FinaleWatch: Chuck

To Chuck το είχα βαρεθεί πίσω στην 3η σεζόν αλλά το παράτησα τελικά ένα χρόνο μετά, δύο επεισόδια μετά την έναρξη της 4ης. Αυτή η απίστευτα φορμουλαϊκή επανάληψη κυρίως ως προς την σχέση του Chuck με τη Sarah πάντα με κούραζε, αλλά απολάμβανα άλλα πράγματα στη σειρά - τα οποία δυστυχώς μετά την ριζική αλλαγή του status quo στο τέλος της 2ης σεζόν, απλά έπαψαν πλέον να είναι εκεί.

Τελοσπάντων, η σειρά ήταν αρκετά διασκεδαστική για 2-3 σεζόν ώστε να τη θυμάμαι με μια κάποια συμπάθεια, αρκετή ώστε να θελήσω να δω από περιέργεια ("for old times' sake") το φινάλε. Το αποτέλεσμα ήταν ένα εντελώς ακραία cheesy love-fest που τσέκαρε απλώς μποξάκια στη λίστα με τα απαραίτητα για ένα φινάλε.

Αλλά φίλε, το καταδιασκέδασα. Spoilers μετά το άλμα.

Δεν έχω πολλά να σχολιάσω, στην πραγματικότητα. Θυμήθηκα πόσο πολύ βαριόμουν το angst των Sarah/Chuck (Charah? Suck?), θυμήθηκα πόσο μου άρεσε πάντα ο έντονος κόκκος στην εικόνα αυτής της σειράς, θυμήθηκα όμως και ένα σωρό άλλα ωραία πράγματα. (Κι επίσης διαπίστωσα ότι τα stunts κάπου στην πορεία έγιναν καλύτερα.)

Ας το δούμε λοιπόν σπαστά, κοιτώντας την προαναφερθείσα λίστα των απαραιτήτων συστατικών για ένα φινάλε.

*Μαζεύοντας την ομάδα: CHECK
Αυτό είναι πρακτικά αναπόφευκτο (εκτός αν είσαι κουλτουροσειρά του ΗΒΟ πχ) και φυσικά το είδαμε κι εδώ. Όλη η ομάδα ένωσε τις δυνάμεις της για να κυνηγήσει τον μπάσταρδο που έφαγε τις αναμνήσεις της Sarah. Μέχρι και η λοχαγός εκείνη που είναι πάντα στην οθόνη, την είδαμε τώρα στο πεδίο της δράσης - έστω κι αν ήταν πάλι ακινητοποιημένη.

*Παλιός χαρακτήρας που επιστρέφει: CHECK
Δεν έχει φύγει κάποιος ιδιαίτερα απαραίτητος χαρακτήρας ποτέ από τη σειρά, οπότε η εμφάνιση της Linda Hamilton είναι όσο bit time μπορούσε να έχει πάει.

*Μετακόμιση: CHECK
Τι είναι ένα φινάλε αν όχι μια νέα αρχή; Ο Captain Awesome (αυτός είχε κι ένα όνομα να δεις, αλλά ευτυχώς δε το θυμάμαι γιατί για μένα θα είναι για πάντα θα είναι πάντα ο Awesome) με την αδερφή του Chuck το κουβεντιάζουν, ο Casey πάει να βρει τον έρωτά του, η mini-Casey θα μένει τώρα μαζί με τον Morgan.

*Γεννητούρια: MISS
Thank God αυτό το γλιτώσαμε.

*Θάνατος: MISS
To Chuck ούτως ή άλλως δεν ήταν ποτέ αυτό το show.

*Flashbacks: CHECK
Είχε στο προτελευταίο, αλλά επειδή πρέπει να είμαστε τυπικοί, ομολογώ ότι είχα ανησυχήσει πως το φινάλε δεν θα είχε σκηνές 'από τα παλιά', αλλά έστω και τελευταία στιγμή με αποζημίωσε και φιλαράκι, θα πρέπει να είχες καρδιά από πέτρα για να μη σου κάνει κι εσένα κάτι. Μιλάω φυσικά για την τελευταία σκηνή της σειράς, όπου ο Chuck διηγείται στη Sarah όλη τους την ιστορία (poor Sarah, αλλά όμως όχι, μπράβο στο παλικάρι) λίγο με την ελπίδα πως θα θυμηθεί, λίγο απλώς για να τα μάθει ξανά από την αρχή; Δεν έχει σημασία. Ήταν πολύ καλό, και χαίρομαι που αφού τουλάχιστον έγινε η χρήση του ακατονόμαστου αυτού, φρικτού αφηγηματικού τεχνάσματος, τουλάχιστον το relosution ήταν τόσο γλυκό.

*Callbacks: HOO-BOY
Της κακομοίρας. Η αμνησία της Sarah όχι μόνο κίνησε όλη την πλοκή στα 2 τελευταία επεισόσια, αλλά ήταν και η τέλεια δικαιολογία να μπει μπροστά ο μηχανισμός αναμνήσεων. Είδαμε Nerd Herd, τη Sarah με τη στολή από όταν πούλαγε λουκάνικα, τους 3 τους (με τον Casey δηλαδή) μαζί, μόνους τους απέναντι από την γνωστή οθόνη των αποστολών, τις αναμνήσεις του Chuck από τη Sarah, και φυσικά, JEFFSTER! (Big in Germany! Wunderbar!)

*Καταστροφή του αρχικού concept: CHECK
Ο Chuck φόρεσε τα γυαλιά/έγινε το intersect μια τελευταία φορά, και η ομάδα called it a day. Το βρίσκω κάπως τεμπέλικο μια σειρά να κλείνει καίγοντας ολοσχερώς το mission statement της, αλλά hey, το Chuck δεν ήταν ποτέ και η πιο εφευρετική σειρά εκεί έξω.

Συμπερασματικά, ήταν το είδος του φινάλε που είναι φτιαγμένο για να συγκινήσει εξίσου τους παλιούς αλλά και τους long-time θεατές. (Γρήγορα παραδείγματα που μπορώ να σκεφτώ, Gilmore Girls και West Wing.) Είναι αυτά τα φινάλε που πάντα τα θυμάμαι ως κάτι όμορφο και συγκινητικό και ευχάριστο. Ποτέ ως κάτι σπουδαίο, αλλά εντάξει. Πολύ συχνά τα φινάλε είναι μέτρια, υποσημειώσεις μια πάλαι ποτέ σπουδαιότητας. "Όμορφο", "συγκινητικό", "ευχάριστο"; Είναι ένας καλός συμβιβασμός.

Και αυτή η τελευταία σκηνή; Με το φιλί που -απλά- δεν έχει σημασία αν είναι Μαγικό ή όχι (γιατί είναι απλά, μαγικό ούτως ή άλλως); Απλά υπέροχη. (Και φυσικά απόλυτα ταιριαστό αυτή η σειρά να τελειώσει με μια μελοδραματική πλοκή πάνω σε υατό το ζευγάρι!)

Αντίο Chuck. Θα σε ευχαριστώ αιώνια για αυτή την τιτάνια ατάκα,για αυτή τη μεγαλειώδη μουσική στιγμή, και για την έμπρακτη απόδειξη πως καμιά φορά οι αφελείς συναισθηματισμοί και πραγματική πίστη σε κάτι μπορούν να έχουν πραγματικό αποτέλεσμα. Είτε πρόκειται για ένα μάτσο φανς που έκαναν τα πάντα για να κρατήσουν τη σειρά ζωντανή (και τα κατάφεραν), είτε για την ιδέα πως έναν Chuck θα μπορούσε να καταλήξει με μια Sarah. (Ακόμα κι αν έπρεπε να μας βγει η πίστη για να τα καταφέρουν.)

ΟΚ. Όσοι παρακολουθούσατε ακόμα τη σειρά, πώς σας φάνηκε το φινάλε - και ποια θεωρείται η καλύτερη σεζόν. Να υποθέσω χωρίς δεύτερη σκέψη είναι η 2η σεζόν;

.

Top-50 Episodes, 2010: #50-41

Κόψαμε πίτα στη δουλειά, έγινε το Super Bowl, μπαίνουν οι Απόκριες, παίχτηκε και το πρώτο σπουδαίο επεισόδιο του 2011, ε, σα να ήρθε ο καιρός ανεβάσω επιτέλους και αυτή την αραχνιασμένη 50άδα επεισοδίων μου για το 2010 όσο ακόμα έχουμε, ξέρεις, 2010. (Μόλις με ένα μήνα καθυστέρηση!)

Μερικά σύντομα πραγματάκια: Αυτή τη λίστα την ανεβάζω από την πρώτη χρονιά λειτουργίας του μπλογκ με μόνη διακοπή την περσινή, όταν κάπου ανάμεσα στις λίστες δεκαετίας και στο between-jobs-άγχος μου, δεν αξιώθηκα ποτέ να την ανεβάσω. (Αν και μια δεκάδα είμαι σίγουρος ότι κάπου την έχω καταχωνιασμένη. Λέω να την ρετρο-ανεβάσω για λόγους αρχείου.) Η λογική δεν είναι να βάλω κάτω όλα τα επεισόδια κάθε σειράς που είδα και να τα κατατάξω με αυστηρότητα, αλλά περισσότερο να αποτυπώσω σε μια λίστα (φυσικά έπρεπε να είναι λίστα, γιατί χωρίς τους ψυχαναγκασμούς μας δεν είμαστε τίποτα) τα πράγματα που αγάπησα ή που θυμάμαι περισσότερο από την περασμένη χρονιά. Κάτι σαν recap, ένα πράγμα. (Για τα περισσότερα επεισόδια που αναφέρονται, υπάρχει link μέσα στο [...] που οδηγεί στο ποστ που είχα κάνει όταν πρωτοπροβλήθηκε.)

Για να χωράνε όσο περισσότερα γίνεται, προσπαθώ να μη δίνω σε καμία σειρά πάνω από δύο slots στην 50άδα, άαααντε άμα είναι super να δίνω τρία. (Κι άμα είναι το Community να δίνω τέσσερα, εντάξει εντάξει ΣΥΓΓΝΩΜΗ.) Κοινώς, όχι, δεν θεωρώ πως υπήρξαν φέτος 50 επεισόδια σειρών που ήταν καλύτερα από 10 επεισόδια Terriers ή 8 επεισόδια Treme, απλώς αυτά είναι τα 50 που γούσταρα, που ξεχώρισα, που -για τον έναν λόγο ή τον άλλον- θυμάμαι αυτή τη στιγμή εντονότερα.

Μετά το άλμα η δεκάδα 50-41 και στη συνέχεια κάθε μέρα κι άλλη μία ως το top-10 μες στο weekend.

~-~

50 > The Amazing Race 17x01 They Don't Call It The Amazing Race for Nothin'!
Γιατί αυτό είναι το αστειότερο πράγμα που συνέβη όλη τη χρονιά.


49 > Lie to Me 1x19 Pied Piper
(w: Sharon Lee Watson / d: Paul McCrane)
Δεν πεθαίνω με τα procedurals ακόμα κι όταν είναι καλά (όπως το Lie to Me δηλαδή), αλλά εδώ ο Shawn Ryan μάζεψε ξανά το μισό καστ του Shield σε ένα γαμάτο αυτοτελές μυστήριο. Αδύνατον να αντισταθώ. [...]

48 > Boardwalk Empire 1x01 Boardwalk Empire
(w: Terence Winter / d: Martin Scorsese)
Από αυτές τις παραγωγές που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό (και καθόλου δεδομένες δεν πρέπει να τις θεωρούμε για την τηλεόραση) ακόμα κι αν σε κρατούν σε κάποια απόσταση την ίδια στιγμή. Δεν το αγάπησα, αλλά και ο Buscemi απολαυστικός είναι, και ο Scorsese σε ρίχνει κατευθείαν στο κλίμα της εποχής πριν ξεκινήσει ο Winter να πλάθει την ιστορία του. [...]


47 > The Daily Show with Jon Stewart – March 18 – Gary Locke
Παρόλο που δεν έχει τα performance skills ενός Colbert, ο Jon Stewart παρόλ’αυτά δεν κώλωσε καθόλου να παίξει μια ολόκληρη εκπομπή ως Glenn Beck, ξεφτιλίζοντας τις άναρθρες και παράλογες φοβικές κραυγές του στην πορεία.

