Doctor Who: The Name of the Doctor

Γαμημένε Steven Moffat το έκανες ξανά και το έκανες καλύτερα από ποτέ. Τι θα έλεγε η River; Spoilers.

Ήταν εκπληκτικό. Δεν έχει πιο μετρημένη περιγραφή, για αρχή. Δεν λέω πως θα εξιλεώσει τη σεζόν στα μάτια όσων την βρήκαν άνιση και βαρετή (δεν ήμουν ένας από αυτούς) αλλά σίγουρα απέναντι σε ένα τόσο αποφασιστικά ανταποδοτικό φινάλε σε ένα season-long μυστήριο δε μπορείς παρά να ξύσεις λίγο το κεφάλι σου και να παραδεχτείς πως υπάρχει λόγος που οι τηλεοπτικές σεζόν τελειώνουν στο φινάλε κι όχι στα μισά τους.

Το κυριότερο: Πώς είναι επιτέλους, για μια γαμημένη φορά, ένα φινάλε Doctor Who να δημιουργεί κι όχι να σβήνει. Ο Russell T. Davies, ο θεός να τον έχει καλά για όσα μας έδωσε, πήρε το reset button και του άλλαξε τα φώτα, το σοδόμησε, το παράτησε ρετάλι δίπλα σε κάδο σκουπιδιών. Ο Moffat, παρότι τα φινάλε του πολύ μου άρεσαν (το 'Big Bang' περισσότερο από το 'Wedding of River Song') ήταν σε μεγάλο βαθμό ένοχα για το ίδιο πράγμα. Διέφερε η χρήση (μια ανάλυση για άλλη ώρα) αλλά ήταν εκεί. Reset, reset, η ευκολία του reset.

Σκέψου το, είναι η πρώτη φορά στη μοντέρνα ιστορία του Doctor Who που το φινάλε δεν διαγράφει τίποτα. Δεν αλλάζει τίποτα. Όχι μόνο εξηγεί τα ανεξήγητα (θα επανέλθω), αλλά το κάνει με έναν τρόπο που ανατινάζει τη μυθολογία, την κάνει πιο πλούσια, πιο περίπλοκη και πολυεπίπεδη. Δεν σβήνει, προσθέτει. Όχι κυνικά, αλλά με σεβασμό και πολύ συναίσθημα.

Γιατί ας μην ξεχνάμε, ωραία όλα τα τρικ και τα πήγαινε έλα στο χρόνο, αλλά το Doctor Who στα καλύτερά του, είναι η πιο ξεγυμνωμένα συναισθηματική τηλεόραση που υπάρχει εκεί έξω. Γι'αυτό την αγαπάω τόσο πολύ. Και η στιγμή που συνειδητοποιείς τι ακριβώς είναι η Clara και πώς ακριβώς θα σώσει τη ζωή του Doctor είναι μια στιγμή τόσο συναισθηματικά φορτισμένη που, εγώ προσωπικά, είδα τη σεζόν να περνά μπροστά από τα μάτια μου, να φέρνω στο νου μου τις στιγμές που βοήθησε (ή ξερά έσωσε) τον Doctor, και συγκινήθηκα.

Οπότε, ας το πιάσουμε λίγο απ'την αρχή για να βγει άκρη. Η Clara, το impossible girl. Είναι εκεί για να σώσει τον Doctor σε κάθε στιγμή της ιστορίας του που χρειάστηκε βοήθεια, ένας διαρκής, αιώνιος, αγέραστος φύλακας άγγελος, από αναγέννηση σε αναγέννηση. Το μαθαίνουμε αυτό όχι σε κάποια μεγάλη αποκάλυψη, αλλά κυριολεκτικά μέσα στο πρώτο λεπτό του επεισοδίου. ΠΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ COLD OPEN ΕΙΔΑΜΕ;



"What kind of idiot would try to steal a faulty TARDIS;"

Το ελάχιστο που θα πω, δεν ήμουν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο. Πρώτο πλάνο, ακόμα βολεύεσαι με τη μπύρα, σβήνεις τα φώτα, κάνεις "σσσς" στους δίπλα, και ξαφνικά κοιτάς και είναι στην οθόνη σου ο William o Hartnell την ώρα που κλέβει το TARDIS. Περίμενε, τι;; Είναι το 50th Anniversary; Τι βλέπω τι συμβαίνει, πριν προλάβεις να σβήσεις το χαζό nerd χαμόγελο από το πρόσωπό σου την ώρα που επεξεργάζεσαι αυτό που βλέπεις, εμφανίζεται η Clara, είναι εκεί για να τον προστατέψει, και ξαφνικά είναι η Clara ξανά, παντού και πάντα, δίπλα σε όλους τους Doctors, λίγο ξοπίσω τους, εισηγμένη με πανέμοπρφο τρόπο μέσσα σε υλικό της κάθε εποχής.



Είναι εκεί για να τον σώσει. Πάντα. 2 λεπτά μέσα στο επεισόδιο, τα πάντα ήδη βγάζουν νόημα. Και είναι υπέροχα. Ο Moffat όχι απλά είχε εξήγηση για το αίνιγμα της 7ης σεζόν, αλλά το είχε δέσει με όλη την ιστορία του χαρακτήρα, με ένα τρόπο που οι παντός είδους επετειακές ιστορίες -έτσι όπως προσεγγίζουν το υλικό με θαυμασμό και υπόκλιση αντί με θράσος και αίσθηση ανακάλυψης- σπάνια καταφέρνουν ή απλώς τολμούν. Περίμενε. Έχει ακόμα 40 λεπτά αυτό το πράγμα.

Όπως συχνά συμβαίνει με τη σειρά, ο σεναριακός μηχανισμός στο μεσαίο μέρος του επεισοδίου είχε προβλήματα αλλά ειλικρινά δεν με νοιάζει που μαζεύτηκαν όλοι έτσι αμήχανα έξω από τον τάφο του Doctor, γιατί πριν και μετά και τριγύρω συνέβαιναν απίστευτα πράγματα. Ας αναφέρουμε μερικά από αυτά πριν περάσουμε στο τρομερό τελευταίο κομμάτι του επεισοδίου.



* O Strax ξεδίνει στη Γλασκώβη με ένα ντόπιο ΚΔΟΑ. Πέθανα.

* “Mam, I think I've been murdered.” H Jenny στην πιο ανατριχιαστική στιγμή του επεισοδίου, διακόπτει το χωροχρονικό google hangout των Spacetime Scoobies, εισάγει τους εντυπωσιακούς (και σαφέστατα Gentleman-esque) Whispermen και θέτει τα stakes του επεισοδίου. Θα πεθάνουν όλοι, αν ο Doctor δεν τους βρει στο Trenzalore.

* Trenzalore! Το έχουμε ακούσει ξανά και ξανά. Τι είναι; Ο τόπος ταφής του Doctor. Ναι, φυσικά. Κάπου εκεί έξω θα υπήρχε ο τάφος. Και κάποια στιγμή κάποιος θα σκεφτόταν να το εκμεταλλευτεί.

* Το κάνει ο/η/το Great Intelligence, πάλι με τη μορφή του επιβλητικού Richard E. Grant (με τη βοήθεια των creepy Whispermen) που έχει ένα και μοναδικό σκοπό: Να μπει στον τάφο του Doctor και να εκμεταλλευταί αυτό που υπάρχει εκεί μέσα για να τον συνθλίψει, να ξαναγράψει όλη την ιστορία- του Doctor και κατ'επέκταση του σύμπαντος. Σκληρό.

* Το γιγάντιο TARDIS/τάφος. Απίστευτο, απίστευτο, απίστευτο. Φυσικά θα ήταν κι αυτό εκεί νεκρό, στο πλάι του. Και φυσικά θα ήταν πλέον διαλυμένα bigger on the outside.

* Η παρουσία της River Song. Μου άρεσε που ήταν τόσο λεπτογραμμένη, έτσι για αλλαγή κιόλας. (Και το φιλί, φανταστικό.) Σε ένα επεισόδιο που φτάνει από την απαρχή του χαρακτήρα και φτάνει ως το τέλος του, ήταν δίκαιο να υπάρχει εκεί αυτός ο χαρακτήρας με κάποια μορφή, και ήταν ακόμα πιο δίκαιο να είναι εκεί ως ηχώ μιας ακαθόριστης στιγμής του παροντοςμέλλοντος. Ο Doctor μισεί τα φινάλε, λέει ξανά και ξανά, και πώς να τον αδικήσεις. Όλα τα ζει ταυτόχρονα, όπως ευφυώς υπογραμμίζει αυτό το φινάλε.

* Το όλο παιχνίδι με το Όνομα. Φυσικά και θα ήταν παιχνίδι. Δεν πιστεύω να πέρασε στο μυαλό κανενός ποτέ ότι θα μαθαίναμε το ίδιο το όνομα, εξάλλου γιατί να συμβεί αυτό. Άντε να τον λέγανε κι αυτόν John να δω τι θα καταλαβαίναμε. Αντ'αυτού παίζεται κάτι πολύ πιο έξυπνο: To όνομα αυθτό καθ'εαυτό είναι απλώς ένας σεναριακός μηχανισμός (το λέει η River ώστε να ανοίξει ο τάφος***) και να αποκαλύψει τι είναι στην πραγματικότητα το τρομερό μυστικό του Doctor. Πολύ έξυπνα υποθέταμε όλοι πως ήταν το ίδιο το όνομα, αλλά ήταν αυτό στο οποίο οδηγούσε. Ο τάφος. Και μαζί ένα shortcut για όλη την συμπαντική ιστορία.

(***Όταν ειπωθεί το όνομα, Silence will fall. Η River το είπε. Απλά λέω. Μπορεί η όποια τρομακτική συνέπεια αυτού του επεισοδίου να είναι ο ίδιος ο λόγος για τον οποίο συμβαίνουν οι τελευταίες 3 σεζόν;)

Όσο για το όνομα; Το επεισόδιο θα μπορούσε να λέγεται και (In) The Name of the Doctor γιατί προτείνει πως δεν είναι η ίδια η λέξη που έχει σημασία, όσο το τι συμβολίζει. Τον Doctor τον λένε Doctor επειδή επέλεξε να τον λένε Doctor, αυτό κάνει, γιατρεύει την Ιστορία. Αλλά όχι κάθε φορά- apparently.



Στην τελευταία πράξη, ο/η/το Great Intelligence βουτάει στο ανοιχτό timestream/πληγή του Doctor και προχωρά να αρχίσει να διαγράφει και να αλλοιώνει. Η Clara ξέρει λοιπόν τι πρέπει να κάνει. Η στιγμή που το συνειδητοποιεί, το αποφασίζει και χαμογελά ορμώντας ξοπίσω του GI είναι ανατριχιαστική. Είναι εκπληκτικό πώς τα πάντα εδώ βγάζουν νόημα. Επιστρέφουμε στο cold open της μεγάλης αποκάλυψης, αλλά πλέον με περισσότερες πληροφορίες. Συνεισητοποιούμε γιατί η Clara είναι εκεί για να τον σώζει, και πώς. Η μοίρα της είναι τρομακτική αλλά δε γίνεται παρά να θαυμάσεις με το στόμα ανοιχτό τη συγκεκριμένη αποκάλυψη.

Φυσικά μόλις συνέρχεται, ο Doctor τρέχει να τη σώσει. Η συνέπεια του ότι μπήκε μέσα στην ανοιχτή πληγή του timestream του, μέσα στον τάφο του, μοιάζει σχετικά ακίνδυνη, περίμενα ότι θα συνέβαινε κάτι πιο τρομακτικό από το να μπει απλά σε μια σπηλιά και να πιάσει την Clara από το χέρι. Πάνω που πήγα οριακά να απογοητευτώ (παρότι η ίδια η σκηνή ήταν φανταστική- οι σκιές των προηγούμενων Doctors, το 'άσε με επιτέλους, just for the hell of it, να σε σώσω κι εγώ μια φορά') τότε ήρθε και η τελευταία αποκάλυψη που σε κάνει ενδεχομένως να πεις ότι "α ΟΚ, γι'αυτό δεν είναι καλό να παίζουμε με το ανοιχτό μας timestream".

Ο John Hurt εισάγεται ως ένας νέος/παλιός Doctor, ένας που μάλλον ήταν εκεί όμως ο δικός μας, ο κανονικός Doctor έχει ξεχάσει/δεν αναγνωρίζει. Γιατί δεν τον έχουμε ξαναδεί; Είναι σβησμένος από τον χρόνο και ζει μόνο μέσα στο προσωπικό timestream πτώμα του Doctor (και τώρα θα βγει έξω;). Είναι ο Doctor 8a; Έκανε αυτό που νομίζουμε ότι έκανε; Το τόσο τρομερό πράγμα που έκανε το Great Intelligence να μπει σε όλο αυτό τον κόπο προκειμένου να πάρει εκδίκηση;

Σε κάθε περίπτωση: Στο τέλος ενός επεισοδίου που καταφέρνει να διατρέχει ολόκληρη (αλλά ολόκληρη) την ιστορία του χαρακτήρα, ο Moffat όχι απλά απαντά παραπάνω από ικανοποιητικά το κεντρικό μυστήριο της σεζόν, αλλά -κλείνοντας ένα σερί επεισοδίων με αποφασιστικά αυτοτελή χαρακτήρα- μας αφήνει πετώντας στα μούτρα μας το μεγαλύτερο cliffhanger που έχει γράψει ως σήμερα, μεγαλύτερο κι από την καταστροφή του σύμπαντος στο 12ο επεισόδιο της 5ης σεζόν, ναι. Γιατί τότε ήξερες πως αυτό που συνέβη θα γύρναγε πίσω. Είχες το αναπόφευκτο reset. Τώρα; Τώρα δεν ξέρουμε τίποτα. Πάνω στην ώρα για την επέτειο των 50 χρόνων της, η σειρά πάει σε ένα μέρος καινούριο, κάπου όπου δεν έχουμε ιδέα τι μας περιμένει.



Διάβασε ξανά την τελευταία πρόταση. Αναλογίσου το. Amazing.

.

Homeland: So it begins.

Μεγάλα spoilers μετά το άλμα για το φοβερό ξεκίνημα της 2ης σεζόν Homeland.

