12 Days of Whedon #09, ‘Objects in Space’: Ο Whedon και η φιλοσοφία

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

Υπάρχει μια σκηνή σε εκείνο το επεισόδιο που έμελλε να είναι το τελευταίο του Firefly που με στοιχειώνει με την ομορφιά της. (Όλο το επεισόδιο με στοιχειώνει, αλλά εκείνη η εικόνα έχει ξεχωριστή θέση.) Είναι ένα κάδρο στο οποίο ανατρέχω σαν πρώτη μου κίνηση κάθε φορά που ψάχνω να ντύσω ένα κείμενο που έχει να κάνει με τον Whedon ή με το Firefly ή με την Αμερικάνικη τηλεόραση γενικώς.

Είναι η River της Summer Glau, που σκύβει να πιάσει ένα όπλο από το πάτωμα του Serenity. Καθώς το POV του επεισοδίου ανήκει όμως σε αυτήν, το έδαφος είναι καλυμμένο από πεσμένα φύλλα, και η River απλώνει το χέρι της για να σηκώσει από κάτω ένα σπασμένο κλαδί δέντρου. Το κοιτάζει λες και ανακαλύπτει τον κόσμο από την αρχή. Ίσως γιατί αυτό της συμβαίνει. Στην πεζή, γκρίζα, ψυχρή εικόνα που βλέπουμε εμείς, κραδαίνει ένα όπλο. Στα δικά της μάτια, υπάρχει ένα αντικείμενο ομορφιάς το οποίο επεξεργάζεται.

Το ‘Objects in Space’ είναι το επεισόδιο που έχει σαν μόνιμη απάντηση ο Whedon όποτε ρωτάται ποιο είναι εκείνο για το οποίο είναι πιο περήφανος. Γνωρίζοντας πως ο χρόνος του Firefly τελείωνε, πρόλαβε να γυρίσει μια τελευταία περιπέτεια, μια ιστορία αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στη River και στη διαδικασία ουσιαστικής ένταξής της στο πλήρωμα του Serenity. Και το έκανε αδειάζοντας στην οθόνη -και χρησιμοποιώντας τα πιο όμορφα χρώματα- όλα αυτά που, με τη σειρά του, στοιχειώνουν εκείνον. Ως δημιουργό και ως άνθρωπο.

Στην παραπάνω σκηνή η River αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως μια ρευστή παλέτα εννοιών και αντικειμένων, ως κάτι πλήρως διαφορετικό από εμάς - ή από ό,τι αντιλαμβάνεται καθένας από εμάς τελοσπάντων. Είναι η πρώτη φορά στη διάρκεια του Firefly που βλέπουμε τα πράγματα από την πλευρά της, και κατανοούμε γιατί ως τώρα δεν είχε γίνει απολύτως δεκτή από το υπόλοιπο πλήρωμα: Πώς να καταλάβουν ο ένας τον άλλον, όταν κοιτάζουν ένα αντικείμενο (τον ορισμό μιας αντικειμενικής υπόστασης, το λέει και το όνομά του) και βλέπουν κάτι διαφορετικό;

Ο εχθρός στο ‘Objects in Space’ είναι ο υπέροχος Jubal Early, ένας μισθοφορικός εκτελεστής αποστολών που βρίσκεται στο διάστημα τόσο καιρό που πιθανώς να έχει αλλοιωθεί ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον υλικό κόσμο. Όταν βρίσκονται και οι δύο στο Serenity, είναι η ματιά τους που το αλλάζει. Ένα ψυχρό μεταλλικό αντικείμενο ζωντανεύει, όπως ας πούμε ζωντάνευε όταν το κοίταζε με αγάπη ο Mal - αλλά αυτή τη φορά μοιάζει με κάτι διαφορετικό. Πολύ απλά, επειδή το βλέπουμε μέσα από τα μάτια ενός άλλου ανθρώπου. Μιλάμε για μια αποθέωση της απεικόνισης του υπαρξισμού στη μικρή οθόνη, με τρόπο που πιθανώς δεν έχει αποδοθεί ποτέ ξανά.

Οι δεδηλωμένες επιρροές του Whedon από τα γραπτά του Sartre βρίσκουν εδώ την πιο προφανή τους έκφραση, όχι όμως την μοναδική. Μπορείς να ανακαλύψεις παρόμοια στοιχεία και στην ιστορία της Illyria που καταφθάνει σε έναν κόσμο τόσο πιο χαμηλά από το οπτικό της πεδίο, που όσο την αφορά, δεν έχει καν υπόσταση. Αυτό αλλάζει δραματικά καθώς διάφοροι παράγοντες επηρεάζουν την ίδια, και μαζί το πώς ερμηνεύει τον κόσμο γύρω της.

Αυτή η θεϊκή κάθοδος στη Γη συνδέει δύο θεματικές που διατρέχουν το έργο του. Από τη μία είναι η ακραίας υποκειμενικότητας αντίληψη του κόσμου όπως εκφράζεται από την ύπαρξη της River, αλλά και από mission statements όπως το “If nothing we do matters, then all that matters is what we do” του Angel: Το άτομο προϋπάρχει, και είναι μόνο μέσα από τις πράξεις του που καθορίζει τον εαυτό του.

Αυτό οδηγεί απευθείας στην ιδέα της πλήρους απουσίας ενός όποιου θεού. Όταν ο Angel και η ομάδα του δίνουν την τελευταία τους μάχη σε εκείνο το σοκάκι (γιατί όπως προσωπικά διαβάζω τη σειρά, αυτή είναι η ερμηνεία του ανοιχτού εκείνου φινάλε) δεν το κάνουν ελπίζοντας σε μια μετά θάνατον επιβράβευση. Δεν περιμένουν (ούτε λαμβάνουν) βοήθεια από κάποιον deus ex machina. Όταν ο Μal και το πλήρωμα του Serenity αφήνουν τις ψυχές τους στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν ζωντανό το signal, δεν το κάνουν περιμένοντας πως θα πάνε στον παράδεισο - ή έστω πως η πράξη τους θα έχει άμεσα, απτά αποτελέσματα απέναντι στον απολυταρχισμό της Alliance(*).

(* Την αποστροφή του εν γένει απέναντι στο όποιο establishment είναι εύκολο να την διαβάσει κανείς ως φυσική εξέλιξη του αθεϊσμού του. Από την ηθική κατάρρευση και τα κυκλώματα ελέγχου στο “Dollhouse” μέχρι την καταπιεστική Μεγάλη Κυβέρνηση του Firefly/’Serenity’ και τους απαρχαιωμένης αντίληψης κανόνες των Watchers στην Buffy, ο Whedon πάντα στέκεται σκεπτικός απέναντι σε ό,τι ψάχνει πώς θα σε καθοδηγήσει δίχως να λαμβάνει αντίδραση.)

Όλες αυτές οι μάχες συμβαίνουν επειδή μέσα από τις διαδρομές τους στις εκάστοτε σειρές τους, οι ήρωες του Whedon έχουν φτάσει στο σημείο να γνωρίζουν πως η ουσία της ύπαρξής τους καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από εκείνους τους ίδιους, και αυτό που τους έχει απομείνει είναι η τελευταία ηθική στάση που ίσως έχουν την ευκαιρία να πάρουν στη ζωή τους.

Δεν είναι τυχαίο πως στον Whedon, έναν κατεξοχήν άθεο υπαρξιστή, ο ρόλος των θεών είναι πάντοτε και ανεξαιρέτως εχθρικός. Στο ‘Cabin in the Woods’ η τυφλή υπακοή οδηγεί ξεκάθαρα σε εκφυλισμό. Στην 4η σεζόν του Angel η Jasmine άφηνε τους ακόλουθούς της χαζεμένους, πρόβατα που πηγαίνουν οικειωθελώς στη σφαγή τους. H Illyria πριν αρχίσει να ορίζει την ύπαρξή της είναι απλά ένας εχθρικός θεός δίχως κατανόηση. Οι Senior Partners δε θέλουν τίποτα παρά έλεγχο, ενώ το ανείπωτο μεταφυσικό ον που καταγράφει το κοσμικό κάλμα στη Buffy έρχεται να πάρει εκδίκηση στην 7η σεζόν επειδή η Willow και η ανυπάκουη slayer με τις ριζοσπατικές ιδέες τόλμησαν να επέμβουν στην ισορροπία.

