1. The Sopranos
2. Mad Men
3. John from Cincinnati
4. The Shield
5. 30 Rock
6. Doctor Who
7. Lost
8. Dexter
9. Pushing Daisies
10. The O.C. / Friday Night Lights
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2007. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 2007. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
The Best of 2007: New Show of the Year
Το αγαπούσα από το πρώτο του κιόλας λεπτό, no pun intended.
The facts were these: Παλέτες χρωμάτων και στυλιστική άποψη που κάνουν ένα τον Jeunet και τον Burton, cute μέχρι διαβήτη πρωταγωνιστικό ζευγάρι που είναι καταραμένο να μην μπορεί να ακουμπήσει το έτερον ήμισυ, quirky αλλά relatable cast κάθε εβδομάδα, straight man με χρωματιστά πουκάμισα και πλεκτές θήκες όπλων ο Chi McBride, πολύχρωμα ραγισμένη καρδιά η Kristin Chenowith παρέα με τις casually εισηγμένες μελωδικές της εξάρσεις, potentially λατρεμένος recurring παίχτης ο απόλυτος Πρέπει-Να-Εμφανίζεται-Περισσότερο-Στην-Οθόνη-Μου star, Paul Reubens.
To "Pushing Daisies" είναι σε ηλικία 2 μηνών, 25 ημερών, 20 ωρών και 33 λεπτών, και το οτι θα ζήσει για να κλείσει τον πρώτο του χρόνο είναι ίσως το πιο γλυκό και υπέροχο παραμύθι όλων.
(Pushing Daisies, Season 1 στα links δεξιά)
The Best of 2007: Hot Summer
To καλοκαίρι του 2007 σημειώθηκε η έκρηξη της καλωδιακής τηλεόρασης ως πληρέστατης εναλλακτικής πρότασης στα γεμάτα ριάλιτι και επαναλήψεις προγράμματα των δικτύων. Από τα ανεπανάληπτα νούμερα του "High School Musical 2" (που βοήθησαν το franchise να μεταφερθεί και οριστικά στη μεγάλη οθόνη) μέχρι την watercooler δυναμική του "Greek", κι από την παρουσία σπουδαίων κινηματογραφικών ερμηνευτριών σε ρόλους για τους οποίους το σινεμά πλέον αρνείται να κάνει χώρο ("Damages", "Weeds", "Saving Grace") μέχρι ευχάριστες παραγωγές σε κωμωδία ("Flight of the Conchords"), κατασκοπικό b-movie σε πακετάρισμα σειράς ("Burn Notice") ή οικογενειακό δράμα ("Big Love"), η καλοκαιρινή τηλεόραση έφτασε φέτος στο σημείο να ξεπεράσει σε πληρότητα τη σεζόν που την ακολουθεί.
Και μετά έρχονται τα δύο σημαντικότερα δείγματα καλωδιακών παραγωγών, από αυτά που θα θυμόμαστε για χρόνια με τον ένα τρόπο ή με τον άλλον. Οι ιστορίες τους ολότελα διαφορετικές, αλλά η επίδρασή τους πάνω μου εξίσου μεγάλη. Το "John from Cincinnati" θα κουβαλάει πάντα τη στάμπα του show που σκότωσε το "Deadwood" (έστω και λανθασμένα) και αυτή η αρνητική προδιάθεση σε συνδυασμό με τον πρωτόγνωρο πειραματικό χαρακτήρα του, δεν επέτρεψαν στο ευρύ κοινό να εκτιμήσει αυτή τη σύγρονη ανάγνωση της Καινής Διαθήκης. Ο Milch οδήγησε ένα γκρουπ off-key χαρακτήρων (ερμηνευμένων από ένα καστ γεμάτο εκπλήξεις) σε εμπειρίες ακατανόητες και ασύνδετες αλλά βαθιά θρησκευτικές με το δικό τους τρόπο, έδωσε στο Μεσσία τη διάσταση που πάντα όφειλε να έχει, και ανήγαγε εαυτόν σε κάμερα του θεού αφού πρώτα ταπεινώθηκε μπροστά στην παντοδυναμία της επικοινωνίας των 1 και των 0. Για να παραφράσω και την αγαπημένη μου ατάκα του John, αυτά που είδα μπορεί να μην τα κατάλαβα όλα, αλλά δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.
Στο απέναντι άκρο αποδοχής, το "Mad Men" αγκαλιάστηκε άμεσα από κοινό, κριτικούς, Χρυσές Σφαίρες, SAG, WGA, και δε συμμαζεύεται. Αυτό που το ενώνει με το "John" (εκτός του οτι έκαναν το καλοκαίρι μου πιο ενδιαφέρον) είναι οτι κι εδώ η συντριπτική πλειοψηφία δεν πολυκατάλαβε τι είδε, εστιάζοντας σε κουστούμια, αναπαράσταση της εποχής, την κωμωδία ηθών, τις ίντριγκες, τα power plays, και λοιπά σαπουνοπερατικά για ευρεία κατανάλωση, τα οποία είναι χρυσά κι άγια και έχουν την αξία τους μεν, αλλά από την άλλη υποβιβάζουν μια από τις σπουδαιότερες τηλεοπτικές σειρές που έχουν γυριστεί, σε companion piece του "Big Love". Το δράμα εποχής του Matthew Weiner κάνει πολλά περισσότερα από το να κοιτάει προσεκτικά μια εποχή που έχει περάσει-- εξετάζει τη σχέση της με το σήμερα, το πώς αποτέλεσε την κρίσιμη καμπή για τη μετάλλαξη της δυτικής κοινωνίας σε αυτό που είναι σήμερα. Και το κάνει όχι με την ψυχρότητα ενός πολιτικού ιστορικού έπους, αλλά με τη ζεστασιά ενός "Deadwood", του οποίου το ensemble διαγράφει πορείες εξίσου συναρπαστικές μέσα στο γενικότερο κοινωνικό πλαίσιο, πορείες παράλληλες (ο Pete Campbell είναι το poster boy του σύγχρονου κοινωνικοπολιτικού νεποτισμού) ή αντικρουόμενες. (ο γρίφος Don Draper και η συγκλονιστική μοναχική άνοδός του.)
(John from Cincinnati, episode guide)
(Mad Men, episode guide)
The Best of 2007: Fantastic!
Tώρα θα ψιλοσποϊλάρω τη λίστα των 50 επεισοδίων μου, αλλά δε μπορώ να μην ξεκινήσω αυτό το post λέγοντας οτι το top-20 ειδικά είναι γεμάτο με "Lost" και "Doctor Who". Ό,τι οι δύο λατρεμένες science fiction σειρές έχαναν λόγω του άνισου πρώτου μισού των σεζόν τους, το κέρδιζαν και με το παραπάνω καθώς πλησιάζαμε προς τα φινάλε τους. Και οι δύο πάτησαν γκάζι τόσο απότομα, που μέχρι να συνειδητοποίησεις πως κάτι άλλαξε, είχες ήδη παρακολουθήσει με το στόμα ανοιχτό μερικά από τα καλύτερα 40λεπτα στην ιστορία του fantasy. (Όποιος χαμογέλασε μονολογώντας "τι υπερβολές αυτό το παιδί", τον προκαλώ: blink or meet me in the future.)
Στην περίπτωση του "Lost", τα episodic standouts κατάφερναν να ξεπερνούν κάθε βδομάδα τα στάνταρ που είχαν τεθεί την προηγούμενη, κλιμακώνοντας μια σεζόν που ξεκίνησε στα σκουπίδια σε ένα φινάλε αξέχαστο, ανεπανάληπτο, ανατρεπτικό, σοκαριστικό, και ό,τι άλλο υπερθετικό μπορείτε να σκεφτείτε. Πολύ απλά, η στιγμή που η Kate βγήκε από τις σκιές συμπυκνώνει σε ένα frame όλους τους λόγους για τους οποίους κάποιες ιστορίες είναι γεννημένες για αυτό το format. Επιπλέον, εξαιρώντας εκείνο το εξαμβλωματικό Bai Ling-infested flashJack, το 2007 δεν είδε ούτε ένα αληθινό dud για τη σειρά, αφήνοντάς μας να απολαμβάνουμε δίχως ενοχές τη δημιουργική έκρηξη του β' μισού της σεζόν. Πώς αλλιώς να το πω? Δεν έχω ξαναχαρεί τόσο πολύ που κάποιος με έκανε να φάω τόσο θεαματικά και εμφατικά τα λόγια μου. Well played, Damon.
