Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα λίγο έξω απ'τη δεκάδα

Μόλις με μια μέρα καθυστέρηση συνεχίζουμε την αναδρομή σε μερικά από τα καλύτερα επεισόδια της περσινής χρονιάς. Οτιδήποτε βρίσκεται εδώ είναι βασικά με τον ένα τρόπο ή τον άλλο τρομερή ώρα τηλεόρασης. Για πολλά από αυτά πεθαίνω λίγο μέσα μου που τα άφησα εκτός δεκάδας but there you have it. Θέσεις 25 ως 11.


25> Awkward. 1x09 My Super Bitersweet Sixteen
John Hughes #1. Είδα όλη τη σεζόν σε μια 4ωρη καθισιά οπότε δεν ξεχώρισα επεισόδια. Εκτός από αυτό, μια γλυκόπικρη αφιέρωση σε Εκείνες τις βραδιές που όλα πηγαίνουν άβολα και χάλια και σκατά και ΑΒΟΛΑ.

24> Skins 5x01 Franky
John Hughes #2. Αγαπημένη πάλαι ποτέ, λατρεμένη εκ νέου με μια εντελώς φρέσκια οπτική.

23> Suburgatory 1x01 Pilot
John Hughes #3. Πολύ έξυπνη και πολύ αστεία αυτή η τηλεοπτική μετάφορά του 'Easy A'.

22> Fringe 3x17 Stoaway, 3x19 Lysergic and Diethylamide
Να κλέψω λίγο, βάζω δύο μαζί. Στην αρχή με είχε ξενίσει, αλλά τελικά αυτή η κούκου παρένθεση στη μυθολογία της 3ης σεζόν είναι ό,τι πιο αξιομνημόνευτο έκανε η σειρά εδώ και 2 χρόνια. Η Anna Torv στο ρόλο της Olivia στο ρόλο του William Bell του Leonard Nimoy ποτέ δεν ήταν όχι-θεότητα.

21> Louie 2x07 Oh Louie/Tickets
Η φάση με τον Dane Cook είναι λίγο τηλεοπτική ιστορία. Μόνο ο Louis CK μπορεί να τα κάνει αυτά τα πράγματα.

20> The Chicago Code 1x04 Cabrini-Green
Το πρώτο επεισόδιο με αληθινό focus στον "κακό" του, όχι μόνο δίνει βάρος στο αντίπαλο δέος των ηρώων μας, αλλά σου δίνει αληθινή αίσθηση της πόλης, της ιστορίας της και των δεσμών της με αυτόν τον χαρακτήρα.

19> Spartacus: Gods of the Arena 1x05 Reckoning
Παράνοια #1. ΠΑΡΑΝΟΙΑ.

18> The Vampire Diaries 2x18 The Last Dance
Παράνοια #2. Με στυλ '60s!

17> V 2x10 Mother's Day
Παράνοια #3. Pulp masterpiece.

16> Doctor Who 6x08 Let's Kill Hitler
Γιατί ο Χίτλερ πέρασε το επεισόδιο μες στη ντουλάπα ρε φίλε.

15> Breaking Bad 4x13 Face Off
Να φτάνει το τέλος και να τρέμεις, αλλά μόνο μέσα σου, γιατί απέξω έχεις παγώσει.

14> The Simpsons 23x09 Holidays of Future Passed
Στο μέλλον, η πιο σπουδαία κυνική κωμωδία των ημερών μας, θα έχει καρδιά.

13> Community 2x19 Critical Film Studies
Ο Abed προσπαθεί να επικοινωνήσει με έναν άνθρωπο και το κάνει με το μόνο τρόπο που καταλαβαίνει: Τους κινηματογραφικούς κώδικες. Δε μου θυμίζει τίποτα αυτό, όχι.

12> South Park 15x07 You're Getting Old
Ένα επεισόδιο που έκανε τους πάντες να αναρωτηθούν αν η σειρά απλά θα τελείωνε επί τόπου, έστω κι αν μέσα μας ξέραμε πως προφανώς όχι. Κοιτάχτε, όχι να το παίξω κυνικός τώρα από το πουθενά, και προφανώς οι Parker και Stone κάνουν εδώ το point τους μέσω κωμικής υπερβολής, αλλά αν δε σου μίλησε έστω και σε κάποιο επίπεδο αυτό το επεισόδιο, τότε σε ζηλεύω λίγο. Χαζοχαρούμενε.

11> Parks and Recreation 4x06 End of the World
Αυτή η αίσθηση πως όταν όλα πάνε να τελειώσουν έρχεται η πλήρης απελευθέρωση και μπορείς να ζήσεις έστω για μια στιγμή αυτό που πάντα ήθελες.

'Αύριο' το τοπ-10.

.

Top-50 Episodes, 2010: #40-31

Κατεβαίνουμε.

