PilotWatch: Touch

“Touch me where the bomb is!”

Λίγα λόγια για την επιστροφή του Jack Bauer στη μικρή οθόνη.

Η σειρά είναι από την ιδιοφυία πίσω από το Heroes, τον Tim Kring (*) αλλά όλοι την περιμέναμε κυρίως για την επιστροφή του Kiefer Bauer στην οθόνη μας.

(*Ironic statement.)

Είναι πάντα πρόβλημα όταν επιστρέφεις μετά από έναν τόσο εμβληματικό ρόλο όσο ο Jack Bauer τόσο σύντομα (και γενικότερα, πόσο μάλλον τόσο σύντομα) και το γιατί φαίνεται αρκετά εδώ. Ο Jack παίζει τον Kiefer που παίζει τον Martin Bohm, το οποίο ακούγεται σαν Bomb, εκ του TELL ME WHERE THE BOMB IS. O Kiefer Bomb όμως εδώ δεν είναι ένας αγροίκος πράκτορας με χαλασμένη ηθική πυξίδα, αλλά ένας φιλήσυχος χήρος που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τον 11χρονο γιο του πηδώντας από δουλειά σε δουλειά. Καταλαβαίνεις πώς μπορεί να είναι πρόβλημα όταν τον ακούς να λέει “dammit” και στο μυαλό σου αντηχεί το τικ-τικ ενός ρολογιού με κίτρινους ηλεκτρονικούς χαρακτήρες να αναβοσβήνουν.

H μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο Jack Bohm είναι ότι η γυναίκα του πέθανε την 11η Σεπτεμβρίου και ο γιος του δε μιλάει και αγγίζει κανέναν και ποτέ. Είναι εμφανές ότι το Hollywood έχει περάσει από την εποχή όπου έβγαζε σκληρές, σκοτεινές ιστορίες με σκληρές, δύσκολες αλήθειες από αυτό το υλικό, σε μια εποχή όπου αισθάνεται άνετα με το να παράγει συναισθηματικές σαχλαμάρες κάποιες εκ των οποίων σκοράρουν και υποψηφιότητες Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ.

Το Touch δεν είναι σαχλαμάρα (όχι απαραίτητα δηλαδή) αλλά αυτή ήταν μια γενικότερη παρατήρηση. Το πρόβλημα είναι πως δεν είναι τρομερά συναρπαστική. Βασίζεται στην ιδέα πως εγώ ως θεατής θα βρω ενδιαφέρουσα μια ακολουθία σκηνών όπου άνθρωποι γράφουν/διαβάζουν/ακούν/πληκτρολογούν αριθμούς σε χαρτιά και κινητά προς ένα μάτσο προβλέψιμων συγκινητικών resolutions. Ας πούμε ότι δε με βλέπω να χάνω και τον ύπνο μου.

Οι αριθμοί προέρχονται από τον 11χρονο Jake, ο οποίος -μας εξηγεί ο κλασικός σοφός γέρος- είναι διαφορετικός, αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζαμε: Είναι διαφορετικός με την έννοια ότι μπορεί να δει τον κόσμο ως μια αλληλοεπηρεαζόμενη αλληλουχία καταστάσεων, προσώπων, πραγμάτων, και οι αριθμοί που του έρχονται είναι ο τρόπος του για να βλέπει τις συνδέσεις και να τις εκφράζει. Ο Jake βρήκε μόνος του την ακολουθία Φιμπονάτσι και ο Martin Bauer κοιτάζει τις εικόνες κάτι ανανάδων που του δίνει ο Danny Glover (που παίζει το ρόλο του σοφού γέροντα) και καταλαβαίνει. Ή κάτι τέτοιο.

“Electromagnetic energy and connections!” Well there you go.

(Εγώ πάντως όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου είχα ανακαλύψει μόνος μου το τρίγωνο του Πασκάλ αλλά κανείς δεν είπε στους γονείς μου ότι είμαι πιο εξελιγμένος. Ούτε καν 20 δεν είχα πάρει στο τρίμηνο. Έξαλλος ήμουν.)

Πέραν της πλάκας: O Kring εδώ έχει πάρει ουσιαστικά το concept της ύπαρξης του Dr. Manhattan από το Watchmen και το έχει ντύσει με αχρείαστο μπλα-μπλα και συναισθηματισμό. Σου λέει βασικά ότι ο μικρός Jake, όπως και το Μεγάλο, Έξυπνο Στρουμφ του Alan Moore, μπορεί να δει τις μαθηματικές δομές πίσω από τα πάντα, να τα ερμηνεύσει σε επίπεδο θεμελιώδες, άρα να ξέρει τι έρχεται μετά. Ουσιαστικά γνωρίζει εν δυνάμει τα πάντα - ό,τι έχει συμβεί, ό,τι συμβαίνει, ό,τι πρόκειται ποτέ να συμβεί. Είναι μια φανταστική ιδέα για κεντρικό χαρακτήρα και για σειρά.

Μόνο που δεν εμπιστεύομαι καθόλου τον Tim Kring με αυτήν.

Ο άνθρωπος απέδειξε με το Heroes ότι (εκτός από φρικτός σεναριογράφος και showrunner) δεν μπορεί να είναι συνεπής πάνω σε ένα concept. Περιμένω εναγωνίως τη στιγμή που ο Jake θα δει ένα μέλλον που ανεξήγητα θα αποτραπεί από τον Jack Bomb. Ακόμα όμως και χωρίς να φτάσει ποτέ η σειρά στα άσχημα lows του Heroes, το πρόβλημά μου είναι άλλο: Σίγουρα, δε μπορεί, κάπου να μην υπάρχει κάτι ελαφρώς πιο ενδιαφέρον να κάνεις με ένα τέτοιο concept από την καλή πράξη της εβδομάδας; Από την άλλη, θα ήθελα να είναι το Touch κάτι πιο φιλόδοξο; Όχι, γιατί θα γκρεμοτσακιζόταν όπως το Heroes και σύντομα θα είχαμε ένα μοντέλο του Maxim να ξελογιάζει τον Kiefer Bauer ο οποίος θα είχε καταληφθεί από μια Γιαπωνέζα στρίπερ.

(Η κλισέ παγκοσμιότητα της ιστορίας είναι άλλο ένα αποτύπωμα της υπογραφής του Kring. Είναι τελικά ένας αυθεντικός UnGood TV auteur!)

Δυστυχώς ο Kring είναι αυτός που είναι. Το Touch, όπως αφήνει να φανεί αυτός ο πιλότος, είναι μια καλή-όχι-τρομερή σειρά που ενώ θα ήθελες να είναι πιο φιλόδοξη, ταυτόχρονα σκέφτεσαι πως ίσως καλύτερα που δεν είναι.

Επιστρέφει τον Μάρτιο με μια σεζόν 12 ακόμη επεισοδίων, του εύχομαι καλή τύχη και θα τα ξαναπούμε ίσως το καλοκαίρι αν 'το buzz' είναι θετικό μετά και το season finale.

.

The Zeros: The 5 Worst TV Shows

Με παίδεψε λίγο αυτό, γιατί ποιος είναι ο στόχος; Να κράξουμε το Simple Life ή το According to Jim; Όχι, ποιο το νόημα. Περισσότερο με ενδιαφέρουν οι τάσεις. Τα πράγματα που έκαναν την τηλεόραση λίγο χειρότερη ως μέσο, σχετικά με πριν αυτά κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι 5 κάκιστες σειρές, και μαζί όλα όσα αυτές συμβολίζουν.

5. H άρρωστη ποπ κουλτούρα: Cavemen

Το ABC έκρινε πως θα ήταν έξυπνη ιδέα να φτιάξει ένα sitcom βασισμένο σε μια διαφήμιση εταιρείας ασφαλειών. Το οτι το τελικό αποτέλεσμα, με μια οικογένεια από ανθρώπους των σπηλαίων στη σύγχρονη Αμερική, ήταν τελικά μια ελαφρώς ρατσιστική κωμωδία που δε σε έκανε να γελάσεις ούτε μισή φορά, απλώς μας άφησε χωρίς φόβο να ανακηρύξουμε το Cavemen ως το πιο πιο χαρακτηριστικό δείγμα όλων όσων είναι στραβά και αρρωστημένα στην ποπ κουλτούρα σήμερα.

4. To reality trash: The Hills

Κάποια μέρα θα καταλάβω γιατί αυτό το πράγμα γνώρισε τέτοια επιτυχία. Σαφώς και δεν είναι ο πάτος του βαρελιού του reality (hello, Jon & Kate!) αλλά το γιατί κάποιος θα έβρισκε ενδιαφέρον κάτι με 4 περιφερόμενες bimbos που απλώς κάθονται και συζητάνε το γκομενικά τους, και περιστασιακά κλέβουν και η μία τον γκόμενο της άλλης, είναι απλά beyond me. Και το λέω αυτό ως φαν και του reality, και της σαπουνόπερας. Ως φαν ακόμα και του Laguna Beach δηλαδή, πώς το λένε.

3. To ill-conceived spin-off: Joey

Crickets. Ακόμα θυμάμαι τα crickets. Ποιος άνθρωπος θεώρησε πως θα ήταν καλή ιδέα μια σόλο σειρά του λιγότερου αστείου από τους 6 Friends, μιας σειράς δηλαδή που έτσι κι αλλιώς είχε εδώ και χρόνια εξαντλήσει το κωμικό της οπλοστάσιο; Το αποτέλεσμα, δηλαδή η αποτυχία, ήταν ένα μεγαλοπρεπές και συλλογικό "DUH!"

2. Το remake που κανείς δε ζήτησε: Knight Rider

Παίζει να μην έχω δει στη ζωή μου πιο βαρετό πράγματα από την τηλεταινία που επανέφερε το Knight Rider στις οθόνες μας. Σύμβολο μιας νέας καλλιτεχνικά χρεοκοπημένης εποχής για το NBC, όπου ομάδες executives αποφάσιζαν για το πρόγραμμα με βάση pitches των δύο γραμμών. "Ο Ροβινσώνας Κρούσος στο σήμερα!", "Ο Τζέκιλ κι ο Χάιντ σε κατασκοπικό θρίλερ!", "Ο Knight Rider χωρίς το '80s cheese!". Από όλα, αυτό το τελευταίο μοιάζει το πιο εγκληματικό.

