A larger Community

(H φωτογραφία προέρχεται από το twitter του Dan Harmon και είναι από το σετ,
την πρώτη μέρα των γυρισμάτων της 3ης σεζόν.)

Τα νέα είναι υπερβολικά γαμάτα για να μην τα συγκεντρώσω σε ένα ποστ. Γενικά είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε σειρές που αρχίζουν να πέφτην στη λούπα των διάσημων guest stars που κατατρώνε την σειρά από μέσα της (το γνωστό Will & Grace effect, παρόν πιο πρόσφατα και πιο έντονα στο 30 Rock και στο Chuck), αλλά το Community:

a) Είναι το Community,
β) Επειδή είναι το Community δε μπορεί να κάνει λάθος,
c) Όταν πήρε μια red-hot Betty White την έβαλε στον πιο κάφρικο ρόλο της καριέρας της,
d) Είναι το Community.

Οπότε μας επιτρέπεται να αναφωνήσουμε ένα κοινό ουρλιαχτό ενθοπυσιασμού στο άκουσμα των τελευταίων casting νέων. Αρχικά, σε μια συμφωνία που αν δεν μας κρύβουν όλοι κάτι, ξεκίνησε από σαχλαμάρες μεταξύ των ηθοποιών στο twitter, ο Michael K. Williams a.k.a. The Omar αναλαμβάνει το ρόλο ενός πολύ ζόρικου καθηγητή που έρχεται στο Greendale. Αρχικά θα είναι για 3 επεισόδια αλλά από τη γλώσσα που χρησιμοποιούν άπαντες οι εμπλεκόμενοι συμπεραίνεις ότι πολύ πιθανά, θα είναι και για αρκετά παραπάνω. (Το τυπικό εμπόδιο είναι εκείνη η άλλη σειρά που παίζει τώρα ο Williams, το Boardwalk Empire. Ευτυχώς γι'αυτόν, στα διαλείμματα της σειράς του που θέλει τόσο απεγνωσμένα να μοιάζει σπουδαία, θα παίξει και σε μια σειρά που είναι όντως σπουδαία.)

Wire represent!, λοιπόν.

Αλλά έχει κι άλλο. Ο θεούλης John Goodman, με τα Emmy του, με τις Σφαίρες του, με το ρεζουμέ του που πιάνει από Treme μέχρι West Wing και πιο πρόσφατα Damages (σε όλα είναι θαυμάσιος) και φυσικά μια σειρά από φοβερούς κινηματογραφικούς ρόλους με αποκορύφωμα τον Walter του 'Big Lebowski', έρχεται κι αυτός στο Greendale, για ακόμα μεγαλύτερο ρόλο (τουλάχιστον 6 επεισόδια λέμε για την ώρα). Θα παίξει τον Vice Dean, και φρέσκια νέμεση του δικού μας Dean, του Pelton - ο υπο-Dean του Goodman θα είναι λέει επικεφαλής του τμήματος επισκευών air-condition (!), του μόνου δηλαδή πράγματος για το οποίο το Greendale είναι όντως ξακουστό (!!).

Ναι, στο Community θα δούμε ακόμα και παιχνίδια ισχύος ανάμεσα στους Deans. Πού είναι το περίεργο. Εδώ υπάρχει Dean Magazine.

Ωραία όλα αυτά λοιπόν, ε.

Αλλά με αυτό το θέμα τι θα γίνει;


@alisonbrieAlison Brie
Fans want Paintball part 3 huh? I'd be down...but could I maybe wear less clothes this time? #anniesboobs #SDCC

23 Jul via Echofon  Favorite Retweet Reply

Retweeted by Agent_OfThe_Bat and 100+ others

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

.

(ETA: To NBC ανέβασε το πάνελ του Community στο San Diego.)

.

The Wire: Κάτι περισσότερο από Dickens

“Omar comin', yo!”

Αυτό είναι το καλύτερο πράγμα που έχει συμβεί ποτέ στο ίντερνετ. Στο Hooded Utilitarian, ένα "quasi-blog/quasi-magazine hybrid devoted to cultural criticism" γράφτηκε ένα εκπληκτικό ακαδημαϊκό κείμενο για το Wire, το οποίο συμπεριφέρεται στη σειρά του David Simon σα να ήταν πράγματι βιβλίο σύγχρονο του Dickens. (Η σειρά έχει συχνά συγκριθεί με έργα του μεγάλου συγγραφέα.)

Οι συγγραφείς του κειμένου εξηγούν:

“The Wire began syndication in 1846, and was published in 60 installments over the course of six years. Each installment was 30 pages, featuring covers and illustrations by Baxter “Bubz” Black, and selling for one shilling each. After the final installment, The Wire became available in a five volume set, departing from the traditional three.”

Το κείμενο παραμένει in character για όλο το εύρος του, την ίδια στιγμή που προχωρά σε ουσιαστική κοινωνιολογική ανάλυση του αντικειμένου του.

“For one thing, The Wire’s treatment of the class system is far more nuanced than that of Dickens. Who could forget “Bubbles”—the lovable drifter, Stringer Bell—the bourgeoisie merchant with pretentions to aristocracy, or Bodie—who, despite lack of education or Victorian “good breeding”, is seen reading and enjoying the likes of Jane Austen? 

Yet these portrayals of the “criminal element” always maintain a certain realism. We never descend into the divisions of “loveable rogues” and truly evil villains of which Dickens makes such effective use. Odgen’s Bodie, an adult who uses children to perpetrate criminal activity, is not a caricature of an ethnic minority in the mode of Dickens’ Fagin the Jew.”

Το όλο εγχείρημα είναι ένα αληθινό αριστούργημα και αξίζει να το διαβάσεις από την αρχή ως το τέλος.

(via /Film)

.

Συνέντευξη: Ο George Pelecanos για το Wire, τα βιβλία, και το να γράφεις για να νικήσεις το θάνατο

Θεότητα του λογοτεχνικού νουάρ αλλά και του τηλεοπτικού σεναρίου, τον George Pelecanos τον αγαπήσαμε ιδιαίτερα όταν παρατηρήσαμε πως έγραφε κάθε χρόνο εκείνα τα επεισόδια του Wire που σε διέλυαν ακόμα περισσότερο από τα υπόλοιπα. (Τη δημοφιλία που απέκτησε μέσω του Wire την έχει υπόψη του, και την σχολιάζει.) Τελευταία γράφει το σενάριο της κινηματογραφικής διασκευής του δικού του βιβλίου, 'Shoedog', και φυσικά συνεχίζει να συνεργάζεται με τον David Simon, πλέον στο Treme.

Μετά το άλμα, αξίζει να διαβάσεις τα πολλά γαμάτα που είχε να πει, αλλά και πιο συγκεκριμένα τις τελευταίες ερωτήσεις όπου μιλήσαμε λίγο για το Wire, για το αγαπημένο του επεισόδιο, και για τα βραβεία, που ποτέ δεν αγκάλιασαν τη σειρά.