O "Doctor Who" δε μπορεί να λέει οτι κορυφώθηκε εξίσου αποτελεσματικά, αν και δεν έλειψαν οι φιλοδοξίες. Το 3-parter που έκλεισε τη σεζόν αστόχησε πανηγυρικά σε πολλούς τομείς, αλλά τουλάχιστον υπήρξε συνεπές στην ολοκλήρωση των arcs που είχαν στηθεί προηγουμένως για τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες. Αυτή τη στιγμή θυμάμαι λίγους συγκεκριμένους λόγους για τους οποίους απογοητεύτηκα από το "Last of the Time Lords" επεισόδιο, αλλά το ταξίδι ωρίμανσης της Martha Jones δε θα το ξεχάσω ποτέ. Και φυσικά δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το σερί με τα 4 αποστομωτικά αριστουργήματα μετά το μέσον της σεζόν που έσβησαν κάθε μνήμη μέτριων Dalek episodes και αδιάφορων fillers. Πολύ απλά, η εξερεύνηση του god complex του παντοδύναμου lead character της σειράς είναι κάτι που λίγα shows θα είχαν δοκιμάσει, και ακόμα λιγότερα θα είχαν πετύχει. Αλλά έτσι είναι αυτή η ενσάρκωση του μύθου του "Who": σε καθησυχάζει οτι βλέπεις κάτι silly και απλοϊκό και fun (και την περισσότερη ώρα, ισχύει) κι εκεί που δεν το περιμένεις, αγγίζει τα άστρα. Fool me once...
(Φλασιά της στιγμής. Write-ups "Doctor Who" κατά τη διάρκεια της απεργίας, ενόψει της 4ης σεζόν? Έχω Φλεβάρη-Μάρτη. Χμ.)
(Lost, Season 3)
(Doctor Who)
The Best of 2007: Hell to Pay
Κόλαση για αυτούς τους τρεις χαρακτήρες, παράδεισος για τους θεατές. Ο Vic Mackey, η Nancy Botwin και ο Dexter Morgan προσέφεραν τρεις διαφορετικές εκδοχές του αντιήρωα τη χρονιά που πέρασε, καθώς βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια του ταξιδιού τους προς την εξιλέωση ή απλώς, την θεία τιμωρία. Πρώτος, καλύτερος (δηλαδή χειρότερος) και πιο κοντά στο τέλος της διαδρομής του, ο Vic Mackey του "Shield". Σε μια σεζόν-γέφυρα ο Shawn Ryan τον έβαλε ιδιοφυώς στη θέση του self-righteous απογυμώνοντας έτσι στο κοινό τον ήρωά του και το σαθρό του ηθικό οικοδόμημα. Ο Vic είναι το χειρότερο είδους τέρατος: όχι ακριβώς κοινωνιοπαθής (αισθάνεται οργή, λύπη, χαρά) αλλά περισσότερο το είδους ανθρώπου που αναπροσαρμόζει τις αρχές του ανάλογα με το πού θα τον οδηγήσουν οι πράξεις του. Και τώρα πλέον, βλέποντας απέναντί του μια νεότερη, διεστραμμένη εκδοχή του εαυτού του στο πρόσωπο του Shane (ένας Walton Goggins αποκάλυψη), προσπαθεί να πείσει όλους, ακόμα και τον ίδιο, οτι ο ίδιος είναι διαφορετικός, είναι καλύτερος. Αλλά ευθύνεται διπλά γιατί όχι μόνο καλλιέργησε την εγκληματική περσόνα του ελισσόμενος διαρκώς σα φίδι, αλλά και γιατί αυτός ο Shane είναι αποκλειστικά δικό του δημιούργημα. Καμία τιμωρία δε θα είναι αρκετή για τον Vic Mackey.
Αντιθέτως, ο Dexter Morgan είναι ο ορισμός του κοινωνιοπαθούς, και ό,τι κοντινότερο στον Tony Soprano υπάρχει πλέον στην τηλεόραση. Μπορεί η ηθική τους να διαφέρει (ο Dexter ακολουθεί τον Κώδικά του, ο Tony κανέναν απολύτως) όμως και οι δυο τους ξεκίνησαν από το ίδιο σημείο της παντελούς απάθειας προς τον εξωτερικό κόσμο, προς οτιδήποτε δεν αφορούσε άμεσα το (ευ) ζην τους. Και όπως και ο Tony, έτσι και ο Dexter εξελίσσεται με προσοχή, σχέδιο και λεπτομέρεια από τους συγγραφείς του show σε ένα πλάσμα που, αρχίζοντας να συνδέει την ύπαρξή του με αυτήν της οικογένειάς του, διακινδυνεύει να αλλοιώσει τα πιστεύω του και να μπασταρδεύσει το worldview του σε κάτι ολότελα νέο και πολύ πιο επικίνδυνο. Περισσότερα λόγια για τη δεύτερη σεζόν του "Dexter" είπα πρόσφατα, οπότε εδώ θα περιοριστώ απλώς σε ένα: όσο κι αν το κλείσιμο δείλιασε και δεν απάντησε το θεμελιώδες ερώτημα που είχε στήσει ολόκληρη η σεζόν, η πορεία του χαρακτήρα δε μπορεί να αρνηθεί κανείς οτι αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα arcs του σημερινού τηλεοπτικού τοπίου. Επιπλέον, τον Michael C. Hall θα τον έβλεπα να παίζει και τον τηλεφωνικό κατάλογο ή ακόμα και κάποιον ήρωα του Paul Haggis.
Με διασκεδάζει αφάνταστα το πόσο εύκολα η βιομηχανία έχει χρεώσει το "Weeds" ως κωμωδία, τη στιγμή που θεματικά ακολουθεί τις παραπάνω σειρές και δεν παίρνει τον εαυτό του καθόλου στην πλάκα. Υπάρχει το περιστασιακό αστείο, αλλά στο τέλος κάθε επεισοδίου νιώθω κυρίως μια μαυρίλα να με περιβάλει καθώς αναλογίζομαι το downward spiral στο οποίο έχει βρεθεί (ανεπιστρεπτί?) η Nancy. Πιο κωμικό θεωρώ οτι είναι το "Dexter" ή το "Sopranos" έτσι όπως καυτηριάζουν κοινωνικές συμπεριφορές, παρά η σειρά της Jenji Kohan, αλλά μάλλον ξεφεύγω. Η ουσία εδώ είναι οτι η Nancy, ερμηνευμένη με νεκρό πάθος από τη Mary-Louise Parker (δεν ξέρω αν αυτή η έκφραση ήταν valid μέχρι πριν λίγα δευτερόλεπτα, αλλά στο μυαλό μου περιγράφει ιδανικά τη σπουδαία παρουσία της Parker), στοχεύει κι αυτή τον ίδιο προορισμό με τους παραπάνω κυρίους, αλλά σε αντίθεση με τον Vic αντιλαμβάνεται την πορεία της (αλλά διαρκώς αποτυγχάνει να τη διορθώσει, κάνοντας την περσόνα της ένα walking and talking δράμα, και το season finale εν δυνάμει λυτρωτικό) και σε αντίθεση με τον Dexter δεν καταφεύγει ούτε για μια στιγμή σε χρυσούς ηθικούς κώδικες για να βρει κάτι να πιαστεί-- είναι πολύ ικανή να αισθανθεί για τους γύρω της, και αυτό την κάνει ακόμα πιο συγκλονιστική: καθώς πέφτει όλο και πιο βαθιά, βλέπουμε την ανθρωπιά της να χάνεται ουγιά μετά την ουγιά. Ο Dexter ήταν πάντα τέρας, ο Vic νομίζει οτι δεν είναι-- η Nancy έχει πλήρη συναίσθηση της κατάστασής της, και ανήμπορη βλέπει τον εαυτό της να εξαφανίζεται αργά και βασανιστικά. Η επί γης κόλαση του φινάλε θα αποτελέσει wake-up call, ή άραγε μια Soprano-esque χαμένη δεύτερη ευκαιρία-καταδίκη?
(The Shield, Season 6)
(Dexter, Season 2)
(Weeds, Season 3)
The Best of 2007: NBC Comedy
Aλλαγή φρουράς στο τίτλο της καλύτερης NBC Comedy (ή απλώς Comedy, βασικά) με το "30 Rock" να ξεπηδά μετά το πρώτο, άνισο stretch επεισοδίων του στα τέλη του 2006, και να εξελίσσεται σε ό,τι κοντινότερο στο "Arrested Development" μπορούσα να φανταστώ οτι θα έβλεπα ξανά. Ο συντριπτικός αριθμός αστείων ανά επεισόδιο πρακτικά αναγκάζει το θεατή να παρακολουθεί σκηνές 2 ή 3 φορές για να τις πιάσει εξ ολοκλήρου. Το υπόγειο χιούμορ όχι μόνο δεν υποτιμά τη νοημοσύνη του θεατή αλλά απαιτεί από αυτόν να σκέφτεται πέρα από την επιφάνεια αυτού που βλέπει. Οι πολυάριθμοι guest stars λειτουργούν σαν την πλήρη αντίθεση της "Will & Grace" λογικής των gratuitous εμφανίσεων, χρησιμοποιώντας τους από τους πλέον αξέχαστους ρόλους (γιατί δεν ήταν καν υποψήφιος ο Paul Reubens για Έμμυ, δεν το έχω καταλάβει) μέχρι αυτοσαρκαστικά καμέο που καίνε ολοκληρωτικά τις corporate νοοτροπίες και τακτικές πίσω ακόμα και από το ίδιο το show. (Seinfeld-Vision, o Al Gore και το κάλεσμα της φάλαινας, το "Can we have our money now?" της Tina Fey.)