Ένα ωραίο του να βλέπεις επεισόδια έχοντας υπόψη ένα συγκεκριμένου τύπου hype (όταν η σειρά μπορεί να το σηκώσει και δεν είναι απλώς προϊόν φτηνού εντυπωσιασμού), είναι ότι τα απολαμβάνεις περισσότερο. Γνωρίζοντας πως το 2ο επεισόδιο της 2ης σεζόν θα με καθήλωνε, θα με έκανε να φάω τα νύχια μου, θα με έκανε να αναρωτηθώ 'μετά το λύκειο, τι' κι άλλα τέτοια, έκανε την εμπειρία πιο έντονη.

Κάθε φορά που η κάμερα έδειχνε κάμερες, αγωνιούσα.

Κάθε φορά που η κάμερα έτρεχε πίσω από την Carrie που έτρεχε, αγωνιούσα.

Κάθε φορά που η κάμερα στεκόταν παγωμένη πάνω σε πρόσωπα παγωμένα, αγωνιούσα.

Δεν υπήρχε στιγμή στη διάρκεια αυτού του επεισοδίου που δεν ήθελα να φάω τα νύχια μου από αγωνία: Οι συνομολίες της κόρης του Brody με το crush της, δημιουργούσαν σενάρια καταστροφής στο μυαλό μου. Το fundraiser της Inara δημιουργούσε σενάρια καταστροφής στο μυαλό μου. Η επιστροφή του άσπονδου φίλου του Brody δημιουργούσε σενάρια καταστροφής στο μυαλό μου.

(Δεν έχω αμφιβολία πως όλα αυτά θα παίξουν φυσικά το ρόλο τους, απλώς όχι ακόμα.)

Η ουσία είναι πως πέρασε μία ώρα και ήταν λες κι είχα δει επεισόδιο South Park. Απλώς, ξέρεις, σοβαρό.

Η άλλη ουσία είναι πως η σειρά αυτή τη στιγμή λειτουργεί σε ένα επίπεδο έντασης όπου όχι μόνο δεν είναι υποχρεωμένη να λειτουργεί, αλλά σχεδόν δεν έχει και το δικαίωμα. Είναι μόλις το 2ο επεισόδιο ύστερα από ένα συγκλονιστικό season finale, όταν κάθε λογής narrative απλώς μαζεύει τα κομμάτια ή/και τις δυνάμεις του, κι αντ'αυτού το Homeland πατάει κι άλλο γκάζι και ανατινάζει τη σειρά στον αέρα.

Από την πρεμιέρα ήδη φάνηκε πως δεν υπήρχε διάθεση για κωλοβάρεμα- ο χρόνο, οι συνέπειες, οι απαραίτητες διαδικασίες ώστε να έρθουν όλα εκεί που πρέπει, γίνονται άμεσα, πρακτικά εκτός κάδρου. Η Carrie επιστρέφει στο πεδίο της μάχης, ο Brody ξαφνικά είναι στη συζήτηση για να γίνει υποψήφιος αντιπρόεδρος, η mini-Brody πάνε σε σχολείο που έχει έναν ελιτίστικο αέρα που πολύ της βαράει άσχημα.

Όλα συμβαίνουν άμεσα, αλλά τίποτα δε μοιάζει ασφυκτικό. Κι αυτό γιατί σε αντίθεση με το 24 (και δεν είναι απαραίτητα αρνητικό για εκείνη τη σειρά αυτό το πράγμα, καθώς στόχευε σε κάτι ελαφρώς διαφορετικό) η ένταση και η αγωνία δεν προκύπτουν από τις εξελίξεις της πλοκής, παρά σε λιγοστές, επιλεγμένες στροφές. Όλα πηγάζουν από την εσωτερική ένταση των χαρακτήρων καθώς αυτή εξωτερικεύεται.

Στην πρεμιέρα της 2ης σεζόν είχαμε την σπουδαία στιγμή του ενστικτώδους “κι εμένα ο πατέρας μου είναι μουσουλμάνος” που με έκανε σχεδόν αληθινά να φέρω τα χέρια μπροστά στο στόμα από το αναπάντεχο της σκηνής. Λίγο αργότερα, όταν οι Brodies έχουν μια στιγμή ειλικρίνειας απέναντι στο όλο περιστατικό, η Jessica βροντάει το Κοράνι του Brody στο πάτωμα κι εκείνος αλλάζει χρώμα και έκφραση και γλώσσα σώματος, γιατί νιώθει σε κάθε τρίχα της ύπαρξής του πώς αυτό που μόις συνέβη είναι ανεπίτρεπτο. Το Κοράνι δεν πρέπει να ακουμπάει στο έδαφος.

Είναι μια μικρή στιγμή, αλλά σημαίνει τα πάντα. Ήταν σχεδόν εξίσου δυνατή με το τέλος του 2ου επεισοδίου της πρώτης σεζόν, όταν τον είδαμε για πρώτη φορά να προσεύχεται. Διότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσεις ως θεατής να βυθιστείς στην αλήθεια ενός 'κακού' όταν απέναντί του έχεις έναν ίδιας βαρύτητας αντίζηλο πρωταγωνιστής 'καλό'. (Ο Vic Mackey κι ο Tony Soprano κι ο Dexter Morgan κι όλοι αυτοί οι κύριοι δεν είχαν ποτέ ηθικό αντίβαρο που να εκπροσωπεί το 50% της δραματουργίας των ιστοριών τους.) Ο μόνος τρόπος να συμβεί, είναι όταν γράφονται σκηνές σαν κι αυτές, κι όταν ο Lewis τις παίζει με τον τρόπο που τις παίζει.

Όχι τις παίζει. Τις νιώθει.

Γι'αυτό είναι λίγο περίεργο που ένιωθα εξίσου προετοιμασμένος αλλά και μη προετοιμασμένος για την τεράστια εξέλιξη του 'Beirut is Back'. Ένα επεισόδιο γεμάτο στιγμές αγωνίας, τόσο στις απλές αλληλεπιδράσεις του Nick με τους πάντες (η σαφής αποκάλυψη των αληθινών κινήτρων του, πέραν αμφιβολίας, δεν πλήγωσε καθόλου τη σειρά, χάρη στη συνέπεια της ερμηνείας του Lewis), όσο και στο στόρι της Carrie.

Τώρα, όπως ανέφερα και στην αρχή, ήμουν πλήρως προετοιμασμένος να δω το Homeland να παίρνει κάπως το χρόνο του. Να αφήσει τους δύο ήρωές του να δράσουν παράλληλα προτού ενώσει τις ιστορίες σε κάποιο κομβικό σημείο αργότερα στη σεζόν. Δεν ήμουν καθόλου προετοιμασμένος για να δω τον Brody να προειδοποιεί τον Abu Nazir μέσα από την ίδια την αίθουσα της στρατηγικής παρακολούθησης του Πενταγώνου. Δεν ήμουν καθόλου έτοιμος να δω την Carrie να τρέχει για να σώσει τη ζωή της σε μια εκπληκτική σκηνή δράσης που κατάφερνε να μην κάνει τίποτα να μοιάζει ψεύτικο. Και κυρίως, δεν ήμουν έτοιμος να δω αυτό το φινάλε.

Δεν έχω ιδέα πού πάει η σειρά μετά την, πέραν πάσης αμφιβολίας, αποκάλυψη της ταυτότητας του Brody στον Saul. Υποθέτω πως εδώ όλα αλλάζουν. Όσα βλέπαμε ως τώρα ήταν η εισαγωγή. Δε γίνεται αλλιώς.

Ουσιαστικά, αυτά τα 2 πρώτα επεισόδια της 2ης σεζόν, ήταν υπερμεγέθη webisodes που ενώνουν την 1η με την αληθινή 2η σεζόν. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Όχι ότι έχω την παραμικρή υποψία για το τι μπορεί να συμβεί τώρα. Αλλά είναι εμφανές πως οι Gansa, Gordon και Johannessen μιλάνε πολύ σοβαρά αυτή τη στιγμή. Και μόλις αρχίσαμε.

Wow.

.

Fury! Do the dance of joy.

Αν και υπάρχει ήδη ένα ποστ για τους 'Avengers' (και άλλα 11 για τον Whedon και το έργο του), κάνω ξεχωριστό γιατί αξίζει τον κόπο.

Όπως θα έχεις πιθανώς πληροφορηθεί, οι 'Avengers' ξεπέρασαν τις προσδοκίες των περισσότερων και άνοιξαν στις ΗΠΑ με κάτι ψιλά συν/πλην των $200 εκατομμυρίων (τη στιγμή που γράφω αυτό το post η Nikki Finke πήγε από το $200.3 στα $205 και μόλις το άλλαξε ξανά σε $207.1), νούμερο που αποτελεί μακράν το μεγαλύτερο άνοιγμα στην ιστορία του box office. Τόσο μακράν που δεν έχει καν νόημα να μιλάμε για 3D εισιτήρια και πληθωρισμούς και άλλα τέτοια. Πολύ απλά, όποιος άνθρωπος θέλησε να πάει σινεμά, πήγε και είδε αυτή την ταινία το περασμένο τριήμερο. Ξανά και ξανά.

Μαζί με το (επίσης αστρονομικά υψηλό) διεθνές box office, η ταινία βρίσκεται ήδη στα $650 εκατομμύρια μετά από 12 μέρες στις αίθουσες και -αν ληφθεί μάλιστα υπόψη το εξαιρετικά σπάνιο Α+ στις αντιδράσεις του κοινού- δεν αποκλείεται να φτάσει το δισεκατομμύριο ήδη από την ερχόμενη Κυριακή. Το 'Avengers' δε σταματά να κάνει over-perform στα πάντα, ακόμα και στα επιμέρους ημερήσια estimates. Θα γίνει η ταινία που ξεπερνά το $δις. στο συντομότερο διάστημα από όλες, και μόλις η 12η συνολικά. Βάσει όλων των παραγόντων, η 3η θέση στο Αμερικάνικο και παγκόσμιο box office (πίσω από τις 2 άπιαστες ταινίες του James Cameron) είναι ένα ρεαλιστικό στοίχημα. Και ακόμα πιο θαυμαστό δεδομένου ότι μιλάμε για υπερηρωική ταινία, και οι υπερηρωικές ταινίες δεν ταξίδευαν ποτέ στον υπόλοιπο κόσμο όσο καλά έχει ταξιδέψει ετούτη. (Παράδειγμα: To 'Dark Knight' είναι 3ο σε εισπράξεις στην Αμερική, αλλά 11ο στο παγκόσμιο box office.)

Παρόλο που γενικά με διασκεδάζει να παρακολουθώ το box office ως παιχνίδι κυρίως, το ενδιαφέρον μου για τις επιδόσεις του 'Avengers' δεν εξανλτείται εκεί. Υπάρχουν επιτυχίες, και υπάρχουν Επιτυχίες. Το 'Iron Man' ήταν επιτυχία, αλλά το 'Dark Knight' ήταν Επιτυχία, αν καταλαβαίνετε το διαχωρισμό. Μια επιτυχία του μεγέθους του 'Dark Knight' (την οποία το 'Avengers' θα ξεπεράσει, αρκετά σοκαριστικά) εξασφαλίζει στον δημιουργό που η βιομηχανία αντιλαμβάνεται ως εγκέφαλο, ένα είδος λευκής κάρτας, τουλάχιστον για κάποιο άμεσο χρονικό διάστημα.

Να μιλήσουμε και πάλι με παραδείγματα. Ο Nolan μπόρεσε να βάλει τη Warner να σκάσει $200 εκατομμύρια μπάτζετ για το 'Inception', μια ταινία που δε βασιζόταν σε τίποτα και δεν ήταν καν σαφές σε κανέναν τι στα κομμάτια ήταν πριν τη δούμε. Η δημιουργική ελευθερία που έρχεται με μια τέτοια κολοσσιαία επιτυχία, ειδικά όταν στην αντίληψη όλων ο δημιουργός έχει κάνει ουσιαστική διαφορά, είναι κάτι που τον κάθε φαν ενός ανθρώπου με όραμα (όπως τον Nolan τότε, όπως τον Whedon τώρα) πρέπει να τον ενθουσιάζει. Ο Nolan πήρε τη λευκή επιταγή της Warner και γύρισε μια ταινία χωρίς προηγούμενο στο σύγχρονο εμπορικό σινεμά. Ο Whedon, αναμφίβολα, θα τύχει ίδιας αντιμετώπισης μετά τη σκηνοθεσία όχι μόνο μιας από τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών, αλλά και μίας που συνδυάζει τεράστιες επιστροφές στο box office με αποδοχή από κοινό και κριτική, χωρίς κανέναν αστερίσκο, χωρίς κανέναν περιορισμό σε ηλικίες ή φύλο ή τάξη.

Το Hollywood τα μελετάει όλα αυτά τα πράγματα - συχνά δεν έχει ιδέα τι να κάνει με αυτά τα στοιχεία, όμως σίγουρα θα ξέρει πώς να φροντίσει και να επιβραβεύσει τον άνθρωπο που, σύμφωνα με κάθε πιθανό δείκτη μέτρησης, σκηνοθέτησε την αποθέωση του action blockbuster.

Και εδώ έγκειται το ενδιαφέρον μου/μας. Ο Whedon έχει ήδη έτοιμη την επόμενη ταινία του, εντάξει, όμως τι θα κάνει έπειτα; Ξέροντας πως, για τα επόμενα -ας πούμε- δύο χρόνια μπορεί να πάρει πράσινο φως σε οτιδήποτε προτείνει οπουδήποτε;



Είναι δεδομένο πως η Marvel θα τον θέλει πίσω για το, εξίσου δεδομένο, 'Avengers 2' όμως ο ίδιος έχει δηλώσει πως ύστερα από μια διετία όπου έπαιζε με παιχνίδια άλλων, θέλει ξανά να κάνει κάτι δικό του. Χαίρομαι. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ναι ή όχι για το υπερ-σίκουελ (μακάρι να χωρέσουν όλα, δεν παραπονιέμαι), αλλά αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει ως θαυμαστή του, είναι να εκμεταλλευτεί αυτή τη Στιγμή για να κάνει κάτι ξεχωριστό, κάτι σημαντικό, κάτι σπουδαίο. Εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους μας τι θα είναι αυτό.

Η Maureen Ryan έγραψε ένα συγκινητικό κείμενο που πηγάζει από την ίδια "ο Joss μας επιτέλους είχε την επιτυχία που του άξιζε, σνιφ" συναισθηματική βάση από όπου έχει προέλθει και κάθε δική μου χαζοχαρούμενη αντίδραση το περασμένο διήμερο. Κάνει ενδιαφέρουσες προτάσεις, αλλά προσωπικά δε μπορώ να δω τον Whedon ως κάποιου είδους μίνι-εργοστάσιο τύπου Apatow ή Abrams. Πολύ απλά, είναι υπερβολικά invested σε ό,τι κάνει για να μπορέσει απλώς να δίνει ΟΚ σε σενάρια και ιστορίες.