Στο ‘The Body’, την πιο επίπονα κυριολεκτική έκφραση μιας ενστικτώδους υπαρξιακής αναζήτησης, το τελευταίο πλάνο είναι ό,τι πιο μακρινό από το μεταφυσικό έχει παγιδεύσει ποτέ η σειρά στις 7 σεζόν της. Η Dawn απλώνει το χέρι της, με τρόπο όχι ανόμοιο από εκείνον που η River πλησιάζει και γνωρίζει τον κόσμο γύρω της, προσπαθώντας να αγγίξει το άψυχο κορμί της Joyce. Όλα γύρω της έχουν μετατοπιστεί (όπως συμβαίνει πάντα με μια μεγάλη απώλεια) και γι’αυτό αναζητά μια φυσική απόδειξη. Hard evidence. Θέλει υποσυνείδητα αυτός ο θάνατος, και μαζί ένας κόσμος χωρίς την Joyce μέσα του, να γίνει αντικειμενικό γεγονός. Η σκηνή -και το επεισόδιο- κόβεται απότομα πριν συμβεί η επαφή αφήνοντάς μας μετέωρους, μπροστά στο μαύρο. Ολομόναχους.

Ο Whedon αρνείται την ύπαρξη του θεού ακόμα και επί ηθικής βάσεως (στο commentary που κάνει στο ‘The Body’ θυμάται την περιγραφή του Tim Minear για το θεό, “the sky bully”) αλλά ακόμα σημαντικότερα, αντιτίθεται στην υπακοή στις όποιες διδαχές, στη λογική πως οι όποιοι τέτοιοι ‘γραπτοί κανόνες’ οριοθετούν τον κόσμο, την ύπαρξη, την ίδια την ηθική, ακόμα και το άτομό μας, με έναν τρόπο που κανείς δεν έχει δικαίωμα να το κάνει: Πριν από εμάς για εμάς.

Ο κόσμος, κι εμείς ως μέρη αυτού, είναι ό,τι τον κάνουμε εμείς να είναι με την κάθε απόφαση που λαμβάνουμε, κάθε μέρα που περνάει. Είναι ό,τι μπορούμε να αγγίξουμε.

~~~
Επόμενο: Astonishing X-Men

.

12 Days of Whedon #07, ‘Not Fade Away’: Ο Whedon και το φινάλε

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

Το πιο δύσκολο πράγμα που έχεις να αντιμετωπίσεις ξεκινώντας να γράφεις μια σειρά, είναι το να ξέρεις (ή να μην ξεχάσεις) πώς να την τελείωσεις.(*) Το να φέρεις τα πάντα full circle θεματικά, να κλείσεις ικανοποιητικά ιστορίες και πλοκές, να καταφέρεις μια τελευταία μεγάλη έκπληξη, να μην αφήσεις πράγματα να κρέμονται, είναι όλα από μόνα τους πολύ δύσκολα - σπάνια το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς συμπεριλαμβάνεται μες στα καλύτερά της, και υπάρχει λόγος γι’αυτό.

(*Και το λέω αυτό όχι από την πολυετή μου πείρα πάνω στο πώς γράφεις ιστορίες μες στο Dreamatorium, αλλά παρακολουθώντας τη μία μετά την άλλη, σειρές που έμειναν από καύσιμα ή δεν είχαν ιδιαίτερη ιδέα του πού κατευθύνονται.)

Όμως το πιο ζόρικο στοιχείο έχει να κάνει με το φινάλε ως τελεία: Πόσο οριστικά πρέπει να κλείνουν όλα, πόση νομοτέλεια μπορεί να στηρίξει μια ιστορία που γραφόταν επί 5 ή 7 χρόνια; Πάντα αγαπούσα τα φινάλε που είχαν αυτή τη συναίσθηση του ρόλου τους, ότι δηλαδή απλά κλείνει το παράθυρό μας στον κόσμο της εκάστοτε σειράς, αλλά εκεί, τα πράγματα κάπως συνεχίζουν να εξελίσσονται πίσω από την πλάτη μας. Πολύ λεπτή ισορροπία, και γι’αυτό είναι ελάχιστες οι σειρές που έχουν τελειώσει όχι απλά με ένα love-fest πανηγύρι του εαυτού τους ή με μια τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων ή με ένα πανηγυρικό “ΑΣΕΜΕ ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ ΠΑΡΑΤΑΜΕΣΟΥΛΕΩ”, αλλά έχουν ολοκληρώσει στην εντέλεια αυτό που για τόσα χρόνια ανέπτυσσαν οι showrunners τους, και σε αφήνουν και με μια αίσθηση αφηρημένου.

(Η μεγάλη εξαίρεση σε όλο το παραπάνω είναι το Six Feet Under, **spoiler alert** το οποίο ναι μεν κλείνει τα πάντα μέχρι οριστικής τελείας, αλλά: Πρώτον, το κάνει με τέτοιο commitment που σε συνεπαίρνει. Δεν σε αφήνει δηλαδή με ένα τακτοποιημένο happy end τύπου “κι εκείνος με εκείνην ζήσαν καλά” κλπ, αλλά σε πάει μέχρι τέλους. Μέχρι τέλους-τέλους. Και ακριβώς αυτό, δεύτερον, είναι όλη η ουσία της σειράς. Αφορά τόσο πολύ τη φθορά, τη διαδρομή μας προς το θάνατο, που αν τελείωνε με οτιδήποτε άλλο πέραν του Everything Ends, θα ήταν λάθος. **end of spoiler**)

Μην το μακραίνουμε. Πέραν ίσως του Shield (που είναι ακριβώς το είδος του ιδανικού φινάλε που περιγράφω παραπάνω, και που γράφτηκε από τον Shawn Ryan ο οποίος διαθέτει σαφέστατες επιρροές από τον Whedon έχοντας δουλέψει και στο Angel, άρα τίποτα τυχαίο), η φιλοσοφία του Whedon περί series finale με καλύπτει απόλυτα.

Τα κατατάσσω όλα, από το λιγότερο προς το περισσότερο αγαπημένο μου.

8, ‘Home’ (Angel, season 4)
Μετράω και τα επεισόδια που είχαν σχεδιαστεί ως πιθανά φινάλε σε περίπτωση κοψίματος της σειράς, όπως αυτό. Οι Whedon & Co. το γύρισαν λιγότερο σαν φινάλε και περισσότερο σαν σχεδόν-πιλότο για μια σχεδόν-rebooted 5η σεζόν, κάτι που πράγματι συνέβη, με την ομάδα του Angel όντως να αναλαμβάνει την Wolfram & Hart. Αλλά σαν πιθανό τελευταίο επεισόδιο σειράς θα ήταν απλά απαίσιο.

7, ‘Epitaph Two: The Return’ (Dollhouse, season 2)
Το πρόβλημα της σειράς ήταν ότι έπρεπε να συνεχίσει αφότου είχε πρακτικά ήδη τελειώσει, και συγκεκριμένα αυτό το φινάλε να πιάσει ξανά την ιστορία από εκεί που την είχε αφήσει το προηγούμενο ‘Epitaph’ επεισόδιο. Τα ανατίναξε όλα αφήνοντας την ανθρωπότητα έτοιμη να το ξαναπιάσει το όλο ζήτημα απ’την αρχή, είχε μέσα μπόλικη sci-fi μαγεία, είχε πολύ δράμα, αλλά αυτό που δεν είχε ήταν το αγνό “whoa” στο οποίο σε υποχρέωσε το αντίστοιχο επεισόδιο ένα χρόνο πριν.

6, ‘Serenity’ (ταινία-μετά-το-Firefly)
Περισσότερο μια ολόκληρη σεζόν συμπιεσμένη σε ένα διώρο παρά απλό φινάλε, αλλά τι να γίνει, κάτι πρέπει να χρεωθεί ως κλείσιμο της σειράς, και αυτό είναι ό,τι κοντινότερο έχουμε. Και είναι λατρεμένο όσο δεν πάει (δεν ξέρω αν το ξέρεις, @Rebelli0n, αλλά είχα πάει στην Αγγλία για να τη δω την ταινία στο σινεμά) έστω κι αν, κατανοητά, τρέχει περισσότερο με έγνοια να καταπιεί ιστορία και λιγότερο με το να πει κάτι βαθύ κι ανθρώπινο και φιλοσοφικό σαν κατακλείδα. (Κάτι που έκανε τo ‘Objects in Space’, btw, αλλά εκείνο υπό καμία έννοια δεν είναι φινάλε.) H θεματική του “we’ve done the impossible (and that makes us mighty)” παραμένει ξεκάθαρα σε πρώτο πλάνο.

5, ‘Chosen’ (Buffy, the Vampire Slayer, season 7)
Απολαυστικό σε κάθε επίπεδο, αλλά όπως και να το κάνεις, είναι λίγο σα να βλέπεις το μικρό αδερφάκι του ‘Not Fade Away’ που εντάξει, μικρούλι είναι ακόμη και θα μάθει στην πορεία, αλλά σαν τον μεγάλο του αδερφό δεν είναι, δηλαδή καλά-καλά δεν έχει βγάλει δόντια ακόμα. Μην παρεξηγηθώ πάντως: Είναι πολύ καλό. Και η Anya, και οι empowered slayers σ’όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, και το “that was nifty” της Willow, και η υποψία χαμόγελου της Buffy, και το “The Earth is definitely doomed” του Giles, και όλα.

4, ‘Gone’ (Astonishing X-Men)
Έχω κλάψει τύπου 4 φορές σε κόμικς, αυτή είναι μια από αυτές. Να πως δένεις μαζί, και ολοκληρώνεις, πλοκές ετών, να πώς φέρνεις τους χαρακτήρες σου full circle (η Emma και η Kitty αποχαιρετιούνται με σεβασμό, η Kitty αυτο-παγιδεύεται στην ίδια φυλακή από την οποία απελευθέρωσε τον Piotr), να πώς ραγίζεις καρδιές και στέλνεις την ηρωίδα σου στο άγνωστο, στο αβέβαιο, σε ένα cliffhanger που όμως ξέρεις βαθιά μέσα σου πως δεν είναι cliffhanger.

3, ‘The Gift’ (Buffy, the Vampire Slayer, season 5)
Πίσω στο τέλος της 5ης σεζόν, η Buffy γιόρτασε το 100ό της επεισόδιο με τη βεβαιότητα του cancellation. Αλλά πριν έρθει το UPN και σώσει τη σειρά για άλλες 2 σεζόν, ο Whedon έστειλε την ηρωίδα του σε αυτή που τότε πίστευε πως θα είναι η τελευταία της πράξη, την ύστατη κίνηση αυτοθυσίας. Καθώς πλοκές και στοιχεία και character arcs ολόκληρης της (μαεστρικής, μεγαλειώδους) 5ης σεζόν έρχονται και δένουν σε μια στιγμή τραγικής συνειδητοποίησης για την Buffy, το άλμα στο κενό σηματοδοτεί ένα αληθινό τηλεοπτικό σοκ, και ταυτόχρονα τη γνώση πως δε θα μπορούσε να έχει γραφτεί αλλιώς. Απλά συγκλονιστικό.

2, ‘Epitaph One’ (Dollhouse, season 1)
Είναι παντελώς τεχνική λεπτομέρεια το ότι αυτό δεν είναι series finale. Όλοι ξέρουμε ότι είναι. Και όλοι ξέρουμε πόσο σπουδαία δουλειά έκανε στο να πετάξει με δύναμη κάτω απ’το τραπέζι ό,τι έστηνε η σειρά επί 12 επεισόδια, και στο να στήσει με τα ίδια (και λιγότερα) υλικά, εκ του μηδενός, την απόλυτη μετα-αποκαλυπτική ματιά στο ζοφερό μας μέλλον.

(πηγή:  http://problematiq.livejournal.com/2911.html )

1, ‘Not Fade Away’ (Angel, season 5)
Οτιδήποτε αναφέρθηκε παραπάνω σχετικά με τη φιλοσοφία του series finale, και με συγκεκριμένα παραδείγματα πραγμάτων που έκανε σωστά ο Whedon στα διάφορα άλλα φινάλε που έγραψε; Ναι, εδώ υπάρχουν τα πάντα. Κάθε φορά που προσπαθώ να περιγράψω τι σημαίνει τέλειο φινάλε σειράς, βασικά περιγράφω αυτό.

