Arcade Fire proposes mass shirt ripping

Οι Arcade Fire μπουκάρουν στο SNL. Έπαιξαν το αγαπημένο μου κομμάτι από τον τελευταίο τους δίσκο, το 'Sprawl II', και πρωταγωνίστησαν και στο digital short, το οποίο είναι καυστικό και είναι και εθιστικό με έναν περίεργο τρόπο, λες και τα γκαρίσματα του Andy Samberg είναι σαν κάποιο εκνευριστικό ρεφρέν που δεν ξέρεις γιατί σου έχει κολλήσει. Προσέξτε το σημαιάκι ΒΡ κάπου ανάμεσα στους διάφορους εκπροσώπους στα Ηνωμένα Έθνη.

Το βιντεάκι έχει γέλιο και είναι catchy, με τον σχολιασμό στο κρόουλ από κάτω να είναι το κερασάκι. Μην ξεχνάτε λοιπόν, Arcade Fire hates evil. Okay;

.

Hipster baby

Στο πιο πρόσφατο Office η Pam και ο Jim βαφτίζουν τη μικρή Cece, και σε μια κατάσταση ενδυματολογικής κρίσης για τη μικρή, ο Jim της φόρεσε ό,τι πρόχειρο του βρισκόταν στο αμάξι.

Μάλλον ξέρουμε τι θα ψήφιζε ο Jim στην φετινή blogovision.

.

Emmys 2010, an afterword

Τα Emmy απονεμήθηκαν τα χαράματα της Δευτέρας και με βρήκαν σε διαδικασία επιστροφής από τα εξωτερικά (όπου έζησα αυτό το πράγμα, αδέρφια μου), οπότε δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω αυτά που μας προέκυψαν ως τα καλύτερα Emmys της πρόσφατης μνήμης. Πολύ σύντομα δυο λόγια μετά το άλμα γιατί γούσταρα γενικά, και ποιο ήταν το ένα πράγμα που με εξόργισε.

Όπως έχω γράψει ξανά και ξανά, οι προσδοκίες μου από αυτά (και γενικώς, τα παντός είδους) βραβεία, είναι εξαιρετικά χαμηλές. Αν μία στο τόσο τιμήσουν έναν ήρωά μου είμαι ευχαριστημένος, αλλά είμαι υπερβολικά συνηθισμένος να τα θεωρώ έναν θεσμό που αγνοεί πράγματα σαν τη Buffy και το Wire, και στον οποίον ψηφίζουν άνθρωποι που βλέπουν πολύ-πολύ-πολύ-πολύ-πολύ λιγότερη τηλεόραση από εμένα και εσένα και τους περισσότερους ανθρώπους που ξέρεις.

Άρα. Με όλα αυτά δεδομένα, ήρθε ως φοβερά ευχάριστη έκπληξη η φετινή διάθεση ανανέωσης των βραβείων, που για μια σπάνια φορά δεν βράβευσαν ακριβώς όλους τους ανθρώπους που έχουν μάθει να βραβεύουν χρονιά μετά τη χρονιά, αλλά έριξαν μια ματιά παραδίπλα να δουν μπας και συμβαίνει τίποτα άλλο αξιοσημείωτο στην τηλεορασολάνδη.

Εντάξει, μη φανταστείτε ότι κοίταξαν μέχρι τη Νέα Ορλεάνη ή μέχρι το Greendale, αλλά ας μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας. Μου αρκεί που κέρδισε Emmy η Jane Lynch για τη ρολάρα καριέρας της ως Sue Sylvester στο Glee. Αρκεί που κέρδισε Emmy o Aaron Paul για το γεγονός και μόνο ότι στέκεται αντάξια δίπλα στον τιτανομέγιστο Bryan Cranston στο Breaking Bad. Ότι το 30 Rock έκανε παραπέρα για το Modern Family. Και το Amazing Race για το Top Chef. O γενικός αέρας ανανέωσης μου είναι αρκετός.