Όλοι μοιάζουν να θεωρούν δεδομένο ότι ο Whedon θα κάνει τώρα αποκλειστικά σινεμά, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ήδη δουλεύει πάνω στο 'Dr. Horrible 2' και στο 'Wastelanders'. Προσωπικά θα τον θέλω πάντα στην τηλεόραση, και δε θα μου φαινόταν αδιανόητο να επανερχόταν το θέμα του γνωστού του δείπνου με τον John Landgraf του FX. Έστω όσο περιμένουμε το ενδεχόμενο 'Avengers 2' ή τις ενδιάμεσες indie/web παραγωγές του.

Το μέλλον θα δείξει. Αλλά η στιγμή είναι σίγουρα σπάνιας χαράς. Γράφει η Ryan:

“As a years-in-the-planning tent-pole film, "The Avengers" was about as commercial a project as could be, and yet, with this film, TV fans got what we have wanted for years: Whedon was left more or less alone to do his thing. Note to entertainment industry (especially clueless television executives): That seems to have gone pretty well.”

Έχουμε σίγουρα δύο χρόνια.

.

12 Days of Whedon #12, ‘The Avengers’: Ο Whedon και το blockbuster

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

Αυτή η ταινία είναι ο λόγος που ο θεός έβαλε υπερήρωες στη μεγάλη οθόνη.

~~~

Αυτό το ποστ δεν είναι ένα ακόμα κείμενο, εν μέρει γιατί οι 'Avengers' είναι μια τόσο straight-forward και το αγνά απολαυστική υπερηρωική μπλοκμπαστεριά που δε θες να πεις αλλά κυρίως να δεις και να ξαναδείς και μετά να κάνεις παρατεταμένο geek-out, και εν μέρει επειδή έχω ήδη γράψει διάφορα αριστερά και δεξιά.

Θα συγκεντρώνω κάποια σχετικά links εδώ στο διάστημα του επόμενου διημέρου, καθώς και ό,τι άλλο update σχετικό με την ταινία υπάρχει τις επόμενες βδομάδες, όταν και προβλέπεται να γίνει μια από τις μεγαλύτερες ταινίες ever. (Ποιος, ο Joss μας τώρα όλα αυτά.) Αλλά αν θες μια σύντομη γνώμη, είναι αυτή κάτω από τη φωτογραφία, με την οποία ξεκινά ένα ομαδικό παραλήρημα στο blog του φίλου @manolis.

~~~

Tα links:
Ένα ψύχραιμο review για το 'Avengers'.
Ένα καθόλου ψύχραιμο ομαδικό geek-out για το 'Avengers'.
Λίγο ακόμα καθόλου ψύχραιμο ομαδικό geek-out για το 'Avengers'. (ψήνεται)
Ένα μικρό entry ημερολογίου από το Avengers marathon.
Ένα αφιέρωμα στο πώς μια τέτοια ταινία μπόρεσε να γίνει πραγματικότητα. (ψήνεται)

Μετά το άλμα:

• spoilers και
• bullet points!!

~~~

• HULK. ΟΚ, το ξέρουμε ότι αυτό το show είναι του Iron Man, αλλά Hulk! Ο Whedon και ο Ruffalo τον κάνουν να λειτουργήσει. Αγαπημένη στιγμή το βλέμμα που ρίχνει στην ScarJo πριν μεταμορφωθεί για πρώτη φορά. Επιτέλους είναι ανθρώπινος, χωρίς grande δηλώσει και διαλόγους.
• Όχι, άκυρο. Αγαπημένη σκηνή η μπουνιά που ρίχνει στον Thor όταν σιγουρεύεται πως είναι όλα υπό έλεγχο.
• Όχι, όχι, ξανά άκυρο. Αγαπημένη σκηνή το παντελώς random, Brothers Coen-esque πέρασμα του Harry Dean Stanton με τον NakedRuffalo.
• Όχι, κάτσε: Η ΓΡΟΘΙΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ON THE SPOT ΤΟΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΞΩΓΗΙΝΟ ΔΡΑΚΟ.
• Εντάξει, όχι, ας μη κοροϊδευόμαστε. Αγαπημένη Hulk σκηνή, και της ταινίας όλης, όταν κοπανούσε σα χταπόδι τον έξαλλο Loki. Ουρλιαχτά γέλιου.
• Αλλά είπαμε, την ταινία οδηγεί ο Iron Man. Από το άνοιγμα screwball κωμωδίας με την Potts και τον Phil "Agent" Coulson (κάποιος, μια σειρά, ένα sitcom, κάτι) μέχρι την πυρηνική κεφαλή που έστειλε στη βάση των Chitauri. FUCKYEAHTONYSTARK.
• "His name is Agent Coulson. His name is Agent Coulson."
• Πόσο υπερηρωικός James Bond το άνοιγμα της ταινίας με την άφιξη Loki και την απόδραση από το Hellmouth;
• Μιλώντας για Hellmouth, προφανώς συμφωνούμε όλοι πως η ταινία είναι βασικά το season 4 finale της Buffy, ναι; Στο πρώτο μέρος, όλοι οι ήρωες μιλάνε, μαλώνουν, η ομάδα αποσυντίθεται, γαμάτοι, απολαυστικοί διάλογοι κλπ, στο δεύτερο μέρος οι πύλες της κόλασης ανοίγουν και έχουμε επική μάχη απέναντι σε στρατό generic τεράτων.
• Μόνο που ο Loki είναι πιο χαρισματικός από τον Adam. Ο Tom Hiddleston πολύ καλύτερος από όσο είχε δικαίωμα να είναι σε ένα τέτοιο ρόλο.
• Αντιθέτως, η Black Widow είναι ως ρόλος καλύτερη από όσο είχε δικαίωμα να είναι - ο Whedon απλά ανίκανος να γράψει αδιάφορο γυναικείο kick-ass χαρακτήρα. Η ScarJo όμως, uh, όμορφη κοπέλα, ΟΚ. Ας μείνουμε εκεί.
• Πιο φωναχτά γέλια από μια γενικά uber-fun ταινία: Ο Coulson περιμένει υπομονετικά στο τηλέφωνο να τελειώσει η Widow τον ξυλοδαρμό των "ανακριτών" της. Ο Thor υπενθυμίζει για τον Loki: "He's adopted". O Tony Stark και ο "Shakespeare in the Park".
• Μιλώντας για εκείνη την πρώτη σκηνή της Widow. Jerzy Skolimowski; Πιο random cameo στη ιστορία του σινεμά;
• Το arc του Hawkeye ήθελε να είναι καλύτερο. Πιο μεστό δηλαδή. It's OK, αγαπάμε Renner και ακόμα και με τα περισσότερα να υπονοούνται, οι σκηνές του με την Widow ήταν γαμάτες.
• Επαναλαμβάνω το πιο εντυπωσιακό στοιχείο: Οι ήρωες έλαμψαν όλοι περισσότερο σε αυτή την ταινία από ό,τι στις ατομικές τους, αλλά χωρίς ποτέ να νιώθεις πως βλέπεις κάτι άλλο από μια ensemble ταινία. Απίστευτο.
• Ενώ η σκηνή 26' του τέλους; ΑΥΤΟ είναι το πώς μοιάζει ένα κόμικ στη μεγάλη οθόνη. Ούτε τα καρέ του Ang Lee, ούτε τα ξεπατικώματα του Zach Snyder, αυτό ήταν. Ένα μακρύ πλάνο που κοιτάει τι συμβαίνει σε όλους, σα να καταβροχθίζει στα γρήγορα τη μία splash page μετά την άλλη, γυρνώντας γρήγορα τις σελίδες για να δεις τι θα γίνει στο τέλος του τεύχος. Εκπληκτική σκηνοθεσία, και υπερθέαμα αντάξιο της ιδέας πως βάζεις 6 πολύχρωμους, κουστουμαρισμένους υπερήρωες σε μια over-the-top ταινία και τους αφήνεις να αλληλεπιδράσουν - και να δράσουν.
• Thanos. ΟΚ, λογικό. Αυτός θα κατηύθυνε τον Loki ώστε να πάρει τον κύβο, ποιος άλλος. Bring it on, bitch.
• Το ποστ θα ανανεώνεται (και στα σχόλια) με νέα και κουβέντες και ό,τι άλλο μας έρθει. Δώσε.

.

Spartacus: I am Spartacus

To είδα κι αυτό μες στη βδομάδα, επιτέλους. Σε γενικές γραμμές το βρήκα εξαιρετικά αργόσυρτο και αναίτια πολυλογάδικο, μέχρι που... well, μέχρι που ακουλούθησε ένα τελευταίο 20λεπτο που έκανε το 'Kill' em All' της 1ης σεζόν να μοιάζει με επεισόδιο του Parks and Recreation. Spoilers μετά το άλμα.

Κατ'αρχάς άσε το φινάλε της 1ης σεζόν. Θα ήταν κατόρθωμα αν η σειρά κατάφερνε να ξεπεράσει ακόμα και τις δύο στιγμές που αναμφισβήτητα ξεχωρίζουν από τη φετινή, δηλαδή το κάψιμο της αρένας και της σφαγή της Σέπια [#gonetoosoon :-(]. Και βασικά ναι. Η σκηνή που η Λουκρητία παίρνει το μωρό της Ηλίθιας, μετά τη σφάζει, μουρμουράει μια επίκληση στον νεκρό άντρα της, και ύστερα με το μωρό (του Σπάρτακου, ε) στην αγκαλιά βουτάει από το γκρεμό για να πάει να τον συναντήσει; Απλά ουάο.

Η σειρά πλέον, ακολουθώντας την ιστορία της εξέγερσης των σκλάβων, είχε φτάσει στο σημείο όπου έπρεπε να αρχίσει να αφήνει οριστικά πίσω όλες αυτές καταστάσεις, τα σκηνικά, και τα πρόσωπα από την Κάπουα, και σε αυτή τη σκηνή το κλείσιμο όλων, ταυτοχρόνως, ήταν ανατριχιαστικό.

Υπό μία έννοια είναι το ίδιο δίλημμα που αντιμετωπίζουν όλες οι νεανικές σειρές όταν οι ήρωές τους πάνε κολλέγιο: Σημαίνει πώς είτε θα πρέπει να αφήσεις οριστικά πίσω τη μισή σου σειρά, είτε να την κουβαλήσεις όλη μέσα από ένα σωρό απίστευτες συμπτώσεις, και δίχως να μπορείς τελικά να αναπαράγεις αυτό που τους έκανε όλους δυνατούς εξαρχής. Γι'αυτό και τη χρονιά του κολλεγίου όλοι σκουντουφλάνε (η 4η σεζόν είναι η πιο αδύναμη όλων, από την Buffy μέχρι το Gilmore Girls). Ακολουθώντας αυτή τη σαχλή αναλογία που μόλις έκανα, ο Σπάρτακος μόλις αποφοίτησε από την Κάπου κι ετοιμάζεται να πάει κολέγιο (ή έστω να πάρει το μακρύ δρόμο προς αυτό). Και ο δημιουργός Steven DeKnight (περήφανος απόφοιτος της σχολής Whedon, να τα λέμε κι αυτά) παίρνει αποφασιστικά τον δύσκολο πρώτο δρόμο: Σκοτώνει τους γονείς, σκοτώνει τους παιδικούς φίλους, βάζει φωτιά στο Stars Hollow.

Κάπουα is no more, και το ίδιο όλοι της οι χαρακτήρες.

Πέραν της σκηνάρας στο παλιό το, εχμ, πατρικό, το σπίτι όπου διαδραματίστηκε η πρώτη σεζόν και όπου ταιριαστά ολοκληρώνουν τον κύκλο τους όλοι εκείνοι οι εναπομείναντες χαρακτήρες(*), υπάρχει και η περίπτωση του Γκλάμπερ, τον οποίον ο Craig Parker μετέτρεψε από έναν περιφερειακό, generic κακό στην αρχή, σε έναν αληθινά αξιομνημόνευτο και απολαυστικό villain μέχρι τη στιγμή που συναντά το καρτουνίστικα βίαιο τέλος του. Η εξέλιξη ήταν φανταστική, τόσο σαν γράψιμο, όσο και στην πειστική δουλειά που έκανε ο Parker μετατρέποντας τον χαρακτήρα επεισόδιο με το επεισόδιο σε κάτι όλο και πιο μοχθηρό, όλο και πιο σίγουρο για τον εαυτό του.

(*Και πραγματικά μπορεί κανείς να δει τώρα ξεκάθαρα το σκοπό για την ύπαρξη της Λουκρητίας στη 2η αυτή σεζόν. Όχι απλά για τη συμμετρία του πράγματος στο τέλος της Ηλίθιας και του Οίκου Μπατιάτους, αλλά και όσο αφορά στην ίδια. Η μεγάλη μαγκιά του DeKnight είναι ότι την έφερε πίσω και της έδωσε ένα story arc που μοιάζει ψιλο-κλισέ: Έζησε ένα μεγάλο τραύμα σωματικό και ψυχολογικό, και τώρα προσπαθεί ως ημίτρελη να το ξεπεράσει. Μόνο που δεν το ξεπέρασε ποτέ, αυτή είναι η ανατροπή, κι αυτό κόστισε σε εκείνους που την κράτησαν ζωντανή. Ξανά, και δε μπορώ να σταματήσω να το αναφέρω γιατί τόσο καλό ήταν, απλά συγκλονιστικό κλείσιμο σε αυτή την ιστορία.)

Κατά τα άλλα στο τέλος είχαμε την αναμενόμενη φασαρία, τον στρατό του Σπάρτακου να επικρατεί, να διαμελίζει όλο το στράτευμα του Γκλάμπερ, λέγοντας πρώτα όχι στην πρόταση παράδοσης που έφερε ο Άσερ (όπου είχαμε και το παρενθετικό, you-go-girl φόνο εκδίκησης της Νέβια που εντάξει, κάπως meh γενικά, αλλά ταιριαστό στο γενικότερο φεμινιστικό υπο-στόρι(**) που κουβαλάει η σειρά, όπως αναφέραμε και στο προηγούμενο post) και ύστερα ξεσκίζοντας, σε μια απίθανη τελική σκηνή δράσης, κάθε έναν Γκλαμπέρειο στρατιώτη.

(**Περίεργα ταιριαστός ο θάνατος της Σπαρτάκαινας, που πέθανε κάπως ξαφνικά και σίγουρα ατραγούδιστα στο πρώτο μέρος του επεισοδίου, σα να ήταν ένας ακόμα ανώνυμος στρατιώτης. Περίεργη απόφαση πάντως, και είμαι περίεργος να δω στην πορεία της σειράς πώς θα εξυπηρετήσει την αφήγηση και τον χαρακτήρα. Ίσως μετά τον θάνατο του Μπατιάτους και του Γκλάμπερ ο Σπάρτακος να χρειαζόταν κάτι που να τον κρατά ακόμα οργισμένο και κενό; Εξάλλου, ευτυχισμένος επαναστάτης πόσο επαναστατικός μπορεί να είναι;)

Δυνατή σκηνή επίσης ο θάνατος του Οινόμαου, που σκοτώθηκε προλαβαίνοντας να συγγχωρήσει τον Γάννικο. Δυνατά, αντρίκεια πράματα, και-- πραγματικά Steven DeKnight, το έκαψες όλο το Stars Hollow, ούτε κολυμπηθρόξυλο δεν άφησες όρθιο, good God άνθρωπέ μου. Ο Κρίξος είναι ένας πολύ τυχερός άντρας.

Οπότε τώρα η σειρά φαινομενικά θα κάνει το βήμα παραπάνω ύστερα από ένα μεταβατικό διάστημα. Η σεζόν αυτή μοιάζει να κρατά το ρόλο του κεφαλαίου όπου ουσιαστικά συγκεντρώνονται οι διάσπαρτες δυνάμεις και σχηματίζουν την ομάδα που θα υποστηρίζουμε. Το πρώτο κεφάλαιο ήταν η απόδραση, το δεύτερο ήταν η ωμή εκδικητή δίψα που οδήγησε στη δημιουργία κάτι καινούριου. Αυτού δηλαδή που θα δούμε στην 3η σεζόν, καθώς ο συνειδητοποιημένος πια στρατός του Σπάρτακου (με τον Colin Farrell πλέον ξεκάθαρο σύμμαχο, yay!) θα πρέπει να αποκρούσει τις στρατιές που με τη σειρά τους θα ζητήσουν εκείνες εκδίκηση για το μικρό χαμό που έχει συμβεί σε αυτή την κωλοτρυπίδα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας εδώ και 2 σεζόν.

Can't fucking wait.

.

12 Days of Whedon #01, ‘The Cabin in the Woods’: Ο Whedon και το genre

Για 12 μέρες, από τις 15 Απριλίου και την κυκλοφορία του Cabin in the Woods μέχρι τις 26 Απριλίου και την κυκλοφορία των Avengers, το blog θα γιορτάζει τη διπλή εμφάνιση στις ελληνικές αίθουσες, του ανθρώπου χάρη στον οποίον υπάρχει. 12 μέρες, 12 κείμενα, με αφορμή κάποιο διαφορετικό έργο ή επεισόδιο ή χαρακτήρα που λατρεύω από την σύνολο του έργου του Joss Whedon. (Πιθανά spoilers για τα πάντα.)

