The S.H.I.E.L.D.

Όπως λέγαμε και όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία του Whedon με τη Marvel για τα επόμενα 3 χρόνια, ουσιαστικά αυτό που τον προσέλαβαν να κάνει, είναι να τρέχει το κινηματογραφικό του σύμπαν σα να ήταν μια τεράστιου μεγέθους σειρά. Τόσου τεράστιου, που θα έχει ακόμα και μια υπο-σειρά, μια κανονική σειρά την οποία ο Whedon θα βοηθήσει να αναπτυχθεί.

Οι λεπτομέρειες για αυτό το τελευταίο ήταν ασαφείς, μέχρι που δεν ήταν πια: Ο Whedon (μαζί με τον Jed και την Maurissa) θα γράψουν τον πιλότο για τη σειρά S.H.I.E.L.D., προς καμία απολύτως έκπληξη όσων είχαμε δει πρόσφατα το 'Avengers' spin-off 'Item 47', το οποίο ούρλιαζε "μίνι παρουσίαση για πιλότο S.H.I.E.L.D.".

H σειρά θα παιχτεί στον αέρα του ABC και μπαίνει σε παραγωγή ASAP, που σημαίνει πως μπορούμε να την έχουμε στον αέρα με τη νέα σεζόν. (Δεν υπάρχει πουθενά timetable για όλο αυτό το πράγμα, αλλά υποθέτω κάτι τέτοιο βγάζει νόημα.) Στην παραγωγή της σειράς θα συμμετέχουν ακόμα ο Jeffrey Bell κι ο Jeph Loeb, με ειδικά το όνομα του πρώτου να με χαροποιεί. Είναι σαφές πως ο Joss δε θα είναι ο showrunner της σειράς παράλληλα με την προετοιμασία του 'Avengers 2' και η προϋπηρεσία του Bell στο Angel (όπου έτρεξε την 4η σεζόν και έγραψε και σκηνοθέτησε το σπουδαίο φινάλε) είναι για μένα μια σημαντική προσθήκη.

Μιλάμε σε κάθε περίπτωση για μια επιστροφή του Whedon στην τηλεόραση, με μια σειρά που έχει ζουμί σαν περιεχόμενο, και φυσικά με εντελώς διαφορετικούς όρους: Πλέον μπορώ να φανταστώ πως η διαδικασία δεν ήταν ο Whedon να προσπαθεί να πιτσάρει ιδέα σε στούντιο και δίκτυο, αλλά το δίκτυο και το στούντιο να ρωτάνε "τι έχεις για μας". Τι σημαίνουν όλα αυτά για τη μακροβιότητα της σειράς και το μέλλον της πέραν του 2015 είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε (μπορεί θεωρητικά να αποτύχει παντελώς στα νούμερα, συμβαίνουν αυτά τα πράγμα, πολύ συχνά κιόλας), όπως επίσης είναι νωρίς για να ξέρουμε για πιθανή εμπλοκή της Cobie Smulders. (Να τελειώνουμε με το How I Met Your Mother, CBS;)

Exciting stuff.

.

Joss Smash

To Box Office, that is. Όχι ότι είναι αυτό που με νοιάζει αυτή τη στιγμή.

(Άσχετο, αλλλά συνέβη κι αυτό.)

Η Disney ανακοίνωσε, με σχετικά ασαφή τρόπο, πως ο Whedon θα επιστρέψει για το σενάριο και τη σκηνοθεσία του 'Avengers 2', κάτι που από την πλευρά τους βγάζει σαφώς τεράστιο νόημα, όμως ας μην ξεχνάμε κάτι βασικό. Από όλες τις ταινίες της Phase One που επιστρέφουν με σίκουελ για την Phase Two, καμία άλλη δε τη σκηνοθετεί ο αρχικός της σκηνοθέτης.

Που θα πει, η Disney/Marvel ως Disney ψιλοχέστηκε ποιοι θα βαράνε τις κλακέτες, αλλά η Disney/Marvel ως Marvel λύσσαξε για να σιγουρευτεί πως αν επρόκειτο να επιστρέψει ένας, θα ήταν αυτός που μετράει. Ο Whedon.

Αν δεις παρακάτω την ανακοίνωση/διευκρίνηση, θα καταλάβεις και το γιατί. Δεν είναι απλά loyalty προς έναν δημιουργό που γύρισε την 3η εμπορικότερη ταινία όλων των εποχών, είναι κανονικότατη παράδοση του κλειδιού της πόλης.

“Joss Whedon has signed an exclusive deal with Marvel Studios for film and television through the end of June 2015. As part of that deal, Whedon will write and direct Marvel’s The Avengers 2 as well as help develop a new live action series for Marvel Television at ABC. He will also contribute creatively to the next phase of Marvel’s cinematic universe.”

H λογική είναι καθαρά δανεισμένη από την κόμικς βιομηχανία, και πολύ σωστά. Αυτό έφερε τη Marvel ως εδώ. Το αποκλειστικό σημαίνει πως ο Whedon δε θα ασχοληθεί με τίποτα σε κανένα άλλο στούντιο πλην της Marvel για τα επόμενα 3 χρόνια. (Ανεξάρτητες δουλειές εξαιρούνται, οπότε Dr. Horrible 2 και Wastelanders λογικά δε θα επηρεαστούν.) Και η Marvel δε θα έκανε κάτι τέτοιο απλά για να της φέρει πίσω μια ταινία, όπως συνέβη με το 'Avengers'. Είναι προφανές πως η συνεργασία τους θα είναι βαθύτερη.

Που θα πει, TV show. Το οποίο ο Whedon θα βοηθήσει να αναπτυχθεί. Η Marvel καιρό ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο, και όταν έχεις έναν Whedon στο payroll βγάζει τρομακτικό νόημα για να μη γίνει. Η σειρά θα είναι πιθανώς κάποιο high-concept cop show στο σύμπαν των 'Avengers', το οποίο μπορεί κάλλιστα να τρέχει κάποιος σαν τον Tim Minear όσο ο Whedon κάνει ό,τι άλλο τον πληρώνει η Marvel να κάνει.

Που είναι τι; 'Θα συνεισφέρει δημιουργικά στην ανάπτυξη της επόμενης φάσης του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel'.

Εγώ σε αυτή τη φράση διαβάζω ένα πράγμα: Βασικά η Marvel προσέλαβε τον Whedon για να τρέξει το Phase Two σαν μια τεραστίου μπάτζετ σειρά.

Διότι, από τη στιγμή που πλέον αυτή η 2η φάση θα αφορά μια ιστορία με σαφέστερο σχεδιασμό, σε αντίθεση με την περισσότερο 'πάμε κι αν μας κάτσει' προσέγγιση της Phase One, η Marvel θα ήθελε έναν δημιουργό με αποδεδειγμένο ταλέντο τόσο στο μεγάλου μπάτζετ μπλοκμπάστερ, όσο και στην ανάπτυξη episodic μορφής μυθολογία. Και που να ξέρει κι από υπερήρωες.

No. Fucking. Brainer.

O Whedon όχι απλά θα γράψει το 'Avengers 2' (με λογική ημερομηνία εξόδου τον Μάιο του 2015), αλλά θα έχει -μεγάλο, υποπτεύεται κανείς- λόγο σε οτιδήποτε συμβεί στο Marvel Universe από τώρα ως τότε. Τηλεοπτικοί σκηνοθέτες όπως ο Alan Taylor ('Thor: The Dark World') ή τα Αδέρφια Russo ('Captain America: The Winter Soldier') ή όποιος αναλάβει το 'Guardians of the Galaxy', θα μπορούσαν κάλλιστα να σκηνοθετούν επεισόδια κάποιας επικής sci-fi σειράς του Whedon σε κάποιο ΗΒΟ. Και μέσα σε όλα, θα υπάρχει και μια actual τηλεοπτική σειρά.

Είναι μάλλον εμφανές αυτό που γίνεται εδώ. Και είναι ένα σχέδιο που βγάζει τρομερό νόημα για τη Marvel, είναι μια κατάσταση που λες και κάποιος την σκαρφίστηκε βασισμένος αποκλειστικά στις δυνάμεις του Whedon, και που σαφέστατα θα μας δώσει εμάς, ως κοινό, την μέγιστη απόλαυση: Αν ο ενθουσιασμός ήταν εν τέλει τόσο μεγάλος για το άνισο Phase One, σκέψου τι μπορεί να συμβεί σε ένα Phase Two οργανωμένο ουσιαστικά εξαρχής από τον Καλύτερο Άνθρωπο Για Τη Δουλειά.

(Και να κάποιες πρώτες ιδέες που είχε μοιραστεί για το -υποθετικό τότε, για τον ίδιον- σίκουελ τον Μάιο.)

