Η Καλίντα, το "Good Wife" και η τέχνη του να προχωράς

-Kalinda, why do people let you onto crime scenes?
-I don't know. People like me.

Ναι. Τη λατρεύουμε.

Η Καλίντα ήταν για αρκετό καιρό ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στο “Good Wife” αλλά μετά η σειρά την προσπέρασε. Δεν είναι ότι έγινε ποτέ βάρος, απλά σε επίπεδο δραματουργίας, η έμφαση μετακινήθηκε αλλού.

Στην αρχή ήταν οι 2 πρώτες σεζόν. Είναι σημαντικό και καθόλου τυχαίο πως εκείνες ήταν οι σεζόν δόξας της Καλίντα. Οι δημιουργοί Ρόμπερτ και Μισέλ Κινγκ είχαν κατά παραδοχή τους, σχεδιάσει το βασικό δραματικό arc των 2 πρώτων σεζόν, προετοιμάζοντας για 40+ επεισόδια το έδαφος για τη στιγμή της μεγάλης αποκάλυψης, πως ο Πίτερ είχε απατήσει την Αλίσια με την Καλίντα. Το αποτέλεσμα ήταν μια πρώτη σπουδαία κορύφωση για τη σειρά, μια επική αποκάλυψη (που όμως στηριζόταν πλήρως από ό,τι είχε προηγηθεί) και ένα Έμμυ για την Άρτσι Παντζάμπι. Όχι και άσχημα.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα συνέβαινε μετά, γιατί συχνότερα από ό,τι όχι, όταν οι σειρές φτάνουν το πρώτο βασικό σημείο μέχρι το οποίο έχουν σκεφτεί οι δημιουργοί, μετά δεν έχεις πού να πας. Και εκεί είναι που συνέβη κάτι αξιοσημείωτο: To “Good Wife” επιβίωσε. Η Καλίντα όχι.

Η πορεία της σειράς είναι γνωστή και, βασικά, πολυτραγουδισμένη. Είχε μια συμπαθή 3η σεζόν, και μια άνιση 4η, προτού εκραγεί δημιουργικά με την ιστορική 5η. Η σειρά βρήκε νέα πράγματα να πει. Απλά αυτά τα νεά πράγματα δε συμπεριλάμβαναν την Καλίντα.

Ήταν κρίμα, γιατί από την πρώτη της στιγμή η Καλίντα ήταν από τους πιο μαγνητιστικούς χαρακτήρες οπουδήποτε στην τηλεόραση. Είχε έναν αέρα μυστηρίου, μια αύρα ισχύος, και κάτι το επιθετικά σεξουαλικό δίχως καν να χρειάζεται να κοπιάσει γι'αυτό. Ήταν ο χαρακτήρας-άγκυρα της σειράς, η ηρωίδα που ήξερες πως δε θα απογοητεύσει ποτέ, που ήξερες πως όταν υπάρχει πρόβλημα θα είναι εκείνη που θα το λύσει ή που έστω θα στηριχτείς πάνω της για να πάρεις δυνάμεις. (Ο Ντάμπλντορ του “Good Wife” δηλαδή, lol.)

Η Καλίντα συνέχισε να είναι αποτελεσματική και συνέχισε να είναι καθηλωτική και τις επόμενες σεζόν. Δεν ήταν όμως πια μυστηριώδης και απόκοσμη. Μια απόπειρα ανάκτησης της αύρας μυστηρίου και απειλής μας χάρισε το χειρότερο storyline που έχει κάνει ποτέ η σειρά, το οποίο ευτυχώς εγκαταλείφθηκε γρήγορα και με ταιριαστά διφορούμενο τρόπο: Ποτέ δε μάθαμε τι ακριβώς έκανε η Καλίντα για να ξεφορτωθεί τον άντρα της. Δεν πιστεύω πως θα μάθουμε ποτέ. Ωστόσο πιστεύω πως ξέρουμε.

Αλλά τελοσπάντων, το γεγονός παραμένει. Η Καλίντα έπαψε να είναι μυστηριώδης, έπαψε να είναι κάτι που δε μπορούσε πια να το αγγίξεις. Προσγειώθηκε στη γη. Κι αυτό είναι ΟΚ. Αυτό την έκανε πιο ανθρώπινη. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει- ακόμα κι ο πιο μυστηριώδης, ο πιο μυθικός άνθρωπος, όταν τον φέρεις αρκετά κοντά σου αργά ή γρήγορα θα κατέβει στο έδαφος.


Η αλήθεια είναι πως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι δραματουργίας της Καλίντα μετά την 2η σεζόν, είνα το ρήγμα στη σχέση της με την Αλίσια. Φυσικά στην αρχή απομακρύνθηκαν βίαια, και ναι, στη συνέχεια τα ξαναβρήκαν. Μα όλοι ξέρουμε πως τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά, και πολύ σοφά (και θαρραλέα) η σειρά δεν επιχείρησε ποτέ να τις ξανακάνει στα αλήθεια φίλες, πόσο μάλλον κολλητές.(*) Μόλις πριν λίγες μέρες σημειώναμε εδώ πως έχουν να μοιραστούν σκηνή 34 επεισόδια, και πως το ίδιο το επεισόδιο από μόνο του μας υπενθύμισε και το γεγονός, αλλά και την αιτία του.

(*Υπάρχουν φήμες σχετικά το γιατί, όμως εφόσον αυτό που προκύπτει στην οθόνη ως αποτέλεσμα είναι κάτι δραματουργικά συνεπές, το εξετάζω αποκλειστικά υπό αυτούς τους όρους. Εξάλλου κι ο θάνατος του Γουίλ συνέβη επειδή ο Τζος Τσαρλς ήθελε να φύγει από τη σειρά- το θέμα είναι τι ιστορία αποφασίζεις να πεις με το κάθε δεδομένο σου.)

Λίγες μέρες μετά, μαθαίνουμε πως η Άρτσι Παντζάμπι φεύγει από τη σειρά στο τέλος της σεζόν. Θα μπορούσαν αυτά να είναι δύο τυχαία γεγονότα, μα το “Good Wife” έχει υπάρξει τόσο συνεπέστατα υπολογισμένο σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, που με έχει κάνει να μην πιστεύω στις συμπτώσεις.

Η Καλίντα ήταν εμφανές πως όσο κι αν θέση στη σειρά θα είχε για πάντα, θέση στη ζωή της Αλίσια δεν είχε πλέον και τόσο. Μετά τις 2 πρώτες σεζόν-εφαλτήριο της πορείας της Αγίας Αλίσια, αυτό ακριβώς το γεγονός της απομάκρυνσης έγινε το σημαντικότερο κομμάτι της Καλίντα. Το ότι ήταν εκεί, αλλά πλέον δεν μπορούσε και ακριβώς να είναι. (Μας έχει συμβεί όλους κάποια στιγμή στη ζωή μας, έτσι δεν είναι; Και από τη μία πλευρά και από την άλλη.) Αυτή η αποχώριση δεν είναι πως έπρεπε καλά και ντε να συμβεί, όμως είναι απολύτως κατανοητό που συμβαίνει.

Είμαι σίγουρος πως οι Κινγκς θα έχουν κάτι εξαιρετικό στα σχέδιά τους για την τελευταία πράξη της πολυτάραχης σχέσης της Αλίσια με την Καλίντα. Και μαζί μια ευκαιρία για την Καλίντα να θυμίσει με εμφατικό τρόπο γιατί υπήρξε ο αγαπημένος χαρακτήρας πολλών.



“People like me.”

Φυσικά.

"The Good Wife", 6x04: Oppo Research

Αυτό είναι το είδος του επεισοδίου που σειρές χρησιμοποιούν συχνά ώστε να παρουσιάσουν μια περίληψη του premise ή του κεντρικού χαρακτήρα τους μέσω ενός αφηγηματικού τεχνάσματος. Το σενάριο απαιτεί, για κάποιον λόγο, να καθίσει κάποιος και να αρχίσει να εξηγεί βασικά όλη τη σειρά σε κάποιον νεοεισελθόντα, με στόχο φυσικά όλα να δοθούν στο πιάτο σε πιθανούς νέους θεατές. Το “Good Wife” φυσικά σε αυτό το σημείο της ζωής του δεν ενδιαφέρεται να τραβήξει νέους θεατές (άσχετα που το κάνει βάσει του συνεχιζόμενα πανίσχυρου word of mouth) και απλώς χρησιμοποιεί τη δομή 'συνέντευξη με clip show'΄όχι για να ενισχύσει μα για να ταράξει, για μια ακόμα φορά, λίγο ακόμα, τα θεμέλια.

Η πρώτη μικρή ανατροπή ήρθε όταν συνειδητοποιήσαμε πως το 'oppo research' του τίτλου δεν αναφερόταν στον Κάστρο μα στην Αλίσια. Αυτό ουσιαστικά εκκίνησε ένα επεισόδιο γεμάτο μικρές εμφύλιες συρράξεις μέσα σε ένα κλειστό χώρο. Τα πρώτα 15-20' λεπτά έφυγαν δίχως ανάσα, με τον Ιλάι και τον (σίγουρα όχι παραμορφωμένο από το δυστύχημά του, LOL, Πίτερ) Τζόνι Έλφμαν να παίζουν μαγικό 1-2 στην πολιορκία της προσωπικής ζωής της Αλίσια. Είπαμε. Δεν υπάρχει προσωπική ζωή.

Έτσι το επεισόδιο διακλαδώνεται σε μικρές υπο-πλοκές με την Αλίσια να έχει να διαχειριστεί ταυτόχρονα τις κρίσεις με τον Ζακ, τον Πίτερ (αν και αυτό δε το ξέρει), τη μάνα και τον αδερφό της, τον Φιν Πόλμαρ και τον Λεμόντ Μπίσοπ. Και το κάνει με χάρη που θα ζήλευε κι ο πιο ακριβής χειρούργος. (Και στην όλη διάρκεια του επεισοδίου το background γέμιζε συνεχώς με ψαλμούς της Γκρέις και των φίλων της. Αναμφίβολα η πίστη της κόρης της Αλίσια θα παίξει κάποιο ρόλο...;)

Οι σκηνές με τον Ζακ ήταν εκείνες που μου εντυπώθηκαν εντονότερα. Τη στιγμή που μαθαίνεις ένα νέο-σφαλιάρα που δεν ξέρεις από πού σου ήρθε, η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση είναι πάντα να αναζητήσεις εκ των υστέρων αποδείξεις ή έστω ενδείξεις. Φευγαλέες αναμνήσεις με τον Ζακ περνούν μπροστά από τα μάτια της σε όλη τη διάρκεια του επεισοδίου, με την Αλίσια να αναρωτιέται, ήταν αυτό κάτι που είχε δει και δεν το πρόσεξε; Ήταν κάτι που θα έπρεπε να έχει προσέξει; Ήταν όλα στο μυαλό της;

Όλα ήταν και στο μυαλό του Ιλάι όσο αφορά στην Λόρεν της intern του Πίτερ- ή και όχι. Γιατί το αληθινό πρόβλημα μοιάζει τελικά να είναι η μητέρα της την οποία παίζει η Κόνι Νίλσεν, και καλωσήρθες Κόνι Νίλσεν. Ο Τσέχωφ έλεγε πως δεν μας δείχνεις την Κόνι Νίλσεν στην πρώτη πράξη μιας σεζόν αν δεν σκοπεύεις να βάλει την Κόνι Νίλσεν να κάνει σεξ με τον Πίτερ Φλόρικ μέχρι την τρίτη πράξη. Αυτό θα είναι αληθινό πρόβλημα, και ο Ιλάι θα κοπανάει το κεφάλι του στον τοίχο για πολύ καιρό.

