, αλλά για κάποιο λόγο δεν είχα ζεσταθεί ούτε απέναντι στον χαρακτήρα της γενικά, ούτε στο quasi-ρομάντζο της με τον Chuck ειδικότερα.

Αλλά θα σας πω ένα πράγμα, όταν ένα σενάριο, μια ηθοποιός, ένα show, παραδίδει μια τόσο υπέροχα μελαγχολική νότα στο φινάλε σαν το "It's Lisa. My middle name is Lisa," τότε εγώ στέκομαι και επανεκτιμώ. Απλά τέλειο. Και έκλεισε ένα επεισόδιο στο οποίο γενικότερα ήταν σαφής η πορεία των δύο χαρακτήρων, αλλά δεν ήταν όσο sledgehammer-y είναι συνήθως τέτοιου είδους σενάρια. Και φυσικά τώρα που τα πράγματα θα αρχίσουν να ανάβουν μεταξύ Chuck και Sarah, θα εμφανιστεί και η Rachel Bilson για να δέσει το γλυκό. Τι άλλο να πω, από "yay!"? Α, ερώτηση, μην ξεχάσω: η Sarah ξέρει οτι ο Casey σκότωσε τον Bryce? I'm drawing a blank.

Heroes:
Τι σύμπτωση να μιλάω για blanks πάνω που θα γύριζα στο Heroes! Εδώ απουσίαζαν ολοκληρωτικά τα δύο άσχετα storylines, και το τρίτο από αυτά ενώ έγινε πιο ενδιαφέρον από ό,τι ήταν (είμαι ο μόνος που βλέπει ξεκάθαρο μελλοντικό Maya/Sylar hookup?) βασίστηκε πάνω σε μια τόσο ξεκαρδιστική εναρκτήρια σκηνή (οι Wonder Twins κυριολεκτικά έπεσαν πάνω στον Sylar, μέσα σε όλο το Μεξικό!) που απλά κάθε φορά που επιστρέφαμε ήθελα να γελάσω πριν συγκεντρωθώ να ακούσω τι γίνεται. (hint: τίποτα.)

Η Claire και ο Emo Boy συνεχίζουν να μου σπάνε τα νεύρα (για δεύτερο συνεχές επεισόδιο κυριολεκτικά κοιμήθηκα παρακολουθώντας σκηνή τους, αναγκάζοντας τον εαυτό μου να την υποφέρει ξανά απ'την αρχή), ο Nathan ξυρίζει το Μούσι της Ενοχής (που ακόμα δεν έχω καταλάβει από πού πηγάζει), οι συζυγικοί καυγάδες Matt/Mohinder σοβαρεύουν (αλλά τουλάχιστον αφορούν κάτι σχετικό με την πλοκή) και δεν ξέρω αν το καταλάβατε από τη φωτογραφία, αλλά ο μπαμπάς Πετρέλλης θα εμφανιστεί αργότερα στη σεζόν και θα είναι ένα ακόμα τρελό stunt casting που δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα.

Αρκεί να μην είναι άλλος από το Star Trek, έλεος, γιατί η Nichelle "N'awlins" Nicols είναι φρικτή. Η ξαδέρφη του Micah, της οποίας το όνομα δεν θυμάμαι (αλλά εμείς θα τη λέμε Taskmaster), βρίσκει το χρόνο να μαλώσει τον ξάδερφό της για την παράνομη εγκατάσταση καλωδιακής, ανάμεσα στα τηλεοπτικά "Watch 'n' Learn" sessions της και τα συγκινησιακά (πλήρη, με αρχειακό υλικό κι απ'όλα) σολαρίσματα για την κατάσταση στη N'awlins, που μετά από λίγο σερφάρισμα μου φάνηκε κατά τι πιο fictionalized από όσο θα ήθελα. Και καθώς περιμένουμε την είσοδο της Kristen Bell την επόμενη βδομάδα λες και πρόκειται να σώσει single-handedly τη σειρά, απορώ ειλικρινά για πόσο καιρό ακόμα οι συγγραφείς θα συνεχίσουν να αποδεικνύονται masters of their domain και πότε επιτέλους θα γράψουν κάτι άξιο σχολιασμού. Αληθινού σχολιασμού, και όχι σαχλοειρωνικών σχολίων συμπυκνωμένων σε δύο παραγράφους, ε?