~~~
Επόμενο: Buffy, the Vampire Slayer

.

12 Days of Whedon #05, “Ice is cool. It's water, but it's not.”: Ο Whedon και η ατάκα

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

“Ο Joss Whedon είναι αστείος.”

Πολλές φορές το έχω χρησιμοποιήσει αυτό περισσότερο ως ατάκα απόγνωσης όταν κάποιος μου ζητάει να του εξηγήσω γιατί μου αρέσει ο Whedon και, βασικά, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Μετά πιάνουμε όλα τα υπόλοιπα, αλλά αυτό το “είναι αστείος” πολλές φορές απλά πετιέται στην άκρη χωρίς να λαμβάνει την αναγνώριση που όντως του αξίζει. Θέλω να πω, ο άνθρωπος είναι ΠΟΛΥ αστείος. Αλλά και αστείος με έναν τρόπο που φτάνει πέρα από το “χαχα, να οι 5 πιο αστείες ατάκες”.

Δε μπορώ να το εξηγήσω καλά (ή έστω λίγο) γιατί δεν είμαι γλωσσολόγος και γενικότερα δεν ξέρω ιδιαίτερα πολλά πράγματα, βασικά σειρές βλέπω, αλλά: Ο τρόπος που γράφει ο Whedon δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον. (Ψέμματα. Φυσικά και έμοιαζε. Αλλά ο Whedon το έκανε σχεδόν ξεχωριστό art form.) Έχουν actually γραφτεί βιβλία για την Slayer Slang ή το JossSpeak ή οτιδήποτε θες να το πεις, αλλά η μεγαλύτερη απόδειξη για τον ξεχωριστό χαρατήρα της γραφής του είναι η εξής απλή.

Όταν λέμε “αυτή η ατάκα είναι εντελώς Whedon”, ξέρουμε πολύ καλά τι εννοούμε. Πέρα από αναλύσεις και επιχειρήματα, απλά ξέρουμε.

Είναι περίεργο, γιατί ακριβώς επειδή έγραφε με έναν φρέσκο τρόπο, ο οποίος συμπεριλάμβανε συχνά ποπ αναφορές (αλλά όχι με την έννοια που τις χρησιμοποιεί πχ η Dreamworks ή ο Mark Millar ή το Family Guy), συνδέθηκε αρχικά πάρα πολύ με τη χρήση τους. Σε φάση ότι θα τραγούδαγαν Bonnie Tyler στο ‘Shrek 2’ και θα ήταν όλοι “χα, τέλεια αναφορά”, που προφανώς όχι, δεν είναι, και πολλοί θα νόμιζαν ότι αυτό έκανε ο Whedon.

Μην τον βλέπεις έτσι, μέχρι πριν λίγο έλυνε Sudoku.

Φυσικά καμία σχέση, και ως κάποιου είδους απάντηση/πρόκληση στον εαυτό του προχώρησε και έφτιαξε το Firefly, στο οποίο εκ των πραγμάτων δεν έχεις περιθώριο να χρησιμοποιήσεις κανενός είδους ποπ αναφορά εκτός αν θες να κάνεις κάτι τελείως φτηνό ή γελοίο (ολσταράκια in space!), παρά στήνεις ένα νέο σύστημα αναφορών, όλο δικό σου. Πριν φτάσει πάντως σε τέτοια ακραία μέτρα, ο λόγος του Whedon πάντα δικό του σύστημα αναφορών είχε στην πραγματικότητα, απλά το 1997 ήταν ίσως παράξενο να βλέπεις στην τηλεόραση χαρακτήρες που μίλαγαν για τον Spiderman. (Δες ένα επεισόδιο Gossip Girl και δες ένα επεισόδιο Buffy και σύγκρινε τον λόγο του ενός με του άλλου. Το ένα πυροβολάει αναφορές, το άλλο χρησιμοποιεί ιδιώματα. Έχει διαφορά.)

(Παρένθεση στην παρένθεση: Όπως ακριβώς συμβαίνει και με το format του serialized storytelling που τελειοποίησε ο Whedon και ύστερα χρησιμοποιήθηκε εξίσου τέλεια στη συνέχεια από τον Steven Moffat, έτσι και τέλειο Buffy-speak πάλι ο Moffat έχει καταφέρει να το γράψει, με τα διάφορα “timey-wimey stuff” του.)

Γι’αυτό ακριβώς και η γλώσσα στο έργο του Whedon δεν γερνάει καθόλου, με έναν περίεργο τρόπο μοιάζει μονίμως, και ασαφώς, νεανική. Δείτε αυτό το διάλογο Buffy και Oz από την 4η σεζόν.

Buffy: ...so then Kathy's like, “It's share time.” And I'm like, “Oh yeah? Share this!”
Oz: So, either you hit her, or you did your wacky mime routine for her.
Buffy: Well, I didn't do either, actually. But she deserves it, don't you think?
Oz: Nobody deserves a mime, Buffy.

Χωρίς απεγνωσμένη χρήση των γλωσσικών tropes που είναι hip και cool αυτό ακριβώς το δευτερόλεπτο, και δίχως 7 αναφορές ανά πρόταση αναλόγως του zeitgeist-όμετρου. Αυτός ο διάλογος θα μπορούσε να έχει γραφτεί το 1993 ή το 2000 ή το 2012 ή το 2018 και πάλι μοιάζει το ίδιο αστείος. Επίσης, δεν χρειάζεται κανένα απολύτως context για να είναι αστείος, θεωρώντας δεδομένο πως η ανθρωπότητα πάνω θα γνωρίζει τι είναι ο μίμος.