Όμως πριν φτάσουμε στο τι επιπλοκές θα έχει ο Πίτερ στην καμπάνια της Αλίσια, υπάρχει ένα άλλο σημαντικότερο ζήτημα: Ο Μπίσοπ. Ο οποίος ήμουν βέβαιος πως τη στιγμή που θα μάθαινε για τις αληθινές προθέσεις της Αλίσια (από το στόμα της νέας απρόσμενης συνεργάτιδάς του, της Καλίντα) θα σκεφτόταν το μεγάλο πιθανό κέρδος του από αυτή την ιστορία, παρά το άμεσο αρνητικό αντίκτυπο. Η σειρά έχει κάνει πολύ κόπο σε αυτά τα πρώτα επεισόδια της 6ης σεζόν για να μπλέξει τον Μπίσοπ με κάθε πιθανό τρόπο στα συμφέροντα της Αλίσια, και τώρα αποκαλύπτεται το γιατί. Κατά παράδοση στο “Good Wife”, τίποτα δεν είναι ευθεία γραμμή, τίποτα δεν είναι μόνο ένα πράγμα. Τώρα η Αλίσια θα έχει να διαχειριστεί έναν Μπίσοπ ο οποίος διατίθεται να της προσφέρει όλη την οικονομική στήριξη που χρειάζεται (και, υποθέτει κανείς, όχι μόνο οικονομική, αλλά και σε επίπεδο επιρροής) την ώρα που με τον Κάρι τα πάντα ισορροπούν στην τρίχα.


Ο Κάστρο είναι ήδη διατεθειμένος να παίξει βρώμικα απέναντι στην Αλίσια, και σίγουρα αν αντιληφθεί πως τη φλερτάρει σε επίπεδο δύναμης, ισχύος και επιρροής ο Μπίσοπ, θα πατήσει κι άλλο γκάζι στις ήδη εντατικές προσπάθειές του. (Η Αλίσια θεωρητικά μπορεί απλά να κάνει block out τον Μπίσοπ αλλά ποτέ κάτι σε αυτή τη σειρά δεν ήταν τόσο απλό, και επίσης πρακτικά αυτό απλά δε γίνεται.) Το όργανό του είναι ο Φιν, ο οποίος είναι ένα από τα γρανάζια εμπλοκής της προσωπικής ζωής της Αλίσια στην ενδεχόμενη πολιτική της διαδρομή. Δε νομίζω πως αυτό θα κλείσει σε ένα κουτάκι βολικά ύστερα από ένα ποτήρι κρασί σε ένα μπαρ. Ο Κάστρο σίγουρα δε θα το αφήσει. Ο Φιν Πόλμαρ... δεν ξέρω. Δεν νιώθω πως τον ξέρω καλά ακόμα. Πάντως θα έχει ρόλο να παίξει, και δε θα είναι απλά να εμφανίζεται μια σκηνή τη βδομάδα προσπαθώντας να ξαναβάλει τον Κάρι στη φυλακή.

Στο μεταξύ, το μίνι επεισόδιο με τη μάνα της Αλίσια ήταν διασκεδαστικό, αλλά εκείνο με τον αδερφό της μας άφησε μετέωρους. Τι σήμαινε η σιωπηλή αποχώρησή του; Ήταν έξαλλος; Ήταν σοκαρισμένος; Ήταν σε άρνηση; Δεν γνώριζε τίποτα;

Είναι γνωστό ότι η σειρά πιάνει μικρές παραπεταμένες λεπτομέρειες και τις απομυζεί για ιστορία και character development για χρόνια ολόκληρα. Σε αυτό το επεισόδιο οι Ρόμπερτ & Μισέλ Κινγκ (που έγραψαν ένα από τα πιο σφιχτά σενάριο που έχει παραδώσει ποτέ η σειρά, κι αυτό λέει πολλά) έσπειραν τόσες νάρκες που ειλικρινά δεν έχεις τρόπο καν να μπεις στη διαδικασία να εικάσεις με τη σειρά (και με τι απώλειες) θα σκάσουν. Ή αν θα σκάσουν. Κάποιες είναι κούφιες, συμβαίνει. Και κάποιες άλλες είναι θαμμένες εκεί που δεν τις έχεις πάρει χαμπάρι καν- εκείνες είναι που θερίζουν περισσότερο.

Όπως ας πούμε αυτή για την Καλίντα και τον Πίτερ, που οι Ιλάι και Έλφμαν δεν γνώριζαν καν. Τι άλλο μπορεί να έχουν χάσει; Αλλά κι ετούτο από μόνο του-- μπορεί η Καλίντα να ορκίζεται πως δε θα είναι πρόβλημα, και φυσικά την πιστεύω, όμως η σειρά δε θα το επανέφερε αυτό αν σκόπευε να κάνει κάτι. Σιωπηλά, δίχως να το συνειδητοποιήσουμε, οι Αλίσια και Καλίντα έχουν να μοιραστούν σκηνή κοντά δύο ολόκληρες σεζόν πια. Και τώρα ξαφνικά έχεις την Αλίσια να μιλάει ανοιχτά για αυτό που κατέστρεψε τη φιλία τους και την Καλίντα να υπογραμμίζει πως δεν είναι οι καλύτερες φίλες (πια). Κάπου πάει όλο αυτό, έτσι;


Όλο αυτό το γαϊτανάκι συγκρουόμενων συμφερόντων στήνεται πλέον και επίσημα γύρω από μια Αλίσια που εν γνώσει της πήρε το 'κόκκινο χάπι' και άρα τώρα, κατέβει δεν κατέβει στις εκλογές, δεν μπορεί να σταματήσει αυτό που ξεκίνησε. Όμως όσο για το αν κατεβαίνει; “Δεν είμαι υπερήρωας”, λέει σε ένα σημείο του επεισοδίου, όσο κι αν οι πάντες προσπαθούν να την βλέπουν έτσι. Η πικρή αλήθεια είναι πως η Αλίσια δεν ξέρει καν γιατί θέλει να βάλει υποψηφιότητα. Αυτό που της έδωσε το έναυσμα ήταν μια προσωπική επίθεση- το μόνο που μπορεί να σκεφτεί, είναι άρνηση για τον Κάστρο. Όλα αυτά τα χρόνια, από την πρώτη στιγμή έως τις δυσκολότερες συγκρούσεις της 5ης σεζόν, η Αλίσια κατάφερε να μπαλαντζάρει θαυμαστά ό,τι έβρισκε μπροστά της καθώς χάραζε μια διαδρομή που ισορροπούσε ανάμεσα στην 'καλή σύζυγο' και στην ανεξάρτητη σύγχρονη γυναίκα. Αλλά αυτό, τώρα; Αυτή είναι η μάλλον η τελευταία πίστα.

“Τα καλά νέα έχουν την τάση να μην διαρκούν πολύ”, εξηγεί κυνικά στον Ιλάι στην αρχή του επεισοδίου. Είναι αυτό που γράφουμε εδώ και 3 βδομάδες, στο ξεκίνημα αυτής της σεζόν. Η σειρά ζωγραφίζει το πορτρέτο της Αγίας Αλίσια μα θα πρέπει να είμαστε πολύ διστακτικοί απέναντι σε αυτή την βολικότατη και τόσο ονειρική ανάγνωση. Όταν συμβαίνει κάτι τόσο καλό, είναι επειδή πρόκειται να έρθει μεγαλειώδες γκρεμοτσάκισμα, και αυτό πρώτη απ'όλους το ξέρει η ίδια η Αλίσια. Το θέμα είναι πώς θα το αντιμετωπίσει.

Και αυτό.

"The Good Wife", 6x03: Dear God

Αυτό που καταφέρνει το “Good Wife” να κάνει τέλεια, το οποίο θεωρώ τεράστια αλήθεια της κοινωνικής μας ζωής, και που σπάνια έχει υπογραμμιστεί ξανά τόσο αποτελεσματικά, είναι το πώς στη βάση της κάθε μεγάλης μας απόφασης βρίσκεται ο σπόρος μιας πολύ προσωπικής πληγής.

Στο τέλος της 4ης σεζόν η Αλίσια αποδέχεται την πρόκληση του Κάρι για να ξεκινήσουν μαζί νέα φίρμα, κάτι το οποίο δικαιολογείται βάσει λογικής με χίλιους διαφορετικούς τρόπους, αλλά όλοι ξέρουμε πως το κάτι παραπάνω που έδωσε το σπρώξιμο στην Αλίσια, ήταν η σχέση της με τον Γουίλ. Αυτό δεν είναι αδυναμία, είναι αλήθεια. Αν δεν ήταν οι προσωπικές αδυναμίες, οι ελλείψεις, οι πόθοι, δε θα συνέβαινε ποτέ τίποτα.

Και να, τώρα, ξανά. Επί τρία επεισόδια έχουμε κόσμο να ανυψώνει και να θεοποιεί το Φαινόμενο Αλίσια. Ο Ιλάι, ο Πίτερ, φεμινιστικά είδωλα, τα polls, το σύμπαν ολόκληρο συνωμοτεί. Ναι, είπαμε, όταν ο κόσμος είναι έτοιμος για κάτι, αυτό το κάτι θα συμβεί. Οπότε φυσικά και η Αλίσια θα αποδεχόταν κι αυτή την πρόκληση, αργά ή γρήγορα. Μα τι θα ήταν αυτό που θα της έδινε το τελικό σπρώξιμο;

Ο Κάστρο, να την εκφοβίζει, πατώντας σε ακραία προσωπικά δεδομένα. Μπορεί να έχεις όλο το σύμπαν να σου ψιθυρίζει στο αυτί νούμερα και λογικές και δεδομένα, αλλά ποτέ δεν αποφασίζεις να πράξεις αν κάποιος δε σου πατήσει έναν κάλο. Ο Κάστρο το έκανε προσωπικό. Αν κάτι δεν γίνει προσωπικό, τότε δεν υπάρχει λόγος να γίνει καθόλου. Ο βλάκας ο Κάστρο. Το έκανε προσωπικό.

***

Παραμερίζοντας λίγο την Αγιοποίηση της Αλίσια (το οποίο θα μου την έσπαγε τόσο πολύ αν το έγραφε ο Άαρον Σόρκιν ας πούμε, αλλά εδώ απλά περιμένω με ενδιαφέρον να δω πού θα το πάνε οι Κινγκς), το επεισόδιο αποτέλεσε μια τύποις επιστροφή στο φορμάτ των ιστοριών της βδομάδας, αλλά πάντα την έγνοια του πώς αυτό επιδρά στους βασικούς χαρακτήρες που βρίσκονται εν μέσω μιας ακόμα δίνης αλλαγής.

Πάντα ευχάριστο το να βλέπουμε αγαπημένα πρόσωπα ως γκεστ σε τέτοιες ιστορίες, και ο Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ είναι ένα από αυτά, κάνοντας ακόμα κι ένα sub-plot απέναντι στο οποίο θα είχα κανονικά ελάχιστες αντοχές, να μου φανεί συμπαθές. Η υπόθεση των δύο αντιμαχόμενων καλλιεργητών που εν τέλει τα βρίσκουν σαν άνθρωποι 'ενώπιον θεού' κάνει τέλεια αντίθεση με οτιδήποτε συμβαίνει σε όλο το υπόλοιπο επεισόδιο, όπου οι πάντες αποκρύπτουν καίρια στοιχεία από άλλους, σε κάθε πιθανό επίπεδο. Η Καλίντα ας πούμε τη γλιτώνει εκεί ακριβώς που φαίνεται πως η υπόθεση του Κάρι θα λάβει απότομη στροφή εναντίον της. (Και δεν είμαι 100% σίγουρος πως όντως με αυτό έχουμε ξεμπερδέψει. Η σειρά έχει την υπέροχη συνήθεια να επιστρέφει ακόμα και στην πιο μικρή λεπτομέρειά της, ακόμα και χρόνια μετά.)