Weeds:
Wow, το βλέμμα θυμού και απόγνωσης της Mary-Louise Parker όταν ο Andy της είπε με άνεση οτι όλη της η οικογένεια τη θεωρεί ικανή για φόνο, ήταν τόσο συγκλονιστικά Sally Field-esque που ξεπέρασε και την ίδια τη Sally Field. Έχω δυο-τρεις βδομάδες να το αναφέρω, αλλά η Parker είναι πραγματικά η καλύτερη πωταγωνίστρια αυτή τη στιγμή στη μικρή οθόνη. Και στηρίζει ένα ενδιαφέρον arc στο οποίο οι συγγραφείς έχουν στείλει τη Nancy, χωρίς να είμαι σίγουρος οτι το έχουν καλοσκεφτεί κιόλας. Δηλαδή πλέον η τύπισσα είναι ξεκάθα η χειρότερη μητέρα ever, και τώρα και χωρίς καν αυτοπεριοριστικούς ηθικούς φραγμούς, που κάποτε έστω και υποτυπωδώς διατηρούσε. Όλοι στην οικογενειακή επιχείρηση, σεξ για δύναμη, κτλ. Way to go.

Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο θα δώσει στη Valerie τα 100+ χιλιάρικα που της χρωστάει. Το μάτι της πλέον λάμπει με έναν περίεργο τρόπο, και αν πιστεύω πως ειλικρινά θέλει να της τα δώσει, την κρίσιμη στιγμή θα φανεί αδύναμη και θα τα ξοδέψει κάπου αλλού. Εξάλλου αν μας έχει μάθει κάτι αυτή η σειρά, είναι πως τη στιγμή που νιώθεις ασφαλής ένα απρόοπτο θα απειλήσει να σε στείλει φυλακή. Μακροπρόθεσμα πάντως δεν είμαι σίγουρος οτι βλέπω πού πάει η σεζόν. Μου αρέσει να εκπλήσσομαι, δεν είναι οτι θέλω οι σειρές να μου τηλεγραφούν το φινάλε τους α λα Heroes, αλλά στο Weeds από το θάνατο του U-Turn και μετά δεν έχω νιώσει ούτε για μια στιγμή κάτι που να προσεγγίζει κρεσέντο. Και, ΟΚ, πλησιάζει το φινάλε, και ακόμα δεν το νιώθω. Εκτός κι αν είναι η Valerie, το οποίο μου κάνει για ενδιαφέρουσα ιδέα.

Το obligatory Kevin Nealon shout-out της εβδομάδας: η σκηνή που υπεροπτικά "απολογείται" στους θρήσκους του Majestic και εκείνοι ψαρώνουν ολοκληρωτικά, με είχε σχεδόν να δακρύζω από τα γέλια. Ο άνθρωπος είναι χρυσός. Χρυσός! Θα έβλεπα σε εβδομαδιαία βάση ένα show με αυτόν και την MLP αν το έγραφε ο Paul Haggis!

#1 Dad(s)

Spoilers και σχόλια για Weeds και Heroes, μετά το άλμα.

A μωρέ τον λυπήθηκα τον Dean τον κακομοίρη στο Weeds. Όχι απλά γκρεμοτσακίστηκε, ακινητοποιήθηκε, κατουρήθηκε, υποβαθμίστηκε, αλλά είδε και τους φίλους του να τον εκμεταλλεύονται χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Yikes, όλο αυτό για να έρθει ξανά μαζί με τη Celia? Cruel! (By the way, "Belly"?! Ποια δράκαινα δίνει αυτό το παρατσούκλι στην κόρη της?)

To μεγάλο ερωτηματικό αυτή τη στιγμή είναι πού το πάνε οι συγγραφείς με τη φιλία των δύο κυριών Scottson. Μου αρέσει η δουλειά της Brooke Smith, οπότε δε με ενοχλεί το ενδεχόμενο να την βλέπουμε για κάμποσο καιρό ακόμη, απλά αναρωτιέμαι αν απλά γεμίζουμε χώρο ανάμεσα στο story με τον U-Turn και ό,τι αποτελέσει κλιμάκωση της σεζόν, ή αν όντως αυτό πρόκειται να οδηγήσει κάπου. Το πιο απολαυστικό όμως κομμάτι του επεισοδίου ήταν φυσικά οτιδήποτε είχε και πάλι να κάνει με τον Kevin Nealon, και την ολοένα και αυξανόμενης έντασης κόντρα του χαρακτήρα του με αυτόν του Matthew Modine. Προβλέπεται shitstorm. Oh, wait.