Σαφείς εξαιρέσεις, η 3η συνεχής επικράτηση του Mad Men παντού, περιμένοντας πλέον ποια θα είναι η σειρά που θα το εκθρονίσει του χρόνου (το έξυπνο χρημα λέει Boardwalk Empire), και βέβαια η επίσης 3η συνεχής επικράτηση του Bryan Cranston, τον οποίο περίμενα μεν ενδεχομένως να χάσει φέτος, αλλά από την άλλη επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό που του είχα δώσει, ως τον 'Sergey Bubka της αντρικής ερμηνείας.'

(Για το ίδιο το show δε μπορώ να πω πολλά καθότι παρακολούθησα ελάχιστα κλιπάκια- όμως από ό,τι είδα, την παράσταση έκλεψε ο Ricky Gervais.)

Αυτό το οποίο με ξενέρωσε φοβερά, ήταν η σκανδαλώδης απουσία του David Mills από το 'death reel'. Όπως μπορείτε να θυμηθείτε, από εδώ είχαν αποδοθεί στον Mills οι σχετικές τιμές για την ανεκτίμητη προσφορά του στο χώρο του τηλεοπτικού σεναρίου, προσφορά που ακόμα και η ίδια η Ακαδημία είχε αναγνωρίσει, βραβεύοντάς τον με δύο Emmy. Πώς μπορείς λοιπόν έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει στα σημαντικότερα cop shows της τελευταίας 15ετίας, και που έχεις εσύ ο ίδιος βραβεύσει, να τον ξεχνάς την ώρα του τιμητικού αποχαιρετισμού;

Η Ακαδημία φυσικά μουρμούρισε κάτι περί 'λάθους', 'δεν είχαμε καμία πρόθεση' κι άλλες τέτοιες αρλούμπες. Μόνο που στην πραγματικότητα, αυτή η παράλειψη όσο αθέλητη κι αν ήταν, μας θυμίζει απλώς την σάπια χολιγουντιανή πραγματικότητα. Κατά την οποία δεν έχει σημασία ποιος είσαι, τι έχεις κάνει, τι έχεις προσφέρει, αν τρέχεις σε Βαλτιμόρες και Νέες Ορλεάνες για να ζήσεις πριν γράψεις ό,τι ρημάδι είναι αυτό που γράφεις. Δεν έχει καμία σημασία. Γιατί αν δεν είσαι εκεί γύρω στους Λόφους να φιλάς και καμιά κατουρημένη ποδιά αραιά και πού, δεν είσαι πιο σημαντικός από μία associate producer της τελετής των Emmy.

Βραβεία σου λέει μετά.

.

You're not ready for the Arcade Fire

Δεν ξέρω, ο συνδυασμός των Fire με αυτό το πλάνο του Doug μου έκαναν ένα κάποιο κλικ. Anyway, αν το Chuck δεν ήταν ήδη μια από τις δυο αγαπημένες μου νέες σειρές, οι πολλαπλές μουσικές αναφορές αυτού του επεισοδίου θα έκαναν τη δουλειά. Μαζί με δύο δυνατά entries από How I Met Your Mother και Weeds, συνέθεσε μια γαμάτη Δευτεριάτικη νύχτα κωμωδίας. Spoilers μετά το άλμα.

Chuck:
Nαι, ναι, όλα ωραία και καλά, η δράση είχε ενδιαφέρον, ο συναισθηματικός πυρήνας του επεισοδίου ήταν και πάλι καλογραμμένος, ο Captain Awesome επέστρεψε, o Casey τιμωρήθηκε ξεκαρδιστικά στο τέλος, και ο Chuck δεν πήρε τη δουλειά. Όλα καλά και υπέροχα (το τελευταίο επειδή θα απομάκρυνε τον πρωταγωνιστή από το φυσικό του περιβάλλον, δηλαδή τους NerdHerders) αλλά την παρτίδα κέρδισαν δύο σκηνές τέλειες για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Πριν λίγες βδομάδες ένα επεισόδιο είχε κλείσει με το "Slow Show" των National, και τώρα σε άλλη μια απόδειξη του εξαιρετικού μουσικού γούστου του Josh Schwartz, o Chuck κάνει την τελειότερη αναφορά που έχω δει να γίνεται στους Arcade Fire (τίποτα λιγότερο από το αγαπημένο μου συγκρότημα αυτή τη στιγμή, και πράγματι ηχητικό aphrodisiac) και μάλιστα ακολουθούμενη από πανέξυπνο και subtle slam στους Editors! Go, Josh!