46 > Entourage 7x05 Bottoms Up
(w: Ally Musika / d: Dan Attias)
Όπου το Entourage ως απόλυτη αντρική φαντασίωση φτάνει στην ολοκλήρωσή του, με τον Vince να τα φτιάχνει με την πορνο-uber-στάρ Sasha Grey, η οποία εδώ παίζει μια εξιδανικευμένη εκδοχή του εαυτού της. Κάτι σαν την τέλεια γυναίκα δηλαδή. Excelsior! [...]


45 > 30 Rock 5x04 Live Show
(w: Robert Carlock & Tina Fey / d: Beth McCarthy-Miller)
Η Tina Fey έπαιξε με τους περιορισμούς ενός live show χρησιμοποιώντας τους με κατάλληλο τρόπο για μεγιστοποίηση του κωμικού effect. Για παράδειγμα, στις διηγήσεις, τους κεντρικούς χαρακτήρες έπαιζαν νεότεροι ή/και καυτότεροι ηθοποιοί. Μπόνους πόντοι για τις μικρές, ξεκαρδιστικές διαφορές ανάμεσα στις εκδοχές Δυτικής και Ανατολικής όχθης. [...]


44 > Nikita 1x09 One Way
(w: Albert Kim / d: Ken Fink)
Κάθε άλλο παρά ξαναζεσταμμένο φαγητό, η περιπέτεια-ριμέικ του CW είναι σταθερή απόλαυση με καλύτερη στιγμή της αυτό το αναπάντεχο team-up της Nikita με τον Michael.

43 > Survivor: Heroes Vs. Villains 20x12 A Sinking Ship
Οι καημένοι οι παραγωγοί στρίμωξαν δύο Συμβούλια σε ένα επεισόδιο γιατί νόμιζαν πως θα ήταν προβλέψιμο. Αλλά με τον RUSSELL HANTZ! τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Το Συμβούλιο όπου ο Βασιλιάς της Σαμόα αποφασίζει να διώξει απ’το παιχνίδι της σύμμαχό του Danielle “γιατί έτσι”, είναι ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του show. [...]


42 > Chuck 3x18 Chuck Versus the Subway
(w: Matt Miller/Allison Adler & Phil Klemmer / d: Matt Shakman)
Chuck 3x19 Chuck Versus the Ring: Part II
(w: Josh Schwartz & Chris Fedak / d: Robert Duncan McNeill)
Η 3η σεζόν Chuck δε βλεπόταν με το συμπάθιο, μέχρι τη στιγμή που οι παραγωγοί πήραν 6 έξτρα επεισόδια που δεν περίμεναν, αφού είχαν κλείσει το season arc. Εκεί χαλάρωσαν, έκαναν fun πραγματάκια, και κατέληξαν την season 3.2 με ένα αληθινά δυνατό και συναισθηματικό φινάλε που είχε τον Brandon Routh ως γνήσιο Κακό και τον Scott Bakula να επαναφέρει στη σειρά το αληθινό κέντρο βάρους της: Τη σχέση των τριών Bartowski.


41 > Breaking Bad 3x07 One Minute
(w: Thomas Schnauz / d: Michelle MacLaren)
Γιατί η σκηνή του Hank με τα δύο ξαδέρφια στο πάρκινγκ στο τέλος του επεισοδίου, είναι υπόδειγμα του πώς γράφεις κόντρα στις δραματουργικές συμβάσεις και πώς σκηνοθετείς μέχρι ο άλλος να χαϊδεύει το πάτωμα με το σαγόνι του. [...]

.

NBC 2010-2011

Τι θα βλέπουμε του χρόνου από το NBC; JJ Abrams και τις κωμωδίες της Πέμπτης, βασικά. Μετά το άλμα αναλυτικότερα.

Μετά το στραπάτσο που ήταν το πείραμα Jay Leno, το NBC ξαναπροσπαθεί να χτίσει εξαρχής τόσο το προφίλ του, όσο και το actual πρόγραμμά του. Φέρνει λοιπόν μεγαλοπαραγωγούς του βεληνεκούς JJ Abrams, Jerry Bruckheimer, David E. Kelley για ενισχύσεις, παράγει μια ντουζίνα high-profile φρέσκου content, παίρνει και 2-3 άκρως συζητήσιμες αποφάσεις στην πορεία (τι NBC θα ήταν, εξάλλου) και μας παρουσιάζει το εξής πρόγραμμα:

ΔΕΥΤΕΡΑ
Το Chuck θα ανοίγει τη νύχτα, σε αυτό που το NBC θέλει να ελπίζει πως θα είναι η τελευταία σεζόν του. Η ανανέωση ήρθε κυρίως επειδή το δίκτυο ήταν απεγνωσμένο για original programming, και όταν έχεις κάτι που αποδίδει στα σίγουρα τη βάση, ε, το κρατάς για λίγο, ελπίζοντας να μην το χρειάζεσαι του χρόνου. Προσωπικά δε μου κάνει ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Το έχω ψιλοβαρεθεί πλέον, αλλά όσο υπάρχει, yay για τους φανς.

Τη νύχτα συμπληρώνει το Event, ένα ακόμα show βαριάς μυθολογίας που μοιάζει σαν συνδυασμός του FlashForward και του Prison Break, αλλά πιο ανόητο: "Ο τάδε ερευνά μια εξαφάνιση και ανακαλύπτει το μεγαλύτερο cover-up στην ιστορία της Αμερικής!" Exciting stuff. Και μαζί και το Chase, που είναι κάτι που παράγει το Εργοστάσιο Bruckheimer, άρα εξ ορισμού δε μας ενδιαφέρει. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, νομίζω πως αυτή η νύχτα θα φύγει νύχτα.

ΤΡΙΤΗ
Biggest Loser για όποιον ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους πράγματα, και το Parenthood, που είναι decent και δε νομίζω ότι υπάρχει άλλη λέξη στο σύμπαν που να το περιγράφει με καλύτερο τρόπο. Θα τραβήξει αυτό το πρόγραμμα, αλλά μην περιμένετε να το δείτε ποτέ να σχολιάζεται στο μπλογκ.

ΤΕΤΑΡΤΗ
Εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα του Παγωνιού, με το υπερφιλόδοξο ποπ κορν spy drama Undercover του JJ Abrams, ο οποίος γράφει, σκηνοθετεί και κάνει παραγωγή σε κάτι που βασικά μοιάζει με το Mr. & Mrs. Smith αλλά με μαύρους πρωταγωνιστές. Το οποίο με εξιτάρει, κυρίως επειδή είναι νομίζω η πρώτη φορά που σειρά με μαύρους leads θα κάνει crossover στο mainstream κοινό και δε θα το κοιτάμε όλοι απέξω ξύνοντας το κεφάλι μας και απορώντας πώς στο διάολο μπορεί κάποιος να αντέξει να δει Tyler Perry για πάνω από 3 λεπτά.

Το NBC ελπίζει πως ο Abrams θα τραβήξει αρκετά ώστε να δώσει νέα ώθηση και στο Law & Order franchise, το οποίο είδε μέσα σε πολύ πανικό να χάνει το flagship του την περασμένη βδομάδα. (Έτσι ο Dick Wolf δε θα καταφέρει να ξεπεράσει με το original Law & Order του τις 20 σεζόν του Gunsmoke για το μακριοβιότερο δράμα στην ιστορία. Προς τι ο χαμός όμως δεν καταλαβαίνω, αφούυυυ...)

Τη νέα σημαία της ναυαρχίδας, το SVU, έρχεται να ακολουθήσει στην ίδια νύχτα η νέα σειρά του franchise, Law & Order: Los Angeles, ή όπως οι φίλοι (*) το αποκαλούν ήδη, LOLA.

(* Αυτοί που το αποκαλούν έτσι δεν είναι όντως φίλοι.)

Η LOLA δεν έχει, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ούτε πιλότο έτοιμο, ούτε καστ, ούτε καν σενάριο. Κι όμως, το NBC της έδωσε θέση στο πρόγραμμά του για τον Σεπτέμβριο, σε αντίθεση με...

ΠΕΜΠΤΗ
...το Parks & Recreation, το οποίο τη στιγμή που μιλάμε συνεχίζει να γυρίζει επεισόδια παρ'ό,τι έχει ολοκληρώσει τη σεζόν του. Γιατί; Γιατί η Amy Poehler είναι έγκυος και οι παραγωγοί θέλουν να έχουν έτοιμα τουλάχιστον μισή ντουζίνα επεισόδια έτοιμα για του χρόνου, ώστε η σειρά να μη χρειαστεί να μπει σε hiatus, ανακόβοντας το ρυθμό και το momentum που έχει αναπτύξει. (Είδα όλη τη 2η σεζόν μέσα σε 3 μέρες, και είναι amazing stuff, θα τα πούμε αναλυτικότερα μετά το season finale.)

Οπότε τι κάνει φυσικά το NBC; Αποφασίζει να κόψει αυτό ακριβώς το momentum. Well done! Και γιατί; Για να χωρέσει στο πρόγραμμα το Outsourced, μια ακόμα workplace comedy που σπάει πλάκα με την κρίση και τους ανθρώπους που χάνουν τις δουλειές τους. Double well done! Δηλαδή δεν κρίνω, προς θεού, μπορεί να είναι γαμάτη η σειρά. Αλλά δεν ακούγεται ό,τι πιο σέξι ακριβώς. Οπότε ας υπάρχει εύκαιρο το Parks & Recreation. Ίσως κάτι να ξέρουν που δεν ανακοινώνουν ακριβή ημερομηνία επιστροφής, μπορεί να εκτεθούν οι άνθρωποι.

Community, Office (ίσως στην τελευταία χρονιά του με τον Steve Carell) και 30 Rock μένουν ως έχουν, ενώ τη νύχτα έρχεται να κλείσει μια σειρά ανθολογίας (gag reflex) αισθηματικών ιστοριών (gag reflex) από τη Cindy Chupak του Sex & the City (gag reflex γιατί πάει πάρα πολύς καιρός που το Sex & the City μου θύμιζε καλά πράγματα, και ακόμα κι αυτά έχουν να κάνουν με τον Michael Patrick King, οπότε μέχρι να φέρεις αυτόν, NBC, μη με απασχολείς με τους αυλικούς του. Ευχαριστώ). Αλλά παίζει η Becki Newton οπότε, whatever, πού ξέρεις. (Όμως ξέρεις.)

TA YΠΟΛΟΙΠΑ
Από τις υπόλοιπες μέρες και σειρές, κρατάμε μόνο το Capes, που δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς είναι, αλλά παίζει η Summer Glau και υποπτεύομαι ότι έχει να κάνει με υπερήρωες. (Δες εδώ μερικά κλιπάκια.) Κατά τα άλλα έχουμε ένα procedural με τον Jimmy Smits (ηθοποιάρα, αλλά don't care), μια σειρά του David E. Kelley (sooo don't care) και διάφορα λαϊκοριάλιτι.

Βασικά, αν δεν τραβήξει πολύ κουπί ο JJ, το NBC την έκατσε τη βάρκα.

.

Chuck: Muerte

To Chuck επιστρέφει για την 3η του σεζόν, ανανεωμένο αλλά ίδιο κι απαράλλαχτο.

Ετοιμαζόμουν να κάνω ένα post που θα αποχαρετούσε το Chuck από το blog γιατί δυστυχώς ο χρόνος μου είναι περιορισμένος και το Chuck έχει σταματήσει να μου προσφέρει οτιδήποτε καινούριο όταν δεν εστιάζει στους Jeffster! ή στον περιστασιακό uber-cool guest star (Chevy Chase, Scott Bakula, you are needed), μέχρι που συνειδητοποίησα οτι το 3ο επεισόδιο ήταν περισσότερο κοντά στα στοιχεία της σειράς που μου αρέσουν.