~-~

40 > How I Met Your Mother 6x04 Subway Wars
(w: Chris Harris / Pamela Fryman)
New York, I <3 you. [...]

39 > The Simpsons 22x03 MoneyBART
(tagged by: Banksy)
 Όχι φυσικά για το επεισόδιο, αλλά για το ανατριχιαστικά και κατάμαυρα σατιρικό opening sequence έμπνευσης Banksy. [...]

38 > Modern Family 1x17 Truth Be Told
(w: Joe Lawson / d: Jason Winer)
Ξέρετε πότε με γονατίζει από τα γέλια η σειρά; Όταν έχει την κάθε οικογένεια να κάνει τα δικά της, ώστε να αγνοώ τους υπόλοιπους και να εστιάζω στον Phil. Ειδικά όταν μπλέκει σε uber-awkward, Facebook-ικής φύσεως παρεξηγήσεις. Και ακόμα πιο ειδικά, όταν αυτές έχουν την μορφή της Judy Greer.

37 > Dexter 5x09 Teenage Wasteland
(w: Lauren Gussis / d: Ernest Dickerson)
Πολύ ωραία τα πράγματα που έκανε φέτος το Dexter με την Lumen (πριν φτάσει στο χειρότερο φινάλε της σειράς μέχρι σήμερα) αλλά το καλύτερο επεισόδιο ήταν αυτό που έκανε τον Dexter να μοιάζει με World’s Best Dad χωρίς να γίνεται φλώρος, και την Astor να μοιάζει ενδιαφέρων χαρακτήρας χωρίς να γίνεται ακριβώς συμπαθής. Φοβερή ισορροπία, γαμάτο επεισόδιο.

36 > True Blood 3x08 Night on the Sun
(w: Raelle Tucker / d: Lesli Linka Glatter)
Το τελευταίο 10λεπτο που επισκίασε όλη την υπόλοιπη σεζόν, με άγριο α λα Buffy/Faith ξυλίκι, σεξ στα πατώματα και πισώπλατα παλουκώματα. Epic. [...]

35 > Lost 6x09 Ab Aeterno
(w: Melinda Hsu Taylor & Greggory Nations / d: Tucker Gates)
H τελευταία σεζόν του Lost κατάφερε να είναι μετριοχάλια τόσο ενώ τη βλέπαμε όσο και in retrospect, αλλά αυτό το επεισόδιο ξεχωρίζει θυμίζοντας κάτι από τα παλιά. Σαν το old-school Lost που αγαπήσαμε, έπιασε έναν χαρακτήρα (τον μυστηριώδη, αθάνατο, eyelinered Richard) και μας παρουσίασε από την αρχή ως το τέλος το τραγικό του ταξίδι προς την εξιλέωση. Πολύ δυνατό. Κι εμμένω στην άποχή μου πως το Richard & the Others παραμένει το καλύτερο αχρησιμοποίητο όνομα μπάντας. (Έχουμε και το Immortal Richard για την αναπόφευκτη σόλο καριέρα που θα επακολουθήσει.) [...]
>> Εναλλακτικό επεισόδιο για αυτή τη θέση: ‘Peter’, του Fringe. Το ίδιο πράγμα, αλλά για τον Walter Bishop. (Σε αντιστοιχία, το band name edώ θα ήταν Walter & the Bells, και Crazy Bishop για την σόλο καριέρα.)

34 Community 2x09 Conspiracy Theories and Interior Design
(w: Chris McKenna / d: Adam Davidson)
Γελοίες συνωμοσίες, φρούρια από κουβέρτες, sub-plots που ενώνονται με τρόπους απρόβλεπτους, over-the-top γελοιότητας ‘ανατροπές’ στο τελευταίο act, και ο Professor Professerson. Ένα από τα καλύτερα δομημένα σενάρια της χρονιάς. [...]

33 Gossip Girl 4x11 The Townies
(w: Amanda Lasher & Stephanie Savage / d: Joe Lazarov)
Είμαι εντελώς sucker για αναπάντεχα ζευγαρώματα, και συγγνώμη αλλά ο Dan και η Blair είναι από τα καλύτερα που έχω δει ποτέ. [...]

32 Mad Men 4x03 The Good News
(w: Jonathan Abrahams and Matthew Weiner / d: Jennifer Getzinger)
Μιλώντας για αναπάντεχα ζευγαρώματα, Don + Lane = BFF.

31 Terriers 1x13 Hail Mary
(w: Ted Griffin & Nicholas Griffin / d: Ted Griffin)
Και μιλώντας για ζευγαρώματα εν γένει, αυτό ήταν το καλύτερο που έχω δει εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην τηλεόραση. Hank και Britt, bros for life. “We gotta stop splitting up.” [...]

.

