Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα λίγο έξω απ'τη δεκάδα

Μόλις με μια μέρα καθυστέρηση συνεχίζουμε την αναδρομή σε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της περσινής χρονιάς. Οτιδήποτε βρίσκεται εδώ είναι βασικά με τον ένα τρόπο ή τον άλλο τρομερή ώρα τηλεόρασης. Για πολλά από αυτά πεθαίνω λίγο μέσα μου που τα άφησα εκτός δεκάδας but there you have it. Θέσεις 25 ως 11.


25> Awkward. 1x09 My Super Bitersweet Sixteen
John Hughes #1. Είδα όλη τη σεζόν σε μια 4ωρη καθισιά οπότε δεν ξεχώρισα επεισόδια. Εκτός από αυτό, μια γλυκόπικρη αφιέρωση σε Εκείνες τις βραδιές που όλα πηγαίνουν άβολα και χάλια και σκατά και ΑΒΟΛΑ.

24> Skins 5x01 Franky
John Hughes #2. Αγαπημένη πάλαι ποτέ, λατρεμένη εκ νέου με μια εντελώς φρέσκια οπτική.

23> Suburgatory 1x01 Pilot
John Hughes #3. Πολύ έξυπνη και πολύ αστεία αυτή η τηλεοπτική μετάφορά του 'Easy A'.

22> Fringe 3x17 Stoaway, 3x19 Lysergic and Diethylamide
Να κλέψω λίγο, βάζω δύο μαζί. Στην αρχή με είχε ξενίσει, αλλά τελικά αυτή η κούκου παρένθεση στη μυθολογία της 3ης σεζόν είναι ό,τι πιο αξιομνημόνευτο έκανε η σειρά εδώ και 2 χρόνια. Η Anna Torv στο ρόλο της Olivia στο ρόλο του William Bell του Leonard Nimoy ποτέ δεν ήταν όχι-θεότητα.

21> Louie 2x07 Oh Louie/Tickets
Η φάση με τον Dane Cook είναι λίγο τηλεοπτική ιστορία. Μόνο ο Louis CK μπορεί να τα κάνει αυτά τα πράγματα.

20> The Chicago Code 1x04 Cabrini-Green
Το πρώτο επεισόδιο με αληθινό focus στον "κακό" του, όχι μόνο δίνει βάρος στο αντίπαλο δέος των ηρώων μας, αλλά σου δίνει αληθινή αίσθηση της πόλης, της ιστορίας της και των δεσμών της με αυτόν τον χαρακτήρα.

19> Spartacus: Gods of the Arena 1x05 Reckoning
Παράνοια #1. ΠΑΡΑΝΟΙΑ.

18> The Vampire Diaries 2x18 The Last Dance
Παράνοια #2. Με στυλ '60s!

17> V 2x10 Mother's Day
Παράνοια #3. Pulp masterpiece.

16> Doctor Who 6x08 Let's Kill Hitler
Γιατί ο Χίτλερ πέρασε το επεισόδιο μες στη ντουλάπα ρε φίλε.

15> Breaking Bad 4x13 Face Off
Να φτάνει το τέλος και να τρέμεις, αλλά μόνο μέσα σου, γιατί απέξω έχεις παγώσει.

14> The Simpsons 23x09 Holidays of Future Passed
Στο μέλλον, η πιο σπουδαία κυνική κωμωδία των ημερών μας, θα έχει καρδιά.

13> Community 2x19 Critical Film Studies
Ο Abed προσπαθεί να επικοινωνήσει με έναν άνθρωπο και το κάνει με το μόνο τρόπο που καταλαβαίνει: Τους κινηματογραφικούς κώδικες. Δε μου θυμίζει τίποτα αυτό, όχι.

12> South Park 15x07 You're Getting Old
Ένα επεισόδιο που έκανε τους πάντες να αναρωτηθούν αν η σειρά απλά θα τελείωνε επί τόπου, έστω κι αν μέσα μας ξέραμε πως προφανώς όχι. Κοιτάχτε, όχι να το παίξω κυνικός τώρα από το πουθενά, και προφανώς οι Parker και Stone κάνουν εδώ το point τους μέσω κωμικής υπερβολής, αλλά αν δε σου μίλησε έστω και σε κάποιο επίπεδο αυτό το επεισόδιο, τότε σε ζηλεύω λίγο. Χαζοχαρούμενε.

11> Parks and Recreation 4x06 End of the World
Αυτή η αίσθηση πως όταν όλα πάνε να τελειώσουν έρχεται η πλήρης απελευθέρωση και μπορείς να ζήσεις έστω για μια στιγμή αυτό που πάντα ήθελες.

'Αύριο' το τοπ-10.

.

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα δεύτερα 25

Πέρναγα σήμερα από το διπλανό γραφείο κι έκοβαν ακόμα πίτα για το 2012, οπότε λέω κι εγώ, γιατί να μην ανεβάσω τώρα την παραδοσιακή μου 50άδα επεισοδίων, ακόμα έγκυρος είμαι.

(Disclaimer: Δεν έκοβαν καμία πίτα σε κανένα διπλανό γραφείο αλλά α) θα μπορούσαν και β) τώρα πρόλαβα να έχω έτοιμη τη λίστα. So, there!)