Πού αφήνουν όλα αυτά τον Whedon; Ιδανικά εγώ θα ήθελα να του δίνει κάποιος λεφτά και να τον αφήνει να γεννά χαρακτήρες, σύμπαντα και ιδέες. Δικά του. Αλλά τι να πω. Όσο κάθεται και φτιάχνει πραγματάκια σαν το 'Much Ado About Nothing' ανάμεσα σε μεγάλα projects, κι όσο έχει την ευκαιρία να ανεβάζει τις μετοχές του κάνοντας πράγματα στα οποία είναι τόσο πολύ καλός, πράγματα που ξεκάθαρα τον ενθουσιάζουν ως δημιουργό κι ως fanboy, και πράγματα που θα μας αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, τότε ας είναι. Μπορώ να περιμένω.

Αυτό το ταίριασμα, αυτός ο μακρόπνοος σχεδιασμός είναι υπερβολικά τέλειος (για όλους τους εμπλεκόμενους) ώστε να μου δημιουργήσει το οποιοδήποτε συναίσθημα πέρα από ενθουσιασμό.

Joss Whedon, Marvel Architect.

Τι να πω; Υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει με το χρόνο του ένας geek auteur.

.

Some assembly required

Όταν είδα αυτό το ονειρώδες, ηδονικό, πανέμορφο, πανέμορφο πράγμα μπροστά μου συνέβησαν δύο πράγματα:

α) Πήγα στο amazon και το αγόρασα από τώρα, ποντάροντας στο ότι ως τις 25 Σεπτεμβρίου που θα μου το στείλουν θα έχω μαζέψει τα απαιτούμενα $152, και
β) Αποφάσισα να σταματήσω να βαριέμαι.

Δεν ξέρω πώς συνδέεται η κυκλοφορία του Marvel Cinematic Universe: Phase One - Avengers Assembled (10-Disc Limited Edition Six-Movie Collector's Set) (Ο Υ Φ) με την επιστροφή στο ποστάρισμα, αλλά whatever, γιατί όχι, πάμε, φύγαμε.

~~~
Σχετικά:

• Γνώμη και bullets για το ‘Avengers’
• Αντίδραση μετά τα εισπρακτικά ρεκόρ
• 12 Days of Whedon
• 'The Avengers': Ισχύς εν τη ενώσει

.

Fury! Do the dance of joy.

Αν και υπάρχει ήδη ένα ποστ για τους 'Avengers' (και άλλα 11 για τον Whedon και το έργο του), κάνω ξεχωριστό γιατί αξίζει τον κόπο.

Όπως θα έχεις πιθανώς πληροφορηθεί, οι 'Avengers' ξεπέρασαν τις προσδοκίες των περισσότερων και άνοιξαν στις ΗΠΑ με κάτι ψιλά συν/πλην των $200 εκατομμυρίων (τη στιγμή που γράφω αυτό το post η Nikki Finke πήγε από το $200.3 στα $205 και μόλις το άλλαξε ξανά σε $207.1), νούμερο που αποτελεί μακράν το μεγαλύτερο άνοιγμα στην ιστορία του box office. Τόσο μακράν που δεν έχει καν νόημα να μιλάμε για 3D εισιτήρια και πληθωρισμούς και άλλα τέτοια. Πολύ απλά, όποιος άνθρωπος θέλησε να πάει σινεμά, πήγε και είδε αυτή την ταινία το περασμένο τριήμερο. Ξανά και ξανά.

Μαζί με το (επίσης αστρονομικά υψηλό) διεθνές box office, η ταινία βρίσκεται ήδη στα $650 εκατομμύρια μετά από 12 μέρες στις αίθουσες και -αν ληφθεί μάλιστα υπόψη το εξαιρετικά σπάνιο Α+ στις αντιδράσεις του κοινού- δεν αποκλείεται να φτάσει το δισεκατομμύριο ήδη από την ερχόμενη Κυριακή. Το 'Avengers' δε σταματά να κάνει over-perform στα πάντα, ακόμα και στα επιμέρους ημερήσια estimates. Θα γίνει η ταινία που ξεπερνά το $δις. στο συντομότερο διάστημα από όλες, και μόλις η 12η συνολικά. Βάσει όλων των παραγόντων, η 3η θέση στο Αμερικάνικο και παγκόσμιο box office (πίσω από τις 2 άπιαστες ταινίες του James Cameron) είναι ένα ρεαλιστικό στοίχημα. Και ακόμα πιο θαυμαστό δεδομένου ότι μιλάμε για υπερηρωική ταινία, και οι υπερηρωικές ταινίες δεν ταξίδευαν ποτέ στον υπόλοιπο κόσμο όσο καλά έχει ταξιδέψει ετούτη. (Παράδειγμα: To 'Dark Knight' είναι 3ο σε εισπράξεις στην Αμερική, αλλά 11ο στο παγκόσμιο box office.)

Παρόλο που γενικά με διασκεδάζει να παρακολουθώ το box office ως παιχνίδι κυρίως, το ενδιαφέρον μου για τις επιδόσεις του 'Avengers' δεν εξανλτείται εκεί. Υπάρχουν επιτυχίες, και υπάρχουν Επιτυχίες. Το 'Iron Man' ήταν επιτυχία, αλλά το 'Dark Knight' ήταν Επιτυχία, αν καταλαβαίνετε το διαχωρισμό. Μια επιτυχία του μεγέθους του 'Dark Knight' (την οποία το 'Avengers' θα ξεπεράσει, αρκετά σοκαριστικά) εξασφαλίζει στον δημιουργό που η βιομηχανία αντιλαμβάνεται ως εγκέφαλο, ένα είδος λευκής κάρτας, τουλάχιστον για κάποιο άμεσο χρονικό διάστημα.

Να μιλήσουμε και πάλι με παραδείγματα. Ο Nolan μπόρεσε να βάλει τη Warner να σκάσει $200 εκατομμύρια μπάτζετ για το 'Inception', μια ταινία που δε βασιζόταν σε τίποτα και δεν ήταν καν σαφές σε κανέναν τι στα κομμάτια ήταν πριν τη δούμε. Η δημιουργική ελευθερία που έρχεται με μια τέτοια κολοσσιαία επιτυχία, ειδικά όταν στην αντίληψη όλων ο δημιουργός έχει κάνει ουσιαστική διαφορά, είναι κάτι που τον κάθε φαν ενός ανθρώπου με όραμα (όπως τον Nolan τότε, όπως τον Whedon τώρα) πρέπει να τον ενθουσιάζει. Ο Nolan πήρε τη λευκή επιταγή της Warner και γύρισε μια ταινία χωρίς προηγούμενο στο σύγχρονο εμπορικό σινεμά. Ο Whedon, αναμφίβολα, θα τύχει ίδιας αντιμετώπισης μετά τη σκηνοθεσία όχι μόνο μιας από τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών, αλλά και μίας που συνδυάζει τεράστιες επιστροφές στο box office με αποδοχή από κοινό και κριτική, χωρίς κανέναν αστερίσκο, χωρίς κανέναν περιορισμό σε ηλικίες ή φύλο ή τάξη.

Το Hollywood τα μελετάει όλα αυτά τα πράγματα - συχνά δεν έχει ιδέα τι να κάνει με αυτά τα στοιχεία, όμως σίγουρα θα ξέρει πώς να φροντίσει και να επιβραβεύσει τον άνθρωπο που, σύμφωνα με κάθε πιθανό δείκτη μέτρησης, σκηνοθέτησε την αποθέωση του action blockbuster.

Και εδώ έγκειται το ενδιαφέρον μου/μας. Ο Whedon έχει ήδη έτοιμη την επόμενη ταινία του, εντάξει, όμως τι θα κάνει έπειτα; Ξέροντας πως, για τα επόμενα -ας πούμε- δύο χρόνια μπορεί να πάρει πράσινο φως σε οτιδήποτε προτείνει οπουδήποτε;



Είναι δεδομένο πως η Marvel θα τον θέλει πίσω για το, εξίσου δεδομένο, 'Avengers 2' όμως ο ίδιος έχει δηλώσει πως ύστερα από μια διετία όπου έπαιζε με παιχνίδια άλλων, θέλει ξανά να κάνει κάτι δικό του. Χαίρομαι. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ναι ή όχι για το υπερ-σίκουελ (μακάρι να χωρέσουν όλα, δεν παραπονιέμαι), αλλά αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει ως θαυμαστή του, είναι να εκμεταλλευτεί αυτή τη Στιγμή για να κάνει κάτι ξεχωριστό, κάτι σημαντικό, κάτι σπουδαίο. Εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους μας τι θα είναι αυτό.

Η Maureen Ryan έγραψε ένα συγκινητικό κείμενο που πηγάζει από την ίδια "ο Joss μας επιτέλους είχε την επιτυχία που του άξιζε, σνιφ" συναισθηματική βάση από όπου έχει προέλθει και κάθε δική μου χαζοχαρούμενη αντίδραση το περασμένο διήμερο. Κάνει ενδιαφέρουσες προτάσεις, αλλά προσωπικά δε μπορώ να δω τον Whedon ως κάποιου είδους μίνι-εργοστάσιο τύπου Apatow ή Abrams. Πολύ απλά, είναι υπερβολικά invested σε ό,τι κάνει για να μπορέσει απλώς να δίνει ΟΚ σε σενάρια και ιστορίες.

Όλοι μοιάζουν να θεωρούν δεδομένο ότι ο Whedon θα κάνει τώρα αποκλειστικά σινεμά, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ήδη δουλεύει πάνω στο 'Dr. Horrible 2' και στο 'Wastelanders'. Προσωπικά θα τον θέλω πάντα στην τηλεόραση, και δε θα μου φαινόταν αδιανόητο να επανερχόταν το θέμα του γνωστού του δείπνου με τον John Landgraf του FX. Έστω όσο περιμένουμε το ενδεχόμενο 'Avengers 2' ή τις ενδιάμεσες indie/web παραγωγές του.

Το μέλλον θα δείξει. Αλλά η στιγμή είναι σίγουρα σπάνιας χαράς. Γράφει η Ryan:

“As a years-in-the-planning tent-pole film, "The Avengers" was about as commercial a project as could be, and yet, with this film, TV fans got what we have wanted for years: Whedon was left more or less alone to do his thing. Note to entertainment industry (especially clueless television executives): That seems to have gone pretty well.”

Έχουμε σίγουρα δύο χρόνια.

.

12 Days of Whedon #12, ‘The Avengers’: Ο Whedon και το blockbuster

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

Αυτή η ταινία είναι ο λόγος που ο θεός έβαλε υπερήρωες στη μεγάλη οθόνη.