Banksy tags The Simpsons

Δεν ξέρω ποιο κουστούμι του Fox κοιμήθηκε και άφησε να περάσει αυτό το μικρό ανατριχιαστικό αριστούργημα, αλλά το χθεσινό opening των Simpsons που φέρει την υπογραφή του Banksy είναι ό,τι πιο αρχιδάτο έχει κάνει η σειρά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. (Και είναι μια σειρά που έχει κάνει πολλά αρχιδάτα πράγματα στην πολυετή ιστορία της.) Είναι καυστικό, depressing, και υστερικά αστείο (ο μονόκερως!) την ίδια στιγμή.

AMAZING.

Και ένα πολύ πολύ μεγάλο 'well done' σε όλους τους εμπλεκόμενους.

.

The linkage

1. Χθες ήταν ο γάμος της Lisa Simpson. Καλό μας μήνα! [Jezebel]

2. "My very first tweet. I started this account just to let you know how disappointed I am in you." Και νόμιζες ότι εσύ ήσουν απογοητευμένος από το φινάλε του Lost. Ο Damon Lindelof αποκαλύπτει τα 5 πιο κακιασμένα tweets που έλαβε μετά το τέλος της σειράς. Hint: Το παραπάνω tweet είναι μάλλον το πιο γλυκό από αυτά. [Vulture]

3. O Nathan Lane στο Modern Family. Το Modern Family στο δρόμο που χάραξε το Will & Grace. [Ausiello]

4. "This is no Heroes. This is no Incredibles. This is No Ordinary Family." Michael Chiklis, σε αγαπώ, αλλά αυτή πρέπει να ήταν η πιο lame ατάκα που έχει ειπωθεί ως τώρα για καινούρια σειρά της επερχόμενης σεζόν. Και by the way, το No Ordinary Family ακούγεται ακριβώς σαν τα δύο παραδείγματα που ανέφερες. Still, εγώ το περιμένω με ενδιαφέρον, κι ας το γράφει ο Greg "eugh" Berlanti. [@sepinwall]

5. To ABC σούταρε τον πρόεδρο του entertainment λίγες μέρες πριν το press tour (οι φήμες μιλάνε για σεξουαλική παρενόχληση) και χθες ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του δικτύου άνοιξε τη συνέντευξη τύπου φέρνοντας μέσα στο δωμάτιο έναν ροζ ελέφαντα. Κυριολεκτικά. [Deadline Hollywood Daily]

6. O Steven Tyler περίπου επιβεβαιώνει ότι θα είναι του χρόνου κριτής στο American Idol. [MJ's /via Vulture]

7. Η ένωση κριτικών έδωσε τα βραβεία της χθες. Τώρα, μιλάμε για το γκρουπ 'ειδικών' που πριν κάποια χρόνια διάλεξε το Heroes σε βάρος της 4ης σεζόν του Wire. Κατά συνέπεια, ό,τι κι αν έκαναν μου είναι αδιάφορο, αλλά εσύ αν θες μπορείς να ρίξεις μια ματιά. [EW]

.

Doctor Who, Springfield-Punked

O τύπος εδώ κάνει Doctor Who αριστουργήματα.

(Springfield Punx)

.

2008-2009: The year in song

ETA: Vote εδώ δίπλα, πάνω δεξιά.

Τι κάνεις όταν ζεις τη βδομάδα της μούτζας και έχεις και τον ήλιο να σε λιώνει; Το ρίχνεις στο τραγούδι! Καθώς η τηλεοπτική σεζόν φοράει τα μπρατσάκια της και ρίχνει το αποχαιρετιστήριο μακροβούτι, ας θυμηθούμε τις στιγμές που η περίοδος 2008-2009 τραγούδησε τους πόνους και τις χαρές της, με αξέχαστα και υπέροχα αποτελέσματα. Όλες τους ήταν οι αγαπημένες μου στιγμές των αντίστοιχων shows, καθόλου τυχαία φαντάζομαι...

Chuck: Africa

Mην υποτιμάτε ποτέ τη δύναμη ενός σπουδαίου ποπ κομματιού, ειδικά όταν συνδυάζεται με την πηγαία χαρά των uber-cool losers Jeffster. Το κομμάτι χτίζει με απίστευτο τρόπο, και όταν πια γίνεται η αλλαγή και μπαίνουν οι Toto, μιλάμε για ανατριχίλες πλέον! Έξτρα πόντοι για την πειστική φαλτσαδούρα του Vik Sahay- πρόκειται περί τέχνης, και μην το υποτιμάτε καθόλου.