Στο Heroes για όνομα του θεού, κοιμήθηκα. Τα πάντα σέρνονται με ρυθμούς ανάπηρου σαλιγκαριού και το χειρότερο είναι πως δεν μοιάζουν καν να οδηγούν πουθενά. Ο Peter είναι ακόμα παγιδευμένος στο Black Donnellys του Paul Haggis επειδή ένας τυπάκος κρατάει ένα κουτί αγνώστου περιεχομένου για όμηρο, ο Hiro κάνει τον Kensei ήρωα μέσα σε μια σκηνή αλλά μένει πίσω γιατί τον είδε να του κλέβει την πατενταρισμένη ρομαντική του κίνηση, η Claire ζει έναν συνδυασμό της πτήσης από το Superman και του magic carpet ride από το Aladdin αλλά με τα εφέ του Plan 9 From Outer Space, και η Maya αποχωρίζεται τον Alejandro και σκοτώνει ανθρώπους με τη σκέψη της!, κάτι που είχε ενδιαφέρον την πρώτη φορά που το είδαμε, άντε και τη δεύτερη.

Στο μεταξύ, ο Ando ανακαλύπτει ένα ημερολόγιο του Hiro το οποίο πολύ βολικά προσγειώνεται στην ακριβή επιθυμητή χρονική στιγμή. Χαίρομαι πολύ που ο Hiro ξέρει να στοχεύει τόσο καλά μέσα από το χωρόχρονο. Δε θα θέλαμε να έχει διαβάσει το κείμενο οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος ακούμπησε το σπαθί κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων αιώνων. Μιλώντας για τον ταξιδευτή μας, έχει σκεφτεί κανένας άλλος οτι ίσως θα έπρεπε να τον έχουμε δει και στο παρόν της σειράς? Δηλαδή ΟΚ, βρίσκεται μεν στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα, αλλά στο παρελθόν έχει γίνει ξεκάθαρο οτι η απουσία του από το παρόν δεν διαρκεί όσο η παραμονή του στο παρελθόν. Για την ακρίβεια, επιστρέφει λίγο-πολύ όπου και όποτε γουστάρει, οπότε βασικά εδώ περιμένει μάλλον να γυρίσει την ακριβή στιγμή που το κεντρικό story arc θα τελειώνει. How thoughtful of him. Και by the way ναι, αναφέρομαι στο story arc που δεν έχει αναφερθεί για δυο επεισόδια τώρα.

Εκτός αν θεωρείται πρόοδος αυτό το ξεκαρδιστικό φινάλε με τον Mohinder να ανακαλύπτει τον πίνακα που ο Isaac τόσο εξυπηρετικά είχε σημειώσει με αύξοντα αριθμό. Τι καλός άνθρωπος! Το μόνο πράγμα που δεν ήταν βαρετό ή τραγικό στο αποψινό επεισόδιο ήταν η επιστροφή του depowered Sylar και η αληθινή μορφή της Candace που οι συγγραφείς όφειλαν να μας έχουν δείξει από πέρσι. Τελικά μου αρέσει ο Zachary Quinto, δε βλέπω την ώρα να τον δούμε ως Mr. Spock. Τι, για το Heroes λέγαμε? Sorry, αφαιρέθηκα.

Monday night leftovers

Όσο είμαστε ακόμα σε αυτές τις κολασμένες πρώτες μια-δυο βδομάδες της σεζόν θα αναγκάζομαι να χώνω μαζί μερικά shows στο ίδιο post, κι ας είναι θεματικά άσχετα μεταξύ τους. (και by the way το Mad Men ενδέχεται να το αφήσω στη γωνία για μια-δυο βδομάδες όπως είχα κάνει με το John From Cincinnati κάποια στιγμή το καλοκαίρι, γιατί θέλω να έχει την προσοχή που του αξίζει.)

Σύντομα spoilers, κατά σειρά, για Chuck, Weeds και Aliens in America.