*Η συνέντευξη έγινε για λογαριασμό του επετειακού τεύχους του Nitro που βρίσκεται από σήμερα στα περίπτερα.

Γιατί ξεκίνησες να γράφεις;
Το πρώτο μου βιβλίο, 'A Firing Offence', ήταν η πρώτη φορά που προσπάθησα ποτέ να γράψω οποιουδήποτε είδος fiction, και απλά είχα μια ιστορία που ήθελα να πω. Πραγματικά σκόπευα να γράψω μόνο αυτό το ένα βιβλίο. Ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορούσα να το κάνω, υποθέτω. Κι επίσης, είχα αυτή την αόριστη ιδέα πως ήθελα να αφήσω κάτι πίσω μου που να λέει πως ήμουν εδώ. Αυτή η πάλη με τη θνησιμότητα δίνει ώθηση σε πολλούς συγγραφείς να δουλέψουν, είτε τους αρέσει να το παραδέχονται, είτε όχι.

Τι σε ενέπνεε τότε;
Η εργασιακή ηθική των γονιών μου. Ο πατέρας μου σηκωνόταν στις 4.30 κάθε πρωί, άνοιγε το diner του, στεκόταν όρθιος όλη μέρα και παρείχε τα απαραίτητα στην οικογένειά του. Λάτρευε την δουλειά του. Προσπαθώ να κάνω ό,τι κι εκείνος, αν και σε διαφορετικό χώρο.

Και σήμερα;
Μια καλή ταινία ή ένα καλό βιβλίο με πετάει σαν ελατήριο στο γραφείο μου για να ξεκινήσω κάτι νέο. Αλλά δεν κοιτάω ποτέ όσα έχω κάνει με μια αίσθηση εφησυχασμού ή έστω ικανοποίησης. Πάντα το σημαντικό είναι τι θα κάνω μετά.

Τι ταινίες σου αρέσουν πιο πολύ; Νουάρ να υποθέσω;
Κυρίως γουέστερν και περιπέτειες! Στα '60s: 'The Magnificent Seven', 'The Great Escape', 'Bullitt', 'The Dirty Dozen', 'The Wild Bunch'. John Sturges, Robert Aldrich, Peckinpah, Sergio Leone. Μάλλον υπάρχει κάποιο pattern εδώ, δε βρίσκεις;

Βιβλία διάβαζες;
Δεν είχα κάποιο αγαπημένο. Ήμουν movie freak όταν ήμουν πιτσιρικάς, αν και διάφοροι άνθρωποι προσπαθούσαν να με κάνουν να διαβάζω. Μια φίλη της μητέρας μου, η κυρία Πετρουλάκη, μια δασκάλα σε δημόσιο σχολείο της Washington, μου έδινε πολλά βιβλία όταν ήμουν μικρός. Τα έχω ακόμα στο γραφείο μου με τις σημειώσεις που έκανε για να μου δώσει έμπνευση. Οφείλω ένα μεγάλω ευχαριστώ στην Mrs. “Pet”.

Τι σε τρόμαζε τότε;
Ένα άδειο σπίτι. Ένα σκοτεινό υπόγειο. Τότε μισούσα τον εαυτό μου που φοβόμουν, αλλά τώρα ξέρω πως το μόνο που σήμαινε, ήταν πως είχα πολύ ζωντανή φαντασία.

Από τα δικά σου βιβλία ποιο είναι το πιο προσωπικό σου;
To 'Hard Revolution', στο οποίο δούλεψα πολύ σκληρά για πολύ καιρό. Δεν ήταν εμπορική επιτυχία, αλλά ελπίζω πως θα αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου. Το 'The Way Home' και το 'The Turnaround' είναι δύο πολύ προσωπικά βιβλία. Αυτά τα δύο δείχνουν να αποσπούν πολύ έντονες αντιδράσεις και από τους αναγνώστες. Γενικά ως συγγραφέας, θες τέτοιου είδους αντιδράσεις. Θες φυσικά να διαβάζουν τα βιβλία πολλοί άνθρωποι, αλλά πέρα από το entertainment, θες να τους κάνεις να νιώσουν και κάτι.

Ποιος χαρακτήρας σου άρεσε πριν δημιουργήσεις τους δικούς σου ντετέκτιβ;
Αφού ένας καθηγητής μου στο κολλέγιο, ο Charles Mish, με έμαθε να αγαπώ τα βιβλία και το crime fiction, διάβασα όλα τα βιβλία με τον Travis McGee από τον John MacDonald, το ένα καπάκι με το άλλο. Ο McGee είναι ο τύπος που οι περισσότεροι άντρες θέλουν να είναι. Ονόμασα ακόμα κι ένα από τα σκυλιά μου Travis. Το οποίο είναι περίεργο γιατί ο Travis (το σκυλί) είναι σκύλα.

Με τα τηλεοπτικά σενάρια πώς και ασχολήθηκες;
Είδα τον David Simon, τον οποίον μόλις που γνώριζα, σε μια κηδεία ενός κοινού φίλου και τον πήρα με το αμάξι μου για να πάμε μετά στο σπίτι της οικογένειας. Στη διαδρομή μου είπε ότι είχε πουλήσει έναν πιλότο στο ΗΒΟ που αφορούσε εμπόρους ναρκωτικών και αστυνομικούς. Είχε διαβάσει ένα βιβλίο μου, το 'The Sweet Forever', και πίστευε ότι θα ταίριαζα πολύ στη σειρά. Μου προσέφερε ένα σενάριο για την πρώτη σεζόν, και συμφώνησα να το κάνω. Κατέληξα να δουλεύω εκτενώς σαν σεναριογράφος και παραγωγός και στις πέντε σεζόν του Wire. Περιέργως, είναι πιθανότατα το ένα πράγμα για το οποίο θα με θυμούνται περισσότερο. Όμως τι ευκαιρία που ήταν! Είμαι πολύ περήφανος που ήμουν μέρος αυτού του πράγματος.

Πώς συγκρίνεται το να γράφεις για τηλεόραση με το να γράφεις βιβλία;
Ένας νοβελίστας γράφει μοναχικά. Ένας τηλεοπτικός σεναριογράφος δουλεύει με πολλούς ανθρώπους κάθε μέρα σε μια πιεσμένη ατμόσφαιρα. Ο νοβελίστας έχει περισσότερο έλεγχο στη δουλειά του και στο τελικό πρόϊόν. Ο σεναριογράφος πρέπει να αποδεχθεί ότι κάθε λέξη που γράφει δεν είναι χρυσός, και πως ό,τι φαντάζεται στη σελίδα μπορεί να καταλήξει με πολύ διαφορετικό τρόπο στην οθόνη. Μπορώ να διαχειριστώ και τα δύο αυτά σενάρια. Μου αρέσει να δουλεύω στο σινεμά και στην τηλεόραση, αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο ικανοποιητικό από το να τελειώνεις ένα βιβλίο, να βλέπεις το όνομά σου πάνω του, και να ξέρεις πως είναι δικό σου και μόνο δικό σου.

Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη σκηνή που δε μεταφράστηκε στην οθόνη με τον τρόπο που θα ήθελες;
Υπάρχουν κάποιες σκηνές που έγραψα στη διάρκεια αυτών των πέντε χρόνων που δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μου. Αν δεν δούλεψαν, το φταίξιμο είναι δικό μου.

Για ποια σκηνή ένιωσες πιο περήφανος;
Το επεισόδιο 3x11 του Wire, το ‘Middle Ground’, είναι ένα προσωπικό μου αγαπημένο. Η σκηνή ανάμεσα στον Stringer Bell και τον Avon Barksdale στη σκεπή μες στη νύχτα, όταν λένε εμμέσως αντίο ο ένας στον άλλον, γυρίστηκε λέξη προς λέξη όπως την είχα γράψει, και αντιπροσωπεύει την καλύτερή μου δουλειά στη σειρά. Ο Joe Chapelle σκηνοθέτησε τη σκηνή αριστοτεχνικά, και ο Idris Elba με τον Wood Harris, και οι δύο έξοχοι ηθοποιοί, της έδωσαν ζωή.

Είναι γνωστό το φοβερό σνομπάρισμα του Wire από τις διάφορες ενώσεις που απονέμουν βραβεία. Ταυτόχρονα, εσύ έχεις κερδίσει βραβεία και για τα βιβλία σου και για την δουλειά σου στην τηλεόραση. Τι σημαίνουν για σένα;
Δύσκολο να πεις. Αυτά τα βραβεία μαζεύουν σκόνη σε διάφορα σημεία του σπιτιού μου. Δεν ξέρω τι να τα κάνω. Η αλήθεια είναι πως, αν πιστέψεις πως είσαι κάτι το ιδιαίτερο επειδή κέρδισες κάποιο βραβείο, παραληρείς. Αντιθέτως, αν πέσεις σε απόγνωση επειδή δεν κέρδισες κάτι, και πάλι παραληρείς. Όλα τα βραβεία είναι πολιτικά, και έτσι πρέπει να τα βλέπουμε. Αυτό που μετράει είναι η ίδια η δουλειά σου, και η ιδέα του να γράφεις κάτι με διάρκεια, που θα πιάσει τους μεταγενέστερους. Γράφοντας, προσπαθώ να ξεγελάσω το θάνατο. Και ταυτόχρονα ξέρω πως είναι μια άσκηση στη ματαιότητα.

Στο εξώφυλλο του άλμπουμ του ‘Beat Crazy’, ο Joe Jackson γράφει: «Αυτό το άλμπουμ αντιπροσωπεύει μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βρούμε το νόημα του rock and roll. Βαθιά μέσα στις καρδιές μας γνωρίζαμε πως ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Η ερώτηση παραμένει: Γιατί προσπαθήσαμε;» Έχω παρόμοιες σκέψεις κάθε μέρα. Αλλά συνεχίζω να δουλεύω.

Μετανιώνεις για τίποτα;
Φυσικά.

.

We excited yet?

Η πιο πολυαναμενόμενη σειρά της φετινής σεζόν.

19 Σεπτεμβρίου.

.

Emmys 2010, an afterword

Τα Emmy απονεμήθηκαν τα χαράματα της Δευτέρας και με βρήκαν σε διαδικασία επιστροφής από τα εξωτερικά (όπου έζησα αυτό το πράγμα, αδέρφια μου), οπότε δεν είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω αυτά που μας προέκυψαν ως τα καλύτερα Emmys της πρόσφατης μνήμης. Πολύ σύντομα δυο λόγια μετά το άλμα γιατί γούσταρα γενικά, και ποιο ήταν το ένα πράγμα που με εξόργισε.

Όπως έχω γράψει ξανά και ξανά, οι προσδοκίες μου από αυτά (και γενικώς, τα παντός είδους) βραβεία, είναι εξαιρετικά χαμηλές. Αν μία στο τόσο τιμήσουν έναν ήρωά μου είμαι ευχαριστημένος, αλλά είμαι υπερβολικά συνηθισμένος να τα θεωρώ έναν θεσμό που αγνοεί πράγματα σαν τη Buffy και το Wire, και στον οποίον ψηφίζουν άνθρωποι που βλέπουν πολύ-πολύ-πολύ-πολύ-πολύ λιγότερη τηλεόραση από εμένα και εσένα και τους περισσότερους ανθρώπους που ξέρεις.

Άρα. Με όλα αυτά δεδομένα, ήρθε ως φοβερά ευχάριστη έκπληξη η φετινή διάθεση ανανέωσης των βραβείων, που για μια σπάνια φορά δεν βράβευσαν ακριβώς όλους τους ανθρώπους που έχουν μάθει να βραβεύουν χρονιά μετά τη χρονιά, αλλά έριξαν μια ματιά παραδίπλα να δουν μπας και συμβαίνει τίποτα άλλο αξιοσημείωτο στην τηλεορασολάνδη.

Εντάξει, μη φανταστείτε ότι κοίταξαν μέχρι τη Νέα Ορλεάνη ή μέχρι το Greendale, αλλά ας μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας. Μου αρκεί που κέρδισε Emmy η Jane Lynch για τη ρολάρα καριέρας της ως Sue Sylvester στο Glee. Αρκεί που κέρδισε Emmy o Aaron Paul για το γεγονός και μόνο ότι στέκεται αντάξια δίπλα στον τιτανομέγιστο Bryan Cranston στο Breaking Bad. Ότι το 30 Rock έκανε παραπέρα για το Modern Family. Και το Amazing Race για το Top Chef. O γενικός αέρας ανανέωσης μου είναι αρκετός.

Σαφείς εξαιρέσεις, η 3η συνεχής επικράτηση του Mad Men παντού, περιμένοντας πλέον ποια θα είναι η σειρά που θα το εκθρονίσει του χρόνου (το έξυπνο χρημα λέει Boardwalk Empire), και βέβαια η επίσης 3η συνεχής επικράτηση του Bryan Cranston, τον οποίο περίμενα μεν ενδεχομένως να χάσει φέτος, αλλά από την άλλη επιβεβαιώνει τον χαρακτηρισμό που του είχα δώσει, ως τον 'Sergey Bubka της αντρικής ερμηνείας.'

(Για το ίδιο το show δε μπορώ να πω πολλά καθότι παρακολούθησα ελάχιστα κλιπάκια- όμως από ό,τι είδα, την παράσταση έκλεψε ο Ricky Gervais.)