~~~

Αυτό το ποστ δεν είναι ένα ακόμα κείμενο, εν μέρει γιατί οι 'Avengers' είναι μια τόσο straight-forward και το αγνά απολαυστική υπερηρωική μπλοκμπαστεριά που δε θες να πεις αλλά κυρίως να δεις και να ξαναδείς και μετά να κάνεις παρατεταμένο geek-out, και εν μέρει επειδή έχω ήδη γράψει διάφορα αριστερά και δεξιά.

Θα συγκεντρώνω κάποια σχετικά links εδώ στο διάστημα του επόμενου διημέρου, καθώς και ό,τι άλλο update σχετικό με την ταινία υπάρχει τις επόμενες βδομάδες, όταν και προβλέπεται να γίνει μια από τις μεγαλύτερες ταινίες ever. (Ποιος, ο Joss μας τώρα όλα αυτά.) Αλλά αν θες μια σύντομη γνώμη, είναι αυτή κάτω από τη φωτογραφία, με την οποία ξεκινά ένα ομαδικό παραλήρημα στο blog του φίλου @manolis.

~~~

Tα links:
Ένα ψύχραιμο review για το 'Avengers'.
Ένα καθόλου ψύχραιμο ομαδικό geek-out για το 'Avengers'.
Λίγο ακόμα καθόλου ψύχραιμο ομαδικό geek-out για το 'Avengers'. (ψήνεται)
Ένα μικρό entry ημερολογίου από το Avengers marathon.
Ένα αφιέρωμα στο πώς μια τέτοια ταινία μπόρεσε να γίνει πραγματικότητα. (ψήνεται)

Μετά το άλμα:

• spoilers και
• bullet points!!

~~~

• HULK. ΟΚ, το ξέρουμε ότι αυτό το show είναι του Iron Man, αλλά Hulk! Ο Whedon και ο Ruffalo τον κάνουν να λειτουργήσει. Αγαπημένη στιγμή το βλέμμα που ρίχνει στην ScarJo πριν μεταμορφωθεί για πρώτη φορά. Επιτέλους είναι ανθρώπινος, χωρίς grande δηλώσει και διαλόγους.
• Όχι, άκυρο. Αγαπημένη σκηνή η μπουνιά που ρίχνει στον Thor όταν σιγουρεύεται πως είναι όλα υπό έλεγχο.
• Όχι, όχι, ξανά άκυρο. Αγαπημένη σκηνή το παντελώς random, Brothers Coen-esque πέρασμα του Harry Dean Stanton με τον NakedRuffalo.
• Όχι, κάτσε: Η ΓΡΟΘΙΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ON THE SPOT ΤΟΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΞΩΓΗΙΝΟ ΔΡΑΚΟ.
• Εντάξει, όχι, ας μη κοροϊδευόμαστε. Αγαπημένη Hulk σκηνή, και της ταινίας όλης, όταν κοπανούσε σα χταπόδι τον έξαλλο Loki. Ουρλιαχτά γέλιου.
• Αλλά είπαμε, την ταινία οδηγεί ο Iron Man. Από το άνοιγμα screwball κωμωδίας με την Potts και τον Phil "Agent" Coulson (κάποιος, μια σειρά, ένα sitcom, κάτι) μέχρι την πυρηνική κεφαλή που έστειλε στη βάση των Chitauri. FUCKYEAHTONYSTARK.
• "His name is Agent Coulson. His name is Agent Coulson."
• Πόσο υπερηρωικός James Bond το άνοιγμα της ταινίας με την άφιξη Loki και την απόδραση από το Hellmouth;
• Μιλώντας για Hellmouth, προφανώς συμφωνούμε όλοι πως η ταινία είναι βασικά το season 4 finale της Buffy, ναι; Στο πρώτο μέρος, όλοι οι ήρωες μιλάνε, μαλώνουν, η ομάδα αποσυντίθεται, γαμάτοι, απολαυστικοί διάλογοι κλπ, στο δεύτερο μέρος οι πύλες της κόλασης ανοίγουν και έχουμε επική μάχη απέναντι σε στρατό generic τεράτων.
• Μόνο που ο Loki είναι πιο χαρισματικός από τον Adam. Ο Tom Hiddleston πολύ καλύτερος από όσο είχε δικαίωμα να είναι σε ένα τέτοιο ρόλο.
• Αντιθέτως, η Black Widow είναι ως ρόλος καλύτερη από όσο είχε δικαίωμα να είναι - ο Whedon απλά ανίκανος να γράψει αδιάφορο γυναικείο kick-ass χαρακτήρα. Η ScarJo όμως, uh, όμορφη κοπέλα, ΟΚ. Ας μείνουμε εκεί.
• Πιο φωναχτά γέλια από μια γενικά uber-fun ταινία: Ο Coulson περιμένει υπομονετικά στο τηλέφωνο να τελειώσει η Widow τον ξυλοδαρμό των "ανακριτών" της. Ο Thor υπενθυμίζει για τον Loki: "He's adopted". O Tony Stark και ο "Shakespeare in the Park".
• Μιλώντας για εκείνη την πρώτη σκηνή της Widow. Jerzy Skolimowski; Πιο random cameo στη ιστορία του σινεμά;
• Το arc του Hawkeye ήθελε να είναι καλύτερο. Πιο μεστό δηλαδή. It's OK, αγαπάμε Renner και ακόμα και με τα περισσότερα να υπονοούνται, οι σκηνές του με την Widow ήταν γαμάτες.
• Επαναλαμβάνω το πιο εντυπωσιακό στοιχείο: Οι ήρωες έλαμψαν όλοι περισσότερο σε αυτή την ταινία από ό,τι στις ατομικές τους, αλλά χωρίς ποτέ να νιώθεις πως βλέπεις κάτι άλλο από μια ensemble ταινία. Απίστευτο.
• Ενώ η σκηνή 26' του τέλους; ΑΥΤΟ είναι το πώς μοιάζει ένα κόμικ στη μεγάλη οθόνη. Ούτε τα καρέ του Ang Lee, ούτε τα ξεπατικώματα του Zach Snyder, αυτό ήταν. Ένα μακρύ πλάνο που κοιτάει τι συμβαίνει σε όλους, σα να καταβροχθίζει στα γρήγορα τη μία splash page μετά την άλλη, γυρνώντας γρήγορα τις σελίδες για να δεις τι θα γίνει στο τέλος του τεύχος. Εκπληκτική σκηνοθεσία, και υπερθέαμα αντάξιο της ιδέας πως βάζεις 6 πολύχρωμους, κουστουμαρισμένους υπερήρωες σε μια over-the-top ταινία και τους αφήνεις να αλληλεπιδράσουν - και να δράσουν.
• Thanos. ΟΚ, λογικό. Αυτός θα κατηύθυνε τον Loki ώστε να πάρει τον κύβο, ποιος άλλος. Bring it on, bitch.
• Το ποστ θα ανανεώνεται (και στα σχόλια) με νέα και κουβέντες και ό,τι άλλο μας έρθει. Δώσε.