Η αριστουργηματική 2η σεζόν του "The Office" ακολουθήθηκε από μια σχεδόν εξίσου δυνατή 3η, η οποία έπαιξε υποδειγματικά κάθε λεπτή νότα sexual tension μεταξύ του Jim, της Pam και της Karen, και κορυφώθηκε με την Pam να περπατάει κυριολεκτικά πάνω σε αναμμένα κάρβουνα αφήνοντας εν συνεχεία καταπιεσμένα συναισθήματα χρόνων να βγουν στην επιφάνεια. Όμως το β' μισό του 2007 είδε μια πετσοκομμένη 4η σεζόν να πλήγεται όχι τόσο από την απεργία της WGA (που μας άφησε να κρεμόμαστε on a downer, μετά από 8 επεισόδια) αλλά κυρίως από την απόφαση του δικτύου να ξεκινήσει με 4 ωριαία installments. Στη διάρκεια αυτών είδαμε τον χαρακτήρα του Michael να φτάνει HomerSimpsonian άκρα καρτουνισμού, την ίδια στιγμή που το ξεχείλωμα αστείων έθεσε σε ρίσκο τη ρεαλιστική βάση του χιούμορ της σειράς, δηλαδή την ίδια την ουσία της ύπαρξής της. Όμως ο άριστος χειρισμός των Pam και Jim ως ζευγάρι απέδειξε οτι το Τέλος Του Sexual Tension δε σημαίνει και το Τέλος Της Δημιουργικότητας για ένα show. Υπόλοιπο Hollywood, κρατάτε σημειώσεις.
(The Office, Season 3, Season 4 στα links δεξιά)
(30 Rock, Will Arnett episode, Phoebe 2-parter, Season 1 finale, Season 2 στα links δεξιά)
The Best of 2007: Josh Schwartz
To να πω οτι ήταν ο breakthrough δημιουργός του 2007 θα είναι understatement αλλά ταυτόχρονα και κάτι το περίεργο. Ο Schwartz το είχε το breakthrough του πριν 4 χρόνια, όταν δημιούργησε το "O.C." και μαζί με αυτό μια ολόκληρη νέα σχολή τηλεόρασης, με κάθε νέο male lead που σέβεται τον εαυτό του να είναι brooding, και emo, και witty και self-aware. Όμως το O.C. ξεφούσκωσε ακόμα γρηγορότερα από όσο χρειάστηκε για να αναδειχτεί σε φαινόμενο, κάνοντας το 2007 μια χρονιά που ο δημιουργός του μάλλον δεν περίμενε ποτέ του οτι θα ζούσε. Μέσα σε αυτούς τους 12 μήνες είδε την original δημιουργία του να ολοκληρώνει μια εντυπωσιακά focused και διασκεδαστική και ειλικρινή 4η σεζόν (φτάνοντας σε ένα φινάλε καλύτερο από αυτό που άξιζε δεδομένου του περασμένου ενάμιση χρόνου, και σίγουρα σε τόνο πολύ πιο κοντά στα γούστα μου από ό,τι ακόμα και η πρώτη σεζόν), αλλά ακόμα σημαντικότερα, δημιούργησε δύο από τα πιο πολυσυζητημένα shows της φετινής σεζόν.
Το "Chuck" και το "Gossip Girl" μοιάζουν σαν τα δύο κομμάτια του δημιουργικού εαυτού του Schwartz, που μαζί συνέθεταν την early ιδιοφυία του "O.C.", χωρισμένα το καθένα σε ένα διαφορετικό show. Ο geek Josh, ο φαν των espionage ιστοριών και των pop culture αναφορών, δημιούργησε το "Chuck", προς εξίσου μεγάλη απόλαυση κοινού και κριτικής. Αγαπημένοι χαρακτήρες (έναν Morgan τον συγχωρούμε, ε?), χιούμορ, συναίσθημα, ασταμάτητα homages από έναν δημιουργό-fanboy, και μια μυθολογία που μόλις αρχίζει να ξεδιπλώνεται. Πάνω από όλα όμως? Ένας Adam Baldwin θησαυρός, στο δράμα, στην κωμωδία, και στη δράση, και... με ένα πηγούνι σμιλευμένο από τον ίδιο τον Michaelangelo. (από τις αστειότερες στιγμές της τηλεοπτικής σεζόν.)
Όσο για τον Josh που αρέσκεται στα ερωτικά τρίγωνα και τους κακομαθημένους γόνους πάμπλουτων οικογενειών? Το "Gossip Girl" είναι η απολύτως νηφάλια νεανική σαπουνόπερα με πρωταγωνιστές απόλυτα μεθυσμένους spawns of the fabulously wealthy. Κι όμως, ανάμεσα στα εντυπωσιακά outfits, τις bitchy 16χρονες, και το underage sex, η σειρά έχει να επιδείξει καρδιά και χαρακτήρες που ποτέ μα ποτέ δεν εκφυλίζονται σε καρικατούρες. Είναι βασικά το "O.C.", αλλά χωρίς τα meta στοιχεία του. (Plus, "Glamorous" a capella!) Όπως και το "Chuck", ξέρει απόλυτα τι είδους show είναι, ξέρει ποιο είναι το κοινό του, και ξέρει πώς να το κάνει ευτυχισμένο. Το φετινό output του Schwartz μπορεί να μην αποτελέσει σταθμό για την τηλεόραση (όπως ενδεχομένως πέτυχε το αρχικό 7-episode καλοκαιρινό σερί του "O.C.") αλλά λίγοι δημιουργοί ξέρουν πώς να καταφέρνουν συνεπέστατα, βδομάδα μετά τη βδομάδα, να διασκεδάζουν τόσο αποτελεσματικά και unapologetically το κοινό τους. Ειδικά αν αυτό αποτελείται από 15χρονα κορίτσια και 30χρονους geeks την ίδια στιγμή.
(The O.C., Season 4)
(Chuck, Season 1 στα links δεξιά)
(Gossip Girl, Season 1 στα links δεξιά)
The Best of 2007: Still Loving You
Κι αν το "Friday Night Lights" μετέτρεψε έναν υπέροχο comic relief χαρακτήρα του σε εν ψυχρώ δολοφόνο, κι αν φόρτωσε τον Matt με μια Λατίνα που μοιάζει να ξεπήδησε από κάποιο show του CW, κι αν η καρδιά της ιστορίας αυτής μετατοπίστηκε ελαφρώς σε κάτι πιο σαπουνοπερέ από όσο ήταν αρχικά, δε μπορώ να κλείσω τα μάτια σε αυτό που ήταν μια σχεδόν αψεγάδιαστη πρώτη σεζόν, τη μισή εκ της οποίας είδαμε μέσα στο 2007. Κι επιπλέον, το φετινό ταξίδι του Street στο Μεξικό θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει στο περσινό batch επεισοδίων, έτσι όπως ακολούθησε έναν νέο παγιδευμένο στη small-town ζωή του, τις αγωνίες του, την απόγνωσή του, αλλά και την ελπίδα του. Ήταν τόσο καλό, και από μόνο του με πείθει να μην εγκαταλείψω το show.
Kι αν το "Battlestar Galactica" ξόδεψε το 2007 run του κατά κύριο λόγο σε ασήμαντα filler επεισόδια πετώντας στα σκουπίδια το momentum που είχε χτιστεί στο πρώτο μισό της σεζόν με το Iraq/Caprica stoyrline, η σειρά παραμένει καλή τηλεόραση ακόμα και όταν δεν έχει πατημένο το γκάζι. Κι επιπλέον, ακόμα και σε αυτό που δίχως αμφιβολία ήταν η χειρότερη χρονιά του show, υπάρχουν στιγμές σπουδαίες και αξέχαστες, όπως το Edward James Olmos-directed επεισόδιο που εξερεύνησε με συναρπαστικό τρόπο τους μεσσιανικούς παραλληλισμούς του χαρακτήρα του Gaius Baltar ή αυτό το breath-taking season finale που προχώησε σε αποκαλύψεις αδιανόητες και teasers WTF-worthy. ("All Along the Watchtower"?! Really?) Περιμένω εναγωνίως την 4η σεζόν για να ακολουθήσουμε την resurrected Starbuck στο ταξίδι προς τη Γη, και όσο για το "Razor"? Ετοιμάστες τις ντομάτες και σημαδεύτε: δεν το έχω δει ακόμη.
