2007, The Rest: Dead and Buried

Μπήκε Δεκέμβριος, ε? Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: εποχικές playlists! Urgh, και σε καλύτερα νέα, year-end lists! Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από την ιερή στιγμή που κάθεσαι να φτιάξεις τα top-10s και top-20s σου, αγωνιζόμενος να χωρέσεις όλα σου τα αγαπημένα μέσα και τη στιγμή που θα το καταφέρεις, να θυμηθείς οτι έχεις ξεχάσει το Τάδε shoo-in και άρα πρέπει να τα σπάσεις και να τα ξανακολλήσεις όλα? Ah, good times.

Επειδή όμως οι θέσεις στη δεκάδα είναι, εμ, δέκα και τα shows που νιώθω οτι μου πρόσφεραν κάτι αξέχαστο ήταν περισσότερα, είπα φέτος εκτός της λίστας να προχωρήσω καθόλη τη διάρκεια του μήνα στη δημοσίευση μικρών σχεδόν-ημερήσιων mini-tributes στις σειρές που αξίζει να θυμόμαστε καθώς αφήνουμε πίσω μας το 2007. Δεν έχω πλέον το χρόνο για κάτι εξίσου φιλόδοξο με την μπλογκειάδα του 2005 όταν είχα επιδοθεί σε μια γελοιωδώς αναλυτική κάλυψη της χρονιάς, αλλά ήθελα έστω κάτι περισσότερο από την περσινή ξερή λίστα που πόσταρα την πρωτοχρονιά.

Έτσι, θα αφιερώσω την υπόλοιπη εβδομάδα σε μια σειρά posts για τα Rest, ώστε να πιάσω από την επόμενη τα Best, ελπίζοντας και μέσα από την όλη διαδικασία να σταθεροποιήσω κι ένα ρημάδι Top-10 για να ποστάρω στο τέλος του μήνα. (Φυσικά η ετήσια λίστα των 50 επεισοδίων θα έρθει κι αυτή κάποια στιγμή μέσα στον Ιανουάριο.) Πρώτα όμως, δυο λόγια για τα R.I.P.s του 2007.

Dead and Buried


Δηλαδή, εκείνοι που έφυγαν άδοξα. (No talk για "Sopranos", "O.C." και "John from Cincinnati" εδώ, εν ολίγοις. Για αυτά θα τα πούμε και αργότερα.)

To "Gilmore Girls" υπήρξε το αγαπημένo μου network show για μια σειρά ετών, χάρη σε αυτό το σπάνιο δείγμα ζεστού quirkiness που άγγιζε ταυτόχρονα τον εγκέφαλο και την καρδιά. Τα προβλήματα γνωστά από το β' μισό του 2006 όταν και αποχώρησε από τη σειρά η Amy Sherman-Palladino, όμως δυστυχώς και στο τελικό stretch επεισοδίων της 7ης σεζόν τίποτα δε βελτιώθηκε θεαματικά. Οι χαρακτήρες συνέχισαν να είναι κάποιοι άλλοι άνθρωποι που αυτοψυχαναλύονταν πάνω στην ώρα για το πέσιμο των credits, το στήσιμο και το timing θύμιζαν ερασιτεχνικό θίασο που ανεβάζει tribute στην Palladino, ενώ το χιούμορ και οι διάλογοι έζεχναν προσπάθεια. Κι αν στο τέλος ο Dave Rosenthal κατάφερε να παραδώσει ένα αξέχαστο tear-jerker πιστό στις ρίζες αυτών των χαρακτήρων, το ίδιο αυτό το κλείσιμο ως δημιούργημα πλέον ήταν ό,τι πιο anti-Gilmore συνέβη ποτέ στο show: βολικό και καθαρό, οριστικό και συντηρητικό, δίχως την παραμικρή νότα πρωτοτυπίας, σχεδιασμένο απλώς ώστε να χαϊδεύει κάθε ευαίσθητη χορδή των θεατών. Τίποτα πιο λυπηρό από έναν ιδιοφυή και τολμηρό κωμικό που έχει ξεπέσει στην αναπαραγωγή in-jokes με την παρέα του.

Για τη "Veronica Mars" το πρόβλημα δεν ήταν η αποχώρηση της κύριας δημιουργικής φωνής, αλλά η υποχώρησή της μπροστά στις απειλές για διακοπή του show. Μιας και την σύντομη αναδρομή στα όσα πήγαν λάθος την έκανα πρόσφατα με αφορμή τον "πιλότο" της 4ης σεζόν, παραπέμπω απλώς εκεί.