1. Αυτοί που δεν κατάλαβαν τι αντέγραφαν: Heroes

Αχ, εκείνες τις όμορφες και ξένοιαστες μέρες του φθινοπώρου του 2006, αν μπορούσε ένας άγιος άνθρωπος να έχει γυρίσει στο χρόνο με τη γνώση του σήμερα και να μας εξηγούσε οτι το Heroes θα ήταν το χειρότερο TV show της δεκαετίας. Πόσο πολύτιμο χρόνο θα είχαμε γλιτώσει.

Το Heroes δεν είναι χειρότερο από το According to Jim ή από το Unan1mous. Είναι όμως η πιο αποτυχημένη σειρά της δεκαετίας, γιατί πήρε έξοχη πρώτη ύλη (Lost, Rising Stars) και ενώ δεν είχε ιδέα τι να κάνει με αυτή, τόλμησε να ξεγελάσει το κοινό, υποστηρίζοντας για ένα σύντομο διάστημα μες στο χρόνο οτι ήταν σειρά ανώτερη από το Lost.

Και γι'αυτό κερδίζει αυτή την περίοπτη θέση, γιατί συμβολίζει όλες τις αμαρτίες καθε show μυθολογίας που θέλησε να κλέψει λίγη από τη δόξα του Lost. Αλλά κανένα τους, με το Heroes πρώτο και χειρότερο, δεν φρόντισε να αναπτύξει σωστά την ιστορία του. Δε μας σύστησε το σύμπαν του, δε μας έκανε να αγαπήσουμε (ή να μισήσουμε) τους ήρωές του, δεν τους κράτησε συνεπείς στον εαυτό τους, δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να ολοκληρώσει μια σειρά από λειτουργικούς κανόνες του σύμπαντός του. Απολύτως τίποτα στο Heroes δεν είχε ποτέ εσωτερική συνοχή, από τις μεταστροφές χαρακτήρων που θα ζήλευε και η Τόλμη & Γοητεία μέχρι αυτή την αξέχαστη πορδή που ήταν το φινάλε της 1ης σεζόν, όπου αυτό που για ένα χρόνο μας παρουσιαζόταν ως αναπόφευκτο, έξαφνα απλά δεν ήταν. Τι βολικό! Who cares λοιπόν.

Και έχοντας πρώτα αποτύχει να μας κάνει να νοιαστούμε για οτιδήποτε πριν από τη μυθολογία, πάει και μας μπουκώνει με πλοκή. Με αργόσυρτους, ανυπόφορους ρυθμούς, η ακατανόητη ιστορία της σειράς άρχισε να έχει περίεργες στροφές, αμέτρητες τρύπες, και την ηλιθιότητα των χαρακτήρων ως πρακτικά μοναδική κινητήρια δύναμη.

Υπάρχει ένας πολύ απλός λόγος που καμία απολύτως σειράς από όσες θέλησαν να πατήσουν πάνω στην επιτυχία του Lost και να χτίσουν ένα πιστό (και mainstream) κοινό δεν τα κατάφεραν. Γιατί καμία τους δεν είχε την 1η σεζόν που είχε το Lost, και καμία δεν είχε την 4η σεζόν που είχε το Lost. Καμία τους δε δείχνει να ενδιαφέρεται να τις αποκτήσει, πόσω μάλλον να έχει την ικανότητα να το κάνει.

Heroes, η ύπαρξή σου θα άξιζε να ξεχαστεί απολύτως, αν δεν ήσουν τόσο μεγαλειώδες παράδειγμα προς αποφυγή.

Ποιες είναι οι δικές σας σειρές που θα θέλατε να ξεχάσετε ποτέ οτι είδατε;

.

No more Heroes anymore άτιτλο ποστ για το Heroes

Bαριέμαι να σκεφτώ ολόκληρο καινούριο pun για το Ηeroes, απλά και μόνο για να μεταδώσω την ολόφρεσκα tweet-αρισμένη και διαδεδομένη είδηση πως ο Bryan Fuller παραιτήθηκε από το Heroes γιατί αποφάσισε οτι προφανώς είχε καλύτερα πράγματα να κάνει με το ταλέντο του κι εμείς με το χρόνο μας. (Κι επίσης γιατί η σειρά πάει να πεθάνει οριστικά φέτος και γιατί να ασχολείσαι με ένα πτώμα όταν δεν είσαι ο Ned, παρά μόνο ο δημιουργός του;)

R.I.P. Heroes.
Για μια μικρή στιγμή εκεί σε μια σκοτεινή γωνιά του zeitgeist, σχεδόν μας είχες ξεγελάσει.

.

Things I don't like right now, Two: 'Heroes'

Από αυτή την Παρασκευή το science fiction θα διαθέτει μια μέρα με 'Battlestar Galactica', 'The Sarah Connor Chronicles' και 'Dollhouse'. Έξοχοι ηθοποιοί, καθηλωτικές περιπέτειες, φιλοσοφικές αναζητήσεις, πλουραλιστική γκάμα αλληγοριών, και η Shirley Manson. Σύμφωνοι, η ανταρσία στο Galactica είναι αριστουργηματικό πολιτικό δράμα και δε μπορείς πάντα να έχεις απαιτήσεις που να φτάνουν εκεί ψηλά. Αλλά ο John, η Sarah και η Cameron στο standoff τους με τον Cromartie στην έρημο του Νέου Μεξικού δεν είναι και κάτι δα άπιαστο. Βασική αίσθηση καλού storytelling θέλει, μια ομάδα ικανών ηθοποιών, και ένα στοιχειώδες όραμα.

Με όλα αυτά θέλω να πω οτι αυτή τη στιγμή δεν είμαι τόσο απελπισμένος για καλό sci fi ώστε να μπω στο τριπάκι να θεωρήσω το νέο Νέο 'Heroes' οτιδήποτε εκτός από φρικτό. Το καστ παραμένει ερασιτεχνικού επιπέδου, οι διάλογοι επεξηγηματικοί σε σημείο δευτέρας δημοτικού, και το σύνολο εξακολουθεί να αποτελείται από ένα χυμαδιό χαρακτήρων και ιστοριών που με νοιάζουν λιγότερο από το τι καιρό θα κάνει αύριο στην πόλη Arica της Χιλής. (Συννεφιά με περίπου 20 βαθμούς Κελσίου, by the way.) Εδώ και δυόμιση χρόνια συνεχίζουμε να ρίχνουμε τα στάνταρ μας όλο και χαμηλότερα προκειμένου να συναντήσουμε αυτή τη σειρά, αλλά αυτή μας ξεφεύγει τρέχοντας ακόμα γρηγορότερα προς τα κάτω. Τώρα που μάλλον την προλάβαμε, μπορούμε συλλογικά να αποφασίσουμε πως δεν θέλουμε να είμαστε εκεί κάτω; Fuller, ξε-Fuller, Ivanek, ξε-Ivanek! Οι Παρασκευές των Echo και Cameron δεν αργούν.

.

This week in Action

Ορκίζομαι οτι προσπάθησα 2 φορές να ξεκινήσω το 4ο volume 'Heroes' αλλά αφού το μετάνιωσα και τις 2, τελικά απλά διέγραψα το αρχείο απείραχτο. I just don't care. Όταν με το καλό έρθει ο Fuller, το ξανασυζητάμε. Eπίσης, είδα και διασκέδασα το '24' και αυτή την εβδομάδα, αλλά έχουν περάσει 3-4 μέρες και ειλικρινά δε θυμάμαι απολύτως τίποτα για το επεισόδιο. E, και για το 'Chuck' τα είπαμε.

Οπότε απλώς σχόλια για 'Fringe' και 'Life' μετά το άλμα.

~-~

Fringe, 1x13 The Transformation: Έτσι μπράβο. Με κουράζει, ομολογώ, αυτό το pattern (hee-hee) των 3 επεισοδίων-μάπα ακολουθούμενα από ένα δυνατό, αλλά για επεισόδια σαν αυτό εδώ, χαίρομαι που συνεχίζω και δίνω ευκαιρίες στη σειρά. Όχι πως ήταν τίποτα το συγκλονιστικό, και ούτε έμπαινε ιδιαιτέρως σε χωράφια της μυθολογίας, απλά ήταν ένα πολύ-πολύ καλοφτιαγμένο επεισόδιο. Δεν λέω τίποτα καινούριο τώρα, αλλά το teaser ήταν εκπληκτικό για μια ακόμα φορά, μπαλαντζάροντας τέλεια ανάμεσα στον τρόμο, την αγωνία και, ας είμαστε ειλικρινής, το tongue-in-cheek. (Did you see that creature;!)

Το φοβερό ήταν οτι από εκεί κι έπειτα δεν εξαντλήθηκε, όπως συνήθως συμβαίνει. Η μετά θάνατον αθώωση του πράκτορα Scott σε συνδυασμό με τα σταθερά ζαλιστικά πλάνα εντός της δεξαμενής, την spooky σκηνή που η ανάμηση μιλάει στην Olivia για πρώτη φορά και το τέλος της μνημο-σχέσης τους έκανε για ένα ωραίο προσωπικό focus πάνω στην Olivia, μετατρέποντας τα όποια νέα ερωτηματικά σχετικά με τη συνωμοσία και την Massive Dynamic να μας νοιάζουν κάτι λίγο, αντί να πρόκειται απλώς περί απρόσωπων ανδρείκελων που κρατάνε ένα παγωμένο πτώμα στο ψυγείο τους. Good stuff, αυτή την εβδομάδα. Σε κανά μήνα πάλι...;

~-~

Life, 2x13 Re-Entry: Ομοίως πολύ καλό επεισόδιο και για τη νέα μου λατρεία, το οποίο βέβαια σε αντίθεση με το 'Fringe' δεν πρόκειται περί εκπλήξεως. Εκτίμησα ιδιαίτερα το πώς η σειρά δεν έκανε και μεγάλο θέμα την ταυτότητα του εκτελεστή του Crews, ούτε επιχείρησε να το τραβήξει για μισή σεζόν. Δυο μισόλογα του Charlie, και καταλάβαμε όσα έπρεπε να καταλάβουμε. Ούτε κουραστικό exposition, ούτε μασημένοι παραλληλισμοί, ούτε τίποτα. Όλα στο βαθμό που πρέπει.

