Terriers: Όλα τα write-ups

Από καιρό σε καιρό συγκεντρώνω σε ένα ποστ όλα τα κείμενα που έχω γράψει για κάποιες σειρές, και τώρα που είδα τον πιλότο του Last Resort με έπιασε να κάνω το ίδιο και τον αγαπημένο μου, πιο υποτιμημένο εκ όλων των Shawn Ryanς.

~~~

1x01 Pilot
1x02 Dog and Pony
1x03 Change Partners
1x04 Fustercluck
1x05 Manifest Destiny
1x06 Ring-a-Ding-Ding
1x07 Missing Persons
1x08 Agua Caliente
1x09 Pimp Daddy
1x10 Asunder
1x11 Sins of the Past
1x12 Quid Pro Quo
1x13 Hail Mary

~~~

Extras

Preview: Περιμένοντας το Terriers
RIP: Terriers
Top-10 2010: #1
Best theme song ever

.

The Chicago Code: Pilot

Πώς είναι η νέα σειρά του Shawn Ryan;

Μια σύντομη πρώτη εντύπωση θα δώσω γιατί και χρόνο δεν έχω, και νωρίς είναι ακόμα. Χωρίς να είναι κάτι εντυπωσιακό, το αποτέλεσμα ήταν αρκετό σαν εισαγωγή για να με κάνει να θέλω να δω ακόμα περισσότερα. Είδαμε ουσιαστικά ένα σύντομο τουρ σε μια ομάδα αστυνομικών που μας αυτοσυστήθηκαν, σε ένα Σικάγο που δεν ξέρω αν έχει σχέση με την πραγματικότητα, αλλά στα μάτια μου έμοιαζε σκηνικό ιδανικό για μια ιστορία μπάτσων που κάνουν του κεφαλιού τους, έχοντας βάλει στόχο την αστυνομική διαφθορά. Είχε μια old-school ποιότητα, είχε χαρακτήρα, και παρότι θα ήταν πολύ εύκολο να συμβεί κάτι τέτοιο, το Chicago Code δε μου θύμισε κάθε άλλη αστυνομική σειρά.

Ο χαρακτήρας της Beals είναι γαμάτος γυναικείος ρόλος με την έννοια ότι δεν προσπαθεί να κάνει κάποιο ιδιαίτερο statement, είναι απλά σκληρή, είναι εκεί, και κάνει τη δουλειά της γαμάτα πετώντας και ωραίες ατάκες άμα λάχει. Παρόμοια προσέγγιση με την Claudette της CCH Pounder δηλαδή, και αυτό μου είναι για την ώρα αρκετό. Ο Jason Clarke (που τον είχα βρει φοβερό στο Brotherhood) στήνει εδώ χαρακτήρα με το καλημέρα, ούτε λόγια χρειάζεται ούτε τίποτα. Η συνύπαρξη των δύο θα αρκούσε για να κουβαλήσει μια σαχλαμάρα, πόσο μάλλον κάτι που σαφώς δεν είναι σαχλαμάρα.

Δεν είναι ότι με καθήλωσε κάτι σε αυτό τον πιλότο, με τον τρόπο που ας πούμε το Shield ήταν ίσως ο καλύτερος πιλότος στην ιστορία. Και ήταν και προφανές, υπερπεπεξηγηματικό σε σημεία. Εξάλλου δεν είναι πως έχω τυφλή εμπιστοσύνη στον Ryan: Από τις 4 σειρές του, τις δύο τις έχω λατρέψει παράφορα, και τις άλλες δύο τις βαριόμουν. Η αλήθεια είναι πως το Chicago Code μοιάζει να έρχεται και να ισορροπεί κάπου στη μέση, κάτι που υποθέτω δεν είναι και τόσο άσχημο.

Όμως δες. Και μια ομάδα από χαρακτήρες που ήδη μοιάζουν σαφείς και συναρπαστικοί, και ένα ωραίο setting που σε προδιεθέτει ευχάριστα για μια τέτοια σειρά, και μικρές εκπλήξεις σαν την καλύτερη σκηνή αυτού το πιλότου: Όταν ο πιτσιρικάς που η Colvin είχε μεγαλώσει από μικρό στην αστυνομία τρώει σφαίρα για να την προστατέψει, κόβοντας απότομα την αφήγηση του origin story του.