30 Rock: Kidney Now!

Για κάποιο λόγο δεν βρίσκω πουθενά βίντεο έξω από το hulu, αλλά το κομμάτι με το οποίο έκλεισε η 3η σεζόν της σειράς παραμένει αξέχαστα ξεκαρδιστικό. Ακούστε πάλι τους απάλευτους στίχους και φέρτε στο νου σας έναν στόλο από guest stars, από τον Elvis Costello ("Or should I say, Declan McManus, international art thief?") μέχρι τον Clay "Ξάδερφο του Kenneth" Aiken και μια τύφλα Cyndi Lauper. Aπλά κωμικός χρυσός, ό,τι αστειότερο έκανε φέτος η σειρά.

Flight of the Conchords: Too Many Dicks On the Dancefloor

Δεν χρειάζεται εξήγηση αυτό.

Τhe Office: Take Me Home, Country Roads

Δεν έχω λόγια για το πόσο λατρεύω αυτή τη σκηνή. Μπορεί να είναι ο συνδυασμένος ήχος της κιθάρας και του μπάντζο που βγάζει κάτι το υπέροχο, ή μπορεί να είναι η νέα ρεσεψιονίστ, ή μπορεί να είναι το αναπάντεχο bromance που γεννιέται ανάμεσα στις νότες ("Take it, Andy!"), ή μπορεί να είναι η ανηλεής in-character κωμωδία ("In German!"), ή μπορεί να είναι το πόσο συνεπής είναι η διακοπή από τον Toby πάνω στο καλύτερο, ή μπορεί απλά να είναι η απόλυτα τέλεια σκηνή αυτής της σειράς για όλους αυτούς τους λόγους μαζί.

Pushing Daisies: Eternal Flame

Chills, chills, chills, CHILLS. To σωστό τραγούδι, στη σωστή στιγμή, στη σωστή σειρά, από τη σωστή ερμηνεύτρια. Τόσο συναισθηματικά πλούσιο, με τα απολύτως απαραίτητα υλικά. Θα υπάρξει ποτέ ξανά στις τηλεοράσεις μας τίποτα σαν το Pushing Daisies;

Dr. Horrible's Sing-Along Blog: On the Rise

Δε θα έλειπε φυσικά η συνδυασμένη awesomeness των Neil Patrick Harris, Felicia Day και Joss Whedon, ε. Και δε θα μπορούσε φυσικά να είναι άλλο κομμάτι από εκείνο που μας έδωσε την πρώτη υποψία για τα κρυφά επίπεδα μιας ιστορίας που είχαμε αρχικά παρεξηγήσει ως αφελή χαριτωμενιά. Οι αρμονίες που γουστάρει o Whedon είναι εδώ, η στιχουργία έχει εκλάμψεις ιδιοφυίας, οι εκφράσεις αηδίας του Nathan Fillion είναι ανεκτίμητες, και παρ'όλ'αυτά, ο Dr. Horrible και το ξεδιάντροπα ψεύτικο μουστάκι του καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση από το background.

Glee: ----
Μετρήστε πόση ψυχή ή/και χιούμορ κρύβει κάθε ένα από τα παράνω κομμάτια, και προσπαθείστε μετά να με πείσετε οτι το Glee αξίζει θέση σε μια λίστα που στη θεωρία μοιάζει κατασκευασμένη για να το υποδεχτεί. Aντ'αυτού...

The Simpsons: Falling Slowly

Γιατί καμία λίστα με μουσικές δεν πρέπει να χάνει την ευκαιρία να συμπεριλαμβάνει οτιδήποτε έχει να κάνει με το Once. Aυτό εδώ το bit; Random and fun.


Τι ξέχασα; Ποιο αγαπάτε περισσότερο; Έπρεπε να έχω συμπεριλάβει το Heartless του Kris Allen;

.

"Does whatever a Spider-Pig does": The Simpsons Movie

Βest. Movie. Ever. σίγουρα δεν είναι, αλλά η κινηματογραφική μεταφορά των "Simpsons" έχει καρδιά και έχει και πολύ-πολύ γέλιο. Ακολουθούν μερικές γενικές σκέψεις για την ταινία "καθαρές" από joke spoilers, και μερικά πιο συγκεκριμένα σχόλια μετά το άλμα, για να αποφύγουμε τα ατυχήματα.

Το πρώτο μέλημα της ταινίας ήταν φυσικά να είναι αστεία και, *insert ξεφύσημα*, τα καταφέρνει. Αυτό έλειπε κιόλας, το "Simpsons Movie" γράφτηκε ομαδικά από 11 εκ των αστειότερων ανθρώπων του Hollywood (όλοι τους πρώην και νυν συγγραφείς στη σειρά), αλλά όταν λέω οτι έχει γέλιο, εννοώ οτι έχει γέλιο. Στο πρώτο μισάωρο έπιανα συνεχώς την κοιλιά μου από τα γέλια και βρισκόμουν στην ενοχλητική θέση να γελάω πάνω στα επόμενα αστεία. (ξεκάθαρα, μια δεύτερη θέαση είναι απαραίτητη.)