(Battlestar Galactica, Season 3)
(Friday Night Lights, Season 1, Season 2 στα links δεξιά)
The Best of 2007: Laugh track
Ποιος ανακήρυξε το παραδοσιακό sitcom νεκρό? (Χμ. Κι εγώ, μεταξύ άλλων, αλλά είμαι αθώος γιατί είχα μόλις δει τον πιλότο του "Big Bang Theory" οπότε δικαιολογούμαι.) Ε, λοιπόν, είχε άδικο. Το sitcom είναι πάρα πολύ ζωντανό, με τα γέλια-κονσέρβα του, με τα χάρτινα σκηνικά του, με τις γουρλωμένες μουτσούνες του και με τα όλα του. Και μας το αποδεικνύουν σε εβδομαδιαία βάση (όταν δεν έχει απεργία, that is) δύο εξαιρετικά δείγματα του είδους.
Το "How I Met Your Mother" συνεχίζει να είναι ένα μοντέρνο spin πάνω στο κλασικό sitcom, στηριζόμενο μεν αρχικά στο "Friends" αλλά περισσότερο πιστό στην πειραματική δομή του "Coupling". Προς το τέλος του 2006 το modern sitcom classic επεισόδιο "Slap Bet" έκανε κοινό και βιομηχανία να κοιτάξει με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, και διαμέσου του 2007 η ομάδα των Carter & Bays ολοκλήρωσε το άλμα της σειράς, από το επίπεδο της συμπαθούς μετριότητας σε εκείνο του sleeper classic. Δεν λείπουν τα επεισόδια εκείνα που θα μπορούσαν να ανήκουν σε μια οποιαδήποτε κωμωδία, αλλά συχνότερα από ό,τι όχι, το "Mother" καταφέρνει να παραδίδει 20λεπτα που θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί από αυτό το show και μόνο. Η Hot/Crazy Διαγώνιος της Vicky Mendoza, το Slap Countdown, o Platinum Rule και τα nested flashbacks, το Legendary που χωρίστηκε σε δύο σεζόν, η Μπλα-Μπλα γκόμενα του Ted της οποίας το όνομα δε θυμάται καν, όλα αστεία θα τα θυμόμαστε για χρόνια χωρίς ποτέ να αναρωτηθούμε σε ποιο sitcom το είχα δει αυτό ρε γαμώτο...? Mainstream hit αυτό το show δε θα γίνει ποτέ, αλλά είναι κι αυτό μέρος της unlikely και παράδοξης ύπαρξής του. Cult favorite sitcom? Κι όμως.
Από την άλλη, το "Back to You" είναι όλα όσα το HIMYM δεν είναι, σε φιλοσοφία. Απόλυτα old-school, και ουσιαστικά κάτι που δε θα έπρεπε να μου αρέσει. Αν όμως μια κωμωδία έχει χιούμορ και έχει καρδιά, τι σημασία έχουν όλα τα άλλα? Δύο 20λεπτοι θρύλοι του genre, οι Kelsey Grammer και Patricia Heaton, δημιουργούν κωμικό sexual tension με ένα βλέμμα, χωρίς όμως σε κανένα σημείο να αφήνουν τη σχέση των δύο χαρακήρων τους να εκφυλιστεί σε κάτι καρικατουρίστικα ψυχρό. Πίσω από τις εγωιστικές πράξεις του has-been star newscaster Chuck Darling μπορούμε να δούμε την αληθινή του εκτίμηση για την συνάδελφό του και την ειλικρινή του επιθυμία να αποτελέσει father figure για την κόρη της. (η αξιολάτρευτη Laura Marano στο ρόλο.) Πάνω από όλα όμως, το show είναι πολύ αστείο, με έναν τρόπο που παρότι σχεδόν αβάσταχτα παραδοσιακός, δεν κάνει τους χαρακτήρες να μοιάζουν με μηχανές punchlines. Σέβεται αυτούς, όσο και τον θεατή.
(How I Met Your Mother, Season 2, Season 3 στα links δεξιά)
The Best of 2007: Procedurals with a twist
Gratuitous Joss Whedon mention alert! Έχει ενδιαφέρον οτι ο δημιουργός της "Buffy" συχνά χρεώνεται ουσιαστικά την εξέλιξη των τηλεοπτικών shows σε αυτό το βαριά serialized format από το οποίο έχουμε πήξει τα τελευταία χρόνια, με τα καλά του και κυρίως κακά του παραδείγματα, τη στιγμή που οι σειρές του πάντα βρίσκονταν πολύ πιο κοντά στο πνεύμα της φετινής φουρνιάς των procedurals που με έκαναν να ερωτευτώ ξανά από την αρχή το format. Κι αν κάποιες νέες σειρές είναι αποτελέσματα μιας άσκησης ισορροπίας ετών κατά τη διάρκεια των οποίων η αμερικάνικη τηλεόραση προσπαθεί να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στο self-contained και στο ongoing arc ("Pushing Daisies" και "Chuck" τα καλύτερα παραδείγματα, για τα οποία θα μιλήσουμε αργότερα), είναι δυο old-school procedurals που έκαναν μέσα στο 2007 τη μεγαλύτερη έκπληξη.
Όχι, πείτε μου, τι ανάγκη είχε ξαφνικά το #1 show "CSI" στον 7ο χρόνο ζωής του να κάνει πειράματα στη φόρμα του? Κι όμως, με τον "Buffy" alum Doug Petrie στη θέση του συνοδηγού, οι showrunners έστησαν ένα περίτεχνο season-long μυστήριο το οποίο οδήγησε μέσω καλοζυγισμένων εξελίξεων σε ένα εκρηκτικό και αξέχαστο season finale. Ο Miniature Killer ναι μεν σκότωσε για πρώτη φορά το 2006, αλλά πόσες φορές έχουμε δει ένα πολλά υποσχόμενο whodunnit να εκφυλίζεται σε μια συρραφή stuns και "ανατροπών" για την ανατροπή? Χωρίς να έχει δοκιμάσει ξανά κάτι παρόμοιο, η συγγραφική ομάδα του "CSI" παρέδωσε ένα τέλειο payoff σε αυτό που προσεκτικά έστηνε επί μία σεζόν, αποδεικνύοντας οτι μοιράζονται τη μεθοδικότητα του serial killer που τόσο αποτελεσματικά είχαν σκιαγραφήσει.
Το φετινό σερί επεισοδίων δε μοιράζεται κάποιο παρόμοιο αφηγηματικό ιστό, με μοναδικό ενοποιητικό στοιχείο πλέον την άριστα γραμμένη σχέση του Grissom και της Sara, κάθε στάδιο της οποίας υπήρξε υποδειγματικό. Και όσο κι αν απόλαυσα τη βουτιά της σειράς στην αρένα του serialized storytelling, δε μπορώ παρά να θαυμάσω την αυτοσυγκράτηση ενός team που δεν αυτοπαγιδεύεται στο τριπάκι του Mystery of the Season.
Το "House" από την άλλη μας έχει συνηθίσει σε κάποιο ετήσιο overarching story που απλώνεται περίπου στο 1/3 της σεζόν, αλλά ποτέ δεν ήταν κάποιο από αυτά λόγος για να παρακολουθήσω τη σειρά. Μάλιστα μπορώ να πω οτι παρακολουθούσα τη σειρά παρ'ότι υπήρχαν αυτά τα εν γένει αποτυχημένα πειράματα. Η δύναμη του "House" ήταν πάντα στα καθαρά procedural στοιχεία του, καθώς τόσο οι απόπειρες μετάλλαξης του κεντρικού χαρακτήρα, όσο και οι ευρύτερες ιστορίες, με άφηναν πάντοτε παγερά αδιάφορο. Πώς λοιπόν προσαρμόζεις ένα procedural στις απαιτήσεις της νέας εποχής χωρίς να διαπράξεις το αμάρτημα της βεβιασμένης αλλαγής ή δραματοποίησης του κεντρικού χαρακτήρα? Πολύ απλά, αλλάζοντας οτιδήποτε άλλο πλην αυτού!