Μοιάζει αταίριαστο κάτω από δύο πολυετείς μου αγάπες να αναφέρομαι σε δύο σειρές κομμένες στην πρώτη τους σεζόν, αλλά ο λόγος που θεωρώ τα "Studio 60 on the Sunset Strip" και "Drive" σημαντικές απώλειες έχουν να κάνουν περισσότερο με τους δημιουργούς τους παρά με τις δύο αυτές σειρές καθ'εαυτές. Ο Aaron Sorkin γύρισε από το Christmas hiatus φορτωμένος με άγχος, σημειώσεις και κριτικές, και στην προσπάθειά του να φτιάξει κάποια προβλήματα που εν μέρει δεν υπήρχαν βύθισε το λίγο-πολύ D.O.A. show του ακόμα περισσότερο. Το κλείσιμο δεν ήταν κακό ιδωμένο εκτός context, αλλά υπογράμμιζε κι αυτό το βασικό ψεγάδι του premise: το "Studio 60" όφειλε εξαρχής να διαδραματίζεται στο backstage ενός news show και δεν είχε καμιά δουλειά να κάνει κήρυγμα για τους culture wars χρησιμοποιώντας τη snobby ανωτερότητα μιας ομάδας κωμικών που θα ήθελαν να κάνουν comedia dell'arte αλλά δυστυχώς γι'αυτούς ήταν παγιδευμένοι σε ένα ανθυπο-"Saturday Night Live". (Kαθηλωτικά, πάντως, turns από τους Matthew Perry και κυρίως Steven Weber. Ο πρώτος με έκανε να ξεχάσω τον Chandler Bing και ο δεύτερος έδωσε σάρκα και οστά σε ένα δισδιάστατο κουστούμι.)

Κι αν ο Sorkin πήρε τον εαυτό του σοβαρότερα από ό,τι έπρεπε, ο μονίμως καταραμένος Tim Minear θεώρησε πως μετά από μια σειρά αποτυχημένων (αλλά αγαπημένων από την κριτική και το λίγο πιο ψαγμένο κοινό) shows που αποτελούσαν έξοχα δείγματα του genre τους, θα είχε καλύτερη τύχη αν τον έπαιρνε στην πλάκα. Στα πρώτα στάδια του development είχε χαρακτηρίσει το "Drive" ως "Magnolia" on wheels, και δεδομένων των character-driven ευαισθησιών του δεν έχω καμιά αμφιβολία πως στο μυαλό του ήταν ακριβώς αυτό. Όμως, μια development season αργότερα, το gimmick κατάπιε τα πάντα αφήνοντας πίσω του το κενό κουφάρι ενός show διασκεδαστικότατου αλλά σίγουρα όχι ενός που θα σκέφτομαι στο μέλλον πως είναι κρίμα που το χάσαμε. Φέρτε πίσω το "Wonderfalls", το "Firefly", το "The Inside", αλλά όσο για το "Drive"? Το καταδιασκέδασα όσο λίγο κράτησε, αλλά για τη συνέχεια απλώς αρχίστε να παρακολουθείτε το "Amazing Race". Και ο Minear? Ας στοχεύσει και πάλι όσο ψηλά του επιτρέπει το ταλέντο και το όραμά του.

(Veronica Mars, Season 3)
(Studio 60 on the Sunset Strip)
(Gilmore Girls, Season 7)
(Drive, Episodes 1-2, 3, 4, όσα δεν προλάβαμε να δούμε, και η ιστορική πρωτιά του)

A funny.

Δε θα σας μείνει άντερο με αυτό που μόλις πρόσεξα μελετώντας τα βάααθη των κατηγοριών Έμμυ.

Outstanding Special Visual Effects For A Miniseries, Movie Or A SpecialVisual Effects For A Miniseries, Movie Or A Special
	Bury My Heart At Wounded Knee • HBO • Wolf Film/Traveler's Rest Film in association with HBO Films
	Drive • The Starting Line • Fox.com • 20th Century Fox Television
	Nightmares & Dreamscapes: From The Stories Of Stephen King • The End Of The Whole Mess • TNT • Ostar Productions
	Nightmares & Dreamscapes: From the Stories of Stephen King • Battleground • TNT • Ostar Productions
	Secrets Of The Deep • Discovery Channel • Impossible Pictures in association with Discovery Channel
	The Path To 9/11 • Night 2 • ABC • Marc Platt Productions in association with ABC Studios

So, there you have it. Emmy-nominated, λοιπόν. (Το "Fox.com" το προσέξατε, έτσι?)

UPDATE: To "Fox.com" το πρόσεξε και το Variety, που μας εξηγεί για ποιο λόγο αυτή η υποψηφιότητα του "Drive" αποτελεί μια ιστορική πρωτιά την οποία θα θυμόστε για δεκαετίες από σήμερα. Ποιος να το έλεγε!

The "Drive" that wasn't

Tα δύο τελευταία επεισόδια "Drive" που έχουν γυριστεί δεν πρόκειται να προβληθούν από το FOX, αλλά το δίκτυο υπόσχεται να τα ανεβάσει στο site του μες στην επόμενη εβδομάδα. Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για κάτι ιδιαίτερα pointless καθώς μέχρι το επεισόδιο 6 τίποτα απολύτως δεν έρχεται σε κλείσιμο, ίσα-ίσα.