Αυτό το οποίο με ξενέρωσε φοβερά, ήταν η σκανδαλώδης απουσία του David Mills από το 'death reel'. Όπως μπορείτε να θυμηθείτε, από εδώ είχαν αποδοθεί στον Mills οι σχετικές τιμές για την ανεκτίμητη προσφορά του στο χώρο του τηλεοπτικού σεναρίου, προσφορά που ακόμα και η ίδια η Ακαδημία είχε αναγνωρίσει, βραβεύοντάς τον με δύο Emmy. Πώς μπορείς λοιπόν έναν άνθρωπο που έχει δουλέψει στα σημαντικότερα cop shows της τελευταίας 15ετίας, και που έχεις εσύ ο ίδιος βραβεύσει, να τον ξεχνάς την ώρα του τιμητικού αποχαιρετισμού;

Η Ακαδημία φυσικά μουρμούρισε κάτι περί 'λάθους', 'δεν είχαμε καμία πρόθεση' κι άλλες τέτοιες αρλούμπες. Μόνο που στην πραγματικότητα, αυτή η παράλειψη όσο αθέλητη κι αν ήταν, μας θυμίζει απλώς την σάπια χολιγουντιανή πραγματικότητα. Κατά την οποία δεν έχει σημασία ποιος είσαι, τι έχεις κάνει, τι έχεις προσφέρει, αν τρέχεις σε Βαλτιμόρες και Νέες Ορλεάνες για να ζήσεις πριν γράψεις ό,τι ρημάδι είναι αυτό που γράφεις. Δεν έχει καμία σημασία. Γιατί αν δεν είσαι εκεί γύρω στους Λόφους να φιλάς και καμιά κατουρημένη ποδιά αραιά και πού, δεν είσαι πιο σημαντικός από μία associate producer της τελετής των Emmy.

Βραβεία σου λέει μετά.

.

15 στιγμές για 5 χρόνια

Σαν σήμερα, μισή δεκαετία πριν, ήρθε στον κόσμο του ίντερνετ ένα μικρούλι blog ως απευθείας αντίδραση στο φινάλε του Six Feet Under. Όταν το είδα συνειδητοποίησα πως ήθελα να έχω ένα χώρο δικό μου, για να μοιράζομαι τηλεοπτικές εμπειρίες με όποιους έχουν διάθεση να μου κάνουν παρέα σε αυτή τη μικρή γωνιά του ίντερνετ. 5 χρόνια μετά, αυτή η παρέα κάθε χρόνο γίνεται και μεγαλύτερη, σε αναλογία αντίστροφη με τον ελεύθερο χρόνο μου. Ό,τι όμως κι αν συνέβη σε αυτά τα 5 χρόνια (και πολλά πράγματα συνέβησαν χάρη και σε αυτό το blog), και ό,τι κι αν συμβεί τα αμέσως επόμενα, αν ήμουν ποτέ σίγουρος για κάτι είναι ότι δε θα σταματήσω να δίνω εδώ ό,τι έχω.

Αντί γενεθλίων, 15 αξέχαστες στιγμές από αυτά τα 5 χρόνια, 15 στιγμές που λάτρεψα και που η κάθε μία τους με έκανε να αγαπήσω αυτό το μέσο λίγο ακόμα περισσότερο. Με τυχαία σειρά, off the top of my head:

~-~

H Sia τραγουδάει το 'Breathe Me' καθώς όλοι και όλα, τελειώνουν.

Το TARDIS, το Time Vortex, και η σύγχρονη εκδοχή του μουσικού theme των Ron Grainer και Delia Derbyshire. Σε όλες τις βερσιόν. Ποτέ τίτλοι αρχής δε με ενθουσίαζαν τόσο πολύ εν όψει ενός νέου επεισοδίου σειράς.

'Don't stop believing.' And cut to black.

“The hammer is my penis.”

Slow clapping για τον Coach Taylor. CLEAR EYES, FULL HEARTS. CAN'T LOSE!

The Omar, bitch.


Ταξίδι στο Λονδίνο για να δω σε αίθουσα το Serenity. “I'm a leaf in the wind. Watch how I soar.”

“Legen -wait for it- DARY!”

H Izzie βρίσκει νεκρό τον Denny υπό τους ήχους των Snow Patrol. Στo στόμα μου είχα γεύση από δάκρυα.

Το κήρυγμα του John από το Cincinnati. Μπορεί να σταματήσαμε να θυμόμαστε, αλλά δε θα ξεχάσουμε ποτέ.


“Cocksucker!”

Ο Conan και η απεργία. German disco light show!

Russell Hantz, King of Samoa.

H ομολογία του Vic Mackey.

-I love you, Penny. I've always loved you. I'm so sorry. I love you!

-I love you too.

-I don't know where I am, but...

-I'll find you, Des.

-I promise...

-...no matter what...

-...I'll come back to you.

-I won't give up.

-I promise. I love you.

~-~

Όχι ότι αυτές είναι όλες, φυσικά. Απλά η μνήμη και το ένστικτο σε αυτά με οδήγησε πρώτα. Τι πρόσωπα ή σκηνές θα ξεχωρίζατε εσείς από τα χρόνια που παρακολουθείτε τηλεόραση ταυτόχρονα με την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού;

.

RIP David Mills

Χτες το βράδυ με σόκαρε η είδηση του ξαφνικού θανάτου ενός από τους αγαπημένους μου crime TV writers, του 48χρονου David Mills. Ο Mills, αρχικά δημοσιογράφος, ξεκίνησε να δουλεύει στο NYPD Blue όταν εντυπωσίασε τον David Milch με ένα γράμμα που του είχε στείλει. Έκτοτε η καριέρα του απογειώθηκε, έγραψε σε μερικά από τα πιο σημαντικά αστυνομικά shows των τελευταίων 15 χρόνων, κέρδισε Emmy για το mini-series The Corner, δούλεψε ακόμα υπό τον David Simon στο Wire, και τώρα είχε για πρώτη φορά εμπλακεί στη δημιουργία μια νέας σειράς από την αρχή της.

Για το Treme του ΗΒΟ και του Simon βρέθηκε στη Νέα Ορλεάνη για να ζήσει και να αναπνεύσει την πόλη για την οποία έγραφε. Εκεί άφησε και την τελευταία του πνοή από εγκεφαλικό ανεύρυσμα κατά τη διάρκεια γυρίσματος επεισοδίου του Treme, λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα του show για το οποίο είχε δώσει τόσα. Ήταν τραγικά νέος, πολύ ταλαντούχος, και εξαιρετικά αγαπητός στους ανθρώπους της βιομηχανίας παρότι δεν υπήρξε ποτέ A-list.

Περισσότερα:

->Το blog του David Mills, όπου ως Undercover Black Man μοιραζόταν την αγάπη του για την μουσική, την τηλεόραση, την κουλτούρα και την πολιτική, σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα blogs εκεί έξω. (Το βιντεάκι του Alex Chilton εκεί πάνω δεξιά με στεναχώρησε ακόμα περισσότερο.)

->Ο κριτικός τηλεόρασης Alan Sepinwall γράφει ένα ιδιαίτερα προσωπικό κείμενο για τον φίλο του, David Mills.

->To ίδιο και ο Ken Tucker του Entertainment Weekly.