.

12 Days of Whedon #10, ‘Astonishing X-Men’: Ο Whedon και το κόμικ

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

Δεν έμαθε να σκηνοθετεί βγάζοντας κάποια σχολή ή περνώντας χρόνια στο πλευρό κάποιου μεγάλου σκηνοθέτη ή μελετώντας τους masters of cinema. Ο Whedon, όταν θέλησε τελικά να πιάσει κάμερα στα χέρια του κυρίως εξ ανάγκης, ό,τι αίσθηση οπτικής αφήγησης είχε την είχε πάρει από τα κόμικς που διάβαζε μικρός.

Πόσο συνεπές είναι λοιπόν ότι η καριέρα του θα τον έφερνε στο σημείο να γράφει κι ο ίδιος κόμικς, σαν εκείνα που του έμαθαν πώς να λες μια ιστορία με εικόνες. Οι αναφορές του, επίτηδες ή όχι, επιστρέφουν διαρκώς στους X-Men του Claremont, παραλλαγές του οποίου έτσι κι αλλιώς μπορείς να δεις σε όλες του τις δουλειές. Η Buffy δεν είναι τίποτα άλλο παρά X-Men στη μικρή οθόνη, τόσο στο ρυθμό των ιστοριών, στη δομή τους, στα αρχέτυπα των χαρακτήρων.

Θυμάμαι όταν έπιασα να διαβάσω τις ιστορίες της κλασικής περιόδου του Claremont κάποια στιγμή πριν 5-6 χρόνια, όταν δηλαδή είχα ήδη δει Buffy: Το γράψιμο ήταν σαφώς πιο χοντροκομμένο και αφελές (μιλάμε για κόμικς των ‘70s), αλλά είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό ως προς το πόσο πολύς Whedon υπήρχε σε εκείνες τις φανταστικές ιστορίες.

Η ειρωνία του ότι έχει επηρεαστεί ο Joss τόσο αποφασιστικά από εκείνα τα υπερηρωικά κόμικς της Marvel ολοκληρώνει κατά κάποιο τρόπο ένα κύκλο (“τερμάτισε”, αν προτιμάς) όταν μέσα από τη διαρκή του εξέλιξη, έφτασε στο σημείο να αναλάβει να σκηνοθετήσει την απόλυτη κινηματογραφική πρόκληση, δηλαδή τους “Avengers”.

Στην ταινία, η οποία αποτελεί την πεμπτουσία του κινηματογραφικού μπλοκμπάστερ, υπάρχει μια σκηνή δράσης 26’ που κόβει την ανάσα, και στη διάρκεια της οποίας μπορείς να δεις το κόμικ να ζωντανεύει μπροστά σου, αλλά τεράστιο, και με ήχους, και με τρεις διαστάσεις. Ο ρυθμός της σκηνής και το πώς ο Whedon μεταφέρεται από σκηνικό σε σκηνικό, από ήρωα σε ήρωα, καθώς ακολουθεί μια -ουσιαστικά- πολυσέλιδη σκηνή δράσης, εκτός του ότι καθηλώνει φανατικούς και μη, προδίδει όλη την εξέλιξη του άνθρωπου που τη σκηνοθέτησε: Κάποιος που έμαθε να επεξεργάζεται και να δομεί τη δράση σύ μφωνα με τα καρέ των funnybooks, πιάνει την κάμερα και γυρίζει ως απόλυτο κινηματογραφικό υπερθέαμα το ιδανικό υπερηρωικό κόμικ.

Ανάμεσα στο ‘Prophecy Girl’ και τους ‘Avengers’, ο Whedon έχει όμως γράψει και αρκετά κόμικς, σε διάφορους βαθμούς σημαντικότητας ή εμπλοκής. Έγραψε το γαμάτο ‘Fray’, όπου παρέδωσε μια ματιά στο μέλλον του Buffyverse όχι πάρα πολύ ανόμοιας λογικής από εκείνη του ‘Epitaph One’. Ανέλαβε να συνεχίσει (για λίγο) τη σειρά ενός από τους αγαπημένους του σεναριογράφους κόμικς, το ‘Runaways’ του Brian K. Vaughan. Η ιστορία του, ‘Dead End Kids’, προσέφερε αρκετά στο σύμπαν της σειράς, δίχως όμως τελικά να είναι από τα highlights της καριέρας του Whedon.

Εξέχουσα περίπτωση είναι εκείνη της 8ης σεζόν της Buffy, την οποία ο Whedon και μια ομάδα διαλεγμένων συγγραφέων ξεδίπλωσε μέσα από τις σελίδες της Dark Horse. Το πείραμα είχε ενδιαφέρον: Πώς μοιάζει η ίδια ιστορία, οι ίδιοι χαρακτήρες, οι ίδιοι συγγραφείς (άνθρωποι σαν την Jane Espenson ή τον Drew Goddard είχαν γράψει και στην τηλεοπτική ενσάρκωση της Buffy), σε ένα μέσο όπου ο μόνος περιορισμός είναι η φαντασία σου; Το αποτέλεσμα ήταν ενδιαφέρον αρχικά, παράξενο στην πορεία, απλά κακό εν τέλει.

Ζεις και μαθαίνεις.

(Χαριτωμένη υποσημείωση: Ο ίδιος ο Vaughan του ‘Runaways’ μιλούσε επί χρόνια νωρίτερα για το πόσο πολύ έχει επηρεαστεί από την Buffy, την οποία, σε μια άλλη περίπτωση full circle διαδρομής, έφτασε τελικά να γράφει, παραδίδοντας ένα από τα δύο καλύτερα story arcs της 8ης σεζόν, εκείνο όπου η Faith κι ο Giles γίνονται old school τύπου κατάσκοποι.)

Αργά ή γρήγορα οι περισσότερες από τις δημιουργίες του Whedon εμφανίστηκαν και σε μορφή κόμικ: Έγραψε μια ιστορία-γέφυρα ανάμεσα στο Firefly και το ‘Serenity’, συνέγραψε μια φρικτή 6η σεζόν για το Angel που πολύ απλά αγνοώ ότι συνέβη, ενώ επιβλέπει την 9η σεζόν της Buffy, καθώς και διάφορες άλλες ιστορίες από το σύμπαν του Firefly, του Dollhouse ακόμα και του Dr. Horrible.

Όλα αυτά είναι τελικά απλώς υποσημειώσεις μπροστά στο αληθινά σπουδαίο έργο που άφησε πίσω του στην 9η τέχνη, δηλαδή το ‘Astonishing X-Men’. Όπως ήταν απολύτως λογικό να συμβεί, όταν η Marvel τον έπεισε να αφιερώσει 4 χρόνια από τη ζωή του (ή μέρος τους, κρίνοντας από το πόσο αραιά κυκλοφορούσε) στη συγγραφή ενός απόλυτου έπους των μεταλλαγμένων, αυτό που δημιούργησε ήταν ένας εκπληκτικός συνδυασμός αναφορών λατρείας στη δουλειά του Claremont και στις δικές του ευαισθησίες όπως είχαν ξεδιπλωθεί ξανά και ξανά στη μικρή οθόνη με τη Buffy.

(Μιας και για την ίδια τη Buffy, δηλωμένη έμπνευση έχει υπάρξει η ίδια η Kitty Pryde, εκείνος ο ‘δυναμικός γυνακείος χαρακτήρας’ που πιθανώς έκανε τον Whedon τον feminist writer που είναι σήμερα.)

Στους X-Men του, όλα ξεκινάν στην X-Mansion όταν η Kitty επιστρέφει, και τελειώνουν στο αφιλόξενο διάστημα, καθώς η Kitty απομακρύνεται στο σκοτάδι. Ό,τι υπάρχει στο ενδιάμεσο, μια απόλυτη Whedon-ική ιστορία με χιούμορ, πάθη, φιλοσοφικές αναζητήσεις και φανταστικές διαδρομές χαρακτήρων. Αυτές είναι οι αγαπημένες μου στιγμές:

~~~

15, Issue 6

Υπέροχο fan service: Fastball special.

14, Giant-Size

Η Kitty μαζεύει δυνάμεις και περνά τη σφαίρα από τον Breakworld μέσα από τη Γη. Μου κόπηκε η ανάσα.

13, Issue 17

Θεός John Cassaday.

12, Issue 1

Έτσι ξεκινά.

11, Issue 7

It's alive! ...the Danger Room. Σκηνή βγαλμένη από θρίλερ.

10, Giant-Size

“Are you a beer?” Ο πιο προβεβλημένος κι ο πιο υποτιμημένος χαρακτήρας των X-Men, τρομερή σκηνή ξεσκάσματος.

9, Giant-Size

Astonished φυσικά.

8, Issue 23 & Issue 15

Από διαφορετικά τεύχη, οι δυο ωραιότερες σελίδες-homage στους κλασικούς X-Men.

7, Issue 17

Κι αν αυτή είναι η καλύτερη σελίδα Wolverine που έχει γραφτεί;

6, Issue 17

Ο Cassaday σχεδιάζει έναν εφιάλτη εφάμιλλο με εκείνους που άπλωνε στις σελίδες του ο μέγας Paul Smith στο κλασικό run του Claremont.

5, Issue 14

E, ναι.

 4, Giant-Size

Τίποτα, χωρίς σχόλια.

 3, Issue 5

Απλά σπουδαία κωμωδία.

2, Issue 4

Ανατριχίλα. Πώς μια ακόμα κυνική 'επιστροφή από τους νεκρούς' γίνεται σπουδαία.

1, Issue 22

“Dust is your life going on.” AMAZING.