Επιπλέον, ο Κάρι μοιάζει να ξεμπέρδεψε από αυτή την τρομερή εναρκτήρια πλοκή της σεζόν, όμως πραγματικά, το πιστεύει κανείς αυτό; Εκτός του ότι η εισαγγελία δεν πρόκεται να σταματήσει να κυνηγά τον Μπίσοπ (και την Αλίσια) μέσω τρίτων, ακόμα και ο ίδιος ο Κάρι είναι πια αλλαγμένος. Όσο εκείνος ήταν στη στενή αγωνιώντας για βασικά πράγματα επιβίωσής του, εκεί έξω η φίρμα που εκείνος ξεκίνησε, αναπτύχθηκε παρακάμπτοντάς τον. Δε νομίζω πως αυτό είναι κάτι που θα του αφήσει ευχάριστες αναμνήσεις, και ξέρουμε πως αυτές οι τρύπες γίνονται μεγαλύτερες όσο περνάει ο καιρός. Τι θα συμβεί όταν η Αλίσια κατέβει στις εκλογές και ο Κάρι μείνει μόνος να διευθύνει μια φίρμα (του), περιτριγυρισμένος από ένα μάτσο αποστάτες της Lockhart/Gardner;

Όσο για τον τρόπο που ο Κάρι όντως ξεμπέρδεψε; Τέλειος. Η κατάθεση της υπεύθυνης για την εγγύησή του έδωσε μια πολύ όμορφη στιγμή. Το επεισόδιο ήταν τέλεια δομημένο με αυτό τον τρόπο: Έδωσε σύντομα updates για οτιδήποτε έπρεπε να ξέρουμε -τη δυναμική στα γραφεία, την αποχώρηση πελατών, τη θέση του Κάρι, τη σχέση του με την Καλίντα, τη σχέση του με την Αλίσια- μέσα από μικρές φλασιές εν μέσω καταθέσεων, που και οι τρεις τους μαζί σχημάτιζαν ένα πλήρες και ακριβές πορτρέτο της κατάστασης του Κάρι αυτή τη στιγμή. “The Good Wife”: Καλή τηλεόραση παιδιά.

Συνεχίζω να περιμένω να δω γιατί ακριβώς προστέθηκε στο καστ ο Τέι Ντιγκς, αναμφίβολα υπάρχουν πλάνα, όπως και περιμένω να δούμε σύντομα ποια είναι η κατάσταση πίσω στη Lockhart/Gardner.

Αλλά για την ώρα, αυτό μίνι αρκ 3 επεισοδίων κλείνει τέλεια δίνοντας πάσα σε ό,τι θα ακολουθήσει.

Υπήρχαν στιγμές στη διάρκεια αυτών των πρώτων εβδομάδων που έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως είναι μεγάλη νίκη της σειράς το ότι δεν σκεφτόμουν καν τον Γουίλ. Η σειρά επέλεξε να μας τον θυμήσει η ίδια, με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, υπογραμμίζοντας το ότι κάποιοι άνθρωποι, με τον τρόπο τους, θα είναι πάντα εκεί. Υπό μία έννοια, η Αλίσια συνεχίζει να κάνει τα πάντα για τον Γουίλ.

Και για τον εαυτό της φυσικά. Αλλά και για τον Γουίλ.

"The Good Wife", 6x02: Trust Issues

Αυτό ήταν, έτσι δεν είναι; Η σειρά έχει ξεκάθαρα περάσει το σημείο της μη επιστροφής σχετικά με το είδος των ιστοριών που λέει σε εβδομαδιαία βάση, έτσι δεν είναι; Είναι όπως η “Buffy” όταν μπήκε στην 5η σεζόν, όπου από το σημείο εκείνο κι έπειτα ήταν κάθε σεζόν λες και έβλεπες μια τεράστια όπερα να ξετυλίγεται σε εβδομαδιαίες δόσεις, παρά μια σειρά ιστοριών που σχημάτιζαν κάτι μεγαλύτερο. Υποθέτω αργά ή γρήγορα συμβαίνει αυτό σε κάθε φιλόδοξη σειρά, όσο procedural δομή κι αν διατηρούν στην αρχή της ζωής τους.

Θέλω να πω, έχω την αίσθηση πως το “Good Wife” αυτή τη στιγμή έχει απλώσει τόσο πολύ την ιστορία και το σύμπαν του, που μπορεί να διατηρήσει μια season-long αφήγηση δίχως ποτέ ξανά να μας βάλει στη διαδικασία να ασχοληθούμε με υπόθεση της βδομάδας- εκτός από όταν θα θέλει να κάνει κάποιο συγκεκριμένο point, του στυλ 'αυτή είναι η νόρμα στη φίρμα'. Και δε με ενοχλεί τίποτα από όλα αυτά. Οι Κινγκ το έχουν κερδίσει με το σπαθί τους το δικαίωμα να περάσουν σε μια τέτοια δομή ιστοριών. Η σειρά έχει ανατιναχθεί, και προς τιμήν τους δεν έχουν σταματήσει να την ανατινάζουν ξανά και ξανά. Ο ρυθμός δεν έχει σταματήσει να είναι φρενήρης, με αυτό τον elegant τρόπο που το “Good Wife” μόνο ξέρει να αποδίδει το φρενήρες, αλλά φρενήρες όπως και νά'χει.

Το φοβερό είναι πως ειλικρινά δε μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή, με τα τωρινά δεδομένα, έναν πάρα πολύ εμφανές τρόπο να οδηγηθεί σε λύση όλος αυτός ο χαμός. Τουλάχιστον βγήκε προσωρινά έξω ο Κάρι αλλά έχουμε ακόμα τον Μπίσοπ και τη μαρτυρία του ενός που απέμεινε, το κυνήγι της εισαγγελίας, τον ερχομό της Νταϊάν που κουβάλησε μαζί της τον ΤΕΪ ΝΤΙΓΚΣ!!!, το γεγονός ότι ο Κάρι δεν γουστάρει καθόλου αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, και φυσικά το γεγονός πως όλο το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να κατέβει η Αλίσια.

Δυο σημειώσεις για αυτό πρώτα. Συνεχίζει καθόλου να μη ενοχλεί ότι η σειρά παρουσιάζει τέτοιο έυρος αποδοχής για την Αλίσια στα polls. Είμαι σίγουρος πως γίνεται επειδή κάπου θα τουμπάρει άσχημα η κατάσταση στην πορεία. Και εξάλλου, μου φαίνεται απολύτως φυσιολογικό. Κανείς μα κανείς δεν έχει αρνητική γνώμη για την Αλίσια. Κυριότερα, με ενθουσίασε η στιγμή που ο Ιλάι της εξηγεί πώς έχει η κατάσταση, σε μια ολόσωστη αντιστροφή της τσιτατοπαπαριάς του Κοέλιο: “Όταν το σύμπαν θέλει κάτι πολύ, συνομωτεί για να το πετύχεις.” Κοινώς, όταν έχει έρθει η στιγμή για να συμβεί κάτι, συχνά ξεφεύγει από τα χέρια σου. Όπως αρχίζει να συμβαίνει κι εδώ με την Αλίσια. Τη σέβονται οι “κακοί”. Τόσο απλά, τόσο σωστά.

(Και τι έξυπνος τρόπος να παρουσιαστεί το αληθινό της 'θέλω', όταν αρνήθηκε τα λεφτά που, όπως σημείωσε η Ρόμπιν, θα της ζημίωναν μόνο εάν είχε την παραμικρή διάθεση να κατέβει.)

Στο παρελθόν είχαμε πολλές πλοκές που δεν πήγαν πουθενά- με τηλεοπτικούς όρους μιλώντας βέβαια. Διότι ας πούμε η άρνηση του Πίτερ να στηρίξει εν τέλει τη Νταϊάν δεν είναι ακριβώς ιστορία που δεν πήγε πουθενά, όσο μία που ήρθε σε απότομο, δραματικό φρενάρισμα ώστε να υπογραμμιστεί μια άλλη αλήθεια (εν προκειμένω η αληθινή έγνοια του Πίτερ για την Αλίσια). Αλλά ναι, το “Good Wife” είναι μια σειρά που απλώς και μόνο επειδή βλέπουμε το όπλο στην πρώτη πράξη, δε σημαίνει πως κάποιος θα πυροβολήσει με αυτό στην τρίτη. Μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να στηρίξει μια πόρτα ή για να κάνει φάρσα σε κάποιον ή ξερωγώ για να το σπρώξει κατά λάθος κάποιος από το περβάζι και να ανοίξει το κεφάλι ενός περαστικού. Η σειρά στρίβει συνεχώς εκεί που δεν περιμένεις, εκεί που δεν ξέρεις καν πως υπάρχει δρόμος για να στρίψει, οπότε δε θα προσποιηθώ πως έχω την οποιαδήποτε ιδέα πού θα πάει αυτή η ιστορία.

Για την ώρα εστιάζω στις μικρές στιγμές θριάμβου και σοκ που συνεχίζει να προσφέρει: Την επιμονή του Μπίσοπ να μάθει ποιον μάρτυρα χρειάζεται ο Κάρι. Την τελευταία αποχώρηση της Νταϊάν από τα γραφεία που η ίδια έχτισε. Την αγκαλιά της Αλίσια στον Κάρι. Την 'κυρία Λάμπαρντ' να πείθεται για την τακτική υποεράσπισης από ένα νεύμα του Άλλου Κάρι. Την Αλίσια να επαναλαμβάνει “δε θα κατέβω!” στον Κάστρο.

Και μια απορία για τη συνέχεια, από τις πολλές. Μια απορία που βρίσκεται στον αέρα καιρό τώρα, αλλά πλέον οφείλει να έρθει στο προσκήνιο: Θα ξαναδούμε τη Lockhart/Gardner; Και υπό ποιες συνθήκες;

Αν έχω μια αληθινή διαμαρτυρία για αυτό το επεισόδιο, είναι που δεν έκλεισε με τη σκηνή της αποχώρισης της Νταϊάν από τα γραφεία. Η βουβή τελευταία ματιά, τα σιωπηλά νεύματα μαζικής αποχώρισης, οι δευτερολεπτοδείκτες, το τελευταίο “goodbye”. Ήταν σα να αποχαιρετούσε για μια τελευταία φορά τον Γουίλ.

Είναι ήδη μια σκηνή που λιγοστές στη φετινή χρονιά θα καταφέρουν να ξεπεράσουν.

«Madam Secretary»: To «Scandal» στις διαδρομές του «West Wing»

Στο νέο πολιτικό δράμα του CBS η Τία Λεόνι αναλαμβάνει θέση στο Λευκό Οίκο για να κάνει τη διαφορά στον κόσμο.

για το FLIX

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το Σεπτέμβριο θα ρίξουμε μια ματιά σε όλες τις νέες σειρές που κάνουν πρεμιέρα στην Αμερική. Η τηλεοπτική σεζόν έχει φυσικά αλλάξει δομή σε σχέση με 10 χρόνια πριν. Σημαντικές σειρές κάνουν πρεμιέρα και τους 12 μήνες, με κάθε πιθανό τρόπο, φορμάτ ή πλατφόρμα διάδοσης, ωστόσο η σεζόν των πιλότων παραμένει ένα ενδιαφέρον απομεινάρι της αναλογικής εποχής: Κάθε χρόνο, σε ένα διάστημα 2-3 βδομάδων, τα 5 ελεύθερα (μη καλωδιακά) δίκτυα κάνουν πρεμιέρα σχεδόν σε όλες τις νέες τους σειρές για την ερχόμενη σεζόν, σε ένα τύποις battle royale που έχει λίγους νικητές και πολλούς χαμένους. Το τελικό προϊόν συνήθως καταλήγει να μην έχει σχέση με τον πιλότο από τον οποίο ξεκίνησε (ειδικά στις κωμωδίες), αλλά η παράδοση αυτή συνεχίζει να είναι καθοριστική για το μέλλον πολλών νέων σειρών, για όσο τελοσπάντων καιρό υπάρχει ακόμα. Γι’αυτό και βλέποντας αυτό το πρωίμο δείγμα της κάθε σειράς, θα εξετάζουμε κυρίως τις υποσχέσεις που αφήνει και το κατά πόσο θα είχαμε διάθεση να παραμείνουμε μαζί της.