Η διπλή πρεμιέρα μου έφερε χασμουρητά όταν δεν έδειχνε την Yvonne Stahovsky με μπικίνι ή έστω τον Vinnie Jones να μας διασκεδάζει με την προφορά του. Αν πρέπει να υποστώ ένα ακόμα εμπόδιο στο δρόμο των Chuck και Sarah προς τον έρωτα, θα βγάλω τα μάτια μου να τα φάω. Αρκεί που κάθε αποστολή πρέπει να κορυφώνεται με κάποιον on the nose παραλληλισμό με τη συναισθηματική τους κατάσταση. Πόσες φορές να αντέξει το ίδιο πράγμα ο κατάκοπος TV viewer;

Το επεισόδιο με τον Στρατηγό Armand Assante (*) ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό. Δεν χρειάστηκε να χορέψει γύρω από άβολες μη-εξελίξεις στην πλοκή ή τη φόρμα της σειράς ή ανούσια εμπόδια που φέρνουν τους δύο μη-εραστές σε μια θέση μια από τα ίδια. Παρά εστίασε στον awesome Awesome, τον διασκεδαστικό πού-τον-ξεθάψανε-κι-αυτόν guest star του, μια αποτελεσματική χρήση μεγάλου μέρους του καστ (πάντα το διασκεδάζω όταν spy shows βρίσκουν τρόπο να χωρέσουν στη δράση και περιφερειακούς χαρακτήρες για ένα επεισόδιο), και φυσικά οτιδήποτε είχε να κάνει με τον Adam "χέζω χρυσό" Baldwin.

Η σκηνή που τον κοροϊδεύει ο Chuck με ισπανική προφορά των αγγλικών μου έφερε φωναχτά γέλια και την έβαλα για 2-3 repeats. Επίσης γούσταρα τα πολλαπλά payoff-"El Angel de la Muerte!", όπως και την ένωση δυνάμεων των Chuck, Sarah και Devon για να σώσουν τον Casey. More of that, please και λιγότερες House-esque αναλογίες για το πρωταγωνιστικό μας ζεύγος. Πώς το λένε; Όπως θα έλεγε και ο generalissimo, "John Casey, you truly are the angel of life".

(*) Άρα πραγματικά μπορώ ακόμα να ελπίζω για τον Steven Seagal, έτσι;

.

The SDCC post

Eίναι αυτό το δοξασμένο weekend σε περίπτωση που δεν το είχατε αντιληφθεί, η μεγαλύτερη γιορτή της ποπ κουλτούρας, κτλ κτλ. Στο San Diego φέτος η σημαντικότερη των ανακοινώσεων αφορούσε έτσι για αλλαγή όντως κάποιο κόμικ (σοκ! δέος! έχει και κόμικς το San Diego;!) αλλά από εκεί και ύστερα έχουμε ένα σωρό μικρο-πραγματάκια που είναι λίγο ως αρκετά exciting, ο browser μου έχει τιγκάρει στα tabs να τα μαζεύω όλα, κι επειδή δε μπορώ να βλέπω αυτό το χάος μπροστά μου, απλά αναπαράγω εδώ μερικά από αυτά. (Όσα πέτυχα στο twitter και τα βρήκα αρκετά ενδιαφέροντα ώστε να τα ανοίξω σε άλλο tab, that is.)


Πρώτα μια συλλογή σημειώσεων για το Dollhouse. (Σοκ.)

O Joss, σχετικά με τις ανησυχίες για το αν η 2η σεζόν θα είναι ενδιαφέρουσα μετά τα όσα μάθαμε στο 'Epitaph One': "As long as we don't send anyone to Feudal Japan we're pretty much okay"

Η Felicia Day και το υπόλοιπο καστ του 'Epitaph One' θα επιστρέψουν (έστω για ένα σύντομο πέρασμα) από την πρεμιέρα της 2ης σεζόν. Είπε ακόμα: "What we intend to do is honor ['Epitaph One'], but a lot of it were memories." Και η μνήμη όπως ξέρουμε, παραπλανά.

Απαντώντας στην ερώτηση γιατί τα βάζει συνεχώς με corporations, ο Whedon ουσιαστικά εξήγησε τη meta φύση του Dollhouse: "Have you been in America? I like to consider myself a great documentarian. The entire structure is designed to mess with your minds, to combine selling you things with entertaining you to keep you in line to make you think that you need the things they want you to need and to stay away from the things that they want you to stay away from, to keep them in power, to share none of it. This is all happening. There are lights in the darkness. The art that we get to create because of our powerful patrons let us is one of them, but sometimes, yeah, it's like running the daycare on the Death Star. The truth is there is power and manipulation that is controlling almost all of our every thought, and that is why I love this show so much." Ε, κι άντε μετά σχολιάσε εσύ.

Μερικά ακόμα ενδιαφέροντα μικρά-μικρά: O John Cassaday, σχεδιαστής του Joss-written έπους Astonishing X-Men, θα σκηνοθετήσει ένα επεισόδιο της 2ης σεζόν, ο Alexis Denisof υπέγραψε για recurring ρόλο (ο Joss ελπίζει το ίδιο να συμβεί σύντομα με τη Summer Glau), και τέλος η 2η σεζόν θα έχει εντελώς διαφορετικό look από την πρώτη, καθώς θα είναι γυρισμένη σε βίντεο κρατώντας τη διευθύντρια φωτογραφίας του 'Epitaph One'.

Κανείς δεν είπε τίποτα σχετικά με το αν αυτό το επεισόδιο θα παιχτεί ποτέ τελικά στην τηλεόραση, αλλά προσωπικά θεωρώ δεδομένο πως αφού κυκλοφορήσει το DVD της πρώτης σεζόν, η Fox θα σταματήσει να προσποιείται πως είναι απλά ένα DVD extra και θα το προβάλει πριν τη 2η σεζόν.


Κατά τα άλλα, τσεκάρετε εδώ για κάλυψη άλλων panels:

Chuck, από τον Daniel Fienberg.
Lost, από τον Alan Sepinwall, moderator μάλιστα του από πάνω panel.
True Blood, από τον Daniel Fienberg, όπου μαθαίνουμε για το ποτό True Blood που θα είναι διαθέσιμο από τον Σεπτέμβρη (!) και για το πρώτο footage της Evan Rachel-Wood.
Futurama, από τον Keith Phipps, με σχόλια πάνω στο controversy των νέων voice actors για τη σειρά.


Το io9 μεταδίδει για:
The Prisoner, και τη σχέση του με το πρωτότυπο.
Flashforward, με περιγραφή των πρώτων 17 λεπτών του πιλότου.
Caprica, και το πώς θα είναι σε σχέση τόσο με τον πιλότο που έχουμε δει, όσο και με το BSG.
Vampire Diaries, που θα είναι τραγικό σκουπίδι.
Heroes, που μπορεί να ξαναγίνει διασκεδαστικό, λέει, αλλά πραγματικά ποιος νοιάζεται πια.


Ενώ σε μερικά ακόμα σκόρπια νέα, το Cabin in the Woods θα δει μια σειρά prequel/mythology κόμικς από τον Whedon και την παρέα του από την Dark Horse (που εκδίδει και τη Buffy), το Guild της Felicia Day θα κάνει κι αυτό άλμα στα κόμικς και την Dark Horse (σύντομα θα γράψω και μερικά λόγια για το web-series, που μου κρατάει παρέα αυτές τις μέρες στις μετακινήσεις με συγκοινωνία), ενώ τέλος οι συγγραφείς του Star Trek είπαν οτι η 2η ταινία θα είναι κάτι σαν μέρος 1ο από 2, δηλαδή οτι μάλλον κάνουν το plotting της υπόλοιπης τριλογίας όλο μαζί.


Ουφ. Άντε και του χρόνου με το καλό να tweet-άρω από εκεί!

.

Poster Porn: Chuck

Perfect.

.

2008-2009: The year in song

ETA: Vote εδώ δίπλα, πάνω δεξιά.

Τι κάνεις όταν ζεις τη βδομάδα της μούτζας και έχεις και τον ήλιο να σε λιώνει; Το ρίχνεις στο τραγούδι! Καθώς η τηλεοπτική σεζόν φοράει τα μπρατσάκια της και ρίχνει το αποχαιρετιστήριο μακροβούτι, ας θυμηθούμε τις στιγμές που η περίοδος 2008-2009 τραγούδησε τους πόνους και τις χαρές της, με αξέχαστα και υπέροχα αποτελέσματα. Όλες τους ήταν οι αγαπημένες μου στιγμές των αντίστοιχων shows, καθόλου τυχαία φαντάζομαι...

Chuck: Africa

Mην υποτιμάτε ποτέ τη δύναμη ενός σπουδαίου ποπ κομματιού, ειδικά όταν συνδυάζεται με την πηγαία χαρά των uber-cool losers Jeffster. Το κομμάτι χτίζει με απίστευτο τρόπο, και όταν πια γίνεται η αλλαγή και μπαίνουν οι Toto, μιλάμε για ανατριχίλες πλέον! Έξτρα πόντοι για την πειστική φαλτσαδούρα του Vik Sahay- πρόκειται περί τέχνης, και μην το υποτιμάτε καθόλου.

30 Rock: Kidney Now!

Για κάποιο λόγο δεν βρίσκω πουθενά βίντεο έξω από το hulu, αλλά το κομμάτι με το οποίο έκλεισε η 3η σεζόν της σειράς παραμένει αξέχαστα ξεκαρδιστικό. Ακούστε πάλι τους απάλευτους στίχους και φέρτε στο νου σας έναν στόλο από guest stars, από τον Elvis Costello ("Or should I say, Declan McManus, international art thief?") μέχρι τον Clay "Ξάδερφο του Kenneth" Aiken και μια τύφλα Cyndi Lauper. Aπλά κωμικός χρυσός, ό,τι αστειότερο έκανε φέτος η σειρά.

Flight of the Conchords: Too Many Dicks On the Dancefloor

Δεν χρειάζεται εξήγηση αυτό.

Τhe Office: Take Me Home, Country Roads

Δεν έχω λόγια για το πόσο λατρεύω αυτή τη σκηνή. Μπορεί να είναι ο συνδυασμένος ήχος της κιθάρας και του μπάντζο που βγάζει κάτι το υπέροχο, ή μπορεί να είναι η νέα ρεσεψιονίστ, ή μπορεί να είναι το αναπάντεχο bromance που γεννιέται ανάμεσα στις νότες ("Take it, Andy!"), ή μπορεί να είναι η ανηλεής in-character κωμωδία ("In German!"), ή μπορεί να είναι το πόσο συνεπής είναι η διακοπή από τον Toby πάνω στο καλύτερο, ή μπορεί απλά να είναι η απόλυτα τέλεια σκηνή αυτής της σειράς για όλους αυτούς τους λόγους μαζί.

Pushing Daisies: Eternal Flame

Chills, chills, chills, CHILLS. To σωστό τραγούδι, στη σωστή στιγμή, στη σωστή σειρά, από τη σωστή ερμηνεύτρια. Τόσο συναισθηματικά πλούσιο, με τα απολύτως απαραίτητα υλικά. Θα υπάρξει ποτέ ξανά στις τηλεοράσεις μας τίποτα σαν το Pushing Daisies;

Dr. Horrible's Sing-Along Blog: On the Rise

Δε θα έλειπε φυσικά η συνδυασμένη awesomeness των Neil Patrick Harris, Felicia Day και Joss Whedon, ε. Και δε θα μπορούσε φυσικά να είναι άλλο κομμάτι από εκείνο που μας έδωσε την πρώτη υποψία για τα κρυφά επίπεδα μιας ιστορίας που είχαμε αρχικά παρεξηγήσει ως αφελή χαριτωμενιά. Οι αρμονίες που γουστάρει o Whedon είναι εδώ, η στιχουργία έχει εκλάμψεις ιδιοφυίας, οι εκφράσεις αηδίας του Nathan Fillion είναι ανεκτίμητες, και παρ'όλ'αυτά, ο Dr. Horrible και το ξεδιάντροπα ψεύτικο μουστάκι του καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση από το background.

Glee: ----
Μετρήστε πόση ψυχή ή/και χιούμορ κρύβει κάθε ένα από τα παράνω κομμάτια, και προσπαθείστε μετά να με πείσετε οτι το Glee αξίζει θέση σε μια λίστα που στη θεωρία μοιάζει κατασκευασμένη για να το υποδεχτεί. Aντ'αυτού...

