Όλα τα write-ups των επεισοδίων της 5ης σεζόν Breaking Bad, όπως γράφτηκαν για το Oneman.gr
~~~
5x01 Live Free Or Die
5x03 Hazard Pay
5x04 Fifty-One
5x05 Dead Freight
5x06 Buyout
5x07 Say My Name
5x08 Gliding Over All
.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα breaking bad. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα breaking bad. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Breaking Bad: Season 5a
Όλα τα write-ups των επεισοδίων της 5ης σεζόν Breaking Bad, όπως γράφτηκαν για το Oneman.gr
~~~
5x01 Live Free Or Die
5x03 Hazard Pay
5x04 Fifty-One
5x05 Dead Freight
5x06 Buyout
5x07 Say My Name
5x08 Gliding Over All
Breaking Bad: STATUS update
Ταιριαστό timing η επιλογή του Breaking Bad όταν μου ζητήθηκε από το περιοδικό STATUS να συμμετάσχω σε ένα ομαδικό θέμα σχετικά με αγαπημένες 'αντρικές τηλεοπτικές σειρές'. Αντρική ή γυναικεία ή για εξωγήινους από τον Άρη ελάχιστη σημασία έχει, καθότι είναι απλούστατα μια από τις καλύτερες σειρές της εποχής μας, εξ ου και η αναμονή, εξ ου και το παρακάτω υμνητικό κείμενο, εξ ου και τα εβδομαδιαία recaps που θα έρχονται για τη φετινή σεζόν.
Προς το παρόν, αυτό είναι το κειμενάκι που συνεισέφερα στο αφιέρωμα. Δεν είναι πράγματα που δεν έχουμε γράψει στο μπλογκ, but there you have it. Ζέσταμα, ξερωγώ.
BREAKING BAD
Ακίνδυνος καθηγητής χημείας μαθαίνει πως έχει καρκίνο και, τι πιο φυσιολογικό, αποφασίζει να χωθεί στο κόλπο του εμπορίου ναρκωτικών (crystal meth, μην πάνε χαμένες και τόσες γνώσεις), ώστε να μαζέψει λεφτά για να αφήσει στην οικογένειά του. Πατρική και συζυγική ευθύνη διαστρεβλωμένες μέσα από ένα πρίσμα υπερβάλλοντα ζήλου; Όχι, δεν είναι τόσο απλό.
Γιατί στην κατάμαυρη περιπέτεια χαρακτήρων του Βινς Γκίλιγκαν («The X-Files»), ο σεβάσμιος καθηγητάκος Γουόλτερ Γουάιτ ξεκινά μια διαδρομή που οδηγεί κατευθείαν στην προσωπική κόλαση, σε μια σειρά που μετατρέπει την ψυχολογική αποδόμηση σε θρίλερ, εστιάζοντας στη φρίκη των μικρών στιγμών τις οποίες οι ταινίες σού κρύβουν. Ο Γκίλιγκαν λέει ότι ξεκίνησε να δείξει πώς μπορεί ο καλός σου γείτονας να μετατραπεί σε αληθινό μαφιόζο και η απάντηση που βρίσκει είναι πως το σκοτάδι που κρύβει μέσα του ο καθένας μας είναι η τρομακτικότερη ματιά στην άβυσσο.
Ο Μπράιαν Κράνστον στον πρωταγωνιστικό ρόλο δίνει μία από τις μεγαλύτερες ερμηνείες του μέσου – οι αλλαγές στις συμπεριφορές και στις ματιές του θα σε κάνουν να τρέμεις. Όπως και το πώς ξεκινά ο κύριος Γουάιτ και πώς εξελίσσεται: Εσύ ξέρεις με βεβαιότητα αν θα το είχες μέσα σου ή όχι; Η σειρά σου δίνει πέντε σεζόν για να το διαπιστώσεις.
Η πέμπτη –και τελευταία– ξεκινά στις 15 Ιουλίου και θα παιχτεί σε δύο μέρη, μισή φέτος και μισή το επόμενο καλοκαίρι.
(Για το περιοδικό STATUS με εξώφυλλο τον Πρίντεζη και τα μπλε γυαλιά ηλίου του.)
Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα λίγο έξω απ'τη δεκάδα
Μόλις με μια μέρα καθυστέρηση συνεχίζουμε την αναδρομή σε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της περσινής χρονιάς. Οτιδήποτε βρίσκεται εδώ είναι βασικά με τον ένα τρόπο ή τον άλλο τρομερή ώρα τηλεόρασης. Για πολλά από αυτά πεθαίνω λίγο μέσα μου που τα άφησα εκτός δεκάδας but there you have it. Θέσεις 25 ως 11.
25> Awkward. 1x09 My Super Bitersweet Sixteen
John Hughes #1. Είδα όλη τη σεζόν σε μια 4ωρη καθισιά οπότε δεν ξεχώρισα επεισόδια. Εκτός από αυτό, μια γλυκόπικρη αφιέρωση σε Εκείνες τις βραδιές που όλα πηγαίνουν άβολα και χάλια και σκατά και ΑΒΟΛΑ.
John Hughes #2. Αγαπημένη πάλαι ποτέ, λατρεμένη εκ νέου με μια εντελώς φρέσκια οπτική.
23> Suburgatory 1x01 Pilot
John Hughes #3. Πολύ έξυπνη και πολύ αστεία αυτή η τηλεοπτική μετάφορά του 'Easy A'.
Να κλέψω λίγο, βάζω δύο μαζί. Στην αρχή με είχε ξενίσει, αλλά τελικά αυτή η κούκου παρένθεση στη μυθολογία της 3ης σεζόν είναι ό,τι πιο αξιομνημόνευτο έκανε η σειρά εδώ και 2 χρόνια. Η Anna Torv στο ρόλο της Olivia στο ρόλο του William Bell του Leonard Nimoy ποτέ δεν ήταν όχι-θεότητα.
21> Louie 2x07 Oh Louie/Tickets
Η φάση με τον Dane Cook είναι λίγο τηλεοπτική ιστορία. Μόνο ο Louis CK μπορεί να τα κάνει αυτά τα πράγματα.
20> The Chicago Code 1x04 Cabrini-Green
Το πρώτο επεισόδιο με αληθινό focus στον "κακό" του, όχι μόνο δίνει βάρος στο αντίπαλο δέος των ηρώων μας, αλλά σου δίνει αληθινή αίσθηση της πόλης, της ιστορίας της και των δεσμών της με αυτόν τον χαρακτήρα.
19> Spartacus: Gods of the Arena 1x05 Reckoning
Παράνοια #1. ΠΑΡΑΝΟΙΑ.
Παράνοια #2. Με στυλ '60s!
17> V 2x10 Mother's Day
Παράνοια #3. Pulp masterpiece.
16> Doctor Who 6x08 Let's Kill Hitler
Γιατί ο Χίτλερ πέρασε το επεισόδιο μες στη ντουλάπα ρε φίλε.
15> Breaking Bad 4x13 Face Off
Να φτάνει το τέλος και να τρέμεις, αλλά μόνο μέσα σου, γιατί απέξω έχεις παγώσει.
Στο μέλλον, η πιο σπουδαία κυνική κωμωδία των ημερών μας, θα έχει καρδιά.