Όμως για όποιον από εσάς αφιέρωσε 4 ώρες από τη ζωή του και θέλει να μάθει τι στα κομμάτια θα γινόταν παρακάτω, η φρέσκια συνέντευξη των executive producers Tim Minear και Craig Silverstein σε fan site της σειράς θα φανεί ενδιαφέρουσα. Βασικά εδώ αποκαλύπτονται όλες οι ιστορίες και τα backstories που οι παραγωγοί είχαν ήδη σχεδιάσει, πλην μίας:

J: Who would have won the race?

TM: Somebody.

Fair enough. Για τα υπόλοιπα, εδώ.

His wife. His mother. His wife. His mother.

Sorry, αλλά αυτό ήταν πολύ ανεκτίμητο για να το αφήσω. Γράφει ο Michael Ausiello για το μεθεπόμενο Lost:

Michael Emerson’s wife, Carrie Preston, is guest-starring in his flashback episode — as his mother!

Γαμώ?


...επίσης, το Drive κόπηκε. Kαι κάπως έτσι, η Taryn Manning θα σημαδεύει την Melanie Lynskey στην αιωνιότητα.
R.I.P.

Drive & Entourage: Detours

Σύντομα spoilers για τα latest Drive και Entourage.

Έχω τσαντιστεί με τους παραγωγούς του Drive γιατί η απουσία της Michael Hyatt (και τι σόι γυναικείο όνομα είναι αυτό?!) από τους τίτλους αρχής με είχε υποψιάσει οτι θα πεθάνει σε αυτό το επεισόδιο, αλλά ο τρόπος που συνέβη έδωσε αυτόματα μια πολύ cool και σκοτεινή νότα στη σειρά. Οι αλλαγές στον τόνο καθ'όλη τη διάρκεια του επεισοδίου ήταν πολύ πετυχημένες, ιδιαίτερα όποτε μεταπηδούσαμε στις Katrina survivors με τα συνεχή σημάδια από το θεό, που έκαναν για μια ευχάριστη κωμική παρένθεση στο δράμα του στρατιώτη ή το heist movie του Tully.

Το οποίο στόρι του Alex συνεχίζει να τρέχει με το πόδι στο γκάζι, και έχω πλέον φτάσει επίσημα στο σημείο που με νοιάζει πραγματικά η συνέχεια. Θα φρίξω αν δεν δούμε, με κάποιο τρόπο, πώς ολοκληρώνεται η ιστορία. Προς το παρόν, χάρηκα που βρήκαν και οι τελευταίοι εκνευριστικοί χαρακτήρες της σειράς κάτι να κάνουν, και περιμένουμε τώρα να δούμε τι στα κομμάτια σχεδιάζει ο ήρωάς μας για να σώσει τον αδιάφορο τύπο, που καλύτερα να πεθάνει βασικά. (Αλλά δυστυχώς προηγείται ο Dylan Baker που απουσιάζει κι αυτός από τα credits αρχής.) Και είναι ιδέα μου, ή η Taryn Manning έχει ακόμα το όπλο της υψωμένο προς την κούκου Melanie Lynskey?

Κι ενώ ο Alex Tully κάνει detours ληστεύοντας τράπεζες, και διαπράττοντας άλλα entertaining εγκλήματα, το Entourage βρίσκεται κι αυτό εκτός πορείας αλλά χωρίς να είναι εξίσου διασκεδαστικό. Ο Ari ψυχαναλύεται και αυτό είναι κάτι που πάντα με τσαντίζει σε τόσο offbeat χαρακτήρες. Όταν η Lorelai Gilmore άρχισε να εξηγεί τα συναισθήματά της ήταν εμφανές οτι ο David Rosenthal δεν έχει ιδέα τι κάνει, κι εγώ την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια. Όταν ο Ari Gold συλλαβίζει τον απλοϊκό ψυχισμό του, εγώ κάνω μορφασμούς πόνου, αλλά ευτυχώς μέχρι το τέλος του επεισοδίου τα είχε βροντήξει όλα και μετά από δυο επικά ξεσπάσματα επέστρεψε στον γνωστό εαυτό του.

Ας πάει τώρα να αρπάξει τον Vince από την ill-conceived Amanda της Carla Gugino, μπας και ξυπνήσει λίγο η σειρά. Και πάλι, μη με πάρετε στραβά, κάθε δευτερόλεπτο που βρίσκεται στην οθόνη η Gugino είναι ένα ακόμα καλό δευτερόλεπτο για τον κόσμο, και είμαι ο τελευταίος που θα διαμαρτυθεί. Αλλά θα διαμαρτυρηθώ nontheless. Είναι πολύ γλυκό και χαριτωμένο που όλοι οι μαντραχαλάδες της σειράς την έχουν ερωτευτεί, αλλά αν αυτή η κίνηση αυτοκτονίας από τον Doug Ellin έγινε μόνο και μόνο για να δούμε την Gugino με τα εσώρουχά της, τότε... δεν ξέρω τι να πω.