Ο Ryan πάντοτε έχει καλά ένστικτα στο πώς να πει ανατρεπτικά μια ιστορία, και τέτοιες είναι οι στιγμές που περιμένω από αυτόν και με κάνουν αισιόδοξο για τη συνέχεια. Κουβαλάει μαζί του τον καταραμένα λατρεμένο σεναρίστα Tim Minear (δεύτερη κολλητή συνεργασία τους μετά το Terriers) και έχω κάθε λόγο να πιστεύω πως αυτοί οι δύο μαζί θα ξύσουν μεθοδικά και καθηλωτικά την επιφάνεια που μόλις μας παρουσίασαν, για να αποκαλύψουν κάτι πραγματικά καλό. Αν δεν είναι ήδη εκεί, δεν πειράζει - είναι νωρίς. Εξάλλου, το μεν Terriers γινόταν καλύτερο με κάθε επεισόδιο που πέρναγε, το δε Shield γινόταν καλύτερο με κάθε σεζόν που πέρναγε.

.

Top-50 Episodes, 2010: #50-41

Κόψαμε πίτα στη δουλειά, έγινε το Super Bowl, μπαίνουν οι Απόκριες, παίχτηκε και το πρώτο σπουδαίο επεισόδιο του 2011, ε, σα να ήρθε ο καιρός ανεβάσω επιτέλους και αυτή την αραχνιασμένη 50άδα επεισοδίων μου για το 2010 όσο ακόμα έχουμε, ξέρεις, 2010. (Μόλις με ένα μήνα καθυστέρηση!)

Μερικά σύντομα πραγματάκια: Αυτή τη λίστα την ανεβάζω από την πρώτη χρονιά λειτουργίας του μπλογκ με μόνη διακοπή την περσινή, όταν κάπου ανάμεσα στις λίστες δεκαετίας και στο between-jobs-άγχος μου, δεν αξιώθηκα ποτέ να την ανεβάσω. (Αν και μια δεκάδα είμαι σίγουρος ότι κάπου την έχω καταχωνιασμένη. Λέω να την ρετρο-ανεβάσω για λόγους αρχείου.) Η λογική δεν είναι να βάλω κάτω όλα τα επεισόδια κάθε σειράς που είδα και να τα κατατάξω με αυστηρότητα, αλλά περισσότερο να αποτυπώσω σε μια λίστα (φυσικά έπρεπε να είναι λίστα, γιατί χωρίς τους ψυχαναγκασμούς μας δεν είμαστε τίποτα) τα πράγματα που αγάπησα ή που θυμάμαι περισσότερο από την περασμένη χρονιά. Κάτι σαν recap, ένα πράγμα. (Για τα περισσότερα επεισόδια που αναφέρονται, υπάρχει link μέσα στο [...] που οδηγεί στο ποστ που είχα κάνει όταν πρωτοπροβλήθηκε.)

Για να χωράνε όσο περισσότερα γίνεται, προσπαθώ να μη δίνω σε καμία σειρά πάνω από δύο slots στην 50άδα, άαααντε άμα είναι super να δίνω τρία. (Κι άμα είναι το Community να δίνω τέσσερα, εντάξει εντάξει ΣΥΓΓΝΩΜΗ.) Κοινώς, όχι, δεν θεωρώ πως υπήρξαν φέτος 50 επεισόδια σειρών που ήταν καλύτερα από 10 επεισόδια Terriers ή 8 επεισόδια Treme, απλώς αυτά είναι τα 50 που γούσταρα, που ξεχώρισα, που -για τον έναν λόγο ή τον άλλον- θυμάμαι αυτή τη στιγμή εντονότερα.

Μετά το άλμα η δεκάδα 50-41 και στη συνέχεια κάθε μέρα κι άλλη μία ως το top-10 μες στο weekend.

~-~

50 > The Amazing Race 17x01 They Don't Call It The Amazing Race for Nothin'!
Γιατί αυτό είναι το αστειότερο πράγμα που συνέβη όλη τη χρονιά.


49 > Lie to Me 1x19 Pied Piper
(w: Sharon Lee Watson / d: Paul McCrane)
Δεν πεθαίνω με τα procedurals ακόμα κι όταν είναι καλά (όπως το Lie to Me δηλαδή), αλλά εδώ ο Shawn Ryan μάζεψε ξανά το μισό καστ του Shield σε ένα γαμάτο αυτοτελές μυστήριο. Αδύνατον να αντισταθώ. [...]