Επειδή φέτος δεν είχα καθόλου χρόνου για πολυτέλειες, η 50άδα στριμώχνεται περισσότερο, οπότε μετά το άλμα ένα λιτό σεντόνι με τις θέσεις 50-26. Spoilers αριστερά και δεξιά για ένα μάτσο σειρούλες αλλά έλεος, Φλεβάρη του '12 μπήκαμε, αν ακόμα δεν ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο πλάνο της 1ης σεζόν του Game of Thrones τι να σε κάνω πια;

Τα υπόλοιπα μέρη της λίστας είναι ήδη έτοιμα, το υπόσχομαι(*). Θα ανέβουν αύριο και μεθαύριο.

(*Δεν είναι έτοιμα.)

50> Revenge 1x01 Pilot
Δεν την ακολούθησα τη σειρά γιατί έχω ένα όριο στις ένοχες σαπουνόπερες ανά σεζόν, αλλά παρά τις ενστάσεις, αυτός ήταν ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσεις ένα απολαυστικό soapy drama. Ή έχθρα της hot ανέκφραστης νεαράς και του πλαστικού προσώπου της Madeleine Stowe θα με συντροφεύει στους πιο camp εφιάλτες μου.


49> Parks and Recreation 3x09 Fancy Party
Έχουμε πει πόσο γλυκιά είναι αυτή η σειρά; Έχουμε πει; Λιώνω. Andy + April = LFE ρε.

48> New Girl 1x05 Cece Crashed
Θα μπορούσα να βλέπω το σπαστικό χορό του Schmidt στην αιωνιότητα.

47> Shameless 1x01 Pilot
Όπου δεν αντιστέκεσαι και απλά αγαπάς την Emmy Rossum. Ποια τώρα, την Emmy Rossum.

46> Community 2x14 Advanced Dungeons & Dragons
Μετά από κόπου, βάσανα και ιδρώτα, περιόρισα το Community σε 4 εμφανίσεις σε αυτή τη λίστα. Εδώ είχαμε το αντι-'Abed's Uncontrollable Christmas'. Υπάρχει τίποτα που δε μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι να λειτουργήσει.

45> 30 Rock 5x16 TGS Hates Women
Η Liz Lemon προσπαθεί να κάνει ένα μετα-φεμινιστικό point την ώρα που ο Jack Donaghy μπλέκεται σε mind games με την Chloë Moretz. Ανεκτίμητα και τα δύο.

44> The Good Wife 3x01 A New Day
Η Alicia απολαμβάνει τον οργασμό της στην οθόνη μας.

43> How I Met Your Mother 6x14 Last Words
Εντάξει, έχω βαρεθεί τα ζουμιά και τα σιρόπια της σειράς, αλλά ο αποχαιρετισμός του Marshall στον πατέρα του ήταν συγκινητικός.

42> True Blood 4x03 If You Love Me, Why Am I Dyin'?
Ο Erik τρώει την fairy godmother της Sookeh. Καλή χώνεψη παιχταρά μου.

41> The Chicago Code 1x12 Greylord & Gambat
Ποτέ δε σταματάω να απολαμβάνω τα "forces gather" επεισόδια των σειρών του Shawn Ryan.

40> Game of Thrones 1x10 Fire and Blood
Dragons! Khaleesi! Dragons!

39> Spartacus: Gods of the Arena 1x06 The Bitter End
Όλοι οι μονομάχοι σε ένα ring of fire! Εύκολο; Cheesy; Μας νοιάζει;

38> Louie 2x06 Subway/Pamela
Το Subway κομμάτι, παρανοϊκή νεοϋορκέζικη αλήθεια. (Όποτε έμπαινα στο μετρό σκεφτόμουν τον γέρο που γδυνόταν. Άβολο.) Το Pamela κομμάτι, μεγαλειωδώς άβολη αλήθεια. Γενικώς, μόνο αλήθειες. Ο Louie είναι ο ήρωάς μου. Έχω κι άλλους Λούηδες στη λίστα όπως θα υποπτεύεσαι.

37> Once Upon a Time 1x02 The Thing You Love the Most
Σε αυτό το επεισόδιο υπήρξε ένας μονόκερως αλλά μη σε πάρω και στο λαιμό μου, παίζει και να τον είδα σε LSD-induced παραισθήσεις. Όχι ότι παίρνω LSD, αλλά καμιά φορά αυτή η σειρά έχει παρόμοια αποτελέσματα.

36> House 8x03 Charity Case
Olivia Wilde και Odette Yustman στο ίδιο επεισόδιο, δηλαδή τι θες να κάνω.

35> Alphas 1x04 Rosetta
Τίμιο αν και όχι ground-breaking το show, αλλά αυτό το επεισόδιο ήταν το μόνο που με έκανε να προσέξω πραγματικά. Ωραία η ανάπτυξη της σχέσης με την κοπέλα του τίτλου και πολύ δυνατό twist.

34> Saturday Night Live 37x10 Jimmy Fallon/Michael Bublé
To γνωστό Tebow σκετσάκι.

33> The Late Late Show with Craig Ferguson - Alex Kingston
To επεισόδιο που έπαιξε επιτέλους στον αέρα το τρομερό Doctor Who musical opening που είχε ετοιμάσει ο Craig για το παλιότερο επεισόδιο με τον Matt Smith. Also, Alex Kingston.

32> Episodes 1x07 Episode Seven
Αστείο και κυνικό σε σωστές δόσεις, ήταν το πρώτο, ερμ, Επεισόδιο που με έκανε να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχει μια πραγματικά σωστή σειρά εκεί μέσα.