~~~

Επόμενο: Xander

.

12 Days of Whedon #06, Dr. Horrible’s Sing-Along Blog: Ο Whedon και η βιομηχανία

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

Αν συμφωνήσουμε όλοι πως η τηλεόραση είναι το default μέσο του Whedon, τότε έχει καταφέρει υπερβολικά μεγάλο όγκο δουλειάς σε άλλα περιφερειακά. Οι ιστορίες πάντα ταιριάζουν εκεί όπου τις λέει, όμως σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις μπορείς να διακρίνεις μια τάση προς κάποιο ευρύτερο σύμπαν που υπονοείται.

Το Cabin της Πανδώρας έχει ένα τεράστιο backstory που αφήνεται να εννοηθεί. Στο κόμικ 'Runaways' του Brian K. Vaughan ανέλαβε τον τίτλο για 6 τεύχη απλά για λόγους fanboy λατρείας και (αν και η ιστορία δεν στέκεται ως κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό στο πλαίσιο του όλου τίτλου) κατάφερε να ανοίξει το scope της σειράς διάπλατα. Το 'Serenity' που έτσι κι αλλιώς ερχόταν ως ουρά μιας προϋπάρχουσας σειράς, άφησε πράγματα ανοιχτά, στη φαντασία, με ένα closure που δεν είναι καν ιδιαίτερα οριστικό. Το Dr. Horrible θα έχει σύντομα σίκουελ. Οι μεταφορές της Buffy σε κόμικ οργανώνονται και γράφονται σα να ήταν τηλεοπτική σειρά.

Ας συμφωνήσουμε πως αυτού του είδους οι δυνατότητες storytelling που προσφέρει μόνο η τηλεόραση, αυτό είναι που κατά βάση θέλει (και ξέρει να κάνει) ο Whedon. Όμως όλα τα άλλα υπάρχει λόγος που είναι εκεί.

Διάβαζα την προηγούμενη βδομάδα ένα Q+A του Whedon στους New York Times, και κάποια στιγμή αναφέρθηκε στο Dollhouse.

What happened with Dollhouse was, they very subtly started pulling what I wanted to make out from under me and I kept thinking, Well, no, I’ve still got my eyes on the prize. And then I turned around and went, Oh, no, actually, they’ve eviscerated enough of the show that I’m not sure how to get to that horizon.


-What did they not want?


Sex. They want things to be sexy, but for God’s sake, they don’t want them to be sexual. And one of the things that Eliza [Dushku] and I first talked about was sex. This was going to be about human need and when I talk about perversion, perversion for me is something to be celebrated. As long as nobody’s getting hurt. Because obsession is the thing in us that makes us not everybody else.

(Διαβάστε το όλο βασικά, περιγράφει και την ιδέα ενός επεισοδίου που δεν συνέβη ποτέ, είναι πολύ ενδιαφέρον.)

Το παραπάνω απόσπασμα εκτός από ανατριχιαστικό (όταν αναλύει τι σήμαινε για εκείνον η ιδέα αυτής της σειράς) είναι και πολύ χαρακτηριστικό των αντιστάσεων που συχνά λαμβάνει από την βιομηχανία ως προς το οτιδήποτε δημιουργικά προκλητικό επιχειρεί να κάνει. (Όχι ότι έχει την αποκλειστικότητα σε αυτό. Κάθε δημιουργός που προσπαθεί να δουλέψει πάνω ή πέρα από τα όρια θα αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό εκτός αν είναι πχ ο Stanley Kubrick ή ο Tarantino.)

Αυτού του είδους οι αντιστάσεις συχνά μπορούν να βοηθήσουν κάτι να γίνει καλύτερο - πολλές φορές ο Whedon έχει μιλήσει για το πώς τα notes τον βοηθούσαν να βελτιωθεί στη δουλειά του όταν έτρεχε τη Buffy. Ήξερε πότε να πει όχι, βέβαια: Ένα από τα αγαπημένα μου trivia αφορά στο ‘The Body’, το επεισόδιο του θρήνου για την Joyce, όπου συμβαίνει και το πρώτο επί της οθόνης φιλί της Willow με την Tara. Την ίδια βδομάδα το WB πρόβαλλε ένα επεισόδιο του Felicity όπου επίσης θα υπήρχε λεσβιακό φιλί, ανάμεσα στον χαρακτήρα της Amanda Foreman και μιας πρώην της, και οι executives είπαν στον Whedon αν γίνεται, παρακαλούμε πολύ, βασικά μην συμβεί φιλί και στη Buffy γιατί το παρακάνουμε. Ο Whedon, γενικά πολύ συνεργάσιμος άνθρωπος, γύρισε και τους είπε πως αν φύγει το φιλί από το επεισόδιό του, αδειάζει επί τόπου το γραφείο του.

(Το φιλί έμεινε στη θέση του και είναι μια από τις ωραιότερες στιγμές όλης της σειράς.)

Είτε όμως ο ίδιος έμαθε ό,τι είχε να μάθει, είτε αυτά που ήθελε να κάνει έγιναν πιο απαιτητικά, είτε οι executives άρχσαν να παίρνουν λιγότερα ρίσκα (κάτι όχι απίθανο, γιατί στο WB ήταν βασιλιάς, η Buffy ήταν αυτό που ήταν για το δίκτυο, τον άφηναν γενικά ήσυχο, ενώ στο FOX ή στις ταινίες η πίεση είναι διαφορετική), το γεγονός πάντως είναι πως ο Whedon άρχισε να αντιμετωπίζει καταστάσεις σαν αυτή που περιγράφει στους NY Times.

Έχω την αίσθηση πως σε ένα ιδανικό σύμπαν όπου το Angel δεν θα είχε κοπεί στην 5η σεζόν και το Firefly θα είχε φτάσει #sixseasonsandamovie, ο Whedon δε θα είχε νιώσει ποτέ την ανάγκη να κάνει κάτι άλλο από τηλεόραση. Όμως σε αυτό το ιδανικό, δίχως προκλήσεις και δίχως ατυχίες σύμπαν, πόσο λιγότερο ενδιαφέρον θα ήταν τελικά το έργο του;

Για αρχή, το κόψιμο του Firefly έκανε τον Whedon να βάλει λυτούς και δεμένους να πιέσουν όπου μπορούν ώστε να συμβεί το ‘Serenity’. Όμως το σχεδόν ταυτόχρονο κόψιμο των 3 σειρών του στις αρχές των ‘00s διαδέχθηκε η εμπορική αποτυχία του ‘Serenity’, που με τη σειρά της έδωσε τη θέση της σε ένα πολυετές χάσιμο χρόνου με το ‘Wonder Woman’ που δεν συνέβη ποτέ - δεν έχουμε δει το σενάριο, αλλά τα διαδοχικά rewrites μας κάνουν να υποπτευόμαστε τι συνέβη κι εκεί. Και καπάκι, η απεργία των σεναριογράφων.

Αν δεν συμβούν όλα τα παραπάνω, δε συμβαίνει το Dr. Horrible.

Το οποίο είναι μια αγνή περίπτωση κωλοδάχτυλου προς τη βιομηχανία. Ο Whedon απέδειξε πως -ΟΚ, αν είσαι ο Whedon τουλάχιστον- μπορείς να δημιουργήσεις ανεξαρτήτως αφεντικού. Το πείραμα ήταν εκτός από αριστούργημα, πιθανώς κερδοφόρο. Άνοιξε το δρόμο για ένα νέο μοντέλο εκμετάλλευσης περιεχομένου στο ίντερνετ, αλλά κυρίως έδειξε πώς μπορεί να μοιάζει μια περίπτωση αμόλυντης δημιουργίας: Ο Whedon μαζί με τα αδέρφια του απλά έκατσαν κάτω και έγραψαν και γύρισαν κάτι, δίχως input, δίχως notes, δίχως “το αφήνουμε για λίγο εδώ για 5 μήνες/3 χρόνια για να δούμε πώς θα το προμοτάρουμε“.