The Simpsons: Falling Slowly

Γιατί καμία λίστα με μουσικές δεν πρέπει να χάνει την ευκαιρία να συμπεριλαμβάνει οτιδήποτε έχει να κάνει με το Once. Aυτό εδώ το bit; Random and fun.


Τι ξέχασα; Ποιο αγαπάτε περισσότερο; Έπρεπε να έχω συμπεριλάβει το Heartless του Kris Allen;

.

FinaleWatch: Chuck

Έπρεπε να το έχω κάνει πολύ νωρίτερα αυτό, απλά ήλπιζα πως θα έβρισκα χρόνο για ένα καλύτερο και μεγαλύτερο ποστ. Δεν τον βρήκα, οπότε ακολουθεί μια σύντομη ματιά στο season 2 φινάλε του Chuck, έστω και με πολύ μεγάλη καθυστέρηση.

Για πολύ μεγάλο μέρος του, το επεισόδιο συμπύκνωνε όλα όσα μπορεί να γουστάρει κάποιος βλέποντας τη σειρά, και μάλιστα σε βελτιωμένη εκδοχή! Φανταστική και πάλι η οικογενειακή δυναμική των Bartowskis, με το λιώσιμο της Ellie όταν ο Chuck της είπε οτι παραιτήθηκε από το Buy More να μου ζεσταίνει την καρδιά παρότι ο χαρακτήρας της πολύ συχνά με ενοχλεί.

Υπήρχε το γνωστό romantic angst με Chuck/Sarah/Bryce μόνο που επιτέλους νιώθεις πως κάτι συμβαίνει-- όλη η σκηνή του γάμου της Ellie με τον Awesome ήταν απλά υπέροχη από όπου κι αν την πιάσεις. Η goofy δράση! Όλη η μεγάλη action sequence ντυμένη μουσικά με το Mr. Roboto σε εκτέλεση Jeffster! και με κορύφωση τον John Casey και τους marines του να έρχονται από τον ουρανό για να σώσουν τη μέρα. Τέλειο; (Και πόσο γαμάνε οι Jeffster!, πια;)

Γενικά το επεισόδιο είχε μέσα όλους τους λόγους για τους οποίους χαίρομαι που αυτή η σειρά υπάρχει στην οθόνη μου, και μάλιστα σε αντίθεση με το προτελευαίο επεισόδιο (που επίσης μου άρεσε) κατάφερε να κάνει και αρκετό χώρο για τη συναισθηματική πλευρά όλων των γοργών εξελίξεων. Αυτός ήταν ο ένας τομέας που το 21ο με είχε κάνει να έχω μια μικρή ένσταση, αλλά το φινάλε ήταν απλά τέλειο στις αναλογίες όσων πραγμάτων δοκίμασε να κάνει.

Τώρα, το φινάλε μοιάζει, όπως και της προηγούμενης βδομάδας με κάτι που κολλήθηκε εκεί στο τέλος απλά για να έχει να συνεχιστεί η ιστορία. Είμαι σίγουρος οτι θα ειπωθούν γαμάτες ιστορίες στη συνέχεια, αλλά το όλο "I know kung-fu" όσο ανοίγει νέες πιθανές διαδρομές για τη σειρά, άλλο τόσο με κρατά σκεπτικό. Όχι αρνητικό, σίγουρα όχι πριν δουμε στην πράξη τι ιστορίες θα πουν χρησιμοποιώντας αυτό το νέο εύρημα, απλώς δεν είμαι μεγάλος φαν όλου αυτού του τεράστιου πεπρωμένου που ξαφνικά περιτριγύρισε τον Chuck από παντού. Τα underdogs μου δε θέλω να ξέρουν kung-fu, είναι αυτό που προσπαθώ να πω. That said, φοβερό σαν κλείσιμο.

Σκόρπια σχόλια:

• Θα το θεωρήσω μεγάλη έκπληξη αν κοπεί η σειρά. Το κοινό της είναι πολύ vocal, ειδικά σε ιντερνετικό επίπεδο, και η κριτική την έχει αγκαλιάσει-- είναι ξεκάθαρη περίπτωση σειράς που ανανεώνεται με τα χίλια ζόρια επειδή όλοι τη γουστάρουν και τη θέλουν πίσω, μόνο για να κάνει τα ίδια νούμερα και στην 3η σεζόν και όλοι να αποδεχτούν εν τέλει το κόψιμο. (βλέπε: Arrested Development, Veronica Mars.)
• Έχω τεράστια περιέργεια για το νέο στάτους, καθώς στα τελευταία δύο επεισόδια όλα ήρθαν πάνω-κάτω. Δεν έχω ιδέα τι θα γίνει με το BuyMore (αλλά έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν το αγάπησα), αλλά σίγουρα περιμένω να δω τη νέα ζωή του Morgan ως wannabe σεφ!
• Επίσης, τι θα γίνει με τον Awesome; Και θα μάθει ποτέ η Ellie την αλήθεια; Ζει ακόμα ο Arnold Vosloo; Θα επιστρέψει η Jordana Brewster; Questions, questions!
• Και τέλος, τι είναι η νέα ομάδα που μας προέκυψε από το πουθενά; O Chris Fedak υποστηρίζει πως σε αντίθεση με το Fulcrum έχουν πολύ πιο ξεκάθαρο στόχο κάτι που, σε συνδυασμό με τις νέες υπερδυνάμεις του Chuck, μπορεί να κάνει την 3η σεζόν της σειράς να αγγαλιάσει ακόμα περισσότερο το spy adventure κομμάτι της περιγραφής του. (Ελπίζω όχι εις βάρος του comedy. To romantic ας φύγει και τελείως κιόλας, δε με νοιάζει. :P)

Aυτά από μένα! Είθε η σεζόν 3 να φέρει τον Steven Seagal.

.

Chuck 2x21 'Chuck Versus the Colonel'

Αυτό δεν είναι το series finale.

Kι όμως. Αν η συλλογική κραυγή αγωνίας του ίντερνετ αποβεί μάταιη και το NBC κόψει τη σειρά για να ρυπάνει τα airwaves με 5 ώρες Jay Leno τη βδομάδα, αυτό το επεισόδιο μπορεί στο μυαλό μας να παίζει το ρόλο του series finale. Μετρήστε:

Ο Chuck αφήνει τα αισθήματά του για τη Sarah επιτέλους να ξεσπάσουν σε μια σκηνή υπέροχη και πολυαναμενόμενη. (Και αστεία χάρη στο σημείωμα του Morgan!) Ο Casey αφήνει να φανεί η πολύ μικρή και απλή επιθυμία του: τόσο καιρό ήθελε απλά ο Chuck και η Sarah να τον παίξουνε. Οι 3 τους βρίσκουν τον πατέρα του Chuck και τον απελευθερώνουν λίγο αφού αυτός έχει σβήσει το intersect από το μυαλό του γιου του, και λίγο πριν η CIA ισοπεδώσει το Fulcrum. O Devon αποδεικνύεται awesome κάτω από τις περιστάσεις, προστατεύει τον Chuck και το μυστικό του, και ετοιμάζεται να παντρευτεί την Ellie με την οικογένεια Bartowski περήφανα επανενωμένη.

Τέλειο, ε ; Yeah, right.

Προφανώς όλα θα πάνε κατά διαόλου στο φινάλε χάρη σε ένα cliffhanger της τελευταίας στιγμής με τον Ted Roard ακόμα ζωντανό και διψασμένο για εκδίκηση. (Μπορεί ο Arnold 'Kenny' Vosloo να είναι μακριά πίσω;) Περιμένω να δω με ποιον τρόπο οι Schwartz & Fedak θα πάρουν πίσω τις τεράστιες εξελίξεις του επεισοδίου (ή όσες απο αυτές) και πόσο πολύ θα τραβάμε τα μαλλιά μας με το season finale, που όπως είναι οι παίχτες τοποθετημένοι αυτή τη στιγμή, μπορεί να πάει τη σειρά εντελώς όπου νά'ναι.

Το ένα μου μεγάλο πρόβλημα μέσα στον γενικότερο χαλασμό του επεισοδίου (που σε ένα πολύ βασικό επίπεδο ήταν απολύτως καταιγιστικό και ικανοποιητικό) ήταν πως ανάμεσα στις αλεπάλληλες γροθιές storytelling δεν υπήρχε καθόλου χώρος για να αναπνεύσει οτιδήποτε από όλα αυτά. Αλλά φαντάζομαι το φινάλε για αυτό θα υπάρχει, no;

Απλώς μου φάνηκε περίεργο που για μία και μόνη φορά τα όσα συνέβαιναν στο Buy More (και στον Morgan, συγκεκριμένα) νομίζω είχαν μεγαλύτερο συναισθηματικό αντίκτυπο από το κυρίως στόρι του Chuck και της Sarah και του χαμένου πατέρα κτλ κτλ. Αλλά η σταδιακή συνειδητοποίηση του Morgan πως έχει φτάσει η ώρα να κυνηγήσει κάτι άλλο, μακριά από τα συνήθη κηρύγματα που επιχειρεί η σειρά (συνήθως προσωποποιημένα με την Ellie να κουνάει το δάχτυλο στον Chuck), ήταν γλυκό και εγκάρδιο ως εξέλιξη. Και η σκηνή που τα βροντάει μαζί με την Anna και αποχωρεί γυμνόστηθος (;!) με slow clapping στο background ήταν μακράν η καλύτερη του επεισοδίου-- imagine that!!

Ας ετοιμαστούμε για το χαλασμό της άλλης βδομάδας τώρα.

.

Chuck 2x20 'Chuck Versus the First Kill'

Γιατί δεν εφαρμόζει το 'Morgan' απέναντι στο NBC o Chuck;

Προσπερνώντας την ιδιοφυία της φονικής κίνησης του Morgan, που ο Chuck με τόσο επιτυχία εφάρμοσε δύο φορές στο επεισόδιο, ας πούμε δυο λόγια για τα υπόλοιπα που έγιναν σε αυτή την ώρα, που στήνει μια ενδιαφέρουσα κατάσταση ενόψει των δύο τελευταίων επεισοδίων.

Καταρχάς, Jordana Brewster. Συμβαίνει αυτό το περίεργο πράγμα με αυτή την τύπισσα, όπου είμαι ανίκανος να μην παρακολουθήσω το οτιδήποτε στο οποίο πρωταγωνιστεί. (Σοβαρά τώρα, το D.E.B.S.; Best thing ever.) It's a thing, sue me. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι οτι κι εγώ θα την εμπιστευόμουνα. Go Chuck!

Aλλά προσπερνώντας για λίγο την Jill-- όχι, μισό, ας μην το κάνουμε αυτό ακόμα. Με την spy ex να αλωνίζει τώρα ελεύθερη (στην τρανή παράδοση του Alias όπου ποτέ κανείς δε μπορούσε να μείνει α) νεκρός ή β) φυλακισμένος) έχω έναν ακόμα λόγο να θέλω να ανανεωθεί η σειρά για 3η σεζόν. Τι, μόνο ο Bryce θα επιστρέφει αιωνίως για να μπαίνει ανάμεσα στον Chuck και τη Sarah; Για πάμε!

Ναι, είμαι έτοιμος τώρα. Η εμπιστοσύνη ήταν το major theme του επεισοδίου, για όποιον δεν το κατάλαβε, το οποίο και μου άρεσε ως ιδέα σε αυτό το σημείο, και εκτελέστηκε με ωραίο τρόπο. Με το b-story του Buy More (και την σοκαριστική, πρέπει να πω, ανατροπή του!) να βάζει ακόμα περισσότερα ερωτηματικά στο κυρίως στόρι, και το κατά πόσο η Jill θα κοίταγε τον εαυτό της ή θα βοηθούσε τον Chuck. Κι ενώ αυτή το πέρασε το τεστ, εξ ου και η απελευθέρωσή της, θα έβαζα εξίσου μεγάλο βαθμό στη Sarah αν δεν δίσταζε τόοοοσο πολύ να πει στον Chuck την αλήθεια κι αφού εκείνος της είχε κάνει την ψυχή κουρέλι με όλα αυτά τα "Ήξερα οτι μπορούσα να σε εμπιστευτώ" και "Ευτυχώς εσύ δε θα μου έκανε ποτέ κάτι τέτοιο" *χαμογελάκι*

Πρέπει να είσαι ο ΧΙΤΛΕΡ για να μην τουμπάρεις να πεις στον άλλον την αλήθεια, σε αυτό το σημείο.