->Υπέροχο obit από τους Times-Picayune της Νέας Ορλεάνης.

->Μερικά ακόμα λόγια από ανθρώπους της βιομηχανίας για τον Mills, στο Deadline Hollywood Daily.

.

The Zeros: My number 5, The Wire

HBO (2002-2008)

Created by David Simon

Κοινωνική ακτινογραφία και ανθρώπινο δράμα που σου πιάνει την ψυχή και τη λιώνει στο δρόμο, στις ναρκογωνίες όπου η ψυχή της Αμερικής αργοπεθαίνει. Η 5η σεζόν κατέληξε στο αποκαρδιωτικό συμπέρασμα πως τίποτα από όσα παρακολουθούσαμε με ανοιχτό το στόμα τις προηγούμενες 4, δεν πρόκειται να αναπαραχθεί από τα αδηφάγα για ιστορίες σέξι βίας, media. Ποιος να το έλεγε, οτι τη δουλειά τους θα έκανε ένα τηλεοπτικό show εν έτει 2002.

~-~-~

links:

A farewell to The Wire

Emmys 2008

#10 για το 2008

.

Top 50 Episodes, 2008: 20-11

20. In Treatment 1x37 Alex, Week Eight
(w: Bryan Goluboff / d: Paris Barclay)
Ο πατέρας του αδικοχαμένου Alex ξεσπαθώνει απέναντι στον Paul επιβεβαιώνοντας τις προκαταλήψεις μας γι'αυτόν ή φέρνοντας νέα πράγματα στο φως. Και ο Glynn Turman στο ρόλο δίνει την πιο σπαρακτική ερμηνεία της χρονιάς. (...)

19. Battlestar Galactica 4x06 Faith
(w: Seamus Kevin Fahey / d: Michael Nankin)
Το συναρπαστικό ξεδίπλωμα της πλοκής αναδεικνύει μια συλλογιστική πάνω στη δύναμη που ασκεί επάνω μας η ίδια η ιδέα του θανάτου. Για επεισόδια σαν αυτό αγάπησα εξαρχής τη σειρά. (...)

18. The Shield 7x08 Parricide
(w: Kurt Sutter & Gary Lennon / d: Guy Ferland)
Για τη στιγμή που ο Shane κλείνει τα μάτια και χαμογελάει πικρά και ανεπαίσθητα. Payoff για 7 ολόκληρες σεζόν. (...)

17. Late Night with Conan O'Brian / The Colbert Report / The Daily Show The Brawl
Μια ψευδο-κόντρα που περιλάμβανε μοχλούς, τον Mike Huckabee, ένα ντροπιαστικό βίντεο από την εποχή του Jon Stewart στο MTV και φυσικά τον Chuck Norris. Και μια κορύφωση με μια ντελιριακή σκηνή ψεύτικου ξύλου. Το καλύτερο late night της χρονιάς.

16. Mad Men 2x11 The Jet Set
(w: Matthew Weiner / d: Phil Abraham)
Όπου το 'Mad Men' δίνει τη δική του εκδοχή για το ταξίδι του Tony Soprano στην έρημο. Ο Don αφήνει για λίγο πίσω το προσωπείο που έχει αναγκαστεί να δημιουργήσει για τον εαυτό του, για να ψάξει να βρει τι άλλο υπάρχει εκεί έξω. Και καταλήγει σε μια αντιστραμμένη εκκίνηση. Πάντα. To τελικό πλάνο του επεισοδίου είναι απλά ιδιοφυές, in context.

15. 30 Rock 2x10
(w: Robert Carlock & Donald Glover / d: Richard Shepard)
Έμεινε αβάπτιστο λόγω της απεργίας, αλλά το '2x10' δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ονομασμένα ξαδερφάκια του. Θα το λάτρευα και μόνο για το musical-montage-από-το-πουθενά του φινάλε με το 'Midnight Train to Georgia'...

14. Skins 2x09 Cassie
(w: Brian Elsley / d: Charles Martin)
Όπου λίγο πριν την αυλαία για αυτή την Πρώτη Γενιά, τα δεσμά με τον ρεαλισμό σπάνε οριστικά σε αυτό το ονειρικό επεισόδιο που παίρνει στροφές αναπάντεχες και συγκλονιστικές μέχρι το πικρά απελευθερωτικό του φινάλε. Βασικά αυτό που μόλις έκανα ήταν να περιγράψω ολόκληρο τον 2ο κύκλο, απλώς, τι να πω, μάλλον αυτό το 40λεπτο τον χαρακτήριζε ιδιαίτερα.

13. Terminator: The Sarah Connor Chronicles 2x04 Allison from Palmdale
(w: Toni Graphia / d: Charles Beeson)
Πανηγυρικά off-format ώρα, με το origin story της Cameron να αποκαλύπτεται με τρόπο ανατρεπτικό, απροσδόκητο και αρκετά σοκαριστικό. Μοντάζ και Summer Glau σε πολύ μεγάλες στιγμές.

12. Survivor: Micronesia 16x10 I Promise...
Τhe Ozzy exit. Δεν έχω καλύτερο unscripted. Ever! (...)

11. The Wire 5x10 -30-
(w: David Simon & Ed Burns / d: Clark Johnson)
Για όλες τις μικρές νίκες, για όλες τις μεγάλες ήττες, για όλες τις ασήμαντες μάχες που θα συνεχίζονται για πάντα. Γιατί τελικά μόνο αυτές μετράνε.

.

2008 / #10 / The Wire

Πάμε και το τοπ-10 σειρών για το 2008. Τονίζω οτι τα spoilers είναι fair game για το κάθε show που αναφέρεται, και με αυτό ξεκινάμε τη μπάλα. Κάθε μέρα θα ανεβαίνει κι ένα entry, ενώ στο γραφιστικό όπως πάντα ο t-drom.

~

HBO | Season Five

Δεν είναι ακριβώς οτι τελείωσε με νιαούρισμα, αλλά για τα δεδομένα του 'Wire' η τελευταία του σεζόν ήταν λίγο στραβοκλωτσιά. Ο τόνος της ήταν σίγουρα διαφορετικός από όλες τις προηγούμενες, όμως αν κάνουμε έστω πέρα αυτό το τραβηγμένο στόρι για τον κατασκευασμένο serial killer που μοιάζει να προσγειώθηκε από κάποια άλλη σειρά, υπάρχει από πίσω η συνήθης ιδιοφυία, η γνωστή αποκαρδιωτική ευαισθησία που έχουμε μάθει να περιμένουμε.