13> Community 2x19 Critical Film Studies
Ο Abed προσπαθεί να επικοινωνήσει με έναν άνθρωπο και το κάνει με το μόνο τρόπο που καταλαβαίνει: Τους κινηματογραφικούς κώδικες. Δε μου θυμίζει τίποτα αυτό, όχι.
12> South Park 15x07 You're Getting Old
Ένα επεισόδιο που έκανε τους πάντες να αναρωτηθούν αν η σειρά απλά θα τελείωνε επί τόπου, έστω κι αν μέσα μας ξέραμε πως προφανώς όχι. Κοιτάχτε, όχι να το παίξω κυνικός τώρα από το πουθενά, και προφανώς οι Parker και Stone κάνουν εδώ το point τους μέσω κωμικής υπερβολής, αλλά αν δε σου μίλησε έστω και σε κάποιο επίπεδο αυτό το επεισόδιο, τότε σε ζηλεύω λίγο. Χαζοχαρούμενε.
11> Parks and Recreation 4x06 End of the World
Αυτή η αίσθηση πως όταν όλα πάνε να τελειώσουν έρχεται η πλήρης απελευθέρωση και μπορείς να ζήσεις έστω για μια στιγμή αυτό που πάντα ήθελες.
'Αύριο' το τοπ-10.
.
Το Top-10 του 2011, λίγο πριν εκπνεύσει το 2012
(ETA: Επειδή πολύς κόσμος αφήνει τα τοπ-10 του στα σχόλια, όσοι θέλετε προσθέστε το κι εσείς για να κάνουμε μια ανεπίσημη σούμα στο τέλος από περιέργεια.)
Ελπίζω τις επόμενες μέρες να μπορέσω να κάνω κάποια κείμενα με ηρεμία και από χρονική απόσταση για μερικές από τις σειρές που ακολουθούν, αλλά ως τότε βαράτε εδώ.
11>
The Chicago Code του Shawn Ryan
Είπα 10; Συγγνώμη, εννοούσα 11. Δηλαδή 10 εννοούσα, αλλά δε μου πήγαινε με τίποτα να αφήσω έξω ένα ακόμα (εν τέλει) mini-series για διαφθαρμένο σύστημα και ιδεολόγους μπάτσους από τον Shawn Ryan. Ένιωθα το Σικάγο να ζωντανεύει στην οθόνη μου κάθε βδομάδα.
10>
Σασπένς τύπου 24 αλλά το οποίο προκύπτει άμεσα από τους χαρακτήρες. Η Claire Danes στη γυναικεία ερμηνεία της σεζόν, διατηρώντας μια φανταστική ισορροπία (μέχρι που δεν την διατήρησε), και τρομερό φινάλε σε ένα πολιτικό θρίλερ 'από τα παλιά'. Αλλά ταυτόχρονα αδιαμφισβήτητα 'τώρα'.
9>
Skins των Brian Elsley και Jamie Brittain+
Awkward. της Lauren LungerichΚι άλλη κλεψιά, very nice. Όμως σκεφτείτε το: Και οι δύο αυτές σειρές (ειδικά φέτος, όσο αφορά το Skins) ήταν heightened εκδοχές ιστοριών ξεκάθαρης John Hughes-esque χροιάς. Το Awkard. ήταν λίγο πιο γλυκό και λίγο πιο έξυπνο, το Skins λίγο πιο character-driven και σαφώς πιο φιλόδοξο. (Άσε που έφερε πίσω τη σειρά από τη μαύρη τρύπα που είχε πέσει.) Τα αγαπάμε και τα δύο.
8>
The Vampire Diaries του Kevin WilliamsonΓιατί πουθενά αλλού δε θα συναντήσουμε τόσο πλούσια πλοκή να κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς, σπάζοντας στην πορεία σχεδόν κάθε μας αντίληψη σχετικά με το τι είδους ιστορίες μπορούν να λειτουργήσουν ή όχι στην τηλεόραση.
7>
Parks and Recreation των Greg Daniels και Michael SchurΤο απόλυτο τηλεοπτικό feelgood. Τόσο απλά.
6>
The League του Jeff ShafferΊσως ό,τι πιο αγνά laugh out loud υπάρχει αυτή τη στιγμή. Το ότι δεν αφήνουν ούτε ιερό όρθιο την κάνει απλώς άλλο τόσο πιο απολαυστική. Plus: Random cameo της Eliza Dushku! Βεβαίως, γιατί όχι.
5>
Game of Thrones των David Benioff και D.B. Weiss, με ευχαριστίες σε έναν κύριο George RR MartinΑν υπάρχει οποιαδήποτε σειρά αυτή τη στιγμή με τη δυνατότητα να αγγίξει το 'φαινόμενο Lost', είναι αυτή. Ακόμα κι αν ξέρεις τι ξημερώνει (εγώ σίγουρα δεν ξέρω και ούτε σκοπεύω να μάθω γι'αυτό κρατάμε τη σχετική σιγή), η σειρά είναι τόσο απολαυστικά φτιαγμένη και τόσο γεμάτη με "ΓΑΜΗΣΕ ΜΕ, ΤΟ ΕΙΔΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ;" στιγμές που δε θες να σταματήσεις να βλέπεις ή να μιλάς γι'αυτήν. Υπό μία έννοια, καλύπτει την ανάγκη μου για σειρές τύπου ΗΒΟ, για σειρές τύπου Spartacus, για σειρές τύπου Lost, όλα σε ένα.
4>
Breaking Bad του Vince GilliganΗ καλύτερη σεζόν ως τώρα. Τα είπαμε και αναλυτικότερα, αλλά ας κρατήσουμε το ότι η διαδρομή ενός χαρακτήρα προς την κόλαση, σπάνια υπήρξε πληρέστερα και εθιστικότερα κινηματογραφημένη.
3>
Community του Dan HarmonΧρειάζεται να γραφτεί άλλη λέξη για το Community μες στο 2011; (Καλά, ναι, αλλά για τις ανάγκες ενός τέτοιου ποστ εννοώ.) Και μόνο για τη συλλογή απίστευτα ευρηματικών, back-to-back επεισοδίων, η σειρά έχει εξασφαλισμένη την υστεροφημία της ως TV classic.
2>
Louie του Louis CKΌταν ο Louis CK σταμάτησε να διαμελίζει τις συμβάσεις του πώς πρέπει να γράφεται και να εξελίσσεται μια τηλεοπτική κωμωδία, άρχισε να κάνει το ίδιο ακόμα στον εαυτό του. Από πλευράς κωμωδίας, η χρονιά του ανήκε.
1>
Doctor Who του Steven Moffat, ουσιαστικάΟμοίως με τον Louie, έτσι κι ο Moffat στο δεύτερο χρόνο του στη σειρά ξεπέρασε κάθε προκατάληψη σχετικά με το πώς μοιάζει μια σεζόν Doctor Who και δημιούργησε κάτι νέο. Έναν γρίφο πάνω στην παραδοχή της απώλειας και την πίστη σε κάτι σπουδαιότερο, όπου κάθε κομμάτι του παζλ όχι μόνο συμπλήρωνε την -φανταστική- μεγάλη εικόνα, αλλά και αποτελούσε κάτι ξεχωριστό, διαφορετικό και πανέμορφο από μόνο του. Ο θρίαμβος του μέσου.
.