Εν ολίγοις, στο Dr. Horrible άλλαξαν όλα. Μετά την απεργία ο Whedon με την ομάδα του (μεταξύ των οποίων ο λατρεμένος Tim Minear, γνωστός και ως ο άνθρωπος που έχει δει να του κόβονται περισσότερες σειρές στην 1η σεζόν από οποιονδήποτε άλλον στην ιστορία) ξεκίνησαν το Dollhouse, που όσο συναρπαστικό ήταν σαν υπόσχεση και σαν ιδέα και, συχνά, σαν αποτέλεσμα, άλλο τόσο άνισο και προβληματικό ήταν. Η αντιμετώπιση που έλαβε από το FOX, ξανά η ίδια, αυτή τη φορά όμως δεν είχε σαν αποτέλεσμα έναν Whedon που για 6 χρόνια θα προσπαθούσε εναγωνίως να κάνει πράγματα να συμβούν.

Θα είχε έναν Whedon που απλά θα τα πραγματοποιούσε.

Πριν τον Dr. Horrible, το canon του έργου του Whedon ήταν βασικά ένα ράφι με 3 σειρές (συν το ‘Serenity’, ειδική περίπτωση) και 2 τόμοι με το ‘Astonishing X-Men’. Μετά το Dr. Horrible είναι μια πανδαισία ιστορίων κάθε πιθανού format, μεγέθους και εξάρτησης από το σύστημα, σχεδόν αδύνατο πλέον να το οργανώσεις.

Ένα. Πήγαν διακοπές για ένα Σαββατοκύριακο με τον Drew Goddard και έγραψαν το ‘Cabin in the Woods’, που αρκετά γρήγορα γυρίστηκε. (Άλλο που έμεινε στο ράφι για λόγους άσχετους με την ίδια την ταινία.)

Δύο. Όταν το η 20th Century Fox ζήτησε από τον Whedon ένα φτηνό επεισόδιο τύπου clip show για λόγους συμβολαίου, που να κλείνει την 1η σεζόν Dollhouse, ο Whedon γύρισε (στα διαλείμματα των γυρισμάτων των ‘κανονικών’ επεισοδίων) ένα ανατριχιαστικό post-apocalyptic αριστούργημα που ήταν ταυτόχρονα το πιο φτηνό και το πιο σπουδαίο επεισόδιο όλης της σειράς. (Και ήταν βάσει αυτού που ανανεώθηκε. “Κοιτάχτε πόσο φτηνά, γρήγορα και αποτελεσματικά μπορώ να το κάνω.” - “ΟΚ, κάντο.”)

Τρία. Η Buffy συνεχίζει σε μορφή κόμικς, με αποτελέσματα πολύ συζητήσιμα, όμως με τον Whedon και τους συγγραφείς του (από τον Brian K. Vaughan και τον Brad Meltzer μέχρι την Jane Espenson και, ναι, τον Drew Goddard σε ένα από τα καλύτερα arcs της 8ης σεζον) να εξερευνούν καταστάσεις και είδη ιστοριών που δεν είχαν τη δυνατότητα να πουν προηγουμένως. (Ίσως καλώς, παρεπιπτόντως.)

Τέσσερα. Κάτι μεταξύ των υπερηρωικών κόμικς που έγραψε για τη Marvel και του υπερηρωικού μιούζικαλ που γύρισε για το ίντερνετ έκανε τους ανθρώπους των Marvel Studios να του παραδώσουν τα κλειδιά του βασιλείου του. Εγένετο ‘Avengers’, δηλαδή η πιο αδιανόητα γιγάντια υπερπαραγωγή που δεν πίστευα ποτέ πως θα έβλεπα το Hollywood να επιχειρεί ή τον Whedon να αναλαμβάνει.

Πέντε. Στις διακοπές του αμέσως μετά τα εξαντλητικά γυρίσματα, ο Whedon σκηνοθέτησε μια σαιξπηρική διασκευή, το ‘Much Ado About Nothing’, μέσα σε 10 μέρες.

Έξι. Μέσα στον επόμενο-επόμενο μήνα, είχε στήσει τη Bellweather Pictures, μια νέα εταιρεία παραγωγής (αν και εγώ πάντα την Mutant Enemy θα αγαπώ, το ξεκαθαρίζω) για την οποία ανακοίνωσε και δεύτερη ταινία, το μεταφυσικό δράμα ‘In Your Eyes’. Όχι ρε παιδί μου, πες ότι κι εσύ έχεις ιδέες στο συρτάρι σου. Θα περιμένεις να στις σφηνώσουν με τα χίλια ζόρια σε κάποια corporate οντότητα ή απλά βρίσκεις τρόπο να την πραγματοποιήσεις μόνος σου αν μπορείς να βρεις τα μέσα για να το κάνεις;

Εφτά. Το σίκουελ του Dr. Horrible θα γυριστεί πιθανώς αυτό το καλοκαίρι. Κανείς δεν ξέρει σε τι format θα είναι. Αλλά πάντως δεν αργεί η μέρα που θα δούμε Whedon στο Broadway, το λέω.

Οχτώ. Το ‘Wastelanders’ είναι ένα, και κουοτάρω τώρα, “internet thing” που κάνει ο Whedon μαζί με τον Warren Ellis (...) το οποίο λέει το είχε στο μυαλό του πριν χρόνια, αλλά κανένα στούντιο δεν ενδιαφερόταν, και δεν ξέρω αν διακρίνεις πια ένα pattern εδώ. Με το ‘Avengers’ ολοκληρωμένο, ο Whedon έδωσε σήμα στον Ellis πως ξεκινάνε αυτό το internet mini-series τους, και δήλωσε πριν λίγες μέρες πως θα είναι κάτι πολύ σκοτεινό και πολύ ακραίο, και ότι δε θα είναι για όλους.