Το show αντλεί τη δύναμή του από τις μικρές pop culture μονομανίες του House και την αλληλεπίδρασή του με τους γύρω του, οπότε σε έναν ιδιοφυή, πώς-δεν-το-είχα-σκεφτεί-νωρίτερα συνδυασμό, η 4η σεζόν επουλώνει τις πληγές της καταστροφικής 3ης και με το παραπάνω, αλλάζοντας όλο το καστ σε μια εκτεταμένη σάτιρα της reality αισθητικής που με έναν εντυπωσιακό τρόπο δεν κουράζει ούτε στιγμή. Μοναδική περίπτωση realiτοσάτιρας που μας διασκεδάζει περισσότερο από αυτό που κοροϊδεύει, αυτή η κουτσουρεμένη σεζόν απενοχοποίησε ένα genre δείχνοντάς το και γελώντας με τις συμβάσεις του, τη στιγμή που επεισόδιο μετά το επεισόδιο προχωρούσε σε πειραματισμούς με τη φόρμουλα του Ασθενή της Εβδομάδας που αθροιστικά είναι περισσότερες από όσες είχε επιχειρήσει η σειρά σε 3 ολόκληρα χρόνια. Πάντα τέτοια.
(House, "One Day, One Room", Season 3 Finale, Season 4 στα links δεξιά)
(CSI, Season 7, Season 8 Premiere, Sara's exit)
The Best of 2007: Real Talent
Εκτιμώ τις αρετές της παραγωγής του "Amazing Race", αναγνωρίζω το fun value του "American Idol", μοιράζομαι τον εθισμό για το "Survivor" (όμως η επιτυχία του "Dancing With the Stars" παραμένει ένα μεγάλο μυστήριο για μένα) αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα reality show που να αγγίζει ποιοτικά τα δύο αγαπημένα μου talent shows για τη χρονιά που πέρασε. Οι περισσότεροι σχετικοί διαγωνισμοί πλήγονται ανεπανόρθωτα από την πεποίθηση του μέσου θεατή πως "αυτός ξέρει". Όλοι είμαστε ικανοί να κρίνουμε τον κάθε διαγωνιζόμενο του Idol αν έχουμε ένα ζευγάρι αυτιά και ένα ζευγάρι μάτια, για να μην πιάσω καν το οτι οι πιο πολλοί είναι βέβαιοι πως μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα. Φυσικά αυτός ο παράγοντας είναι το κλειδί της επιτυχίας, με τη διαφορά πως επιφορτισμένοι με την ευθύνη να διατηρήσουν ένα μεγάλο κοινό, οι παραγωγοί καταφεύγουν στο camp και τις δημοφιλείς επιλογές για λόγους άλλους πέραν του ταλέντου.
Είναι τόσο δροσιστικό να βλέπεις ένα talent show τόσο αμετακίνητα βασισμένο στο αληθινό ταλέντο των διαγωνιζόμενων, που όταν πρωτοείδα είτε "Project Runway" είτε "So You Think You Can Dance", δεν πίστευα στα μάτια μου. Να κάτι που δε μπορείς να το πετύχεις στο zapping και να σκεφτείς "μμ, εγώ τραγουδάω καλύτερα στο μπάνιο μου". Κάτι το οποίο μπορεί actually να σου δώσει πράγματα, καθώς οι κριτές δε φοβούνται να χρησιμοποιήσουν άγνωστες λέξεις. Είναι συναρπαστικό να παρακολουθώ ένα από τα εβδομαδιαία runway shows του Project και να προσπαθώ να μαντέψω τις αντιδράσεις του υπέροχα bitchy designer Michael Korrs ή τα ωμά assessments της Heidi Klum λίγο πριν το Auf Wiedersehen, μόνο για να φάω τα μούτρα μου καθώς η Nina Garcia του Elle θα προσφέρει κριτική που ούτε καν μπορούσα να φανταστώ. Συγκρίνετε με το Idol και τους κριτές των οποίων τα κουμπιά έχουμε πλέον μάθει τόσο καλά που μαντεύουμε με ευκολία τις απόψεις τους. (Για το βρετανικό "X Factor" της προηγούμενης εβδομάδας, υπήρξε μια στιγμή που κυριολεκτικά μουρμούρισα -με προφορά κιόλας!- λέξη προς λέξη το σχολιασμό του Simon Cowell, λίγα δευτερόλεπτα πριν τον επιβεβαιώσει.) Και αν όλα αυτά σας αφήνουν αδιάφορους και θέλετε απλά ολοένα και πιο δύσκολες και απρόβλεπτες προκλήσεις για τους διαγωνιζόμενους τώρα που έχετε βαρεθεί τη φόρμα του "Survivor", τότε αφεθείτε στη μαγεία ενός show που ζητά από τους διαγωνιζόμενους να δημιουργήσουν outfits με μπάτζετ $15 ή χρησιμοποιώντας αποκλειστικά υλικά που θα μαζέψουν από... σκουπίδια.
Όπως ακριβώς ισχύει και με τη μόδα, έτσι και η σχέση μου με το χορό περιορίζεται σε... εμ, τίποτα βασικά. Καθόλη τη διάρκεια του καλοκαιριού έμενα με το στόμα ανοιχτό καθώς οι χορογράφοι Mia Michaels, Shane Sparks και Wade Robson πάταγαν ο ένας πάνω στον άλλον για να παραδώσουν στους χορευτές τους το πιο εντυπωσιακό κομμάτι όλων. (Μήνες μετά, routines σαν τις jazz διαπραγματεύσεις της Mandy Moore υπό τους ήχους των Eurythmics ή το Hummingbird του Wade, αδυνατώ να τα βγάλω από το μυαλό μου.) Εδώ, θα χαρείτε να μάθετε, δε θα δείτε κάποιον από τους αγαπημένους σας διαγωνιζόμενους να αποχωρεί τη στιγμή που επιβιώνουν σούργελα ή εμφανείς ατάλαντοι. Θα ακούσετε κριτές να μιλάνε για πράγματα παντελώς άγνωστα, και να ποντάρουν στο οτι το κοινό όχι μόνο δε θα φοβηθεί στη θέα ανθρώπων να μιλάνε για κάτι που δεν γνωρίζει, αλλά πως επιπλέον θα βρει το διάλογο συναρπαστικό και θα επιστρέψει για περισσότερο.
Και αυτό ακριβώς συνέβη. Το καλό της καθυστέρησης του "Project Runway" (αντί για καλοκαίρι, ως συνήθως, ξεκίνησε να προβάλλεται πριν ένα μόλις μήνα) είναι οτι δεν έπαιξαν ταυτόχρονα και τα δύο reality που θαυμάζω, αλλά το ένα έμεινε για τις ισχνές αυτές μέρες της απεργίας.
(So You Think You Can Dance, season 3)
2007, The rest of the rest
H χρονιά που πέθανε το "Scrubs". Η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο καρτούν και το δράμα διαταράχθηκε οριστικά και αμετάβλητα έχοντας ως αποτέλεσμα μια σεζόν ούτε αστεία ούτε συγκινητική, απλώς forgettable. Θα θυμάμαι τον Turk και τον JD να τραγουδάνε για τα κακάκια, θα θυμάμαι τον Bust-a-move, και θα θυμάμαι κυρίως τον σταθερά ανεκτίμητο Bob Kelso, αλλά κυρίως θα προσπαθώ να ξεχάσω τα λίγα πράγματα που δεν έχουν σβηστεί από μόνα τους. Η ιστορία με την εγκυμοσύνη, τα ερωτικά τρεχάματα του JD και της Elliot, ο κωμικά ευνουχισμένος Cox, δείγματα όλα της ανεπιστρεπτί παρακμής μιας κωμωδίας που -ειλικρινά- άλλαξε τα τηλεοπτικά δεδομένα και μόλις τώρα αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε.
"Heroes"! Πώς το πιο πολλά υποσχόμενο premise οποιασδήποτε prime-time action σειράς επισκέπτεται τον υπόνομο, εβδομάδα μετά την εβδομάδα. Έχω την αίσθηση πως κανείς δε θα πολυνοιαζόταν, αλλά έπρεπε να πάει ο Bryan Fuller και να ανεβάσει τις προσδοκίες-- και να έρθει μετά το φινάλε της πρώτης σεζόν να τις γκρεμοτσακίσει. I'm rant-ed out.