~~~

You think you know the story: Ο Joss Whedon και ο Drew Goddard (κάτι σαν μαθητευόμενος που σύντομα έφυγε κάτω από τη φτερούγα του Master για να επιστρέψει ξανά ως περίπου ίσος προς ίσο) έκατσαν και σκέφτηκαν μια ιστορία τρόμου που σαν κύριο στόχο δε θα είχε το να είναι ακριβώς τρομακτική, όσο να λειτουργεί ως αποδόμηση του είδους. Ενός είδους που τόσο αγαπούν (κι αυτοί, κι εγώ, και πιθανότατα όποιος έχει φτάσει εδώ και διαβάζει αυτό το κείμενο) αλλά τα τελευταία χρόνια βρίσκουν όλο και περισσότερους λόγους για να μην. Η ταινία που προέκυψε, ένα πανύξυπνο μείγμα τρόμου, χιούμορ και ανάλυσης, χαιρετίστηκε από τους κριτικούς σε όλο τον κόσμο ως, και παραφράζω τώρα κάπως, “γαμώ τις ταινίες που θα τη συζητάμε για πάντα”.

Τώρα, όλο αυτό ακούγεται εκτός από θρασύ, και κάπως αποσταιοποιημένα εξυπνακίστικο. Οπότε ας το ξεκαθαρίσουμε: Ναι, είναι θρασύτατο. Αλλά όχι, δεν είναι αποστασιοποιημένα εξυπνακίστικο.

Πχ, σε αντίθεση με το ‘Scream’ (που είναι η λογική άμεση σύγκριση), ο στόχος αυτής της ταινίας δεν είναι να δείχνει και να σχολιάζει αυτάρεσκα τους μηχανισμούς ενός genre. Αντιθέτως, βουτάει βαθιά σε αυτό, και αναζητά να βρει για ποιους λόγους οι συμβάσεις αυτές υπάρχουν, τι τις διατηρεί ανέγγιχτες, τι τις κάνει τόσο αγαπητές, και γιατί εν τέλει έχουν ξεπεραστεί όχι στο πλαίσιο του είδους, αλλά ως είδος συγκεντρωτικά.

Για παράδειγμα υπάρχει η συγκλονιστική στιγμή όπου η τελευταία της παρέας, η ‘παρθένα’, δίνει μάχη για τη ζωή της, τη στιγμή που στο κέντρο ελέγχου έχει στηθεί πάρτι και τις κραυγές της καλύπτουν κάτι λάτιν παρτοτράγουδα. Η σκηνή δεν είναι εκεί για να σου κλείσει το μάτι και να γελάσουμε όλοι μαζί με την καημένη για την οποία κανείς δεν ενδιαφέρεται. Δηλαδή ΟΚ ναι, είναι αστεία, και υποθέτω ότι όντως σου κλείνει το μάτι σα σκηνή, όμως επιτυγχάνει κάτι επιπλέον, πολύ πιο ουσιαστικό: Σου εξηγεί πως η συντήρηση αυτών των απολιθωμένων συμβάσεων καταστρέφει την αγάπη για το σινεμά. Φτάνουμε να έχουμε συγκεκριμένη απαίτηση από αυτές τις ταινίες, και μόλις εκπληρωθεί, αποστρέφουμε το βλέμμα, γιατί πλέον δε μας ενδιαφέρει. Πήραμε αυτό που θέλαμε το είδος. Και είμαστε έτσι ένα ακόμα μικρό βηματάκι κοντά στην αδιαφορία απέναντι του.

Εδώ επιστρέφουμε για μια ακόμα φορά στην μνημειώδη ατάκα του Whedon, περί του πώς θέλει να δίνει στο κοινό όχι αυτό που θέλει, αλλά αυτό που έχει ανάγκη. Είναι μια δήλωση, όπως και αυτή η ταινία, θρασύτατη - πού ξέρεις εσύ τι έχει ανάγκη το κοινό; Είναι όμως και μια δήλωση που κρύβει πίσω της διάθεση για πράγματα που δεν είναι ποτέ αδιάφορα. Σα να λέει πως ο στόχος του ως δημιουργός, δεν είναι να ανακυκλώνει διαρκώς τα ίδια μοτίβα (αυτά που αναγνωρίζεις, αυτά που περιμένεις, αυτά που ζητάς) αλλά να τα ανατρέπει.

Αυτό κάνει διαρκώς στην καριέρα του εξάλλου, ή έστω προσπαθεί. Η Buffy δεν ήταν αυτό που περίμενες να είναι, από την πρώτη σκηνή μέχρι, αναμφίβολα, την τελευταία. Το Angel ήταν μια σειρά που σε κάθε σεζόν επανεφεύρισκε τον εαυτό του. (Ίσως όχι πάντα για καλό, και σίγουρα εκεί κρύβεται και μια αναζήτηση ταυτότητας, όμως παραμένει σαν γεγονός ότι η σειρά ποτέ δεν βολεύτηκε σε μια κουρασμένη φόρμα.) Το Firefly πήρε δύο είδη, τα ένωσε, και τα ανανέωσε και τα δύο. Το Dr. Horrible ήταν μια θριαμβευτική ανατροπή σε κάθε πιθανό επίπεδο - ένα 40λεπτο που γύρισε τούμπα ό,τι περιμέναμε, σε επίπεδο περιεχομένου (το υπερηρωικό origin story απ’την ανάποδη) όσο και φόρμας (το web series εν προκειμένω). Το Dollhouse προσπάθησε να προκαλέσει πολλά πράγματα, μπόρεσε κάτι σαν το ¼ ίσως, αλλά και πάλι καλά τα κατάφερε.

Το ‘Cabin in the Woods’ δε θα μπορούσε ποτέ να είναι μια απλή ταινία τρόμου λοιπόν. Ίσως για την ακρίβεια να μην είναι καν ταινία τρόμου. (Γενικώς, αν εξαιρέσεις το ‘Hush’, τα ‘River Tam Sessions’ και 3-4 ακόμα επεισόδια διάσπαρτα στη φιλμογραφία του Whedon, ο αγνός τρόμος είναι αυτό το πράγμα που μάλλον έχει καταφέρει λιγότερο από όλα τα είδη που τον ενδιαφέρουν.) Είναι όμως το αποτέλεσμα δουλειάς δύο πανέξυπνων μελετητών.

Και αστείων επίσης. Την είχα βρει ξεκαρδιστική σε σημεία την ταινία, όπου όμως το κάθε γέλιο κατάφερνε και το συνέδεε με μια μικρή νηφάλια στιγμή: Κάθε γέλιο ισοδυναμεί και με μια μικρή αποτυχία του είδους.

Αν όμως οι σκηνές του ‘πίσω’ επιπέδου αφήγησης είναι στα ⅔ της ταινίας σκαρκαστικές, σατιρικές, αστείες (και κάτω από όλα αυτά, βαθύτατα λυπηρές), στο τελευταίο act όλα έρχονται τούμπα. Όχι ότι δεν το περιμέναμε πια. Η αποστασιοποίηση και η αδιαφορία, που παραπάνω ορκιζόμουν πως δεν υφίσταται σε αυτή την ταινία, εδώ τιμωρείται - και πρόσεξε, είναι αυτό ακριβώς που τιμωρείται και όχι το τυχαίο συνταίριασμα με κάποιους κανόνες που κάπως, κάποτε ορίστηκαν χωρίς κανείς να ξέρεις γιατί και πώς. Όταν ο χαρακτήρας του Bradley Whitford (που, btw, κλέβει με άνεση την ταινία όντας ΘΕΟΣ με το WhedonSpeak) θα βρει βίαιο θάνατο στα νύχια του πλάσματος που ως τότε προσκαλούσε, πρόκειται για κάτι περισσότερο από απλή δραματική ειρωνία σε χιουμοριστικό context.

Η 3η πράξη της ταινίας τουμπάρει γενικά όλο το σκηνικό που χτίζεται στις 2 πρώτες. Η ευρύτερη σκοπιά είχε υπονοηθεί σε φευγαλέα πλάνα (όπως το ξεκαρδιστικό mini-spoof του J-Horror, που υποθέτει κανείς πως τραβάει κι εκείνο τα δικά του ζόρια - αυτοί και οι Αμερικάνοι έχουν μείνει εξάλλου, όχι τυχαία), όμως στο τέλος παίρνει πρώτη θέση στο θέαμα. Η κορύφωση με τον δεκάλεπτο, αιματηρό πανζουρλισμό στους διαδρόμους, καθώς κάθε πιθανός horror εφιάλτης αποδρά ταυτοχρόνως, είναι τουλάχιστον σεκάνς ανθολογίας.

Γι’αυτό και είναι τόσο ιδιοφυές το στήσιμο του όλου σκηνικού, με την καλύβα-γρίφο και με το ‘Truman Show’-esque κέντρο ελέγχου. Δίνει χώρο για έναν μετα-σχολιασμό πανίσχυρο, σχετικά με το ρόλο μας σε αυτό το αιώνιο παιχνίδι άνευρης επανάληψης και άμυαλης ικανοποίησης κάποιων αόριστων, αρχέγονων ενστίκτων. Αυτό εκφράζεται ιδανικά μέσω του τελικού twist, με την Sigourney Weaver που πετάγεται από το πουθενά για να εξηγήσει τους κανόνες, σε μια μάλλον clunky εξέλιξη που όμως γνωρίζει ότι είναι τέτοια και γι’αυτό δεν μας πειράζει. Εξάλλου δεν είναι καν το point.