---

Δε χρειάζεται και μεγάλη γνώση της τηλεοπτικής πραγματικότητας για να καταλάβει κανείς τι κάνει εδώ το CBS. Ύστερα από μια γιγάντια χρονιά για το «Good Wife» (αν όχι σε αληθινές θεαματικότητες, τότε σίγουρα σε δημοσιότητα, προσοχή, βραβεία), το δίκτυο προφανώς και θα ήθελε να κινηθεί περαιτέρω σε αυτή την κατεύθυνση. Εξ ου και το ταίριασμα του «Madam Secretary» τα βράδια της Κυριακής πριν τη σειρά των Ρόμπερτ και Μισέλ Κινγκ.

Ο τόνος και η κεντρική δραματουργική λογικά συγγενεύουν. H σειρά ακολουθεί την Ελίζαμπεθ Μακόρντ, μια καθηγήτρια πανεπιστημίου με παλαιούς δεσμούς με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος σε μια στιγμή κρίσης της ζητά να αναλάβει το πόστο της Υπουργού Εξωτερικών. Η Ελίζαμπεθ κι η οικογένειά της μετακομίζουν στην Ουάσινγκτον καθώς εκείνη προσπαθεί να ισορροπήσει τα καθήκοντά της στον Λευκό Οίκο και την οικογενειακή της ζωή. Όποτε τίθεται το θέμα, η εξήγηση που δίνει στο γιατί δέχθηκε τη δουλειά είναι πως ήθελε να κάνει τη διαφορά στον κόσμο, να κάνει ‘το καλό’.

Αν όλη αυτή η παραπάνω παράγραφος θυμίζει εκατό διαφορετικά πράγματα, αυτό σημαίνει πως όποιος άνθρωπος έκανε το pitch, πέτυχε το στόχο του. Δεν υπάρχει τίποτα άσχημο στο να θυμίζεις γνώριμα πράγματα, όλα έτσι ξεκινούν. (Το ίδιο το «Good Wife» ήταν μια ιστορία παρμένη από τα εποχιακά ταμπλόιντ και κοίτα σε τι εξελίχθηκε.) Το πρόβλημα είναι όταν δεν μένει τίποτα άλλο από πίσω, όταν επιχειρήσεις να παραμερίσεις την κουρτίνα.

Στον κεντρικό ρόλο πρωταγωνιστεί η Τία Λεόνι, που μου είναι αόριστα συμπαθής και κάνει αόριστα καλή δουλειά εδώ, αν και ποτέ δεν σε κρατά σφιχτά με την ερμηνεία της. Είναι αυτό που πρέπει να είναι, αλλά δεν είναι συναρπαστική. Κάτι που ισχύει για όλη τη σειρά, στην πραγματικότητα. Δανείζεται στοιχεία από τα δύο κατεξοχήν πολιτικά shows της Στιγμής με γυναίκες ηρωίδες (το «Good Wife» και το «Scandal», και τα δύο φανταστικά για ακραία διαφορετικούς λόγους) και τα φιλτράρει μέσα από τις ευαισθησίες ενός «West Wing», αλλά σε μια εποχή όπου αυτή η μαγική διάθεση για καλό του σκρούμπολ σύμπαντος του Σόρκιν μοιάζει διαλυμένη στο έδαφος σε χιλιάδες κομματάκια από την σκληρή αλήθεια ενός ενηλικιωμένου κόσμου.

Το βασικό στόρι του πιλότου, για δυο νέους που βρίσκονται αιχμάλωτοι στη Συρία, το ξεπερνά η ίδια η πραγματικότητα, αλλά την ίδια στιγμή δεν χρησιμοποιείται καν με τρόπο που να εμπνέει κάτι αληθινά βαθύ μέσα στους ήρωες. Ταυτόχρονα κάποια επιμέρους στοιχεία μοιάζουν άτσαλα τοποθετημένα, ειδικά η υποψία συνομωσίας γύρω από τον θάνατο του προκατόχου της Ελίζαμπεθ. Ενώ την ίδια ώρα η οικογένειά της δεν ξεπερνά το ρόλο των σκηνικών. Έχουν όλοι τη μία ατάκα τους, τη φράση-κλειδί τους. Χειρότερος όλων ο μικρός, ‘αναρχικός’ γιος που δε μιλάει ποτέ σαν άνθρωπος παρά λέει φράσεις που υπογραμμίζουν την αναρχοσύνη του για τους θεατές. (Φαντάζομαι πως η σεναριογράφος Μπάρμπαρα Χολ θα περιμένει ότι οι θεατές της σειράς θα σοκάρονται κάθε φορά που ο μικρός ανοίγει το στόμα του.)

Πιθανώς να λέω και ανοησίες. Πιθανώς ο κόσμος πάντα να έχει χώρο για έναν παραμυθένιο Λευκό Οίκο ενός Τζεντ Μπάρτλετ, αλλά αυτό δε μοιάζει να συμβαίνει με το «Madam Secretary»: Ο πιλότος αυτός δεν διαθέτει τίποτα από τη μαγεία και το ρυθμό του έργου του Σόρκιν ή τίποτα από τη μανία και την εθιστικότητα εκείνου της Ράιμς. Η δημιουργός Μπάρμπαρα Χολ, η οποία έχει δημιουργήσει «Joan of Arcadia» και «Judging Amy», ενώ έχει δανείσει την πένα της σε «Northern Exposure» και «Homeland», δεν είναι αμελητέα ποσότητα. Οπότε σίγουρα δεν διαγράφουμε τίποτα.

Επιπλέον, το στιβαρό καστ (με τον άνθρωπο-πασπαρτού Ζέλικο Ιβάνεκ να βρίσκεται και εδώ), η καλή αίσθηση κεντρικού χαρακτήρα και της αποστολής της, μια γενικότερη αίσθηση ικανότητας που περιβάλλει τη σειρά, αλλά και εν τέλει η άνεση με την οποία παρακολουθεί κανείς αυτό το πρώτο επεισόδιο, είναι στοιχεία όχι απαγορευτικά ως προς τη συνέχεια. Μια τέτοια σειρά μπορεί πολύ εύκολα να είναι φανταστική σε μισή ή μία σεζόν από τώρα. Για την ώρα δεν δηλώνω ικανοποιημένος, αλλά τη ψήφο εμπσιτοσύνης την δίνω.

"The Good Wife", 6x01: The Line

Δεν έχω ιδέα πώς ακολουθείς μια σεζόν σαν την 5η αυτής της σειράς, αλλά από την άλλη δεν είχα ιδέα πώς ακολουθείς σχεδόν τα μισά από τα επεισόδια εκείνης της σεζόν καθώς συνέβαινε. Οπότε θέλω να πω, το “Good Wife” ξέρει πολύ καλά πώς να διαχειρίζεται άπιαστες προσδοκίες και τον φόβο μπροστά στο κενό που έρχεται ύστερα από την ανατίναξη των θεμελίων μιας σειράς. Η διαφορά με το “Good Wife” είναι πως η ανατίναξη δεν συνέβη από απόγνωση, αλλά ως δραματουργική επιλογή. Γι'αυτό και οι συνέπειες είχαν τόσο οργανική δομή, γι'αυτό κάθε δευτερόλεπτο ήταν καθηλωτικό, γι'αυτό και το σύνολο λειτουργούσε τόσο καλά.

Παρόλ'αυτά η σεζόν τελείωσε, γράφτηκε στην ιστορία με χρυσά γράμματα, και τώρα πάμε παρακάτω.

Κλασικά, όπως έχουμε μάθει να περιμένουμε από τη σειρά, τίποτα εδώ δεν κινείται σε νεκρά. Αν δηλαδή η προσδοκία ήταν πως η πρεμιέρα του 6ου κύκλου θα εστίαζε στο ενδεχόμενο πολιτικής καριέρας της Αλίσια ή στον ερχομό της Νταϊάν στη φίρμα, τότε... well, δεν κάναμε λάθος αν τα περιμέναμε όλα αυτά, αλλά θα κάναμε λάθος αν περιμέναμε πως θα ήταν οι κυρίαρχες ιστορίες. Κλασικά, οι Κινγκς έριξαν άλλο ένα μπουρλότο στα αποκαϊδια πριν προλάβουμε να δούμε πώς μοιάζει το τοπίο όταν κατακάθεται ο καπνός.

Έτσι, η υπόθεση της βδομάδας, ή τελοσπάντων αυτό περνάει δομικά σαν υπόθεση της βδομάδας, είναι η σύλληψη από το πουθενά του Κάρι, ο οποίος βρίσκεται στο στόχαστρο της εισαγγελίας ώστε μέσω αυτού να μπορέσουν να φτάσουν στον Μπίσοπ, που κάνει την επιστροφή του στη σειρά. Αυτό δε μοιάζει με υπόθεση που θα φύγει άμεσα από τη μέση, έχει χαρακτηριστικά περισσότερο κάποιου season arc- ή έστω (επειδή η σειρά δεν κάνει ακριβώς season arcs) κάποιου σημαντικού στόρι που θα πυροδοτήσει περαιτέρω εξελίξεις σε μορφή ντόμινο.

Για παράδειγμα. Ο Κάρι όντως βοήθησε τον Μπίσοπ; (Τι άκουσε η Καλίντα; Και ποιο το νόημα της τελευταίας σκηνής όπου έκανε πως δεν τον είδε;) Αν τον βοήθησε, τότε μπορείς όντως να τον κατακρίνεις ηθικά περισσότερο από ό,τι αν όχι; Ούτως ή άλλως τα λεφτά ενός εγκληματία παίρνουν, τι διαφορά έχει αν κάνουν τα στραβά μάτια και διαχωρίζουν τις νόμιμες από τις παράνομες δουλειές του, λες και έχει διαφορά;

Αν δεν τον βοήθησε, τότε μήπως θα είχε αξία να βοηθήσει τον Φιν Πόλμαρ να τον βάλει μέσα; Λέω εγώ τώρα.

Ο οποίος Φιν μέσω αυτού του στόρι βρίσκει κι έναν λόγο να μένει στη σειρά, υποθέτω οι Κινγκς έχουν σχέδια για αυτόν αλλά σε πρώτη φάση χρειαζόταν έναν λόγο για να βρίσκεται ακόμα εδώ.

Τρελό ενδιαφέρον για το πώς θα εξελιχθεί αυτό, αλλά και η πιθανή πολιτική καριέρα της Αλίσια. Τα νούμερα που ανακάλυψε ο Ιλάι μπορεί να ακούγονται βολικά μεγάλα, αλλά αν το καλοσκεφτείς όντως βγάζει νόημα πως η Αλίσια θα είχε απόλυτη αποδοχή από όλα τα δημογραφικά γκρουπ. Όπως και η ίδια η σειρά, έτσι κι η πρωταγωνίστριά της εκτελεί εδώ και χρόνια μια φοβερή άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στο καθήκον, τον επαγγελματισμό, την ηθική, το δημόσιο και το προσωπικό, που καταφέρνει να κάνει τους πάντες να θαυμάζουν.

Σε άλλη μία σεζόν θαυμασμού λοιπόν.