Drive: You wanna meet the real me now?

Heh, μπορεί και να μπέρδεψα τους ρόλους του Nathan Fillion εκεί πέρα. Spoilers για το 3ο επεισόδιο Drive.

Όχι εξίσου fun και γαμάτο όσο η διπλή πρεμιέρα, αλλά τέρμα γκάζια nontheless. Ειδικά, κατά προφανή τρόπο, όταν το τιμόνι κρατά ο Alex Tully για τον οποίον μάθαμε πως (duh) κρύβει περισσότερα από όσα δείχνει. Αυτό το σπιντάρισμα στο φινάλε μου έριξε το σαγόνι στο πάτωμα! Badass Fillion? Count me in!

O Alex λοιπόν ήταν κατά τα φαινόμενα εγκληματίας, και συγκεκριμένα ο οδηγός της σπείρας, το οποίο υποθέτω ρίχνει ένα κάποιο βάρος στην συνωμοσία πίσω από την Κούρσα και στο γιατί θέλανε αυτόν συγκεκριμένα τόσο πολύ ώστε να απαγάγουν τη γυναίκα του. Ξαφνικά με ενδιαφέρουν τα πώς και τα γιατί αυτής της διοργάνωσης!

Κατά τα άλλα, χωρίς να υποστηρίζω πως έλειπαν οι καλές στιγμές, δε μπορώ να πω πως το show έκανε κάτι ιδιαίτερο για να με κάνει να νοιαστώ περισσότερο για τους υπόλοιπους χαρακτήρες. ΟΚ, υπήρχαν οι πολύ χαριτωμένες στιγμές μεταξύ του Dylan Baker και της κόρης του, όταν αυτή του μαθαίνια να λέει ψέμματα. Πολύ ωραίος ηθοποιός, και ενδιαφέρον arc. Το αυτό ισχύει και για την Melanie Lynskey που συνεχίζει να ακροβατεί μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας σε έναν δύσκολο ρόλο.

Αλλά τα δύο αδέρφια με τον -κατά τα φαινόμενα- πανίσχυρο πατέρα, που δε θα εκπλαγώ καθόλου αν μάθω πως έχει σχέση με την Κούρσα, καθώς και ο στρατιώτης με την κοπέλα του (γυναίκα του?) δεν καταφέρνουν να διατηρήσουν την προσοχή μου αν η κάμερα βρεθεί πάνω τους για πάνω από ένα λεπτό. Still, who cares? Δώστε Tully στον λαό! The real Alex Tully.

Ναι, Nathan Fillion. We wanna meet the real you, now.

Drive

Πρώτα σχόλια για την πολυαναμενόμενη νέα σειρά του Tim Minear. Τόσο διαφορετική από αυτό που περίμενα, αλλά και τόσο αναπάντεχα διασκεδαστική.

Δεν έχει υπάρξει σχετικό άρθρο ή post οπουδήποτε για το Drive που να μην περιστρέφεται γύρω από το αψεγάδιαστο, αλλά ατυχές σερί σειρών του Tim Minear. Εγώ το έχω κάνει και στο παρελθόν αυτό, αλλά δε μπορώ να μην αναφερθώ και πάλι σε ορισμένα πράγματα, κυρίως για να τονίσω το πόσο εύκολα ο Minear πηδάει από το ένα genre στο άλλο και αφήνει παντού αξιομηνμόνευτα δείγματα γραφής, αλλά και για να εξηγήσω γιατί το Drive είναι παντελώς διαφορετικό από αυτό που περίμενα να δω.

Από το fantasy στο sci-fi και από τη ρομαντική κομεντί στο αστυνομικό δράμα, ο λατρεμένος μου δημιουργός δεν έχει σταματήσει να επικεντρώνεται γύρω από τον ανθρώπινο παράγοντα, και οτιδήποτε άλλο υπάρχει τριγύρω δεν είναι παρά η πρόφαση για να υπάρξει ιστορία. Από το Drive περίμενα ένα μουντό σπονδυλωτό δράμα, πλούσιο σε συμβολισμούς, και με έντονη χρήση των flashback για ανάπτυξη χαρακτήρων. Αντ'αυτού, πήρα δύο μάλλον ρηχότατες, αλλά απίστευτα διασκεδαστικές ώρες που ήταν βασικά το reality show The Amazing Race αλλά με καλύτερους "ηθοποιούς" και μεγαλύτερα stakes.