Όμως στη συνέχεια έρχεται η αποφράδα ώρα που η πλοκή πρέπει αναγκαστικά να κάνει την εμφάνισή της, σπάζοντας τον ρυθμό των gags και μετατρέποντας την υπόλοιπη μία ώρα σε κάτι που μοιάζει επικίνδυνα με ένα τυχαίο επεισόδιο της σειράς τραβηγμένο στα 60 λεπτά. Ακόμα και τότε όμως, η ταινία παραμένει διασκεδαστική και -ιδού η έκπληξη- κρατάει στο μανίκι της κρυμμένη τουλάχιστον μία σκηνή τόσο συναισθηματική που με έπιασε παντελώς απροετοίμαστο. (Άσχετα αν το arc του Homer ήταν μάλλον υπερβολικά σιροπιαστό και τυπικό για τα γούστα μου.)

Πίσω από όλα, βρίσκεται μια περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης ιστορία, που δυστυχώς δεν κυλάει εύκολα, και παραείναι προφανής και άγαρμπη για να καταφέρει να πει τίποτα ουσιώδες ή που να μην έχει ήδη πει καυστικότερα και αστειότερα η ίδια η σειρά σε 100 παραλλαγές. Επιπλέον, με μια εξέλιξη της πλοκής στα μισά του φιλμ, οι σεναριογράφοι παγιδεύονται σε μια γωνία και αναγκάζονται να περιορίσουν το πλούσιο supporting cast της σειράς σε μια-δυο σκηνές το πολύ ανά χαρακτήρα. Νοείται ταινία "Simpsons" με τον Mr. Burns να μην έχει πάνω από τρεις γραμμές? Πώς θα μπορέσω εγώ τώρα να αναφωνήσω "Eeeeexcelleeeent..."? Και θέλετε δηλαδή να μου πείτε οτι 11 άνθρωποι δε μπόρεσαν να σκεφτούν μια ιστορία που να υπηρετεί καλύτερα τις ιδιαιτερότητες του κιτρινωπού σύμπαντος του τηλεοπτικού show?

Για λίγες συγκεκριμένες, spoilery παρατηρήσεις, ακολουθήστε με μετά το άλμα.

Τα αρνητικά? Ως "message movie", το φιλμ αυτό έχει όλη τη χάρη και την subtlety ενός ντοκιμαντέρ (ή ενός χτυπήματος με σφυρί στο κεφάλι), καλή ώρα σαν το "Inconvenient Truth" του Al Gore, για το οποίο πέφτει περίπου και name-checking. Ο αληθινός τοξικός εφιάλτης του "Simpsons Movie" είναι η εξέλιξη της μετακόμισης στην Αλάσκα, που απομονώνει τους ήρωες, φρενάρει την ταινία, και διαγράφει τους δεκάδες ξεκαρδιστικούς δεύτερους ρόλους. Το κεντρικό μοτίβο Ο Homer Τα Θαλασσώνει Αλλά Τελικά Διορθώνει Το Λάθος Του Μαθαίνοντας Να Εκτιμά Την Οικογένειά Του, μου ήταν επίπονα αδιάφορο. Στο σύμπαν των Simpsons τίποτα δεν αλλάζει ποτέ, και σε αυτά τα πλαίσια ένιωσα πως το focus στην εξέλιξη χαρακτήρων ήταν χάσιμο χρόνου, χρόνου που θα μπορούσε να έχει αφιερωθεί σε περισσότερα αστεία και καυστικότερο κοινωνικό σχολιασμό που να ξεπερνά τα επίπεδα του Η Κυβέρνηση Αδιαφορεί Καθώς Οι Βιομηχανίες Καταστρέφουν Τον Πλανήτη.

Από εκεί και πέρα όμως, χρυσός. Χρυσός! Η Julie Cavner πρέπει να βραβευθεί με ΚΑΤΙ για τη δουλειά της στη σκηνή που η Marge παρατά τον Homer με βιντεομήνυμα. Με έκανε να δακρύσω, η άτιμη, και αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θα περίμενα ξεκινώντας να παρακολουθώ αυτή την ταινία.

Τα guest φωνητικά του Albert Brooks για τον high on power Russ, ήταν φανταστικά. Χαρακτήρες σαν τον Burns μπορεί να υποχρησιμοποιούνται, αλλά όταν είναι actually στην οθόνη, είναι αξέχαστοι. Η ταινία ανοίγει και κλείνει με χοντροειδή κλεισίματα του ματιού προς το κοινό, που όμως περιέργως δουλεύουν: (ίσως επειδή σε αυτή την περίπτωση, ήθελα οι δημιουργοί να είναι self-aware.) "I can't believe we're paying to watch something we could see on TV for free!" και "Sequel?" στην αρχή και το τέλος, αντίστοιχα.