Πολύ ταιριαστά, το urban decay epic του David Simon ρίχνει την αυλαία με μια ματιά στην παρακμή της έντυπης δημοσιογραφίας, που δεν ενδιαφέρεται καν να κοιτάξει για την un-sexy αλήθεια στους δρόμους κάτω από τα γραφεία της. Ο Clark Johnson κλέβει την παράσταση παίζοντας τον χαρακτήρα-συνείδηση (που στις σεζόν 3-4 ήταν ο Bunny Colvin), ο Omar, δηλαδή ο Robin Hood των ναρκογωνιών, βρίσκει ένα ταιριαστά -κατά την κοσμοθεωρία του Simon- πανάδικο τέλος, ενώ το τελευταίο επεισόδιο φυλάει μπόλικες συγκινήσεις, ακόμα περισσότερες επιστροφές γνώριμων προσώπων και μια κατάληξη (του μικρού Dookie) που θα σου ξεριζώσει την καρδιά και θα την λιώσει με αρβύλες ανάβασης.

Μια καλή τελευταία πράξη για μια τρομακτικά σπουδαία σειρά.

~

Σχετικά:
A farewell to 'The Wire'
Η νύχτα πέφτει στη Βαλτιμόρη (για το ΣΙΝΕΜΑ #204)

Top-10 ΗΒΟ opening credits

Κάνοντας διάλειμμα από το catching-up 'True Blood' στο οποίο το έχω ρίξει (κι επειδή οι μόνες σκέψεις που μπορώ να συγκροτήσω αυτή τη βδομάδα έρχονται σε παραγράφους των 30 λέξεων), είπα με αφορμή το μίνι-αριστούργημα που ανοίγει το show του Alan Ball, να θυμηθούμε 10 από τα πάντα εξαιρετικά opening credits sequences σειρών του ΗΒΟ. Μετά το άλμα, κοιτάμε πού στέκεται το 'True Blood' σε αυτή τη λίστα.

10. Rome (2005-2007)
Προσωπικά δε μπορώ πάντα να μη χαζεύω τις κινούμενες τοιχογραφίες, σε αυτό το ταξίδι μέσα στα σοκάκια της αρχαίας Ρώμης. Νιώθεις πως μυρίζεις την εποχή.


9. Sex and the City (1998-2004)
Cheesy as fuck, αλλά το αγαπώ όπως και τη σειρά με τα puns της και τα απ'όλα της. Έχει γαμάτο theme song και, δηλαδή σοβαρά τώρα, η Carrie φορώντας μια νεραϊδένια φουστίτσα βλέπει το όνειρό της να λασπώνεται από ένα λεωφορείο που φέρει την πιο γκλαμουράτη και κυνική βερσιόν του εαυτού της. Come. On!


8. Flight of the Conchords (2007-)
Έχει αλατιερίτσες που χορεύουν στο ρυθμό του theme song. Χέστε με!


7. Six Feet Under (2001-2005)
Τέλεια μουσική, τέλειο μοντάζ, ταιριαστή αίσθηση μακάβριου. Μετά τη μέση προλαβαίνει να κάνει μια μικρή κοιλιά (ειρωνικά, όπως ακριβώς και η ίδια η σειρά) αλλά το συγχωρούμε και το αγαπάμε όπως είναι!


6.The Sopranos (1999-2007)
Το New Jersey στην οθόνη σου. Όχι οτι θα περίμενε κανείς τίποτα λιγότερο από τον αρχιτέκτονα της Μαύρης Οθόνης, αλλά είναι κάργα αρχιδάτο να ανοίγεις ένα μαφιόζικο show χωρίς το παραμικρό ίχνος βίας, παρά μόνο με εικόνες από την καθημερινότητα των ανθρώπων που τη δημιουργούν. Και με ένα από τα πλέον ταιριαστά και αναγνωρίσιμα theme songs στην ιστορία.


5. Carnivale (2003-2005)
Μαγεία. Ή, η αίσθηση του Κακού απλωμένη διαμέσου της ανθρώπινης ιστορίας, σε έναν ανατριχιαστικό συνδυασμό ήχου, εικόνας, θέματος και οπτικών εφέ. Better than the show.


4. Deadwood (2004-2006)
O χρυσός, το αλκοόλ, τα λασπωμένα νερά. Τα χρώματα, η μελωδία. Απλά τέλειο.


3. John from Cincinnati (2007)
O Joe Strummer τραγουδά πάνω σε εικόνες που αποδίδουν φόρο τιμής στις surf movies των '60s, σε ένα μοντάζ που αναπάντεχα στα μισά του διαποτίζεται με ερασιτεχνικές εικόνες ενός κόσμου σε αναζήτηση Μεσσία. Sticks and stones. The 1s and the 0s.


2. True Blood (2008-)
Άφωνος. Έγραψα και πιο πάνω "better than the show," αλλά εδώ δεν υπάρχει καν συναγωνισμός! Τι να πιάσεις, την κομματάρα, τις φρικιαστικές εικόνες στις κατάλληλες στιγμές, το βαθύ κόκκινο, την ανατριχιαστική εικόνα της εγκύου στη θάλασσα λίγο μετά την εμφάνιση του τίτλου, ακριβώς εκεί που νομίζεις οτι δεν έχει άλλο; Είναι απλά όση τελειότητα χωράει σε 90''!


1. The Wire (2002-2008)
Κανονικά είναι ψιλο-εκτός συναγωνισμού, ένας 'Citizen Kane' των τίτλων αρχής, με της κάθε σεζόν ένα διαφορετικού ύφους μοντάζ που ανάμεσα στις χαρακτηριστικές εικόνες και τις διαφορετικές διασκευές του ίδιου κομματιού, περικλείει όλη την αίσθηση του εκάστοτε κύκλου, πατώντας ταυτόχρονα πάνω σε προκαθορισμένη δομή, ενιαία και για τα 5 ανοίγματα. Εδώ, το αγαπημένο μου, από την σπαρακτική 4η σεζόν, με το 'Way Down in the Hole' όπως ηχογραφήθηκε για τις ανάγκες της σειράς από πιτσιρίκια της Βαλτιμόρης.


Τώρα, είναι κακό που ξαφνικά έχω αυτή την ακατάσχετη επιθυμία να ξεκινήσω μαραθωνίους σειρών που δεν έχω ούτε το χρόνο, ούτε το λόγο να ξαναπιάσω αυτή τη στιγμή; 'Deadwood', φύγε από το κεφάλι μου, δεν έχω ώρες να σου αφιερώσω τώρα, διάολε!

Emmys 2008: Why care?

H πλήρης λίστα μπορεί να βρεθεί εδώ, γενικές σκέψεις μετά το άλμα για τις υποψηφιότητες Έμμυ με αφορμή το γεγονός οτι, για τελευταία φορά, το σπουδαιότερο κατά γενική ομολογία δράμα στην ιστορία της τηλεόρασης βρέθηκε με λιγότερες υποψηφιότητες από το 'Smallville'.