Στο κέντρο βρίσκεται ο Alex Tully του Nathan Fillion, ένας απλός κηπουρός που εμφανέστατα δεν είναι ένας απλός κηπουρός! Η γυναίκα του (η εξίσου λατρεμένη Amy Acker των Angel και Alias) πέφτει θύμα απαγωγής από τους διοργανωτές της κούρσας ώστε να δελεάσουν τον Tully και να μην έχει επιλογή από το να λάβει μέρος. Η κούρσα αυτή είναι, υποτίθεται, μια παράδοση δεκαετιών, μια παράνομη κούρσα όπου η πρώτος οδηγός που θα διασχίσει τη χώρα πρόκειται να κερδίσει το ποσό των $32 εκατομμυρίων. Ο Minear μπορεί να έχει εμπλουτίσει το ensemble του με καμιά 20αριά χαρακτήρες (όπως είχε αστειευτεί, "I've got me some killing to do.") αλλά είναι σαφές οτι το κοινό πρέπει να ταυτιστεί με τον Alex, και, αλήθεια, πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς?

Ναι, αυτό είναι το σημείο όπου γλύφω τα παπούτσια του Nathan Fillion. Τα έχουμε πει ξανά στο παρελθόν. (αυτό το post αρχίζει να μοιάζει με rerun. Μην ανησυχείτε! Σε λίγο θα εξηγήσω πώς είναι το πιο άμυαλο και ρηχό πράγμα που έχει κατεβάσει ποτέ το κεφάλι του Tim Minear!) Όταν ο Harrison Ford συνάντησε τον Bruce Campbell και μαζί έκλεψαν την εκφραστικότητα του Ian McShane, αυτό που προέκυψε ήταν ο Nathan Fillion. Ο άνθρωπος, εμφανέστατα ένας movie star waiting to happen, μπορεί τη μία να ξαπλώνει κόσμο πάνω σε τραπέζια και να ξυλοφορτώνει όποιον βρει απέναντί του, και λίγα δευτερόλεπτα μετά να σου δίνει την αίσθηση πως είναι έτοιμος να σπάσει κάτω από το συναισθηματικό βάρος της απώλειας ενός αγαπημένου του προσώπου. Και ενδιάμεσα (ή ακόμα και κατά τη διάρκεια αυτών των σκηνών) είναι ικανός να παραδόσει χιουμοριστικό διάλογο που από τα χείλη και το πρόσωπο σχεδόν οποιουδήποτε άλλου ηθοποιού να έμοιαζε ανόητος. Έχω εκφράσει την ίδια απορία ενώ έβλεπα το Firefly, μετά το Serenity, και μετά το Slither. Θα την εκφράσω και τώρα, και θα την εκφράσω και βλέποντας το Waitress. Πώς γίνεται να μην είναι ήδη huge o Fillion?

Ρητορικά ερωτήματα aside, κι ενώ πρόκειται σαφώς για το καλύτερο στοιχείο της σειράς, ο Captain Mal δεν είναι πάντως ο μοναδικός λόγος να παρακολουθήσει κανείς. Υπάρχουν σειρές σαν το Sopranos ή το Shield ή ακόμα και το Wonderfalls ή το Firefly (για να το θέσω σε Minearesque κλίμακα), σειρές δηλαδή σπουδαίες όπως κι αν τις κοιτάξεις, σειρές που στοχεύουν ψηλά και πετυχαίνουν, σε εκτέλεση, σε χαρακτήρες, σε συναισθηματικό ταξίδι, σε όλα. Και μετά, υπάρχουν οι υπόλοιπες, δηλαδή βασικά το 99%. Το Drive όχι μόνο δεν είναι στο 1%, αλλά δεν προσπαθεί καν να βρεθεί εκεί. Σε αντίθεση δηλαδή με πολλά serialized δράματα που παίρνουν υπερβολικά σοβαρά τον εαυτό τους (από το Lost μέχρι, στα πρώτα του κυρίως στάδια, το Heroes), ξέρει ακριβώς πόσο mindless fun είναι, και γι'αυτό αντί να σπαταλά ενέργεια προσπαθώντας να περάσει ως mindful, την ξοδεύει ώστε να είναι όσο πιο fun μπορεί. Kαι είναι fun. Fun fun fun, για την ακρίβεια.

Η δράση ξετυλίγεται τόσο στο δρόμο, όπου η μία κόντρα ακολουθείται από ένα κυνηγητό και τούμπαλιν, όσο και στο έδαφος, όπου οι χαρακτήρες προχωρούν σε νέες συμμαχίες αλλά και όπου κομμάτια της συνομωσίας πίσω από την Κούρσα αποκαλύπτονται σε ικανοποιητικές δόσεις. Κοινώς, δεν περνάει πεντάλεπτο που να μην φέρει την αδρεναλίνη σε υψηλά επίπεδα, και την ίδια στιγμή ο Minear πετυχαίνει ένα pacing στην ανάπτυξη του story που δεν αφήνει τον θεατή να βαρεθεί, θεωρώντας πως δε θα μάθει ποτέ τίποτα για τους "κακούς" της ιστορίας. Οι διάλογοι είναι γεμάτοι έξυπνο χιούμορ, ειδικά αυτοί του Fillion, και το καστ είναι γεμάτο με πολλές συμπαθείς ή γνωστές φάτσες, με αποτέλεσμα η σειρά να μη χάνει -πολύ- καθώς η κάμερα απομακρύνεται για λίγες στιγμές από τον πρωταγωνιστή της.