Highlights? Τι να πρωτοδιαλέξεις! Το κρόουλ που περνάει για μια στιγμή διαφημίζοντας το "νέο" ριάλιτι του FOX, η τρελή κούρσα του Bart (και η εμφάνιση-σοκ-έκπληξη του "μικρού Bart" στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής), o Nelson που γέλαγε δείχνοντας το αποτέτοιο του Bart για μια ολόκληρη μέρα μέχρι που έχασε τη φωνή του, το hysterical καμέο του Tom Hanks ("The US Government has lost its credibility so it's borrowing some of mine."), και πραγματικά... Πηγαίντε εδώ και περάστε ατελείωτες ώρες χαράς καθώς ζείτε ξανά και ξανά τα φαινομενικά ατελείωτα αστεία της ταινίας.

Αλλά μια ακόμα ειδική αναφορά θα την κάνω, γιατί αυτό με είχε να κλαίω από τα γέλια σε σημεία. (Όπως? "Υou can't kill him if he's wearing people-clothes!") Το Spider-Pig μπορεί και να είναι το αγαπημένο μου μεμονωμένο αστείο αυτού του καλοκαιριού. (Kαι πραγματικά, έχω δει και τις 4 σεζόν του "Coupling", οπότε παίζει τρελός ανταγωνισμός.) Είχε theme song, μεταμορφωνόταν σε Harry Plopper, φορούσε people-clothes, και γενικά... έκανε "whatever a Spider-Pig does." Ιδιοφυές, λατρεμένο, και instant classic. Περίπου σαν αυτή την ταινία δηλαδή.

Maybe the butler did it?

Spoilers και speculation για τη Veronica Mars που ξαναβρίσκει για τα καλά το ρυθμό της, και μαζί σχόλια για Battlestar Galactica και Simpsons.

Φανταστικό επεισόδιο all around, για τη Veronica. O πειρασμός του Keith ακολουθείται από την άνευ όρων παράδοση στην αγκαλιά της Laura SanGiacomo σε μια ερωτική σκηνή άγριας ομορφιάς που έφερε στο νου ένα network-approved Body Heat. (Kαι λάτρεψα το γεγονός οτι το wake up call του ήρθε στη μορφή ενός παρολίγον μοιραίου ατυχήματος.) Αλλού, ο Wallace ακολουθεί το όνειρό του, ο Piz προσπαθεί να βγει ραντεβού με τη Veronica αλλά τα θαλασσώνει, ο πρύτανης O'Dell παίρνει πολλές ακόμα σκηνές (πάντα απόλαυση, κύριε Sitwell!), η Veronica γίνεται φίλη με την Parker (και ένα potential ερωτικό τετράγωνο ψήνεται), ενώ το μυστήριο της εβδομάδας επιτέλους εμπεριείχε μια κάποια πρόκληση. Επιπλέον, βρισκόμενοι πλέον στα 2/3 του δρόμου στο story arc με τον βιαστή, ο Rob Thomas έχει μπει για τα καλά στη διαδικασία παρουσίασης υπόπτων, κινήτρων και άλλοθι. Ας ρίξουμε μια ματιά.

Σε αυτό το επεισόδιο γνωρίσαμε καλύτερα τον Mercer, ο οποίος ενοχοποιήθηκε κάπου μισό δευτερόλεπτο αφού σκέφτηκα πως είναι ο βιαστής. Good timing, mister Thomas, good timing. Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως αυτομάτως είναι αθώος- ο Logan ισχυρίζεται πως μπορεί να του παρέχει κάποιο άλλοθι, πιθανώς όμως ενοχοποιητικό ως προς κάτι άλλο. Γενικά είχαμε ως τώρα κάποιες υποψίες περίεργης συμπεριφοράς από τον νεαρό Echolls και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσο χωμένος είναι τελικά σε αυτή την υπόθεση. Αυτό το επεισόδιο επίσης έμπλεξε αρκετά και τον καθηγητή εγκληματολογίας, αλλά μπορεί μια απλή πράξη μοιχείας να σημαίνει υποψία για βιασμό? Πιο πιθανός ένοχος θα ήταν ο T.A., αν ο Thomas δεν είχε ήδη ρίξει πολλή προσοχή επάνω του. Είναι η δεύτερη φορά που τον βλέπουμε να έρχεται σε κόντρα με τη Veronica, και δεν ξέρω κατά πόσο ο δημιουργός της σειράς θα πήγαινε για κάτι τόσο εμφανές και φωναχτό. Από την άλλη, έχουμε καιρό να ακούσουμε από τις αδελφότητες και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προσέχουμε, στο Veronica-verse. Αλλά θα είναι οι Pi Sigma, τους οποίους η Veronica έχει ήδη αθωώσει, ή οι φεμινίστριες, όπως υποστηρίζει η καλύτερη θεωρία που έχω ακούσει? Rob Thomas, χρειάστηκες λίγα επεισόδια αυτή τη φορά, αλλά είμαι και πάλι your bitch.