Δηλώνει:
“Ι must, at some point, stop trying to get everybody to like me, and be true to the thing I think I need to say.”

~~~
Επόμενο: 'Not Fade Away'

.

12 Days of Whedon #05, “Ice is cool. It's water, but it's not.”: Ο Whedon και η ατάκα

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

“Ο Joss Whedon είναι αστείος.”

Πολλές φορές το έχω χρησιμοποιήσει αυτό περισσότερο ως ατάκα απόγνωσης όταν κάποιος μου ζητάει να του εξηγήσω γιατί μου αρέσει ο Whedon και, βασικά, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Μετά πιάνουμε όλα τα υπόλοιπα, αλλά αυτό το “είναι αστείος” πολλές φορές απλά πετιέται στην άκρη χωρίς να λαμβάνει την αναγνώριση που όντως του αξίζει. Θέλω να πω, ο άνθρωπος είναι ΠΟΛΥ αστείος. Αλλά και αστείος με έναν τρόπο που φτάνει πέρα από το “χαχα, να οι 5 πιο αστείες ατάκες”.

Δε μπορώ να το εξηγήσω καλά (ή έστω λίγο) γιατί δεν είμαι γλωσσολόγος και γενικότερα δεν ξέρω ιδιαίτερα πολλά πράγματα, βασικά σειρές βλέπω, αλλά: Ο τρόπος που γράφει ο Whedon δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον. (Ψέμματα. Φυσικά και έμοιαζε. Αλλά ο Whedon το έκανε σχεδόν ξεχωριστό art form.) Έχουν actually γραφτεί βιβλία για την Slayer Slang ή το JossSpeak ή οτιδήποτε θες να το πεις, αλλά η μεγαλύτερη απόδειξη για τον ξεχωριστό χαρατήρα της γραφής του είναι η εξής απλή.

Όταν λέμε “αυτή η ατάκα είναι εντελώς Whedon”, ξέρουμε πολύ καλά τι εννοούμε. Πέρα από αναλύσεις και επιχειρήματα, απλά ξέρουμε.

Είναι περίεργο, γιατί ακριβώς επειδή έγραφε με έναν φρέσκο τρόπο, ο οποίος συμπεριλάμβανε συχνά ποπ αναφορές (αλλά όχι με την έννοια που τις χρησιμοποιεί πχ η Dreamworks ή ο Mark Millar ή το Family Guy), συνδέθηκε αρχικά πάρα πολύ με τη χρήση τους. Σε φάση ότι θα τραγούδαγαν Bonnie Tyler στο ‘Shrek 2’ και θα ήταν όλοι “χα, τέλεια αναφορά”, που προφανώς όχι, δεν είναι, και πολλοί θα νόμιζαν ότι αυτό έκανε ο Whedon.

Μην τον βλέπεις έτσι, μέχρι πριν λίγο έλυνε Sudoku.

Φυσικά καμία σχέση, και ως κάποιου είδους απάντηση/πρόκληση στον εαυτό του προχώρησε και έφτιαξε το Firefly, στο οποίο εκ των πραγμάτων δεν έχεις περιθώριο να χρησιμοποιήσεις κανενός είδους ποπ αναφορά εκτός αν θες να κάνεις κάτι τελείως φτηνό ή γελοίο (ολσταράκια in space!), παρά στήνεις ένα νέο σύστημα αναφορών, όλο δικό σου. Πριν φτάσει πάντως σε τέτοια ακραία μέτρα, ο λόγος του Whedon πάντα δικό του σύστημα αναφορών είχε στην πραγματικότητα, απλά το 1997 ήταν ίσως παράξενο να βλέπεις στην τηλεόραση χαρακτήρες που μίλαγαν για τον Spiderman. (Δες ένα επεισόδιο Gossip Girl και δες ένα επεισόδιο Buffy και σύγκρινε τον λόγο του ενός με του άλλου. Το ένα πυροβολάει αναφορές, το άλλο χρησιμοποιεί ιδιώματα. Έχει διαφορά.)

(Παρένθεση στην παρένθεση: Όπως ακριβώς συμβαίνει και με το format του serialized storytelling που τελειοποίησε ο Whedon και ύστερα χρησιμοποιήθηκε εξίσου τέλεια στη συνέχεια από τον Steven Moffat, έτσι και τέλειο Buffy-speak πάλι ο Moffat έχει καταφέρει να το γράψει, με τα διάφορα “timey-wimey stuff” του.)

Γι’αυτό ακριβώς και η γλώσσα στο έργο του Whedon δεν γερνάει καθόλου, με έναν περίεργο τρόπο μοιάζει μονίμως, και ασαφώς, νεανική. Δείτε αυτό το διάλογο Buffy και Oz από την 4η σεζόν.

Buffy: ...so then Kathy's like, “It's share time.” And I'm like, “Oh yeah? Share this!”
Oz: So, either you hit her, or you did your wacky mime routine for her.
Buffy: Well, I didn't do either, actually. But she deserves it, don't you think?
Oz: Nobody deserves a mime, Buffy.

Χωρίς απεγνωσμένη χρήση των γλωσσικών tropes που είναι hip και cool αυτό ακριβώς το δευτερόλεπτο, και δίχως 7 αναφορές ανά πρόταση αναλόγως του zeitgeist-όμετρου. Αυτός ο διάλογος θα μπορούσε να έχει γραφτεί το 1993 ή το 2000 ή το 2012 ή το 2018 και πάλι μοιάζει το ίδιο αστείος. Επίσης, δεν χρειάζεται κανένα απολύτως context για να είναι αστείος, θεωρώντας δεδομένο πως η ανθρωπότητα πάνω θα γνωρίζει τι είναι ο μίμος.

Άλλα χαρακτηριστικά του WhedonSpeak είναι η συμπύκνωση της γλωσσικής πληροφορίας δίχως να χάνεται κάτι από το νόημα (“Bored now!”), η περιφραστική χρήση λέξεων (“Being blown up isn't walking-around-and-drinking-with-your-buddies dead. It's little-pieces-being-swept-up-by-a-janitor dead, and I don't think you're ready for that.”), η τοποθέτησή τους ως μέρη του λόγου που δεν είναι αλλά να όμως που (“I hate being obvious. All fangy and grr.”), η επανάληψη -μέσω αντικατάστασης- ίδιας ή παρόμοιας φράσης ως μέσο έμφασης (“Streets paved with actual street!”, το οποίο λέει ο Fran Kranz στο ‘Cabin in the Woods’), η προαναφερθείσα τροποποίηση με τη χρήση καταλήξεων τύπου -y (“Go act baity!”) ή -age (“slayage”) ή -ish (“Apocalypse Now-ish”), οι παραληρηματικές φράσεις όπου κάποιος προσπαθεί να μιλήσει για έννοιες που το περιορισμένο λεξιλόγιο ή οι γνώσεις του δεν το επιτρέπουν (“Yeah, I'm also a person. You can't just define me by my Slayerness. That's... something-ism.”) και, ναι, οι ποπ αναφορές. (“Does anyone feel like we've been Keyser Sozed?”)

Όλα αυτά βέβαια απαιτούν πολύ συγκεκριμένο κωμικό timing και ένα περίεργο είδος delivery που πρέπει κατά κάποιο τρόπο να είναι και ταυτόχρονα να μην είναι aware για το ότι λέει κάτι αστείο. Και πάλι: Όχι αρκετές λέξεις. Αλλά για περισσότερη εξήγηση δες την ατυχώς διάσημη ατάκα του Whedon που παρέμεινε στο σενάριο του πρώτου “X-Men”: “Do you know what happens to a toad when it's struck by lightning? The same thing that happens to everything else.” Η παράδοση αυτής της ατάκας από τη Halle Berry είναι από τα χειρότερα πράγματα που έχω δει ποτέ μου στη μεγάλη οθόνη, απλά έψαχνες να βρεις την πόρτα για να φύγεις.

Ενώ αντιθέτως, υπάρχουν εκείνοι οι ηθοποιοί που κατέχουν τόσο άψογα το ρυθμό των αστείων του Whedon, που όχι μόνο επανέρχονται και συνεργάζονται μαζί του ξανά και ξανά, αλλά και φτάνουν σε ένα σημείο που νιώθεις πως οτιδήποτε λένε στην καριέρα τους, έχει γραφτεί ειδικά για αυτούς. (Ο Nathan Fillion είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα.)

Και τώρα, επειδή για να βγει το παραπάνω μάζεψα ένα κάρο παραδείγματα που δε χρησιμοποίησα αλλά έχω κάτσει εδώ και γελάω σα χαζός, ορίστε 22 ακόμα WhedonSpeak ατάκες. (“The hammer is my penis” not included.)

~~~

“One of these days you're gonna wake up in a coma.” ~Cordelia

“We have done the impossible and that makes us mighty.” ~Δημώδες

“I laugh in the face of danger. Then I hide until it goes away.” ~Xander

Mal: If anyone gets nosy, just… you know... shoot 'em.
Zoe: Shoot 'em?
Mal: Politely.

“Say no more. Evil's still afoot. And I'm almost out of that nancy-boy hair-gel I like so much. Quickly, to the Angel-mobile, away!” ~Spike

“Curse your sudden but inevitable betrayal!” ~Wash


“Oh, look at my wrist, I have to go.” ~Dr. Horrible

“Welcome to the Nancy tribe.” ~Giles

“Jayne, your mouth is talking. You might wanna look to that.” ~Mal

“We have a Hulk.” ~Tony Stark

Wolverine: Hey! It's me.
Cyclops: Prove it!
Wolverine: You're a dick.

“Can everybody just notice how much fire I'm not on?” ~Angel

“Always be yourself. Unless you suck.” ~Joss Whedon

“Yes... yes. This is a fertile land, and we will thrive. We will rule over all this land, and we will call it... This Land.” ~Wash

“Oh, great. If anyone attacks we can blink em' to death.” ~Woody

Buffy: What are you doing here, 5 words or less?
Spike: Out... for... a... walk. Bitch.

“I hate the homeless... ness problem that plagues our city.” ~Captain Hammer

Prof. Walsh: We thought you were a myth.
Buffy: Well you were myth-taken.

“Well, my time of not taking you seriously is coming to a middle.” ~Mal

“I bought Nero his very first fiddle.” ~Sweet

Angel: I helped save the world, you know.
Spike: Like I haven't.
Angel: Yeah, but I've done it a lot more.
Spike: Oh, please.
Angel: Closed the Hellmouth.
Spike: I've done that.
Angel: Yeah, but you wore a necklace. You know, I helped kill the Mayor, and uhm... Jasmine.
Spike: Do those really count as saving the world?
Angel: I stopped Acathla. That saved the world.
Spike: Buffy ran you through with a sword.
Angel: Yeah, but I made her do it. Signalled her with my eyes.
Spike: She killed you. I helped her. That one counts as mine.