31> Survivor: South Pacific 23x05 Taste the Victory
Ο wannabe Geek mastermind κατατροπώνει τον wannabe Μόγλη δίωχνοντας την κοπέλα του. Πάντα απολαυστικό σε αυτό το παιχνίδι όταν βλέπεις γεμάτα έπαρση χαμόγελα να σβήνουν κάτω από πολλαπλασιαζόμενα ερωτηματικά.

30> Gossip Girl 4x13 Damien Darko
Το επεισόδιο που κατάφερε να με κάνει shipper. I'm too old for this shit, αλλά πραγματικά,
-“Scorpio Rising” was a great film.
-That dreck puts the “ick” in “esoteric.”
RIGHT? Όλα τα back-and-forths των δυο τους ήταν απλά ανεκτίμητα.

29> Homeland 1x12 Marine One
Λοιπόν, το φινάλε ήταν τρομερό, μην ακούω τρέλες τώρα. Απίστευτα αγωνιώδες εκεί που έπρεπε, απίστευτα θεοσκότεινο εκεί που δεν το πίστευες. Very well done για αυτό το αριστουργηματικό mini-series... τι, θα έχει 2η σεζόν; Α, τώρα καταλαβαίνω γιατί τσαντιστήκατε.

28> Grey's Anatomy 8x08 Heart-Shaped Box
Η Cristina εμπνέεται από μια καρδιά σε ένα κουτί και η μαμά του George ζητάει από την Callie να της δείξει φωτογραφίες του μωρού της και αν σε αυτή τη σκηνή δεν έμπηξες κλάματα ευτυχίας θέλω να πάρεις τη μαύρη τρύπα που έχεις για ψυχή και να κάνεις παραπέρα.

27> Game of Thrones 1x06 A Golden Crown
Αυτός, από την άλλη, δεν ήταν δράκος. Άουτς.

26> Doctor Who 6x01 The Impossible Astronaut
Όταν τελείωσε δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι στα κομμάτια είχε συμβεί. Το λάτρεψα.

Αύριο οι θέσεις 25-11.

.

Το Top-10 του 2011, λίγο πριν εκπνεύσει το 2012

Πάνω στην ώρα και πάντα συνεπής, ακριβώς τη στιγμή που το 2012 μπαίνει με full force, εγώ ανεβάζω τη 10άδα μου για το 2011! Τι είναι ο χρόνος εξάλλου. Μια σύμβαση είναι.

(ETA: Επειδή πολύς κόσμος αφήνει τα τοπ-10 του στα σχόλια, όσοι θέλετε προσθέστε το κι εσείς για να κάνουμε μια ανεπίσημη σούμα στο τέλος από περιέργεια.)

Ελπίζω τις επόμενες μέρες να μπορέσω να κάνω κάποια κείμενα με ηρεμία και από χρονική απόσταση για μερικές από τις σειρές που ακολουθούν, αλλά ως τότε βαράτε εδώ.


11>

The Chicago Code του Shawn Ryan
Είπα 10; Συγγνώμη, εννοούσα 11. Δηλαδή 10 εννοούσα, αλλά δε μου πήγαινε με τίποτα να αφήσω έξω ένα ακόμα (εν τέλει) mini-series για διαφθαρμένο σύστημα και ιδεολόγους μπάτσους από τον Shawn Ryan. Ένιωθα το Σικάγο να ζωντανεύει στην οθόνη μου κάθε βδομάδα.


10>

Homeland των Howard Gordon και Alex Gansa (βασισμένη στην σειρά του Gideon Raff)
Σασπένς τύπου 24 αλλά το οποίο προκύπτει άμεσα από τους χαρακτήρες. Η Claire Danes στη γυναικεία ερμηνεία της σεζόν, διατηρώντας μια φανταστική ισορροπία (μέχρι που δεν την διατήρησε), και τρομερό φινάλε σε ένα πολιτικό θρίλερ 'από τα παλιά'. Αλλά ταυτόχρονα αδιαμφισβήτητα 'τώρα'.


9>
Skins των Brian Elsley και Jamie Brittain

+
Awkward. της Lauren Lungerich
Κι άλλη κλεψιά, very nice. Όμως σκεφτείτε το: Και οι δύο αυτές σειρές (ειδικά φέτος, όσο αφορά το Skins) ήταν heightened εκδοχές ιστοριών ξεκάθαρης John Hughes-esque χροιάς. Το Awkard. ήταν λίγο πιο γλυκό και λίγο πιο έξυπνο, το Skins λίγο πιο character-driven και σαφώς πιο φιλόδοξο. (Άσε που έφερε πίσω τη σειρά από τη μαύρη τρύπα που είχε πέσει.) Τα αγαπάμε και τα δύο.


8>
The Vampire Diaries του Kevin Williamson
Γιατί πουθενά αλλού δε θα συναντήσουμε τόσο πλούσια πλοκή να κινείται με τόσο γρήγορους ρυθμούς, σπάζοντας στην πορεία σχεδόν κάθε μας αντίληψη σχετικά με το τι είδους ιστορίες μπορούν να λειτουργήσουν ή όχι στην τηλεόραση.


7>
Parks and Recreation των Greg Daniels και Michael Schur
Το απόλυτο τηλεοπτικό feelgood. Τόσο απλά.


6>
The League του Jeff Shaffer
Ίσως ό,τι πιο αγνά laugh out loud υπάρχει αυτή τη στιγμή. Το ότι δεν αφήνουν ούτε ιερό όρθιο την κάνει απλώς άλλο τόσο πιο απολαυστική. Plus: Random cameo της Eliza Dushku! Βεβαίως, γιατί όχι.