Βοηθούσε βέβαια και το δυνατό a-story με τους λάτρεις της περιπέτειας που σκοτώνονταν μεταξύ τους, και βοήθησαν και τα πάντα αποστομωτικά visuals που προσφέρει η σειρά (το αεροπλάνο στη μέση του δρόμου, για αρχή). Αλλά βασικά είναι υπέροχο που έχουμε ξανά πίσω (για όσους το έβλεπαν από πριν) ή απλώς για πρώτη φορά σε εβδομαδιαία βάση (για εμένα και όποιον το ξεκίνησε πρόσφατα) την εκπληκτική χημεία των Crews/Reese. Να δούμε τώρα αν η σειρά θα βρει και κάτι για να κάνει ο Adam Arkin ή απλά θα αρκεστεί σε περιστασιακές χαριτωμενιές όπως αυτού του επεισοδίου όπου επιτέλους ο Ted βρίσκει ενθουσιώδες κοινό στη φυλακή. Και, in pure Charlie/Zen fashion, κάθεται και τις τρώει κιόλας.

.

Save the Heroes

Ρε σεις, αυτός εδώ βγάζει νόημα. Απίστευτα πράγματα! Πού ήταν η κοινή λογική όταν τη χρειαζόσουν τόσα χρόνια άραγε; Α ναι, δούλευε σε άλλο show.

O Bryan Fuller εξηγεί πώς θα σώσει το 'Heroes'.

The news from Fabletown

Mια γρήγορη ματιά σε αξιοσημείωτα νέα από τις τελευταίες μέρες:

To ΑBC παρήγγειλε σενάριο πιλότου για τη μεταφορά του φανταστικού κόμικ 'Fables' του Bill Willingham που εκδίδεται από τη DC/Vertigo εδώ και πολλά χρόνια. Βασικά κάθε χαρακτήρας παραμυθιού είναι υπαρκτό ον, και όλοι μαζί έχουν εκδιωχθεί από τη μυθική Fabletown από έναν αγνώστου -αρχικά- ταυτότητας εχθρό. Τώρα έχουν τη δική τους κρυφή συνοικία, κάπου στη Νέα Υόρκη. Όλα αρχίζουν όταν ο Bigby Wolf και η Snow White--

O T.R. Knight θέλει να φύγει από το 'Grey's Anatomy'. Όχι οτι τον αδικώ ή τίποτα τέτοιο, στον πάγκο κάθεται φέτος. Απλά κουράστηκα. Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.

Το NBC κόβει την ώρες που διαθέτει εβδομαδιαία για original programming, δίνοντας καθημερινά το timeslot των 10 στο κωμικό σαγόνι του Jay Leno. Αυτό αποτελεί άσχημα νέα για πολλούς λόγους, αρχικά γιατί ο Leno δεν είναι αστείος. Κατά δεύτερον και κυριότερον, γιατί οι διαθέσιμες ώρες για προγραμματισμό της προκοπής μειώνονται δραματικά, χτυπώντας τις πιθανότητες των λιγοστών shows του δικτύου για ανανέωση. (Για ανάπτυξη νέων ας μην τα πολυσυζητάμε καλύτερα.) Ε, βάλτε και τίποτα φριχτά reality shows, βάλτε και τίποτα διασκευές μεξικάνικων σαπουνόπερων που θα έχει αγοράσει το NBC από την εταιρεία του διευθυντή του, μια χαρά. Και όχι οτι θα έσκαγα, αλλά δίνει πολύ κακό προηγούμενο αυτό το πράγμα. Πριν 2 χρόνια το NBC είχε καλύτερο πρόγραμμα κι απ'το ΗΒΟ, γαμώτο.

By the way o Hollywood Reporter έγραψε κάπου οτι ο Bryan Fuller θα πιάσει δουλειά -αδιευκρίνιστη- στο 'Heroes' από το 20ο επεισόδιο της σεζόν. Πέραν αυτού κανείς δεν ξέρει, ούτε για τον Fuller που υπέγραψε για 2 χρόνια με την Universal, ούτε για το "Heroes' που σε κάποια φάση θα πρέπει να ανανεωθεί κιόλας.

Α, το 'Pushing Daisies' θα έχει proper finale, λέει ο Ausiello, και τα 3 τελευταία επεισόδια παίζει να παιχτούν σερί σε μία νύχτα μέσα, εκεί στις αρχές Γενάρη. Καλά νέα όλα, μην αγωνιούμε κιόλας.

Αυτό γαμάει.

Ο Ben Silverman για το NBC αναπτύσσει reality show για τον Αλέξη Κούγια, όπου 12 δολοφόνοι, βιαστές, έτεροι μεγαλοδικηγόροι και λοιποί εγκληματίες εν πάσει περιπτώσει, θα διαγωνίζονται σε κάθε σεζόν για να απαντήσουν στην ερώτηση 'Who Wants to Be a Murderer!' Σε κάθε επεισόδιο, βάσει ψήφων του κοινού, θα αποβάλεται από την Προστασία Κούγια κι ένας από τους εγκληματίες, μπαίνοντας έτσι απευθείας στη φυλακή για το έγκλημά του. Ο εγκληματίας που θα μείνει τελευταίος επιζών θα κερδίσει την Υπεράσπιση Κούγια στο δικαστήριο, επιτυγχάνοντας έτσι την αθώωσή του όσο μεγάλο κι αν είναι το έγκλημά του! (ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΑΛΗΘΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.)

^ Το τελευταίο item ελέγχεται για την αλήθεια του. O Michael Ausiello δεν το έχει μεταδώσει ακόμα. Ως τότε θεωρήστε το απλώς μια φήμη.

(Συγχωρέστε με για αυτό το διάλειμμα για έκτακτο δελτίο, δε θα ξανασυμβεί. Συχνά.)

Random shots

Mε αυτά και με αυτά, δηλαδή με το 'Shield' που ακόμα δε μπορώ να το ξεπεράσω ("This is what the hero left on his way out the door," τι αριστουργηματάρα χριστέ μου), έχουν μαζευτεί κάτι ψιλο-άπειρα και πολύ πιεστικά deadlines για το επόμενο διήμερο, οπότε θα πιάσω την ευκαιρία της χαμηλής τηλεοπτικής κίνησης λόγω Thanksgiving και θα προχωρήσω σε πιο χαλαρό πρόγραμμα ποσταρίσματος για τις επόμενες μέρες. Βασικά μέχρι το weekend θα κάνω ένα συγκεντρωτικό για ό,τι λίγα παίξουν τώρα ('House', 'Pushing Daisies', ό,τι άλλο), και σίγουρα άλλο ένα για το 'Time of Your Life' arc της 'Buffy' που ολοκληρώθηκε σήμερα. Πέραν αυτών, θα δείξει. (Έχω ακόμα δυο επεισόδια 'True Blood'. Θα προσπαθήσω να ζουλήξω ένα post μες στο weekend για να το συζητήσουμε κι αυτό τώρα που ολοκληρώθηκε η σεζόν.)

Στο μεταξύ, το NBC παρουσίασε ένα πρόγραμμα για το Γενάρη το οποίο σε κάνει να ξύνεις το κεφάλι σου από το πόσο φρικτό είναι. Σοβαρά, αυτά τα βλέπει το CW και βάζει τα γέλια.

Στο ABC ξύνουν το κεφάλι τους κι αυτοί με το ghostbuster-ιλίκια που λαμβάνουν χώρα στην κρεβατοκάμαρα της Izzie και ψάχνονται γενικώς μπας και πρέπει να επέμβουν κι εδώ, αυτή τη φορά για να απολύσουν τον JD Morgan ξέρωγώ.

Στο CBS, και στο πλατό του 'How I Met Your Mother' συγκεκριμένα, οι πάντες γεννάνε. Είναι να απορείς που αφιέρωσαν τις προάλλες ένα ολόκληρο επεισόδιο στη μαγική δύναμη της μωρουδιακής κάλτσας; ("Sock!")

Και στο Fox ακόμα τρίβουν.

Α, α, μισό, έχω κι άλλο ABC! Trailer 'Cupid'! Hello again, Rob Thomas + Diane Ruggiero! Yay!


Πριν κλείσω, και για να μην κάνω ξεχωριστό ποστ, μήπως μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει με πολύ απλά λόγια γιατί το προχθεσινό 'Heroes' ήταν υποτίθεται Το Επεισόδιο Μετά Το Οποίο Τίποτα Δεν Θα Ήταν Ξανά Ίδιο; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

The facts were these:

To 'Pushing Daisies' ολοκλήρωσε την παραγωγή των 13 του επεισοδίων για τη 2η σεζόν. Το ABC δεν παρήγγειλε επιπλέον ώρες, και η σειρά κόπηκε άδοξα. Ο Bryan Fuller συζήτησε με τη DC Comics για το ενδεχόμενο να ολοκληρωθεί η ιστορία της σειράς σε έντυπη μορφή, κλείνοντας τα πάμπολλα ορθάνοιχτα threads. Χωρίς να απογοητεύεται, διαπραγματεύτηκε έπειτα με τη Disney τη μεταφορά των Daisies στη μεγάλη οθόνη, για μια περιπέτεια αυτοτελή, δίχως το βάρος των threads της σειράς, που πλέον είχαν ολοκληρωθεί στο κόμικ. Όσο για την τηλεοπτική του καριέρα, ο Bryan Fuller ανέλαβε την ηλεκτρική καρέκλα του showrunner για το προβληματικό 'Heroes', το οποίο στην 4η σεζόν του απόλαυσε κριτική και εμπορική αποδοχή άνευ προηγουμένου.

All was well again.