Άλλα χαρακτηριστικά του WhedonSpeak είναι η συμπύκνωση της γλωσσικής πληροφορίας δίχως να χάνεται κάτι από το νόημα (“Bored now!”), η περιφραστική χρήση λέξεων (“Being blown up isn't walking-around-and-drinking-with-your-buddies dead. It's little-pieces-being-swept-up-by-a-janitor dead, and I don't think you're ready for that.”), η τοποθέτησή τους ως μέρη του λόγου που δεν είναι αλλά να όμως που (“I hate being obvious. All fangy and grr.”), η επανάληψη -μέσω αντικατάστασης- ίδιας ή παρόμοιας φράσης ως μέσο έμφασης (“Streets paved with actual street!”, το οποίο λέει ο Fran Kranz στο ‘Cabin in the Woods’), η προαναφερθείσα τροποποίηση με τη χρήση καταλήξεων τύπου -y (“Go act baity!”) ή -age (“slayage”) ή -ish (“Apocalypse Now-ish”), οι παραληρηματικές φράσεις όπου κάποιος προσπαθεί να μιλήσει για έννοιες που το περιορισμένο λεξιλόγιο ή οι γνώσεις του δεν το επιτρέπουν (“Yeah, I'm also a person. You can't just define me by my Slayerness. That's... something-ism.”) και, ναι, οι ποπ αναφορές. (“Does anyone feel like we've been Keyser Sozed?”)

Όλα αυτά βέβαια απαιτούν πολύ συγκεκριμένο κωμικό timing και ένα περίεργο είδος delivery που πρέπει κατά κάποιο τρόπο να είναι και ταυτόχρονα να μην είναι aware για το ότι λέει κάτι αστείο. Και πάλι: Όχι αρκετές λέξεις. Αλλά για περισσότερη εξήγηση δες την ατυχώς διάσημη ατάκα του Whedon που παρέμεινε στο σενάριο του πρώτου “X-Men”: “Do you know what happens to a toad when it's struck by lightning? The same thing that happens to everything else.” Η παράδοση αυτής της ατάκας από τη Halle Berry είναι από τα χειρότερα πράγματα που έχω δει ποτέ μου στη μεγάλη οθόνη, απλά έψαχνες να βρεις την πόρτα για να φύγεις.

Ενώ αντιθέτως, υπάρχουν εκείνοι οι ηθοποιοί που κατέχουν τόσο άψογα το ρυθμό των αστείων του Whedon, που όχι μόνο επανέρχονται και συνεργάζονται μαζί του ξανά και ξανά, αλλά και φτάνουν σε ένα σημείο που νιώθεις πως οτιδήποτε λένε στην καριέρα τους, έχει γραφτεί ειδικά για αυτούς. (Ο Nathan Fillion είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα.)

Και τώρα, επειδή για να βγει το παραπάνω μάζεψα ένα κάρο παραδείγματα που δε χρησιμοποίησα αλλά έχω κάτσει εδώ και γελάω σα χαζός, ορίστε 22 ακόμα WhedonSpeak ατάκες. (“The hammer is my penis” not included.)

~~~

“One of these days you're gonna wake up in a coma.” ~Cordelia

“We have done the impossible and that makes us mighty.” ~Δημώδες

“I laugh in the face of danger. Then I hide until it goes away.” ~Xander

Mal: If anyone gets nosy, just… you know... shoot 'em.
Zoe: Shoot 'em?
Mal: Politely.

“Say no more. Evil's still afoot. And I'm almost out of that nancy-boy hair-gel I like so much. Quickly, to the Angel-mobile, away!” ~Spike

“Curse your sudden but inevitable betrayal!” ~Wash


“Oh, look at my wrist, I have to go.” ~Dr. Horrible

“Welcome to the Nancy tribe.” ~Giles

“Jayne, your mouth is talking. You might wanna look to that.” ~Mal

“We have a Hulk.” ~Tony Stark

Wolverine: Hey! It's me.
Cyclops: Prove it!
Wolverine: You're a dick.

“Can everybody just notice how much fire I'm not on?” ~Angel

“Always be yourself. Unless you suck.” ~Joss Whedon

“Yes... yes. This is a fertile land, and we will thrive. We will rule over all this land, and we will call it... This Land.” ~Wash

“Oh, great. If anyone attacks we can blink em' to death.” ~Woody

Buffy: What are you doing here, 5 words or less?
Spike: Out... for... a... walk. Bitch.

“I hate the homeless... ness problem that plagues our city.” ~Captain Hammer

Prof. Walsh: We thought you were a myth.
Buffy: Well you were myth-taken.

“Well, my time of not taking you seriously is coming to a middle.” ~Mal

“I bought Nero his very first fiddle.” ~Sweet

Angel: I helped save the world, you know.
Spike: Like I haven't.
Angel: Yeah, but I've done it a lot more.
Spike: Oh, please.
Angel: Closed the Hellmouth.
Spike: I've done that.
Angel: Yeah, but you wore a necklace. You know, I helped kill the Mayor, and uhm... Jasmine.
Spike: Do those really count as saving the world?
Angel: I stopped Acathla. That saved the world.
Spike: Buffy ran you through with a sword.
Angel: Yeah, but I made her do it. Signalled her with my eyes.
Spike: She killed you. I helped her. That one counts as mine.

“Stay crunchy, even in milk.” ~Joss Whedon

~~~
Επόμενο: Dr. Horrible's Sing-Along Blog

.

12 Days of Whedon #03, Illyria: Ο Whedon και ο ρόλος

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

Όσο αφορά στις γνωστές backstage ιστορίες γένεσης στο Whedonverse, αυτή δεν είναι όσο διάσημο είναι πχ το γνωστό δείπνο του Joss με την Dushku που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του Dollhouse, όμως είναι απείρως πιο ενδιαφέρουσα. Τόσο σαν curiosité όσο και καθαρά σημειολογικά αν το πάρεις. Κάποια στιγμή στη διάρκεια της 4ης ή της 5ης σεζόν Buffy, o Whedon άρχισε να στήνει κάποια μικρά πάρτι σπίτι του, αλλά όχι τα Χολιγουντιανά τα πάρτι που υποθέτεις. Τα άλλα τα πάρτι, εκείνα που μαζεύονται όλοι οι της παρέας και αρχίζουν εναλλάξ και ερμηνεύουν σκηνές Shakespeare...; Όχι; Ούτε εσύ ξέρεις από αυτά τα πάρτι, ΟΚ.

Σε κάθε περίπτωση, ο βαθύτατα επηρεασμένος από το μεγάλο βάρδο, Joss, βρήκε εκεί μερικκούς ακόμα βαρεμένους σαν τον Alexis Denisof ή την Amy Acker, και τους μάζευε και απήγγειλαν Shakespeare και μετά υποθέτω πίναν λίγο κόκκινο κρασί ή ίσως σόδα με λεμόνι, και γύριζαν σπίτι τους.

Ήταν αυτές οι βραδιές που έδωσαν στον Whedon την ιδέα να κάνει το μιούζικαλ στην Buffy, επειδή μέσα σε όλα τραγούδαγαν κιόλας ανάμεσα στις απαγγείες (δηλαδή γιατί όχι) και του καρφώθηκε κι αυτό. Επίσης τον ώθησαν να γράψει και να σκηνοθετήσει το ‘Much Ado About Nothing’, που είναι βασικά μια από αυτές τις βραδιές, σε ταινία. Υποθέτω.

Τελοσπάντων, η άλλη η μαγεία ήταν το παιχνίδι ρόλων που του έμεινε κουσούρι. Ότι έβαζε την Acker να υποδύεται τα πάντα, και κάθε φορά συναρπαζόταν, και είναι λογικό - προσωπικά αυτή ήταν πάντοτε μια από τους 2-3 αγαπημένους μου Whedonverse ηθοποιούς, πάντα θεωρούσα πως θα έκανε σπουδαία πράγματα. Δεν συνέβη δυστυχώς, αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός πως ήταν εκπληκτική. (Μια μικρή, manly κραυγή ενθουσιασμού μου ξέφυγε όταν την είδα στο 'Cabin in the Woods', μιας κι είχα ξεχάσει πως έπαιζε κι εκεί.)

Το απέδειξε πέραν αμφιβολίας στην 5η σεζόν του Angel (την καλύτερη της σειράς, σε μεγάλο μέρος χάρη στον δικό της χαρακτήρα), όταν ύστερα από επιμονή του Whedon να την δει να παίζει κάτι εντελώς διαφορετικό (στη βάση του ότι τον αποστόμωνε κάθε φορά στις βραδιές Shakespeare), σκότωσε με συνοπτικές διαδικασίες την Fred, την αξιαγάπητη μισότρελη επιστήμονα των Angel Investigations, και την ανέστησε ως Illyria, αρχαία θεά που στερείται των ανεξέλεγκτων δυνάμεών της και πρέπει τώρα να ζει σαν περίπου-κοινή θνητή.