Η άλλη instant classic σκηνή ήταν φυσικά εκείνη με μουσικό χαλί το "Dice" του Finley Quaye καθώς ο Chuck επανενώνεται με τον Morgan, σε ένα ξεκαρδιστικό spoof του Schwartz στον εαυτό του. (Αναμνήσεις, ε? The shark named Oliver! Η νεκρή Marissa! H λατρεία η Rachel Bilson, σύντομα και στο Chuck! H Samaire Armstrong όταν ακόμη μου άρεσε!)

How I Met Your Mother:
Δεν πέθανα όπως την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά κάθε επεισόδιο που δίνει το A-story του στον Marshall είναι προορισμένο να αγαπηθεί. Οι παραλληλισμοί της τακτικής του John Cho με τις μεθόδους του Barney ήταν αρκετά Seinfeld-esque με καλό τρόπο, και χωρίς να μοιάζει το αστείο forced, ενώ η τελική έκβαση κατάφερνε να ακροβατεί ανάμεσα στις δύο δυσάρεστες επιλογές που είχαν ήδη γίνει established. (να πάρει ο Marshall μια δουλειά που μισεί, ή να εξακολουθεί να πνίγεται στα χρέη η Lily.)

Το porn sub-plot του Ted θα ήταν υπερβολικά sitcom-y αν οι Bays & Thomas δεν το αντιπαρέβαλαν έξυπνα με την ιστορία του Marshall καθ'όλη τη διάρκεια του επεισοδίου. Σε αντίθεση δηλαδή με σχεδόν οτιδήποτε έχει κάνει η Robin από την αρχή της σεζόν, η πορνοπεριπέτεια του Ted εδώ δεν έμοιαζε αποκομμένη από το υπόλοιπο επεισόδιο, με τρόπο που να γίνεται, τελικά, filler. Kαι ο Lance, Sex Architect? Χρυσός!

Weeds:
Kαι η κάθοδος συνεχίζεται για τη Nancy, που λίγο αφού την έκανε με τα λεφτά της Valerie θεωρώντας πως ήταν μάλιστα και ηθικά σωστή, τώρα απείλησε ευθύτατα και πειστικότατα την πρώην BFF της με τίποτα λιγότερο από θάνατο. Και σα να μην έφτανε αυτό, το έκανε μέρα-μεσημέρι, στην κουζίνα του σπιτιού της, μπροστά στα μάτια του Shane. Wow, εκεί που βρίσκεται τώρα η Nancy δε μπορεί καν να καταλάβει πόσο βαθιά έχει χωθεί. Ή μήπως μπορεί? Λίγο πριν κάνει την dirty deed με τον Conrad, στάθηκε για μια στιγμή να αμισβητήσει τον εαυτό της, τις επιλογές της, τα ψέμματα... αλλά κάτι μου λέει πως θα τα έχει ξεχάσει όλα μέχρι την επόμενη παραλαβή.

Κι όσο η Nancy της όλο και πιο καθηλωτικής Mary-Louise Parker (δικαιούται ένα Έμμυ για κάθε επεισόδιο αυτής της σεζόν) κατευθύνεται ολοταχώς προς τα βάθη της Σκοτεινής Πλευράς, ο Doug συνεχίζει να αποτελεί το κωμικό αντίβαρο που διατηρεί τη σειρά δροσερή. Ειλικρινά, 3 λεπτά Kevin Nealon: Back With a Vengeance αρκούν για να με φτιάξουν, και εδώ είχα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και μόνο με τη σκέψη πως κάθισε και έκλεψε το σταυρό της εκκλησίας. Ανάμεσα στη βεντέτα του με την Majestic, την εμπλοκή της Celia, το ερωτικό τετράγωνο αυτής με Nancy, Conrad και Sullivan, και τη μετατροπή της Nancy σε U-Turn, η σεζόν δείχνει κάλλιο αργά παρά ποτέ να οδεύει σε άλλη μία εκρηκτική κορύφωση.