Ο στόχος του τρίτου act της ταινίας δεν είναι να δώσει ένα αληθινό, ρεαλιστικό φινάλε, αλλά να απογειώσει τη συμβολική διάσταση του φιλμ. Οι δύο ήρωες που έχουν απομείνει, ρουφάνε μια τελευταία τζούρα, αρνούνται να διαιωνίσουν περισσότερο την παθογένεια του genre, και περιμένουν με ψυχραιμία να τους βρει το τέλος του κόσμου. Είναι έτοιμοι για κάτι καινούριο.

~~~

Επόμενο: 'Once More, with Feeling'

.

I would have words.

Δε θέλω να επεκταθώ πολύ, αλλά ο Σπάρτακος επιτέλους (μετά από μια χλιαρή αρχή) πυροβολάει και πάλι με κάθε πιθανό τρόπο από κάθε πιθανή γωνία. (Φαντάσου να έβλεπε κάποιος σερί τα επεισόδια 5-6-7. ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ. #EPIC)

6 λόγοι τίγκα στο spoiler μετά το άλμα.

1. ΕΚΑΨΑΝ ΤΗΝ ΑΡΕΝΑ.

2. Gannicus returns και είναι κακόκεφος. Αλλά είναι alpha male κακόκεφος, όχι emo κακόκεφος. Ένοχα μυστικά εκτοξεύονται, λεπίδες το ίδιο, παρεξηγήσεις και συνεπακόλουθο ξύλο, γενικά υπέροχα πράγματα. Απολαυστικό loose cannon ο Greek Colin Farrell.

3. Απλά πεθαίνω για τον ξεκαρδιστικό πρώιμο φεμινισμό που παρουσιάζει η σειρά μέσα από ατάκες της Σπαρτάκαινας τύπου "να προσπαθείς να κάνεις εντύπωση με αυτά που λες κι όχι ανοίγοντας τα πόδια σου" ή βλέποντάς τη να οδηγεί τους άντρες του Σπάρτακου σε κομμάτι έστω της αποστολής. Ανεκτίμητο, τόσο σαν εικόνα όσο και σαν κομμάτι του context του.

4. Το “I would have words.” έχει αντικαταστήσει το “Jupiter's cock!” ως η αγαπημένη μου φράση της σειράς. Το 'words' προφέρεται κάπως σαν 'γουέεουντς' και επισήμως πλέον το χρησιμοποιώ ακόμα και όταν παίρνω τηλέφωνο για να κανονίσω καφέ.

5. Είμαι μόνος μου σε αυτό ή λατρεύετε όλοι τα σεξουαλικοπολιτικά power plays στον Οίκο της Ηλίθιας; Ούτε Good Wife τέτοια ένταση φίλοι μου. Και δεν το λέω μόνο επειδή το νέο girl toy του Γκλάμπερ, η Σέπια (λατρεύω τα ονόματά τους, όλων), μοιάζει όπως μοιάζει. Αλλά κι επειδή αυτό το ποντικάκι, ο Γκλάμπερ, επεισόδιο με το επεισόδιο, ανηθικότητα με την ανηθικότητα, απιστία με την απιστία, εξελίσσεται σε έναν εχθρό που θα είναι τόσο μα τόσο απολαυστικό όταν τον ξεπατώνει ο Σπάρτακος.

6. Κοίτα ξανά την κορυφή του ποστ.

(Πλην 1. Βρείτε όμως κάτι cool και ενδιαφέρον να κάνετε με την Xena. Έφεραν πίσω τη Lucy Lawless για αυτό;)

(Πλην 2. Να συζητήσουμε λίγο το μαλλί του Κρίξου.)

.

30 Rock does Leap Day!

Έκανα τις προηγούμενες μέρες ένα γενικό catch-up σε μια ντουζίνα σειρές, κι ενώ σταδιακά θα ξαναπιάσω να γράφω για όλες (λέμε τώρα), απλά δε μπορούσα να μη γράψω για ένα επεισόδιο που με είχε κάνει να το χαζεύω με ανοιχτό το στόμα, χαχανίζοντας non-stop. Αναφέρομαι στο πρόσφατο Leap Day celebration του 30 Rock.

Και μα τον Leap Day William, αυτό ήταν απλά γαμάτο.

Με συγκίνησε πάρα πολύ η Tina Fey, γιατί σα να μην έφτανε η δημιουργική αναζωογόνηση της σειράς φέτος, βάζει με αυτό το επεισόδιο το κερασάκι στην τούρτα. Αφιερώνοντας ένα 20λεπτο στην πιο μαγική γιορτή, όχι απλά του χρόνου, αλλά της 4ετίας.

Η Leap Day από όταν ήμουν μικρός ήταν από τις αγαπημένες μου γιορτές και πάντα με στεναχωρούσε το πόσο την αγνοούσε η δημιουργική κοινότητα. Είχαμε εορταστικά επεισόδια και ταινίες για τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το Χάνουκα, το Πάσχα, μέχρι και για το Chrismukkah, αλλά για την Leap Day τίποτα.

Η Fey εώ καταφέρνει μέσα σε 20 λεπτά να πιάσει και να μεταδόσει όλο το νόημα αυτής της υπέροχης γιορτής. Από φανταστικές ξεχσμένες παραδόσεις σαν το ότι πρέπει να πειράζεις όποιον δε φοράει κίτρινο και μπλε (μα ποιος δε φοράει κίτρινο και μπλε στη Leap Day), μέχρι τις λεπτότερες των θεματικών που αντιπροσωπεύει αυτή η γιορτή. Η ουσία αυτής της μέρας ήταν πάντα το να πάρεις μεγάλα ρίσκα για τον εαυτό σου, να πάρεις τολμηρές αποφάσεις, να οδηγήσεις τον εαυτό σου εκεί που συνήθως δε θα είχες τα κότσια. Είναι πολύ εύκολο, όπως είχε συμβεί με κάποιες παλιότερες ταινίες πάνω στο θέμα, να μεταφράσεις το πνεύμα της Leap Day σαν "κάνε καφρίλες", αλλά το 30 Rock θυμάται τι σημαίνει πραγματικά τι σημαίνει το να κοιτάς τον εαυτό σου μέσα από τις Leap Days του παρελθόντος, να σκέφτεσαι που τον οδηγείς σε εκείνες του μέλλοντος, και να αποφασίζεις τελικά τι είναι καλό για σένα στο σήμερα.

(Η οκογενειακή κωμωδία 'Leap Dave Williams' με τον Jim Carrey ήταν επίσης αρκετά πιστή πάνω σε αυτές τις θεματικές. Αν και σίγουρα κάπως απλοϊκή σε σημεία -και χιλιοπαιγμένη* από το Star σε σημείο λοβοτομής πια-, σίγουρα καταφέρνει τουλάχιστον να υπογραμμίσει τη διάθεση ενός απλού ανθρώπου να κάνει το άλμα και να αλλάξει τη ζωή του. Αν δε το κάνεις αυτό την Leap Day, πότε θα το κάνεις!)

(*Btw δεν ήξερα ότι γυρίστηκε σίκουελ. 'Leap Baby'; Ugh. Ακούγεται σαν εντελώς φτηνιάρικο cash-in στην πρόσφατη αναθέρμανση του ενδιαφέροντος για αυτή τη γιορτή.)

Τα διάφορα storylines του επεισοδίου έκαναν πολύ καλή δουλειά στο να αναδείξουν διαφορετικές πτυχές του τι σημαίνει να γιορτάζεις τον πνεύμα αυτής της ημέρας. Τόσο τυπικό ότι η Liz θα προσπαθούσε να κάνει το άλμα αλλά κάτι θα πήγαινε στραβά, για παράδειγμα. Το Leap Day miracle που έπεσε στα χέρια του Tracy ήταν μια φανταστική πινελιά επίσης, ιδίως του πώς τελικά μεταφράστηκε σε μια μέρα ελπίδας και φαγητού για όλους. Γλυκό :)

Στου Jack έριξα το πιο πολύ γέλιο βέβαια, αρχικά γιατί ΟΚ, έβγαλε την ΚΚΚ να μαστιγώνει έναν μαύρο στην παρουσίαση του 3D internet, δηλαδή υποκλίνομαι. Αλλά το όραμα των Leap Days του παρελθόντος και του μέλλοντος ήταν ένα φανταστικό κλείσιμο στο επεισόδιο, με τη Fey να κάνει έξυπνη χρήση ενός trope που φτάνει πίσω στις πρώτες Leap Day ιστορίες (και που αργότερα μεταφέρθηκε με πολύ πιο φτηνό τρόπο σε ιστορίες άλλων γιορτών**). Και δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ από την πρώτη στιγμή που είδα τον Kenneth πίστευα πως θα έκανε έναν τρομερό Leap Day William! Brilliant.

(** Σκεφτείτε το. Η λογική του να δούμε τους εαυτούς μας στην αντίστοιχη μέρα του παρελθόντος και του μέλλοντος έχει απόλυτο νόημα στην Leap Day- από τη μία ως την επόμενη έχεις αλλάξει ουσιαστικά. Όταν έγινε το ίδιο με τα Χριστούγεννα ήμουν σε φάση "εεεμ, σε 2 συνεχόμενα Χριστούγεννα είμαι ο ίδιος άνθρωπος, πόσο να έχω αλλάξει;" Lame.)

Σε κάθε περίπτωση, ένα αστείο, πανέξυπνο και συναισθηματικό επεισόδιο 30 Rock. Ευτυχώς αυτά δεν έρχονται μόνο κάθε Leap Day.

.

Survivor: One World: WTF

Πάντα ωραίο όταν βλέπεις επεισόδια που φέρνουν κάτι καινούριο στο τραπέζι σε τόσο προχωρημένο σημείο ζωής μιας σειράς. Τώρα, το αν έβγαζε νόημα, άλλη ιστορία. Μετά το άλμα, μεγάλα spoilers για το 4ο επεισόδιο του Survivor: One World, το γνωστό στο εξής και ως 'WTF episode'.

Καταρχάς. Colton. Σε ευχαριστώ.

Στην αρχή ήμουν πολύ επιφυλακτικός απέναντί του γιατί μου φαινόταν σαν να έχει κάτι το κουραστικά επιτηδευμένο πάνω του, σαν απλά να είχε δει πολλή τηλεόραση και να αποφάσισε να γίνει κι αυτός μέρος της. Όμως όχι, γιατί όπως φάνηκε, άβολη ατάκα με άβολη ατάκα, στο απίστευτο TC, ο Colton παίζει τελικά και να είναι ακριβώς αυτό το ανυπόφορο, εκνευριστικό πλάσμα που παρακολουθούμε άφωνοι εδώ και ένα μήνα.

Νωρίτερα, είχαμε γίνει μάρτυρες μιας εξέλιξης τόσο αδιανόητα ηλίθιας και ακατανόητης που αισθάνομαι άβολα και μόνο που τη φέρνω στο μυαλό μου. Καταρχάς, κανόνας, απαράβατος. ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙΣ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ. Πώς το λένε. Όποιος έκανε ποτέ το λάθος να παραιτηθεί από δοκιμασία για λόγους στρατηγικής, πάντα μα πάντα έχασε. Το να κερδίζεις όμως και μετά να αποφασίζεις πως ούτως ή άλλως, Ε μωρέ ντάξει, βασικά ακόμα κι έτσι, εγώ θα διώξω μέλος, φτάνει σε βαθμό επικολυρισμού στην ηλιθιότητα.

Γιατί δεν είναι ότι ένας ή δύο ή πέντε άνθρωποι έκαναν τη συμμαχία τους και είπαν, Ακούστε, για να ξεφορτωθούμε τον τάδε και πάρουμε τον έλεγχο της φυλής, πρέπει να χάσουμε. (Που κι αυτό λανθασμένο αποδεικνύεται, ξανά και ξανά.) Εδώ μιλάμε ότι σε μια αποκορύφωση συλλογικής ηλιθιότητας, 8 άνθρωποι (ένας τρελός που έχει μάθει όλοι να τον υπακούν, και 7 ζόμπι) συμφώνησαν να εκχωρήσουν το δικαίωμά τους στην πληρότητα και να φέρουν το παιχνίδι στα ίσα δίχως κανέναν προφανή λόγο.

Η στιγμή που προτείνεται, είναι η στιγμή που άρχισα να ορθώνω αργά και σταθερά το κορμί μου προς την οθόνη, και όταν άρχισαν όντως να το συζητάνε, το σαγόνι μου άρχισε να κατεβαίνει. Εξίσου αργά, εξίσου σταθερά. Όταν πια εμφανίστηκαν όντως στο TC, είχα φτάσει πλέον να μοιράζομαι το ίδιο ύφος με τον Jeff Probst.

(Το οποίο, btw, απλά ανεκτίμητο.)

Όταν η φυλή των ανδρών παραχώρησε την ασυλία στις γυναίκες γράφτηκε μια νέα μελανή σελίδα στην ιστορία στρατηγικής στη σειρά*, όμως και πάλι από μόνο του δε θα ήταν αρκετό για να κάνει το επεισόδιο ένα αληθινό WTF-classic. Το απίστευτο συμβούλιο που ακολούθησε όμως, το κλείδωσε το θέμα.

(* Το οποίο μπορούμε να το καταλάβουμε και μόνοι μας. Το ότι ο Probst υπογραμμίζει διαρκώς όλες τις πρωτιές** αφαιρεί κάτι από τον απίστευτο χαρακτήρα τους. Αφήστε να σχολιάζουμε εμείς τη σειρά, είναι αρκετά εκνευριστικό που το κάνει διαρκώς η ίδια για τον εαυτό της.)

(** Και δεν είναι καν πρωτιά btw. Ένα από τα χειρότερά μου στο Survivor είναι όταν αναγκάζεται να πάει στο TC η φυλή που κέρδισε τη δοκιμασία, κάτι που σαφέστατα έχει ξανασυμβεί, Jeff. Ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει εθελοντικά και χωρίς να τεθεί ως ενδεχόμενο από την παραγωγή της σειράς, ναι. Get your facts straight dude.)

Ο Probst μετά συνέχισε, πιάνοντας τον Colton (ο οποίος ως αδιαμφισβήτητη κυριαρχική φιγούρα του παιχνιδιού σίγουρα δεν υπακούει στο alpha male πρότυπο που πάντα γουστάρει ο host) και μην τον αφήνοντάς τον σε χλωρό κλαρί. Υποθέτω πως θα έπρεπε να είμαι πιο τσαντισμένος για αυτή την ξεδιάντροπη παρέμβαση (όπως ήταν ο Tarzan, σε άλλο ένα απολαυστικό highlight) όμως αυτό το assisted character assassination του πλούσιου λευκού γόνου του Νότου που "έχει μαύρους ανθρώπους στη ζωή του δηλαδή την καμαριέρα μου" ήταν τόσο αδιανόητα jaw-dropping που σε πάγωνε και σε άφηνε απλώς να βγάζεις ήχους μη πιστεύοντας την εκθετική αύξηση της αμηχανίας, και της αδυναμίας του Colton να καταλάβει πως με κάθε του λέξη ολοκλήρωνε όλο και περισσότερο ένα πολύ συγκεκριμένο, διόλου κολακευτικό, απόλυτα κλισέ, πορτρέτο γι'αυτόν.

Και το όλο προφίλ αυτό στηρίζεται τόσο πολύ από όλες τις προηγούμενες στιγμές του χαρακτήρα. Το όλο "κάθομαι στην αιώρα μου κι απλά διώχνω με μια κίνηση του χεριού τον κουραστικό αυλικό που με ζαλίζει" απλά με έκανε να ξύνω το κεφάλι μου όταν το έβλεπα στην αρχή του επεισοδίου. Μέχρι το τέλος, έβγαζε τόσο νόημα που κούναγα στεναχωρημένος το κεφάλι μου αριστερά-δεξιά.

Το να πω ότι θέλω να δω τη συνέχεια χθες, είναι πολύ ήπια σαν δήλωση.