Ανάμεσα τους ξεχωρίζει ο αγαπημένος Dylan Baker, καρατερίστας που έχει στο ενεργητικό του ορισμένες αληθινά σπουδαίες ταινίες (Happiness, αυτό και μόνο θα αρκούσε), η Melanie Lynskey σε ένα ρόλο που δύσκολα μπορεί να πετύχει κωμικά αλλά αυτή γίνεται εύκολα συμπαθής, και ο απολαυστικός Paul Ben-Victor (το αγαπημένο μου όνομα ηθοποιού αυτή τη στιγμή!) σε έναν ακόμα ρόλο κακού μετά τα Wire και Entourage. Αλλά δίπλα στον Fillion, όλοι οι υπόλοιποι είναι πρακτικά irrelevant. Το show περιστρέφεται γύρω από αυτόν (και τον περιστασιακό αγώνα ταχύτητας) και πετυχαίνει να είναι ειλκρινής και απόλυτα πετυχημένος χαβαλές. Καλωσήρθατε στον κόσμο του Drive, εκεί όπου δεν υπάρχει χρόνος για να σκεφτείτε και πολύ. Just come along for the ride, γιατί μπορεί να διαρκέσει τόσο λίγο που δεν θα την προλάβετε καν.

UPDATE: Και μάλλον αυτό ακριβώς θα συμβεί. Η δίωρη πρεμιέρα του Drive χτύπησε κατά μέσο όρο 6 εκατομμύρια θεατές, το οποίο λογικά συλλαβίζει cancellation. Βέβαια το κοινό έμεινε καρφωμένο στη θέση του (η δεύτερη ώρα συντήρησε ένα 92% του κοινού της πρώτης, πολύ μεγάλο ποσοστό) οπότε αν προκύψει το ίδιο νούμερο και απόψε πριν το 24, στο κανονικό timeslot της σειράς, μπορεί και να πάρει μια δεύτερη ευκαιρία. Sigh.

Amy Acker joins Drive

Πόσο άλλο να αντέξει την αναμονή το δύσμοιρο fanboy? H Amy Acker προστέθηκε στο καστ του Drive, όπου θα παίξει την αγνοούμενη (όχι πλέον, να υποθέσω) σύζυγο του χαρακτήρα του Nathan Fillion. Ναι, συνάδελφοι Whedonομανείς. Η Fred θα είναι η γυναίκα του captain Mal Reynolds στο show του showrunner του Angel. Θυμίζω οτι ανάμεσα σε Drive και Angel, η πολυπρόσωπη Acker είχε περάσει και από το Alias ως series regular, ερμηνεύοντας την καλύτερο αντίπαλο της Sydney Bristow εδώ και χρόνια.


Σε άλλα ενθουσιώδη νέα, ο Tim make it work Gunn του Project Runway θα εμφανιστεί σε δύο επεισόδια του Ugly Betty (wetting pants now) ως fashion reporter, το CBS παρήγειλε δυο ακόμα κύκλους για το Survivor, ενώ το όλο και μεγαλύτερο American Idol άνοιξε με νούμερα που έφτασαν μέχρι και τα 42 εκατομμύρια θεατές κατά το 9-10 timeslot. Τέτοιο trainwreck που ήταν οι auditions στη Μινεάπολη, πού να κοιτάξει αλλού το δύσμοιρο κοινό...

Heroes, Office, Earl renewed

Από το press tour, έχουμε νέα για NBC και FOX. Heroes, The Office και My Name is Earl ανανεώθηκαν για την επόμενη σεζόν, πρακτικά εγκαιζιάζοντας το DeathWatch για το 2007: Friday Night Lights και Studio 60 on the Sunset Strip παραμένουν στο άγνωστο, καθώς τίποτα δεν ανακοινώθηκε σχετικά με το δικό τους μέλλον.

Το FOX ανακοίνωσε το νέο πρόγραμμά του, του οποίου η μοναδική άξια αναφοράς προσθήκη είναι φυσικά το Drive του Tim Minear. Έχουμε λοιπόν διπλή πρεμιέρα Κυριακή 15 Απριλίου, με το τρίτο επεισόδιο να προβάλεται την αμέσως επόμενη μέρα. Κανονικές προβολές επεισοδίων θα ακολουθήσουν κάθε Δευτέρα πριν το 24. Δευτέρα 7 Μαίου θα δούμε το τελευταίο aired επεισόδιο, για τα υπόλοιπα 7 θα περιμένουμε το DVD/την προβολή της σειράς στην Αγγλία. Ή μπορεί αυτή να είναι η τυχερή?