48 > Boardwalk Empire 1x01 Boardwalk Empire
(w: Terence Winter / d: Martin Scorsese)
Από αυτές τις παραγωγές που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό (και καθόλου δεδομένες δεν πρέπει να τις θεωρούμε για την τηλεόραση) ακόμα κι αν σε κρατούν σε κάποια απόσταση την ίδια στιγμή. Δεν το αγάπησα, αλλά και ο Buscemi απολαυστικός είναι, και ο Scorsese σε ρίχνει κατευθείαν στο κλίμα της εποχής πριν ξεκινήσει ο Winter να πλάθει την ιστορία του. [...]


47 > The Daily Show with Jon Stewart – March 18 – Gary Locke
Παρόλο που δεν έχει τα performance skills ενός Colbert, ο Jon Stewart παρόλ’αυτά δεν κώλωσε καθόλου να παίξει μια ολόκληρη εκπομπή ως Glenn Beck, ξεφτιλίζοντας τις άναρθρες και παράλογες φοβικές κραυγές του στην πορεία.

46 > Entourage 7x05 Bottoms Up
(w: Ally Musika / d: Dan Attias)
Όπου το Entourage ως απόλυτη αντρική φαντασίωση φτάνει στην ολοκλήρωσή του, με τον Vince να τα φτιάχνει με την πορνο-uber-στάρ Sasha Grey, η οποία εδώ παίζει μια εξιδανικευμένη εκδοχή του εαυτού της. Κάτι σαν την τέλεια γυναίκα δηλαδή. Excelsior! [...]


45 > 30 Rock 5x04 Live Show
(w: Robert Carlock & Tina Fey / d: Beth McCarthy-Miller)
Η Tina Fey έπαιξε με τους περιορισμούς ενός live show χρησιμοποιώντας τους με κατάλληλο τρόπο για μεγιστοποίηση του κωμικού effect. Για παράδειγμα, στις διηγήσεις, τους κεντρικούς χαρακτήρες έπαιζαν νεότεροι ή/και καυτότεροι ηθοποιοί. Μπόνους πόντοι για τις μικρές, ξεκαρδιστικές διαφορές ανάμεσα στις εκδοχές Δυτικής και Ανατολικής όχθης. [...]


44 > Nikita 1x09 One Way
(w: Albert Kim / d: Ken Fink)
Κάθε άλλο παρά ξαναζεσταμμένο φαγητό, η περιπέτεια-ριμέικ του CW είναι σταθερή απόλαυση με καλύτερη στιγμή της αυτό το αναπάντεχο team-up της Nikita με τον Michael.

43 > Survivor: Heroes Vs. Villains 20x12 A Sinking Ship
Οι καημένοι οι παραγωγοί στρίμωξαν δύο Συμβούλια σε ένα επεισόδιο γιατί νόμιζαν πως θα ήταν προβλέψιμο. Αλλά με τον RUSSELL HANTZ! τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Το Συμβούλιο όπου ο Βασιλιάς της Σαμόα αποφασίζει να διώξει απ’το παιχνίδι της σύμμαχό του Danielle “γιατί έτσι”, είναι ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του show. [...]


42 > Chuck 3x18 Chuck Versus the Subway
(w: Matt Miller/Allison Adler & Phil Klemmer / d: Matt Shakman)
Chuck 3x19 Chuck Versus the Ring: Part II
(w: Josh Schwartz & Chris Fedak / d: Robert Duncan McNeill)
Η 3η σεζόν Chuck δε βλεπόταν με το συμπάθιο, μέχρι τη στιγμή που οι παραγωγοί πήραν 6 έξτρα επεισόδια που δεν περίμεναν, αφού είχαν κλείσει το season arc. Εκεί χαλάρωσαν, έκαναν fun πραγματάκια, και κατέληξαν την season 3.2 με ένα αληθινά δυνατό και συναισθηματικό φινάλε που είχε τον Brandon Routh ως γνήσιο Κακό και τον Scott Bakula να επαναφέρει στη σειρά το αληθινό κέντρο βάρους της: Τη σχέση των τριών Bartowski.


41 > Breaking Bad 3x07 One Minute
(w: Thomas Schnauz / d: Michelle MacLaren)
Γιατί η σκηνή του Hank με τα δύο ξαδέρφια στο πάρκινγκ στο τέλος του επεισοδίου, είναι υπόδειγμα του πώς γράφεις κόντρα στις δραματουργικές συμβάσεις και πώς σκηνοθετείς μέχρι ο άλλος να χαϊδεύει το πάτωμα με το σαγόνι του. [...]

.