To Battlestar Galactica μπορεί να μην έχει whodunnit theories, αλλά έχει ηθικά διλήμματα που δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν σε άλλη τηλεοπτική σειρά. Αυτή την εβδομάδα απομακρύνθηκα από την οθόνη μου διερωτώμενος για το τι θα μου επίτασσε η ηθική μου στην περίπτωση μιας αμυντικής γενοκτονίας. Ναι, είναι αυτές οι μικρές, καθημερινές ερωτήσεις που κάνουν αυτή τη σειρά τόσο προσβάσιμη στη μάζα. Αλλά σοβαρά τώρα, ο τρόπος που ο Ron Moore προσεγγίζει ένα τόσο τεράστιο θέμα κάνοντάς το πρακτικά αδύνατο για κάποιον να επιλέξει πλευρά χωρίς να αναγνωρίσει δίκιο στην άλλη, με γονατίζει. Το μόνο κρίμα είναι πως ένας τέτοιος προβληματισμός σήκωνε άνετα περισσότερη ανάπτυξη. Γενικά, θαυμάζω τον παραγωγό για την ταχύτητα με την οποία προσπερνά τα ηθικά διλήμματα που θέτει- αντί να χαραμίζει ατελείωτες ώρες περιφερόμενος γύρω από το ίδιο θέμα, λέει χωρίς σάλτσες αυτό που έχει να πει, και προχωρά παρακάτω. Και μπορώ να του συγχωρέσω την συμπίεση αυτή, όταν στο υπόλοιπο μέρος του επεισοδίου μας δίνει απίστευτες σκηνές σαν αυτή όπου ο Baltar λαμβάνει mercy fuck από την Six στο μυαλό του ώστε να υπομείνει τα φρικτά βασανιστήρια, τη στιγμή που η D'Anna νομίζει πως η ίδια είναι η αποδέκτρια αυτού του πάθους.

Και για τέλος, με καθυστέρηση μιας εβδομάδας, μια γραμμή για το ετήσιο Treehouse of Horror των Simpsons. Τα δύο πρώτα segments, με τον Homer να μετατρέπεται σε blob που καταβροχθίζει ό,τι βρει μπροστά του, και τον Bart να φέρνει υπό τον έλεγχό του το θρυλικό Golem, δεν με διασκέδασαν ιδιαίτερα (αν και το "ξύπνημα" του Golem ήταν αρκετά αστεία ιδέα). Την τρίτη ιστορία όμως τη βρήκα πανέξυπνη. Ιδιοφυώς, η αρχετυπική ξενοφοβική αλληγορία που είναι το War of the Worlds, ένα ιδεολογικό wet dream κάθε Ρεπουμπλικάνου που σέβεται τον εαυτό του, μετατρέπεται (χάρη σε ένα 20th minute twist) σε εφιάλτη, καθώς οι εξωγήινοι-μετανάστες της ιστορίας του Wells μετατρέπονται ξαφνικά σε US Army κατακτητές της Γης-Ιράκ! Treehouse of horror, indeed!

The hardest Simpson to simpson

Έχοντας έναν μαθητή ακριβώς σαν τον Bart Simpson, που και σε αυτόν οι γονείς του αγόρασαν ένα σετ ντραμς για να ξεδίνει, μπορώ να πω οτι το storyline που έφερε τον Bart στην παρέα των jazz slackers ήταν genius! Και όχι μόνο χάρη στην καταδίωξή του από τους White Stripes, σε ένα Gondry-inspired homage, αν και αυτό ήταν εύκολα το highlight του επεισοδίου. Φυσικά τους λατρεύω και είμαι κάπως biased, αλλά αυτό το cameo τους με τη Meg να τους οδηγεί κατευθείαν στα σκουπίδια και το εντελώς σουρεάλ "Hey kid, why don't you watch where you're drumming?" του Jack, ξεπερνούσε τις στρουθοκαμήλους και τους Blue Man Group από νωρίτερα στην κηδεία της στρίπερ. Εxcellent stuff, στα επίπεδα της sweatsuit-heavy πρεμιέρας της 18ης σεζόν των Simpsons.