"Drive" promo

Κάτι φήμες των ημερών λένε πως προορίζεται για lead-in του 24 από τον Απρίλη. Χάθηκε μια θεσούλα μετά το American Idol, ρε παιδιά? Τελοσπάντων, ιδού το πρώτο promo που ήδη προβάλει το FOX. Kαθόλου Nathan Fillion, ακόμα.

When Nathan Met Tim. Again.

Ήρθε η ώρα για τον dance of joy, καθώς ο Nathan Fillion a.k.a. Malcolm Reynolds a.k.a. Ο Νέος Bruce Campbell θα αναλάβει κι επίσημα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Drive του Tim Minear, στην επιβεβαίωση μιας φήμης που κυκλοφορούσε εδώ και λίγες μέρες. Στη νέα βερσιόν του πιλότου θα ερμηνεύσει το ρόλο που κρατούσε ο Ivan Sergei. (όνομα είναι αυτό, χρυσέ μου?) Δε μπορώ να πω, περνώντας από το Charmed στο Firefly ο Μinear έκανε άλμα μπροστά, casting-wise.

Περισσότερα για το Drive.
Περισσότερα για τον Tim Minear.

'Drive' picked up

Κι ενώ η μάχη στο NBC γίνεται όλο και πιο άγρια μεταξύ Friday Night Lights και Studio 60, τα καλά νέα ήρθαν από αλλού: το FOX παρήγγειλε μια ολόκληρη σεζόν 13 επεισοδίων (12 + τον ήδη φιλμαρισμένο πιλότο) για το επόμενο miniseries αριστούργημα του Tim Minear.

Το Drive επικεντρώνεται σε έναν παράνομο αγώνα ταχύτητας διαμέσου των ΗΠΑ, και στους πολύχρωμους χαρακτήρες που τον διακοσμούν. Ο Minear μιλώντας στον Joss Whedon έχει περιγράψει τη σειρά ως 'Magnolia on wheels', ενώ στις επιρροές του αριθμεί επίσης από ταινίες σαν το The Game του Fincher μέχρι το reality The Amazing Race. Ο Minear είναι ο δημιουργός και executive producer μαζί με τον Ben Queen.

Ο λόγος που το δίκτυο καθυστέρησε τόσο πολύ να δώσει το ΟΚ για το Drive, είναι το πείσμα του Minear στην επιλογή σκηνοθέτη. Αντί να επιλέξει όποιον είχε διαθέσιμο το studio στην περίοδο γυρίσματος των πιλότων, ο δημιουργός περίμενε υπομονετικά τον εξαιρετικό Greg Yaitanes να ολοκληρώσει τις άλλες υποχρεώσεις του, στέλνοντας τα γυρίσματα στον Ιούλιο, και πρακτικά χάνοντας το παράθυρο για την χειμερινή σεζόν. Η όλη ιστορία μοιάζει να μην διαφέρει από περασμένες εμπειρίες, όπου το μεν Wonderfalls έκανε πρεμιέρα Φλεβάρη και το The Inside, Ιούνιο, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα μπορεί και να είναι διαφορετικά. Φυσικά, δε θα αφήσω ποτέ τις ελπίδες μου να μεγαλώσουν όταν μιλάμε για Tim Minear+FOX, αλλά αυτή τη φορά το αδύναμο νέο πρόγραμμα του δικτύου μπορεί και να σπρώξει το Drive σε κάποια προνομιακή θέση ως lead-out του American Idol, καθώς όλα τα άλλα shows θα έχουν κοπεί ως τότε.

Ο Τim Minear θα συνεχίσει να επιτελεί καθήκοντα επιβλέποντα παραγωγού στο Standoff μέχρι ολοκλήρωσης της αρχικής παραγγελίας των 13 επεισοδίων, και στη συνέχεια θα περάσει στη διαδικασία της παραγωγής του Drive, που πλέον αναμένεται να βγει στον αέρα νωρίς την άνοιξη. Το καλύτερο show του 2007?

Pilot Watch 17/2: Drive, Heroes, Friday Night Lights

Drive
Μετά από 3 απόπειρες ensemble δράματος ειπωμένο μέσα από κυρίως self-contained επεισόδια, και το κόψιμο και των 3 που ακολούθησε όχι πολύ μετά την πρεμιέρα τους (Firefly μετά από 11 επεισόδια, Wonderfalls μετά από 4 και The Inside μετά από 7), ο σπουδαίος Tim Minear (Angel) δοκιμάζει εκ νέου τις δυνάμεις του στο FOX, αλλά αυτή τη φορά με ένα "big, sprawling, ensemble that is utterly serialized", όπως λέει ο ίδιος.