Breaking Bad: Season 4
Με χαρακτηριστική καθυστέρηση έκατσα και είδα όλη την 4η σεζόν της σειράς σε μια καθισιά το περασμένο weekend - και ευτυχώς, γιατί στο βδομάδα-βδομάδα δεν ξέρω πώς θα άντεχα ανάμεσα σε ορισμένα επεισόδια (μετά το τέλος του 11ου, για παράδειγμα). Με full spoilers, ακολουθούν μετά το άλμα κάποιες σκόρπιες σκέψεις για μια συγκλονιστική σεζόν.
Στην αρχή κάπως ανησυχούσα - αν και το ανησυχούσα δεν είναι ακριβής λέξη. Ανυπομονούσα, περισσότερο, επειδή το Breaking Bad πάντα είχε αυτούς τους κύκλους απόδοσης, σαν γραφική παράσταση ημίτονου ένα πράγμα. Είχε κάποια διάσπαρτα σημεία καμπής, όπου καταλάβαινες γιατί τόσο καιρό σε κράταγε ήρεμο, σχεδόν σε λήθαργο. Απλά το φετινό set-up σε κάποια σημεία μου έμοιαζε περιττό. Το επεισόδιο 4x03 είναι νομίζω το χειρότερο επεισόδιο της σειράς, για παράδειγμα.
Σε κάποια φάση με χτύπησε. Μέσα από αυτά τα πρώτα επεισόδια της σεζόν, δίχως δράση, δίχως εξελίξεις, δύιχως τίποτα άξιο λόγου να συμβαίνει, θα έπρεπε να γίνει σαφές ένα πράγμα: Πως απογυμνωμένος από οτιδήποτε μπορεί να τον εντάξει σε ένα πλαίσιο, σε οποιαδήποτε συνθήκη δράσης, ο Walt White είναι ένας μπάσταρδος.
Η σταδιακή εξέλιξη του Walt σε Scarface, όπως είχε υποσχεθεί και ο δημιουργός Vince Gilligan στο mission statement της σειράς, είναι ανατριχιαστικά ακριβής, λεπτομερής, αληθοφανής στη διάρκεια των σεζόν. Σε μια σκηνή όπου ο Jesse έρχεται να τον αντιμετωπίσει ευθέως όταν νομίζει πως ο Walt δηλητηρίασε τον Brock, ο Walt ανταπαντά υπογραμμίζοντας πως ο Gus δεν έχει πρόβλημα να χρησιμοποιεί ακόμα και παιδιά για να πετύχει τους σκοπούς του. Και voila, στην τελευταία, jaw-dropping σκηνή της σεζόν, συνειδητοποιούμε πως έχει επέλθει η απόλυτη εξίσωση: O Walt έχει γίνει ακριβώς το είδος του μπαμπούλα που περιέγραφε.
Το ότι φτάσαμε να βλέπουμε αυτό τον χαρακτήρα να διαπράττει μια τέτοια φρικτή πράξη και να το δεχόμαστε ως πιθανό -για την ακρίβεια, ως περίπου φυσιολογικό- έχει να κάνει με πολύ περισσότερα από μια, φανταστική μεν, προοικονομία στην πλοκή του τελευταίου 1/3 της σεζόν. (Με τον Saul να ψάχνει στα τηλέφωνα τον Jesse, με τον χοντρό bodyguard -μου διαφεύγει το ονοματάκι του- να τον ψάχνει, με τον Walt να παίζει μπουκάλα με το περίστροφο και την κάμερα να στρίβει και να κοιτάει τη γλάστρα, με ένα σωρό άλλα μικρά πραματάκια.) Είναι μια σταδιακή πορεία πλήρους εξαγρίωσης ενός ανθρώπου, ενός οικογενειάρχη, ενός καθηγητάκου, που τώρα δολοφονεί αρχιμαφιόζους του καρτέλ χωρίς να το έχει σε τίποτα.
Η σειρά παίρνει τεράστιους πόντους για αυτή τη διαδικασία ηθικού στριπτίζ του πρωταγωνιστή της. Δεν στον παρουσιάζει ως έναν κοινωνιοπαθή υπερήρωα τύπου Vic Mackey, ή ως κακοποιού που όμως έχει και κανά πρόβλημα με το οποίο μπορείς να συνδεθείς ρε αδερφέ τύπου Tony Soprano, ή με κανάν πάμφτηνο και δειλό εξανθρωπισμό του τέρατος τύπου Dexter Morgan. Όχι. Το Breaking Bad σου δείχνει τον γείτονά σου που ανταλάσσετε τις βαριεστημένες καλημέρες ή τον βλέπεις να ποτίζει το γκαζόν ή να παρκάρει-ξεπαρκάρει το αμάξι του, και σου λέει, αυτός ο άνθρωπος, ο γείτονάς σου, ο φίλος σου, εσύ, κρύβει μέσα του αυτό το σκοτάδι. Όχι λίγο, δεν το ελέγχουμε, δε μιλάμε τώρα με σχετικότητες, δεν θα κουβεντιάσουμε για τα όρια του γκρίζου. Σου λέω, με κάθε βεβαιότητα, ότι ο άνθρωπος, από σύλληψής του, κρύβει μέσα του έναν Walt White.
Στην πορεία αυτή, προφανώς και έπρεπε να σκοτώσει τον Gus. Δηλαδή ήταν προφανές πού οδηγούσε η σεζόν - όχι ότι ενόχλησε σε τίποτα, mind you. Απλά δραματουργικά, είναι αυτό που βγάζει νόημα. Ο ήρωας πάντα χάνει την πατρική του φιγούρα πριν γίνει αυτό που πρόκειται να γίνει, ο villain καθαρίζει τον Don του. Στην πορεία της σεζόν ο Gus εξανθρωπίζεται. Εξηγείται, υπό μία έννοια. Η σειρά επιλέγει να πάρει αυτό τον meta χαρακτήρα και να τον αναλύσει. Meta όχι με την έννοια του Abed, αλλά με το ότι είναι πέρα από τα αφηγηματικά όρια που θέτει η σειρά, όπως ήταν για το Wire ο Omar ή ο Brother Mouzone ή όπως ήταν για το How I Met Your Mother o Barney (στις σεζόν που ακόμη ήταν μια καλή σειρά). Δηλαδή, χαρακτήρες που λειουργούν με άλλους κανόνες. Σε ένα σύμπαν με ένα άλφα σετ ρεαλιστικών κανόνων, αυτοί ήταν χαρακτήρες που έμοιαζαν να μην ανήκουν. Ο Barney ήταν φωναχτά sitcom χαρακτήρας. Ο Mouzone ήταν το καρτούν. Ο Omar υπερήρωας. O Gus είναι κάτι ανάμεσα στους δύο τελευταίους.