5>
Game of Thrones των David Benioff και D.B. Weiss, με ευχαριστίες σε έναν κύριο George RR Martin
Αν υπάρχει οποιαδήποτε σειρά αυτή τη στιγμή με τη δυνατότητα να αγγίξει το 'φαινόμενο Lost', είναι αυτή. Ακόμα κι αν ξέρεις τι ξημερώνει (εγώ σίγουρα δεν ξέρω και ούτε σκοπεύω να μάθω γι'αυτό κρατάμε τη σχετική σιγή), η σειρά είναι τόσο απολαυστικά φτιαγμένη και τόσο γεμάτη με "ΓΑΜΗΣΕ ΜΕ, ΤΟ ΕΙΔΑ ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ;" στιγμές που δε θες να σταματήσεις να βλέπεις ή να μιλάς γι'αυτήν. Υπό μία έννοια, καλύπτει την ανάγκη μου για σειρές τύπου ΗΒΟ, για σειρές τύπου Spartacus, για σειρές τύπου Lost, όλα σε ένα.


4>
Breaking Bad του Vince Gilligan
Η καλύτερη σεζόν ως τώρα. Τα είπαμε και αναλυτικότερα, αλλά ας κρατήσουμε το ότι η διαδρομή ενός χαρακτήρα προς την κόλαση, σπάνια υπήρξε πληρέστερα και εθιστικότερα κινηματογραφημένη.


3>
Community του Dan Harmon
Χρειάζεται να γραφτεί άλλη λέξη για το Community μες στο 2011; (Καλά, ναι, αλλά για τις ανάγκες ενός τέτοιου ποστ εννοώ.) Και μόνο για τη συλλογή απίστευτα ευρηματικών, back-to-back επεισοδίων, η σειρά έχει εξασφαλισμένη την υστεροφημία της ως TV classic.


2>
Louie του Louis CK
Όταν ο Louis CK σταμάτησε να διαμελίζει τις συμβάσεις του πώς πρέπει να γράφεται και να εξελίσσεται μια τηλεοπτική κωμωδία, άρχισε να κάνει το ίδιο ακόμα στον εαυτό του. Από πλευράς κωμωδίας, η χρονιά του ανήκε.


1>
Doctor Who του Steven Moffat, ουσιαστικά
Ομοίως με τον Louie, έτσι κι ο Moffat στο δεύτερο χρόνο του στη σειρά ξεπέρασε κάθε προκατάληψη σχετικά με το πώς μοιάζει μια σεζόν Doctor Who και δημιούργησε κάτι νέο. Έναν γρίφο πάνω στην παραδοχή της απώλειας και την πίστη σε κάτι σπουδαιότερο, όπου κάθε κομμάτι του παζλ όχι μόνο συμπλήρωνε την -φανταστική- μεγάλη εικόνα, αλλά και αποτελούσε κάτι ξεχωριστό, διαφορετικό και πανέμορφο από μόνο του. Ο θρίαμβος του μέσου.

.

The Chicago Code: Cabrini-Green

Δεν έχω γράψει ως τώρα για το Chicago Code πέραν του πιλότου, κάτι που έχει να κάνει καθαρά με χρόνους και το πόσο αργά μες στη βδομάδα βλέπω τα επεισόδια, και καθόλου με την ποιότητα της ίδιας της σειράς. Η οποία μετά τον -έτσι κι αλλιώς καλό- πιλότο εξελίσσεται αργά αλλά σταθερά σε ένα από τα πολύ δυνατά δράματα αυτή τη στιγμή.

(Και αυτό δεν το λέω για όλες τις σειρές του Ryan. Μπορεί το Terriers να είναι το πρόσφατο, αλλά προηγουμένως είχα αδιαφορήσει για τα καλά-όχι-εξαιρετικά Unit και Lie to Me.)

(Ίσως βέβαια να το λέω αυτό για όλες τις σειρές του Tim Minear. Αυτό είναι άλλο θέμα.)

Το Chicago Code, λοιπόν. Χωρίς να πολυλογήσω, να πω απλά ότι κάθε βδομάδα γίνεται και πιο ενδιαφέρον. Αυτό ίσως έχει να κάνει με το ότι πηγαίνουμε όλο και βαθύτερα τόσο μες στους χαρακτήρες, στις σχέσεις τους, αλλά και στους στόχους τους, την ώρα που η σκιαγράφηση του ίδιου του Σικάγο στις οθόνες μας μετατρέπει την πόλη σχεδόν σε ξεχωριστό χαρακτήρα. Με τον τρόπο δηλαδή που η Νέα Ορλεάνη παίζει στο Treme ή -για να επιστρέψω στον Minear- που το Serenity είναι χαρακτήρας στο Firefly.

Αυτό, σε συνδυασμό με το θαυμασό μου για τον Delroy Lindo και τη γνώμη μου πως ο Gibbons είναι ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας της σειράς ως τώρα, ίσως εξηγούν και γιατί το 4ο επεισόδιο, 'Cabrin-Green', ήταν και το αγαπημένο μου ως τώρα. (Tο ξέρω πως έχει ήδη βγει το 5ο, αλλά τρέχω να καλύψω κενά.) Τα μικρά εμβόλιμα αφηγηματικά βιντεάκια με τον Gibbons να εξηγεί το δεσμό του με το Σικάγο, με τους κατοίκους, με την εργατική τάξη, και να δίνει context στην ίδια του την προέλευση και την θέση του μέσα σε αυτή την κοινωνία, έδωσαν στο επεισόδιο έναν τόνο νηφάλιο, και πολύ αληθινό.