Αλλά, η ουσία είναι οτι το έκανε, κι έτσι τώρα οι δυο τους τρέχουν σαν φυγάδες προς... τι; Θα δείξει. Αρχικά θα ψάξουν να ελευθερώσουν τον Scott Bakula, φαντάζομαι (θέλω repeat face-off με Chuck/Bakula/Chase!), αλλά το ακόμα πιο ενδιαφέρον θα είναι το στοιχείο του Chuck/Sarah εναντίον Casey, που απλά για κάποιο λόγο με ενθουσιάζει. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί οτι ο Casey είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στη σειρά, και θα είχε δίκιο, προφανώς.

Στο μεταξύ ήταν απολύτως συνεπές το οτι ο Casey θα είχε φοβερά χαμηλό σκορ στο τεστ του Fulcrum που, ΟΚ, λίγο περισσότερες παραπομπές στον κομμουνιστικό εχθρό θα μπορούσε να έχει; Νομίζω όχι. Subtle! Την ίδια στιγμή, εξίσου τέλειο και συνεπές το οτι ο Chuck δε θα άφηνε τον John να 'αντιγράψει'. Κωμικός χρυσός οι δυο τους.

Πριν κλείσω, ένα τελευταίο: είμαι τόσο χαρούμενος που δεν χρειάστηκε να δούμε τις χρυσές σφαίρες του Ken Davitian αυτή τη φορά. Άλλη μία υποψηφιότητα για το μελλοντικό Best Chuck Guest Star poll!

.

τι γίνεται με τον Chuck;

Ας πούμε απλά οτι θα λυπηθώ αν δεν ανανεωθεί. :(

Χρόνια και ζαμάνια έχω να μιλήσω για τον Chuck. Όλο λέω να κάνω ένα catch-up ποστ αλλά όλο δε βρίσκω το χρόνο, κι όλο μαζεύονται περισσότερα επεισόδια, οπότε γάμα το, πάμε κάτι έστω σύντομο. Βρήκα τον κυρίως όγκο των επεισοδίων από το 3-D επεισόδιο και μετά να είναι ψιλοβαρετά χάρη περισσότερο σε αυτή την ανακυκλούμενη ερωτική ιστορία των δύο πρωταγωνιστών που βασικά με αφήνει παγερά αδιάφορο. Θα ανταλλάξουν μοναχικά βλέμματα, κάποιος θα ακούσει τον άλλον να λέει κάτι μέσα από κάποια κατασκοπική συσκευή, κάποια αποστολή θα έρθει κόντρα αντίθετη με τα ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ! τους, yawn.

Αλλά μετά συνάντησα τον αδερφό Σάκκο ο οποίος μου συνόψισε την πολύ βασική αλήθεια αυτού του τελευταίου επεισοδίου με τα απλά και σοφά λόγια: "Είχε τον Scott Bakula που ήταν γαμάτος. Και είπε "Oh, boy." Και είχε και τον Chevy Chase για κακό ρε!"

Και είναι αλήθεια οτι το show είναι αυτό που είναι. To 'Chuck Versus the Dream Job' είχε τρύπες περισσότερες από πλοκή, και είχε και το πιο προβλέψιμο twist στην ιστορία της αμερικάνικης μυθοπλασίας, αλλά ναι, είχε τον Bakula, και είχε και τον Chevy ως villain, και είχε και τους Glasvegas να μοιρολογούν στυλάτες indie κλάψες πάνω στο φινάλε της -νέας- πατρικής εγκατάλειψης για τον Chuck και την Ellie, με τον Awesome να κοιτάει λυπημένος, και είχε και την αγωνία του Chuck για το πώς θα φανεί η ζωή του στον πατέρα του. Fun, γαμάτοι guest stars, βασικές συναισθηματικές αλήθειες. Όταν η σειρά πατάει πάνω σε αυτά και δεν τρέχει σε κύκλους, την αγαπώ.

Όπως στο αγαπημένο μου επεισόδιο όλης της 2ης σεζόν, εκείνο το γλυκύτατα αφελέστατο όπου ο Chuck προσπαθεί να σώσει τον Morgan τον αγαπημένο του φίλο σε ολόοοοοοκληρο τον κόσμο, και το οποίο καταλήγει με τους Jeffster! να εκπληρώνουν το όνειρό τους παίζοντας το 'Africa' των Toto, και στο δεύτερο κουπλέ να μπαίνει το κανονικό τραγούδι και να μην αφήνει καρδιά για καρδιά απείραχτη μπροστά στις οθόνες. Τέλειο, με τον υπέροχα ατελή τρόπο που το Chuck ξέρει να παραδίδει (...στην εντέλεια) κάθε μία στο τόσο.

A, και ποτέ, ποτέ, ποτέ, μην υποτιμάτε ένα show που δίνει στον Adam Baldwin κωμικά πράγματα να κάνει. Οι εκφράσεις του αφού τον πυροβόλησε με το υπνωτικό ο Chuck στο τελευταίο επεισόδιο; Χρυσός. Πλατίνα! More please.

.

What about Chuck?

Είχα μια βδομάδα-κόλαση so far, οπότε θα ακολουθήσει τώρα ένα διήμερο ξεμπούκωμα, από αυτά τα ωραία που βγαίνει μια καταιγίδα απο posts για να γουστάρουμε. 'Lost', 'Gossip Girl', 'HIMYM', 'The Office', για όλα, τα πάντα.

Εκτός από 'Chuck'. (Και τα διαφημιστικά του Super Bowl, επίσης.) Και αυτό διότι αποφάσισα να την κάνω τη θυσία και να περιμένω μέχρι να μου έρθουν αυτά εδώ: Αφού την κάνουμε που την κάνουμε τη δουλειά, ας γίνει σωστά τουλάχιστον! Οπότε το post για τον τρισδιάστατο 'Chuck' θα έρθει όταν με το καλό μου έρθει κι ο απαραίτητος εξοπλισμός. Όλα για την -gimmicky- τέχνη!

.

Chuck Versus Die Hard

Mερικά σύντομα σχόλια για το τελευταίο 'Chuck' (2x11 Chuck vs. Santa Claus) του 2008 μετά το άλμα.

Κλείνει με πολύ καλό σερί επεισοδίων τη χρονιά η σειρά, ε; Αυτό εδώ τα είχε τα προβλήματά του, αλλά για το μεγαλύτερο μέρος του καταδιασκέδασα εξίσου και τα δύο -απολύτως διακριτά μεταξύ τους- μέρη του 40λεπτου. To πρώτο κομμάτι ήταν γλυκό και αστείο και εισήγαγε το 'Chuck' στο universe του 'Die Hard'-- πόσο γαμάτο ήταν αυτό; Kαι πόσο χωρίς συναγωνισμό καλύτερο είναι το 'Chuck' στο να χρησιμοποιεί τους guest stars του από οποιαδήποτε άλλη σειρά;

Αλλά το ζουμί ήταν μετά τα μισά, όταν έσκασε η παντελώς απροσδόκητη (για μένα) ανατροπή με την εμπλοκή του Fulcrum στο κόλπο. Καλοστημένο, καλοσχεδιασμένο, και με δυνατή κατάληξη: εκεί που σκεφτόμουν οτι με εντελώς συμβατικό τρόπο θα δούμε τον Casey να οδηγεί τον Michael Rooker σε κάποια φυλακή υψίστης ασφαλείας για να υπάρχει μετά κάποιο τέχνασμα σεναριακό που θα του επιτρέψει να μοιραστεί την πληροφορία για τον Chuck με το Fulcrum, ξαφνικά η Sarah πυροβόλησε στο ψαχνό. Woohoo!

To παράπονο βέβαια που προκύπτει από εδώ είναι οτι, εντάξει, γιατί τέτοιο σοκ πια στο τέλος; Κατάσκοπος είναι η Sarah, τη ζωή του Chuck και την ακεραιότητα της ίδιας της NSA απειλούσε ο άλλος, τον σκότωσε. Big whoop. Δηλαδή τι νομίζαμε ως τώρα, οτι η Sarah έγινε top spy κάνοντας αναίμακτες διαρρήξεις; Ελπίζω να μην το πολυτραβήξουν αυτό μετά τη διακοπή.

Η οποία διακοπή θα κρατήσει μέχρι και τις 2 Φεβρουαρίου, οπότε και το show θα επιστρέψει με 3-D Super Bowl επεισόδιο. Fuck yeah! Επιπλέον καλά νέα, οτι χθες σημείωσε άνοδο στη θεαματικότητα, πλέον βρισκόμενο μισή τρίχα (150,000 θεατές) πίσω από το παραπαίον 'Heroes'. Ας ελπίσουμε οτι όλους αυτούς τους θεατές που μάζεμε με κόπο και ιδρώτα έναν προς έναν σε διάρκεια μηνών, δε θα τους ξαναχάσει τώρα που το NBC το βγάζει από τον αέρα για ενάμιση μήνα.

Stuff of legend

Πάμε ένα από αυτά τα απαραίτητα μεσοβδόμαδα posts που μαζεύουν ό,τι πρέπει να καλυφθεί πριν το συνήθη χαμό της Πέμπτης βράδυ. Κατά σειρά, σχόλια μετά το άλμα για 'Pushing Daisies', 'Chuck' και 'House'.

Το 'Pushing Daisies' (2x09 The Legend of Merle McQuoddy) έρχεται από καρα-λατρεμένο επεισόδιο και δεν στέκεται στο ίδιο ύψος. Το αστυνομικό μυστήριο έπεσε flat όσο κι αν οι συνδυασμένες δυνάμεις Chenoweth-McBride έδωσαν απολαυστικό κωμικό χρυσό, καθώς το ενδιαφέρον βρισκόταν στο άλλο sub-plot.

Εκεί, τα δύο lovebirds μας προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στα νέα δεδομένα του μπαμπά Chuck και δεν τα πολυκαταφέρνουν. Η χημεία των δυο τους όπως πάντα φανταστική, θα μου πούλαγε τα πάντα: πάρτε τη σκηνή που η Chuck αυθόρμητα σκεπάζει τον Ned με ό,τι υλικό ήταν αυτό που βρήκε μπροστά της, απλά για να τον αγκαλιάσει. Υπέροχο; Η σκηνή της ξυλομαχίας του μπαμπά με τον αγαπητικό (όπως η ίδια η Chuck το έθεσε) ήταν series highlight δίχως αμφιβολία, και η κατάληξη αν και προβλέψιμη δίνει ώθηση για μια συναρπαστική τελική ευθεία επεισοδίων...

...που μπορεί και να μην έρθει ποτέ. Oh well. Αναμένουμε.

~-~

To 'Chuck' (2x10 Chuck vs. the DeLorean) όμως πήρε την εβδομάδα κι έφυγε! Best things of the TV week so far, για μια σειρά με όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Ποιος να το έλεγε οτι το focus στην Sarah, εκτός από πιο ζεστό (αναμενόμενο αυτό) θα ήταν και αστειότερο από εκείνο στον Casey, και από όλα τα άλλα φετινά επεισόδια, βασικά!

Η όλη ιστορία με τον Chuck ως Lichtenstein ήταν κωμικός χρυσός, και οι πολλαπλές '80s αναφορές για το b-story του Morgan έκαναν ανεκτίμητα αυτά τη φορά και τα συμβάντα στο Buy More, ενώ οι δύο ιστορίες τυλίχθηκαν αποτελεσματικά στο τέλος. Αλλά μιλώντας για τις αναφορές, πραγματικά, τι ήταν καλύτερο από όλα; Kαι δεν τις κράταγε κιόλας! Πάνω που πας να συνέλθεις από τη θέα του DeLorean, σκάει από πάνω το 'Oh Yeah' των Yello! Σε ένα Q&A που είχα την τύχη να κάνω με την music supervisor Alexandra Patsavas για το FREE (λογικά θα εμφανιστεί στο επόμενο τεύχος, δεν είμαι σίγουρος), μου είπε οτι η χρήση του 'Oh Yeah' στο 'Ferris Bueller's Day Off' είναι γι'αυτήν ο ιδανικός συνδυασμός εικόνας και μουσικής, και τώρα προφανώς βρήκε την ιδανική ευκαιρία για να του αποδώσει τον κατάλληλο φόρο τιμής. Κανένα show δεν τιμά τα '80s όπως το 'Chuck'.