Όταν η σεζόν έκανε μια απότομη στροφή σε ένα κατά τα άλλα μετριο-ΟΚ επεισόδιο και μας έδειξε το 'origin' του Gus, κάπως μου κακοφάνηκε. Γιατί μαθαίνουμε τη γένεση αυτού του χάρτινου κομματιού πλοκής και awesomeness; Τι μας νοιάζει; Είναι εκεί, duh, για την πλοκή και για το awesomeness. (Αν σε αυτό το σημείο δεν μας τηλεγράφησε ο Gilligan την πρόθεσή του να σκοτώσει τον Gus ως το τέλος της σεζόν, δεν ξέρω τι άλλο θα έπρεπε να κάνει.) Αν υπάρχει κάτι που εξακολουθεί να μου κάθεται λίγο άσχημα στη σεζόν είναι τελικά αυτή η απόφαση, όμως παίζει το ρόλο της: Η σειρά επιλέγει να εξανθρωπίσει τον villain και όχι τον ήρωά της. Καθώς ο Walt γίνεται όλο πιο αδίστακτος, το δικό του show στέκεται σκεπτικό, και κοιτάει με συμπάθεια τον αιμοσταγή ναρκοβαρώνο που απειλεί να ξεκληρίσει οικογένειες και ξελαιμιάζει κόσμο "απλά για να κάνει ένα point".
Είπατε τίποτα για τα κιλά αρχίδια που κουβαλάει ο Vince Gilligan;
Το φοβερό είναι πως για τα δούμε όλα αυτά, ο Gilligan έπαιξε με τα genres με έναν τρόπο απολαυστικό. Πριν το καταλάβεις, η σεζόν είχε εξελιχθεί από ψυχολογικό θρίλερ σε τραγική περιπέτεια, είχαμε περίπλοκα σχέδια, προδοσίες, εξεζητημένα σχεδιασμένες δολοφονίες, παρακολουθήσεις, χαλασμός γινόταν. Έπαιξε spider-sense του Gus (στη σκηνή στο γκαράζ, στο τέλος του 4x12), κουδουνάκι-εκπυρσοκροτητής, το σχέδιο με την ανταλλαγή του πακέτου τσιγάρων του Jesse (χωρίς να ξέρεις, τότε, ότι το βλέπεις), την καταπληκτική σκηνή με τη δολοφονία του αρχιμαφιόζου με το δηλητήριο, τον Walt να κρύβει την οικογένειά του από τον Gus, και φυσικά το απίστευτο, τραβάω-τις-τρίχες-της-μύτης-μου-γιατί-έχω-ξεριζώσει-τις-υπόλοιπες συγκλονιστικό cliffhanger του 4x11 με τον Walt σαλεμένο πλήρως να κακαρίζει παρανοϊκά όταν διαπιστώνει πως η Skyler έχει πετάξει τα λεφτά σε ένα παντελώς βαρετό και ηλίθιο subplot που δε θα του επιτρέψουμε να μας χαλάσει την τελειότητα της σεζόν.
Όμως η σχέση του Walt με την οικογένειά του έχει ενδιαφέρον, διότι μιας κι εξαρχής έκανε ό,τι έκανε για να τους προστατέψει, τους έχει πλέον κατσικωθεί. Η παρουσία του έχει αρνητικά αποτελέσματα και για εκείνους: Ο γιος του μαθαίνει να μην εκτιμά πράγματα κάθε άλλο παρά δεδομένα (όταν του κάνει η μητέρα του δώρο ένα ξέξαστρο product placement αυτοκίνητο, κατεβάζει τα μούτρα λες και ήταν Χριστούγεννα και του έκαναν δώρο σεντόνια) και η Skyler υιοθετεί συμπεριφορές του (βασικά στέλνει στον Ted μπράβους να τον 'βοηθήσουν' να υπογράψει τη ρημαδοδιαταγή πληρωμής της εφορίας(*)).
(*Το επεισόδιο με το θάνατο του Ted είνα ένα από τα πιο αστεία που έχει κάνει η σειρά ως σήμερα, σε ένα από τα μπόλικα δείγματα και σε αυτή τη σεζόν πως -σε αντίθεση με πολλά Σοβαρά Δράματα- μπορεί να μην χάνει ποτέ το χιούμορ της σαν σειρά, όσο σκοτεινή κι αν γίνεται στην πορεία.)
Την ίδια ώρα ο Jesse αναπτυσσει μια απολαυστική bromance με τον Mike, κάτι που ξεκινάει σαν ένα αναμενόμενο αλλά και δόλιο σχέδιο του Gus και εξελίσσεται σε κάτι βαθιά αληθινό. Μέσα στο όλο ψέμα και την εξαπάτηση που αντιμετωπίζει από όλους τους ανθρώπους γύρω του, ο Jesse βρίσκει κάτι ελάχιστα, παράδοξα αληθινό, που τον γεμίζει. Το ότι καταφέρνει μέσα από αυτή την περίεργη διαδρομή να απεξαρτηθεί όχι μόνο από την πρέζα, αλλά κυριότερα από τον Walt. Ο Walt κάνει κακό στους ίδιους τους ανθρώπους που ξεκίνησε ώστε να βοηθήσει, αλλά ο Jesse έχει ελπίδα να σωθεί, γιατί δεν είναι 'του Walt', όσο κι αν η σειρά πήγε να μας τους πλασάρει έτσι αρχικά.
Φοβερό misdirection ήταν αυτό. Ο δασκαλάκος τα βρίσκει με τον μαθητάκο και οδεύουν μαζί. Μόνο που ούτε καν. Σε κάθε σεζόν, ο Walt σκοτώνει κι ένα διαφορετικό κομμάτι του Jesse. Αφήνει τη Jane να πεθάνει. Τον βάζει να τραβήξει σκανδάλη. Δηλητηριάζει ένα παιδί. Βάλτα δίπλα το ένα στο άλλο: Αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν είναι το ηρωικό δίδυμο μιας σειράς, που ακολουθούν 'κοινή πορεία γεμάτη εμπόδια'. Είναι εχθροί. Antagonists. Είναι για την ακρίβεια η κεντρική μάχη της σειράς. Κι αν ο Walt είναι villain, αυτό δε μπορεί παρά να σημαίνει πως ο ήρωας αυτής της ιστορίας είναι ο Jesse.
Τώρα, μετά το εντυπωσιακό season finale και τον (ταιριαστά καρτουνίστικο και over-the-top θάνατο του απολαυστικά arch) Gus, ο Walt και ο Jesse βλέπουν να απλώνεται μπροστά τους κάτι σαν λευκή επιταγή. Δεν έχω ιδέα αν θα βαδίσουν μαζί, και πώς. Τι ρόλο θα παίξει ο 'cool θείος' Hank. Αν, δίχως κάποιον εξωτερικό παράγοντα να μπαίνει ανάμεσά τους, ο Walt και ο Jesse θα τα βρουν οριστικά. Αν, πότε, πώς θα μάθει όλα τα ένοχα μυστικά του Walt ο Jesse. Τι θα γίνει με την οικογένεια των Whites. Όλα αυτά θα απαντηθούν στην τελευταία σεζόν.
Αλλά αν τελικά όλη αυτή η πορεία ήταν κάπως προδιαγεγραμμένη και αναμενόμενη όσο αφορά στον Walt, αυτό που θα περιμένω με αγωνία καθώς η σειρά βαδίζει στο ηλιοβασίλεμα, είναι να δούμε τι arc σκοπεύει να σχηματίσει για τον Jesse. Πάντως το ότι αυτή, η 4η και προτελευταία, σεζόν ήταν η πιο ουσιαστική, η πιο μεστή, η πιο σκοτεινή, πιο θαρραλέα, συγκλονιστική, σκληρή, συναρπαστική, στοχευμένη όλων ως τώρα, μπορεί μόνο να λέει πως εδώ έχουμε τη σειρά ενός φοβερού δημιουργού που ξέρει πολύ καλά όχι μόνο τι θέλει να πει, αλλά και τον καλύτερο τρόπο για να το κάνει.