Αυτό σε πρώτη ματιά μοιάζει να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όλα όσα πρεσβεύει ο Whedon. Τι έλεγε πάντα; Πρώτα ο χαρακτήρας. Οι πλοκές των σειρών του πάντοτε ήταν χτισμένες με τρόπο που να προκύπτουν μέσα από τις ιστορίες των πρωταγωνιστών του, ώστε κάθε τι που συμβαίνει να σημαίνει κάτι, να έχει αντίκτυπο. Όχι χαρακτήρες χαμένοι στην πλοκή, αλλά πλοκή που πηγάζει από τους χαρακτήρες. (Αυτή η προσέγγιση, χάρη και στους διαφόρων ειδών επιγόνους του, έκανε την τηλεόραση ένα καλύτερο, πλουσιότερο μέσο - από τον Shawn Ryan και το Shield μέχρι τον RTD και το Doctor Who, κι από τη Shonda Rhimes και το Grey’s Anatomy μέχρι τον Rob Thomas και την Veronica Mars.)

ΟΚ, δεκτό μεν, αλλά: Εκτός του ότι είναι απλά γαμάτο να βλέπεις έναν καλό ηθοποιό να παίζει ένα καλογραμμένο ολικό transformation, έφτασε τελικά ακόμα κι αυτό το τέχνασμα να γίνει όπλο characterization για τον Whedon. Στο Angel, τελικά, απλώς το πρωτοδοκίμασε ως κάτι σαν παιχνίδι. Εδώ η Illyria ξεκινά ως ένα πανίσχυρο ον δίχως κάποια αίσθηση προσωπικότητας ή ηθικής όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε. Δεν έχει λόγο εξάλλου: Μας βλέπει σαν μυρμήγκια. Της είναι αδιάφορο τι πιστεύουμε γι’αυτήν ή ο ένας για τον άλλον ή και γενικότερα. Μυρμήγκια.

Όμως καθώς κάνει αναγκαστική προσγείωση στο γήινο επίπεδο πραγματικότητας, χάνοντας τις κοσμικές δυνάμεις της, όχι απλώς μαθαίνει εκ του μηδενός τι σημαίνει ψυχή και τι σημαίνει άνθρωπος (κάτι τρομερά ενδιαφέρον από μόνο του, και κάτι στο οποίο ο Whedon επισκέπτεται διαρκώς ως θεματική) αλλά αρχίζει να καθορίζει κομμάτι-κομμάτι την προσωπικότητά της βάσει των προσδοκιών που προβάλλουν σε αυτήν οι γύρω της. Αν οι πάντες σε κοιτούν, σου μιλούν, σου φέρονται, περιμένουν απο σένα να είσαι η Fred, πόσος καιρός μέχρι να γίνεις η Fred; Όχι ανασύροντας κομμάτια της από μέσα σου, αλλά συνθέτοντάς την από τα θραύσματα και τις αντανακλάσεις που βλέπεις στα μάτια των άλλων όταν σε κοιτάνε, όταν σου μιλάνε.

Η σειρά κόπηκε και η εξερεύνηση μπόρεσε να φτάσει ως ενός σημείου-- σημείου βέβαια αρκετού ώστε να δούμε την Illyria να ντύνεται Fred για ένα τελευταίο ψέμα στον Wes, και στη συνέχεια να ντύνεται κάτι ανάμεσα στις δύο για να δώσει την τελευταία μάχη στο σοκάκι. Ο Whedon έχει πει πως αν η σειρά συνεχιζόταν, η Illyria θα γινόταν Fred όλο και πιο συχνά, μέχρι που δε θα ήξερε πια αν είναι η μία ή η άλλη. Συνεπές. Και τόσο κρίμα κι άδικο που δεν το είδαμε ποτέ.

Όμως καμία ιδέα δε χάνεται. Σε ένα ιδανικό σύμπαν, θα ήταν η Amy Acker που θα έπαιζε την Echo στο Dollhouse, αλλά τελικά απλώς παρατηρούσε τις εξελίξεις ως Dr. Saunders (και πάλι ένας εκ των πλέον αγαπημένων -και τραγικών- χαρακτήρων στη σειρά). Όμως η ιδέα ενός χαρακτήρα που αλλάζει ρόλους, ιδέα που ξεκίνησε με την Illyria στο Angel, εδώ έφτασε σε ένα άλλο επίπεδο: Πλέον οι ρόλοι ήταν πολλοί, το σκηνικό πολύ πιο ενήλικο, τα ερωτήματα -που προσπάθησε να θέσει- περισσότερα.

Αν το καλοκοιτάξει κανείς, θα διαπιστώσει πως η Echo ήταν απλά η φυσική κατάληξη ενός προβληματισμού που απασχολούσε τον Whedon από την πρώτη στιγμή - από πριν τα Shakespeare parties ακόμα. Δες το ‘Innocence’ της Buffy, και το πώς ο Angel μεταστρέφεται σε Angelus. Αν όλοι κρύβουμε μέσα μας αντικρουόμενες προσωπικότητες, ο Whedon έδωσε σε αυτή τη μάχη ένα πολύ κυριολεκτικό αποτύπωμα.

Αργότερα, αλλά πάλι πριν την Illyria, έχουμε την River του Firefly, την κοπέλα που έχει μείνει φάντασμα του εαυτού της επειδή, ουσιαστικά, ήταν σαν μια Echo που απέδρασε πριν ολοκληρωθεί η μετατροπή της σε Doll, μένοντας ένα άδειο κέλυφος ανθρώπου. Ενώ στην Buffy, η κορύφωση της σειράς θέλει την slayer να τα βάζει με το κατεστημένο των αρχαίων Watchers που επέβαλαν στο πνεύμα της πρώτης slayer το ρόλο που θα παίζει στο αιώνιο παιχνίδι τους.

Αν αυτές οι δύο περιπτώσεις λειτουργούν σε περισσότερο συμβολικό ή φιλοσοφικό επίπεδο, με την Illyria έγινε το πρώτο δειλό βήμα έκφρασης των ίδιων προβληματισμών, αλλά με σημείο εκκίνησης αυτή τη φορά τον ηθοποιό. Ευτυχή ατυχήματα είναι αυτά. Λίγα χρόνια αργότερα, η Echo θα ερχόταν σαν περίπου άθροισμα όλων των προηγούμενων περιπτώσεων. Το ότι δεν εκπλήρωσε τις υποσχέσεις περισσότερο από ό,τι οι προκάτοχοί της, οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων: Στην εμπλοκή ενός δικτύου που δεν ήταν απόλυτα σίγουρο τι σειρά είχε αγοράσει, στην Dushku που δεν είναι ιδιαίτερα καλή ηθοποιός (ο Whedon είναι συχνά λίγο τυφλός σε ζητήματα κάστινγκ), ή και στον ίδιο τον Whedon που τελικά δεν κατάφερε να απλώσει αυτό τον χαρακτήρα στο χαρτί όπως ήθελε.

Πού πας μετά από κάτι σαν το Dollhouse;

Υπό μία έννοια το ‘Cabin in the Woods’ είναι κάτι σαν το απόλυτο παιχνίδι ρόλων: Πλέον εδώ, αποκομμένοι από κάθε έννοια ανάπτυξης χαρακτήρα, οι 5 ηθοποιοί καλούνται να παίξουν αρχέτυπα. Δεν αντλούν από κάτι που έχει γραφτεί για αυτούς ή που έχει προηγουμένως παιχτεί από αυτούς - αντλούν από οτιδήποτε έχει γραφτεί ή παιχτεί ποτέ.