Ως συνήθως οι κατηγορίες σεναρίου είναι αυτές που αναγνωρίζουν και τιμούν τα σημαντικότερα επιτεύγματα (τρανή παράδοση είτε μιλάμε για Όσκαρ είτε για Έμμυ) κι έτσι ουδεμία έκπληξη από το γεγονός οτι το 'Wire' πήρε φέτος τη μοναδική του (και μόλις 2η στην ιστορία του) υποψηφιότητα για το σενάριο του series finale του. Όχι οτι έχει καμιά πιθανότητα να κερδίσει, για τον ίδιο λόγο που δεν το συναντά κανείς σε καμία άλλη κατηγορία. Και ο λόγος αυτός είναι οτι η βιομηχανία θα αγνοεί για πάντα ένα show που επιλέγει να είναι τέχνη και όχι διασκέδαση, και το οποίο επιλέγει συνειδητά να ζει και να αναπνέει στην καρδιά της πόλης που απεικονίζει, και όχι σε κάποιο backlot της Universal μασκαρεμένο ως Βαλτιμόρη.

Έξω από το L.A. σημαίνει ελάχιστοι δεσμοί με τη βιομηχανία, και ως εκ τούτου η βιομηχανία δε δίνει μία για το show. Μαύροι ημι-ερασιτέχνες ηθοποιοί σημαίνει οτι ο μέσος άνεργος Joey Tribbiani που πάει και χαζοπωρώνεται με τις φτηνιάρικες ανατροπές του 'Damages' θα προτιμήσει να ψηφίσει αυτό έναντι του 'Wire' γιατί δεν ξέρει κανέναν από τους μη-ηθοποιούς του αριστουργήματος του David Simon, αλλά ξέρει την Glenn Close από δω κι από κει, και θα έχει συναντήσει τον Ted Danson σε κανά πάρτυ και νομίζει οτι είναι κολλητάρια, και θα είναι και μπατζανάκης του τρίτου βοηθού οπερατέρ. Αυτό το πράγμα είναι τα Έμμυ (και τα Όσκαρ δηλαδή, μη γελιόμαστε, γιατί νομίζετε οτι κέρδισε Καλύτερη Ταινία το 'Crash', για τα ωραία τα μάτια του Paul Haggis;), και κάτι σαν το 'Wire' δε θα μπορούσε ποτέ να αγγίξει τη βιομηχανία, όχι αληθινά. Το επερχόμενο 'Treme' του David Simon; Θα είναι αριστούργημα. Duh. Θα πνιγεί στα βραβεία; Ερ, με γυρίσματα στη Νέα Ορλεάνη; Μην κρατήσετε την ανάσα σας.

Ε κατά τα άλλα όλα τέλεια: το '30 Rock' προτάθηκε σε ό,τι έβρισκε μπροστά του (γιατί αν δεν άξιζε υποψηφιότητα πχ ο Steve Buscemi τότε ποιος άξιζε; /THIS WAS AN IRONIC STATEMENT), το 'Battlestar Galactica' μέσα από 3-4 κομψοτεχνήματα πήγε κι έβγαλε υποψήφιο για Έμμυ τον Michael Frakkin' Angeli, και ο James Spader με τον Tony Shalhoub είναι πάλι, πάντα, για πάντα υποψήφιοι. Όλα στον κόσμο είναι στη θέση τους.

Yστερόγραφα:

1. Όταν η βιομηχανία αποφάσισε να πάρει το 'Arrested Development' υπό την προστασία της, ήταν ένας λόγος για πανηγύρι: χάρη στα Έμμυ του, το show έζησε δυο χρόνια περισσότερο του αναμενόμενου. Με το 'Mad Men' απλά δε μπορώ να δω να χαίρομαι εξίσου: η σειρά είναι μια τεράστια νίκη prestige που έβαλε το AMC στο χάρτη και δεν θα υπήρχε ποτέ θέμα συνέχισής του ή όχι. Κι επιπλέον ξέρουμε πολύ καλά οτι οι ψηφοφόροι γουστάρουν τα κουστούμια, τους καπνούς, τη σαπουνόπερα, το ποιος θα πηδήξει ποια γραμματέα και δε δίνουν μία για την Ayn Rand, οπότε αν αντί για Madison Avenue η ίδια σειρά διαδραματιζόταν στο Detroit κανείς δε θα έδινε μία. Μιλάμε για τους ίδιους ανθρώπους που εξακολουθούν να θεωρούν το 'Entourage' ως μια από τις 5 καλύτερες κωμωδίες της αμερικάνικης τηλεόρασης.

2. Όμως ο Glynn Thurman του 'In Treatment'; Αν υπάρχει μία αυθεντικά ευχάριστη έκπληξη, χωρίς ατζέντα, χωρίς flashlights, χωρίς τίποτα, είναι η υποψηφιότητα του βετεράνου ηθοποιού στην one-off εμφάνισή του στο ρόλο του πατέρα του Blair Underwood, η οποία συγκλόνισε ακόμα και τα διπλώματα στον τοίχο του Paul (Gabriel Byrne, επίσης -δικαιωματικά- υποψήφιος). Ίσως η κορυφαία ερμηνευτικά στιγμή ολόκληρης της σεζόν. Τόσο όμορφο να επιβραβεύεται.

3. O Jonathan από την 'Buffy' είναι υποψήφιος για Έμμυ! (LOL)

4. Και στην πάντα πιο αξιόπιστη όλων κατηγορία; Υποψήφιοι χορογράφοι από το 'So You Think You Can Dance' είναι ο Wade Robson για το συγκλονιστικό Hummingbird and Flower routine του, ο Shane Sparks για το jaw-dropping Transformer hip-hop με τη Lauren να κλείνει στόματα, και η Mandy Moore με την ιδιοφυή Table jazz routine της. Τι να πρωτοδιαλέξεις! Πάρα πολύ καλή επιλογή υποψηφιοτήτων, νομίζω.

TV Bits

Μερικά νέα.

-> Η Lindsey Lohan ακολουθεί το παράδειγμα άλλων ερμηνευτικών ιερών τεράτων σαν την Paris Hilton και την Britney Spears, και συμφώνησει να εμφανιστεί για μεγαλούτσικο-ως-και-πολύ-μεγάλο στην 'Ugly Betty'. (Variety)

-> Το ABC έκοψε το γλυκούλι 'Men in Trees'. (Ausiello)

-> O Seth McFarlane του 'Family Guy' έχει πιάσει την 20th Century Fox από τα, ερμ, τέτοια. (Hollywood Reporter)

-> Ένα από τα 4 πιτσιρίκια της συγκλονιστικής 4ης σεζόν του 'Wire' θα γίνει γνωστό στο ευρύτερο κοινό, όχι επειδή πρωταγωνίστησε σε μια από τις κορυφαίες σεζόν στην ιστορία της τηλεόρασης, αλλά επειδή θα γλυκοκοιτάξει γκομενάκια στο '90210' spin-off. (Entertainment Weekly)

-> H αγαπημένη Catherine O'Hara συζητάει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα σειρά του Rob Thomas. Όχι το '90210' spin-oof. Ούτε το 'Cupid' remake. Το άλλο. (Hollywood Reporter)

Αυτά.