Παράλληλα, η ιστορία του με τον πιτσιρικά που πήγε να τον εκτελέσει, μας άφησε να ρίξουμε μια μικρή ματιά στον Gibbons ως (υποθέτουμε) διεφθαρμένο, ως κάποιον όχι αρκετά καθαρό, αλλά από την άλλη σκληρό, όσο χρειάζεται. Ή όσο νομίζει ότι χρειάζεται.

Γενικά μου αρέσει που η σειρά είχε ένα συγκεκριμένο, σαφές σημείο εκκίνησης, και στην πορεία προχώρησε να αρχίζει να γκριζάρει λίγο-λίγο, περιοχές που νόμιζες πως ήταν λευκές ή μαύρες. Και το κάνει μεθοδικά, πειστικά, συναρπαστικά. Μεγάλο κομμάτι οφείλεται στον Lindo και το πώς γράφεται ο χαρακτήρας του, αλλά την ίδια ώρα αναγνωρίζει κανείς στον Clarke με την Beals (*) το πώς κρατάνε ιδανικά την ισορροπία στο POV και στην ηθική κατεύθυνση της σειράς.

(* Η Beals btw μου αρέσει πολύ. Δεν έχω ιδέα αν αυτή η προφορά που κάνει είναι 'σωστή', αλλά εμένα μου αρκεί γιατί η γενικότερή της στάση, η ομιλία της, οι κινήσεις της, όλα μαζί χτίζουν έναν αληθινό χαρακτήρα.)

Ελπίζω στη συνέχεια να προλαβαίνω να γράφω για κάθε επεισόδιο, αλλά σε κάθε περίπτωση ήταν ώρα να γράψω 2-3 πράγματα που για μένα κάνουν ήδη το Chicago Code να ξεχωρίζει.

.

The Chicago Code: Pilot

Πώς είναι η νέα σειρά του Shawn Ryan;

Μια σύντομη πρώτη εντύπωση θα δώσω γιατί και χρόνο δεν έχω, και νωρίς είναι ακόμα. Χωρίς να είναι κάτι εντυπωσιακό, το αποτέλεσμα ήταν αρκετό σαν εισαγωγή για να με κάνει να θέλω να δω ακόμα περισσότερα. Είδαμε ουσιαστικά ένα σύντομο τουρ σε μια ομάδα αστυνομικών που μας αυτοσυστήθηκαν, σε ένα Σικάγο που δεν ξέρω αν έχει σχέση με την πραγματικότητα, αλλά στα μάτια μου έμοιαζε σκηνικό ιδανικό για μια ιστορία μπάτσων που κάνουν του κεφαλιού τους, έχοντας βάλει στόχο την αστυνομική διαφθορά. Είχε μια old-school ποιότητα, είχε χαρακτήρα, και παρότι θα ήταν πολύ εύκολο να συμβεί κάτι τέτοιο, το Chicago Code δε μου θύμισε κάθε άλλη αστυνομική σειρά.

Ο χαρακτήρας της Beals είναι γαμάτος γυναικείος ρόλος με την έννοια ότι δεν προσπαθεί να κάνει κάποιο ιδιαίτερο statement, είναι απλά σκληρή, είναι εκεί, και κάνει τη δουλειά της γαμάτα πετώντας και ωραίες ατάκες άμα λάχει. Παρόμοια προσέγγιση με την Claudette της CCH Pounder δηλαδή, και αυτό μου είναι για την ώρα αρκετό. Ο Jason Clarke (που τον είχα βρει φοβερό στο Brotherhood) στήνει εδώ χαρακτήρα με το καλημέρα, ούτε λόγια χρειάζεται ούτε τίποτα. Η συνύπαρξη των δύο θα αρκούσε για να κουβαλήσει μια σαχλαμάρα, πόσο μάλλον κάτι που σαφώς δεν είναι σαχλαμάρα.

Δεν είναι ότι με καθήλωσε κάτι σε αυτό τον πιλότο, με τον τρόπο που ας πούμε το Shield ήταν ίσως ο καλύτερος πιλότος στην ιστορία. Και ήταν και προφανές, υπερπεπεξηγηματικό σε σημεία. Εξάλλου δεν είναι πως έχω τυφλή εμπιστοσύνη στον Ryan: Από τις 4 σειρές του, τις δύο τις έχω λατρέψει παράφορα, και τις άλλες δύο τις βαριόμουν. Η αλήθεια είναι πως το Chicago Code μοιάζει να έρχεται και να ισορροπεί κάπου στη μέση, κάτι που υποθέτω δεν είναι και τόσο άσχημο.

Όμως δες. Και μια ομάδα από χαρακτήρες που ήδη μοιάζουν σαφείς και συναρπαστικοί, και ένα ωραίο setting που σε προδιεθέτει ευχάριστα για μια τέτοια σειρά, και μικρές εκπλήξεις σαν την καλύτερη σκηνή αυτού το πιλότου: Όταν ο πιτσιρικάς που η Colvin είχε μεγαλώσει από μικρό στην αστυνομία τρώει σφαίρα για να την προστατέψει, κόβοντας απότομα την αφήγηση του origin story του.