In the world of news

> To 'Lost' ανακοίνωσε πρεμιέρα για την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου με διπλό επεισόδιο, και στη συνέχεια θα παίζει κάθε Τετάρτη στις 9. Και για όσους κρατάνε σημειώσεις, ναι, αυτό είναι πράγματι το timeslot του 'Pushing Daisies'. (EW.com)

> Στην όλο, λοιπόν, και πιθανότερη περίπτωση κοψίματος της σειράς, ο Bryan Fuller απαντώντας στη συλλογική κραυγή βοήθειας του εξέπεμψε η pop culturedom είπε ευθέως οτι ναι, φυσικά και θα γύριζε στο 'Heroes'. (ΕW.com)

> Συνεχίζοντας λίγο το HeroesGate, η UbiSoft ανακοίνωσε οτι ακυρώνει το videogame που είχε στα σκαριά βασισμένο στη σειρά. Ειλικρινά, φαντάζομαι κάποιο κουστούμι της Universal να έχει βάλει τα κλάμματα και να φωνάζει τη μαμά του αυτή τη στιγμή. (Newsarama)

> Aς πούμε κι ένα ευχάριστο! Η Reiko Aylesworth, δηλαδή ο πιο λατρεμένος όλων των λατρεμένων από τους χαρακτήρες που έχουν παίξει ποτέ στο '24', θα περάσει για τουλάχιστον 4 επεισόδια από το 'Lost'! Whee! (TV Guide)

> To NBC συνεχίζει, εντυπωσιακά, να δίνει full seasons σε σειρές που κανείς δε βλέπει και κανείς δεν πολυγουστάρει κιόλας. Μετά τα 'Knight Rider' και 'Kath & Kim' σειρά τώρα παίρνει το 'Life', όχι φυσικά οτι είναι κι αυτό τόσο κακό. But still, weird. (Variety)

> Και εντάξει, τηλεοπτικό δεν είναι, αλλά μήπως παρόλ'αυτά μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει αυτό εδώ το πράμα;

Aυτά.

No more heroes anymore

Δεν είναι ό,τι καλύτερο να κλωτσάς κάποιον όταν είναι πεσμένος κάτω, αλλά τον Jeph Loeb τον θάβω ασταμάτητα με αξιοθαύμαστη συνέπεια εδώ και χρόνια, οπότε δε θα αισθανθώ άσχημα τώρα.

Σύμφωνα λοιπόν με το Variety, το NBC απέλυσε τον Loeb και τον επίσης co-executive producer των 'Heroes', Jesse Alexander σε μια προσπάθεια να αλλάξει κάτι στο δραματικό κατήφορο της σειράς σε ratings και ποιότητα. Και είναι μια αληθινή ομολογία στο μηδενικό ταλέντο του Loeb (ο οποίος έτρεχε το show μαζί με τον Alexander) το πώς μετά από μια κάκιστη 2η σεζόν κατάφερε φέτος να συνεχίσει την ελεύθερη πτώση.

Όμως τίποτα δεν πρέπει να εκπλήσσει, όταν μιλάμε για τον άνθρωπο που έχει βάλει το όνομά του πάνω σε μερικά από τα κατά κοινή ομολογία χειρότερα κόμικς της δεκαετίας. Αν αισθάνεστε το IQ σας να χύνεται σε υγρή μορφή μαζί με το αίμα που κυλά από τον εγκέφαλό σας κάθε φορά που παρακολουθείτε τις σαν από διαγωνισμό ηλιθίων αποφάσεις που παίρνουν ο Mohinder ή ο Peter Petrelli, πού να διαβάζατε και Marvel. Οι σχετικοί με το σπορ δε θα ξεχνούν φυσικά το φρικτό 'Wolverine: Evolution', το ξεκαρδιστικό νέο 'Hulk' και πάνω από όλα το θρυλικό-"BUT-THEY-ARE-BROTHER-AND-SISTER!" περίττωμα που είναι το 'Ultimates III'. Αν δεν είναι αυτό το χειρότερο κόμικ των '00s, τότε δε μπορώ στα γρήγορα να σκεφτώ κάποια πιο ικανοποιητική εναλλακτική πρόταση.

(Όχι, dust road, δεν έχω ξεχάσει τον Venom που πούλησε σε δημοπρασία το symbiote όταν είδε το 'Passion of the Christ' και ένιωσε τον Ιησού να φωλιάζει στην ψυχούλα του, αλλά το να θάψουμε τώρα τον Mark Millar δεν βοηθάει το case μου.)

Θέλω να καταλήξω στο οτι, ξεκάθαρα, αν ο άνθρωπος ήξερε ποτέ του να γράφει, σίγουρα έχει ξεχάσει πώς. Η απόλυσή του από το 'Heroes' είναι το πιο αποφασιστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση που θα μπορούσε να κάνει η μισο-τελειωμένη σειρά. Αν τώρα κοπεί και το 'Pushing Daisies' ας προσλάβουν ως showrunner τον Bryan Fuller, που έχει γράψει και το μακράν καλύτερο επεισόδιο της σειράς, ('Company Man') και ίσως τότε να αρχίσουμε να μιλάμε και για comeback.

That's it for me: 'Heroes'

Αποχαιρετισμός για μια σειρά, μετά το άλμα.

Υπήρξε απόλαυση για κάποιο διάστημα, το να παρακολουθώ το 'Heroes' περιμένοντας πώς και πώς την ώρα που θα το έθαβα για το blog. Η τελευταία φορά που είχα την ψευδαίσθηση οτι πρόκειται για σειρά άξια λόγου ήταν πίσω εκεί προς το τέλος της 1ης σεζόν, πριν δηλαδή η ψευδαίσθηση καταρρεύσει με το θρυλικά κακό εκείνο φινάλε. Κι από τότε έχει περάσει ενάμισης χρόνος. Ενάμισης χρόνος κακής τηλεόρασης, με χαρακτήρες που κάνουν μεταξύ τους διαγωνισμό ηλιθιότητας, με σεναριογράφους που σχεδόν προκαλούν ο ένας τον άλλον για το ποιος θα σκεφτεί την πιο τεμπέλικη απόδραση από τις διάφορες εντυπωσιακές σε scope ιστορίες που ξεσηκώνουν από τα κόμικς που έχει διαβάσει ο Jeph Loeb.

Στο μεγαλύτερο διάστημα της πρώτης σεζόν, οι τύποι μας είχαν ξεγελάσει. Όλους. Οι συγκρίσεις με το 'Lost' έδιναν κι έπαιρναν, να επιτέλους μια σειρά που κυλάει γρήγορα και ξέρει πού πάει. Όπως φάνηκε έπειτα όμως, ούτε πού πήγαινε ήξερε, ούτε να κυλάει γρήγορα πολυήξερε. Η δεύτερη σεζόν της σειράς θα παραμένει για πάντα σύμβολο, ένα από τα χειρότερα σύνολα επεισοδίων στην πρόσφατη μνήμη: αργόσυρτοι ρυθμοί, τραγικοί νέοι χαρακτήρες, σοκαριστικά κακή αίσθηση storytelling, σενάριογράφοι που στρίμωχναν τους αυτούς τους σε μια γωνία για να γράψουν απλά στην επόμενη σκηνή οτι δεν υπάρχει πια εκεί τοίχος.

Στην πραγματικότητα τα περσινά επεισόδια ήταν τόσο άθλια που δε χόρταινα να γράφω γι'αυτά. Ο ορισμός του punching bag. Πόσο όμως να ασχοληθείς με κάτι που δε σου αρέσει καθόλου; Με πόσους τρόπους να γράψεις οτι ο Mohinder είναι πανηλίθιος; Πόσο πολύ να σπάσεις πλάκα με την παντελή έλλειψη έμπνευσης; Πόσες τρύπες να κάνεις στην καρα-διάτρητη εσωτερική λογική αυτού του πράματος; Και τι λόγια να βρεις για τις κάκιστες ηθοποιίες;

Στη νέα σεζόν που ξεκίνησε την περασμένη βδομάδα, ένας μελλοντικός Peter συναντάει σε ένα μελλοντικό γκαράζ μιας μελλοντική Claire. Το ξέρουμε αυτό γιατί είναι όλα σκοτεινά και goth-cool, με ουλές στο πρόσωπο (παρότι μπορεί πολύ απλά να την εξαφανίσει), και κολλητά leather outfits, και σοβαρά πρόσωπα, και μαλλιά γλυμένα από αγελάδα, και όλα αυτά τα πολύ επιβλητικά. Η Claire πλησιάζει τον Peter, ο οποίος σε αυτό το σημείο πλέον είναι βασικά θεός, και επιχειρεί να τον σκοτώσει, πυροβολώντας τον με ένα όπλο με το οποίο τον σημαδεύει για περίπου 47 ώρες. Και νομίζατε οτι πέρασαν για πάντα οι μέρες που κάποιος προσπάθησε να σκοτώσει τον Sylar με ένα παρκόμετρο.

Έτσι ο Peter γυρίζει στο παρόν μας, με στόχο να αποτρέψει ένα ακόμα χαλασμένο μέλλον. Τώρα, αυτό παρουσιάζει δύο βασικά προβλήματα. Πρώτον, όσο η σειρά διατηρούσε (ακούσια, όπως μάθαμε μετά) την ψευδαίσθηση λειτουργίας σε ένα ντετερμινιστικό σύμπαν όπου κανείς δε μπορεί να αλλάξει παρελθόν και μέλλον, αυτή η ιδέα ήταν πολύ cool. Τώρα απλά ξέρεις οτι κάποιος θα κάνει ένα μαγικό, θα λάβει χώρα μια βαρετή σκηνή μάχης, και οι καλοί θα νικήσουν. Δεύτερον, πώς τα ξέρουμε όλα αυτά; Ίσως γιατί τα έχουμε ξαναδεί στην ίδια σειρά;

Ας μεταφερθούμε σε ένα άλλο σημείο της αφήγησης, εκεί δηλαδή που ο πατέρας του Hiro του αφήνει έναν μετά θάνατον DVD με μία και μόνο απλή οδηγία και ο Hiro πάει και κάνει ακριβώς αυτό που έπρεπε ρητά να ΜΗΝ κάνει. Και ωραία, την έκανε τη μαλακία και ξέθαψε τη μισή φόρμουλα που θα καταστρέψει τον κόσμο ολόκληρο και θα κάνει τον Ando ένα κακό ρομπότ που θα σκτώσει τον Hiro με τις κόκκινες ηλεκτροκλανιές που πετάει από τα χέρια του.
(Δεν είναι φοβερό, by the way, το πώς πάντα υπάρχουν κάτι τόσο απλοϊκώς αποτελεσματικά ματζαφλάρια; Και αφού είναι ένα χαρτί με τόσο τρομακτικές ιδιότητες, γιατί δεν το καίει κάποιος;) Και ωραία, έκανε κι άλλη καπάκι μαλακία και άφησε μια τύπισσα να του το κλέψει και να το πάει στο διαμέρισμά της στο Παρίσι το οποίο ξέρουμε οτι είναι στο Παρίσι γιατί έχει φυσικά θέα τον πύργο του Άιφελ. (Ένα σχόλιο κιόλας, αν επιτρέπεται. Αγαπητή κοπέλα με καρφάκια που τρέχεις γρήγορα, και apparently περίμενες υπομονετικά σε μια γωνιά τον Hiro να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο του πατέρα του για να κλέψεις ο,τι είχε μέσα: Get a life.)