Μια μάλλον φυσιολογική εξέλιξη, που όμως για πάντα θα έχει να κοιτάει πίσω σε εκείνο το μόλις ⅓ σεζόν της Illyria ως την πιο γοητευτική περίπτωση παιχνιδιού ρόλων που έχει γράψει ο Whedon. Ίσως γιατί είχε την καλύτερη ηθοποιό, ίσως γιατί ήταν κάτι καθαρά ενστικτώδες και άμεσο, ίσως επειδή συνδέθηκε τόσο πολύ με το φινάλε της σειράς και με δύο καθηλωτικά τραγικές στιγμές. Ή ίσως απλά επειδή η Amy Acker μοιάζει απίστευτα cool όταν είναι μπλε.

~~~
Επόμενο: 'Alien: Resurrection'

.

Buffy season 9

Δεν έχω κρύψει κατά καιρούς την απογοήτευσή μου στο πώς τελικά εξελίχθηκε η 8η σεζόν μετά τα πρώτα θαυμάσια story-arcs. Φυσικά επιφυλάσσομαι μέχρι να ξαναδιαβάασω όλη τη σειρά σε μια καθισιά, κάτι που σίγουρα θα κάνω πριν το καλοκαίρι, πριν δηλαδή ξεκινήσει ο επόμενος κύκλος.

Αλλά σε κάθε περίπτωση, αυτό καθόλου δε με σταματά από το να περιμένω πώς και πώς την 9η σεζόν της Buffy, ιδίως τώρα που η δομή και ο σχεδιασμός είναι πολύ πιο κοντά στη λογική ενός κομιξικού event παρά στο να προσπαθεί να ακολουθήσει τη λογική της τηλεοπτικής σειράς. Μετά το άλμα, οι ανακοινώσεις για την επερχόμενη σεζόν 9 και για την επιστροφή του Angel στην Dark Horse, φυσικά με δεδομένο το τεράστιο spoiler του τέλους της 8ης σεζόν.

Η βασική ιδέα είναι ότι η γενική ομπρέλα της 9ης σεζόν θα περιλαμβάνει δύο κεντρικούς τίτλους που θα τρέχουν παράλληλα για δυο χρόνια ή 25 τεύχη στο περίπου, με διάφορα mini-series ή one-shot να εμφανίζονται κατά καιρούς για να γεμίζουν κενά ή να αναπτύσσουν ό,τι χρειάζεται ανάπτυξη. Οι δύο κύριοι τίτλοι θα είναι:

Buffy Season 9, που θα γράφουν μαζί ο Joss Whedon με τον Andrew Chambliss, τον άνθρωπο δηλαδή που έγραψε το απίστευτο Alias-esque του Dollhouse, 'A Spy in the House of Love'. Σχέδιο πάλι ο Georges Jeanty, του οποίου ήμουν φαν πριν την Season 8 και παρέμεινα φαν και κατά τη διάρκεια αυτής. Θεματικά κι από καστ, η σειρά λογικά θα κρατήσει τον βασικό πηρύνα των ηρώων της 8ης σεζόν, με τον Spike λογικά σε σημαντικότερο ρόλο, και εφαλτήριο το aftermath της κίνησης της Buffy να αποκλείσει το σύμπαν μας από όλες τις δαιμονικές διαστάσεις, άρα κι από τον κόσμο της μαγείας. Αυτό μάλλον δε θα έκατσε και πολύ τέλεια με τη Willow. Επίσης δημιουργεί ενδιαφέροντα ερωτήματα όπως: Τα υπάρχοντα βαμπίρ θα μπορούν ακόμα να κάνουν sire καινούρια βαμπίρ, αφού καινούριοι δαίμονες δε θα μπορούν να εισέλθουν στην πραγματικότητά μας; Θα υπάρχει κόλαση ή παράδεισος; Και γιατί ο Giles άφησε στη Buffy το VAMPYR βιβλίο και τίποτε άλλο; (Συνέντευξη του Andrew Chambliss)

Angel and Faith, που ακούγεται λίγο περίεργο, αλλά μου κάνει ιδανικό. Θα το γράφει ο Christos N. Gage, που έχει καλό υπερηρωικό track record. Όχι τίποτα τρομερό, αλλά decent συγγραφέας, από αυτούς που υπό την επίβλεψη του Joss μπορούν να κάνουν ωραία πράγματα. Το ζευγάρωμα των δύο χαρακτήρων ακούγεται υποσχόμενο, γιατί δένει ωραία με το κοινό του παρελθόν. Στην πρώτη σεζόν του Angel, ήταν εκείνος που έσωσε την Faith, που πίστεψε σε εκείνη όταν κανείς άλλος δεν ήταν διατεθειμένος να το κάνει. Τώρα είναι η σειρά της να επιστρέψει τη χάρη, μετά τη δολοφονία του Giles από τον Twilight-controled Angel. Επιπλέον, η Faith έχοντας στην κατοχή της όλα τα αρχεία του Giles, δίνει πάτημα στη σειρά για να ξεκινήσει ως ωραίο fantasy mystery πριν εξελιχθεί σε ό,τι αναπόφευκτα θα εξελιχθεί καθώς προχωράμε στα βαθιά της σεζόν. Στο σχέδιο η Rebekah Isaacs, που ομολογώ πως δεν την γνωρίζω. (Συνέντευξη του Chris Gage)

H επιστροφή του Angel στην Dark Horse είναι καλά νέα. Μπορούμε να έχουμε πιο focused storytelling (σε συνδυασμό με το μάζεμα σε 2 χρόνια αντί σε 4, και στην παράλληλη εν δυνάμει ύπαρξη όσων τίτλων ανά πάσα στιγμή χρειάζονται) και αυτό θα βοηθηθεί και από τη διαθεσιμότητα όλων των χαρακτήρων, δίχως το άγχος του τι γράφει ο καθένας με αυτούς σε κάποια άλλη εταιρεία. Το όλο ζήτημα του canonization των ιστοριών της IDW μου είναι αδιάφορο μέχρι να γίνει όντως ζήτημα. Προσωπικά δηλαδή δεν θεωρώ πως οτιδήποτε γράφτηκε στην IDW όντως είναι κομμάτι της buffyverse ιστορίας, και ήταν απλά μια εξυπηρέτηση από τον Whedon προκειμένου να μπορεί να χρησιμοποιήσει τους χαρακτήρες όταν ήθελε.

Το ότι το format αλλάζει για αυτή την 9η σεζόν, και το ότι σε προετοιμασία της έχουν ληφθεί υπόψην πράγματα που κάπως αδυνάτιζαν την εμπειρία της 8ης, με κάνει αρκετά αισιόδοξο. Όπως και το ότι έχει φύγει και το όποιο 'άγχος' της σύνδεσης με το μέλλον που είδαμε στο Fray. Έχω το (ευτυχές) προαίσθημα πως αυτή η σεζόν θα είναι back to basics. Καλώς να τα δεχτούμε.

Το Angel and Faith #1 κυκλοφορεί τέλος Αυγούστου και δύο εβδομάδες μετά ξεκινά και το Buffy Season 9. (Q+A με τον editor Scott Allie)

A, εξώφυλλα πάλι από την Jo Chen. Δε νομίζω να σε χάλασε. Αυτό είναι το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους.

.

Aurora Boreanaz

Καλή χρονιά!

.

Spin the bottle: 12 bottle episodes που πρέπει να δεις

~bottle episode:

term that refers to episodes which are produced using the least amount of money

Τα bottle episodes είναι η αγαπημένη μου κατηγορία 'ειδικών' επεισοδίων μιας σειράς- πάντα ήθελα να αφιερώσω ένας ποστ στα καλύτερα εξ αυτών. Αφορμή στάθηκε τώρα το Community, του οποίου το σημερινό επεισόδιο, 'Cooperative Calligraphy', σαφέστατα εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία. (Δεν το έχω δει ακόμα, σχετικό ποστ θα ακολουθήσει μες στο weekend.)

Όπως μας εξηγεί και η wikipedia στο σχετικό της entry, κάθε σεζόν μιας τυπικής σειράς έχει τα big-budget επεισόδιά της (συνήθως season premieres, finales, τα επεισόδια πριν κάποια μεγάλη διακοπή, τα landmarks, τα sweeps, τα γιορτινά επεισόδια κτλ) και μετά έχει τα υπόλοιπα. Που όπως εύκολα καταλαβαίνεις, πρέπει να γυριστούν φτηνά.

Ο τρόπος για να καταλάβεις ένα bottle episode είναι απλός: Θα συνειδητοποιήσεις κάποια στιγμή όσο το βλέπεις, ότι δεν εμφανίζεται κανένας χαρακτήρας πλην των regulars (Ή, σε περιπτώσεις μικρού καστ, άντε και 2-3 ακόμα ηθοποιοί.) Δεν έχει σκηνές πουθενά εκτός των βασικών σετ ή σε άλλη περίπτωση, όλες τις σκηνές γυρισμένες σε ένα και μόνο διαμορφωμένο σετ. Και φυσικά δεν διαθέτει τίποτα που θα μπορούσε να θεωρηθεί πολυέξοδο. Ούτε εφέ, ούτε πολλές σκηνές, ούτε σοφιστικέ camerawork, ούτε τίποτα.