Σημειώσεις:

*Δυσκολεύομαι να πιστέψω πώς ο Κάνινγκ με τον Ντέιβιντ Λι δε θα ήξεραν με σιγουριά ακριβώς τι θέλει να κάνει η Νταϊάν. Και δυσκολεύομαι να πιστέψω πως δε θα κατάφερναν να κρατήσουν στην εταιρεία τους πελάτες της. Και δυσκολεύομαι να πιστέψω πως ύστερα θα τη δεχόταν ως ισότιμη ο Κάρι. Γενικά κρύβει ζόρια αυτή η μετάβαση.

*Κοίταζα την κόρη του Ιλάι και αναρωτιόμουν από πού τη θυμόμουν και μετά θυμήθηκα πως την είδα προχτές στο φανταστικό “The Mend” που προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας και όσο την κοίταζα εκεί αναρωτιόμουν από πού τη θυμόμουν και μόλις συνειδητοποίησα πως τη θυμόμουν από το “Good Wife” εξαρχής. Στίβεν Μόφατ, τηλεφώνησέ μου.

*Μου αρέσει το πόσο ευθεία είναι η σειρά σχετικά με το τι συμβαίνει με τον Πίτερ και την intern.

*Ο Κάρι δέχτηκε πρώτα με έκπληξη και ύστερα με σιωπηλή κατανόηση το αναγκαίο μαχαίρωμά του. Όταν τον ρώτησαν η Αλίσια κι η Νταϊάν αν τον εκφόβισε κανείς, είπε όχι. Παρόλο που Αλίσια, Κάρι και Μπίσοπ έχουν όλοι ακριβώς το ίδιο συμφέρον από αυτή την ιστορία, εδώ έπρεπε κάθε κορυφή αυτού του τριγώνου να προσπεράσει με ψέματα την άλλη. Ένα ακόμα μικρό μα φανταστικό δείγμα του πόσο περίπλοκα μπλέκει η σειρά τις διαφορετικές πλευρές ενός ζητήματος ώστε όλοι να έχουν δίκιο και όλων το δίκιο να έρχεται κόντρα στου άλλου το δίκιο. 

*Μιλώντας για τον Μπίσοπ, εκπληκτική η ισορροπία της έντασης στη σκηνή με την Καλίντα. “Είναι καλό για σένα,” του είπε αναφερόμενη στην πιθανή αποφυλάκιση του Κάρι. Τη στιγμή που έβγαλε αυτές τις λέξεις από το στόμα της, ήξερες τη λογική ακολουθία αυτής της σκέψης, το πώς ήταν σα να υποννοούσε πως κατά τα άλλα ο Μπίσοπ απειλείται, και πόσο τελοσπάντων θα ήθελε να μην έχει πει ποτέ έστω μια λέξη.

*Και ο Χερκ από το “Wire” σε μια απολαυστική σκηνή, φέρνει τα χρήματα της εγγύησης στα γραφεία της Florick/Agos. Ο Μπίσοπ, φυσικά, ήταν εκεί για απολύτως νόμιμο σκοπό. Κατανοητό.

Τα 10 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011

Μετά το περσινό 1-2 του Community εξεπλάγην όταν διαπίστωσα πόσο δύσκολο μου ήταν φέτος να βάλω σε σειρά την πρώτη μου 5άδα. Επίσης τι μου άρεσε: Πόσο πολλή φανταστική κωμωδία είχαμε φέτος. Απόλυτα λογικό να γεμίζει κατά τέτοιο τρόπο τις κορυφαίες θέσεις.

Η δεκάδα:

10> Homeland 1x07 The Weekend
To επεισόδιο που μας έπεισε όλους ότι βλέπουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Δύο συναρπαστικοί χαρακτήρες, δύο φανταστικοί ηθοποιοί, ένα σκηνικό, μια φανταστική εξερεύνηση της ψυχοσύνθεσής τους.

9> Friday Night Lights 5x10 Don't Go
Tim Riggins. Πολύ απλά.

8> The Office 7x19 Garage Sale
Michael Scott. Πολύ απλά.

7> Game of Thrones 1x09 Baelor
Lord Stark!! ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΛΑ!

6> The Good Wife 2x17 Ham Sandwich
Από το είδος των επεισοδίων που storylines μιας ντουζίνας επεισοδίων δένουν σε μια μακρά σκηνή δικαστηρίου κι όλων των τριγύρω, και που όμως παρόλο που παρακολουθείς για 40 λεπτά με την ψυχή στο στόμα, το καλό ακόμα δεν έχει έρθει, γιατί το καλό το φυλάει κρυφό ο Jason Street στο γκαράζ και αφήνει την Kalinda, για πρώτη φορά σε όλη τη σειρά, ανίκανη να αντιδράση. ΣΟΚ.

5> Community 2x21 Paradigms of Human Memory
Αν δεν θυμόσουν πώς μοιάζει η ιδιοφυία: Το Community έκανε ένα ψεύτικο clip-show επεισόδιο ως σχόλιο των θεματικών και των χαρακτήρων του. Και κυρίως: Ιδέες! Τόσες. Πολλές. Ιδέες.

4> The League 3x08 Thanksgiving
Οι κάφροι του League έπιασαν κάθε πιθανή κλισέ θεματική των εορταστικών επεισοδίων (network σειρών κυρίως) και την βίασε με κάθε πιθανό τρόπο, ασέλγησε πάνω στο νεκρό κορμί της, την έκαψε ζωντανή. Δεν ξέρω καν με ποια σειρά τα έκανε όλα αυτά, όμως όχι μόνο δεν έχω ξαναδεί κάτι τόσο απολαυστικά ανίερο μες στο 2011, αλλά και επίσης δεν έχω γελάσει τόσο, μα τόσο, μα τόσο, μα τόσο πολύ. Τύπου, τους πατάς μήνυση ρε παιδί μου.

3> Doctor Who 6x04 The Doctor's Wife
Ο Neil Gaiman μας ταξιδεύει καπού αλλου, με τα απλούστερα συστατικά (όπως συνηθίζει) κάνοντας το στοιχειώδες: Εξερευνά το μεγαλύτερο love story της ζωής του Doctor, εκείνο με ένα άψυχο κομμάτι μέταλλο. Που είναι κάθε άλλο παρά άψυχο. "I wanted to see the universe, so I stole a Time Lord and I ran away. And you were the only one mad enough."

2> Community 3x04 Remedial Chaos Theory
Τι λέγαμε για ιδιοφυία; Ναι, ψέματα, τελικά κάπως έτσι μοιάζει. Με ένα σενάριο που επαναλαμβανόμενης δομής που στήνει αστεία σε μία βερσιόν και κάνει pay-off σε επόμενη, ολοκληρώνοντας ταυτόχρονα μια σπουδαία ματιά στον κάθε επιμέρους χαρακτήρα αυτού του συνόλου, και στο τι μοναδικό δίνει ο καθένας στη δυναμική του γκρουπ. Αυτό το σενάριο ανήκει σε μουσείο.

1> Louie 2x11 Duckling
Όπου ο πιο πολύτιμος κωμικός των ημερών μας σπάει τους μη-κανόνες της ίδιας του της one-man-show σειράς, πετάει στην άκρη το μανδύα του stand-up κωμικού και απομένει ένας απλός άνθρωπος στο μέσο μιας αληθινής κατάστασης. Μέσα από ένα κολάζ στιγμών όπου ένα μικρό παπάκι ενώνει χαρακτήρες που εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικά επίπεδα ζωής, διαφορετικές κοινωνικές διαδρομές, το Louie σταματά να είναι απλώς το ουμανιστικά κυνικό ημερολόγιο της φυσικής φθοράς μας, και γίνεται ένας λιτός ύμνος στο να είσαι εκεί, μέρα μετά τη μέρα. Ποτέ ξανά η εξύμνηση του lowest common denominator δεν πραγματοποιήθηκε με τόση ειλικρίνεια και τόση ψυχή, από έναν άνθρωπο που δεν απευθύνεται σε αυτόν αλλά χαμογελά γλυκά στο αναπόφευκτό του. Ο Louis CK είναι, πολύ απλά, ο στυγνός ποιητής του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Και γαμώ το κέρατό του αν δε με πιάσαν τα κλάματα στο τέλος αυτού του στίχου του.

.

Τα 50 αγαπημένα μου επεισόδια του 2011: Τα δεύτερα 25

Πέρναγα σήμερα από το διπλανό γραφείο κι έκοβαν ακόμα πίτα για το 2012, οπότε λέω κι εγώ, γιατί να μην ανεβάσω τώρα την παραδοσιακή μου 50άδα επεισοδίων, ακόμα έγκυρος είμαι.

(Disclaimer: Δεν έκοβαν καμία πίτα σε κανένα διπλανό γραφείο αλλά α) θα μπορούσαν και β) τώρα πρόλαβα να έχω έτοιμη τη λίστα. So, there!)

Επειδή φέτος δεν είχα καθόλου χρόνου για πολυτέλειες, η 50άδα στριμώχνεται περισσότερο, οπότε μετά το άλμα ένα λιτό σεντόνι με τις θέσεις 50-26. Spoilers αριστερά και δεξιά για ένα μάτσο σειρούλες αλλά έλεος, Φλεβάρη του '12 μπήκαμε, αν ακόμα δεν ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο πλάνο της 1ης σεζόν του Game of Thrones τι να σε κάνω πια;

Τα υπόλοιπα μέρη της λίστας είναι ήδη έτοιμα, το υπόσχομαι(*). Θα ανέβουν αύριο και μεθαύριο.

(*Δεν είναι έτοιμα.)

50> Revenge 1x01 Pilot
Δεν την ακολούθησα τη σειρά γιατί έχω ένα όριο στις ένοχες σαπουνόπερες ανά σεζόν, αλλά παρά τις ενστάσεις, αυτός ήταν ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσεις ένα απολαυστικό soapy drama. Ή έχθρα της hot ανέκφραστης νεαράς και του πλαστικού προσώπου της Madeleine Stowe θα με συντροφεύει στους πιο camp εφιάλτες μου.


49> Parks and Recreation 3x09 Fancy Party
Έχουμε πει πόσο γλυκιά είναι αυτή η σειρά; Έχουμε πει; Λιώνω. Andy + April = LFE ρε.

48> New Girl 1x05 Cece Crashed
Θα μπορούσα να βλέπω το σπαστικό χορό του Schmidt στην αιωνιότητα.

47> Shameless 1x01 Pilot
Όπου δεν αντιστέκεσαι και απλά αγαπάς την Emmy Rossum. Ποια τώρα, την Emmy Rossum.

46> Community 2x14 Advanced Dungeons & Dragons
Μετά από κόπου, βάσανα και ιδρώτα, περιόρισα το Community σε 4 εμφανίσεις σε αυτή τη λίστα. Εδώ είχαμε το αντι-'Abed's Uncontrollable Christmas'. Υπάρχει τίποτα που δε μπορούν να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι να λειτουργήσει.

45> 30 Rock 5x16 TGS Hates Women
Η Liz Lemon προσπαθεί να κάνει ένα μετα-φεμινιστικό point την ώρα που ο Jack Donaghy μπλέκεται σε mind games με την Chloë Moretz. Ανεκτίμητα και τα δύο.

44> The Good Wife 3x01 A New Day
Η Alicia απολαμβάνει τον οργασμό της στην οθόνη μας.

43> How I Met Your Mother 6x14 Last Words
Εντάξει, έχω βαρεθεί τα ζουμιά και τα σιρόπια της σειράς, αλλά ο αποχαιρετισμός του Marshall στον πατέρα του ήταν συγκινητικός.

42> True Blood 4x03 If You Love Me, Why Am I Dyin'?
Ο Erik τρώει την fairy godmother της Sookeh. Καλή χώνεψη παιχταρά μου.