A farewell to 'The Wire'

Ένα από τα πράγματα που μετανιώνω για αυτό το blog; Οτι δεν έχω γράψει για το Wire. Εντάξει, έχω αναφέρει αριστερά και δεξιά πώς είναι μια από τις καλύτερες σειρές όλων των εποχών, και το χώνω διαρκώς σε παντός είδους λίστες, αλλά δεν έχω γράψει για αυτό. Ήθελα να το κάνω για αυτή την τελευταία σεζόν (όπως με Deadwood και Sopranos) που τελείωσε χθες το βράδυ, αλλά ένας συνδυασμός λόγων δε μου το επέτρεψε, καθώς αν ήταν να γίνει θα έπρεπε να γίνει σωστά. Και τώρα, το να σχολιάσω σε ένα post την τελευταία σεζόν του πληρέστερου ίσως δράματος της αμερικάνικης τηλεόρασης, μου μοιάζει εντελώς φτωχό και λίγο.

Με την ελπίδα λοιπόν να βρω κάποτε χρόνο για να αποδώσω σε αυτό το show λίγη από τη δικαιοσύνη που αξίζει (είτε με αναλύσεις επεισοδίων είτε, ρεαλιστικότερα, ανά σεζόν) θα πω τώρα απλώς αυτό:

Ο David Simon κατάφερε το αδιανόητο. Είπε μια ολοκληρωμένη ιστορία όπως ακριβώς την είχε συλλάβει. Ποτέ κανένας δημιουργός δεν έχει καταφέρει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις δυνατότητες που προσφέρει η ύπαρξη ενός ΗΒΟ, εκτός από αυτόν. Το Wire αρνείται να εκβιάσει καταστάσεις ή να δραματοποιήσει γεγονότα, ακτινογραφώντας με ντοκιμαντεριστική λογική (αλλά και βαθιά ανθρωποκεντρική ευαισθησία) το φαύλο κύκλο μη ανάπτυξης της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας. Εντοπίζει τους χαρακτήρες μέσα στους θεσμούς και τους ακολουθεί καθώς βλέπουν το αδυσώπητο σύστημα να θριαμβεύει ξανά και ξανά και ξανά εις βάρος όλων. Οι δον κιχώτες του Simon δεν επιτίθενται σε ανεμόμυλους, αλλά περιμένουν μπροστά σε άδειες ράγες, με το αλκόολ ανά χείρας, τα τρένα μιας μεταρρύθμισης που δεν θα έρθει ποτέ. Μικρές, προσωπικές στιγμές θριάμβου δεν γυαλίζονται ποτέ ώστε να παρουσιάζονται ως νίκες επί του συστήματος, καθώς οι θεσμοί όχι μόνο είναι ισχυρότεροι από τα άτομα, αλλά λειτουργούν πλέον σε τέτοιο βαθμό αυτόματου πιλότου που δεν χρειάζονται καν το άτομο για να δουλέψουν. Και η κοινωνία συνεχίζει αέναα να αναπαράγει έτσι τις ίδιες καταστάσεις.

Όμως ο Simon, όσο απαισιόδοξος και στυγνός ρεαλιστής είναι, άλλο τόσο δε σταματά να υπερασπίζεται τον ιδεαλισμό όσο κι αν θεωρεί πως είναι μαθηματικά αδύνατο να αλλάξει τίποτα. Γιατί, στο τέλος της μέρας, τι άλλο μπορείς να κάνεις; Αν οι μικρές νίκες είναι το καλύτερο που μπορεί να επιτευχθεί στα σημερινά κοινωνικά πλαίσια, τότε είναι για αυτές που παλεύουν οι ήρωές του-- κάθε ζωή μετράει. (Φέρτε στο μυαλό σας τη σκηνή κλιμάκωσης του Schindler's List, αλλά χωρίς φωνές, κλάματα, οδυρμούς, μασημένους διαλόγους, ασπρόμαυρη "Και Καλά" φωτογραφία, οπερατικά ξεσπάσματα και πίδακες αίματος από νωρίτερα.)

Κάθε σεζόν του Wire ξεκίνησε με στόχο να εξερευνήσει μια διαφορετική πτυχή του συστήματος, όλες κατέληξαν στα ίδια συμπεράσματα, μόνο που κάθε φορά για εμάς είναι και πιο αποκαρδιωτική. Περισσότερο από όλες, υπό μια έννοια, η 5η και τελευταία, που υπογράμμισε το ζοφερότερο των ζοφερών συμπερασμάτων: όλα αυτά που με μαύρη καρδιά παρακολουθούσαμε για 4 σεζόν, οι εφημερίδες δεν πρόκειται ποτέ να μεταδώσουν. Κι αν έχω κάποια τοπικά προβλήματα με τον τόνο της τελευταίας σεζόν, στην τελική παραμένει κι αυτή πιστή στην παράδοση της κεντρικής θεματικής του show, ενισχύοντάς τη μάλιστα, χάρη στη ματιά στη (δυσ)λειτουργία των media.

Ποιος να το φανταζόταν πριν λίγα χρόνια οτι, αυτό που ο τύπος αδυνατεί να κάνει, θα το κατάφερνε μια τηλεοπτική σειρά, δηλαδή εκπρόσωπος ενός μέσου που θεωρητικά υπάρχει απλώς για να γεμίζει διαφημιστικό χρόνο.

(Σχετικά, δείτε κι εδώ.)


Για κλείσιμο: δεν ξέρω προσωπικά αν θα έβαζα το Wire στην κορυφή της λίστας μου όλων των σειρών. Είναι εκεί ψηλά βέβαια, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν το αγαπώ περισσότερο από το Deadwood, για παράδειγμα. Εκεί όμως που δεν υπάρχει συναγωνισμός, είναι στην ανεπανάληπτη ευφυία των τίτλων αρχής. Θα μπορούσαν να είναι θέμα ενός ξεχωριστού ποστ, έτσι όπως η κάθε μια από τις 5 αυτές σκηνές ντύνει εικόνες της εκάστοτε σεζόν (εικόνες που μαζί δίνουν την ταυτότητα της σεζόν) με μια διαφορετική εκτέλεση του "Way Down in the Hole" του Tom Waits, εκτελέσεις που κάθε φορά μοιάζουν να έχουν κάτι από τη γεύση της ιστορίας που ακολουθεί. Και το κάνουν δίχως να σπάνε την εντυπωσιακή συμμετρία στη δομή τους, κρατώντας ορισμένα στοιχεία όμοια.

Εγώ, αδυνατώντας να διαχωρίσω τις εκτελέσεις από τις σεζόν τις οποίες τόσο εντυπωσιακά περιγράφουν, αγαπώ περισσότερο την πρωτότυπη εκτέλεση του Waits (από τον 2ο κύκλο), καθώς και εκείνη που εμφανίζεται στους τίτλους της σεζόν 4. Δηλαδή των δύο αγαπημένων μου, μακράν, περιόδων.

Απολαύστε.

Πρώτη σεζόν.


Δεύτερη σεζόν.


Τρίτη σεζόν.


Τέταρτη σεζόν.


Πέμπτη σεζόν.