Τις έκανε λοιπόν αυτές τις γκάφες ο μικρός μας Hiro. Θυμίστε μου ξανά λοιπόν για ποιο λόγο δεν πάει μισή ώρα πίσω στο χρόνο για να τις διορθώσει; Ήταν επειδή εκείνη τη μία φορά έχασε 6 μήνες από τη ζωή του μπανίζοντας την Charlie, κι επειδή εκείνη την άλλη φορά πήγε μερικούς αιώνες πίσω και τα σκάτωσε; Grow. Up! Αν αποτύχεις, ξαναπροσπαθείς, βλήμα. Εξάλλου έχουμε εμπεδώσει πως οτιδήποτε έχει γραφτεί σαν γεγονός στο σύμπαν του 'Heroes', ξεγίνεται ανετότατα. Πού είναι το πρόβλημα; Τόσο ξεδιάντροπη αμηχανία σεναριογράφων απέναντι στις υπερδυνάμεις ενός χαρακτήρα ούτε στα χειρότερα 'X-Men' δεν έχω διαβάσει.

Θα μπορούσα να συνεχίσω για παραγράφους ολόκληρες. Για τον νέο και επικότερα ηλίθιο Mohinder που βρήκε και μια bimbo για να έχει να χαίρεται. Για τον Nathan και την πνευματική του αναγέννηση. (Δείτε πόσο πολύ ωριμάζω ως άνθρωπος. Αυτοσυγκρατήθηκα σε σημείο σχεδόν να μην το αναφέρω καν αυτό!) Για τις συνεχιζόμενες προσπάθειες του Zachary Quinto να μας πείσει οτι είναι τρομακτικός και για το οτι καθώς φαίνεται ο Sylar θα είναι Γ Ι Α Π Α Ν Τ Α στο show. Για το οτι ο resident Magneto μας, είναι τελικά γιος της μαμάς Πετρέλη, άρα αδερφός του Peter, και θείος της Claire. (;) Και για το πώς αυτό το τελευταίο μπορεί κάποτε να με είχε νοιάξει, αλλά την ώρα που είμαι στην πόρτα του κινούμενου τρένου έτοιμος να πηδήξω έξω, δεν είναι αυτό που θα με κάνει να γυρίσω και κάτσω μέσα.

*άλμα*

Fall Preview: House, Heroes & Entourage

Heroes (22/9, Season 3)... H Kristen Bell δηλώνει ενθουσιασμένη που θα επαναλάβει το ρόλο που την κατέστρεψε στα μάτια ορδών φανατικών της, επειδή η νέα σεζόν της σειράς θα εστιάζει στη νέα γενιά villains ανά τον κόσμο. Αλλά ενώ το κάστινγκ του Robert Forster στο ρόλο του πατέρα Πετρέλη είναι πράγματι εμπνευσμένο και οι παραγωγοί δηλώνουν αυτή τη φορά προετοιμασμένοι ώστε να μην επαναλάβουν τα περρσινά λάθη, αυτό που ξέρω μετά βεβαιότητας είναι το εξής: μετά από μια καλοκαιρινή σεζόν με το uber-fun 'Iron Man', το φιλοσοφημένο 'Dark Knight' και το οπτικά οργασμικό, ξεχειλίζον φαντασία από κάθε του καρέ 'Hellboy II', οι live-action υπερήρωες έκαναν level-up. Στην 3η του μόλις χρονιά, το 'Heroes' είναι ήδη απολίθωμα.

House (16/9, Season 5)... Αφήνοντας κατά μέρους τις ενστάσεις μου για το διπλό φινάλε της περσινής σεζόν (που οι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς λάτρεψαν), υπάρχει τεράστιο ενδιαφέρον για το πώς η σειρά θα ακολουθήσει τη γαμημένα ιδιοφυή χρονιά που προηγήθηκε. Οι παραγωγοί μιλάνε για εξερεύνηση της αδερφικής σχέσης του Wilson με τον House που βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης, ενώ υπόσχονται πως ο Chase και η Cameron θα έχουν φέτος κάτι να κάνουν. H ουσία είναι οτι το 'CSI' διέλυσε την ιδέα οτι τόσο φορμουλαϊκά shows δε μπορούν να γίνουν ξαφνικά τόσο καλύτερα, τόσο βαθιά στο run τους, και το 'House' ετοιμάζεται να την επιβεβαιώσει.

Entourage (7/9, Season 5)... Πλάνα για σάτιρα της απεργίας των σεναριογράφων εγκαταλείφθηκαν από τον Doug Ellin, γιατί θεός φυλάξοι να συνέβαινε ξανά κάτι ενδιαφέρον στο show. Αντ'αυτού, ο Ellin φέρνει πίσω τον πιο μισητό χαρακτήρα στην ιστορία της σειράς (ο Dom, του Domenic Lombardozzi) αποφασισμένος να μας κάνει να τον συμπαθήσουμε. Και ακολουθεί τις συνέπειες της αποτυχίας του 'Medellin', κάτι που με τυπικά Entourage-ικό τρόπο πιθανότατα θα αντιστραφεί. Αν όχι, τότε ξαναμιλάμε, γιατί ως τότε τo ερώτημα είναι, αρκεί διάλειμμα μεγαλύτερο των 12 μηνών για να ξεχάσουμε την κάκιστη 4η σεζόν; Όχι. Αλλά τουλάχιστον θα επιστρέψει η Leighton Meester. Μικρές νίκες.

TV Bits

Mια μάζωξη νέων από την τελευταία βδομάδα or so.

-> O Tahmoh Penikett (Helo στο 'BSG') ηγείται των 4 νέων προσώπων στο 'Dollhouse' του Joss Whedon. Ακολουθούν 3 ονόματα που κάνουν το "Tahmoh Penikett" να μοιάζει με "John Adams". Όχι, σοβαρολογώ. Enver Gjokaj;! (Entertainment Weekly)

-> O Dustin Milligan ('The Messengers') είναι το πρώτο casting για το νέο '90210' του Rob Thomas. Ψιτ, όταν παρακαλούσα να πρωταγωνιστήσει στη νεανική σαπουνόπερα το πρώτο όνομα του 'Messengers', σίγουρα δεν εννοούσα αυτόν. (Entertainment Weekly)

-> H 'Caprica' παίρνει ένα ακόμα πράσινο φως από το Sci Fi, στο μακρύ και πολυετή της δρόμο προς την έξοδο της αποθήκης. Εγώ μέχρι να δω το φιλμ να τυπώνεται, αρνούμαι να πάρω σοβαρά το οποιοδήποτε νέο. (The Futon Critic)

-> To Empire μας πληροφορεί οτι σε ολόκληρη την ιστορία της τηλεόρασης, έχουν υπάρξει μόλις 14 σειρές καλύτερες από το 'Heroes'. Το Empire καλά θα κάνει να ασχολείται με τον Indiana Jones και τον Batman και να μας αφήσει στην ησυχία μας. (Empire)

-> O hack του φετινού 'American Idol' κατηγορείται οτι ξεπατίκωσε μια ακόμα από τις "πρωτότυπες" εκτελέσεις του. (Entertainment Weekly)

-> R.I.P., 'Jericho' και 'The Return of Jezebel James'. (The Futon Critic, 1 & 2)

Αυτά.

TV Bits

-> Οι παραγωγοί του ER θα προσπαθήσουν να πείσουν τους παλιούς πρωταγωνιστές της σειράς (δηλαδή ναι, συμπεριλαμβανομένου και του George Clooney) να εμφανιστούν στην 15η και τελευταία σεζόν του χρόνου. Αυτή θα είναι αν δεν απατώμαι η 3η συνεχής τελευταία σεζόν, αλλά νομίζω πως αν καταφέρουν τον Clooney θα έχουν κλείσει ως σειρά. (Entertainment Weekly)

-> Για όποιον δεν το είχε ήδη συμπεράνει από τη δασκαλμένα τέλεια συμπεριφορά του μικρού Αγίου David του American Idol, o μπαμπάς Archuleta είναι από εκείνους τους γονείς που πρέπει να πυροβολούνται σε δημόσιες πλατείες, με ορδές καταπιεσμένων παιδιών να παρακολουθούν ζητωκραυγάζοντας. (ΕΤ Online)

-> Σύμφωνα με τον John C. McGinley, το καστ του Scrubs πρόκειται να επιστρέψει στα γυρίσματα στις 24 Μαρτίου. Κι επειδή εγώ δεν τα παρήγγειλα τα γυρίσματα, υποθέτει κανείς πως πράγματι το ABC τσίμπησε τη σειρά από το NBC για του χρόνου. (Hollywood Reporter)

-> H Kristen Bell θα επιστρέψει τελικά στο Heroes γιατί πωρώθηκε με ένα επερχόμενο storyline που της έδωσαν. Ανάμεσα στη Bell να δηλώνει πως είναι "τιμή της" να παίζει στο Heroes, και τον Rob Thomas να γράφει το spin-off του 90210, είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω τους συντελεστές της Veronica Mars να έχουν τόσο λαμπρή και άξια καριέρα. *sigh* (TV Guide)

-> This is the Idol power: To "Hallelujah" από τον Jeff Buckley χτύπησε κορυφή στα downloads του iTunes, 14 χρόνια after the fact. (Entertainment Weekly)

Αυτά.