Η νέα σειρά, της οποίας ο πιλότος έλαβε το πράσινο φως αυτή την εβδομάδα, θα ακολουθεί μια παράνομη cross-country κούρσα και τους χαρακτήρες που θα συμμετέχουν. Το σενάριο του πιλότου συγγράφει ο Minear μαζί με τον Ben Queen (Century City), οι οποίοι θα είναι και co-creators της σειράς. Και αν μέχρι τώρα ο executive producer του Firefly μας καθήλωνε με ensemble μονοψηφίου αριθμού, αυτή τη φορά ανεβάζει τον πήχυ. "In the pilot, there are... let me count... about 16 possibly regular characters", μετράει, για να αστειευτεί(?) στη συνέχεια "I got me some killin' to do". Hell yeah.

Friday Night Lights
Από όλες τις πιθανές ταινίες για τηλεοπτικό spin-off, το σχολικό ποδοσφαιρικό (όπως το εννοούν οι αμερικάνοι) δράμα 'Friday Night Lights' δεν ήταν δα και η πιο προφανής επιλογή, αλλά there you have it. O, σκηνοθέτης της ταινίας, Peter Berg ('Very Bad Things', Alias) γράφει το σενάριο του πιλότου για το NBC, ενώ την παραγωγή κάνει η αλάνθαστη Imagine των Brian Grazer και Ron Howard (24, The Inside, Felicity, Arrested Development).

To καστ συγκεντρώθηκε ταχύτατα, καθώς η παραγωγή ξεκινά αυτή τη βδομάδα, και ηγείται αυτού ο Kyle Chandler ('King Kong', Grey's Anatomy) ο οποίος εδώ παίρνει το ρόλο που στην ταινία κρατούσε ο Billy Bob Thornton. Σε αντίθεση με τον Thornton, η Connie Britton (24) θα κρατήσει τον κινηματογραφικό ρόλο της ως συζύγου, πλέον, του χαρακτήρα του Chandler. Diane Huxley, we hardly knew ya.

Heroes
Και η μανία καλά κρατεί. Η τηλεόραση ακολουθεί με κάποια καθυστέρηση το παράδειγμα του κινηματογράφου και πήζει το πρόγραμμά της με υπερήρωες! Χωρίς καν να μετράω το 4400, του χρόνου όλα δείχνουν οτι θα έχουμε Superman, Aquaman, Blade, Ultra, και τώρα έρχεται να προστεθεί η πρώτη υπερηρωική ομάδα. Στο Heroes του Tim Kring (η σκηνοθεσία στον δίωρο πιλότο του NBC θα είναι του David -House- Semel) ένα γκρουπ συνηθισμένων ανθρώπων ανακαλύπτουν οτι όλοι τους διαθέτουν υπερδυνάμεις.

Στους διάφορους ρόλους θα συναντήσουμε τους Greg Grunberg (Alias, Felicity), Ali Larter ('Final Destination'), Hayden Panettiere (The Book of Daniel), Santiago Cabrera, Tawny Cypress, Masi Oka (Scrubs) και Sendhil Ramamurthy. Εκτός απροόπτου στο καστ θα συμμετέχει και ο, περιέργως πολυάσχολος τελευταία, Milo Ventimiglia (Gilmore Girls) που εκτός των σποραδικών εμφανίσεών του στη σειρά που τον ανέδειξε και τη συμμετοχή του στην καταδικασμένη να αποτύχει νέα σειρά του WB, The Bedford Diaries, βρίσκεται επίσης και στο βασικό καστ του νέου 'Rocky' με τον Sylvester Stallone. Δηλαδή να μην πολυελπίζω οτι η Rory τελικά θα καταλήξει με τον Jess...?

Updates
Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Penny στο επίσης υπερηρωικό project Ultra κέρδισε η Lena Headey ('The Brothers Grimm'). Ο πιλότος θα βασίζεται στο ομώνυμο κόμικ των αδερφών Luna από την Image Comics.

Δύο πρωτότυπα τραγούδια θα γράψει ο Elton John για τον πιλότο Him & Us του ABC, ο οποίος θα είναι βασισμένος σε δικές του εμπειρίες. Τα κομμάτια θα ερμηνεύσει ο πρωταγωνιστής Anthony Stewart Head (Buffy) ο οποίος πολλάκις έχει αποδείξει οτι το ταλέντο του δεν περιορίζεται στην ηθοποιία.

Οι John Billingsley (Star Trek: Enterprise) και Owain Yeoman (Kitchen Confidential) προστέθηκαν στο καστ του ensemble δράματος Nine Lives, το οποίο θα ακολουθεί τις ζωές 9 ανθρώπων μετά από την 52ωρη ομηρία τους.