To δεύτερο επεισόδιο του Chuck επανέλαβε τις θεματικές του πιλότου, μια τακτική αρκετά συνηθισμένη. (θυμηθείτε πώς η Betty διέτρεχε ξανά και ξανά τον κίνδυνο να απολυθεί στα πρώτα 5-6 επεισόδια του Ugly Betty πριν η σειρά κινηθεί παρακάτω.) Και δεν είναι οτι έχω πρόβλημα με αυτή την τακτική, απλώς στην εφαρμογή είχα αρκετές ενστάσεις, κυρίως στο οτι η κυβερνητική συνωμοσία καταλαμβάνει πολύ περισσότερο χώρο από όσο θα ήθελα. Δεκτό αυτό στον πιλότο, αλλά προσωπικά με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να βλέπω άβολη κωμωδία στον εργασιακό χώρο, παρά τον Chuck να τρέχει γύρω-γύρω προσγειώνοντας ελικόπτερα.

Παρ'όλ'αυτά ο Adam Baldwin είναι όπως πάντα χρυσός, κι εκτός από χιούμορ φέρνει ταυτόχρονα και μια βαρύτητα σε κάποιες από τις σκηνές του, τη στιγμή που η Yvone Strehovsky δεν μπόρεσε. Μου άρεσε η δυσαρέσκειά του προς τον Chuck για τον χειρισμό της "σχέσης" του με την Sarah, και με άγγιξε το subtle βλέμμα απογοήτευσής του στην κηδεία στο τέλος. Κι ενώ πολλά στοιχεία καταφέρνουν να είναι αστεία με έναν ενδιαφέροντα, quirky τρόπο (τα κις-ανιχνευτές και το "μαγικό" με το τραπεζομάντηλο!) είναι πολλές οι στιγμές του επεισοδίου που πέφτουν flat, όπως η σκηνή μάχης στο Wienerlicious (κακό editing) ή η γενικότερη παρουσία του Morgan. (αν ήθελα να βλέπω τον Seth Green, θα έβλεπα ξανά τη Buffy.) Δεν ξέρω, το περίμενα καλύτερο.

Ψιλο-αδιάφορο βρήκα και το latest Weeds, με την έννοια οτι ένα μεγάλο arc έχει τελειώσει και το επόμενο λογικά ψήνεται. Τώρα είμαστε σε αυτό τo awkward ενδιάμεσο έδαφος. Ακόμα κι εδώ πάντως υπήρχαν μια-δυο memorable σκηνές, ιδιαίτερα οτιδήποτε είχε να κάνει με τον Shane. Δεν είμαι σίγουρος πώς θέλω να εξελιχθεί η φιλία του με την κόρη της Celia, αλλά και οι δυο χαρακτήρες μου ήταν πάντα φοβερά συμπαθείς. Κατά τα άλλα λίγα πράγματα, κυρίως περιέργεια να δω πού το πάνε με το stalking της πρώην γυναίκας του Peter.

O πιλότος του Aliens in America διαφέρει από την unaired version με έναν πολύ βασικό τρόπο, δηλαδή το recasting του πατέρα Tolchuk με τον αποφασιστικά μη αστείο Scott Patterson αντί του ξεκαρδιστικά geeky Patrick Breen. Δε μπορώ καν να ξεκινήσω να απαριθμώ τους τρόπους με τους οποίους αυτό είναι λάθος, εξάλλου θα είναι εμφανές σε όποιον δει έστω και δέκα δευτερόλεπτα με τον Patterson να προσπαθεί να παίξει τον geek απλώς και μόνο γουρλώνοντας τα μάτια ή προσποιούμενος μια αστεία φωνή. Ugh.

Κατά τα άλλα, ό,τι είπαμε και το καλοκαίρι. Καλό υλικό, ενδιαφέρον premise, αλλά ταυτόχρονα χιούμορ που περισσότερο αναγνωρίζεις οτι είναι αστείο, παρά actually γελάς. ("That is sooo funny," για να υπεθυμίσω μία ακόμα φορά ένα από τα αγαπημένα μου αστεία απ'το Scrubs.) Φοβάμαι οτι όπως και με το Everybody Hates Chris, θα συνεχίζω αναγνωρίζω το ποιοτικόν του όλου πράγματος, αλλά μέχρι τα Χριστούγεννα θα την έχω κάνει για αλλού. Oh well, ελπίζω τουλάχιστον ως τότε να έχουμε μάθει τι στα κομμάτια έγινε με αυτόν τον κλόουν...