Στέκομαι με απόλυτο σεβασμό απέναντι στον Vince Gilligan και αυτό το φετινό αριστούργημα που μας παρέδωσε.
.
Οι διαπραγματεύσεις δεν είναι το δυνατό σημείο του AMC
 |
| “Βρείτε τα.” |
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το AMC βρίσκεται αυτές τις μέρες σε πυρετώδεις διαπραγματεύσεις με τη Sony και τον Vince Gilligan σχετικά με το μέλλον του Breaking Bad στο κανάλι. Το πρόβλημα αυτό πάντα κάνει την εμφάνισή του μετά την 4η σεζόν των σειρών, επειδή από την 5η κι έπειτα, το κανάλι αναλαμβάνει πάντα το 100% του κόστους της παραγωγής.
Εξάλλου, ο λόγος που το Mad Men δεν έχει επιστρέψει αυτό το καλοκαίρι για την 5η σεζόν του, είναι αυτός ακριβώς: Οι διαπραγματεύσεις του AMC με τον Matt Weiner μετά το τέλος της 4ης σεζόν καθυστέρησαν τόσο πολύ και ήταν τόσο κρίσιμες και έντονες, που πήγαν τη σειρά σχεδόν ένα χρόνο πίσω. Αλλά ακόμα χειρότερα, δημιούργησαν ένα μεγαλύτερο πρόβλημα στο κανάλι.
Για να μην αφήσει τη σειρά-σημαία του, και ταυτόχρονα σειρά που το έβαλε στον χάρτη, το AMC έδωσε στον Weiner ένα τρομερά πλουσιοπάροχο συμβόλαιο, που ακούγεται πως φτάνει τα $30 εκατομμύρια για 2-3 ακόμα σεζόν της σειράς. Πού είναι το κακό; Το AMC δεν τα έχει αυτά τα λεφτά.
 |
| “α γιέα” |
Ή μάλλον τα έχει, αλλά όχι χάρη στον Weiner. Το Mad Men δεν ήταν ποτέ γίγαντας στις μετρήσεις ή στις πωλήσεις - η αξία του μετριέται κυρίως σε άλλα πράγματα, που προφανώς για το κανάλι είναι ακόμα πιο σημαντικά (και ορθώς). Όμως προκειμένου να δώσει στον Weiner αυτά που θέλει, εικάζεται πως πήρε τα λεφτά από άλλη τσέπη. Κι εδώ αρχίζει το πάρτι.
Διότι τώρα το AMC προσπαθεί να πείσει τη Sony να αναλάβει μέρος του μπάτζετ του Breaking Bad, μάλιστα σπρώχνοντας αρχικά για μια σεζόν 6-8 επεισοδίων για να μειωθούν τα απαιτούμενα χρήματα. (Κάθε επεισόδιο κοστίζει περί τα #3.2 εκατομμύρια.) Κρατά έτσι στον αέρα όχι μόνο τη σειρά, αλλά και τον δημιουργό της, καθώς το συμβόλαιο του Gilligan, όπως πέρσι κι εκείνο του Weiner, είναι στον αέρα.
 |
| “Παιδιά, τι θα γίνει;” |
Η Sony και ο Gilligan από την άλλη απειλούν ότι θα πάρουν τα ταλέντα τους και θα πάνε αλλού, προφανώς ως μέσο πίεσης. (Γράφτηκε πως το FX έχει δείξει ενδιαφέρον, αλλά θα θέλει τη σειρά να διαρκέσει για πάνω από μία μόνο σεζόν ακόμα, όπως θέλει ο Gilligan.)
Στο ενδιάμεσο συνέβη κάτι φαινομενικά ανεξήγητο: Ο Frank Darabont, δημιουργός, παραγωγός και showrunner του Walking Dead αποχώρησε από το show ενδιάμεσα στις 2 σεζόν του, και μάλιστα λίγες μέρες αφότου φάνηκε ενθουσιασμένος ενόψει της 2ης σεζόν στο Comic-Con του San Diego. Κανείς δε μιλάει για το τι πραγματικά συνέβη, αλλά οι κακές γλώσσες λένε πως ο Darabont δεν γούσταρε να βλέπει τη δική του σειρά (που σε νούμερα και σε επιστροφές είναι μακράν η πιο πετυχημένη από όσες διαθέτει το AMC) να έχει μειωμένο μπάτζετ για να καλύπτει τα ελλείμματα των άλλων.
(Το 'άλλων' γράφεται με 'Weiner'.)
 |
| “Τι προσπαθείς να υπονοήσεις μικρέ μου;” |
Σχεδόν τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι επιβεβαιωμένο από επίσημα χείλη, αλλά αν διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές στο ρεπορτάζ του AMC στη διάρκεια της σεζόν, δεν είναι και δύσκολο να φτάσεις σε κάποια συμπεράσματα.
Πρόσεξε εδώ τις ξεκαρδιστικές μη-απαντήσεις που έδωσε ο Charlie Collier (πρόεδρος του AMC) σε σχετικές ερωτήσεις που του έγιναν από το Deadline:
Deadline: Did you cut the budget on The Walking Dead in Season 2?
Collier: If you look at pilot budgets vs. pattern budgets usually the pilot budget is much higher than what ends up being the pattern budget. With The Walking Dead, instead of doing a pilot, we went straight to 6 episodes because we believed in the team and the talent in front and behind the camera. Then we came back with a 13-episode second season, and amortization over 13 episodes is very different than over 6. But we settled into one of the highest pattern budgets for a basic cable series.
Deadline: So the overall budget for Season 2 is lower than the Season 1 because of the amortization factor?
Collier: We went straight to series, with the first season serving in many ways as a pilot, and then we have settled into a 13-episode pattern budget.
Wow. Μπορώ πρακτικά να τον δω να ιδρώνει καθώς μιλάει αργά και προσεκτικά. Ποτέ ξανά ένα 'ναι' δεν ειπώθηκε με τόσες πολλές λέξεις.
 |
| “Φέρτε πίσω τα κλεμμένα.” |
Εξίσου ευθέως τον ρώτησε το ίδιο πράγμα η Mo Ryan, εξίσου υπέροχα μη-απάντηση έδωσε ο Collier.
AOLTV: So should I disregard anyone who says the budget for the show has been cut?
Collier: There will be no less quality on the screen at all. In fact, we've been blown away of the professionalism of every person working on this show. Our goal and our job and our track record on all of our series that we bring quality to the screen every week that is not evident in most other scripted dramas.
 |
| “Χμ.” |
Δες και το κωμικά αγχωτικό μπρος-πίσω που κάνει στην άλλη καυτή ερώτηση, για το συμβόλαιο του Weiner:
Deadline: Matt Weiner's deal was very lucrative, estimated at $25 million-$30 million. How does that impact your investments in other programming?