Την απίθανη έκδοση του 2006 ακολούθησε ένα βαρετό clunker edition για το "Survivor" στις αρχές του 2007, με ένα "πλούσιοι και φτωχοί" twist να μην προσφέρει απολύτως τίποτα στο παιχνίδι παρά ατελείωτη βαρεμάρα. (Η "πλούσια" φυλή κέρδισε κάθε challenge μέχρι το merging, σε αυτό που για τους "φτωχούς" πρέπει να ήταν το πιο ντροπιαστικό σερί εμφανίσεων οποιασδήποτε φυλής στην ιστορία του show.) Αφήστε που ο καλύτερος παίχτης (Yo! Man!) έφυγε τελικά με άδεια χέρια. Ευτυχώς φέτος στην Κίνα το franchise έχει αναστηθεί και πάλι, με μια έκδοση ασταμάτητη, γεμάτη ανατροπές (James, εσύ και η σιγουριά σου) και αξέχαστα highlights. (Η bimbo Jamie που έπαιξε το ψεύτικο immunity idol? Comedy gold!) Επιπλέον, η απουσία κάποιου ξεκάθαρα καλύτερου παίχτη κάνει την τελική έκβαση ένα μεγάλο ερωτηματικό.
Δύο σεζόν είχε και το "Entourage" μέσα στο 2007, αλλά σε αντίθεση με το παραπάνω show δεν ακολούθησε μια κακή με μια καλή, αλλά με μια ακόμα χειρότερη. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού της έκρηξης της καλωδιακής τηλεόρασης (και των αμέτρητων προσφερόμενων προγραμμάτων) συνειδητοποίησα επιτέλους οτι δεν είμαι αναγκασμένος να σκοτώνω ώρα σε ένα show που έχει χαθεί τόσο πολύ μέσα στο σεξιστικό in-joke του, που δε θυμάμαι καν τον καιρό που μου άρεσε. Time to move on.
Next week ξεκινάμε με τα Best. Φτυάρι no more!
(Scrubs, Season 6, Season 7 Episodes 1, 2, 3)
(Heroes, Volume 1, Volume 2)
(Entourage, Season 3, Season 4)
2007, The Rest: FOX
Aπό το περσινό μου top-10, τώρα χαμένο κάπου μέσα στη γενικευμένη πολυκοσμία των also-rans. (και αυτό χαριστικά λόγω ιστορίας.) Απότομη η πτώση για το "24" μέσα στο 2007, με τους παραγωγούς να έχουν κάψει κάθε δημιουργική λυχνία τους κατά τη διάρκεια της σπουδαίας σεζόν του 2006, και να περνάνε φέτος 24 επεισόδια πηδώντας καρχαρίες πιο συχνά από όσο ο David Duchovny πηδούσε fictional L.A. women στο "Californication". Η κορύφωση ήρθε υπερβολικά νωρίς με τη βόμβα να σκάει μέσα σε κατοικημένη περιοχή, κάτι που ναι μεν έκανε για ένα απίστευτα σοκαριστικό cliffhanger αλλά δεν άφησε περιθώριο στην υπόλοιπη σεζόν να κινηθεί σε οποιαδήποτε κατεύθυνση. Πώς ξεπερνάς κάτι τέτοιο? Η 5η σεζόν απάντησε στοχεύοντας χαμηλότερα και προσωπικότερα, η 6η απάντησε... κάνοντας... πράγματα. Και κάπου μέσα σε όλο το χαλασμό μάθαμε για το σόι των Bauers περισσότερα από όσα θα θέλαμε. Μεγαλύτερο αμάρτημα όλων? Ο breakout star της 5ης σεζόν, Aaron Pierce, περιορισμένος σε ένα μόλις επεισόδιο κατά τη διάρκεια του οποίου απλώς κουβάλησε σπίτι τα ψώνια της Martha Logan. Ντροπή.
To "American Idol" είχε μια περίεργη χρονιά που οι περισσότεροι συγχέουν με το κακή. Κακή μουσικά, σίγουρα-- μιλάμε για τη χειρότερη δεκάδα στα χρονικά του διαγωνισμού, μια δεκάδα που επέτρεψε σε κάποιον σαν τον creepy και αδιάφορο Phil Stacey να παραμείνει μέχρι την 5άδα/6άδα και να λυπάμαι που έφυγε κιόλας. Αλλά επειδή πρωτίστως αυτό που με ενδιαφέρει είναι να διασκεδάζω, ομολογώ οτι η σεζόν την έκανε και πάλι τη δουλειά της. Διαγωνιζόμενοι που έμαθαν να βγάζουν γλώσσα στον Simon (πάντα αστείο διότι: α) ο Simon έχει καλύτερα comebacks και β) ο Simon έχει δίκιο- αντίο, post-ironic moron Chris Sligh!), μια Paula που μία την έχανες σε μεθυσμένα rants και μία την έβρισκες σε σκέψεις surprisingly πλήρεις νοήματος, ένας Ryan Seacrest που έχει πλέον ανάγει σε τέχνη τη μετριότητα και το προβλέψιμο pun, και φυσικά τo one-man circus Sanjaya με την αξέχαστη faux-hawk του. Βάλτε μέσα και λίγο από κακές auditions που ακόμα καταφέρνουν να εκπλήσσουν μετά από τόσα χρόνια (hello, Seattle!) και ολίγον από κοινωνική ευαισθητοποίηση (το "Idol Gives Back" έδωσε σε φτωχούς χρήματα, στο show το πρώτο του Έμμυ, και σε εμένα ένα από τα αγαπημένα μου performances του 2007) και έτοιμη μια ωραιότατη σεζόν. Αν δεν ήταν τόσο απογοητευτικό και το Bette Middler-fueled φινάλε...
Αυτή τη φορά είναι οριστικό! "Prison Break", σε φιλώ σταυρωτά και αποχωρώ. Αν μετρώ σωστά είναι η 3η φορά που κόβω το show και θα είναι και η φαρμακερή. Όταν επέστρεψα και πάλι πέρσι την άνοιξη είδα τα πράγματα όσο προσχηματικά και ελλείψει νοήματος τα είχα αφήσει πίσω μου, αλλά μια-δυο ενδιαφέρουσες ιδέες (ο Michael και ο Lincoln άγγιξαν το ενδιαφέρον ερώτημα του πόσοι αθώοι αξίζει να πληγωθούν για να σωθούν αυτοί), η γκαζιάρα πλοκή, η διαρκής αίσθηση κίνησης προς τα μπρος, και η παρουσία του William Fichtner με κράτησαν ως το φινάλε. Εκεί έπρεπε (για δεύτερη φορά, μετά το midseason της πρώτης σεζόν) να έχουν τελειώσει όλα, αλλά αντ'αυτού είχαμε ένα ακόμα γελοίο reboot, ακολουθούμενο από μια πρεμιέρα που με έχασε μέχρι να πεις "δεύτερο act break!"
Πάντως ακούω οτι το "Bones" έχει γίνει γαμάτο. Must investigate!
(24, Season 6)
(American Idol)
(Prison Break, Season 2, Season 2 Finale)
2007, The Rest: ABC Soaps
To ABC είναι το κατεξοχήν σαπουνοδίκτυο, έχοντας γεμίσει τον αέρα με διαφόρων βαθμών ποιότητας σαπουνόφουσκες, δίχως καθόλου δείγματα φρεναρίσματος. Γενικά θέλω τον τηλεοπτικό προγραμματισμό μου με κάπως μεγαλύτερο πλουραλισμό σε ιδέες και φόρμες, αλλά τουλάχιστον πρέπει να παραδεχτώ πως αυτό που κάνουν, το κάνουν σχετικά αξιοθαύμαστα.
Το "Grey's Anatomy" έζησε τη χρονιά που όλοι βλέπαμε να έρχεται, με το αναπόφευκτο backlash να είναι δικαιολογημένο όσο αφορά στο βαρετό και επαναλαμβανόμενο δεύτερο μισό της 3ης σεζόν, ενισχυόμενο μάλιστα από έναν καταστροφικό back-door pilot για το spin-off της Kate Walsh και τα backstage αντριλίκια του Isaiah Washington. Φέτος δεν λείπουν και πάλι ορισμένες δημιουργικές αδυναμίες (καθώς τα τικ της Shonda Rhimes έχουν πλέον αποκωδικοποιηθεί απο το κοινό) αλλά η εισαγωγή ενός νέου παράγοντα στην οικογενειακή δυναμική της Meredith, καθώς και οι αναβαθμισμένοι ρόλοι για αγαπημένους σαν την Miranda της Chandra Wilson ή τον Mark του Eric Dane έχουν καταφέρει να διατηρήσουν το show φρέσκο έστω κι αν ποτέ δε θα ξαναφτάσει την watercooler δυναμική της Περιόδου Denny.