.

The Vampire Diaries: Homecoming

Mid-season φινάλε και ΚΟΛΑΣΗ για το Vampire Diaries. Are you fuckin' kidding me?

Είδα στο feed μου, λίγο αφού είχα τελειώσει το πιο πρόσφατο επεισόδιο της σειράς, τον τίτλο "This is why I hate recapping The Vampire Diaries" από το io9, και πραγματικά, δε θα μπορούσε να με έχει εκφράσει καλύτερα.\

Το επεισόδιο ήταν κολασμένο και φρενήρες σε σημείο που οι ανατροπές πρέπει να ξεπέρασαν στην κυριολεξία τον αριθμό των σκηνών του επεισοδίου. Κάπως όπως ο Cristiano Ronaldo έχει βάλει στην Ισπανία περισσότερα γκολ από όσους αγώνες έχει παίξει; Κάτι τέτοιο.

Και η πλάκα είναι ότι όπως έχουμε παρατηρήσει και στο παρελθόν, η σειρά συνεχίζει να κάνει με απολαυστικό τρόπο, πράγματα που δε θα έπρεπε να λειτουργούν. Εδώ έχουμε μια ακόμα τέτοια περίπτωση. Ιστορίες με τόσο συνεχείς ανατροπές που η μία χτίζεται πάνω στην άλλη, κατά βάση δε τις απολαμβάνω. Υποσκάπτεται η αληθοφάνεια απέναντι στους χαρακτήρες σε τέτοιο βαθμό, που απλά δε σε νοιάζει. Γι'αυτό ποτέ μου δε μπόρεσα να νοιαστώ για το Damages, για παράδειγμα. Ή θεωρούσα πάντα το Prison Break ένα σοβαροφανές Looney Tunes.

Αλλά εδώ οι κερατάδες κάπως τα κατάφεραν. Κάθε σκηνή κρύβει μία ή δύο ή και τρεις περιπτώσεις που η σειρά τραβάει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, κι όμως κάθε μία από αυτές είναι συνεπής απέναντι σε αυτούς που την έχουν ενορχηστρώσει. Μέσα στην παράνοια του όλου επεισοδίου, κρύβεται μια σχετική αληθοφάνεια.

Όταν στο τέλος ο Damon βαδίζει νευρικός μπροστά στην Elena σιχτιρίζοντας, και μονολογώντας σαλεμένος πως “ΤΑ ΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ ΟΛΑ ΣΩΣΤΑ, γιατί έκανε αυτή τη μαλακία στο τέλος ο Stefan;!”, τον πιστεύεις. Το απίθανο σχέδιο, τελικά, δεν ήταν και τόσο απίθανο. Κάθε μεμονωμένο βήμα (ο ρόλος της Katherine, η αδίστακτη φύση του Michael) έβγαζε νόημα. Κι επιπλέον, η τεράστια δυσκολία στο να σκοτώσεις έναν Original, κάνει ένα τέτοιο σχέδιο απαραίτητο. Δεν μιλάμε δηλαδή για ένα λαβυρινθώδες και αχρείαστα περίπλοκο σχέδιο. Αυτά που είδαμε ήταν ως ένα βαθμό απαραίτητα, κι ως ένα βαθμό, λογικά.

Όπως εξίσου λογικό ήταν ο Klaus, σταθερά δύσπιστος απέναντι σε όλους (και με καλό λόγο) να έχει προβλέψει ότι κάποιος θα πάει, κάπως, να του τη φέρει, και γι'αυτό να έχει προβλέψει τη δική του ασφαλιστική δικλείδα: Ένα πάρτι (wake, για την ακρίβεια) γεμάτο από υβρίδια έτοιμα στη στραβή να κατασπαράξουν τον υπεύθυνο.

Και άρα εκ των πραγμάτων λογικό, και για τον Stefan, το να αναγκαστεί να προστατέψει τον Klaus. Και να γίνει πάλι ο τραγικός ήρωας που θυσιάζεται για τον αδερφό του. Όμως εκεί κρύβεται η πιο ωραία λεπτομέρεια του επεισοδίου, η καρδιά μέσα στην όλη παράνοια. Ότι το κλειδί στο να βρει ξανά ο Stefan την ανθρωπιά του ήταν τελικά αυτό για το οποίο την είχε εξαρχής θυσιάσει: Η ζωή του αδερφού του.

Απλά φανταστικό επεισόδιο από όπου κι αν το πιάσεις, και φυσικά μου είναι αδύνατον να του κάνω 'κανονικό' recap με τόσα που έγιναν. (Αγαπημένη όμως εξέλιξη, η Rebekah που πλέον έχει νεκρό τον μπαμπά Michael και είναι αποξενωμένη από τον αδερφό Nick αλλά ΚΑΙ από την Scooby Gang που τη μαχαίρωσε για να τη βγάλει από τη μέση. Μεγάλη μεταβλητή στο εξής.) Απλά ότι ήταν ένα τέλειο σημείο για να κουνήσει η σειρά μαντήλι για 2 μήνες: Όχι μόνο cliffhanger με ένα σωρό πράγματα στον αέρα, αλλά και αρκετό closure σε διάφορα arcs (πλοκής και χαρακτήρων εξίσου), ώστε να μην ξεχνάμε γιατί μας νοιάζει, τελικά.

Awesome.

.

The Vampire Diaries: The Reconing

Αφού πέρασαν οι μέρες έλεγα να μην ανεβάσω τίποτα τελικά, αλλά διάολε ήταν απίστευτη επεισοδιάρα και δε γίνεται να μην την σχολιάσω παρά μόνο με δυο διάσπαρτα tweets. Μετά το άλμα spoilers και σχόλια.

Το Vampire Diaries έχει έναν εξωφρενικό ρυθμό με τον οποίο ανοίγει και κλείνει υποθέσεις. Όχι ότι το κάνει με τον άκομψο τρόπο που βλέπουμε καμιά φορά στο Gossip Girl πχ, που κάτι κόβεται απότομα στη μέση αν δε λειτουργεί ή απλά ξεχνιέται. Στο Diaries οι πλοκές πάντα κλείνουν - και πάντα ικανοποιητικά. Απλά συμβαίνει γρήγορα. Όχι βιαστικά, απλά γρήγορα. Καίει ιστορία χωρίς φόβο, και ως τώρα του έχει βγει απολύτως υπέρ. Δε θα δεις μια σεζόν να τραβάει ένα στόρι και να το παιδεύει. Όταν συμβαίνει κάτι σημαντικό, συνήθως θα φτάσει σε payoff 3-4 επεισόδια μετά, το αργότερο. (Όχι ότι δεν θα έχει κι αργότερα ξανά.)

Αλλά ακόμα και για τα δικά του εξωφρενικά δεδομένα, το 'Reckoning' ήταν ένα Vampire Diaries επεισόδιο τρελό, απλά παρανοϊκό.

Καταρχάς το σκηνικό ήταν γαμάτο, πάντα ξέρεις ότι θα γίνει κάτι φανταστικό όταν μαζεύονται όλη η παρέα για κάποιο πάρτι ή συγκέντρωση ή οτιδήποτε. Εδώ, με background αίθουσες πειραγμένες, σαν εχθρικές, ο Klaus ορμάει κατευθεία νστο ψητό χωρίς να το πολυκουράζει θέμα. Από τη στιγμή που πήρε χαμπάρι ότι ο Stefan τους δουλεύει ψιλό γαζί, ήρθε κατευθείαν στην πηγή: Στο Mystic Falls.

Η άφιξή του πατάει το γκάζι σε όλα τα παράλληλα storylines της σεζόν, με την Katherine και τον Damon να ανακαλύπτουν -με την πολύτιμη συνεισφορά του Jeremy και της νεκρής κοπέλας του- ότι υπάρχει ένας Michael που apparently κυνηγούσε τον Klaus και την αδερφή του πίσω στην εποχή που τους είχε -ξανά apparently- πρωτογνωρίσει ο Stefan, και ότι εκείνος μπορεί να τους σκοτώσει-σκοτώσει, κι όχι οι-Originals-ποτέ-δεν-πεθαίνουν-ολοκληρωτικά-σκοτώσει όπως έχουμε δει κατά καιρούς να συμβαίνει με του Elijες και με τις Rebeccες.

Πίσω στο σχολείο, ο Klaus απλά σκοτώνει εν ψυχρώ τον Tyler για να δώσει κίνητρο σε όλους να κινηθούν πιο γρήγορα, έξυπνα και αποτελεσματικά υπέρ του σκοπού του - και φυσικά αυτό όντως συμβαίνει. Η λύση που βρίσκει η σειρά ώστε να δικαιολογηθεί η συνεχιζόμενη παράταση ζωής για την Elena είναι πειστική - δηλαδή ναι, κι εγώ αν είχα τη δύναμη να βασανίζω αυτό τον douchebag στην αιωνιότητα με ένα τέτοιο τρικ, θα το έκανα. Όμως επειδή η παρέα δε γίνεται να αφήσει τον Tyler να πεθάνει ( :-) ) βρίσκουν τη λύση για λογαριασμό του Klaus, μετατρέποντας ουσιαστικά το λυκάκι στο πιο ισχυρό εν ζωή πλάσμα μετά τον ίδιο τον Klaus. Πάνω που βρήκε τη φάση του με την Caroline, έγινε υβρίδιο; Very interesting.

Στο μεταξύ, στις πιο ψηλές θέσεις των credits, o Klaus παρόλ'αυτά παίρνει από την Elena και τον Stefan ό,τι είδους εκδίκηση μπορούσε, κάνοντάς τον να σβήσει το διακόπτη των συναισθημάτων του - βασικά τον έκανε Damon. Παράλληλα, μέσα από μια πορεία ετών στην πραγματικότητα, αλλά με έμφαση στα φετινά επεισόδια, ο Damon έχει γίνει Stefan στη θέση του απόντα αδερφού του. Οδηγώντας έτσι σε μια φανταστική σκηνή κλεισίματος για το επεισόδιο που με κάνει να θέλω να δω όλη την υπόλοιπη σεζόν σε μια καθισιά, ειλικρινά.

Όσο για τον Klaus και την very hot αδερφή του (που btw τη φάση που έπαιζε με το HTC της Caroline πολύ διασκεδαστική τη βρήκα), με το που άκουσαν φυσικά για τον Michael την έκαναν με ελαφρά. Δεν ξέρω πόσο άμεσα θα ξαναπαίξουν ρόλο, πάντως τώρα που έχουμε και όπλο να τους αντιμετωπίσουμε, η απειλή τους μειώθηκε σημαντικά. Αλλά το γεγονός παραμένει: Ξέρει πλέον πώς να δημιουργεί υβρίδια. That can't be good.

AMAZING.

.

Community: Remedial Chaos Theory

Αυτό ήταν αριστούργημα σε όλα τα timelines.

Ξέρετε τι; Δεν έχω λόγια για αυτό το επεισόδιο. Έκανε τόσα πολλά πράγματα σωστα, και φανταστικά, νιώθω πως απλά πρέπει κάθε βδομάδα να έρχεται κάποιος από το NBC και να ειδοποιεί τον Dan Harmon ότι το μπάτζετ κόβεται δυστυχώς για την ερχόμενη βδομάδα, άρα θα πρέπει να κάνει ένα ακόμα bottle episode.

Το φανταστικό πράγμα του επεισοδίου δεν είναι απλά η ιδέα (*), ούτε το πόσο αστείο ήταν το επεισόδιο - που ήταν! Αλλά το ότι με αυτό τον τρόπο έστηνε μια δεδομένη κατάσταση με έναν πεπερασμένο αριθμό ενεργειών και πράξεων και αστείων που θα μπορούσαν να παράγουν οι δεδομένοι χαρακτήρες στο δεδομένο χώρο και χρόνο, και απλά έπαιζε με αυτήν.

(* Και btw αυτό με τα παράλληλα timelines; Ναι! Ας το εξηγήσει κιόλας κάποιος κάποιος σε όλα τα skiffy, από το Sliders μέχρι το Fringe, που γράφουν ιστορίες με παράλληλα σύμπαντα, ότι έτσι γίνεται.)

Σα να σου λέει κάποιος, έχεις αυτά τα συστατικά, και 3 λεπτά στη διάθεσή σου. Φτιάξε μια ιστορία με ένα τουλάχιστον character arc, με αστεία, με payoff. Και ο Dan Harmon με την παρέα τρελών που έχει μαζέψει, στήσανε 7 τέτοιες. Όπου βέβαια τα αστεία και τα arcs αναδεικνύονταν περισσότερο, μέσα από την επανάληψη ή μη.

Πχ, το 'ο Jeff κουτουλάει στον ανεμιστήρα' ήταν κάθε φορά πιο αστείο. Γιατί; Γιατί συνέβαινε συνεχώς, με τον ακριβώς ίδιο τρόπο, αναπόφευκτα! Η αναφορά του Pierce στην Eartha Kitt, επίσης, κυρίως επειδή έμαθες να την περιμένεις από ένα σημείο και μετά, και όσο πήγαινε αυτή η αναφορά γινόταν όλο και πιο βεβιασμένη. (“I banged Eartha Kitt!”)

Αντίθετα, η φοβία του Troy με το νορβηγικό troll έγινε establish στο ένα timeline, αναπτύχθηκε στο επόμενο, και είχε το μεγάλο, υστερικά ξεκαρδιστικό payoff στο τρίτο. (Αλήθεια όμως, απίστευτα ξεκαρδιστικό. Στο σημείο που μπήκε ο Troy με τις πίτσες και άρχισε να ουρλιάζει κοιτώντας το troll στις φωτιές πρακτικά δάγκωνα σεντόνια και κουβέρτες για να μην ξελαρυγγιαστώ από τα γέλια.)

Γενικά αυτό ήταν το απίστευτο που έγινε σε αυτό το επεισόδιο. Είδαμε ένα μοτίβο να επαναλαμβάνεται 7 φορές, πριν διαπιστώσουμε πως δεν υπήρχε μοτίβο. Κάθε αστείο είχε τους δικούς του κανόνες και τη δική του δομή. Δεν ξέρω αν αυτά τα πράγματα τους βγαίνουν φυσικά εκεί στο writing staff του Community, αν δηλαδή 'το θέλουν και τα γράφουν', πάντως σενάρια σαν αυτό πρέπει να διατηρούνται σε κάποιου είδους μουσείο.

Και ταυτόχρονα, ήταν τρομερά αληθινό σε όλους τους χαρακτήρες. Συνήθως -ειδικά στις κωμωδίες που είναι μόλις 20 λεπτά το επεισόδιο- δεν προλαβαίνει μια σειρά να κάνει κάποιο point για πολλούς-πολλούς ανά φορά. Εκτός αν είσαι το Community φυσικά, που έχεις 7 timelines στη διάθεσή σου, σωστά; Διότι για να πεις υπό κανονικές συνθήκες μια ιστορία που, για παράδειγμα, καταλήγει σε make-out session με τον Jeff και την Annie, πρέπει να έχεις θέσεις κάποιες παραμέτρους με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Να έχει δημιουργηθεί tension δημόσια, να λείπει η Britta, να υπάρξει μια αίσθηση κινδύνου, κλπ. Αντίστοιχα για τον εκδικητικό lonely guy Pierce, για τη σχέση μίσους-αγάπης που έχει η Shirley με το γκρουπ, για την έλξη που υποβόσκει ανάμεσα στην Britta και τον Troy, για την ανασφάλεια του Jeff, για τις ρίζες του bromance Tory-Abed, για τον Troy που παραμένει παιδί, και χίλια δυο άλλα.

Σα να βάζεις 7 επεισόδια στο fast-forward, o Harmon τα έκανε όλα αυτά. Αφιέρωσε ένα επεισόδιο σε όλους τους χαρακτήρες του.

Και ποιο είναι τελικά το point; Ότι ο Abed και ο Troy είναι bros ακόμα και στο Evil Universe, φίλοι μου.