Κατά τα άλλα, συνεχίζοντας την παράδοση που θέλει τον Gary Cole να είναι γαμάτος σε ό,τι κάνει (δυστυχώς και στο 'Entourage', όπου θα είναι regular από του χρόνου), τον λάτρεψα ως πατέρα της Sarah, ειδικά από τον τρόπο που η μεταξύ τους σχέση δεν προσεγγίστηκε από τη σειρά με μια σειρά αφόρητων κλισέ. Ούτε μεγάλες πίκρες, ούτε ατελείωτο δράμα, ούτε αυτά τα ενοχλητικά διαφωτιστικά breakthroughs που συμβαίνουν σε ένα παράθυρο 42 λεπτών, τίποτα, μόνο ειλικρινές συναίσθημα, ωραία δράση, χιούμορ, εξαιρετική χημεία μεταξύ των βασικών παικτών, και υπέροχη κλιμάκωση: με τον μπαμπά να εγκρίνει το γαμπρό, να μοιράζονται μια γλυκιά σκηνή, και όλα στην πλάτη ενός πολύ συναισθηματικού αποχαιρετισμού μεταξύ της Sarah και τους πατέρα της, δίχως περιττά σιρόπια.

Ιδανικό, ιδανικό, ιδανικό.

~-~

Σε αντίθεση με το 'House' (5x11 Joy to the World) που έχει παγιδευτεί σε έναν κύκλο επανάληψης ιστοριών και συναισθημάτων, την ώρα τουλάχιστον που δεν αναλώνεται στην ανάπτυξη μιας σχέσης μεταξύ ανθρώπων που δεν έχουν την παραμικρή χημεία, και εκ των οποίων ο ένας (η μία δηλαδή) μας έχει πάρα πολύ τσακίσει τα νεύρα. Δηλαδή ελπίζουμε να μειωθεί λίγο το screen time της κι αυτοί πάνε και της δίνουν σχέση με τον Foreman; Δύσκολα τα πράγματα στο μέλλον!

Τουλάχιστον οι λίγες σκηνές της Cuddy ήταν καθηλωτικές, αλλά γιατί τόσο μικρό focus; Α ναι είχαμε δουλειά να παρακολουθούμε τον Foreman και την 13 να κάνουν διάφορα πράγματα που δε μας νοιάζουν. Αν το επεισόδιο σώζεται από κάτι, είναι από τις μικρές σκηνές-διαμάντια του House στην κλινική απέναντι σε ανόητους και ξεκαρδιστικούς ανθρώπους που απλά δοκίμαζαν τα όρια της ψεύτικης καλοσύνης του σε ξεκαρδιστικό βαθμό. ("Do I look stupid?") Το οτι μπόρεσε και βγήκε κερδισμένος από την όλη υπόθεση κάνοντας ένα μισό καλό, κερδίζοντας το στοίχημα με τον Wilson, και λέγοντας το πιο απολαυστικό πειστικό και εξωφρενικό ψέμα της ζωής του, ήταν απλά για bonus. Αν δεν ήταν κάποιες στιγμές σαν αυτή, θα σκεφτόμουν σοβαρά να μείνω για την υπόλοιπη μισή σεζόν μακριά από τη σειρά για να δω πώς μοιάζει.

Schwartz double-bill: I yield!

Σχόλια καθυστερημένα μετά το άλμα για τη διπλή Δευτεριάτικη χαρά από τον Josh Schwartz, κατά σειρά 'Gossip Girl' και 'Chuck'.

To 'Gossip Girl' (2x12 It's a Wonderful Lie) αυτή τη φορά χτύπησε μια πρωτιά, υπό την έννοια οτι το μόνο κομμάτι του επεισοδίου που με άφησε ανικανοποίητο ήταν αυτό με τον Chuck και την Blair. Αλλά να εξηγηθώ, όταν λέω "ανικανοποίητο" χρησιμποιώ τη φράση πολύ γενναιόδωρα και αναλογικά, καθώς δεδομένης της χημείας και του παρελθόντος των δυο τους περίμενα κάτι πιο σπιρτόζικο από τις σκηνές τους-- ένιωσα οτι δεν πήγαινει κάπου αυτή τη φορά το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Αν και, για να είμαι απόλυτα δίκαιος, οι μεγάλες στιγμές και πάλι δεν έλειψαν: οι κλώνοι τους να τη βρίσκουν κανονικότατα, και φυσικά το concept και μόνο της Dorotta στην υπηρεσία του Chuck.

Aυτό που σίγουρα θα κινήσει μερικά γρανάζια τώρα είναι ο θάνατος (;) του Bart. Που είναι βέβαια όσο βολικός ήταν κι εκείνος του Alan Dale στο τέλος της 2ης σεζόν του 'OC' (ο οποίος με τη σειρά του πάλι πέθανε πέρσι σε 2-3 σειρές από τις οποίες έπαιζε, ερμμμ) αλλά στην πραγματικότητα η κατεύθυνση αυτή έγραφε τόσο έντονα τον εαυτό της που ποιοι είμαστε εμείς για να την αμφισβητήσουμε; Η Lilly είναι ελεύθερη τώρα να σταματήσει να χαραμίζει τη ζωή της και το screen time της, και ο Chuck αν μη τι άλλο θα κυλιστεί και πάλι στο βούρκο της αυτο-αμφιβολίας του, με την Blair εκεί για να τον βοηθήσει να σηκωθεί ή να τον κλωτσήσει όσο είναι κάτω ή και τα δύο ταυτόχρονα.

Κατά τα άλλα, πειράζει που λάτρεψα την πρώην του Aaron; Μπορεί αυτός και το αμφιβόλου ποιότητος facial hair του να μας αδειάσουν τη γωνιά και η Lexie με τα καλοσχηματισμένα της πόδια να μείνει μαζί μας; Ευχαριστώ. Αν και ομολογώ οτι η χημεία που έχουν ο Dan και η Serena δεν καπακώνεται όσες παρακάμψεις κι αν κάνει το σενάριο πριν την αναπόφευκτη επανένωσή τους. Και, α ναι, κάτι έγινε με τη Vanessa και τη Jenny και τα λοιπά. Δεν ξέρω, δε με νοιάζει, δεν απαντώ.

~-~


Και τώρα να πούμε για το 'Chuck' (2x09 Chuck Versus the Sensei) που χωρίς αυτή τη φορά να πολυσκάει (επιτέλους!) για το όλο άγχος της όλης μη σχέσης του όλου Chuck και της όλης Sarah, έδωσε την ώρα στον Casey, τους Awesomes και το Buy More, και τους άφησε να κάνουν παιχνίδι. Βέβαια δεν εξαλείφθηκε η διαρκής αίσθηση που έχω φέτος σε όλη τη σεζόν οτι παρακολουθούμε δυο διαφορετικές σειρές, αλλά τι με νοιάζει όταν η κάθε μια της είναι όσο διασκεδαστική ήταν αυτό το επεισόδιο;

Κατ'αρχάς, να επαναλάβω; The John Casey Show! Nuff said! Πόσο μεγάλες οι στιγμές, και πόσο απολαυστικό ήταν το παραμικρό βλέμμα που αντάλλαξε με τον Chuck καθόλη τη διάρκεια της ώρας; To oτι τον δούλεψε προσποιούμενος αυτοψυχανάλυση; Κι από την απέναντι, πόσο καλός ήταν ο Carl Lumbly; Ικετεύω τους τηλε-θεούς να δώσουν συνέχεια στο ρόλο του, γιατί από όλους τους φετινούς απολαυστικούς guest stars, ήταν εκείνος που ευχαριστήθηκα περισσότερο, που δνε το περίμενα κιόλας, λόγω πρότερου υπερβολικά έντιμου βίου. (Ο Lumbly ήταν ο βαρετός συνάδελφος της Sydney Bristow στο 'Alias', πριν γίνει διευθυντής της CIA ή πρόεδρος των ΗΠΑ ή αρχι-χειρούργος του νοσοκομείου ή uber-καρχαρίας δικηγόρος ή τελοσπάντων ό,τι γίνονται συνήθως στις σειρές οι μαύροι χαρακτήρες που κανείς δεν ξέρει τι να τους κάνει μετά από μιάμιση σεζόν.)

Πίσω στο θέμα μας, αν προσπεράσουμε τον Casey έχουμε τις διασκεδαστικές σκηνές που έδωσε η αντιπαλότητα των Buy More-ers στο ποιος θα είναι χειρότερος, αλλά και την επίσκεψη των Woody & Honey Awesome, επειδή ένα κακό παρατσούκλι σου στρώνει χαρακτήρα. (Ως γνωστόν.) Πάντοτε με πιάνουν οι σκηνές ανάμεσα στην Ellie και τον Devon, υπενθυμίζοντάς μου διαρκώς οτι οι β' ρόλοι σε αυτή τη σειρά είναι κατά κανόνα πιο ενδιαφέροντες και απολαυστικοί από τους δύο πρώτους.

Οπότε χαίρομαι για το φινάλε για δυο λόγους: πρώτον, γιατί η αναζήτηση του μπαμπά Chuck θα δώσει περισσότερα στην Ellie να κάνει, και δεύτερον γιατί η αναπόφευκτη αποκάλυψη οτι θα είναι κι αυτός κατάσκοπος θα δώσει α) νέα ώθηση στη σειρά και β) θα τη βάλει στο πάνθεον της κατασκοπικής μυθολογίας, όπου ως γνωστόν δε μπορείς να εισέλθεις αν τουλάχιστον ένας νεκρός/αγνοούμενος γονιός δεν αποδειχθεί ζωντανός ή/και τρίδιπλος πράκτορας.

Οπότε τελικά δεν ξέρω, ίσως απλά να γούσταρα τόσο αυτό το επεισόδιο λόγω του πόσο πολύ μου θύμισε 'Alias'. Ίσως για τον ίδιο λόγο να γούσταρα τόσο και το 'Fringe' αυτής της βδομάδας. Ή ίσως απλά να έχω ανάγκη να ξαναδώ τις 2 πρώτες σεζόν της αγαπημένης μου σαπουνόφουσκας. Ποιος ξέρει.

News catch-up

Busy couple of days (*) οπότε ας ρίξουμε μια ματιά στα πιο ενδιαφέροντα πρόσφατα νέα, κι από αύριο επιστρέφουμε στο σχολιασμό.

> Στο midseason πρόγραμμα του ΑBC, το 'Castle' (ένα μάλλον καρα-αδιάφορο crime show με κράχτη όμως τον Captain Tightpants Nathan Fillion στον πρωταγωνιστικό ρόλο) κάνει πρεμιέρα 9 Μαρτίου, ενώ το πολυαναμενόμενο 'Cupid' remake από το τιμ των Rob Thomas / Diane Ruggiero ξεκινά στις 24 του ίδιου μήνα.

> Από το αντίστοιχο πρόγραμμα του CBS ξεχωρίζουμε το 'Harper's Island', ένα mini-series μυστηρίου από τον Jeff Bell ('Angel', 'Alias', 'Day Break') που σε αντίθεση με το προ διετίας Taye Diggs-vehicle του, αυτή τη φορά το show του είναι κι επισήμως mini-series. Nαι, ναι, ήρθε η μέρα που η αμερικάνικη τηλεόραση συνειδητοποίησε οτι δεν ταιριάζουν όλες οι ιδέες σε εν δυνάμει syndicated shows των 100+ επεισοδίων. (ΚΑΡΑ-ΓΚΟΥΧΟΥ, Fox και 'Prison Break', ναι;) H πρεμιέρα έχει οριστεί για τις 9 Απριλίου και το φινάλε για τις 2 Ιουλίου. Φυσικά αυτό θα συμβεί στην αισιόδοξη περίπτωση που το δίκτυο δε μαζέψει το show μετά από 4-5 επεισόδια, αλλά και μόνο η εξαρχής αναγνώριση και προγραμματισμός του ως κάτι περιορισμένης ζωής και διάρκειας, είναι ένα μεγάλο βήμα. Επίσης, το επόμενο 'Survivor' έρχεται από 12 Φεβρουαρίου.