Παραμένοντας για λίγο στο FOX, σύντομο σχόλιο για το Prison Break. Άλλο ένα καλό επεισόδιο, αν και επειδή αυτή τη βδομάδα actually δεν είχα πλεόνασμα χρόνου αναγκάστηκα να προσπεράσω παντελώς όποια σκηνή είχε τη νοσοκόμα ή τον πατέρα του Kevin McAllister από το Home Alone που εδώ νομίζω οτι κάνει τον επόμενο αντιπρόεδρο. Οπότε αν συνέβη κάτι φοβερό σε αυτές τις σκηνές το έχω χάσει, αν και έχω τη σχετική σιγουριά οτι δεν έγινε τίποτα. Από την άλλη, η σειρά παίρνει πόντους για το οτι καταφέρνει, 5 επεισόδια πλέον μέσα στη σεζόν, να μην μοιάζει κουρασμένη. Οι ιστορίες των 8 (7 πλέον) δένονται περίτεχνα, και φανταστείτε τι θα γίνει μόλις η σειρά θυμηθεί τον Haywire! Κρίμα πάντως που οι παραγωγοί δε μπόρεσαν να φέρουν την Maricruz για ένα σύντομο πέρασμα-- πόσο φορτωμένο πρόγραμμα έχει στο The Nine πια? Η κατάληξη του storyline του Sucre σίγουρα θα έκανε μεγαλύτερη αίσθηση αν η αρραβωνιαστικιά του τον πρόδιδε μπροστά στο πρόσωπό του.

Δυο λόγια εν συντομία για τις δύο κωμωδίες του CBS. To How I Met Your Mother ξεκίνησε φοβερά τη δεύτερη σεζόν του με ένα λίγο-πολύ τέλειο επεισόδιο-- ο Ted με την Robin είχαν υπερβολικά καλή χημεία για να μην ζήσουν ως ζευγάρι για κάποιο, μικρό έστω, διάστημα της σειράς, αλλά από την άλλη θα ήταν κρίμα αν μια φρέσκια κωμωδία σαν αυτή επαναλάμβανε τις σαπουνιές του FRIENDS. Eδώ το ζευγάρι παίρνει μεν το χρόνο του, αλλά χωρίς περιττό δράμα, και με μια ιδιαίτερα ανάλαφρη διάθεση. Θα έλεγα οτι η χημεία μεταξύ των Ted καιRobin συγκρίνεται μόνο με τη χημεία που έχουν ως ζευγάρι, με τον Barney! Οι 3 τους κάνουν για μερικές must κωμικές σκηνές, ενώ το δραματικό βάρος πέφτει στον Marshall. Η εξέλιξή του μου φάνηκε ψύχραιμη, σεναριακά, και πειστική. Η δε κατάληξη του επεισοδίου είχε μια γλυκόπικρη γεύση για την οποία είμαι εντελώς sucker όταν πετυχαίνει. Περιμένω πώς και πώς τη συνέχεια, με την αναπόφευκτη επιστροφή της Lilly.

To The Class είναι άλλο ένα FRIENDS-style sitcom, που το CBS έχει έξυπνα ζευγαρώσει με το Mother. Δημιουργός ο David Crane, ένας από τους 3 δημιουργός της ιστορικής κωμωδίας του NBC, και μια εκ των πρωταγωνιστών είναι η Andrea Anders, της φήμης του Joey. Καλά, "φήμη" μπορεί να είναι μεγάλη λέξη. Η ουσία είναι οτι εδώ έχουμε άλλη μια εφαρμογή της συνταγής του FRIENDS, μια που κατά πρώτον κάπου την έχω βαρεθεί μετά από 10 σεζόν, και κατά δεύτερον την εφαρμόζει πολύ καλύτερα το Mother. Το χιούμορ στο Class ήταν τυπικό και κάργα προβλέψιμο, οι χαρακτήρες ως επί το πλείστον αδιάφοροι, και το καστ υπερβολικά μεγάλο για να προλάβει κάποιος να λάμψει (πλην της Lizzie Kaplan του Mean Girls, που εδώ θυμίζει μια καρτουνίστικη εκδοχή της Shane από το The L Word). Με ακόμα περισσότερες σειρές να κάνουν πρεμιέρα την ερχόμενη εβδομάδα, δύσκολα θα βρω το χρόνο για να διαπιστώσω αν ετούτη εδώ η κωμωδία βελτιώνεται τόσο θεαματικά ώστε να με ενδιαφέρει στη συνέχεια. Και κρίμα, γιατί το κεντρικό της θέμα, το reunion των συμμαθητών, πάντα προσφέρεται για γέλιο και συγκίνηση. Αλλά όχι όταν προσεγγίζεται τόσο αδιάφορα και βαριεστημένα όπως σε αυτή την περίπτωση.

Αύριο θα σχολιαστούν εν συντομία οι υπόλοιπες πρεμιέρες της τρέχουσας εβδομάδας (Jericho, Kidnapped, Smith) και φυσικά το House όταν προλάβω να το δω. Και μην ξεχνιόμαστε, οι σαχλαμάρες τέλος-- απόψε επιστρέφει το Grey's Anatomy, για το οποίο δεν είμαι ποτέ busy...