41> The Chicago Code 1x12 Greylord & Gambat
Ποτέ δε σταματάω να απολαμβάνω τα "forces gather" επεισόδια των σειρών του Shawn Ryan.

40> Game of Thrones 1x10 Fire and Blood
Dragons! Khaleesi! Dragons!

39> Spartacus: Gods of the Arena 1x06 The Bitter End
Όλοι οι μονομάχοι σε ένα ring of fire! Εύκολο; Cheesy; Μας νοιάζει;

38> Louie 2x06 Subway/Pamela
Το Subway κομμάτι, παρανοϊκή νεοϋορκέζικη αλήθεια. (Όποτε έμπαινα στο μετρό σκεφτόμουν τον γέρο που γδυνόταν. Άβολο.) Το Pamela κομμάτι, μεγαλειωδώς άβολη αλήθεια. Γενικώς, μόνο αλήθειες. Ο Louie είναι ο ήρωάς μου. Έχω κι άλλους Λούηδες στη λίστα όπως θα υποπτεύεσαι.

37> Once Upon a Time 1x02 The Thing You Love the Most
Σε αυτό το επεισόδιο υπήρξε ένας μονόκερως αλλά μη σε πάρω και στο λαιμό μου, παίζει και να τον είδα σε LSD-induced παραισθήσεις. Όχι ότι παίρνω LSD, αλλά καμιά φορά αυτή η σειρά έχει παρόμοια αποτελέσματα.

36> House 8x03 Charity Case
Olivia Wilde και Odette Yustman στο ίδιο επεισόδιο, δηλαδή τι θες να κάνω.

35> Alphas 1x04 Rosetta
Τίμιο αν και όχι ground-breaking το show, αλλά αυτό το επεισόδιο ήταν το μόνο που με έκανε να προσέξω πραγματικά. Ωραία η ανάπτυξη της σχέσης με την κοπέλα του τίτλου και πολύ δυνατό twist.

34> Saturday Night Live 37x10 Jimmy Fallon/Michael Bublé
To γνωστό Tebow σκετσάκι.

33> The Late Late Show with Craig Ferguson - Alex Kingston
To επεισόδιο που έπαιξε επιτέλους στον αέρα το τρομερό Doctor Who musical opening που είχε ετοιμάσει ο Craig για το παλιότερο επεισόδιο με τον Matt Smith. Also, Alex Kingston.

32> Episodes 1x07 Episode Seven
Αστείο και κυνικό σε σωστές δόσεις, ήταν το πρώτο, ερμ, Επεισόδιο που με έκανε να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχει μια πραγματικά σωστή σειρά εκεί μέσα.

31> Survivor: South Pacific 23x05 Taste the Victory
Ο wannabe Geek mastermind κατατροπώνει τον wannabe Μόγλη δίωχνοντας την κοπέλα του. Πάντα απολαυστικό σε αυτό το παιχνίδι όταν βλέπεις γεμάτα έπαρση χαμόγελα να σβήνουν κάτω από πολλαπλασιαζόμενα ερωτηματικά.

30> Gossip Girl 4x13 Damien Darko
Το επεισόδιο που κατάφερε να με κάνει shipper. I'm too old for this shit, αλλά πραγματικά,
-“Scorpio Rising” was a great film.
-That dreck puts the “ick” in “esoteric.”
RIGHT? Όλα τα back-and-forths των δυο τους ήταν απλά ανεκτίμητα.

29> Homeland 1x12 Marine One
Λοιπόν, το φινάλε ήταν τρομερό, μην ακούω τρέλες τώρα. Απίστευτα αγωνιώδες εκεί που έπρεπε, απίστευτα θεοσκότεινο εκεί που δεν το πίστευες. Very well done για αυτό το αριστουργηματικό mini-series... τι, θα έχει 2η σεζόν; Α, τώρα καταλαβαίνω γιατί τσαντιστήκατε.

28> Grey's Anatomy 8x08 Heart-Shaped Box
Η Cristina εμπνέεται από μια καρδιά σε ένα κουτί και η μαμά του George ζητάει από την Callie να της δείξει φωτογραφίες του μωρού της και αν σε αυτή τη σκηνή δεν έμπηξες κλάματα ευτυχίας θέλω να πάρεις τη μαύρη τρύπα που έχεις για ψυχή και να κάνεις παραπέρα.

27> Game of Thrones 1x06 A Golden Crown
Αυτός, από την άλλη, δεν ήταν δράκος. Άουτς.

26> Doctor Who 6x01 The Impossible Astronaut
Όταν τελείωσε δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι στα κομμάτια είχε συμβεί. Το λάτρεψα.

Αύριο οι θέσεις 25-11.

.

The Good Wife: Another Ham Sandwich

Ή αλλιώς, The One with Will and the Grand Jury. Λίγα λόγια με πολύ spoiler μετά το άλμα.

Λοιπόν, να το πω εξαρχής γιατί διαβάζω κάτι υποκλίσεις και ύμνους και οργασμούς για το επεισόδιο αριστερά και δεξιά και συγγνώμη, αλλά δεν τα αξίζει. Ίσως επειδή φέτος η σειρά δεν είναι όσο απίστευτα φανταστική ήταν πέρσι, ένα τόσο συναρπαστικό επεισόδιο να ενθουσίασε πολλούς περισσότερο από ό,τι έπρεπε, αλλά δε μπορώ να προσπεράσω έτσι το πόσο μεγάλο ρόλο σε όλα έπαιξε ο φρικτός χειρισμός της Wendy, η οποία μου θύμισε σε αυτό το επεισόδιο έναν συνδυασμό του τρίο των geeks από την 6η σεζόν της Buffy και του Κυβερνήτη Ritchie από την 3η σεζόν του West Wing.

Απλοϊκός κακός σε πλήρη μονοχρωμία (αν είχε μουστάκι σίγουρα θα το έστριβε) και ταυτόχρονα πλήρως ανίκανη όχι μόνο να μυριστεί οποιαδήποτε από τις καρα-προφανείς παγίδες που της είχαν στήσει, αλλά και να αντιδράσει με στοιχειωδώς ικανό τρόπο σε έστω μία από αυτές. Συγγνώμη, αλλά η ίδια η σειρά με έχει υποχρεώσει να έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις.

That said, πολύ διασκεδαστικό 40λεπτο. (Και, για να πω και το κλισέ που σιχαίνομαι να διαβάζω, "ακόμα κι ένα επεισόδιο με προβλήματα είναι καλύτερο από το 90% των υπολοίπων σειρών".) Με διασκέδασε τρομερά η αντίδραση των μελών του Jury στην παταγωδώς αποτυχημένη στρατηγική της Wendy, το χαστούκι που έφαγε η Kalinda και φυσικά -στην ενσωματωμένη spin-off σειρά με τίτλο "Eli's Gold!"- η συνεχιζόμενη διαμάχη του Eli με τον David Lee, που είναι οι δυο πιο συνεπέστατα διασκεδαστικοί χαρακτήρες της σειράς. (Γιατί δεν το είχε σκεφτεί κανείς νωρίτερα να τους βάλει αντιμέτωπους; Hell yes!)

Επίσης, φανταστικό φινάλε. Will, Diane, dancing & drinking. Amazing. Τους λατρεύω αυτούς τους ανθρώπους.

Κυρίως, έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς από πλευράς της Alicia, κάνοντας έτσι εμφανές το γιατί η όλη υπόθεση με την (μη) παραπομπή του Will έφτασε σε τόσο άμεση κορύφωση. Υπάρχει το ψεύτικο έγγραφο με την υπογραφή της Alicia, που ακόμα κι αν κάποιος το κυνηγήσει νομικά (η Wendy ίσως; Τώρα με grudge απέναντι στον Peter; Θα βάψει και το πρόσωπό της με λευκό και κόκκινο και θα κουβαλάει και σουγιά ίσως;), o Peter σίγουρα θα επιχειρήσει να το θάψει, και αυτό θα του γυρίσει μπούμερανγκ. Λατρεύω πώς η σειρά συνθλίβει διαρκώς την υποψία πως μπορεί να υπάρξουν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο προσωπικό και το επαγγελματικό.

Αντίστοιχα κι ανάμεσα στην καριέρα και την οικογένεια: Η Alicia κρύβει από τα παιδιά της την αλήθεια για τον Will, όμως παρά τη σφράγιση των πρακτικών, είναι προφανές πως η παραδοχή της για affair με το αφεντικό της θα βγει εκεί έξω, και μετά άντε να κοντρολάρεις τη ζημιά.

Έχω την αίσθηση πως το επόμενο επεισόδιο είναι σε 3 βδομάδες. Αν αληθεύει, fuck: Πάνω που έγινε ξανά τρομερά συναρπαστική η σειρά μας βάζετε στον πάγο; Γκαντάμιτ, people!

.

The Good Wife: Affairs of State

Αυτά δε μπορώ με τις καλές σειρές που παίζονται Κυριακή. Ότι σπάνια καταφέρνω να έχω χρόνο να τις γράψω, εξ ου και 2 βδομάδες δίχως φωνή και ακρόαση για Good Wife και Homeland. Παλεύω για να διορθώσω την ιστορική αδικία απόψε, με σύντομα spoilers μετά το άλμα για το πολύ καλό χθεσινό Good Wife, μετά από 1-2 so-so βδομάδες.

Πολύ το χάρηκα για τον Cary, νιώθεις λες και είχε από πάντα να κερδίσει κάποια σημαντική υπόθεση. Αλλά ήταν αρκετά εμφανές πως αυτή θα πήγαινε υπέρ του, αφενός επειδή το επεισόδιο προέκυπτε περισσότερο από τη δική του σκοπιά, αφετέρου επειδή συνέβη αυτή η μάλλον από το πουθενά δραματική υπερβολή, που τον έβαλαν σε ένα γραφειάκι στη γωνία λες και δουλεύει στο τημήμα εξυπηρέτησης εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. (Άβολο btw να μην υπάρχει καθόλου ο Peter σε ένα επεισόδιο που φέρεται να παίρνει τόσο σημαντικές αποφάσεις για την καριέρα του Cary, αλλά δεν πειράζει, τι να γίνει, μπάτζετ είναι αυτό. Εδώ έλειπε από το επεισόδιο της εκλογής του.)

Όμως στην ουσία της, αυτή η νίκη ψηνόταν αρκετό καιρό, όπως κι ένα επεισόδιο αφιερωμένο στον κεαρό κατήγορο. Ήταν κάπως παραμελημένος φέτος, αλλά τώρα με την προαγωγή του φαίνεται αν μη τι άλλο πως προορίζεται για σημαντικά πράγματα - όχι μόνο στο γραφείο του Peter Florick, αλλά και στη σεζόν. Θεωρώ αδιανόητο να μην θελήσει ο Peter να τον χρησιμοποιήσει στα όποια σχέδια έχει εναντίον της Lockhart/Gardner ή/και της Alicia. Η σχέση του με την Kalinda θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι ρόλο θα παίξει.

Για την ώρα η Kalinda ερευνά τις βρωμιές της πρώην κυρίας Gold και μιας και την αναφέραμε,

Γεια σου Parker Posey! Καλωσήρθες στη σειρά μας!

Όσο πολύ με εκνευρίζει αφάνταστα η Lisa Edelstein (ειδικά σε εξυπνακίστικους ρόλους), τόσο χαίρομαι για την Posey και μακάρι να τη δούμε σε πολλά-πολλά επεισόδια. Ειδικά αν οι εμφανίσεις της έχουν αποτέλεσμα τον Eli να ξεστομίζει ατάκες όπως,

“Oh good! She banged a nice bin Laden.”