~~~~~~~~~~~

Μερικά σχόλια:

Φυσικά τα Beards of Evil είναι αναφορά στο Star Trek όπως διόρθωσαν αρκετοί φίλοι, κι όχι generic αναφορά όπως αρχικά πίστεψα. Αν και, όπως συνέβη και με το επεισόδιο με το τραμπολίνο, και generic αναφορά να ήταν, δεν έκανε διαφορά στην απόλαυσή σου: Καταλάβαινες απόλυτα τι εννοούσε.

Ο Dan Harmon εξηγεί σε ένα απολαυστικό blog post γιατί αυτό το επεισόδιο άλλαξε σειρά προβολής με το προηγούμενο, αποκαλύπτοντας και γιατί το διαμέρισμα του Abed και του Troy είναι το 303 (κι όχι το 304 όπως ακούγεται στην αρχή του επεισοδίου). Bonus: Κράξιμο για το The Killing!

Μιας και το αναφέρει εδώ ο Harmon, να πω κι εγώ πως βρήκα αστείο το προηγούμενο επεισόδιο με τον Chang σε noir voice-over, αλλά όχι αρκετά τρομερό για να δημιουργήσει 20 λεπτά έξτρα χρόνου σε ένα πιεσμένο weekend. Δεν πειράζει.

Άβολη, άβολη, άβολη Britta! “Pizza, pizza, pizza!”

Και πόσο δίκαιο που είναι εκείνη που 'αρραβωνιάζεται' τον creepy πιτσαδόρο;

Άλλο δίκαιο: Που στο δικό μας timeline, με τον Jeff να κατεβαίνει για την πίτσα, η Britta τραγουδάει φάλτσα το 'Roxanne' και η παρέα περνάει τέλεια.

Όπως με το επίσης ιδιοφυές επεισόδιο με τις ψεύτικες αναμνήσεις από τα επεισόδιο που ποτέ δεν υπήρξαν, έτσι κι εδώ η σειρά ανοίγει ένα σωρό πόρτες που μάλλον δε σκοπεύει να ανοίξει ποτέ. Έξι διαφορετικά timelines!

Αν και θα πέθαινα για να τσεκάρουμε μία στο τόσο πώς τα πάνε οι ήρωές μας στα εναλλακτικά τους σύμπαντα, ιδίως το Evil Universe. Ποιος δε θα ήθελε να δει πώς είναι εκεί ο Chang, πχ;

“Evil Troy and Evil Aaaabeeed!”

.

Doctor Who: Day of the Moon

Ένα ποστ αφιερωμένο σε εκείνους τους λίγους που κάνουν τηλεόραση για τις μάζες αλλά δεν φοβούνται να ονειρευτούν μεγαλόπνοες ιστορίες σαν αυτή που συνεχίζει να πλέκει ο Steven Moffat. Spoilers μετά το άλμα.

Πάρε ας πούμε αυτό το cold open. Ήμουν με το στόμα ήδη ανοιχτό από τα όσα είχαμε δει στο περασμένο επεισόδιο, σε συνδυασμό με όσα κουβαλάμε από πέρσι, και καθώς περιμένεις εναγωνίως τα πράγματα να αρχίσουν να απλοποιούνται, το επεισόδιο ανοίγει με ένα '3 μήνες μετά', και τον Canton να εντοπίζει και να σκοτώνει έναν-έναν τους companions του Doctor, τον οποίο κρατά φυλακισμένο (και μουσάτο!) σε ένα κελί που κανείς και τίποτα δε μπορεί να διαπεράσει. Εκεί που είσαι έτοιμος να την πετάξεις τη λευκή πετσέτα, ο Canton αποκαλύπτει πως στην πραγματικότητα απλά θέλει να τους βοηθήσει όλους να κρυφτούν, να φανούν νεκροί, ώστε να συνεχίσουν την αποστολή τους ανενόχλητοι!

Έτσι, κάνουν μια στάση για να παραλάβουν την River (με βουτιά στην πισίνα!) που για μια ακόμα φορά κάνει φαντεζί πτώση περιμένοντας το TARDIS να την τσιμπήσει, και συνεχίζουν την αναζήτηση. Όλο αυτό τον καιρό, οι companions ήταν διασκορπισμένοι στην Αμερική, στην αναζήτηση των πλασμάτων που έχουν πλέον καταλάβει πως είναι εκεί, αλλά αδυνατούν να θυμηθούν. Δεν μας εξηγείται λεπτομερώς πώς έχουν καταλάβει ό,τι έχουν καταλάβει, αλλά αφήουν εδώ τη φαντασία μας να δουλέψει. Μετά τα γεγονότα του πρώτου μέρους, και τη φωτογραφία που πήρε η Amy στο κινητό της, ο Doctor δε θα θέλησε και πολύ για να βρει την άκρη. Όπως και νά'χει, ακόμα το ψάχνουν το θέμα, ακόμα δεν ξέρουν τα βασικά.



Προσπαθούν με άτσαλες, αλλά αποτελεσματικές, τακτικές να συλλέξουν ό,τι πληροφορία μπορούν. Ηχογραφούν τους εαυτούς τους. Σημειώνουν στο κορμί τους πόσες συναντήσεις είχαν, ώστε ανά πάσα στιγμή να γνωρίζουν αν έχουν πετύχει και πόσα τέτοια πλάσματα.

Αυτή η μέθοδος παραδίδει αργότερα στο επεισόδιο, μια από τις πιο τρομακτικές σκηνές που έχει γράψει ποτέ ο Moffat και που έχει κάνει ποτέ η σειρά: Με την Amy στο εγκαταλειμμένο ορφανοτροφείο, όταν βλέπει πρώτα το φως στην παλάμη της και ύστερα τον αντικατοπτρισμό της στο παράθυρο, και ξέρεις πως κάτι άσχημο είναι εκεί μέσα, αλλά δεν το βλέπεις. Ο Moffat και ο σκηνοθέτης Toby Haynes σε βάζουν με πολύ αποτελεσματικό τρόπο στη θέση της Amy - ξέρεις ακριβώς ό,τι κι εκείνη, νιώθεις τον τρόμο όπως κι εκείνη, λαμβάνεις τις πληροφορίες ακριβώς όταν και όπως τις λαμβάνει κι εκείνη. Απίστευτη, απίστευτη σκηνή, και pure τρόμος, χωρίς ανοησίες και τινάγματα. Η δε σκηνή με τα πλάσματα στο ταβάνι να κοιμούνται, είναι αγνό χέσιμο αλά γοτθικά.

Στιγμές σαν αυτή με κάνουν να θέλω να ήμουν 11 χρονών όταν έβλεπα αυτά τα επεισόδια. Ζηλεύω τόσο πολύ τα πιτσιρίκια που θα μεγαλώσουν με εφιάλτες γραμμένους από τον Steven Moffat.



Σε αυτό το σημείο οι απορίες έχουν πολλαπλασιαστεί. Ποια είναι η γυναικεία φιγούρα με το eyepatch που βλέπει η Amy στην πόρτα; Γιατί έχει φωτογραφία με το κοριτσάκι; Είναι κόρη της; Πώς είναι δυνατόν να είναι κόρη της; Γιατί κόβει βόλτες μέσα σε μια στολή διαστημανθρώπου; Γιατί την απήγαγαν την Amy τα πλάσματα;

Αυτό όμως που μαθαίνουμε, το λες και huge: Τα πλάσματα αυτά ονομάζονται Silents, και ουσιαστικά είναι η Σιωπή για την οποία ακούμε και ακούμε και ξανακούμε από πέρσι, από το πρώτο επεισόδιο της Moffat era. Καταλαβαίνουμε πως ουσιαστικά έχουν κατακτήσει τη Γη, και γενικά ορμούν παρασιτικά σε όποιον κόσμο βρουν μπροστά τους, κάνοντας ένα σωρό περίεργα διαστημικά πλάσματα να τρέχουν με την ουρά στα σκέλια (βλέπε πέρσι τον Prisoner Zero στο 'Eleventh Hour', τα βαμπίρ στο 'Vampires of Venice' κτλ). Τι ακριβώς θέλουν, ποια η σχέση τους με την έκρηξη του TARDIS ή με τον θάνατο του Doctot, είναι πράγματα που παραμένουν ασαφή, αλλά σε πρώτη φάση άλλο μας καίει: Πώς θα τους διώξουμε.

Ο Doctor λοιπόν, in pure Moffaty brilliance fashion, σκαρώνει το εξής σχέδιο: Θα μοντάρει την ευθεία διαταγή ενός Silent ("kill us all on sight") μέσα στο πρώτο μήνυμα του Armstrong από τη Σελήνη, σε ένα από τα πιο πολυακουσμένα μηνύματα στην ιστορία του είδους, ώστε να περνάν στους θεατές σε υποσυνείδητο επίπεδο. Με αποτέλεσμα γενιές και γενιές ανθρώπων να σκοτώνουν ενστικτωδώς τους Silents με το που τους αντικρύζουν, πριν προλάβουν να τους ξεχάσουν.



Doctor saves the day, και εδώ είναι που υποκλίνεσαι - γιατί μια ιστορία σχεδιασμένη για να θέσει τα ερωτήματα που θα απαντήσει όλη η υπόλοιπη σεζόν, συνδέοντάς τα με τα εναπομείναντα περσινά, καταφέρνει την ίδια στιγμή να ξεκινήσει και να τελειώσει μια μικρή ιστορία θριάμβου, όπου ο Doctor και η παρέα του ανατρέπουν ένα ολόκληρο κατοχικό καθεστώς εξωγήινων που μέχρι πριν λίγο δεν ξέραμε καν ότι μας έχουν κατακτήσει και επηρεάζουν την κάθε μας απόφαση.

AMAZING.

Και καθώς η χαρωπή παρέα ξεκινά προς την επόμενή της περιπέτεια, περνάμε σε μια σκηνή λίγους μήνες μετά, με το μυστηριώδες κοριτσάκι να πεθαίνει από την πείνα στους δρόμους, μέχρι που ξαφνικά δεν πεθαίνει πια. Αλλά αναγεννιέται. Σα να ήταν, ναι, Time Lord. Πάρτα που νόμισες ότι ξεμπερδέψαμε. Η πιο αυθεντικά WTF που μας έχει δώσει ποτέ η σειρά, κλείνει και το πιο αυθεντικά WTF 2-parter της. Συνεπέστατο.