> Το CW βάζει το 'Reaper' πίσω από το '90210' από 17 Μαρτίου, και για 13 εβδομάδες. Προσωπικά είχα ξεχάσει οτι το show δεν είχε κοπέι, οπότε...

> Μιλώντας για '90210', hotness alert, ο Αusiello μας λέει οτι η Aimee Teegarden (a.k.a. η Julie Taylor του 'Friday Night Lights') προστίθεται στο καστ του πρωτοετούς show, με τις υποχρεώσεις της στο FNL να έχουν λήξει για φέτος. (για πάντα;)

> Kαι τελευταίο παρουσίασε το πρόγραμμά του το NBC, όπου μαθαίνουμε οτι αντί του combo 'Office' + 'Office spin-off' που αργότερα έγινε 'Office' + 'Un-named Amy Poehler sitcom', θα έχουμε τελικά 'Office' + 'Office', καθώς η εκγυμοσύνη της κυρίας Arnett (mini-GOB on the way!) έστειλε πίσω τα γυρίσματα του νέου ημιώρου του δικτύου.

> Αλλά εντάξει όμως, 'Chuck' 3-D ρε φίλε.

> Και τέλος, όπως όλοι θα ξέρετε ήδη, το 'Caprica' πήρε κι επισήμως-επισήμως το πράσινο φως από το Sci Fi, και από την περιγραφή του φαίνεται πως θα έχουμε τελικά έναν διεστραμμένο συνδυασμό των 'Rome', 'Battlestar Galactica' και 'Dynasty'. Για 2010 πάει το πάρτι. Και ξέροντας το δίκτυο, αυτό βασικά σημαίνει οτι θα βλέπουμε ένα 7λεπτο του πιλότου για κάθε μήνα του 2010.


Αυτά! Ξαναμιλάμε αύριο για 'House', 'Chuck', 'Gossip Girl', 'Pushing Daisies' και, αν βρω την όρεξη να το δω, 'Fringe'.


(* που βασικά θα πει φρεσκοαγορασμένο Guitar Hero: World Tour. Αν είχατε κι εσείς την επιλογή ανάμεσα στο τελευταίο Thirteen spotlight επεισόδιο 'House' ή να τα σπάσετε παίζοντας το 'Obstacle 1' των Interpol στα ντραμς, τι θα διαλέγατε; Ή να παίζετε κιθάρα ενώ η ψηφιακή μορφή του Ozzy Osbourne τραγουδάει το 'La Bamba'; ...I know!)

Chuck Versus the Jill

Αυτή τη στιγμή είμαι τόσο πριζωμένος για το επερχόμενο series finale του 'Shield' που βρίσκω φοβερά δύσκολο το να μπορέσω να γράψω πέντε οργανωμένες σκέψεις για οτιδήποτε άλλο. Αλλά επειδή έχω καιρό να γράψω για το 'Chuck', κι επειδή το story arc με την Jordana Brewster ολοκληρώθηκε χθες, πάμε μετά το άλμα για μερικές σύντομες και χύμα σκέψεις, γιατί αν το αφήσω δεν πρόκειται να επιστρέψω σε αυτό αργότερα μες στη βδομάδα.

Χαριτωμένο το 3άρι arc, με έναν nerd-takes-revenge τρόπο, όπου Schwartz/Fedak προβάλουν πάνω στην Jill τις δικές τους ερωτικές απογοητεύσεις από το κολλέγιο. Υποθέτω. Όπως και να έχει, πέρα από το καρα-προβλέψιμο της όλης υπόθεσης μπορώ να πω οτι πέρασα τρεις πολύ ευχάριστες ώρες, οι οποίες όχι μόνο έδωσαν επιτέλους μια ευχάριστη παραλλαγή στην κάπως μονότονη μη-εξέλιξη της σχέσης του Chuck με τη Sara, αλλά και το έκαναν διατηρώντας αποτελεσματική ισορροπία ανάμεσα στα διάφορα στοιχειά του show.

Kαι τα 'Alias'-esque κατασκοπικά μας είχαμε, και τα αισθηματικά μας, και την έξυπνη δράση (ιδίως στο 3ο μέρος), και το χιούμορ (περισσότερα σε λίγο), και μπαλατζαρισμένη εμφάνιση όλων των β' ρόλων. Συγκεκριμένα, στο 3ο μέρος με την επικείμενη επίσκεψη των Very Awesomes πήρα δόση της Ellie και του Devon που είχαμε καιρό να δούμε, καθώς και έναν Morgan σχεδόν ανθρώπινο. (Αυτά συμβαίνουν όταν αλληλεπιδρά με αυτούς, αντί με τους κάφρους του Buy More.)

By the way, το Buy More έχει αρχίσει να με κουράζει αφάνταστα. Όλα αυτά περί Buy More-ia και αυτός ο τρομακτικά unfunny ρόλος του Buster-- αυτό είναι όλο; Κάθε φορά κάνω μάχη με τον εαυτό μου για να μην το ρίξω στο fast forward όταν το μάτι μου πιάνει πολύ πράσινο.

Αλλά για το γέλιο που έλεγα, τι να πω πέρα από μπράβο; Η σειρά πλέον μπορεί με σιγουριά να παραδίδει ένα Casey Classic ανά επεισόδιο, το οποίο λίγο ως πολύ καλύπτει το comedy quota μου για μη-sitcoms. Τι ψηφίζετε εδώ; Το φιλί του Chuck στον Casey όταν νόμιζε οτι έτσι θα δημιουργήσει αντίδοτο για το δηλητήριο; (Και το γρήγορο dismissal από την Jill) Tην soprano νότα που έβγαλε ο Casey για να ανοίξει το κουτί, ακολουθούμενη από τον casual τρόπο με τον οποίο παραδέχτηκε οτι έχει υπάρξει μέλος χορωδίας; Ή, πολύ απλά, το 'Unleash the Casey'; Great comedy!

Και συναίσθημα, όπως είπαμε, έστω κι αν στα 3 μέρη κάπου ένιωσα το ενδιαφέρον μου να ατονεί και να πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να προχωρήσει παρακάτω. Σε γενικές γραμμές όμως, well done all around, κι επίσης Jordana Brewster :woot.

"You're under arrest. And I'm breaking up with you."

Nice.

Chuck: The King of Kong

Μουστάκι!!

Σχόλια για το επεισόδιο 2x05 'Chuck Versus Tom Sawyer' μετά το άλμα.

Από τη μία πλευρά το επεισόδιο δούλεψε σωστά στους δύο τομείς που κατά κύριο λόγο με ενοχλούσαν στη φετινή σεζόν: τον πλήρη διαχωρισμό του Chuck και των περιπετειών του με το Buy More, και την διαρκή επαναφορά στο ίδιο μοτίβο για τη σχέση του με τη Sarah. Εδώ επιτέλους το βάρος έπεσε αλλού, και ορθά γιατί ποτέ δε μπορούμε να έχουμε αρκετό Awesome ή να σταματήσουμε να απολαμβάνουμε τη χημεία του Levi με την Sarah Lancaster. Η σκηνή στο τέλος του επεισοδίου με το faux-faux-δίπλωμα είχε την αίσθηση κερδισμένης εξέλιξης, εν ολίγοις. Καλή δουλειά.

Όσο για το Buy More, τι άλλο να ζητήσω. Η δράση μεταφέρθηκε αποκλειστικά εκεί, για αλλαγή, και ο Chuck δε έμοιαζε με περαστικός. (Κάποια στιγμή στα προηγούμενα επεισόδια είχα πιάσει τον εαυτό μου να αναρωτιέται φευγαλέα αν όντως ο Chuck δουλεύει ακόμα εκεί ή αν ίσως είχα ξεχάσει κάποια εξέλιξη από το περσινό φινάλε.) Και με την είσοδο του Tony Hale ως nu-Tang, φαντάζομαι οτι θα παραμείνει εκεί για το άμεσο μέλλον. Αν και ο αρχικός μου ενθουσιασμός για την παρουσία του Buster σύντομα εξαφανίστηκε-- διατηρώ το δικαίωμα να μισήσω ή να λατρέψω τον χαρακτήρα του στα επερχόμενα επεισόδια.

Όμως θα ομολογήσω οτι έχω πρόβλημα με επεισόδια σαν αυτό, όπου η 'πλοκή' μοιάζει να είναι μια συρραφή από εξεζητημένες αναφορές που για εντελώς τυπικούς λόγους έχουν την επικάλυψη ιστορίας. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια ιδιοφυή ακολουθία αναφορών που συνθέτουν μια ουσιαστική περιπέτεια, αλλά αντ'αυτού είχαμε απλώς αυτό. Όταν λέω ουσιαστική, by the way, δεν εννοώ βαθιά ή πολυεπίπεδη ή κάτι άλλο από αυτό που είναι το show. Απλά να μη γίνεται τόσο ξεδιάντροπα εμφανής η διαδικασία συγγραφής.

Δε θέλω να υποστηρίξω οτι ήταν ένα κακό επεισόδιο ή οτι δε με ευχαρίστησε σε ένα έστω πολύ στοιχειώδες επίπεδο. Ήταν αστείο, ήταν συναισθηματικό, είχε διαρκή δράση, και είχε κι ένα μπαράζ αναφορών που θα έσπαγαν ακόμα και στον σκληρότερο αντι-ποπάκια, από το concept της kill screen (και το λατρεμένο ντοκιμαντέρ 'The King of Kong'-- αναζητήστε το!) μέχρι το 'Tom Sawyer' a.k.a. Μουσική του Σύμπαντος, των Rush. Σε λιώνουν κάτι τέτοια, πώς να το κάνουμε.

Απλώς η σχηματικότητα και η προχειρότητα σε σημεία με ενοχλούσαν, σε ένα επεισόδιο που ήθελα απεγνωσμένα να ανακηρύξω ΤΕΛΕΙΟ, να φτάσει στην kill screen του, πώς το λένε! Γιατί δεν πήγαν στο σπίτι του Jeff για το bonding οι δυο τους; Άγνωστο. Τι τρελή προχειρότητα το gathering των geeks! Τι ανούσια η εμπλοκή του Jeff, σχεδόν εκεί μόνο για την αστεία περούκα. Πόσο υπερβολικά πια τα αστεία για την Anna!

Τελοσπάντων, κρατάμε την είσοδο του Chuck υπό τους ήχους του 'ερωτικού' κομματιού από το 'Transformers: The Movie', και κάθε μία από τις 17,398 αναφοράρες του επεισοδίου, και συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Still loving the show, σε κάθε περίπτωση.

(Και ξανατονίζω: αναζητήστε το 'King of Kong'! Και γαμώ!)

Daddy issues

Tα παρα-άργησα αυτή τη βδομάδα, αλλά λόγω δουλειάς είχαν μαζευτεί τα πάντα σε μια διαθέσιμη μέρα. Στο πρώτο από πολλά ποστ που θα ακολουθήσουν το τετραήμερο (ελπίζω!), σχόλια μετά το άλμα για -κατά σειρά- 'Grey's Anatomy', 'Fringe' και 'Chuck', σε όλη τους την Daddy Issue Glory.

Το 'Grey's Anatomy' (5x05 There's No 'I' in Team) συνεχίζει το πολύ καλό φετινό του σερί, με ένα ακόμα επεισόδιο που ισορροπεί αποτελεσματικά ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία. Το εύρημα με την uber-εγχείρηση ντόμινο είναι από εκείνα που ξέρετε οτι θα συζητάμε ακόμα για χρόνια από τώρα (τύπου 'Into You Like a Train') και οι συγγραφείς το χειρίστηκαν εξαιρετικά ως προς τη δυναμική μεταξύ των εμπλεκομένων προσώπων. Χωρίς πολλούς-πολλούς παραλληλισμούς, μόνο με πολύ καλό δράμα. Η πολυ-σεκάνς των συνεχόμενων payoffs (ο Karev να φωνάζει στο θυμωμένο γιο του Carl Lumbly, η Lexie να τα λέει στον George "Dr. O'Malley" όπως είναι, η Cristina να εξηγεί στην τύπισσα που έδωσε το νεφρό της οτι ο γκόμενός της έκανε επιλογή και διάλεξε τη γυναίκα του, η Bailey να πηγαίνει την εν λόγω σύζυγο στο δωμάτιο της κοπέλας που έσωσε) ήταν απλά αυτή η υπέροχη στιγμή που ξέρεις οτι η Shonda μπορεί να προσφέρει και γι'αυτό ανέχεσαι το show ακόμα κι όταν είναι κακό. Πόσο μάλλον όταν είναι τόσο καλό.