Ο Ryan πάντοτε έχει καλά ένστικτα στο πώς να πει ανατρεπτικά μια ιστορία, και τέτοιες είναι οι στιγμές που περιμένω από αυτόν και με κάνουν αισιόδοξο για τη συνέχεια. Κουβαλάει μαζί του τον καταραμένα λατρεμένο σεναρίστα Tim Minear (δεύτερη κολλητή συνεργασία τους μετά το Terriers) και έχω κάθε λόγο να πιστεύω πως αυτοί οι δύο μαζί θα ξύσουν μεθοδικά και καθηλωτικά την επιφάνεια που μόλις μας παρουσίασαν, για να αποκαλύψουν κάτι πραγματικά καλό. Αν δεν είναι ήδη εκεί, δεν πειράζει - είναι νωρίς. Εξάλλου, το μεν Terriers γινόταν καλύτερο με κάθε επεισόδιο που πέρναγε, το δε Shield γινόταν καλύτερο με κάθε σεζόν που πέρναγε.

.

Midseason 2011 Preview

Η καλύτερη σειρά του σύμπαντος, που ως γνωστόν είναι το Wipeout, έχει ήδη ξεκινήσει (και σε χειμερινό setting κιόλας, χιόνι, κρύο, περισσότερες γλύστρες). Όμως τι άλλο μας επιφυλάσσουν οι πρώτοι μήνες του 2011;

Well, κυρίως διασκευές ξένων σειρών. Απίστευτο, βαρέθηκα να τις μετράω. Παρακάτω το πλήρες μενού, και όταν λέω πλήρες στην πραγματικότητα δεν το εννοώ γιατί έχω παραλείψει τις σειρές για τις οποίες -πώς να το θέσω κομψά- βαριόμουν να γράψω. Πιστέψτε με, δε χάνει τίποτα ο κόσμος αν δεν ασχοληθούμε ποτέ με ένα procedural δικαστικό δράμα με την Dana Delany.

Αντ'αυτού, θα ασχοληθούμε με αυτά:


Κυριακή 9 Ιανουαρίου

The Cape (NBC)
Μπάτσος που όλοι νομίζουν νεκρός αποκτά υπερδυνάμεις και πολεμά το έγκλημα με τους δικούς του κανόνες, ντυμένος ως ο υπερήρωας που θαυμάζει ο γιος του.
(+) Παίζει η Summer Glau. ΚΑΙ Ο VINNIE JONES. Υποπτεύομαι ότι θα είναι καλύτερο από το No Ordinary Family...
(-) ...για τον τίτλο του Καλύτερου Υπερηρωικού Show Που Πραγματικά Δεν Υπάρχει Κανένας Λόγος Να Βλέπεις. To γράφει ο σεναριογράφος του επερχόμενου Παπουτσωμένου Γάτου (!), που θα είναι Shrek spin-off (!!) Αλλά βασικά βρωμάει lame sci-fi procedural.
*Η σειρά ξεκινά με δίωρο επεισόδιο την Κυριακή και μετακινείται μετά στην κανονική της μέρα, Δευτέρα.

Episodes (Showtime)
Ο Matt LeBlanc επιστρέφει στην τηλεόραση παίζοντας τον Matt LeBlanc που επιστρέφει στην τηλεόραση.
(+) Ωραία ιδέα, συμπαθώ τον Joey, βάζει μέσα στο mix τον παράγοντα αγγλική τηλεόραση. Θυμίζει Comeback.
(-) Είναι στο Showtime. Έχω ξεχάσει την τελευταία φορά που μου άρεσε καινούρια σειρά του Showtime.

Shameless (Showtime)
Οικογενειακό δράμα. Δεν έχω βρει κάποια περιγραφή πιο συναρπαστική από αυτή.
(+) Δεν είναι απαραίτητα θετικό, αλλά με διασκεδάζει αφάνταστα το ότι το Showtime ζευγαρώνει μια καινούρια του σειρά που σατιρίζει το hack-job που κάνει το Hollywood διασκευάζοντας αγγλικές σειρές (Episodes), με μία διασκευή αγγλικής σειράς. Brilliant! A, επίσης το καστ δεν το λες κακό. William H. Macy, Emmy Rossum, Joan Cusack.
(-) Είναι στο Showtime. Το γράφει ο John Wells.

Επιστρέφουν: Californication (Showtime)


Τρίτη 11 Ιανουαρίου

Lights Out (FX)
Πρωταθλητής πυγμαχίας σκέφτεται να επιστρέψει.
(+) Είναι στο FX. Οι άνθρωποι έχουν να κάνουν λάθος όσο καιρό έχει το Showtime να βγάλει καλή σειρά. Ένα δράμα πυγμαχίας για την τηλεόραση είναι πολύ καλή ιδέα. Ακριβώς επειδή έχουμε δει άπειρες φορές την ίδια ακριβώς ταινία, το μέσο της τηλεόρασης επιτρέπει να γίνει μια διαφορετική προσέγγιση/εμβάθυνση.
(-) Εξακολουθεί το είδος να μη με ενδιαφέρει τρομερά, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα. Η σειρά είμαι σίγουρος ότι θα είναι πολύ καλή.

Onion SportsDome (Comedy Central)
Παρωδία αθλητικών εκπομπών από το Onion.
(+) Παρωδία αθλητικών εκπομπών από το Onion.
(-) Σοβαρολογούμε; Παρωδία αθλητικών εκπομπών από το Onion! Πώς ΔΕΝ θα γαμάει αυτό το πράγμα;

Επιστρέφουν: Tosh.0 (Comedy Central)


Τετάρτη 12 Ιανουαρίου

Off the Map (ABC)
Ιατρικό δράμα που διαδραματίζεται σε ένα χωριό της Νοτίου Αμερικής. Αν και κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται στην επίσημη περιγραφή, παίρνω όρκο ότι οι ερωτικές αλλαξοκωλιές θα έχουν περισσότερο screen time από τις actual ιατρικές υποθέσεις.
(+) Μερικές πολύ συμπαθείς φάτσες στο καστ. Η Caroline Dhavernas του λατρεμένου Wonderfalls, o Zach Gilford του Friday Night Lights, η Rachel Lefevre του, εχμ, Twilight. Είναι παραγωγής Shonda Rhimes.
(-) Αλλά δεν θα το τρέχει η Shonda Rhimes.