Weeds: He Taught Me How to Drive By

Ποιοι είναι οι Individuals και τι δουλειά έχουν να διασκευάζουν το "Little Boxes"? Φέρτε πίσω τους Shins! Anyway, spoilers για το actual επεισόδιο μετά το άλμα.

Καταρχάς σε ευχαριστώ Showtime που μας έδειξες την προτελευταία σκηνή του επεισοδίου την περασμένη βδομάδα. Αυτό έκανε την παρακολούθηση τόσο πιο... ανούσια. Η τελευταία όμως, ε? Βασικά κάτι έσπασε μέσα μου όταν είδα το πτώμα να αναδύεται, γιατί σε περίπτωση που δεν το είχατε εμπεδώσει, περίμενα τον Peter να εμφανιστεί και πάλι, ολοζώντανος. Παραδέχομαι όμως αυτό που είχε σημειωθεί και σε σχόλια προηγούμενων επεισοδίων, οτι ως χαρακτήρας είχε κλείσει τον κύκλο του, οπότε ας πάει στο καλό, ας δούμε και την κηδεία του, κι ας πάμε σπίτια μας. By the way, το timing ήταν τόσο βολικό που ένιωσα πως κάποιος συγκρατούσε το σκελετό στο βυθό μέχρι να λάβει το ΟΚ από τον Martin οτι η Nancy ξεμπέρδεψε οριστικά με τον U-Turn.

Kαι πολύ χαίρομαι που ξεμπέρδεψε, γιατί δεν ήθελα να τραβήξει άλλο αυτή η πλοκή- ήδη οι υπόλοιποι χαρακτήρες ακολουθούν τους δικούς τους δρόμους κάνοντας τη Nancy σε αυτό το επεισόδιο να μοιάζει με guest στο ίδιο της το show. Όμως το χαμόγελό της λίγο πριν ριχτεί στον Modine υποδείκνυε πως έχουμε νέες συναρπαστικές και αρκετά σέξι κατευθύνσεις να εξερευνήσουμε τους ερχόμενους μήνες. Ομολογώ όμως πως αυτή τη στιγμή δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι είδα σε αυτό το τελευταίο δίλεπτο. Η Nancy γούσταρε τον τύπο που την είχε βάλει να χορέψει? Πήγε με τον Majestic επειδή είχε τις κάψες της? Επειδή ήθελε να τσαντίσει τη Celia? Discuss.

Κατά τα άλλα, ο Kevin Nealon παραμένει χρυσός είτε τσακώνεται με την Elizabeth Perkins είτε μαλακίζεται (και ξέρετε οτι είναι πολύ ταιριαστή η χρήση αυτής της λέξης εδώ!) μαζί με τον Andy. Αλλά πιο πολύ μου άρεσε εδώ ο Silas, τόσο με τις συνεχείς προβλέψεις του ("Judas") όσο με την αποστόμωση του δασκάλου του ακουλουθούμενη από τη στιχομυθία του με την Isabelle. ("Jesus Christ." "Exactly.") Όλα τα λεφτά όμως ήταν το τελικό πλάνο της κόρης της Celia καθώς απομακρυνόταν στο ηλιοβασίλεμα με το χέρι της στον πισινό της παρ'ολίγον σωτήρα του Silas. (Kαι το οτι είδα αυτό το επεισόδιο την ίδια μέρα με αυτή την ταινία θα το εκλάβω απλά ως ένα αρρωστημένο αστείο.)

Weeds: Grasshopper

Για πρώτη φορά στη φετινή σεζόν ένιωσα ένα επεισόδιο να κυλάει από την αρχή ως το τέλος σα νεράκι και να μην κάνει την ελάχιστη κοιλιά πουθενά. Ενδέχεται να με είχαν προκαταβάλει θετικότατα οι Shins με την όμορφα ενορχηστρωμένη διασκευή τους στο "Little Boxes" (γράφω αυτό το post ακούγοντας το "Australia" τους, οπότε συγχωρέστε με αν γράφω σαν υπερβολικά χαζοχαρούμενος, η gobias φταίει που επέμενε να το ακούσω!), από την άλλη ίσως και να είναι η είσοδος της Mary-Kate Olsen.