TV Bits

-> Γάμος παίρνει το δρόμο του διαζυγίου ύστερα από ντροπιαστικές αλήθειες που αποκάλυψε η σύζυγος στον αέρα του reality τηλεπαιχνιδιού του FOX, Moment of Truth. Θα ανησυχούσα για το πού πάει η κοινωνία μας αν δεν ήταν τόσο απίστευτα διασκεδαστικό να βλέπω να υποφέρουν άνθρωποι υπερβολικά ηλίθιοι για να ζουν. (New York Post)

-> Tα Oscars λένε "σ'όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δε θα μπορέσουμε", σχετικά με τις χαμηλότερες από ποτέ θεαματικότητες που σημείωσαν την περασμένη Κυριακή. Δεν ξέρω αν είμαι άρρωστος, αλλά αυτή τη βδομάδα αισθάνομαι ολοκληρωτικά Oscars fanboy και αυτό πρέπει να σταματήσει. (Εntertainment Weekly)

-> To quarterlife αποσύρεται από το πρόγραμμα του NBC μετά από προβολή ενός μόλις επεισοδίου, καθώς σημείωσε τη χαμηλότερη θεαματικότητα που είχε το δίκτυο στο συγκεκριμένο timeslot τα τελευταία 17 χρόνια. Δυστυχώς το MySpace θα συνεχίσει να το φιλοξενεί επ'αόριστον. (The futon critic)

-> O δημιουργός του quarterlife, Marshall Herskovitz, παραδέχτηκε πως η μετακίνηση της σειράς από το ίντερνετ στο NBC ήταν τεράστιο λάθος, (για την ίδια της την ύπαρξη κανένα σχετικό σχόλιο δεν έχει ακόμα γίνει) τη στιγμή που ο Ben Silverman του NBC υποστηρίζει πως η προσπάθεια άξιζε τον κόπο. Ο Silverman μετά πρόσθεσε "το 30 Rock όμως το βλέπετε;" (Hollywood Reporter)

-> To Heroes ξεκινά γυρίσματα πολύ νωρίτερα από το αναμενόμενο, αυτό τον Ιούνιο, με την συμμετοχή της Kristen Bell να παίζεται. Εγώ απλά θυμίζω οτι η Bell απέρριψε τη Charlotte του Lost για το ρόλο της Electroslut στο Heroes, και τώρα μάλλον το ξανασκέφτεται καθώς συνειδητοποίησε πως είτε Ιούνιος είτε Αύγουστος, τα σενάρια οι ίδιοι άνθρωποι θα τα γράψουν. (TV Squad)

-> To CBS παρήγγειλε 3 νέους πιλότους με τον έναν να έχει πιο φριχτό όνομα από τον άλλον. (NY-LON; Είμαστε σοβαροί;) Ένας από αυτούς έρχεται από την Diane Ruggiero. (Veronica Mars) (Variety)

Αυτά.

Heroes (Volume Two)

2x01 Four Months Later
2x02 Lizards
2x03 Kindred
2x04 The Kindness of Strangers
2x05 Fight or Flight
2x06 The Line
2x07 Out of Time
2x08 Four Months Ago
2x09 Cautionary Tales
2x10 Truth & Consequences
2x11 Powerless

2007, The rest of the rest

H χρονιά που πέθανε το "Scrubs". Η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο καρτούν και το δράμα διαταράχθηκε οριστικά και αμετάβλητα έχοντας ως αποτέλεσμα μια σεζόν ούτε αστεία ούτε συγκινητική, απλώς forgettable. Θα θυμάμαι τον Turk και τον JD να τραγουδάνε για τα κακάκια, θα θυμάμαι τον Bust-a-move, και θα θυμάμαι κυρίως τον σταθερά ανεκτίμητο Bob Kelso, αλλά κυρίως θα προσπαθώ να ξεχάσω τα λίγα πράγματα που δεν έχουν σβηστεί από μόνα τους. Η ιστορία με την εγκυμοσύνη, τα ερωτικά τρεχάματα του JD και της Elliot, ο κωμικά ευνουχισμένος Cox, δείγματα όλα της ανεπιστρεπτί παρακμής μιας κωμωδίας που -ειλικρινά- άλλαξε τα τηλεοπτικά δεδομένα και μόλις τώρα αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε.

"Heroes"! Πώς το πιο πολλά υποσχόμενο premise οποιασδήποτε prime-time action σειράς επισκέπτεται τον υπόνομο, εβδομάδα μετά την εβδομάδα. Έχω την αίσθηση πως κανείς δε θα πολυνοιαζόταν, αλλά έπρεπε να πάει ο Bryan Fuller και να ανεβάσει τις προσδοκίες-- και να έρθει μετά το φινάλε της πρώτης σεζόν να τις γκρεμοτσακίσει. I'm rant-ed out.

Την απίθανη έκδοση του 2006 ακολούθησε ένα βαρετό clunker edition για το "Survivor" στις αρχές του 2007, με ένα "πλούσιοι και φτωχοί" twist να μην προσφέρει απολύτως τίποτα στο παιχνίδι παρά ατελείωτη βαρεμάρα. (Η "πλούσια" φυλή κέρδισε κάθε challenge μέχρι το merging, σε αυτό που για τους "φτωχούς" πρέπει να ήταν το πιο ντροπιαστικό σερί εμφανίσεων οποιασδήποτε φυλής στην ιστορία του show.) Αφήστε που ο καλύτερος παίχτης (Yo! Man!) έφυγε τελικά με άδεια χέρια. Ευτυχώς φέτος στην Κίνα το franchise έχει αναστηθεί και πάλι, με μια έκδοση ασταμάτητη, γεμάτη ανατροπές (James, εσύ και η σιγουριά σου) και αξέχαστα highlights. (Η bimbo Jamie που έπαιξε το ψεύτικο immunity idol? Comedy gold!) Επιπλέον, η απουσία κάποιου ξεκάθαρα καλύτερου παίχτη κάνει την τελική έκβαση ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Δύο σεζόν είχε και το "Entourage" μέσα στο 2007, αλλά σε αντίθεση με το παραπάνω show δεν ακολούθησε μια κακή με μια καλή, αλλά με μια ακόμα χειρότερη. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού της έκρηξης της καλωδιακής τηλεόρασης (και των αμέτρητων προσφερόμενων προγραμμάτων) συνειδητοποίησα επιτέλους οτι δεν είμαι αναγκασμένος να σκοτώνω ώρα σε ένα show που έχει χαθεί τόσο πολύ μέσα στο σεξιστικό in-joke του, που δε θυμάμαι καν τον καιρό που μου άρεσε. Time to move on.

Next week ξεκινάμε με τα Best. Φτυάρι no more!

(Scrubs, Season 6, Season 7 Episodes 1, 2, 3)
(Heroes, Volume 1, Volume 2)
(Entourage, Season 3, Season 4)

Heroes: Powerless

For what it's worth, δε νομίζω οτι θα σταματήσω ποτέ actually να βλέπω "Heroes". Eίναι τόσο απλοϊκό και πανάλαφρο και χρωματιστό και τζάμπα, σα να διαβάζεις κακά τεύχη "Uncanny X-Men" σε scans ένα πράγμα. Φλαπ φλαπ, τέλος, πάμε στη δουλειά μας.

Γιατί τα λέω αυτά? Δεν ξέρω. Spoilers μετά άλμα.

Δεν έχει καθόλου πλάκα να θάβεις όταν είσαι άκεφος, αλλά πραγματικά τι άλλο να κάνω? Ξεχάστε την απεργία και τυχόν δικαιολογίες για βιαστικά κλεισίματα ή οτιδήποτε τέτοιο. Η σεζόν ήταν μια καταστροφή από την αρχή ως τέλος για το "Heroes", με ένα συνολικό arc που βρισκόταν all. over. the place., χαρακτήρες που όχι μόνο δεν δικαιολόγησαν την ύπαρξή τους αλλά ταυτόχρονα με οδηγούσαν σε νευρικά γέλια όποτε εμφανίζονταν στην οθόνη, και απερίγραπτες ευκολίες, τεμπελιές κι απροσεξίες σε επίπεδο στησίματος. Ειλικρινά έχω δυσκολία να βρω κάτι από το οποίο να ξεκινήσω, οπότε ας το πιάσω ανάποδα.

Αυτό είναι το μεγάλο teaser του επόμενου volume? Ο Sylar που έπιασε ένα κουτί σπανάκι? Ουυυ, έχει πίσω τις δυνάμεις του! Απίστευτο, δεν το περιμέναμε ποτέ να συμβεί αυτό! Ευτυχώς που αμέσως προηγουμένως είχε συμβεί κάτι όντως ενδιαφέρον: o Nathan Petrelli οργάνωσε συνέντευξη τύπου σε κλειστό χώρο για να δείξει σε όλους οτι πετάει! ...errr, ναι. Ουπς. Έτσι για δεύτερη φορά σε δύο season finale ο Nathan σκοτώνεται, και περιμένω με αγωνία να δω αν κάποιος θα σκεφτεί να τον ταϊσει λίγο από το αίμα της Claire. (Kαι θεούλη μου, πόσο λάθος ακούγεται αυτό.)