Συνήθως αυτού του είδους τα επεισόδια είναι αγγαρεία. Πολλές φορές είναι clip-shows. (Μισώ τα clip-shows.) Τις περισσότερες φορές είναι απλώς κάποιο ανέμπνευστο περιστατικό με τους ήρωες καθηλωμένους σε ένα-δυο χώρους, με μεγάλα διαλογικά μέρη, λίγη φαντασία και μπόλικη βαρεμάρα. Όμως, υπάρχουν αυτές οι λιγοστές φορές, που ένα κεφάτο γκρουπ δημιουργικών ανθρώπων, έχει δει τον περιορισμό ως πρόκληση ("Challenge accepted!") και έχει δημιουργήσει κάτι εξαιρετικό και αξιομνημόνευτο. Δεν είναι λίγες οι φορές που ένα αληθινά εμπνευσμένο bottle episode μιας σειράς καταλήγει να θεωρείται ένα από τα κορυφαία όλου του run- κάποιες από αυτές μάλιστα, παίζοντας και μεγάλο ρόλο στη μυθολογία της σειράς.

Αυτά είναι μερικά από τα καλύτερα.

~-~-~

Angel, ‘Spin the Bottle’

The episode. O Lorne κάνει ένα ξόρκι για να ξαναβρεί η Cordelia τη μνήμη της, αλλά όλα τα μέλη της ομάδας του Angel επιστρέφουν στον 17χρονο εαυτό τους.

The bottle. Όλο το επεισόδιο έχει γυριστεί σε ένα σκηνικό, το βασικό της σειράς. Εμφανίζεται μόνο το μόνιμο καστ συν ο Vladimir Kulich (ο Beast).

The spin. O τίτλος του επεισοδίου ήδη κλείνει το μάτι και προετοιμάζει για αυτό που θα ακολουθήσει. Δηλαδή, πριν τον όλεθρο και την καταστροφή και την σκοτεινιά που ήταν η 4η σεζόν της σειράς, ένα 40λεπτο αγνού, ανόθευτου, ανεξέλεγκτου γέλιου. (Όντως ανεξέλεγκτου: Τα γυρίσματα είχαν τον ατελείωτο επειδή οι ηθοποιοί δε μπορούσαν να σταματήσουν να γελάνε. Αν το δεις προσεκτικά, θα βρεις αρκετά σημεία που ο Denisof και ο Boreanaz πνίγουν γέλια.)

The line. "Demons! Hundreds. Screaming. Shiny!" (Angel, αφού αντίκρυσε αυτοκίνητα.)

The importance. Το ξόρκι μαθαίνουμε αργότερα πως ήταν η αρχή του τέλους για την Cordelia, αλλά πέρα από αυτό είναι απλά μια ευκαιρία για ξεκαρδιστικό self-reference.

>

Breaking Bad, ‘Fly’

The episode. O Walt και η γαμημένη η μύγα.

The bottle. Το επεισόδιο είναι κατά κύριο λόγο παιγμένο μέσα σε ένα χώρο (εκεί όπου παρασκευάζουν το προϊόν τους ο Walt και ο Jesse) από δύο ηθοποιούς. Και μια μύγα.

The spin. Είναι την ίδια στιγμή μια σπουδή πάνω στην εμμονή, ψυχογράφημα ενός ανθρώπου που κατατρώγεται από τις ενοχές του, και ένα ξεκαρδιστικό, κατάμαυρο riff πάνω στο μοτίβο του Road Runner με τον Wile E. Coyote.

The line. "This fly is a major problem for us, it will ruin our batch and we need to destroy every trace of it so we can cook. Failing that, we're dead." (O Walt εξηγεί την κατάσταση στον Jesse.)

The importance. Από πλευράς σκιαγράφησης χαρακτήρα, είναι το ζουμί όλης της σεζόν.

>

Buffy the Vampire Slayer, ‘Older and Far Away’

The episode. Η Dawn εύχεται κανείς ποτέ ξανά να μην την εγκαταλείψει. Η ευχή της γίνεται πραγματικότητα.

The bottle. Το σκηνικό είναι το σαλόνι της Buffy, το καστ είναι όλοι οι μόνιμοι, συν την -επί της ουσίας μόνιμη- Amber Benson, συν την Kali Rocha ως Halfrek και τον Clem.

The spin. Δανείζεται το μοτίβο του 'El Angel Exterminador' του Bunuel, το πιάνει πιο χιουμοριστικά, φυσικά καταλήγει υπερδραματικά, για να ταιριάξει με την super-depressing 6η σεζόν.

The line. "So Spike! How's that muscle cramp?" (Tara, για τις, εχμ, σηκωμάρες του Spike.)

The importance. Όπως και σχεδόν κάθε ένα από τα 'gimmick' επεισόδια του Whedonverse, αποτελεί essential turning point στα συναισθηματικά arcs όλων των χαρακτήρων.

>

CSI, ‘You Kill Me’

The episode. Ο Hodges βάζει όλα τα lab rats στην διαδικασία επίλυσης μιας σειράς δοκιμασιών.

The bottle. Το βασικό καστ είναι διασκορπισμένο σε υποθέσεις, αλλά το focus μας είναι στο εργαστήριο και τους lab rats.

The spin. Ότι ακριβώς ασχολούμαστε ελάχιστα με το κυρίως καστ, και το βάρος του να ειπωθεί μια έξυπνη και διαφορετική ιστορία πέφτει στους συμπαθέστατους δεύτερους χαρακτήρες.

The line. "No sign of sexual trauma." (Όχι, αλήθεια, in context είναι αστείο.)

The importance. Η εξήγηση που δίνεται στο τέλος για τους γρίφους του Hodges επιχειρεί μια σύνδεση με την εξέλιξη της Wendy, αλλά επί της ουσίας είναι απλά ένας μικρός χαριτωμένος γρίφος.

>

Doctor Who, ‘Amy’s Choice’

The episode. H Amy ζει ταυτόχρονα δύο πραγματικότητες και πρέπει να επιλέξει ποια από τις δύο είναι αληθινή και ποια είναι η ψεύτικη.

The bottle. Έχουμε το εσωτερικό του TARDIS και έχουμε και το σκηνικό του πρώτου επεισοδίου, ενώ το καστ περιορίζεται στους 3 βασικούς ήρωες της σεζόν συν τον μυστηριώδη Dream Lord.

The spin. Στη φόρμα του τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι ο ορισμός του bottle episode.

The line. "Ah, my boys, my poncho boys. If we're going to die, let's die looking like a Peruvian folk band." (Amy, αναφερόμενη στην αμφίεση των Doctor και Rory.)

The importance. Τεράστια σημασία στο χτίσιμο των χαρακτήρων και της μεταξύ τους σχέσης, ιδίως δεδομένου του τι δοκιμασία επρόκειτο να ακολουθήσει. Τα τεράστια ψυχικά αποθέματα της Amy και αμετακίνητη πίστη της στους δύο άντρες της ζωής της εδραιώνονται εδώ, και είναι το κλειδί για το φινάλε της σεζόν.

>

Dollhouse, 'Epitaph One'

The episode. Κοντινό μέλλον. Αποκάλυψη.

The bottle. To κυρίως καστ, παρέα με 4-5 φτηνούς ηθοποιούς, στα υπάρχοντα σκηνικά, με γυρίσματα ό,τι ώρα περίσσευε από το πρόγραμμα και με με χρήση βίντεο αντί φιλμ. Ίσως το πιο θρυλικά φτηνό επεισόδιο στην ιστορία της τηλεόρασης.

The spin. Είπαν στον Whedon να γυρίσει ένα επεισόδιο χωρίς κόστος για λόγους εκπλήρωσης συμβολαίου, κι εκείνος πήγε κι έστησε ένα υπερφιλόδοξο μετα-Αποκαλυπτικό έπος που μπορούσε ταυτόχρονα να λειτουργήσει ως season finale, ως what if, ως series finale, και ως recap των 7 σεζόν που δεν υπήρξαν ποτέ.

The line. "I hope we find me alive." (Caroline, λίγο πριν 'παραδώσει πνεύμα'.)

The importance. Βασικά, όλα τα παραπάνω. Σαν ιστορία, κατέληξε κάπως αναπάντεχα να είναι όλη η ουσία, η αρχή, το τέλος, τα πάντα. Σαν δημιουργία, είναι σημείο αναφοράς στο TV industry, και ο λόγος που υπήρξε ποτέ δεύτερη σεζόν για τη σειρά. Pre-tty important.

>

Firefly, ‘Out of Gas’

The episode. O Mal χρησιμοποιεί τις τελευταίες του ανάσες για να σώσει το Serenity, κι εμείς μαθαίνουμε το παρελθόν που κρύβει. Αυτός και το πλοίο.

The bottle. Δεν το πολυσυνειδητοποιείς καθώς το βλέπεις επειδή είναι τόσο φιλόδοξο, αλλά το επεισόδιο βασικά χρησιμοποιεί ένα σκηνικό και το βασικό καστ και τέλος.