...μπα, οι Shins την έκαναν τη δουλειά. Spoilers μετά το άλμα!

Τέλειο δεν ήταν αυτό? Το arc της Nancy με προβλημάτιζε εδώ και μερικά επεισόδια γιατί δεν έβλεπα πού μπορεί να το πήγαιναν, αλλά από κάποιο σημείο κι έπειτα έγινε εδώ σαφές πως κάτι τέτοιο θα συνέβαινε, ο U-Turn πίεζε υπερβολικά τη Nancy αλλά και τον Marvin για να τη βγάλει καθαρή. Και τώρα? Θα κληρονομήσει τον υπόκοσμο? Θα βρεθεί να ελέγχει τον Conrad που άξαφνα επέστρεψε στο show? Θα απλώσει τα χέρια της (και τα γυμνά πόδια της) στην κοινότητα Majestic? Me likey! (Αν και θα μπορούσα να κάνω και χωρίς το spoiler του preview, ευχαριστώ πολύ.)

Επιπλέον, και οι υπόλοιποι χαρακτήρες του show μοιάζουν να αναπτύσσουν ξανά δικά τους storylines, ανεξάρτητα από τη Nancy μετά από κάμποσο διάστημα. Ο Silas μπλέκεται στην απαραίτητη για κάθε σειρά που σέβεται τον εαυτό της "φυλάω-τον-εαυτό-μου-για-το-γάμο" σχέση, ο Shane έχει κάτι να πει και έχω πολύ μεγάλη περιέργεια να δω πώς θα το πάρει η μητέρα του, ο Kevin Nealon που είναι πάντα στα καλύτερά του όταν παίζει τον εκδικητικό μισάνθρωπο βρίσκει πρόσφορο έδαφος να παίξει όση μπάλα θέλει, ρνώ η Celia επανενώνεται με τη Nancy φέρνοντας και τα δικά της μπαγκάζια πάνω σε αυτά που ήδη είχε η φίλη της. Kαι πλην όλων αυτών, ένα πανέτοιμο κύκλωμα διακίνησης ηρωίνης περιμένει τη Nancy και -να υποθέσω- τον Andy. Ουφ, πολύ πράμα!

Έναν μικρό σχολιασμό θέλω να κάνω για το stunt casting Που η Kohan χτυπιέται οτι δεν είναι stunt casting, και μάλλον την πιστεύω. Η Mary-Kate Olsen προστίθεται στο καστ και αυτό που θεωρούσα απίθανο συνέβη, δηλαδή η χημεία της με τον συμπρωταγωνιστή της είναι όντως τόσο έντονη που κι εγώ θα την προσλάμβανα. Δεν είναι μόνο αυτό που αθωώνει την Kohan, είναι ο τρόπος που είναι γραμμένη η εισαγωγή του χαρακτήρα της. Συνήθως όταν οι παραγωγοί φέρνουν κάποιο όνομα στη σειρά, φροντίζουν η πρώτη του σκηνή να είναι κάπως κράχτης, να φωνάζει ΚΟΙΤΑΧΤΕ, ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΔΕ! Εδώ όμως, η Olsen είναι background, μπροστά είναι ο Silas και το ξεκαρδιστικό πάρε-δώσε του με έναν παππούλη, και αν δεν ήταν η συγκεκριμένη ηθοποιός στο ρόλο δε θα δίναμε ιδιαίτερη σημασία στο χαρακτήρα της μέχρι το τέλος της σκηνής όταν και την κοιτάει ο Silas.

Eίμαι βέβαιος πως αυτή η εισαγωγή έγραφε πιο αποτελεσματικά στο χαρτί, και μόλις ολοκληρώθηκε η σεκάνς φοβήθηκα προς στιγμήν οτι με παρόμοιο τρόπο (και άθελά της) η Olsen θα κλέβει στιγμές που δεν υποτίθεται πως την ανήκουν. Όμως το follow-up δίλεπτο μου άλλαξε γνώμη, και με έκανε *καρα-gasp* θετικό απέναντι στην προοπτική 10 ακόμα επεισοδίων με αυτήν στο show. Για να δούμε πώς θα πάει.