Στα άλλα θετικά, ο Carl Lumbly ως μυστικός κατ-- ερμ, ως ετοιμοθάνατος πατέρας, η Izzie να συνεχίζει την πορεία της προς το φως, η σκηνή του βασανισμού των interns από την Cristina στην τραπεζαρία, η επιστροφή του McHunky (McVorenus? αναρωτιέμαι ποιο θα επικρατήσει) τη στιγμή ακριβώς που η Cristina είχε τις κάβλες της, και όλες οι σκηνές της Callie με τον Mark. Νομίζατε οτι θα έλεγα Erica, ε; Φοβάμαι πως οι δυο τους έχουν μηδενική χημεία, αλλά τι να κάνουμε, θα το υποστούμε. :(

~-~

Tι έχω να σχολιάσω για το 'Fringe' (1x06 The Cure)... Χμμμ... Αναρωτιέμαι αν αυτή η κοπελίτσα στο εργαστήριο του κούκου επιστήμονα θα αποκτήσει ποτέ προσωπικότητα στο show ή αν απλώς θα είναι εκεί για πάντα. Μπορεί να εξελιχθεί στην Fringe-version του Ronnie από το 'Shield', όπου για 5 χρόνια απλώς θα υπάρχει για να γεμίζει το κάδρο και να παίρνει κάτι σαν 7 ατάκες ανά σεζόν, και ξαφνικά θα γίνει απίστευτα σημαντική στο τέλος της σειράς, η μυθολογία θα περιστρέφεται πλέον γύρω της κτλ. Έχω κι άλλο ένα εξίσου ουσιαστικό σχόλιο να κάνω, ο Chris Eigeman (ο Jason από την 4η σεζόν 'Gilmore Girls', για όποιους αναρωτιόντουσαν Πού Στα Κομμάτια Τον Ξέρω Αυτόν Τον Τύπο!!) δείχνει πάρα πολύ γερασμένος, αλλά χάρηκα που τον είδα ξανά στην τηλεόραση. Από όλους τους τηλεοπτικούς χαρακτήρες που γράφτηκαν για να τους αντιπαθήσουμε, ο Jason μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής και λυπόμουν που ο Eigeman δεν είχε καταφέρει να κάνει τίποτα αλλο high-profile μετά την έξοδό του από το 'Gilmore'.

Επίσης, για το 'Fringe', yawn! Από όλα τα network shows αυτό βρήκε να τρέχει στο 50λεπτο; Να εδώ ένα επεισόδιο το οποίο εστίασε στην πρωταγωνίστρια για να μας αποκαλύψει κάποια σημαντική πτυχή του παρελθόντος της (και, όντας JJ Abrams show, αυτό σημαίνει για τον πατέρα της) και πάλι δεν νοιάστηκα καθόλου. Κάτι λέει το γεγονός οτι καλύτερο επεισόδιο μακράν ως τώρα, είναι εκείνο ακριβώς που δεν είπε απολύτως τίποτα. Από εκεί και πέρα, είχε μπόλικα creepy visuals αυτή η ώρα, κι αυτό τους το δίνω, αλλά... ακόμα δεν το νιώθω καθόλου το show. Tίποτα.

~-~

Όπως δεν πολυένιωθα και το 'Chuck' (2x04 Chuck Versus the Cougars), απόδειξη το οτι είχα δει όλα τα φετινά επεισόδια αλλά δεν έμπαινα καν στον κόπο να γράψω γι'αυτά. Το show δεν είχε κλικάρει ακόμα φέτος, ενδεχομένως να έφταιγε η υπερβολικά βαριά (ξαφνικά) εστίαση στη σχέση του Chuck και της Sara, αλλά αυτό νιώθω πως ήταν το καλύτερο φετινό τους ως τώρα. Δηλαδή και πάλι η ώρα ήταν τίγκα στη σχεσεολογία των δύο ηρώων, και πάλι η κατασκοπική ζωή του Chuck με τα όσα συμβαίνουν στο Buy More ήταν παντελώς αποκομμένα, αλλά αυτή τη φορά δούλεψαν τα πάντα.

Δένοντας άπταιστα με το γενικευμένο κίνημα της μελαγχολίας για τα 90s, το επεισόδιο έπιασε τη θρυλική και άχρωμα campy δεκαετία της εφηβείας μας και την έκανε μια ongoing ποπ αναφορά, από το 'MmmBop' μέχρι τις 'Heathers'. Me likey! (Kαι ο Casey DJ! Instant classic!) To πάρτι στο Buy More είχε ξεκάθαρη χροιά ενός generic πάρτυ σε ακριβό σπίτι από κουμπωμένο έφηβο του οποίου οι γονείς έχουν φύγει για τριήμερο και αυτός βρίσκει ευκαιρία να γίνει δημοφιλής. Οι flashback σκηνές της Sara περιέργως δεν ήταν καθόλου cheesy, προσωπικά πίστεψα και το ύφος και το setting του 1998, ενώ η ιστορία πίσω από την ιστορία μοιάζει να έχει ζουμί. Και εντάξει, το show μπορεί να μην είναι του JJ Abrams, αλλά ως κάποιου είδους απόγονος του 'Alias' προφανώς και όφειλε να βάλει τον πατέρα της Sara με πολύ χοντρό τρόπο μέσα στο παιχνίδι.

(Ναι, τυπικά δεν τον έβαλε ακόμα, αλλά προφανώς υπάρχει λόγος που δεν είδαμε ακόμα το πρόσωπό του, και αυτός ο λόγος είναι οτι μέχρι να αποφασίσει ο Schwartz να τον γράψει στο παρόν timeline της σειράς, θα έχει καταφέρει να ψήσει τον Steven Seagal να πάρει το ρόλο. Ξέρετε οτι το θέλετε.)

Ε, και επειδή πρέπει να το αναφέρω, δε μπορώ να προσποιούμαι οτι δε συνέβη ποτέ: η Nicole Richie ήταν... σοκαριστικά μη προσβλητική ή ενοχλητική. Τολμώ να πω... καλή; Mοιραζόταν πολύ άνετα και φυσικά την οθόνη με τη Strahovsky, στις σκηνές μάχης (αναπάντεχα καλοφτιαγμένες, δεδομένου του show) δεν έμοιαζε πανηγυρικά εκτός τόπου... Τι να πω, ίσως ήταν οι γελοιδώς χαμηλές προσδοκίες, αλλά η παρουσία της Richie δε με αποσυντόνισε στιγμή κατά την παρακολούθηση. Well done;

Fall Preview: Gossip Girl & Chuck

To ένα από τα δύο έκανε πρεμιέρα χθες το βράδυ, το άλλο έρχεται στα τέλη του μήνα. Quite literally, ο Σεπτέμβριος της νέας σεζόν αρχίζει και τελειώνει με τον Josh Schwartz του οποίου τα δύο shows θα συνεχίσουν κατά πάσα πιθανότατα να είναι από τα πιο αγαπημένα της network τηλεόρασης. Οι πορείες τους αντίστροφες, τα target groups τους θεωρητικά αλληλοαποκλειόμενα, όμως στη μέση και των δύο βρίσκεται η ίδια φρέσκια δημιουργική φωνή.


Mε μια καρα-αδύναμη σεζόν να βρίσκεται στα σκαριά, ο δημιουργός του 'O.C.' δε θα μπορούσε να είναι πιο ευτυχισμένος. Ελλείψει άλλων τρανταχτά καλών shows, και με τα reality ανάγκης που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια της απεργίας να ξεφουσκώνουν σε ντροπιαστικό βαθμό, το NBC αποφάσισε μια ώρα αρχύτερα να στηρίξει το 'Chuck', παραγγέλνοντας τα πίσω 9 επεισόδια ένα μήνα πριν την πρεμιέρα της 2ης σεζόν. Στο μεταξύ, το ρόστερ των guest stars πληθαίνει: Ο John Laroquette δεν έχει υπάρξει ποτέ του μη γαμάτος και σίγουρα δε θα αρχίσει τώρα, η Jordana Brewster είναι καλή επιλογή για αντίζηλος, o Michael Clark Duncan είναι όπως είναι (πάντα βοηθάει) και η Nicole Ritchie ως κατάσκοπος είναι τόσο random ως conept, που μπορεί και να δουλέψει. Παράλληλα, ο Schwartz εισάγει την ιδέα του season arc στη σειρά του, με τον Casey του θεού Adam Baldwin σίγουρα να βρίσκει πολύ καλό υλικό όταν θα έρθει αντιμέτωπος με την εντολή να ξεφορτωθεί τον Chuck.

Τα ερωτήματα παραμένουν πολλά φυσικά. Θα γίνει ποτέ αστεία η Yvonne Streh-κτλ; Θα σταματήσει να μας ενοχλεί ο Morgan; Θα βελτιωθούν οι σκηνές δράσης; Αλλά με έναν άνθρωπο στο τιμόνι ο οποίος έρχεται από την δημιουργικά καλύτερη χρονιά της καριέρας του, και ο οποίος μοιάζει να έχει απόλυτη συναίσθηση και έλεγχο του υλικού του, το 'Chuck' βρίσκεται πιθανότατα στα όρια της μετάβασης από συμπαθή, σε σειρά που όλοι πρέπει να παρακολουθούν. Το αν θα τα καταφέρει θα το δούμε, αλλά για την ώρα κρατήστε δύο πράγματα στο μυαλό σας: a) φέτος θα γνωρίσουμε τους Awesomes και b) υπάρχει επεισόδιο-homage στο 'King of Kong'. Ψηφίζω οτι θα τα καταφέρει.

~-~-~

Παρόμοιο πρόβλημα δε μοιάζει να έχει το περσινό season-stealing show του Schwartz, το 'Gossip Girl' του CW. Η επιτυχία του μπορεί να μη φαίνεται τόσο από τους αριθμούς τηλεθέασης, όμως μια ματιά στο πρόγραμμα του δικτύου για φέτος αποκαλύπτει την αλήθεια. Το teen drama έχει δημιουργήσει κλώνους στο μισό ωρολόγιο του CW, έχει όλο το ίντερνετ να ασχολείται με αυτό, και είναι το απόλυτο θέμα συζήτησης σε κάθε προαύλιο σχολείου οικονομικά καλοστεκούμενου zip code που σέβεται τον εαυτό του. Οι διαφημιστές τρίβουν τα χέρια τους, και o Josh τα δικά του: μακριά από τα άγχη του 'Chuck', αυτό εδώ είναι το show για το μέλλον του οποίου δε χρειάζεται να ανησυχεί.

Για τη 2η σεζόν του βέβαια θα έχει να αντιμετωπίσει τα λάθη του παρελθόντος. Όσο κι αν ο ίδιος την θεωρεί υποτιμημένη (και σε κάποιο βαθμό συμφωνώ), η 2η σεζόν του 'O.C.' είχε αποδείξει την απειρία του ως showrunner. Καίγοντας ιστορία με τρομακτικούς ρυθμούς, γρήγορα ξέμεινε από ιδέες, αφήνοντας το show στα πρόθυρα μιας δημιουργικής κατάρρευσης που επήλθε στον τρίτο του χρόνο. Όμως ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, και αυτή τη φορά ο Schwartz ξέρει να μην επαναλάβει τα ίδια λάθη. Το καστ έχει φοβερές νέες προσθήκες (η Madchen Amick ως love interest του Nate!), πάρα πολλούς ανεπτυγμένους χαρακτήρες, και πουθενά μα πουθενά την αίσθηση πως πάει να εξαντληθεί. Plus: ολόκληρο επεισόδιο για shopping στα Hampton's; Awesome.

(Gossip Girl, 1/9, Season 2... Chuck, 29/9, Season 2)