Το μυαλό μου ακόμα πονάει, το σαγόνι μου ακόμα σκουπίζει το πάτωμα.

~~~

Πολλά, πολλά μικρά σχόλια:

> Ας ξεκινήσουμε από το τέλος. Η μικρή μπορώ μόνο να υποθέσω πως είναι κόρη της Amy με τον Rory, που γεννήθηκε μες στο time vortex κι έτσι μπορεί να μην έβγαλε 'timehead' (όπως φοβόταν η Amy), αλλά στο DNA της γράφτηκαν χαρακτηριστικά time lord. Λογικό!

> Μιλώντας για την εγκυμοσύνη, για ποιο λόγο γράφει τη μία θετικά και την άλλη αρνητικά; Περίεργο, αλλά υπέροχα creepy αποκάλυψη.

> Στο μεταξύ ο Doctor έχει τα δικά του ερωτικά τραβήγματα. Αποχαιρετώντας την River, εκείνη τον αρπάζει για ένα φιλί σα να είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου. Για εκείνον είναι η πρώτη φορά, όμως εκείνη δεν το ήξερε - το μαθαίνει με τον πιο δραματικό τρόπο, καθώς καταλαβαίνει (ή έστω πιστεύει) ότι από τη δική της σκοπιά, είναι το τελευταίο. Σνιφ κτλ.

> Ομολογώ πως αυτό το στοιχείο της ακριβώς αντίθετης φοράς των timelines τους, μοιάζει ως κάτι που ο Moffat στρίμωξε στην αφήγηση κάπως απότομα, χωρίς να το έχει σχεδιάσει έτσι. Αφενός όμως είναι κάτι που δε βγάζει νόημα (είναι μια κάπως τεράστια σύμπτωση, ε;) κι αφετέρου δεν ταιριάζει με όσα ξέρουμε: Στους Singing Towers έχουμε μάθει πως ο Doctor θα δώσει στην River το δικό της screwdriver. Είναι μια συνάντηση που δεν έχουμε δει ακόμα. Κι επιπλέον, ποιο το νόημα του να συγχρονίζουν τα ημερολόγιά τους; Τελοσπάντων, είνια κάτι που δεν πολυκολλάει, και ελπίζω απλώς να είναι κάτι που νομίζει η River, παρά κάτι που όντως ισχύει.

> H οποία River δηλαδή είναι μια ass-kicking, time-traveling αρχαιολόγος. Is nice.

> Amy Pond in a suit. Is very nice.

> Hero o Canton, έτσι; Αγάπησα τον χαρακτήρα του, ελπίζω να τον ξαναδούμε - κι εννοώ πριν τον επίλογο του μελλοντικού Doctor.

> "Yeah, welcome to America."

> Μου άρεσε που η σειρά φέρθηκε κάπως γλυκά στον Nixon, σαν companion περίπου. Έβγαλε κι ωραίο χιούμορ, από τους επαναλαμβανόμενους χαιρετισμούς τους, μέχρι το "θα με θυμούνται", που στο μυαλό μου ήταν κάτι σαν το ακριβώς αντίθετο του φινάλε του 'Vincent and the Doctor'.

> Το location shooting φοβερό. Το crew του έδωσε και κατάλαβε, κανονικά.

> Μερικές από τις απορίες που έχουμε αυτή τη στιγμή πάνω από το κεφάλι μας: Πώς και γιατί προκάλεσαν την έκρηξη του TARDIS οι Silents; Ποιο είναι και τι είναι το κοριτσάκι μέσα στη στολή διαστημανθρώπου; Ποιος, γιατί, πώς σκοτώνει τον μελλοντικό Doctor, και πώς εκείνος το ήξερε και κάλεσε όλους τους companions (και τον εαυτό του) για να λύσουν το μυστήριο; Ποια είναι η φάση με τα υπό κατασκευή TARDIS στο 'Lodger' και στο υπόγειο που κρατείται η Amy από τους Silents; Γιατί η ρωγμή εμφανίστηκε στον τοίχο της Amy; ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ, ΜΗ ΓΑΜΗΣΩ, Η RIVER SONG;

> Για όποιον αμφιβάλει ότι αυτά θα απαντηθούν, παραπέμπω στο απίστευτο περσινό φινάλε (που έκλεισε με τρομερό τρόπο όλο το στόρι της ρωγμής και του pandorica box.

> Αλλά και σε μια λεπτομέρεια που κάποιος ήρωας έκατσε και παρατήρησε, κι εμείς απλώς ανατριχιάζουμε παρατηρώντας πόσο μπροστά σκέφτεται ο τρισμέγιστος Steven Moffat. Λέει λοιπόν αυτός ο τύπος, ότι hints για την ύπαρξη των Silents υπάρχουν από την 1η σεζόν του Moffat, κι ένας άλλος έκατσε και τα έκανε βίντεο. Δε νομίζω πως έχουν όλες οι περιπτώσεις να κάνουνε με Silents, αλλά 3-4 ειδικά είναι κραυγαλέες.



Φαντάσου πόσα τέτοια "a-ha!" έχουμε να ζήσουμε ακόμα μέχρι να κλείσει αυτό το επικό στόρι.

> Τελευταίο, και συγχωρήστε μου το rant.

Διαπιστώνω καθόλη τη διάρκεια της χθεσινής μέρας, που την έφαγα διαβάζοντας και μιλώντας για αυτά τα απίστευτα πράγματα με τα οποία μας γαμάει το μυαλό φέτος από νωρίς-νωρίς ο Moffat, ότι η συζήτηση τείνει να μεταφερθεί εκτός θέματος. Αντί να αφορά αυτή την απίθανη ιστορία που απλώνεται σε όλη τη σεζόν και μπλέκει με τον πιο απίθανο τρόπο τα character arcs 4 συναρπαστικών χαρακτήρων σε όλο το μήκος και το πλάτος της προσωπικής ιστορίας τους, κάθονται πολλοί και συζητάνε για το αν αυτό, το απίστευτα φιλόδοξο 2-parter με το οποίο άνοιξε η 6η σεζόν, ίσως μπερδέψει θεατές. Τους κάνει να απομακρυνθούν. Τους ξενίσει, επειδή είναι μπλεγμένο, επειδή είναι απαιτητικό, επειδή δεν είναι μια χλιαρή εισαγωγούλα με μούτες και χαριτωμένα ηχητικά εφέ.

Έρχονται στιγμές που απορώ, σε τι σημείο μπορεί το μυαλό μας να έχει γίνει πουρές, αν αντί να υμνούμε κάποιον που τολμά να κοιτά στα μάτια το κοινό του και να απαιτεί από εκείνο να σκεφτεί έξυπνα, του ζητάμε εμείς οι ίδιοι, οι 'ξύπνιοι', να μιλήσει λίγο πιο αργά και κατανοητά. Το Doctor Who στην Αγγλία είναι παραδοσιακά το πιο μαζικό, το πιο λαϊκό scripted πρόγραμμά τους. Ο Moffat βρέθηκε στη θέση του οδηγού, και αντί να καταφεύγει σε εξωγήινους που κλάνουν και σε πεζές ιστορίες με chavs που ταξιδεύουν στα αστέρια, τολμά να ανοίξει τη σεζόν με την πιο απαιτητική ιστορία του ως σήμερα.

Ε λοιπόν, όποιος φύγει, ας φύγει. Κι όποιος μείνει, έμεινε. Δε με ενδιαφέρει, δεν είμαι διαφημιστής, ούτε διευθυντής του προγραμματισμού του BBC. Ως απλός θεατής, ως κάποιους που -όπως μου είπε κι ο φίλος μου ο Βασίλης σε ένα εκστασιασμένο τηλεφώνημα- βλέπω την αγαπημένη μου σειρά να γίνεται ταυτόχρονα και η καλύτερη, θέλω να σφίξω το χέρι του Moffat. Όχι μόνο γιατί γράφει απίστευτες ιστορίες, αλλά κι επειδή το κάνει δίχως να λογαριάζει αυτό ακριβώς που ένα κάρο κριτικοί και θεατές μοιάζουν αυτή τη στιγμή να φοβούνται αντί για αυτόν, αντί να απολαύσουν αυτό το σπάνιο θέαμα που μας προσφέρει.


Rant over, πάμε στα σχόλια! (Ισχύουν τα γνωστά περί spoilers.)

.

Community: Paradigms Of Human Memory

To clip-show επεισόδιο του Community ήταν τόσο meta και τόσο αστείο που με έκαψε τελείως. Θα κάνω μια απόπειρα να πω μερικά πράγματα για αυτό, αλλά πραγματικά, με ξεπερνάει.

Συνεχίζοντας στη λογική της αποδόμησης όλων των TV tropes που μπορεί να βάλει ο νους, ο Dan Harmon φτάνει στα clip-shows, έστω κι αν δεν είχε κάποιον προφανή λόγο να το κάνει. (Το επεισόδιο δεν ήταν landmark(*) με κάποιον τρόπο.) Clip-show είναι το επεισόδιο που για λόγους συνήθως μπάτζετ, καταφεύγει στην εύκολη λύση της ανακύκλωσης σκηνών από παλιά επεισόδια, με ένα πακετάρισμα που μπορεί να ποικίλλει όσο ο ρόλος που κρατάει το επεισόδιο αυτό για την κάθε σειρά. Έχουμε δει clip-shows από επεισόδια του πεταματού στο Office και το Friends, μέχρι series recap στο Alias.

(* Θεέ μου, τρέμω στη σκέψη του τι θα κάνει σε κάποιο actual landmark επεισόδιο. Αν φτάσει τα 100 επεισόδια η σειρά είμαι σχετικά σίγουρος ότι θα σκοτώσει όλους τους χαρακτήρες. Κι εμάς, από τα γέλια.)

H πρώτη σημαντική ανατροπή που είδαμε σε αυτού του είδους την λογική στησίματος επεισοδίου, ήταν στο 'Epitaph One', το αριστουργηματικό επεισόδιο που έκλεισε την πρώτη σεζόν του Dollhouse. Το στούντιο είχε ζητήσει από τον Whedon να γυρίσει ένα 13ο επεισόδιο για λόγους συμβολαίου, αλλά όσο φτηνά γινόταν, και του πρότειναν να κάνει ένα clip-show. Εκείνος αντ'αυτού, πήγε την ιστορία σε ένα μετα-αποκαλυπτικό μέλλον κι έστειλε τη σειρά σε άλλη τροχιά, με ένα επεισόδιο που όπως είχα γράψει τότε, “αυτό που έβλεπα ήταν το υποθετικό clip show που θα μπορούσε να δείξει το Fox σε 6 χρόνια από τώρα, πριν την προβολή του series finale.”

Τι θα μπορούσε να είναι πιο ιδιοφυές από ένα επεισόδιο που δανείζεται τη δομή του clip-show για να πει μια πρωτότυπη ιστορία; Να τι: Ένα ψεύτικο clip-show, που χρησιμοποιεί τόσο νέες σκηνές σε context παλιών επεισοδίων, όσο και context-free σκηνές από επεισόδια που δεν υπήρξαν ποτέ, απλώς και μόνο για να σπάσει meta-πλάκα με το πιο τεμπέλικο των TV tropes.

Θα υποκλινόμουν, αν δεν είχα γονατίσει/λιποθυμήσει από τα γέλια.

Είναι τρομακτικό. Οι άνθρωποι πρέπει σε αυτό το faux-clip-show να έκαψαν κάτι σαν μια σεζόν επεισοδίων που δεν είδαμε ποτέ, ιδέες που κάποιος θα πέταξε στο writer room αλλά θα απορρίφθηκαν για τον έναν ή τον άλλον λόγο. Σκηνές από επεισόδια 'καταστάσεων' τύπου "Η παρέα πάει στην Άγρια Δύση" ή "Η παρέα κλείνεται στο τρελάδικο" τα οποία μάλλον θα παραήταν βασισμένα στην one-line περιγραφή για να ταιριάξουν με το Community. Έτσι, έγιναν απλώς αυτό: Το clip-show των καλύτερων ιδεών που απορρίφθηκαν ποτέ.

Και συνεπώς, αυτό που τελικά έχουμε, είναι αυτό ακριβώς. 20 λεπτά διαρκούς, ανηλεούς, ασταμάτητου, context-free χιούμορ, σαν best-of χιουμοριστικών εκπομπών που απλά σε γονατίζουν από το γέλιο γιατί δεν καλούνται να αναπτύξουν ιστορία ή θεματική ή χαρακτήρες, παρά μόνο αυτό: Να σε κάνουν να γελάς από την αρχή ως το τέλος.

Το να διανοηθώ να διαλέξω αστεία από αυτό το επεισόδιο μου μοιάζει lost cause, αλλά θα αναφερθώ σε κάποια που προσέθεσαν κάτι στο στόρι ή το σχολιασμό της σειράς από τον εαυτό της. Με πρώτο και καλύτερο τον λόγο του Jeff στο τέλος του επεισοδίου, που τη στιγμή που ξεκίνησε απλά έπιασες τον εαυτό σου να σκέφτεται "όχι πάλι ρε" αλλά η σειρά σε πρόλαβε. Σπάζοντας πλάκα με τον εαυτό της, και ράβοντας μεταξύ τους ατάκες από λογύδρια του Jeff που δε θα ακούσουμε ποτέ, τα οποία έφταναν από τη φορά εκείνη που η παρέα ήταν στο ενυδρείο μέχρι τότε που κάτι drug runners παρά λίγο να σκοτώσουν τον Pierce επειδή ήταν ρατσιστής(!). Κλαίω.

Τα μοντάζ ήταν επίσης μια άλλη στιγμή που φλέρταρα με το εγκεφαλικό από τα γέλια. Υπό τους ήχους ενός νερόβραστου, made-for-YouTube-montages κομματιού της Sara Bairelles, η Annie έθιξε το ζήτημα του συνεχούς φλερτ που υπάρχει (;) με τον Jeff, μέσω ενός μοντάζ που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι fan-made μοντάζ από το YouTube, κάποιου shipper με πολύ χρόνο στα χέρια του. (Σε αυτό το μοντάζ ο Jeff σώζει την Annie από το να πατήσει κουράδες σε slow-motion στην Άγρια Δύση, και λίγο μετά την προστατεύει από έναν χαρτονένιο ρομπότ στους διαδρόμους του Greendale. Νά'το πάλι το εγκεφαλικό.)

Καπάκια βλέπουμε την ίδια τεχνική να εφαρμόζεται σε ένα τυχαίο ταίριασμα χαρακτήρων, με τους Abed και Pierce να πετυχαίνουν το μπαλάκι, και μαζί το υπερ-άβολο κοινό μοντάζ υπό τους ήχους του ίδιου τραγουδιού. Στο τέλος του επεισοδίου, ο Chang είχε την Annie's Boobs πάνω στην πλάτη του να τον κοπανάει σε slo-mo, με το ίδιο τραγούδι να παίζει. Σε αυτό το σημείο νομίζω ότι τα μάγουλά μου πονάγανε πια από το γέλιο - και ο τοίχος έχει ακόμα γρατζουνιές.

Ένα ακόμα highlight ήταν ο casual τρόπος με τον οποίο η σειρά πέταξε εκεί έξω μια κρυφή σχέση σεξ ανάμεσα στον Jeff και την Britta, και μετά της έβαλε και τέλος. Γιατί μπορούσε. Θυμήσου ακόμα τις σκηνές όπου βλέπουμε τους χαρακτήρες να ενεργούν ως douchebags (ο Abed ως Cape με είχε να κοπανιέμαι στο πάτωμα πριν καν κάνει κάτι, γιατί απλά έβλεπες την nerdy μαλακία να έρχεται και να έρχεται και να έρχεται, αλλά ο Abed πήγαινε όσο πιο αργά γινόταν προς τον Jeff), το ουρλιαχτό του Troy που ενώνει τα επίπεδα flash-back στο τέλος, το μοντάζ των αμφιέσεων του Dean Pelton. Δεν ξέρω πώς δεν έπαθα ζημιά σε αυτό το σημείο.

Πήραμε ακόμα νέες, 'κομμένες' σκηνές από επεισόδια όπως το Halloween ή το animation - με το δεύτερο μάλιστα να το βλέπουμε στιγμιαία και στην 'πραγματική' του διάσταση. (Άλλη μια ιδέα που το επεισόδιο αυτό ξεπέταξε μέσα σε δευτερόλεπτα.) Και τέλος μην ξεχάσω να αναφέρω το spoof του Glee, που απλά ήταν τόσο σωστό. Όπως και η δεύτερη σπόντα προς τη σειρά του Ryan Murphy, με το “You're going to regionals!” του Dean στον Jeff στη διάρκεια της πιο γελοίας δραστηριότητας ever.

(Αναρωτιέμαι, από όλα τα ψεύτικα επεισόδια, ποιο θα θέλαμε περισσότερο να δούμε κάποτε; Το στοιχειωμένο σπίτι, την Άγρια Δύση, το ενυδρείο, το τρελάδικο, αυτό που μαζεύονται για να βάψουν, ή εκείνο που αντικαθιστούν το νεκρό Glee club; Θεέ μου, ο Harmon είναι ικανός όντως να κάτσει και να γράψει κάποτε, κάποιο από αυτά τα επεισόδια.)

Τελικά, δεν ξέρω γιατί εκπλησσόμαστε πια κάθε φορά που το Community ξεπερνά τον εαυτό του σε meta-αναφορικότητα και αυτο-ανάλυση. Το 'Paradigms Of Human Memory' ξεκίνησε με τους χαρακτήρες να χτίζουν ένα diorama που απεικόνιζε τους εαυτούς τους να χτίζουν ένα diorama. Αυτό είναι τελικά ό,τι χρειάζεται να ξέρεις για αυτή τη σειρά.

Α, και το ότι είναι υστερικά και ανεξάντλητα αστεία.

.