Οι "Desperate Housewives" πέρασαν πολύ πιο άτσαλα τη μετάβαση από freshman sensation σε sophomore slumper, και μόλις φέτος μπορούμε να πούμε με ασφάλεια οτι ο Marc Cherry βρήκε ξανά το πάτημά του. Το πρώτο μισό του 2007 επλήγη από την εγκυμοσύνη της Marcia Cross που στέρησε από το show τον πιο αναντικατάστατο χαρακτήρα του για το τελευταίο τρίτο της σεζόν, αλλά με την έναρξη της 4ης σεζόν γνωρίσαμε την πιο ενδιαφέρουσα προσθήκη που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Στο πρόσωπο της Katherine της Dana Delany (αρχική επιλογή για το ρόλο της Bree) η σειρά βρήκε έναν συναρπαστικό νέο χαρακτήρα και το πιο σπάνιο είδος μυστηρίου: εκείνο που συναρπάζει όχι με τις ζουμερές ανατροπές στην πλοκή, αλλά με την αλληλεπίδραση των εμπλεκόμενων χαρακτήρων. Plus, Nathan Fillion ντυμένος Frankenstein.
Το "Brothers & Sisters" εξακολουθεί να είναι το απόλυτο δράμα για την οικογένεια, τον έρωτα και την πολιτική, με χιούμορ, με καρδιά, με συγκίνηση, με σπουδαίο καστ, το πλήρες πακέτο. Ταυτόχρονα όμως βρίσκω φοβερά δύσκολο να νοιαστώ σε βάθος χρόνου, δίχως να μπορώ να εντοπίσω το γιατί. Από την άλλη, η "Ugly Betty" χωρίς να έχει χάσει αυτά που με έκαναν να την ακολουθώ πέρσι, με έχει πλέον χάσει φέτος. Είναι καθαρά υποκειμενικό αυτό, φαντάζομαι πως υπάρχει ένα άνω όριο ανοχής στη σαπουνόπερα ακόμα και για μένα, και στο δίλημμα "Brothers & Sisters" ή "Ugly Betty" επέλεξα το time-waster που νιώθω οτι έχει μια κάπως καλύτερη αναλογία self-awareness και self-seriousness. Το πολύ το camp το βαριέται και ο Tyler, evidently! (Αυτό, και να βλέπει τη Rebecca Romijn να παίζει έναν διαφορετικό χαρακτήρα κάθε βδομάδα.)
(Brothers & Sisters)
(Grey's Anatomy, Season 3, Season 4 στα links δεξιά)
(Ugly Betty, Alexis, Catching Up, Season 1 Finale, Season 2 Premiere)
(Desperate Housewives, Happy Couple, Season 3 Finale, Season 4 Premiere, Halloween Photo Album, Tornado)
2007, The Rest: Dead and Buried
Μπήκε Δεκέμβριος, ε? Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: εποχικές playlists! Urgh, και σε καλύτερα νέα, year-end lists! Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από την ιερή στιγμή που κάθεσαι να φτιάξεις τα top-10s και top-20s σου, αγωνιζόμενος να χωρέσεις όλα σου τα αγαπημένα μέσα και τη στιγμή που θα το καταφέρεις, να θυμηθείς οτι έχεις ξεχάσει το Τάδε shoo-in και άρα πρέπει να τα σπάσεις και να τα ξανακολλήσεις όλα? Ah, good times.
Επειδή όμως οι θέσεις στη δεκάδα είναι, εμ, δέκα και τα shows που νιώθω οτι μου πρόσφεραν κάτι αξέχαστο ήταν περισσότερα, είπα φέτος εκτός της λίστας να προχωρήσω καθόλη τη διάρκεια του μήνα στη δημοσίευση μικρών σχεδόν-ημερήσιων mini-tributes στις σειρές που αξίζει να θυμόμαστε καθώς αφήνουμε πίσω μας το 2007. Δεν έχω πλέον το χρόνο για κάτι εξίσου φιλόδοξο με την μπλογκειάδα του 2005 όταν είχα επιδοθεί σε μια γελοιωδώς αναλυτική κάλυψη της χρονιάς, αλλά ήθελα έστω κάτι περισσότερο από την περσινή ξερή λίστα που πόσταρα την πρωτοχρονιά.
Έτσι, θα αφιερώσω την υπόλοιπη εβδομάδα σε μια σειρά posts για τα Rest, ώστε να πιάσω από την επόμενη τα Best, ελπίζοντας και μέσα από την όλη διαδικασία να σταθεροποιήσω κι ένα ρημάδι Top-10 για να ποστάρω στο τέλος του μήνα. (Φυσικά η ετήσια λίστα των 50 επεισοδίων θα έρθει κι αυτή κάποια στιγμή μέσα στον Ιανουάριο.) Πρώτα όμως, δυο λόγια για τα R.I.P.s του 2007.
Dead and Buried
Δηλαδή, εκείνοι που έφυγαν άδοξα. (No talk για "Sopranos", "O.C." και "John from Cincinnati" εδώ, εν ολίγοις. Για αυτά θα τα πούμε και αργότερα.)
To "Gilmore Girls" υπήρξε το αγαπημένo μου network show για μια σειρά ετών, χάρη σε αυτό το σπάνιο δείγμα ζεστού quirkiness που άγγιζε ταυτόχρονα τον εγκέφαλο και την καρδιά. Τα προβλήματα γνωστά από το β' μισό του 2006 όταν και αποχώρησε από τη σειρά η Amy Sherman-Palladino, όμως δυστυχώς και στο τελικό stretch επεισοδίων της 7ης σεζόν τίποτα δε βελτιώθηκε θεαματικά. Οι χαρακτήρες συνέχισαν να είναι κάποιοι άλλοι άνθρωποι που αυτοψυχαναλύονταν πάνω στην ώρα για το πέσιμο των credits, το στήσιμο και το timing θύμιζαν ερασιτεχνικό θίασο που ανεβάζει tribute στην Palladino, ενώ το χιούμορ και οι διάλογοι έζεχναν προσπάθεια. Κι αν στο τέλος ο Dave Rosenthal κατάφερε να παραδώσει ένα αξέχαστο tear-jerker πιστό στις ρίζες αυτών των χαρακτήρων, το ίδιο αυτό το κλείσιμο ως δημιούργημα πλέον ήταν ό,τι πιο anti-Gilmore συνέβη ποτέ στο show: βολικό και καθαρό, οριστικό και συντηρητικό, δίχως την παραμικρή νότα πρωτοτυπίας, σχεδιασμένο απλώς ώστε να χαϊδεύει κάθε ευαίσθητη χορδή των θεατών. Τίποτα πιο λυπηρό από έναν ιδιοφυή και τολμηρό κωμικό που έχει ξεπέσει στην αναπαραγωγή in-jokes με την παρέα του.
Για τη "Veronica Mars" το πρόβλημα δεν ήταν η αποχώρηση της κύριας δημιουργικής φωνής, αλλά η υποχώρησή της μπροστά στις απειλές για διακοπή του show. Μιας και την σύντομη αναδρομή στα όσα πήγαν λάθος την έκανα πρόσφατα με αφορμή τον "πιλότο" της 4ης σεζόν, παραπέμπω απλώς εκεί.
Μοιάζει αταίριαστο κάτω από δύο πολυετείς μου αγάπες να αναφέρομαι σε δύο σειρές κομμένες στην πρώτη τους σεζόν, αλλά ο λόγος που θεωρώ τα "Studio 60 on the Sunset Strip" και "Drive" σημαντικές απώλειες έχουν να κάνουν περισσότερο με τους δημιουργούς τους παρά με τις δύο αυτές σειρές καθ'εαυτές. Ο Aaron Sorkin γύρισε από το Christmas hiatus φορτωμένος με άγχος, σημειώσεις και κριτικές, και στην προσπάθειά του να φτιάξει κάποια προβλήματα που εν μέρει δεν υπήρχαν βύθισε το λίγο-πολύ D.O.A. show του ακόμα περισσότερο. Το κλείσιμο δεν ήταν κακό ιδωμένο εκτός context, αλλά υπογράμμιζε κι αυτό το βασικό ψεγάδι του premise: το "Studio 60" όφειλε εξαρχής να διαδραματίζεται στο backstage ενός news show και δεν είχε καμιά δουλειά να κάνει κήρυγμα για τους culture wars χρησιμοποιώντας τη snobby ανωτερότητα μιας ομάδας κωμικών που θα ήθελαν να κάνουν comedia dell'arte αλλά δυστυχώς γι'αυτούς ήταν παγιδευμένοι σε ένα ανθυπο-"Saturday Night Live". (Kαθηλωτικά, πάντως, turns από τους Matthew Perry και κυρίως Steven Weber. Ο πρώτος με έκανε να ξεχάσω τον Chandler Bing και ο δεύτερος έδωσε σάρκα και οστά σε ένα δισδιάστατο κουστούμι.)