Δεν ήταν άσχημη ιδέα πάντως να αποκαλυφθεί η αλήθεια στο κοινό, και είναι ακριβώς αυτή που κρατάω από όλη αυτή τη μεγαλοπρεπέστατη μετριότητα. Δεδομένης και της επανάπαυσης των συγγραφέων πως κάποια πρόβλεψη ή κάποια ζωγραφιά του Isaac θα δίνει διαρκώς καύσιμα για ανάπτυξη ιστοριών, θεωρώ λίγο-πολύ σίγουρο πως τον Nathan πυροβόλησε κάποια μελλοντική βερσιόν χαρακτήρα (Peter?) ώστε να αποσοβήσει άλλο ένα χαλασμένο μέλλον α λα "Days of the Future Past" (με μια δόση μυθολογίας "Terminator") όπου η αλήθεια έχει αποκαλυφθεί και οι μεταλλαγμένοι ζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Εκτός του Nathan, ο άλλος χαρακτήρας που μας άδειασε τη γωνία ήταν η Nikki σε ένα storyline που όσο το σκέφτομαι τόσο πιο εξοργιστικά αστείο γίνεται. Βασικά ο D.L. έγινε πυροσβέστης και σκοτώθηκε από το σουγιά ενός νταβατζή, η Nikki έστειλε τον Micah να ζήσει με την άχρηστη θεία Uhura η οποία πέρασε τη μισή σεζόν προφέροντας αστεία το όνομα Nawlins (bad actor-speak για New Orleans), κι εκεί αυτός γνώρισε τη χαζή ξαδέρφη Monica, δηλαδή μια I.Q.-challenged βερσιόν του Taskmaster που ενώ ξέρει οτι μπορεί να αναπαράγει οτιδήποτε δει ποτέ της απλά κάθεται και στολίζει το χώρο με περίτεχνα κομμένες ντομάτες. Τότε ο Micah προφανώς επειδή του άρεσαν οι χειροτεχνίες της Monica την έβαλε να πάει να φέρει πίσω τα κόμικς του (και το μετάλλιο του μπαμπά του), αλλά αυτή ενώ μπορεί να αναπαράγει οτιδήποτε έχει δει ποτέ της κατάφερε να πιαστεί αιχμάλωτη και να παγιδευτεί σε ένα φλεγόμενο χαμόσπιτο, και τότε η Nikki θυσιάστηκε στις φλόγες (oh! Οh! Ιrony alert!) για να τη σώσει κι έτσι ο Micah έμεινε ορφανός με την άχρηστη θεία Uhura και την χαζή ξαδέρφη Monica. Αλλά τουλάχιστον έχει τα κόμικς του. (και το μετάλλιο του μπαμπά του.)

Και έτσι κορυφώθηκε ένα storyline που κατέλαβε κάτι σαν το ένα τέταρτο της σεζόν. Με τη Nikki και τις πολλαπλές της προσωπικότητες να πεθαίνει για τα κόμικς του Micah. (και το μετάλλιο του μπαμπά του.)

Okay then.

Σε μια παντελώς διαφορετική σειρά, ο Ηλίθιος έχει μόλις πληροφορηθεί οτι ο απίστευτα επικίνδυνος και παντοδύναμος Sylar κρατάει αιχμάλωτο το ενοχλητικό κοριτσάκι που μεγαλώνει με τον Matt και φυσικά εμφανίζεται στο σπίτι του μόνος. Άοπλος. Χωρίς backup. Χωρίς να το έχει πει σε κανέναν. Δεν θα περίμενα ποτέ τίποτα λιγότερο.

Εκεί συμβαίνουν διαφορα βαρετά πράγματα, μετά έρχεται το αστειότερο στιγμιότυπο της τηλεοπτικής σεζόν (όταν ο Sylar πυροβόλησε στην ψύχρα τη Maya τη στιγμή που αυτή ξεκινούσε το rant της κοπάναγα στους τοίχους από τα γέλια), ο Zachary Quinto στη συνέχεια παραδίδει μερικές ακόμα ατάκες με το σύνηθες "Aye. Aaam. Eeeevehl." συριστό του ψίθυρο για να τρομάξουμε κάπως, και στο τέλος έρχεται η Elle από το πουθενά για να φωνάξει το όνομα του εχθρού της λίγο πριν τον πιάσει απροετοίμαστο (είναι έτσι πάντα δίκαιη) και μετά έσωσε τη ζωή χαρακτήρων που θα προτιμούσαμε να έχουν πεθάνει. Σοβαρά όμως, 1-2-3, Maya-Suresh-Molly. Δεν έσωσε όποιους κι όποιους. Έσωσε πραγματικά τους 3 ενοχλητικότερους. Μπράβο.

Τι δουλειά είχε εκεί η Εlle? Ψάχνοντας νωρίτερα το γραφείο του πατέρα της ειδοποιήθηκε από τον Tim Kring οτι οι υπηρεσίες της θα ήταν καλοδεχούμενες σε ένα ολοκληρωτικά διαφορετικό storyline, και αφού της έδειξε το σχετικό feed από το εργαστήρι του Isaac/εργαστήρι του Mohinder/set που δε λέει να πεθάνει, αυτή έτρεξε για να κάνει τον Fishing Bob περήφανο. Um, whatever. Για μια στιγμή πίστεψα οτι τουλάχιστον το arc του συγκεκριμένου χαρακτήρα θα κορυφωνόταν με έναν actually ενδιαφέροντα τρόπο, αλλά τελικά ξύπνησα από τον βαθύ μου ύπνο απλώς για να δω την Kristen Bell να τρέχει σε random μέρη κάνοντας random πράγματα ανάμεσα σε ηθοποιούς που όλοι τους μαζί δεν είναι άξιοι ούτε για extras της.

Και τι έκανε ο Fishing Bob όσο η κορούλα του έπαιζε με τα βαρετά παιδάκια? Απειλούσε την οικογένεια του Noah κάτι που για κάποιο λόγο ήταν αρκετό στον πιο αποφασισμένο και πεισματάη χαρακτήρα της σειράς να αλλάξει γνώμη και να προχωρήσει στην εξής φανταστική κίνηση. (Προσέχτε, είναι τόσο καλό αυτό που θα αλλάξω POV min-paragraph για να το περιγράψω.) Η Claire κλαίει τον χαμένο μπαμπά της και αποφασίζει να πει την αλήθεια και όλη την αλήθεια μέχρι που έρχεται ο West και δεν αλλάζει τίποτα. Χτυπάει η πόρτα, ο νεκρός μπαμπάς είναι στην πόρτα γεμάτος ζωή. Χωρίς πολλά-πολλά, τους λέει οτι βασικά είναι ζωντανός λόγω της Claire, και πως τώρα δεν πρέπει να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν τον Bob ή τον ίδιο από το να θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία της Company, και μετά φεύγει.

Oookay.

Δύο πράγματα πρέπει να σχολιάσω σε αυτό το σημείο. Πρώτον, η αυτοθυσία ήταν cool και συγκινητική την πρώτη φορά, όταν κιόλας την έγραφε o Bryan Fuller, αλλά καθώς προστίθεται κι αυτή στο επαναλαμβανόμενο ρεπερτόριο της σειράς (γραμμένη αυτή τη φορά από τον φριχτό Jeph Loeb) γίνεται lame as Suresh. Δεύτερον, να μιλήσουμε λίγο σοβαρά για το όλο θέμα του αίματος της Claire? Δηλαδή συγγνώμη, αλλά αν είναι να εισάγεις μια Get Out Of Prison Free card στο παιχνίδι, ας είναι τουλάχιστον ευκρινώς γραμμένη, ε? Έχει νοημοσύνη το αίμα? Έχει αίσθηση της ύπαρξης γύρω του? Ξέρει τι πρέπει να γιατρέψει? Δε ζητάω elaborate stuff (να γιατρευτεί ο Sylar από την νοητική αρρωστιά του πχ) αλλά τουλάχιστον τα βασικά. Φοράει γυαλιά μυωπίας ο Wolverine? Ή μήπως εδώ το αίμα γιάτρεψε και τα σπασμένα γυαλιά, κάνοντάς τα απλά τζάμια με δείκτη μυωπίας μηδέν, ώστε απλά να τα φοράει ο Noah και να μπορεί να λέγεται ακόμα HRG?

Μιας και δεν έχω όρεξη να διεκδικήσω No-Prize σήμερα, προχωρώ στο τελευταίο και σημαντικότερο κομμάτι του επεισοδίου, τη μάχη ανάμεσα σε όλους τους relevant χαρακτήρες. Ο Πανηλίθιος φωνάζει στον έμπιστο Hiro όλο οργή και self-righteousness οτι πρέπει να τον αφήσει να βοηθήσει τον Adam ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟΝ ΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΞΑΠΛΩΘΕΙ ΣΗΜΕΡΑ! Και φυσικά το γλυκούλι και άδειο μυαλουδάκι του δεν πάει να σκεφτεί οτι χμ, κοίτα να δεις κάτι συμπτώσεις, είμαι με αυτό τον τύπο που δεν τον πολυξέρω και τον κυνηγάει ο μισός πολιτισμένος κόσμος, και σκότωσε τον πατέρα του Hiro και τη Victoria Pratt, και πάμε να μπουκάρουμε εκεί που φυλάσσεται ο ιός τη μέρα ακριβώς που απελευθερώθηκε... ρε μπας και? Για μια φορά ακόμη: δε ζητάω πολλά. Αλλά πόσο καθυστερημένος πρέπει να είσαι για να μην περάσει καν από το μυαλό σου η σκέψη οτι κάνεις μαλακία ολκής?! Τα άκρα πανηλιθιότητας στα οποία έχουν σπρώξει οι συγγραφείς τον Peter προκειμένου να βγάλουν μια πλοκή είναι τόσο εκβιαστικά που νιώθω σχεδόν προσβλεβλημένος εκ μέρους της λογικής.

Anyway, όσο διαρκεί η παρεξήγηση πέφτουν και δυο χαλαρές mind-φάπες λίγο αφότου ο Peter έχει ματώσει τη μύτη του για να ανοίξει μια πόρτα μέσα από την οποία μπορούσε απλά να έχει περάσει, και μετά ο Hiro τηλεμετέφερε τον Kensei, τα ρούχα του, τα παπούτσια του, αλλά όχι και την αμπούλα που έκρυβε πίσω από την πλάτη του, και μετά ο κόσμος ήταν και πάλι ασφαλής και το δεύτερο χαλασμένο μέλλον ένας κακός εφιάλτης. Τώρα, μαζί με αυτό κάπου χάθηκε και η Ιρλανδέζα για την οποία ο Peter ούρλιαζε πως τα κάνει όλα (και όχι για να σώσει την ανθρωπότητα, για όνομα του θεού) αλλά μετά ξέχασε παντελώς να κάνει την οποιαδήποτε αναφορά σε αυτήν.