Collier: The Mad Men deal is one that we are incredibly proud of. We had 2 goals going into the negotiations: first, to bring back Matt Weiner and secondly, to assure that the show not only starts on AMC, but that when Matt is ready, it will also conclude on our air. But to answer your question, the Mad Men negotiation had nothing to do with our other programming. Going into Mad Men we knew that right behind it would be negotiations on Breaking Bad, The Killing and others. The negotiations for Mad Men were factored into our plans. Some have reported that the Mad Men deal has affected our assessment of other programming and nothing could be further from the truth.
 |
| Περισσότερο TV που θα εμπνεύσει κάποια movie. |
Wow. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια πίσω από όλη αυτή την ιστορία, και στην τελική απλώς ελπίζω να λυθούν όλα τα θέματα χωρίς ανάγκη δημιουργικές εκπτώσεις για το Breaking Bad.
Αλλά έχω την αίσθηση πως για τον Gilligan, τον Darabont, και όλους τους εμπλεκόμενους στο Breaking Bad και το Walking Dead, ο Weiner και τα κουστούμια του AMC μάλλον δε θα είναι τα αγαπημένα τους πρόσωπα αυτή τη στιγμή.
|
| “α γιέα” |
.
Product placement
Να ένα δείγμα product placement που ενδεχομένως να μην ξετρέλανε τους διαφημιζόμενους.
.
Top-50 Episodes, 2010: #20-11
~-~
(w: Mindy Kaling / d: Rainn Wilson)
H επιστροφή της Holly είναι ένα διπλό επεισόδιο πολύ γλυκό, πολύ αστείο, και δίχως την παραμικρή κοιλιά - ακριβώς το Office που κάποτε είχαμε αγαπήσει. Έξτρα πόντοι για τη χρήση του Woody από το Toy Story σε συναισθηματική σκηνή-κλειδί.
(w: Sam Catlin & Moira Walley-Beckett / d: Rian Johnson)
Ο Road Runner και το Κογιότ πακεταρισμένοι ως μια κατάμαυρα ξεκαρδιστική σπουδή πάνω στην εμμονή, και ως προφίλ ενός ανθρώπου που κατατρώγεται από τις ενοχές του. Τρισμέγιστος Bryan Cranston. [...]
18 > Sherlock 1x01 A Study in Pink
(w: Steven Moffat / d: Paul McGuigan)
Ο Moffat φέρνει στον Sherlock Holmes στο σήμερα, κρατώντας τον ταυτόχρονα στην εποχή, στο στυλ, στο περιβάλλον που ανήκει. Η ιδανική αναβίωση. [...]
(w: David Simon & Eric Overmyer / d: Agnieszka Holland)
Το τέλειο μουσικό, τηλεοπτικό άλμπουμ. Στο ριπίτ ξανά και ξανά και ξανά. [...]
16 > Party Down 2x05 Steve Guttenberg's Birthday
(w: John Enbom & Dan Etheridge / d: Bryan Gordon)
Δεν υπάρχει στιγμή αυτού του επεισοδίου που να μην είσαι σε disbelief για το πόσο random και άβολα και αστεία την ίδια στιγμή είναι τα πάντα στην οθόνη. Έξτρα πόντοι για το ”Ayn Rand wrote about how awesome awesome people are.”
15 > Louie 1x09 Bully
(w&d: Louis C.K.)
Μια φανταστική σπουδή πάνω στη γοητεία και την ψευδαίσθηση της δύναμης. Όταν η κωμωδία παίρνει σκοτεινές, πλήρως αναπάντεχες στροφές προς το άγνωστο. [...]
14 > Community 2x08 Cooperative Calligraphy
(w: Megan Ganz / d: Joe Russo)
Όπου η Annie τους κρατάει όλους μέσα σε ένα δωμάτιο μέχρι να βρεθεί ποιος έκλεψε το στυλό της, και το αποτέλεσμα είναι το πιο αστείο, εφευρετικό και γλυκό bottle episode που έχει γυριστεί. [...]
Όπου ο Russell καταφέρνει να κάνει το μαθηματικά αδύνατο, στο πιο μεγάλο nail-biter που μας έχει δώσει το Survivor ίσως και στην ιστορία του. [...]
12 > Doctor Who 2x12/13 The Pandorica Opens/The Big Bang
(w: Steven Moffat / d: Toby Haynes)
Το τέλειο παραμύθι χρειάζεται ένα φοβερά συναισθηματικό φινάλε που να σε κάνει να εκτιμήσεις εκ νέου κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή του... [...] [...]
(w: Steven Moffat / d: Adam Smith)
...αλλά ακόμα περισσότερο μια ιδανική αρχή που να καταφέρνει μέσα σε λίγα λεπτά, λίγες σκηνές, λίγα κομμάτια διαλόγου, να σε βυθίσει μέσα στον μαγικό κόσμο της. [...]
.
Top-50 Episodes, 2010: #50-41
Κόψαμε πίτα στη δουλειά, έγινε το Super Bowl, μπαίνουν οι Απόκριες, παίχτηκε και το πρώτο σπουδαίο επεισόδιο του 2011, ε, σα να ήρθε ο καιρός ανεβάσω επιτέλους και αυτή την αραχνιασμένη 50άδα επεισοδίων μου για το 2010 όσο ακόμα έχουμε, ξέρεις, 2010. (Μόλις με ένα μήνα καθυστέρηση!)
Μερικά σύντομα πραγματάκια: Αυτή τη λίστα την ανεβάζω από την πρώτη χρονιά λειτουργίας του μπλογκ με μόνη διακοπή την περσινή, όταν κάπου ανάμεσα στις λίστες δεκαετίας και στο between-jobs-άγχος μου, δεν αξιώθηκα ποτέ να την ανεβάσω. (Αν και μια δεκάδα είμαι σίγουρος ότι κάπου την έχω καταχωνιασμένη. Λέω να την ρετρο-ανεβάσω για λόγους αρχείου.) Η λογική δεν είναι να βάλω κάτω όλα τα επεισόδια κάθε σειράς που είδα και να τα κατατάξω με αυστηρότητα, αλλά περισσότερο να αποτυπώσω σε μια λίστα (φυσικά έπρεπε να είναι λίστα, γιατί χωρίς τους ψυχαναγκασμούς μας δεν είμαστε τίποτα) τα πράγματα που αγάπησα ή που θυμάμαι περισσότερο από την περασμένη χρονιά. Κάτι σαν recap, ένα πράγμα. (Για τα περισσότερα επεισόδια που αναφέρονται, υπάρχει link μέσα στο [...] που οδηγεί στο ποστ που είχα κάνει όταν πρωτοπροβλήθηκε.)
Για να χωράνε όσο περισσότερα γίνεται, προσπαθώ να μη δίνω σε καμία σειρά πάνω από δύο slots στην 50άδα, άαααντε άμα είναι super να δίνω τρία. (Κι άμα είναι το Community να δίνω τέσσερα, εντάξει εντάξει ΣΥΓΓΝΩΜΗ.) Κοινώς, όχι, δεν θεωρώ πως υπήρξαν φέτος 50 επεισόδια σειρών που ήταν καλύτερα από 10 επεισόδια Terriers ή 8 επεισόδια Treme, απλώς αυτά είναι τα 50 που γούσταρα, που ξεχώρισα, που -για τον έναν λόγο ή τον άλλον- θυμάμαι αυτή τη στιγμή εντονότερα.
Μετά το άλμα η δεκάδα 50-41 και στη συνέχεια κάθε μέρα κι άλλη μία ως το top-10 μες στο weekend.