“Stay crunchy, even in milk.” ~Joss Whedon

~~~
Επόμενο: Dr. Horrible's Sing-Along Blog

.

12 Days of Whedon #04, ‘Alien: Resurrection’: Ο Whedon και το σινεμά

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

Ο Whedon δεν έχει κρύψει ποτέ το πόσο πολύ προτιμά την τηλεόραση ως μέσο από το σινεμά, και βάσει του τι ιστορίες του αρέσει να λέει, είναι απολύτως λογικό. Θέλω να πω, δες απλά τον απίστευτο όγκο ποιοτικής δουλειάς που έχει δημιουργήσει μέσα σε 15 χρόνια. Μιλάμε για 292 επεισόδια τηλεόρασης (δίχως να μετράω τα συγγραφικά του καθήκοντα στο Roseanne και το Parenthood ή τα σκηνοθετικά του στο Glee και το Office), αριθμός που λέει πολλά όταν μιλάμε για έναν από τους πλέον συγκεντρωτικούς showrunners.

(Όπως ο David Milch, o Aaron Sorkin και η Amy Sherman-Palladino, o Whedon ήταν από εκείνους που ξεκίναγαν και τελείωναν το κάθε ένα από τα σενάρια των σειρών τους, ακόμα κι αν το όνομά του δεν ήταν πάνω σε όλα.)

Έχει μιλήσει κατ’επανάληψη για την προτίμησή του στο να λέει ιστορίες που του δίνουν τη δυνατότητα να εστιάσει στις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τον κάθε χαρακτήρα αυτό που είναι, και στην εξέλιξή του - αλλά και στην ταχύτητα της τηλεόρασης, όπου μπορεί να παράγεις ένα επεισόδιο κάθε περίπου δύο βδομάδες, την ώρα που στο σινεμά ψειρίζεις κάτι μέχρι και για δυο χρόνια.

(Εκτός, πάλι, αν δεν θες: Το ‘Much Ado About Nothing’ είναι ένα καλό παράδειγμα μιας λογικής πιο κοντά στο πνεύμα του Whedon.)

Παρόλ’αυτά, ως συγγενικά μέσα, είναι λογικό ότι θα υπάρξουν απόπειρες, επειδή φυσικά δεν είναι τα πάντα κατάλληλα για longform. Όμως η σχέση του Whedon με το σινεμά είναι κάπως πονεμένη, με αποκορύφωμα το ‘Alien: Resurrection’, μια ταινία που προσωπικά γουστάρω απίστευτα παρά το κατακρεουργημένο σενάριο, αλλά που την ίδια στιγμή καταλαβαίνω γιατί για τον Whedon αποτελεί προσβολή για τη δουλειά του ως σεναριογράφο. Είναι, να το πω αλλιώς, ένα αρτιστίκ σκουπίδι, το οποίο απολαμβάνω για τους απολύτως αντίθετους λόγους που θα απολάμβανα μια δουλειά του Whedon.

Για την ακρίβεια, ο λόγος που έπιασε εξαρχής κάμερα στα χέρια του για να σκηνοθετήσει, και συγκεκριμένα το έκανε στο πλαίσιο της Buffy όπου έτσι κι αλλιώς είχε τον έλεγχο, ήταν επειδή ένιωθε πως οι σκηνοθέτες συχνά δεν έπιαναν τον τόνο όσων έγραφε. Το ‘Alien’ μάλλον ήταν και η αφορμή. Χρονικά ταιριάζει. Είπε πρόσφατα:

“‘Alien: Resurrection’ had broken my heart, but your heart gets broken. If you’re a writer, forget about it. Even during the Buffy movie, somebody said, “Well, can’t you just get over it?” Well, no, actually, because you can’t wake up in the morning, go to your computer and go, I wonder what they’ll throw out of this.”

Έχει πλάκα λοιπόν το πώς ένας επί της ουσίας καθαρόαιμος γραφιάς και εξ ανάγκης σκηνοθέτης, φτάνει ξαφνικά να σκηνοθετεί ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα στην ιστορία του εμπορικού Hollywood.

Από την ατσούμπαλη περίοδο του script doctoring μέχρι την περίπτωση-σταθμό του ‘Serenity’ κι από την υποψηφιότητα για Όσκαρ με το ‘Toy Story’ μέχρι το double-header αυτού του μήνα, ας ρίξουμε μια ματιά στον Whedon της μεγάλης οθόνης.

~~~

Buffy, the Vampire Slayer (1992)
Τι έκανε: Σενάριο
Τι είπε: “I finally sat down and had written it and somebody had made it into a movie, and I felt like — well, that's not quite her.”
Πόσο Whedon είναι: 59%. O πιλότος της σειράς έχει γραφτεί σαν σίκουελ όχι της ταινίας, αλλά του αρχικού του σεναρίου.
Αγάπη: Αρκετή όταν το χάζευα μικρός στο TV Μακεδονία, πριν δω τη σειρά και καταλάβω τι είχε συμβεί και τι έπρεπε να είναι αυτό το πράγμα κανονικά. Έκτοτε δεν το έχω ξαναδεί.

Speed (1994)
Τι έκανε: Script doctor
Τι είπε: “Most of the dialogue in Speed is mine, and a bunch of the characters. Getting arbitrated off the credits was un-fun.”
Πόσο Whedon είναι: 42%
Αγάπη: Σαφής. Γαμώ τις περιπέτειες.

Waterworld (1995)
Τι έκανε: Script doctor
Τι είπε: “I wrote a few puns, and a few scenes that I can't even sit through because they came out so bad.”
Πόσο Whedon είναι: 21%
Αγάπη: Μου αρέσει περισσότερο από ότι στο 99% του πλανήτη, ας πούμε τρία αστεράκια.

Toy Story (1995)
Τι έκανε: Ανάπτυξη και συγγραφή του σεναρίου μαζί με άλλους 6 ανθρώπους της Pixar.
Τι είπε: “It's about people who won't admit what they want, much less sing about it. ... Buddy movies are about sublimating, punching an arm, 'I hate you.' It's not about open emotion.”
Πόσο Whedon είναι: Ξέρεις τι; Είναι περισσότερο από όσο θυμάσαι. 72%
Αγάπη: Πλάκα κάνουμε τώρα.

Twister (1996)
Τι έκανε: Script doctor
Τι είπε: Όχι πολλά. Έφυγε μια φορά επειδή αρρώστησε και μια δεύτερη επειδή παντρεύτηκε.
Πόσο Whedon είναι: 13%
Αγάπη: Yawn.

Alien: Resurrection (1997)
Τι έκανε: Σενάριο
Τι είπε: “I've never had a worse experience in my life, I think they literally did every single thing wrong. The production design, the casting. There wasn't a mistake they left unturned.”
Πόσο Whedon είναι: 50%. Όλα δικά του μεν, με λάθος τρόπο δε.
Αγάπη: Κι αν είναι αμαρτία θα βγω να το φωνάξω με λατρεία.

Titan A.E. (2000)
Τι έκανε: Σενάριο
Τι είπε: “-Which joke in your body of work are you most proud of? -Titan A.E.”
Πόσο Whedon είναι: 24%
Αγάπη: Όχι.

X-Men (2000)
Τι έκανε: Script doctor
Τι είπε: “They said, ‘Come in and punch up the big climax, the third act, and if you can, make it cheaper.’ My response was, ‘The problem with the third act is the first two acts’.”
Πόσο Whedon είναι: 16%
Αγάπη: Οφείλουμε υπερβολικά πολλά σε αυτή την ταινία, δε χωράνε υποκειμενικές οπτικές εδώ.

Atlantis: The Lost Empire (2001)
Τι έκανε: Πρώτο treatment
Τι είπε: “The movie they made has nothing to do with my treatment.”
Πόσο Whedon είναι: 3%
Αγάπη: Ίσως η πιο βαρετή ταινία κινουμένων σχεδίων που έχει βγάλει ποτέ η Disney.

Serenity (2005)
Τι έκανε: Σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή, χαρακτήρες, σκούπισμα, καφέδες
Τι είπε: “Just remember, they tried to kill us. They did kill us. And here we are. We have done the impossible and that makes us mighty.” [http://www.youtube.com/watch?v=BxJqdGEdsjY]
Πόσο Whedon είναι: 100%
Αγάπη: Μόνο.

The Cabin in the Woods (2011)
Τι έκανε: Σενάριο, παραγωγή
Τι είπε: “It was just like, boom, ‘The Cabin in the Woods’. This is the story. This is the story behind the story. This is the third act, which is a holy grail for a writer when you actually have a third act instead of just a premise.”
Πόσο Whedon είναι: 75%, το υπόλοιπο είναι η προϊστορία του σινεμά τρόμου.
Αγάπη: Εκεί ψηλά μαζί με κάποιο τυχαίο γαμάτο επεισόδιο Buffy.

The Avengers (2012)
Τι έκανε: Σενάριο, σκηνοθεσία, επιμέλεια στις ταινίες-prequels
Τι είπε: Και τι δεν είπε.
Πόσο Whedon είναι: Stay tuned.
Αγάπη: Άβολα πολλή.

Much Ado About Nothing (2012)
Τι έκανε: Σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή, κυριολεκτικά σκούπισμα και καφέδες
Τι είπε: “It sounded like it would be festive.”
Πόσο Whedon είναι: Stay tuned-er.
Αγάπη: Επιτρέπεται να πω εκ των προτέρων μεγάλη; Θα με παρεξηγήσει κανείς;

Εκκρεμούν: In Your Eyes (γυρίζεται, σε σενάριό του), Goners (ακούμε για αυτό τόσα χρόνια που νισάφι, ας γίνει κάποτε), Wonder Woman (που δε θα γίνει ποτέ αλλά ας ληκάρει κάποιος το σενάριο, για το θεό δηλαδή).