Στο μεταξύ, ο Hiro που επίσης τα έκανε όλα για προσωπικούς λόγους του και όχι σε καμία περίπτωση για να σώσει τον κόσμο (μπροστά σε τόσο self-involved νιάνιαρα έφτασα να θαυμάζω την αυτοσυγκρότηση και το όραμα του Adam, δεν πειράζει και πολύ, ε?) προέβη σε μια κίνηση η οποία είναι απίστευτα cool και awesome!!... πριν 2 χρόνια. Δηλαδή πριν τον Tarantino, και πριν το φινάλε του "Alias", αλλά κυρίως? Κυρίως όταν το όλο θάψιμο ζωντανών σε φέρετρα το έκαναν χαρακτήρες γκρίζοι ή κατάμαυροι, και όχι ο comic book Hiro. Ναι, ξέρω, του σκότωσε τον πατέρα, nyah nyah nyah, αλλά αυτή η κίνηση ήταν τόσο αγρίως out of character που σχεδόν σοκαρίστηκα. Hiro μου, που είναι το πρόβλημα με μια οld-fashioned σφαίρα στο κεφάλι? Κι από πότε η εκδίκηση παίρνεται με τόκο? Το θάψιμο ενός ζωντανού αθανάτου είναι τόσο φριακιαστικά εφιαλτικό που και μόνο στη σκέψη κάποιου ανθρώπου να το κάνει επίτηδες σκιάζομαι, πόσο μάλλον αν αυτός ο κάποιος είναι ο χαζο-Hiro. (Στο "Alias" όχι μόνο η σχετική πράξη προκλήθηκε από έναν ambiguous χαρακτήρα, αλλά κι έναν που δε θα χρειαζόταν να ζήσει με το βάρος αυτής της πράξης στην πλάτη του.)

Έχει τίποτα άλλο? Εγώ μπούκωσα. Θέλω απλά κλείνοντας να πω οτι κορυφώνοντας μια σεζόν γραμμένη all over the place, με το θάνατο δύο χαρακτήρων που μόλις και μετά βίας εμφανίστηκαν σε αυτήν, ο Tim Kring διέπραξε ένα από τα μεγαλύτερα storytelling αμαρτήματα. Μπορώ να ανεχθώ κιλά ηλιθιότητας, τόνους κακής ηθοποιίας, βουνά άθλια γραμμένων διαλόγων και διαπλανητικά κακό pacing, αλλά αν υπάρχει κάτι που μπορεί να με κρυώσει ολοκληρωτικά απέναντι σε μια ιστορία, είναι οι φτηνοί θάνατοι. Ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίον μίσησα τη δεύτερη σεζόν του "Lost", είναι ο βασικός λόγος για τον οποίον δυσκολεύομαι να διαβάσω μεγάλο μέρος της σημερινής παραγωγής κόμικς. Και αν αποδειχτεί οτι ο Kring πράγματι σκότωσε τη Nikki για τα κόμικς του Micah (και το μετάλλιο του μπαμπά του) και τον Nathan για το cliffhanger, δίχως οι θάνατοι να σημαίνουν το παραμικρό δραματουργικά και με ασήμαντα origin stories μισητών ή πανηλίθιων (ή και τα δύο) νέων χαρακτήρων να έχουν πάρει αντ'αυτών ζωτικό χρονικό ποσοστό της σεζόν, τότε θα το σκεφτώ πολύ για να ξαναγυρίσω. Και δεν συμπαθούσα καν τη Nikki ρε διάολε, αλλά λίγο σεβασμό...

Αυτά λοιπόν για φέτος. Τα λέμε ξανά του χρόνου, με τον Sylar να έχει πάλι δυνάμεις, τον Nathan να έχει χαλάσει πάλι το μέλλον (περιμένω πώς και πώς το obligatory ταξίδι στην ερημωμένη Νέα Υόρκη! Σοκ! Cliffhanger!Ρίγη ανατριχίλας στα message boards!), τον Peter και τον Mohinder να είναι πάλι ηλίθιοι, τον Isaac να συνεχίσει να μας στέλνει ζωγραφιστές προφητείες και τεύχη "9th Wonder" από τον τάφο, τον Kring και την ομάδα του να σέρνονται τεμπέλικα για τα 3/4 της σεζόν μετακινώντας πιόνια, ένα γαμάτο HRG-centric επεισόδιο κατά την άνοιξη να μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν έκανε guest επεισόδιο ο Bryan Fuller (ή ο Damon Lindelof), και τα πάντα να κορυφώνονται σε μια μάχη που θα κόψει την ανάσα και θα δει πανίσχυρους χαρακτήρες να μην ξέρουν ποια δύναμή τους να χρησιμοποιήσουν, τον Hiro να κάνει κάτι μη χαρακτηριστικά σκοτεινό, τον Nathan να ξαναπεθαίνει και τον Peter να σώζει πάλι τον κόσμο, τη Νέα Υόρκη και την όποια ηλίθια γκόμενα του έχουν φορτώσει, ρίχνοντας ένα αμόνι στο κεφάλι του Sylar, που φυσικά θα επιβιώσει για μια ακόμη φορά. Μια κατσαρίδα θα πετάξει στο πάνω μέρος του κάδρου. "To be continued..."

Heroes: ...consequences

Και προφανώς τη στιγμή που τόλμησα να φανώ αισιόδοξος για τη σειρά, έρχεται μια ώρα γεμάτη με τα χειρότερα συγγραφικά χαρακτηριστικά που είχε δείξει προηγουμένως η δεύτερη σεζόν. Spoilers μετά το άλμα.

Πριν το επεισόδιο απορούσα πώς θα έρθουν να δέσουν όλα τα dangling threads σε μόλις μιάμιση ώρα, και τώρα έχω μείνει τόσο απορημένος που δε μπαίνω καν στη διαδικασία να το ψάξω. Εδώ ένιωσα πως απλά σκοτώναμε ώρα με χαρακτήρες να φέρονται σαν ηλίθιοι μόνο και μόνο για να μπουν τα πιόνια στη θέση τους... και δεν είμαι καν σίγουρος αν αυτό όντως συνέβη.

Καθόμαστε ας πούμε τώρα και χάνουμε την ώρα μας βλέποντας την Taskmaster ξαδέρφη του Micah να λέει άστοχες αναλογίες για τον Clark Kent (το "Kill Bill" δεν το έχει δει?) λίγο πριν μπουκάρει σε ένα σπίτι για να κλέψει πίσω τα κόμικς του ξαδέρφου της χωρίς να έχει προνοήσει πριν να έχει, oh I don't know, δει καμιά ταινία του Bruce Lee. Hλίθιο, ηλίθιο, ηλίθιο.

Χαρακτηρισμός που πάει γάντι και σε μια πλειάδα ακόμα ηρώων μας. Ο Peter ας πούμε εμπιστεύεται τυφλά έναν άγνωστο τύπο που μόλις δολοφόνησε εν ψυχρώ μπροστά του έναν άνθρωπο. Ο Hiro δε μπορεί να σκεφτεί έναν καλύτερο λόγο για να σταματήσει τον Adam από εκδίκηση για τον πατέρα του? Gee, αυτό κάνει όλα αυτά τα γελοία event mini-series με ήρωες που πλακώνονται μεταξύ τους για μια παρεξήγηση να μοιάζουν με Tolstoy. Και φυσικά έχουμε τον Mohinder να είναι ο εαυτός του, no surprises there. (By the way, έχουμε την παραμικρή ιδεά για ποιο λόγο ο Adam έχει τέτοια καούρα να καταστρέψει τον κόσμο? Μου διέφυγε ή απλά είναι EEEEE-VIL?)

Ugh. U-G-H.

Αν δεν είχα τόσο βίαια αρνητική αντίδραση κάθε φορά που τα διδυμάκια εμφανίζονταν στην οθόνη μπορεί και να είχα εκτιμήσει περισσότερο το πέρασμα της Maya στη σκοτεινή πλευρά που ήταν κι ένα ωραίο display των ικανοτήτων ακόμη κι ενός powerless Sylar. Αλλά δε γίνεται ρε σεις, δηλαδή πραγματικά, η προχειράτζα δεν έχει όρια. Ο Sylar απλά της είπε να ελέγξει τη δύναμή της κι αυτή το έκανε? Να ήταν ιστορία δύο επεισοδίων να πω ας πάει στα κομμάτια, αλλά όταν χτίζεις κάτι επί τρεις μήνες δεν έχεις το δικαίωμα για τέτοια shortcuts! Δεν έχεις!

Και μια τελευταία σκέψη αντί speculation: πώς ακριβώς θα πείραζε αν το cliffhanger του περασμένου επεισοδίου το είχαμε εδώ? Όχι τίποτα άλλο, αλλά άμα είναι να έχουμε την Claire να κλαίει επί ένα επεισόδιο, ας έχουμε τουλάχιστον την ψευδαίσθηση πως ο HRG είναι όντως νεκρός, ειδικά αφού σε αυτό το επεισόδιο δεν προσέφερε απολύτως τίποτα η επίγνωση της κατάστασής του. (ΟΚ, μια σκηνή με τον Mohinder. Big whoop. Ενάμισι λεπτό ήταν, ας πήγαινε στο επόμενο.)

Anyway, στο επόμενο apparently τελειώνει το "Generations". Δε βλέπω πώς μπορεί να γίνει ικανοποιητικά κάτι τέτοιο, αλλά ελπίζω τουλάχιστον να μας αδειάσει τη γωνία ο Suresh. Η παρουσία του αφήνει τους επιρρεπείς στην τεμπελιά συγγραφείς της σειράς να τεμπελιάζουν ακόμη περισσότερο. Αν όλη αυτή η καταστροφική δεύτερη σεζόν ήταν ένα μάθημα προς αποφυγήν για το μέλλον, καλό θα ήταν ο Ινδός να φύγει ανεπιστρεπτί μαζί του, never to be spoken of ever again.