Όσο για τη νέα πρωτοετή συνήγορο (που είναι εκείνη η church freak από τη σεζόν του True Blood με την αντι-βαμπιρική εκκλησία, όταν ακόμα το True Blood βλεπόταν), πρρροφανώς έχει τεράστιο crush για τον Will, και πόσο πολύ δίκαιο θα είναι που φυσικά και θα είναι εκείνη που θα ανακαλύψει τι τρέχει μεταξύ του Will και της Alicia και θα γίνουν όλοι κώλος; Επειδή βλέπεις, ο θείος της, εκτός από uber-cool χαρακτήρας, είναι κι ο μόνος άνθρωπος που ξέρει όλη την αλήθεια για τον γάμο της Alicia και του Peter.

Απλά τέλειο.

Επίσης με τα παιδιά της Alicia δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η φάση, διότι ο Will συνεχώς θέλει και θέλει και προσπαθεί και 'σ'αγαπώ' και να δες και να το άλλο, και η Alicia είναι όλη την ώρα ναι εντάξει χαλάρωσε και δεν τρέχει τίποτα και cool, και αυτά δεν καταλήγουν όμορφα συνήθως. Πάντως η πρώτη γνωριμία του Will με τον Zach ήταν adorkable (για να χρησιμοποιήσουμε και κανά φετινό buzzword) και απολαυστικά άβολη.

Όχι όσο άβολη θα είναι η κατάσταση όταν αρχίσει να γκρεμίζεται όλο αυτό το ντόμινο από μισές αλήθειες που τόσο αριστοτεχνικά έχει υφανθεί αυτή τη στιγμή χωρίς καλά-καλά να το έχεις χωνέψει, πίσω από τις διασκεδαστικές υποθέσεις της βδομάδας.

Σε ποιο επεισόδιο του Νοέμβρη θα γίνει το μεγάλο μπαμ και μετά θα τρέχουμε, θέλω να ξέρω.

.

The Good Wife: Get a Room

Το ξέρω ότι συνέβαιναν πολλά πράγματα στο επεισόδιο άξια σχολιασμού, αλλά δε μπορώ να ξεπεράσω το γεγονός ότι αυτός είναι ο πατέρας της Brenda.

Από εκεί και πέρα, hello Eli Gold! Μου φαίνεται ήδη σιγουράκι ότι όλες του οι ιστορίες φέτος θα είναι καθηλωτικές, σκέτη απόλαυση. Θα ήμουν στο όριο να πω ότι θα ήθελα να βλέπω μια σειρά μόνο για αυτόν και το γραφείο διαχείρισης ιδιόμορφων κρίσεων, αλλά αυτό θα παρέβλεπε το πόσο πολύ συνδέονται οι δικές του αποφάσεις με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει σε αυτό το γραφείο.

Η αλήθεια βέβαια είναι πως στο συγκεκριμένο επεισόδιο δεν νοιάστηκα ιδιαίτερα για αυτό το "οτιδήποτε άλλο", γιατί αυτή η σαχλή υπόθεση που έκατσε στον Eli ήταν όλα τα λεφτά. Είχε τον James Eckhouse, είχε την μία γκάφα να διαδέχεται την άλλη, μια σειρά από ξεκαρδιστικά επιθετικά και over-the-top αποσπάσματα ειδήσεων μέσα στην αφήγηση του show, και τον Eli τυπικά να βρίσκει τη λύση εκθέτοντας όποιον τον εξέθεσε.

Ένα από τα εμπόδια που βρήκε μπροστά του δημιουργήθηκε από το παράλληλο στόρι του Will και της Alicia που, κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο (αλλά όχι με τον σέξι τρόπο που θα περιμέναμε ή θέλαμε), έπαιζαν ένα χαριτωμένο παιχνιδάκι ισχύος με το απέναντι δωμάτιο, όπου βρισκόταν η Cuddy που πήγε να την στραπατσάρει ο House και έφυγε άρον-άρον. (Αυτό έχω καταλάβει ότι συνέβη, αλλά δεν παίρνω και όρκο, και δεν με πολυνοιάζει κιόλας.) Στο ρόλο διαμεσολαβητή του ΟΗΕ ήταν ο θεός "Sheeeeeeeeeeeet" από το Wire, πάντα ευχάριστο να βλέπουμε φάτσες από εκείνη τη σειρά σε κάτι αντάξιο της ΗΒΟ προϋπηρεσίας τους.

Εντάξει, cute όλο αυτό αλλά δε θα το θυμάσαι την επόμενη βδομάδα. Αυτό που δεν ξέρω είναι τι ρόλο θα παίξει η Lisa Edelstein στη συνέχεια της σειράς. Θα κρατήσει έναν recurring ρόλο από όσο έχω καταλάβει (κι από όσο υπονοείται εδώ), ο οποίος ενδεχομένως να πάει να μπει ανάμεσα στην Alicia και τον Will; Ίσως λίγο νωρίς για κάτι τέτοιο; Είναι μία παραπάνω επιπλοκή από όσο νομίζω ότι χρειάζεται η σειρά. Ή μπορεί και να το φαντάστηκα.

Ούτως ή άλλως, η σειρά αυτή τη βδομάδα ανήκε στον Eli και τα τυριά του.

.

The Good Wife: The Death Zone

Eli, meet Kalinda. Kalinda, meet Eli.

Amazing.

Όχι το επεισόδιο, το επεισόδιο ήταν απλώς καλό για τα στάνταρ της σειράς. Αλλά το 'ζευγάρωμα' Eli-Kalinda; Θεέ μου, ναι! Γιατί δεν είχε συμβεί τόσο καιρό; Το b-story με τους δυο τους που παίζουν στα δάχτυλα αυτόν που ήρθε για να παίξει εκείνους, ήταν απλά φανταστικό. Και δεν χρειάστηκε καν να δούμε την Kalinda σε δράση. Αναρωτιέμαι αν οι συγγραφείς θέλησαν απλά να τους βάλουν μαζί για ένα επεισόδιο, στο πλαίσιο του 'η Kalina δεν μιλάει με την Alicia, κάτι πρέπει να κάνει' ή αν σκοπεύουν να το προχωρήσουν ένα βήμα παρακάτω. Να τους κάνουν συμμάχους σε μελλοντικά πολιτικά παιχνίδια πχ. Ή προκειμένου ο Eli να μάθει μια αλήθεια για τον Peter που, ποιος ξέρει πώς θα τη χρησιμοποιήσει.

Πάντως μπορεί να χρειαστεί λίγο leverage, γιατί ο Peter μοιάζει έτοιμος να ξεκινήσει πόλεμο με την Lockhart/Gardner. Σα μικρά παιδιά όλοι τους, αφελείς. Όχι ο Peter, αυτός είναι απλά... άνθρωπος να το πω; Αλλά η Alicia και ο Will; Καλά κάνουν τα παιδιά και κάνουν ό,τι κάνουν δηλαδή (αν και βλέπουμε πως αρχίζει να τους είναι δύσκολο να το κρύψουν) αλλά ότι περιμένουν να μην επηρεάσει τις άλλες πτυχές των σχέσεών τους. Ότι η προσωπική κόντρα του Peter με τον Will (που ακόμα δεν έχει εκφραστεί και αυτό είναι το πιο καθηλωτικό, και το τι έχει να γίνει όταν μπουν λόγια στο μίσος που σιγοβράζει) δε θα επηρέαζε ας πούμε το γραφείο του εισαγγελέα με τη δικηγορική φίρμα σε πολιτικό επίπεδο; Ότι τα διαλυμένο σπίτι της Alicia δε θα άρχιζε να κατατρώει τις επαγγελματικές της σχέσεις;

Θα έλεγα ότι περιμένω να δω τι θα γίνει όταν η Diane μάθει, αλλά όπως είδαμε έφτασε μόνη της σε ισχυρή υποψία δίχως να χρειαστούν καθόλου κορώνες. Και η αντίδρασή της ήταν ψυχρή, άμεση και αποφασιστική. Πήγε στο σπίτι της Alicia, δίχως να γνωρίζει τι συμβαίνει (ή μήπως είχε υποψία, και πήγε με άδεια για να πιάσει γεμάτα;) και εκεί αντίκρυσε μια Alicia α) μόνη και β) κάπως ταρακουνημένη, στο άκουσμα των πληροφοριών για τις απαιτήσεις του Peter από τη φίρμα. Στη συνειδητοποίηση δηλαδή πως το παραμύθι τελείωσε.

Η υπόθεση της βδομάδας είχε τα χαριτωμένα της, το πώς δηλαδή η κάθε πλευρά χρησιμοποιούσε με διαφορετικούς τρόπους παραλλαγές λίγο-πολύ της ίδιας στρατηγικής, και ήταν διασκεδαστική η διαφορετική προσέγγιση λόγω των διαφορών στο νομικό σύστημα Αγγλίας και ΗΠΑ. (Κάθε μέρα μαθαίνεις και κάτι!) Αλλά κάπου ο καρτουνίστικος Άγγλος non-barrister με κούρασε, και τελικά δεν είναι ότι προσέφερε κάτι το στόρι πέρα από desktop theme.

Όχι ότι με ενόχλησε. Οι σχέσεις που δημιουργούνται κι εκείνες που ετοιμάζονται να αποκαλυφθούν τριγύρω από την υπόθεση της βδομάδας, αρκούσαν.

Αλλά σοβαρά τώρα. Kalinda, Eli, στο ίδιο δωμάτιο; Πόσο epic; Και κυρίως, πώς στα κομμάτια δεν είχε συμβεί ως τώρα;!

.

The Good Wife: A New Day

Όπως έγινε και με το Community, το "updated Blogger interface" έκρινε πως καλά ήταν όταν δουλεύαμε σε .doc αρχεία στο desktop μας τα οποία φυσικά δεν μπορούσαν να κάνουν αυτόματο save, οπότε έτσι άδοξα χάθηκε στα βάθη του χρόνου το πρώτο μου ever post για το Good Wife :(

Το post ξεκίναγε με quote του Will για τα συναισθήματά του, και μίλαγε για το πως διάφοροι χαρακτήρες απλά τα καταπνίγουν για μια σειρά από πολιτικοσεξουαλικούς λόγους. Επειδή δεν έχω χρόνο ή όρεξη να τα ξαναγράφω, μετά το άλμα απλώς παραθέτω εν συντομία μερικούς λόγους για τους οποίους γούσταρα την πρεμιέρα και επιφυλάσσομαι για κανονικά post από το 2ο επεισόδιο και μετά.


* Να ξεκινήσω από τον οργασμό; Θα ξεκινήσω από τον οργασμό. Είναι από τα πιο σέξι πράγματα που έχω δει ποτέ στην τηλεόραση και δεν το πιστεύω ότι χρειάστηκε να περιμένουμε τόσες δεκαετίες για να δούμε επιτέλους έναν γυναικείο οργασμό στην ελεύθερη TV.

* “Diane thinks I’m going too hard on you. Am I? Going too hard?” Καλησπέρα σας.

* Φοβερή η αντίθεση με το mute στο οποίο έχει τα συναισθήματά της η Alicia απέναντι στους πάντες σε όλο το υπόλοιπο επεισόδιο. Απέναντι στον Peter σε κοινωνικό επίπεδο (τη στιγμή που εκείνος ξέρει να εκμεταλλεύεται την παρουσία της, νικώντας μια καίρια μάχη στο δικαστήριο), στον Will σε επαγγελματικό (στο γραφείο ίσα που ανταλλάζουν βλέμμα), στην Kalinda σε 'φιλικό'.

* Αυτό το τελευταίο ήταν φανταστικό. Οι δυο τους διατάζονται ουσιαστικά να τα βρουν, και ως σωστές επαγγελματίες, βάζουν τις προσωπικές διαφορες τους στην άκρη. Αλλά χωρίς να κουβεντιάσουν. Απλά τα παγώνουν όλα. Καμία έκρηξη, κανένας τσακωμός. Απλά τρελή ένταση, που μένει παντελώς στο background. AMAZING.