The spin. Είπαν στον Whedon να κάνει ένα bottle episode κι εκείνος έβαλε τον Tim Minear να γράψει ένα συγκλονιστικό ιστορικό που εξελίσσεται σε 3 χρόνους, εξιστορεί το πώς συγκεντρώθηκε το πλήρωμα του Serenity και ακολουθεί μια καθηλωτική περιπέτεια ως το τέλος της κόβοντάς σου την ανάσα.

The line. "You paid money for this, sir? On purpose?" (Η Zoe, πριν αγαπήσει κι αυτή το υπέροχο αυτό σαράβαλο, το Serenity.)

The importance. Βασικά, όλα τα παραπάνω. (Δεν ξέρω αν παρατηρείς κάποιο pattern για τις σειρές του Whedon.) Όπως και το 'Epitaph One' για το Dollhouse, έτσι και αυτό εδώ θεωρείται γενικά το κορυφαίο επεισόδιο του Firefly.

>

Friends, ‘The One Where No One’s Ready’

The episode. ...εκείνο που κανείς δεν είναι έτοιμος.

The bottle. 20 λεπτά στο διαμέρισμα της Monica με τους 6 friends και κανέναν άλλον.

The spin. Κανένα. Ορισμός του bottle episode κι αυτό.

The line. "Look at me, I'm Chandler, could I be wearing any more clothes?" (O Joey κοροϊδεύει τον Chandler φορώντας στο μεταξύ όλα του τα ρούχα.)

The importance. Τυπικά μηδενική, αλλά το κέφι, το χιούμορ και η εφευρετικότητα ενός σεναρίου που πυροβολά ασταμάτητα έκαναν το επεισόδιο ένα από τα πιο διάσημα και αγαπημένα της σειράς, σημαία μιας περιόδου που δε σταμάταγε να μας εκπλήσσει και να μας ρίχνει στο πάτωμα από τα γέλια.

>

Seinfeld, ‘The Chinese Restaurant’

The episode. O Jerry, o George και η Elaine πετάγονται στο κινέζικο εστιατόριο της γειτονιάς για να τσιμπήσουν κάτι πριν την ταινία. Και περιμένουν. Και περιμένουν.

The bottle. Οι τρεις ηθοποιοί, ένα σκηνικό, 1-2 ακόμα ρόλοι.

The spin. Γυρισμένο σε πραγματικό χρόνο, κρύβει μέσα του το απόλυτο νόημα μιας σειράς 'about nothing': "Τι θα γινόταν αν περιμέναμε 20 λεπτά στην ουρά του εστιατορίου, και δε γινόταν τίποτα;" Ε, να.

The line. "This isn't plans one through eight. It's Plan Nine! The worst movie ever made!" (Jerry.)

The importance. Φυσικά απολύτως καμία. Για το Seinfeld μιλάμε. Αλλά σε ένα γενικότερο πλαίσιο, είναι το είδος του πειραματισμού που σπάνια βλέπεις να παίρνουν σειρές. 20 λεπτά στην ουρά. Χωρίς πλοκή. Χωρίς δεύτερη σκηνή. Χωρίς τίποτα. Τίποτα. Μαγεία.

>

The Sopranos, ‘Pine Barrens’

The episode. Εκείνο που ο Paulie και ο Christopher κυνηγάνε ένα Ρώσο μαφιόζο στα χιόνια.

The bottle. Ακριβώς bottle δεν το λες (για ΗΒΟ μιλάμε, αυτό έλειπε), αλλά μοιάζει πολύ με ένα. Το κυρίως μέρος του επεισοδίου, αυτό που όλοι θυμούνται, αυτό που το έχει μετατρέψει σε θρύλο, διαδραματίζεται σε έναν χώρο, με τρεις ηθοποιούς.

The spin. Ότι αφηγείται μια συναρπαστική ιστορία επί της ουσίας δύο προσώπων που ξεκινά σαν τυπική μαφιόζικη εκτέλεση και καταλήγει κωμικό θρίλερ, όπου ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος χάνονται στα χιόνια, ο εχθρός τους είναι άφαντος, και η ιστορία ουσιαστικά δεν έχει closure. Σμπαραλιάζοντας τη φόρμα.

The line. "That was real? I saw that movie, I thought it was bullshit." (Christopher, αναφερόμενος στην κρίση του κόλπου των χοίρων.)

The importance. Προοριζόταν να μην έχει καμία (πλην του character close-up) όμως κατέληξε όχι μόνο να θεωρείται ευρύτατα ως ένα από τα καλύτερα επεισόδια όλης της σειράς (και σίγουρα το πιο διάσημο μαζί με το φινάλε), αλλά και να παραμένει ερώτηση στα χείλη κάθε θεατή: "Τι απέγινε ο Ρώσος;" Κάπου, ο David Chase ακόμα το σκέφτεται και τον πιάνουν τα γέλια.

>

The West Wing, ’17 People’

The episode. Μια νύχτα στον Λευκό Οίκο. ο Toby μαθαίνει μια σοκαριστική αλήθεια για τον Bartlet και ο Sam με τον Josh προσπαθούν να προσθέσουν χιούμορ σε μια ομιλία.

The bottle. Όλο το επεισόδιο μες στο σκηνικό του Λευκού Οίκου, μόνο με το μόνιμο καστ συν 2-3 βασικούς περιφερειακούς χαρακτήρες. (Hello, Ainsley Hayes!)

The spin. H δομή είναι τυπικό bottle episode. Το περιεχόμενο, όχι.

The line. "For ninety minutes that night there was a coup d'etat in this country." (O Toby ξεσπαθώνει απέναντι στον Bartlet.)

The importance. Μια τεράστιας σημασίας αποκάλυψη μας βάζει στην τελική ευθεία για την σεζόν και ένα από τα κορυφαία season finales οποιασδήποτε σειράς, ever.

>

The X-Files, ‘How the Ghosts Stole Christmas’

The episode. Ο Mulder, η Scully, και ένα ζευγάρι γκρινιάρικων φαντασμάτων μια νύχτα Χριστουγέννων.

The bottle. Ένα σκηνικό, τέσσερις ηθοποιοί.

The spin. Καμία σειρά, ποτέ, δεν έκανε πειραματικά επεισόδια σαν τα X-Files. Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα, καθώς τα δυο φαντάσματα (απολαυστικοί Ed Asner και Lily Tomlin) παγιδεύουν τον Mulder και τη Scully σε ευφάνταστες και spooky παγίδες. Ο Chris Carter σε μεγάλα κέφια.

The dialogue.
-Hey, Scully... Look at this.
-It's a woman. Mulder, it looks like they were shot to death.
-Yeah.
-You know what's weird?
-What?
-Mulder, she's wearing my outfit.
-Ηow embarrassing.
-Yeah, well, you know what? He's wearing yours.
-Oh... Scully...
-That's us.

The importance. Καμία. Απλά απολαυστικό, απολαυστικό επεισόδιο. Από αυτά που έκαναν τα X-Files αυτό που ήταν.

~-~-~

Και από σήμερα, το Community. Stay tuned.

.

The Zeros: My number 10, Angel

The WB (1999-2004)

Created by Joss Whedon & David Greenwalt

Ποτέ καμία σειρά δεν έχει προλάβει να δοκιμάσει τόσα διαφορετικά πράγματα όσα το Angel στην συντομότερη-από-όση-άξιζε ζωή του. Κάθε σεζόν ένα διαφορετικό πείραμα σε φόρμα και mission statement, αλλά όλη η σειρά στο σύνολό της μια σπουδαία δήλωση, για τον αγώνα που συνεχίζεις πάντα να δίνεις, όχι επειδή στο τέλος θα καταφέρεις να κερδίσεις, αλλά επειδή δε μπορείς να μη τον δώσεις. Η πάλη δύναμης και ηθικής, οι αστροναύτες εναντίον των ανθρώπων των σπηλαίων, η εσωτερική ειρήνη, η αυτοθυσία, και το χιούμορ (το χιούμορ!) όλα στη μορφή ενός larger-than-eternal-life δράματος με συγκλονιστική ανάπτυξη χαρακτήρων και πανίσχυρες φιγούρες να καθίστανται ανίσχυρες. Στο τέλος απλά διαλέγεις αντίπαλο. Και ρίχνεις και κανά dance of joy.

~-~-~

essential episodes:

2x02 Are You Now Or Have You Ever Been

2x15/15 Reprise / Epiphany

2x20/21/22 Over the Rainbow / Throught the Looking Glass / There's No Place Like Plrtz Glrb

3x09 Lullaby

3x13 Waiting in the Wings

3x17 Forgiving

4x06 Spin the Bottle

4x22 Home

5x11 Damage

5x14 Smile Time

5x15 A Hole in the World

5x16 Shells

5x19 Time Bomb

5x20 The Girl in Question

5x22 Not Fade Away

.