Παρασκευή 14 Ιανουαρίου

Επιστρέφουν: Funny or Die Presents (HBO), The Ricky Gervais Show (HBO), Real Time with Bill Maher (HBO)


Κυριακή 16 Ιανουαρίου

Επιστρέφουν: Big Love (HBO) *τελευταία σεζόν


Δευτέρα 17 Ιανουαρίου

Being Human (Syfy), Skins (MTV)
Δύο γαμάτες αγγλικές σειρές σε αμερικάνικα ριμέικ. Στο πρώτο ένας λυκάνθρωπος, ένα φάντασμα, ένα βαμπίρ κι ένας Πόντιος συγκατοικούν, στο δεύτερο μια παρέα νέων το ζει κανονικότατα κι εμείς το ζούμε μαζί τους, κάθε φορά μέσα από τα μάτια άλλου χαρακτήρα.
(+) Οι πρωτότυπες αγγλικές σειρές είναι φανταστικές.
(-) Αυτές δεν είναι οι πρωτότυπες αγγλικές σειρές.


Τετάρτη 19 Ιανουαρίου

American Idol (Fox)
Το μεγαλύτερο μουσικό ριάλιτι του κόσμου επιστρέφει για τη χιλιοστή σεζόν του, αλλά μετά την αποχώρηση των 3/4 του περσινού πάνελ κριτών, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια νέα σειρά.
(+) Η φόρμουλα είναι δοκιμασμένη, δύσκολα αποτυγχάνει, η ο Nigel Lythgoe έχει επιστρέφει ως παραγωγός. Οι Jennifer Lopez και Steven Tyler ως νέοι κριτές θα δώσουν ένα -αρχικό έστω- ενδιαφέρον στην όλη φάση.
(-) Αλλά Idol χωρίς τον Simon Cowell βασικά σημαίνει πως δεν υπάρχει λόγος να δει κανείς. Just cancel it, να μη χρειάζεται να ακούμε και τα ακατανόητα παραληρήματα του Randy "Dawg" Jackson.


Πέμπτη 20 Ιανουαρίου

Επιστρέφουν: Parks and Recreation (NBC)


Παρασκευή 21 Ιανουαρίου

Spartacus: Gods of the Arena (Starz)
Τα πολλά λόγια περιττεύουν. Prequel της γαμιστερής σειράς Spartacus, προορισμένο να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε στον προγραμματισμό λόγω της ασθένειας του πρωταγωνιστή Andy Whitfield.
(+) Είναι βασικά Spartacus season 0.
(-) Είναι μόνο 6 επεισόδια.

Portlandia (IFC)
Χιουμοριστική σειρά με σκετσάκια στη λογική του SNL.
(+) Το οποίο όντως έρχεται από ανθρώπους του SNL.
(-) Αλλά δεν είναι ότι πεθαίνω κιόλας για SNL.

Επιστρέφουν: Kitchen Nightmares (Fox)


Πέμπτη 27 Ιανουαρίου

Επιστρέφουν: Archer (FX)


Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου

The Chicago Code (Fox)
Αστυνομικό δράμα, όπου ένας σκληρός αστυνομικός κάνει ό,τι μπορεί για να καθαρίσει τους δρόμους του Σικάγο.
(+) Η σειρά είναι του Shawn Ryan, του ανθρώπου που μας έχει δώσει Shield και Terriers, κι εκεί μάλλον λήγει η συζήτηση. Πρωταγωνιστεί ο πολύ καλός Jason Clarke (του Brotherhood αν θυμάστε, πίσω τότε που το Showtime έκανε ακόμα καλές σειρές), η Jennifer Beals, ο Matt Lauria (του Friday Night Lights) και ο Delroy Lindo. Executive producer o Tim Minear, κι εκεί μάλλον ξαναλήγει η συζήτηση.
(-) Ο Shawn Ryan δεν έχει κάνει σπουδαία πράγματα μακριά από το FX. Όχι ότι το Unit ή το πέρασμά του από το Lie to Me έδωσαν κακή τηλεόραση, αλλά σίγουρα δεν τα λες must-see TV.


Τρίτη 8 Φεβρουαρίου

Traffic Light (Fox)
Αμερικάνικη διασκευή ενός ισραηλινού sitcom για την οποία το μόνο που γνωρίζω είναι ότι θα πρωταγωνιστούν η κοπελίτσα που έκανε τη βοηθό του Topher στο Dollhouse και ο τύπος που έκανε τον δαίμονα Skip στο Angel και τον αρραβωνιαστικό της Pam στους πρώτους κύκλους Office. Ναι, αυτά. Το US TV συνεχίζει να σας φέρνει την ενημέρωση, α γιέα.


Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου

Mr. Sunshine (ABC)
O διαχειριστής μιας αρένας αντιμετωπίζει το mid-life crisis του.
(+) Ήταν από τα πιο πρότζεκτ που όλα τα δίκτυα κυνηγούσαν πριν ένα χρόνο, αποτελεί πρακτικά one-man show του Matthew Perry ο οποίος είχε την αρχική ιδέα, είναι παραγωγός, συν-γράφει και πρωταγωνιστεί. Ο οποίος Perry έχει αποδείξει ότι το dramedy το κατέχει, ήταν φανταστικός στο Studio 60. Σκηνοθετεί ο Thomas Schlamme, του West Wing και του Studio 60. Συμπρωταγωνιστεί η υπέροχη Allison Janney του West Wing. Παραγωγός είναι η Jamie Tarses, μια πολύ καλή executive η οποία ήταν σύμβουλος παραγωγής στο Studio 60, και πάνω στην οποία ήταν βασισμένος ο χαρακτήρας της Amanda Peet.
(-) Όλα αυτά ακούγονται υπέροχα αλλά με κάνουν να αναπολώ τον Aaron Sorkin. Επίσης τα πρώτα σχόλια που έχουν ακουστεί, ενθαρρυντικά δεν τα λες.

Επιστρέφουν: Justified (FX)


Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου

Survivor: Redemption Island (CBS)
Νέα σεζόν Survivor μετά το άθλιο Nicaragua. Το twist θα είναι ότι κάθε παίκτης που ψηφίζεται για αποχώρηση, θα έχει άλλη μια ευκαιρία να παραμείνει στο παιχνίδι, αν νικήσει αρκετές μονομαχίες με τους επόμενους που ψηφίζονται. Φημολογούμενη επιστροφή για Russell και Boston Rob.
(+) Η ιδέα του Redemption Island μου αρέσει, προσθέτει νέα διάσταση στο στρατηγικό κομμάτι του παιχνιδιού. Η πιθανή επιστροφή των Russell και Rob εν τέλει μου αρέσει γιατί η προηγούμενη σεζόν, στρατηγικά, ήταν το απόλυτο μηδέν.
(-) Αλλά παραμένει πρόβλημα το να έχουμε Russell σε 3 από τα 4 τελευταία editions του παιχνιδιού. Και πόσες φορές πια θα παίξει αυτό το παιχνίδι ο Boston Rob; Έχει νόημα μόνο αν υπάρξει twist που τους θέτει με κάποιο τρόπο αντιμέτωπους.

Criminal Minds: Suspect Behavior (CBS)
Spin-off του Criminal Minds, ό,τι ακριβώς έλειπε από τον κόσμο.


Κυριακή 20 Φεβρουαρίου


Επιστρέφουν: The Amazing Race: Unfinished Business (CBS)


Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου

Mad Love (CBS)
Τέσσερις φίλοι αναζητούν τον έρωτα στη Νέα Υόρκη.
(+) Ωραίο ensemble. Θα μου άρεσε να υπάρχει μια καλή σειρά με τους Judy Greer, Jason Biggs, Sarah Chalke, Tyler Labine.
(-) Αλλά πιο generic concept πεθαίνεις. Και το CBS δεν αποτελεί ακριβώς εγγύηση σε κάτι τέτοια genres.


Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου

Επιστρέφουν: America’s Next Top Model (Τhe CW)


Μια μέρα τον Μάρτιο

The Killing (AMC)
Σπονδυλωτού τύπου αστυνομικό δράμα που ακολουθεί τρία storylines τα οποία σχετίζονται με τη δολοφονία ενός μικρού κοριτσιού. Διασκευή δανέζικης μίνι σειράς.
(+) Η Michelle Forbes είναι καλή σε οτιδήποτε. Ακούγεται πάρα πολύ ενδιαφέρον, και το AMC ακόμα δεν έχει κάνει αληθινά κακή σειρά.
(-) Αλλά από την άλλη, ελπίζω να μην αντικατέστησαν το Rubicon με ένα ακόμα Rubicon.


Παρασκευή 1 Απριλίου

Camelot (Starz)
Το γνωστό.
(+) Το Starz έχει παντελώς ηλίθιο όνομα αλλά έχει χτίσει ωραίο σερί με Spartacus, Party Down και το Torchwood το οποίο παράγει πλέον μισό-μισό με το BBC America. Γράφει ο Michael Hirst του Elizabeth και των Tudors, που πάντα κάτι ψιλοενδιαφέρον έχει να δώσει στο historical fiction. Παίζουν μπόλικοι ενδιαφέροντες αλλά βασικά η Eva Green.
(-) Ταυτόχρονα πρωταγωνιστεί ο Joseph Fiennes, που ως κεντρικός χαρακτήρας του FlashForward βάζει γερή υποψηφιότητα για Πιο Άχρωμος Πρωταγωνιστής Του 21ου Αιώνα. Επίσης, όλα καλά για τον Michael Hirst, αλλά και το Tudors κατέληξε ανοησία, και το σίκουελ (...) του Elizabeth ήταν μπούρδα.


Τετάρτη 27 Απριλίου

Επιστρέφουν: South Park (Comedy Central)


Κυριακή 17 Απριλίου

Game of Thrones (HBO)
Δυναστείες αντιμάχονται για τον θρόνο.
(+) ΗΒΟ. Διάσημα, λατρεμένα από πολύ κόσμο, βιβλία. Μεγάλο, εξαιρετικό καστ. Γράφει ο David Benioff του 25th Hour. ΗΒΟ.
(-) Το ενδεχόμενο πάντα υπάρχει να μην μεταφραστεί αποτελεσματικά μια υπερφιλόδοξη σειρά βιβλίων σε ένα άλλο μέσο.


Αυτά. Συν εκείνη η σειρά με την Dana Delany.

.