Κι αν ο Sorkin πήρε τον εαυτό του σοβαρότερα από ό,τι έπρεπε, ο μονίμως καταραμένος Tim Minear θεώρησε πως μετά από μια σειρά αποτυχημένων (αλλά αγαπημένων από την κριτική και το λίγο πιο ψαγμένο κοινό) shows που αποτελούσαν έξοχα δείγματα του genre τους, θα είχε καλύτερη τύχη αν τον έπαιρνε στην πλάκα. Στα πρώτα στάδια του development είχε χαρακτηρίσει το "Drive" ως "Magnolia" on wheels, και δεδομένων των character-driven ευαισθησιών του δεν έχω καμιά αμφιβολία πως στο μυαλό του ήταν ακριβώς αυτό. Όμως, μια development season αργότερα, το gimmick κατάπιε τα πάντα αφήνοντας πίσω του το κενό κουφάρι ενός show διασκεδαστικότατου αλλά σίγουρα όχι ενός που θα σκέφτομαι στο μέλλον πως είναι κρίμα που το χάσαμε. Φέρτε πίσω το "Wonderfalls", το "Firefly", το "The Inside", αλλά όσο για το "Drive"? Το καταδιασκέδασα όσο λίγο κράτησε, αλλά για τη συνέχεια απλώς αρχίστε να παρακολουθείτε το "Amazing Race". Και ο Minear? Ας στοχεύσει και πάλι όσο ψηλά του επιτρέπει το ταλέντο και το όραμά του.
(Veronica Mars, Season 3)
(Studio 60 on the Sunset Strip)
(Gilmore Girls, Season 7)
(Drive, Episodes 1-2, 3, 4, όσα δεν προλάβαμε να δούμε, και η ιστορική πρωτιά του)
Επειδή όμως οι θέσεις στη δεκάδα είναι, εμ, δέκα και τα shows που νιώθω οτι μου πρόσφεραν κάτι αξέχαστο ήταν περισσότερα, είπα φέτος εκτός της λίστας να προχωρήσω καθόλη τη διάρκεια του μήνα στη δημοσίευση μικρών σχεδόν-ημερήσιων mini-tributes στις σειρές που αξίζει να θυμόμαστε καθώς αφήνουμε πίσω μας το 2007. Δεν έχω πλέον το χρόνο για κάτι εξίσου φιλόδοξο με την μπλογκειάδα του 2005 όταν είχα επιδοθεί σε μια γελοιωδώς αναλυτική κάλυψη της χρονιάς, αλλά ήθελα έστω κάτι περισσότερο από την περσινή ξερή λίστα που πόσταρα την πρωτοχρονιά.
Έτσι, θα αφιερώσω την υπόλοιπη εβδομάδα σε μια σειρά posts για τα Rest, ώστε να πιάσω από την επόμενη τα Best, ελπίζοντας και μέσα από την όλη διαδικασία να σταθεροποιήσω κι ένα ρημάδι Top-10 για να ποστάρω στο τέλος του μήνα. (Φυσικά η ετήσια λίστα των 50 επεισοδίων θα έρθει κι αυτή κάποια στιγμή μέσα στον Ιανουάριο.) Πρώτα όμως, δυο λόγια για τα R.I.P.s του 2007.
Dead and Buried
Δηλαδή, εκείνοι που έφυγαν άδοξα. (No talk για "Sopranos", "O.C." και "John from Cincinnati" εδώ, εν ολίγοις. Για αυτά θα τα πούμε και αργότερα.)
To "Gilmore Girls" υπήρξε το αγαπημένo μου network show για μια σειρά ετών, χάρη σε αυτό το σπάνιο δείγμα ζεστού quirkiness που άγγιζε ταυτόχρονα τον εγκέφαλο και την καρδιά. Τα προβλήματα γνωστά από το β' μισό του 2006 όταν και αποχώρησε από τη σειρά η Amy Sherman-Palladino, όμως δυστυχώς και στο τελικό stretch επεισοδίων της 7ης σεζόν τίποτα δε βελτιώθηκε θεαματικά. Οι χαρακτήρες συνέχισαν να είναι κάποιοι άλλοι άνθρωποι που αυτοψυχαναλύονταν πάνω στην ώρα για το πέσιμο των credits, το στήσιμο και το timing θύμιζαν ερασιτεχνικό θίασο που ανεβάζει tribute στην Palladino, ενώ το χιούμορ και οι διάλογοι έζεχναν προσπάθεια. Κι αν στο τέλος ο Dave Rosenthal κατάφερε να παραδώσει ένα αξέχαστο tear-jerker πιστό στις ρίζες αυτών των χαρακτήρων, το ίδιο αυτό το κλείσιμο ως δημιούργημα πλέον ήταν ό,τι πιο anti-Gilmore συνέβη ποτέ στο show: βολικό και καθαρό, οριστικό και συντηρητικό, δίχως την παραμικρή νότα πρωτοτυπίας, σχεδιασμένο απλώς ώστε να χαϊδεύει κάθε ευαίσθητη χορδή των θεατών. Τίποτα πιο λυπηρό από έναν ιδιοφυή και τολμηρό κωμικό που έχει ξεπέσει στην αναπαραγωγή in-jokes με την παρέα του.
Για τη "Veronica Mars" το πρόβλημα δεν ήταν η αποχώρηση της κύριας δημιουργικής φωνής, αλλά η υποχώρησή της μπροστά στις απειλές για διακοπή του show. Μιας και την σύντομη αναδρομή στα όσα πήγαν λάθος την έκανα πρόσφατα με αφορμή τον "πιλότο" της 4ης σεζόν, παραπέμπω απλώς εκεί.
Μοιάζει αταίριαστο κάτω από δύο πολυετείς μου αγάπες να αναφέρομαι σε δύο σειρές κομμένες στην πρώτη τους σεζόν, αλλά ο λόγος που θεωρώ τα "Studio 60 on the Sunset Strip" και "Drive" σημαντικές απώλειες έχουν να κάνουν περισσότερο με τους δημιουργούς τους παρά με τις δύο αυτές σειρές καθ'εαυτές. Ο Aaron Sorkin γύρισε από το Christmas hiatus φορτωμένος με άγχος, σημειώσεις και κριτικές, και στην προσπάθειά του να φτιάξει κάποια προβλήματα που εν μέρει δεν υπήρχαν βύθισε το λίγο-πολύ D.O.A. show του ακόμα περισσότερο. Το κλείσιμο δεν ήταν κακό ιδωμένο εκτός context, αλλά υπογράμμιζε κι αυτό το βασικό ψεγάδι του premise: το "Studio 60" όφειλε εξαρχής να διαδραματίζεται στο backstage ενός news show και δεν είχε καμιά δουλειά να κάνει κήρυγμα για τους culture wars χρησιμοποιώντας τη snobby ανωτερότητα μιας ομάδας κωμικών που θα ήθελαν να κάνουν comedia dell'arte αλλά δυστυχώς γι'αυτούς ήταν παγιδευμένοι σε ένα ανθυπο-"Saturday Night Live". (Kαθηλωτικά, πάντως, turns από τους Matthew Perry και κυρίως Steven Weber. Ο πρώτος με έκανε να ξεχάσω τον Chandler Bing και ο δεύτερος έδωσε σάρκα και οστά σε ένα δισδιάστατο κουστούμι.)
Κι αν ο Sorkin πήρε τον εαυτό του σοβαρότερα από ό,τι έπρεπε, ο μονίμως καταραμένος Tim Minear θεώρησε πως μετά από μια σειρά αποτυχημένων (αλλά αγαπημένων από την κριτική και το λίγο πιο ψαγμένο κοινό) shows που αποτελούσαν έξοχα δείγματα του genre τους, θα είχε καλύτερη τύχη αν τον έπαιρνε στην πλάκα. Στα πρώτα στάδια του development είχε χαρακτηρίσει το "Drive" ως "Magnolia" on wheels, και δεδομένων των character-driven ευαισθησιών του δεν έχω καμιά αμφιβολία πως στο μυαλό του ήταν ακριβώς αυτό. Όμως, μια development season αργότερα, το gimmick κατάπιε τα πάντα αφήνοντας πίσω του το κενό κουφάρι ενός show διασκεδαστικότατου αλλά σίγουρα όχι ενός που θα σκέφτομαι στο μέλλον πως είναι κρίμα που το χάσαμε. Φέρτε πίσω το "Wonderfalls", το "Firefly", το "The Inside", αλλά όσο για το "Drive"? Το καταδιασκέδασα όσο λίγο κράτησε, αλλά για τη συνέχεια απλώς αρχίστε να παρακολουθείτε το "Amazing Race". Και ο Minear? Ας στοχεύσει και πάλι όσο ψηλά του επιτρέπει το ταλέντο και το όραμά του.
(Veronica Mars, Season 3)
(Studio 60 on the Sunset Strip)
(Gilmore Girls, Season 7)
(Drive, Episodes 1-2, 3, 4, όσα δεν προλάβαμε να δούμε, και η ιστορική πρωτιά του)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)