* Επίσης μου αρέσει σαν set-up της σεζόν μια αντιπαλότητα Alicia/Peter, ειδικά με τον δεύτερο να θέτει υπό καθεστώς απόλυτης αυστηρότητας το γραφείο του (κανένας συμβιβασμός για δύο μήνες!).

* Φυσικά εντελώς GoodWife-esque που το άκρως πολιτικό ντιμπέιτ στην υπόθεση της βδομάδας καταλήγει κερδοφόρα ευκαιρία για τον Eli Gold που το εκμεταλλεύεται πατώντας τα σωστά πολιτικά κουμπιά.

* O δικαστής αυτής της βδομάδας είναι φρέσκος-φρέσκος, αν δεν απατώμαι. Γουστάρω πολύ που η σειρά έχει αναπτύξει αυτό το μικρό περιφερειακό καστ recurring δικαστών, και αυτόν τον πάω ήδη - κι όχι μόνο επειδή έπαιζε στην πιο απολαυστικά εβραϊκή ταινία που έχουν γυρίσει ποτέ οι Coen!

* Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει με την tutor της κόρης της Alicia. Μου έχει τύχει βέβαια ακριβώς ίδια φάση στον ηλεκτρικό και είναι awesome, αλλά εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω τι ακριβώς έγινε σε αυτό το επεισόδιο. Και μόνο σε μένα έμοιαζε με αγόρι;

* Anyway. Καλή, όχι τρομερή, αρχή για την σεζόν. Κρατάμε την HOTNESS και προχωράμε.

.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ακαδημία

...που κάλεσε τη Nina Dobrev στην τελετή. (Αυτή η φωτογραφία δεν έχει καμία άλλη σχέση με το περιεχόμενο του post, αλλά τι να έκανα, τη μούρη του Ty Burrell θα έβαζα μόστρα;)

Με τα Emmy λοιπόν όπως έχω ξαναγράψει δεν πολυασχολούμαι γιατί έχουν αυτή την εκνευριστική τάση να βραβεύουν κάθε χρόνο τα ίδια πράγματα και να αγνοούν πολλά από αυτά που θεωρώ πραγματική τηλεοπτική τέχνη, απλώς και μόνο επειδή δεν προσπαθούν να μοιάζουν σπουδαία. Αλλά είμαστε εδώ σήμερα για να μιλήσουμε για τις μπόλικες ευχάριστες εκπλήξεις της φετινής απονομής, που ειδικά στις δραματικές κατηγορίες μοίρασε τον πλούτο με φοβερά ικανοποιητικό τρόπο.

Ναι, επεισοδιάρα το 'Suitcase', κοινώς, αλλά έλεος, το Mad Men έχει πάρει βραβεία για δυο ζωές. Ας πάρει και κανάς άλλος τίποτα. Μετά το άλμα, οι υπόλοιποι (εκτός της Dobrev δηλαδή) λόγοι που θέλω φέτος να ευχαριστήσω την Ακαδημία.

Peter Dinklage (Emmy Β’ Ανδρικού Ρόλου σε Δράμα, για το Game of Thrones)
Ο πιο διάσημος νάνος του σινεμά έπαιξε στην τρομερή σειρά του ΗΒΟ τον πιο διάσημο ρόλο της καριέρας του, δηλαδή το μόνο συμπαθές μέλος της οικογένειας των ειδεχθών Lannisters. Και είναι και μερακλής κιόλας ο Καλός Lannister, γυναικάς, με χιούμορ, με διάθεση για περιπέτεια και κέφι. Πάντα είναι ευχάριστο όταν αναγνωρίζεται το fantasy και το science fiction στα συνήθως συντηρητικά βραβεία. Έστω κι αν πιστεύω ότι άξιζε πολλά περισσότερα (σκηνοθεσία για παράδειγμα, no offence για τον Martin Scorsese), αυτή η βράβευση είναι μια καλή αρχή για την μελλοντική παρουσία της σειράς στο θεσμό.

Ty Burrell (Emmy Β’ Ανδρικού Ρόλου σε Κωμωδία, για το Modern Family)
Καλό και άγιο το Modern Family που σάρωσε τα κωμικά βραβεία λες κι ήταν ο 'Τιτανικός', αλλά από όλα όσα πήρε, αυτό που πραγματικά γούσταρα ήταν ετούτο. Γιατί ο Ηρωικός Phil Dunphy φέρνει στην οθόνη όλα τα αμήχανα αντρικά ένστικτα του συζύγου, του πατέρα, του γιου που θέλει να είναι cool, άνετος και αστείος αλλά δεν ξέρει πώς να είναι τίποτα από όλα αυτά. Και γι’αυτό ακριβώς τον λατρεύουμε.

Julianna Margulies (Emmy Α’ Γυναικείου Ρόλου σε Δράμα, για το Good Wife)
Είχε κερδίσει ένα και για το ER (ως νοσοκόμα Carol, το αμόρε του Martini George) αλλά σε αυτό το σπουδαίο δικαστικό, πολιτικό, κοινωνικό δράμα χαρακτήρων κάνει πράγματα που δεν ξέραμε ότι είχε μέσα της. ΠΟΤΕ. ΞΑΝΑΡΧΙΖΕΙ. Η ΣΕΙΡΑ.

Jason Katims (Emmy Καλύτερου Σεναρίου σε Δράμα, για το επεισόδιο ‘Always’ του Friday Night Lights)
Το Friday Night Lights, παρά τα τρομερά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του στη διάρκεια των χρόνων, έχει υπάρξει έστω για διάσπαρτες στιγμές στο χρόνο ένα από τα σπουδαία τηλεοτικά δράμα της εποχής μας. Το ότι αυτή η σειρά βραβεύτηκε επιτέλους, έστω και την τελευταία πιθανή στιγμή, σημαίνει πως απλά έχουμε μια λιγότερη σπουδαία σειρά να θυμόμαστε κάθε φορά που πιάνουμε την κλασική κουβέντα “είναι γελοίο που δεν έχουν πάρει βραβεία τα...”

Speaking of, οι ΜΗΔΕΝ υποψηφιότητες του....

Γιατί ωραία τα βραβεία για το Friday Night Lights, αλλά κι αυτή η εκλεκτή παρέα με Wire, Buffy(*) κλπ, πρέπει να μεγαλώνει κι αυτή κάπως.

(*Και μην πει κανάς έξυπνος ότι η Buffy έχει κερδίσει Emmy μακιγιάζ και μουσικής ε)

Margo Martindale (Emmy Β’ Γυναικείου Ρόλου σε Δράμα, για το Justified)
Κάθε φορά που ηθοποιός κερδίζει βραβείο ερμηνείας για κάποιον από τους άγριους, βρώμικους, καθηλωτικούς ρόλους σειράς του FX, ένα μικρό κομμάτι κακογουστιάς κάπου στον κόσμο πεθαίνει - και ο Kurt Sutter κερδίζει χίλιους followers στο twitter.

Guy Pearce (Emmy Β’ Ανδρικού Ρόλου σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία, για το Mildred Pierce)
Όχι ότι ασχολείται κανείς με αυτές τις κατηγορίες (στα mini-series πάντα κερδίζει το όποιο μεγάλο κινηματογραφικό όνομα έχει τύχει να παίξει σε παραγωγή του ΗΒΟ της περασμένη σεζόν, όπως πχ τώρα η Kate Winslet) και όχι ότι άντεξα να δω το Mildred Pierce χωρίς fast forward, αλλά το βραβείο αυτό το διασκέδασα γιατί ξαφνικά το timeline μου γέμισε με διαφορετικά-αλλά-ίδια αστεία για τον Guy Pearce και τον ρόλο του στο 'Memento'.

Kyle Chandler (Emmy Α’ Ανδρικού Ρόλου, για το Friday Night Lights)
Η καλύτερη στιγμή της βραδιάς! Φέτος θα ήταν η κρίσιμη βράβευση σε αυτή την κατηγορία, καθώς από τότε που ξεκίνησε το Breaking Bad, την έχει πάρει εργολαβία ο Bryan Cranston. Το έχουμε αναλύσει ξανά το θέμα: Επειδή στην περσινή σεζόν δεν παίχτηκε η σειρά, ήταν μοναδική ευκαιρία για όλους τους υπόλοιπους να προλάβουν να τσιμπήσουν ένα Εmmy πριν επιστρέψει ο Sergey Bumbka της κατηγορίας. Θα ήταν ο Steve Buscemi που παίζει στο Boardwalk Empire; Θα ήταν ο "strong, silent type" Jon Hamm του Mad Men; Θα ήταν μήπως -επιτέλους- ο Hugh Laurie, που παραμένει δίχως βραβεία μετά από τόσα χρόνια ως House;

Όχι, το βραβείο ήρθε και πήρε από το πουθενά ο Kyle Chandler. AMAZING! Γιατί o coach Taylor στο Friday Night Lights είναι ο προπονητής, ο πατέρας, ο φίλος, ο σύζυγος, ο δάσκαλος, ο μέντορας που πάντα εύχεσαι να είχες. Ο Chandler έστησε τις τελευταίες 5 σεζόν έναν από τους πιο στιβαρούς και αγαπημένος χαρακτήρες σε οποιαδήποτε σειρά, με τους θεατές της σειράς να κρέμονται από το στόμα του και τα γεμάτα νόημα βλέμματά του όπως ακριβώς και οι παίχτες της ομάδας του Taylor περίμεναν έναν λόγο του σε κάποιο ημίχρονο για να πάρουν ξανά τα πάνω τους. Και τελοσπάντων, τόσες ταινίες με γαμάτους προπονητές έχουμε δει, που εμψυχώνουν παίχτες με σπουδαία λογύδρια στο ημίχρονο. Επιτέλους, κάποιος, κάποτε, έπρεπε να αναγνωριστεί με ένα μεγάλο βραβείο.

CAN'T LOSE ΔΙΑΟΛΕ!


(Το κείμενο εμφανίστηκε με μικρές παραλλαγές στο ΜΕΝ24.)

.

Infographic: Οι serial losers των Emmys Α' Ρόλου

Ενόψει των Κυριακάτικων Emmy (ένας θεσμός που έχει πάψει εδώ και χρόνια να απασχολεί εμένα και κατ'επέκταση το blog, πέραν ίσως μιας στοιχειώδους αναφοράς), η καλύτερη προετοιμασία που έχεις να κάνεις, είναι να θυμηθείς ποιοι δεν τα κέρδισαν ποτέ. Πχ θυμόσουν ότι πρωταγωνιστές σαν τον John Goodman, τον Steve Carell ή την Julianna Margulies δεν κέρδισαν ποτέ το βραβείο για κάποιον από τους ρόλους που τους έκαναν διάσημους; Το ήξερες ότι η Frances Conroy του Six Feet Under έχει χάσει 4 φορές το Emmy από 4 διαφορετικές ηθοποιούς; Και είναι και κρίμα είναι να μην έχεις εύκαιρη την πληροφορία πόσες φορές προτάθηκε η Jennifer Garner για το Alias.

(Πώς δεν της δίνεις το Emmy για το παραπάνω δηλαδή; Καμία αξιοκρατία.)

Το HitFix έστησε δύο γαμάτα infographics τα οποία θα βρεις μετά το άλμα, που καλύπτουν τις κατηγορίες Α' Ρόλων για γυναίκες και άντρες, δράμα και κωμωδία, και που συμπυκνώνουν όλη αυτή την πληροφορία, σε 2 άθελά τους εξοργιστικές εικόνες. ("Πόσες φορές έχει χάσει ο Hugh Laurie από τον James Spader;!")

Αλλά δεν πειράζει. Ο Tony Shalhoub να κερδίζει Emmy κι όλοι οι άλλοι να καταλήγουν σε infographics.

*sigh*

.