~-~
50 > The Amazing Race 17x01 They Don't Call It The Amazing Race for Nothin'!
Γιατί αυτό είναι το αστειότερο πράγμα που συνέβη όλη τη χρονιά.
49 > Lie to Me 1x19 Pied Piper
(w: Sharon Lee Watson / d: Paul McCrane)
Δεν πεθαίνω με τα procedurals ακόμα κι όταν είναι καλά (όπως το Lie to Me δηλαδή), αλλά εδώ ο Shawn Ryan μάζεψε ξανά το μισό καστ του Shield σε ένα γαμάτο αυτοτελές μυστήριο. Αδύνατον να αντισταθώ. [...]
(w: Terence Winter / d: Martin Scorsese)
Από αυτές τις παραγωγές που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό (και καθόλου δεδομένες δεν πρέπει να τις θεωρούμε για την τηλεόραση) ακόμα κι αν σε κρατούν σε κάποια απόσταση την ίδια στιγμή. Δεν το αγάπησα, αλλά και ο Buscemi απολαυστικός είναι, και ο Scorsese σε ρίχνει κατευθείαν στο κλίμα της εποχής πριν ξεκινήσει ο Winter να πλάθει την ιστορία του. [...]
47 > The Daily Show with Jon Stewart – March 18 – Gary Locke
Παρόλο που δεν έχει τα performance skills ενός Colbert, ο Jon Stewart παρόλ’αυτά δεν κώλωσε καθόλου να παίξει μια ολόκληρη εκπομπή ως Glenn Beck, ξεφτιλίζοντας τις άναρθρες και παράλογες φοβικές κραυγές του στην πορεία.
(w: Ally Musika / d: Dan Attias)
Όπου το Entourage ως απόλυτη αντρική φαντασίωση φτάνει στην ολοκλήρωσή του, με τον Vince να τα φτιάχνει με την πορνο-uber-στάρ Sasha Grey, η οποία εδώ παίζει μια εξιδανικευμένη εκδοχή του εαυτού της. Κάτι σαν την τέλεια γυναίκα δηλαδή. Excelsior! [...]
45 > 30 Rock 5x04 Live Show
(w: Robert Carlock & Tina Fey / d: Beth McCarthy-Miller)
Η Tina Fey έπαιξε με τους περιορισμούς ενός live show χρησιμοποιώντας τους με κατάλληλο τρόπο για μεγιστοποίηση του κωμικού effect. Για παράδειγμα, στις διηγήσεις, τους κεντρικούς χαρακτήρες έπαιζαν νεότεροι ή/και καυτότεροι ηθοποιοί. Μπόνους πόντοι για τις μικρές, ξεκαρδιστικές διαφορές ανάμεσα στις εκδοχές Δυτικής και Ανατολικής όχθης. [...]
44 > Nikita 1x09 One Way
(w: Albert Kim / d: Ken Fink)
Κάθε άλλο παρά ξαναζεσταμμένο φαγητό, η περιπέτεια-ριμέικ του CW είναι σταθερή απόλαυση με καλύτερη στιγμή της αυτό το αναπάντεχο team-up της Nikita με τον Michael.
Οι καημένοι οι παραγωγοί στρίμωξαν δύο Συμβούλια σε ένα επεισόδιο γιατί νόμιζαν πως θα ήταν προβλέψιμο. Αλλά με τον RUSSELL HANTZ! τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Το Συμβούλιο όπου ο Βασιλιάς της Σαμόα αποφασίζει να διώξει απ’το παιχνίδι της σύμμαχό του Danielle “γιατί έτσι”, είναι ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του show. [...]
42 > Chuck 3x18 Chuck Versus the Subway
(w: Matt Miller/Allison Adler & Phil Klemmer / d: Matt Shakman)
Chuck 3x19 Chuck Versus the Ring: Part II
(w: Josh Schwartz & Chris Fedak / d: Robert Duncan McNeill)
Η 3η σεζόν Chuck δε βλεπόταν με το συμπάθιο, μέχρι τη στιγμή που οι παραγωγοί πήραν 6 έξτρα επεισόδια που δεν περίμεναν, αφού είχαν κλείσει το season arc. Εκεί χαλάρωσαν, έκαναν fun πραγματάκια, και κατέληξαν την season 3.2 με ένα αληθινά δυνατό και συναισθηματικό φινάλε που είχε τον Brandon Routh ως γνήσιο Κακό και τον Scott Bakula να επαναφέρει στη σειρά το αληθινό κέντρο βάρους της: Τη σχέση των τριών Bartowski.
41 > Breaking Bad 3x07 One Minute
(w: Thomas Schnauz / d: Michelle MacLaren)
Γιατί η σκηνή του Hank με τα δύο ξαδέρφια στο πάρκινγκ στο τέλος του επεισοδίου, είναι υπόδειγμα του πώς γράφεις κόντρα στις δραματουργικές συμβάσεις και πώς σκηνοθετείς μέχρι ο άλλος να χαϊδεύει το πάτωμα με το σαγόνι του. [...]
.
Οι καλύτερες σειρές του 2010
Το 2010 δεν ήταν καθόλου κακή χρονιά για την τηλεόραση. Το λέω και το εννοώ, γιατί γράφτηκαν διάφορες κηδείες στους πρώτους μήνες της φετινής σεζόν, όταν τα ελεύθερα δίκτυα παρουσίασαν το χειρότερο πρόγραμμα στα όσα χρόνια παρακολουθώ αμερικάνικη τηλεόραση. Η μόνη καλή φετινή πρόταση (το Lone Star) κόπηκε πριν βγάλει κιχ, και πανικόβλητοι όλοι ανακήρυξαν ως ανεπιστρεπτί περασμένη τη χρυσή εποχή της US TV. Όμως αυτό σημαίνει πως ξεχνάμε την καλωδιακή, που πλέον παίζει μπάλα σχεδόν μόνη της.
Η αλήθεια είναι πως ναι, η εποχή που στιγματίστηκε από τα σπουδαία δράματα των Davids του ΗΒΟ πράγματι έχει ξεκάθαρα περάσει. Όμως ύστερα από 1-2 down seasons, νομίζω πως πλέον έχουμε περάσει σε μια νέα εποχή αληθινά εξαιρετικής τηλεόρασης. Όπου πλέον δημιουργοί άλλα -και εδώ είναι η βασική διαφορά- και κοινό έχουν πραγματοποιήσει μαζική μετακίνηση στην καλωδιακή τηλεόραση, και όχι απαραίτητα την καλωδιακή των Υψηλών Στάνταρ (Και Μπάτζετ) του ΗΒΟ. Στην απλή, φτηνή, με διακοπές για διαφημίσεις, βασική καλωδιακή.
Και καθώς οι απόλυτοι αριθμοί συνεχίζουν να συρρικνώνονται, το πεδίο πλέον έχει γίνει μεγαλύτερο, και με περισσότερες ευκαιρίες. Πώς αλλιώς εξηγείται ότι σε μια 'αποτυχημένη' σεζόν μπορεί να βρει κανείς τις περισσότερες γαμάτες νέες σειρές από οποιαδήποτε άλλη χρονιά της πρόσφατης μνήμης; Σειρές σαν το Louie ή το Terriers δε θα είχαν πάρει ποτέ έγκριση από ελεύθερο κανάλι, και σε εποχές που η βασική καλωδιακή έπαιρνε λιγότερα ρίσκα, ίσως ούτε και εκεί. Ενώ σειρές σαν το Community ή το Fringe να μην επιβίωναν στην ελεύθερη τηλεόραση αν το κοινό δεν είχε απλωθεί τόσο εντυπωσιακά, χαμηλώνοντας τον πήχυ της 'αποδεκτής' τηλεθέασης.
Όλα αυτά σημαίνουν πως έχουμε αρχίσει να διανύουμε μια περίοδο η οποία εικάζω πως δεν πρόκειται να βγάλει καμία τερατώδη, ευρείας αποδοχής επιτυχία είτε σε καλλιτεχνικό (The Wire, The Sopranos), είτε σε εμπορικό επίπεδο (Lost). Όμως θα είναι διάσπαρτη με μικρότερα διαμαντάκια (συγχωρείστε μου το κλισέ), περισσότερα, πιο πειραματικά, ακόμα πιο θαρραλέα, που ποιοτικά δε θα έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους ξακουστούς προκατόχους τους. Απλά δε θα μιλάει για αυτά όλη την ώρα το Entertainment Weekly.
Τον Abed, τον Hank ή τον Louie δε θα τους πείραζε. Ίσα-ίσα, μη σου πω.
~-~
10. Breaking Bad (Season 3)
10. Spartacus: Blood and Sand (Season 1)
Επειδή φυσικά ήταν όνειρό μου να μοιράσω μια θέση της δεκάδας ανάμεσα σε έναν έμπορο crystal meth στο πιο μαύρο ψυχογράφημα της τηλεόραση και σε έναν ανίκητο πολεμιστή αρένας στο ξεδιάντροπο green screen πορνογράφημα αίματος και σπέρματος.
9. Parks & Recreation (Season 2)
Η Leslie Knope είναι η ηγέτιδα που θα φέρει την αλλαγή. Ή έτσι πιστεύει. Στο γραφείο της, στο τμήμα της Δημοτικής Αρχής που ασχολείται με τα πάρκα, είναι μαζεμένα τα πιο αξιαγάπητα κουτορνίθια της τηλεόρασης. Κάθε τους περιπέτεια θα σε κάνει να γελάς βροντερά και να χαμογελάς γλυκά. Σε ίσες δόσεις.
(Ή αλλιώς, το Office που δεν έχουμε πια.)
8. Fringe (Seasons 2-3)
Κάθε πράγμα υπάρχει περισσότερες από μία φορές, και το ίδιο και ο κόσμος μας. Σε αυτή τη σύγχρονη επαναδιατύπωση των X-Files (αν αντί για εξωγήινους βάλεις σωσίες και shapeshifters από μια άλλη διάσταση) δύο παράλληλα σύμπαντα ετοιμάζονται να οδηγηθούν στην υπέρτατη μάχη επιβίωσης. Και όλα ξεκίνησαν όταν ο Walter έκλεψε κάτι που δεν του ανήκε. Το έκανε όμως από αγάπη.
7. The Tonight Show with Conan O' Brien
Για δύο εβδομάδες, ο Conan O'Brien ήξερε πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στο Tonight Show του, χωρίς φόβο πως θα χάσει τη δουλειά του. Διότι την είχε ήδη χάσει. Οι τελευταίες μέρες του στην εκπομπή ήταν αγνό, ανόθευτο ξέφρενο χιούμορ και σάτιρα σε πλήρη απελευθέρωση.
6. Mad Men (Season 4)
Η πιο πολυβραβευμένη σειρά των τελευταίων χρόνων παίρνει δημιουργικό ρίσκο (που πολλοί θα πουν ότι δεν είχε ανάγκη, αλλά θα έχουν άδικο), μεταφέρεται σε νέο σκηνικό και τα ξαναπιάνει όλα από την αρχή, επιχειρώντας επιτέλους να δώσει μια πρώτη λύση στο ερώτημα "Ποιος είναι ο Don Draper." Η απάντηση θα σε κάνει να πεις "πφφ άντρες", αλλά η σεζόν είναι απλά απολαυστική.
5. Louie (Season 1)
Ο stand-up κωμικός Louis CK γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μικρά κυνικά φιλοσοφήματα πάνω στη ζωή, την οικογένεια, τη φυλή, το σεξ, τη δύναμη, τη θρησκεία. Σπάνια κανείς κατάφερε να φτάσει τόσο ξεκαρδιστικά στο συμπέρασμα πως η ζωή είναι φθορά. Σα να σου λέει, αφού ούτως ή άλλως γερνάμε, ζαρώνουμε και πεθαίνουμε, ε, στην πορεία τουλάχιστον ας το καφρίσουμε εντελώς.
4. Community (Seasons 1-2)
Αν οι εξωγήινοι σε 500 χρόνια ανακαλύψουν όλο το "Community" σε DVD, θα έχουν μια πολύ καλή ιδέα για την ποπ κουλτούρα μας στην αυγή του 21ου αιώνα. Επίσης, θα γελάσουν μέχρι δακρύων. Και, αναπάντεχα, θα συγκινηθούν κιόλας. Μετά από αυτό, σίγουρα θα μας επισκεφθούν με ειρηνικές προθέσεις.
3. Tremé (Season 1)
Οι κάτοικοι της Νέας Ορλεάνης προσπαθούν να ορθοποδήσουν μετά τον τυφώνα Κατρίνα. Μην ψάξεις εδώ μεγάλες ιστορίες και πομπώδεις δηλώσεις. Αυτή η σειρά είναι όλη ατμόσφαιρα, συναισθήματα και μουσική. Φοβερή, φοβερή μουσική.
2. Doctor Who (Series 5)
Η σειρά γυρίζεται δεκαετίες, όμως για πρώτη φορά εκπλήρωσε όλες τις υποσχέσεις που αφήνει το παραμυθένιο concept της. Πλέκοντας έναν καθηλωτικό χωροχρονικό γρίφο διαμέσου όλης της σεζόν, σου ψιθύρισε στο αυτί την πιο πολύτιμη συμβουλή: άνοιξε τα μάτια σου και το μυαλό σου, γιατί αυτό που βρίσκεται πέρα από τη φαντασία σου είναι κι αυτό που θα σε σώσει όταν, αναπόφευκτα, μεγαλώσεις.
1. Terriers (Season 1)
Σε ηλιόλουστα αμερικάνικα παράλια δύο φίλοι και συνεργάτες ιδιωτικοί ντετέκτιβ ξεσκεπάζουν σκοτεινή συνωμοσία, σε μια ιστορία ξεροκέφαλων losers που προσπαθούν να κάνουν το σωστό για τους δικούς τους ανθρώπους. Τίποτα, όμως, δε σε προετοιμάζει για το επιδέξια γραμμένο, δυσβάσταχτα περίπλοκο, βαθύτατα ανθρώπινο δράμα χαρακτήρων που θα δεις έκπληκτος να υφαίνεται μπροστά στα μάτια σου, επεισόδιο με επεισόδιο.
*Η λίστα δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου στο Jumping Fish.
~-~
2009 / Community
2008 / Dr. Horrible's Sing-Along Blog
2007 / The Sopranos
2006 / The Shield
2005 / Veronica Mars
'00s / Firefly
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)